Τηλενουβελοτρέλα

Φόρουμ για τους φαν των τηλενουβελών.
 
HomeHome  CalendarCalendar  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log in  

Share | 
 

 Δείγματα γραφής.

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4
AuthorMessage
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Tue Dec 15, 2015 3:02 pm

CAPÍTULO 45

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Ο Leandro χαμογελά στην απορημένη Victoria)
Leandro: Κάποτε περνούσαμε πολύ όμορφα μαζί αλλά φαίνεται πως δε θυμάσαι...
Victoria: Leandro! Θεέ μου δεν το πιστεύω! Και σήμερα μιλούσαμε με τη Lidia για σένα.
Leandro: Για μένα;
Victoria: Ναι, και για σένα. Μιλούσαμε για τα παλιά γενικά.
Leandro: Το ήξερα πως δεν ήμουν ο μόνος.
Victoria: Φαίνεσαι πολύ καλά. Αλλά έχουν περάσει τόσα χρόνια... έχω να σε δω από τότε που ήμαστε παιδιά!
Leandro: Εγώ όμως σε γνώρισα απ' την πρώτη στιγμή. Δεν έχεις αλλάξει πολύ μόνο που τώρα είσαι πιο όμορφη.
Victoria: Ψέματα. Αφού μικρή δεν ήμουν όμορφη. Ήμουν μάλλον λίγο άχαρη. Και ντροπαλή. Υπήρχαν πολύ ομορφότερα κορίτσια.
Leandro: Εμένα μου άρεσες πολύ. Αλλά τώρα σίγουρα ξέρεις να... πως το λένε στις γυναικείες εκπομπές... να αναδεικνύεις τα προτερήματά σου.
Victoria: Σ' ευχαριστώ πολύ. Κι εσύ είσαι πολύ όμορφος.
Leandro: Δε χρειαζόταν να ανταποδώσεις.
Victoria: Όχι, αλήθεια.
Leandro: Λοιπόν τα λέτε ακόμα με τη Lidia;
Victoria: Ναι, είχαμε χαθεί όταν παντρεύτηκα... Αλλά από τότε που γύρισα στην Αργεντινή βρισκόμαστε... ο γάμος μου...
Leandro: Ναι, ξέρω μου μίλησε η Lidia. Λυπάμαι.
Victoria: Ώστε κι εσύ έχεις επαφές μαζί της.
Leandro: Μπα, όχι συχνά. Την είδα πριν ένα μήνα αλλά είχαμε να ειδωθούμε χρόνια. Με κάλεσε και στο πάρτι.  Μου είπε πως θα ήσουν κι εσύ.
Victoria: Είσαι ζαβολιάρης! Αν δεν σου είχε πει εκείνη ότι είμαι εδώ ούτε εσύ θα με γνώριζες. Εσύ ζεις στην Bahía ή στην πόλη;
Leandro: Θες να πάμε για έναν καφέ να τα πούμε; Έχω χρόνο.
Victoria: Ευχαριστώ αλλά... ξέρεις δεν θέλω να στήσω άλλο τον σοφέρ μου.
Leandro: Εντάξει, θα τα πούμε στο πάρτι λοιπόν. Χάρηκα πολύ που σε ξαναείδα.
Victoria: Κι εγώ χάρηκα.
Leandro: Και να φροντίσουμε να μην ξαναχαθούμε.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(O Juan στο μπαλκόνι του δωματίου του ξενοδοχείου με τον Federico)
Federico: Ξέρεις... με πήρε η Paola τηλέφωνο. Ρωτούσε για σένα.
Juan: Το φοβόμουν. Γι αυτό μένω στο ξενοδοχείο. Εδώ δεν είναι εύκολο να με βρει.
Federico: Όμως... έριξε αρκετά τα μούτρα της για να το κάνει. Σίγουρα δε θες να της δώσεις μια ευκαιρία; Αυτή η γυναίκα σ' αγαπάει.
Juan: Σου είπε να μου πεις όλα αυτά;
Federico: Μα τι λες! Το ξέρεις πως είμαι φίλος σου όπως ξέρεις και πως με την Paola δεν είχα ποτέ στενές σχέσεις.
Juan: Εντάξει, μη θυμώνεις... Όχι αποκλείεται να γυρίσω στην Paola. Μπορεί να μην είμαι πια τόσο θυμωμένος... όμως από τότε που είδα αυτό το βίντεο τα πράγματα πια δεν είναι ίδια. Μπορεί να μ' αγάπησε, πάντα μου φερόταν με τρυφερότητα... αλλά για μένα όλα έχουν τελειώσει.
Federico: Και γι αυτό φταίει το βίντεο ή η μικρή;
Juan: Το βίντεο. Μη μου μιλάς για την μικρή. Όλο βλακείες κάνω.
Federico: Ναι. Όλοι θέλουμε να πάμε με μια γυναίκα αλλά δεν της το πετάμε κατάμουτρα. Αρχίζουμε με μια πρόταση για καφέ, να τα πούμε, να γνωριστούμε...
Juan: Δε το βουλώνεις, αυτό μου λείπει τώρα να με κοροϊδεύεις.
Federico: Και τι θα κάνεις; Θα σου πρότεινα να της δείξεις ένα πιο ρομαντικό πρόσωπο, για παράδειγμα...
Juan: Εντάξει καθηγητά. Δε θέλω ν' ακούσω άλλο. Καλύτερα να μου λείπουν οι ιδέες σου. Έχω κάτι στο μυαλό.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(H Victoria γυρίζει στο αυτοκίνητο του Fernando)
Fernando: Έτοιμη;
Victoria: Ναι, θα γυρίσουμε σπίτι. Ξέρεις είδα έναν παιδί με το οποίο τα είχα φτιάξει ένα καλοκαίρι στην Bahía. Τότε ήμουν στην ηλικία της Violeta. Όχι, μάλλον λίγο μεγαλύτερη.
Fernando: Ναι, σας είδα.
Victoria: (χαμογελά) Με παρακολουθείς Fernando;
Fernando: (άκεφα) Μπα... σας είδα λίγο πριν χωριστείτε, όταν ερχόσασταν προς το αυτοκίνητο. Εσείς κάνετε τη δουλειά σας κι εγώ δεν έχω να κάνω τίποτα απ' το να περιμένω. Δε παραπονιέμαι γιατί είναι η δουλειά μου, αλλά συνήθως δεν έχω κάτι να κάνω και βαριέμαι. Ακούω μουσική, παίρνω κανά τηλέφωνο αλλά πάλι βαριέμαι. Δε μ' αρέσει να περιμένω.
Victoria: Εντάξει, καμιά φορά το παρακάνω, δεν πρέπει να σ' αφήνω να περιμένεις τόσο. Μου φαίνεται ότι μου το κρατούσες καιρό.
Fernando: Δε βαριέστε. Δε πειράζει. Δεν έχετε να μου δώσετε λογαριασμό.
Victoria: Αφού τον είδες... πως σου φαίνεται;
Fernando: Τι να σας πω, δεν μπορώ να κρίνω κάποιον που είδα πριν λίγα δευτερόλεπτα από μακρυά. Αν εσάς αρέσει εμένα μου περισσεύει.
Victoria: Όχι, ήταν απλώς ένας παλιός φίλος που είδα τυχαία τίποτα άλλο. Και θα τον ξαναδώ σ' ένα πάρτι που διοργανώνει η φίλη μου η Lidia.
Fernando: Ωραίο να βρίσκει κανένας παλιούς φίλους.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(H Celeste μπαίνει στο ωδείο και το βλέπει γεμάτο λουλούδια. Κοιτά έκπληκτη.)
Celeste: Καλημέρα.
Juan: (σηκώνεται όρθιος και της δίνει μια ανθοδέσμη) Αυτά είναι για σένα.
Celeste: Γιατί; Δεν έχω γενέθλια, δεν είμαι άρρωστη...
Juan: Αλλά ήθελα να σου τα δώσω.
Celeste: Καλά ευχαριστώ. Είναι πολύ όμορφα.
Juan: Δεν ήξερα όμως τι να σου πάρω γιατί δε μου είπες ποια λουλούδια σ' αρέσουν. Μου είπες όλα. Γι αυτό ήθελα να σου φέρω εδώ όλα τα λουλούδια. Για ότι μου ζητάς θα σου δίνω πολύ περισσότερα. Και όταν δεν μου ζητάς, εγώ θα στα δίνω όλα.
Celeste: Juan...
Juan: Πες μου.
Celeste: (ψύχραιμα) Τίποτα. Ευχαριστώ.
Juan: Παρακαλώ.
Celeste: Πάω να ετοιμαστώ για το μάθημα τώρα. (μπαίνει στο άλλο δωμάτιο)

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ο Luis στο διαμέρισμά του όταν κάποιος χτυπά την πόρτα. Ανοίγει.)
Luis: Αγάπη μου! (τη φιλά)
Julia: Καλημέρα μωρό μου. (περνά μέσα) Έχεις φάει; Γιατί έφερα κάτι.
Luis: Όχι, ήπια μόνο ένα μάτε. Θες και συ;
Julia: Ναι, βάλε μου. Μου αρέσει να παίρνουμε πρωινό μαζί.
Luis: Α, αυτά είναι πολύ νόστιμα! Η αλήθεια είναι ότι σε περίμενα αργότερα. Αλλά χαίρομαι που τουλάχιστον έχουμε όλο το πρωί για να είμαστε μαζί.
Julia: Ε... ξέρεις κάτι αγάπη μου, δε θα μείνω πολύ. Ο Joaquín μου τηλεφώνησε, έχει γράψει κάποιο τραγούδι και θέλει οπωσδήποτε να το ακούσουμε.
Luis: Θα πας σπίτι του;
Julia: Όχι μωρό μου, στην εταιρεία. Θα είναι κι ο Gustavo.  
Luis: Καλά... (τσατισμένος) Δεν μπορώ να καταλάβω, όταν έχει μια ιδέα ή ένα τραγούδι πρέπει να σας καλεί αμέσως στην εταιρεία; Εγώ δεν τηλεφωνώ στον διευθυντή μου κάθε φορά που κάνω μια πώληση.
Julia: Μη θυμώνεις μωρό μου. Και μη ξεχνάς μου είπες πως δε θα ζηλεύεις.
Luis: Δε ζηλεύω. Αλλά αυτός ο τύπος μου φαίνεται κάνει τα πάντα για να εντυπωσιάζει και περνιέται για μεγάλος καλλιτέχνης.
Julia: Έλα τώρα... δεν μας καλεί μόνο γι αυτό, είναι και κάτι άλλα πραγματάκια που αφορούν τη δουλειά. Μωρό μου άκουσέ με. Είμαστε μαζί κι από μας εξαρτάται να τα πάμε καλά. Αν εμείς το θέλουμε κανένας και τίποτα δε θα μπορέσει να μας χωρίσει.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Η Sofía τριγυρνά μόνη στον δρόμο όταν βλέπει τον Darío. Με αποφασιστικό βήμα τον πλησιάζει αλλά η φιγούρα του χάνεται στο πλήθος)
Sofía: (περισσότερο εκνευρισμένη παρά τρομαγμένη) Θεέ μου! Δεν είναι δυνατόν αυτό που ζω!

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Η Celeste μπαίνει στο γραφείο του Juan και τον αναζητά με το βλέμμα αλλά εκείνη την ώρα μπαίνει η Paola. Κοιτιούνται για λίγο)
Celeste: Γεια σας.
Paola: Γεια.
Celeste: Θέλετε κάποιον, μπορώ να σας βοηθήσω σε κάτι;
Paola: Ναι, είμαι η γυναίκα του Juan και θέλω να τον δω.
Celeste: Εντάξει, φαντάζομαι σε λίγο θα ναι εδώ. (μπαίνει ο Juan, η Celeste φεύγει)
Juan: Paola!
Paola: Αυτή τη φορά δε θα το αποφύγεις ό,τι κι αν κάνεις. Θα μιλήσουμε.
Juan: (κάθεται) Εντάξει. Υποχωρώ. Θέλω μόνο να μου υποσχεθείς πως δεν θα ξαναέρθεις να με βρεις στη δουλειά μου. Το ξέρεις ότι με ενοχλεί.
Paola: Και ποια ακριβώς είναι η δουλειά σου, άνοιξες ανθοπωλείο;
Juan: (πιο σιγά) Κι εσένα ποια ακριβώς είναι η δουλειά σου; Άνοιξες οίκο ανοχής για να θυμηθείς τα νιάτα σου;
Paola: Τι κερδίζεις με το να με πληγώνεις.
Juan: Δεν ωφελεί να πληγωνόμαστε άλλο, ούτε εγώ ούτε εσύ. Ας το δεχτούμε, θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να μπορέσουμε να μιλήσουμε πολιτισμένα.
Paola: Αν δεν το έκλεινες κάθε φορά που σε καλούσα, ίσως να είχαμε φτάσει σ' αυτό το σημείο.
Juan: Δεν έχω όρεξη να μιλήσω γι αυτό. Πως θες να σου πω πως τελείωσε;
Paola: Και φταίει αυτή; Αυτή φταίει που είσαι τόσο αδιάλαχτος;
Juan: Ξέρεις πολύ καλά τι φταίει. Εκτός αν πιστεύεις πως υπάρχει ένας άνδρας τόσο υπεράνω που δέχεται με ψυχραιμία η γυναίκα του να έχει ένα τέτοιο παρελθόν.
Paola: Είπες “γυναίκα του”.
Juan: Μην προσπαθείς να πιαστείς από αυτό. Αυτός ο γάμος είναι για μένα σα να μην έγινε ποτέ, δε μ' ενδιαφέρεις πια, πως να στο πω πιο ξεκάθαρα.
Paola: (σηκώνεται) Ήσουν πολύ ξεκάθαρος, δε χρειάζεται να προσπαθήσεις άλλο. Εγώ χάρηκα πάντως που σε είδα.  

ΣΚΗΝΗ 8Η
(H Violeta στο δωμάτιο της Lis)
Lis: Βαριέμαι... τι θα ήθελες να κάνουμε;
Violeta: Να παίξουμε κανένα παιχνίδι στον υπολογιστή.
Lis: Αμάν πια! Δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο στη ζωή σου από τα παιχνίδια;
Violeta: Καλά αν εσύ έχεις κάποια άλλη ιδέα.
Lis: Ξέρεις βαριέμαι μαζί σου. Δεν έχουμε να συζητήσουμε τίποτα εκτός απ' το play station. Κανένα αγόρι δε σ' αρέσει;
Violeta: Όχι.
Lis: Κανένα;
Violeta: Αφού δε μ' αρέσει κανένα.
Lis: Μα είσαι 15 χρόνων δεν είσαι πια μικρή. Δε θα ήθελες να τα φτιάξεις με κάποιον; Καλά, καταλαβαίνω. Όλα τα αγόρια της τάξης μας είναι βλαμμένα. Πρέπει να μη συμβιβαζόμαστε, να κυνηγάμε αυτό που μας αρέσει.
Violeta: Δε σ' αρέσει ο Pablo, αν δε σ' αρέσει γιατί τα έχεις μαζί του;
Lis: Καλός είναι, αλλά μου αρέσει περισσότερο κάποιος άλλος.
Violeta: Ποιος;
Lis: Είναι μεγαλύτερος. Πολύ όμορφος και σωστός άνδρας.
Violeta: Αλλά ποιος, τον γνωρίζω; (χτυπάει το κινητό της) Έλα μαμά. Ναι, δε θ' αργήσω. Ναι, θα φύγω σε λίγο.
Lis: Πολύ σε ψάχνει η μητέρα σου τελευταία.
Violeta: Ναι, όλο μου λέει πως πρέπει να διαβάζω περισσότερο. Να σε ρωτήσω κάτι, χωρίς παρεξήγηση έτσι;
Lis: Ρίξτο.
Violeta: Με αυτόν τον μεγαλύτερο, έχει προχωρήσει η σχέση; Εννοώ έχεις κάτι μαζί του, έχει μάθευτεί κάτι...
Lis: Όχι, μου αρέσει, του αρέσω, αλλά αυτός διστάζει να προχωρήσει. Αλλά γιατί ρωτάς αν έχει μαθευτεί... Τώρα καταλαβαίνω! Τώρα καταλαβαίνω γιατί η μάνα σου δε φαίνεται ευχαριστημένη που είσαι μαζί μου! Δε της αρέσει να κάνεις παρέα μαζί μου, κάτι έχει ακούσει γι αυτό.
Violeta: Όχι... πρέπει να φύγω.
Lis: Μην αλλάζεις θέμα. Αυτό είναι. Αυτό δεν είναι πες την αλήθεια!
Violeta: Καλά... ναι. Πριν λίγες μέρες άρχισε να μου λέει κάποια πράγματα... από τα οποία να σου πω την αλήθεια δεν καταλάβαινα τίποτα, γιατί δε μου έλεγε ξεκάθαρα τι θέλει να πει... Αλλά δεν την ευχαριστεί η παρέα μας. Όμως μην πεις τίποτα, ορκίσου Lis.  

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Η Celeste μπαίνει στο χολ όπου βλέπει τον Juan στενοχωρημένο)
Celeste: (πλησιάζει) Πάντα είναι δύσκολο να χωρίζεις.
Juan: Εσύ έχεις χωρίσει πολλές φορές; Ναι, πάντα είναι δύσκολο.
Celeste: Εγώ μπορώ να κάνω κάτι για σένα; Μόνο μην πεις καμιά βλακεία.
Juan: (την τραβά και την καθίζει πάνω του) Ναι, μάλλον.
Celeste: (τον κοιτά στα μάτια αλλά μετά σηκώνεται) Πιστεύω πάντως... ότι ποτέ δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι και πως μπορούμε δίνουμε μια ευκαιρία. Πριν τραβήξουμε τα πράγματα στα άκρα.
Juan: Δεν ξέρεις την ιστορία οπότε...
Celeste: Ναι, σωστό κι αυτό. Εσύ ξέρεις καλύτερα.
Juan: Το μόνο που έχω καταλάβει είναι πως δεν ξέρω την τύφλα μου.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(O Norberto με την Federica στην βεράντα του διαμερίσματος του Darío)
Norberto: Αργεί πολύ... Αλλά έτσι είναι οι δουλειές...
Federica: Είναι πολύ νεώτερη από μένα έτσι; Είναι πολύ όμορφη;
Noberto: Federica!
Federica: Συγνώμη. Αλλά μου ήταν αδύνατον να συνεχίσω να το παίζω υπεράνω.
Norberto: Καταλαβαίνω. Κάποιες φορές πρέπει να εκφράζουμε αυτό που αισθανόμαστε, μη σου πω ότι πάντα πρέπει να εκφράζουμε αυτό που αισθανόμαστε.
Federica: Κάποιες φορές απλώς δεν αντέχουμε. Είναι ο άνδρας μου, αλλά βρίσκεται εδώ για μια άλλη, δε βρίσκεται για δουλειές, το ξέρω πως όλα είναι παραμύθια. Αυτό με εξοργίζει.
Norberto: Πιστεύεις πως βρίσκεται εδώ για μια γυναίκα. Και αν αυτό ήταν αλήθεια θα ένιωθες πως σε ακυρώνει σαν γυναίκα;
Federica: Δε με ακυρώνουν οι βλακείες του Darío. Είμαι αυτή που είμαι ανεξάρτητα από τις δικές του πράξεις. Αλλά... τέλος πάντων δεν ξέρω τι δεν έκανα σωστά για να τον κάνω να είναι δικός μου, και μόνο δικός μου.
Norberto: Χμ... η σκέψη σου δεν είναι σε λάθος δρόμο. Εσύ είσαι μια υπέροχη γυναίκα. Ψηλή, επιβλητική... που ο κόσμος θαυμάζει. Γοητευτική.
Federica: Γοητευτική! Τι μισώ αυτή τη λέξη! Όταν πλέον δεν είσαι νέα αρχίζουν να σε λένε γοητευτική.
Norberto: Και έξυπνη! Αυτό που είπες μόλις τώρα δεν το είχα σκεφτεί. Όταν μεγαλώνεις αρχίζουν να σε λένε γοητευτικό... όχι πως δεν είσαι νέα...
Federica: Ας μην κοροϊδευόμαστε Noberto. Είμαι μια “γοητευτική” αλλά την φρεσκάδα μιας κοπελίτσας σίγουρα δεν την έχω. Αυτό το άρωμα της νιότης, το τέλειο δέρμα, το βλέμμα της γυναίκας που είναι ακόμα με κάποιον τρόπο αθώα, που δεν έχει δει πολλά...
Norberto: Ας μην πλατειάζουμε. Είσαι λοιπόν ωραία κι έξυπνη κι έχεις τόσα προτερήματα, αλλά κάτι λείπει.
Federica: Τι;
Norberto: Το πάθος! Η συγκίνηση! Υποψιάζεσαι ότι ο άνδρας σου σε απατά. Τι κάνεις; Προσπάθησες ποτέ να τον κάνεις να ζηλέψει; Τι κάνεις για να του κινήσεις το ενδιαφέρον; Έδωσε την μάχη σου, πριν παραδώσεις τα όπλα; Federica, έχεις έναν τρόπο σκέψης σχεδόν ανδρικό, όταν εμείς οι άνδρες γινόμαστε πιο γυναίκες, τις περισσότερες φορές γυναικούλες για να τα βγάλουμε πέρα.
Federica: Δεν μπορώ να σε παρακολουθήσω... και η αξιοπρέπεια, η...
Norberto: Η αξιοπρέπεια έχει πάρει στον λαιμό της πολύ κόσμο.
Federica: Αυτή η μάχη... κοίτα είμαι μόνη μ' έναν άνδρα κι εκείνον δεν φαίνεται να τον ενοχλεί. Και δε μου λέει τίποτα που είσαι φίλος του, δεν είσαι και ο πιο κολλητός.
Norberto: Συγνώμη που το λέω αλλά ο άνδρας που επέλεξες δεν είναι και ό,τι πιο έξυπνο κυκλοφορεί. Μπορεί να σπούδασε, να έχει επιχειρήσεις αλλά αυτό δε τον κάνει έξυπνο. Στη θέση του θα πρόσεχα πολύ τη γυναίκα μου αν ήταν σαν κι εσένα.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(H Victoria λιάζεται στον κήπο)
Fernando: (την πλησιάζει) Μήπως με θέλετε κάτι;
Victoria: Όχι Fernando, γιατί;
Fernando: Τίποτα, απλώς θα βγω.
Victoria: Ωραία!
Fernando: Γιατί γελάτε, έχω κάτι αστείο πάνω μου;
Victoria: Όχι Fernando, είσαι μια χαρά. Σκεφτόμουν μόνο κάποια πράγματα... παλιά.
Fernando: Ωραία, χαίρομαι που ο φίλος σας σας κάνει χαρούμενη.
Victoria: Έχεις δίκιο, αυτή η συνάντηση μου έφερε ωραίες αναμνήσεις.  
Fernando: Υποθέτω έτσι είναι... όταν βλέπουμε τους παλιούς μας φίλους.
Victoria: Σ' αυτή την περίπτωση πολύ παλιούς. Αλλά κι εσύ με κάνεις να γελάω.(Ο Fernando πλησιάζει προσεκτικά χωρίς να κάνει καθόλου θόρυβο τη Victoria. Μόλις φτάνει κοντά της την αρπάζει απ' τη μέση και τη κατεβάζει.
Victoria: (όταν την αφήνει γυρνά προς το μέρος του) Fernando τι κάνεις τρελάθηκες;! Με κατατρόμαξες.
Fernando: Σας κατατρόμαξα που σας άρπαξα αλλά δε φοβηθήκατε καθόλου να πάτε να αυτοκτονήσετε.
Victoria: (γελά δυνατά για πολύ ώρα) Ο Χριστός και η Παναγία! Αχ... δε μπορώ... (κάθεται στο κρεβάτι) Θεέ μου! Πως σου ήρθε ότι θα αυτοκτονούσα; )
Fernando: (ενοχλημένος) Τι εννοείτε;
Victoria: Τίποτα. Τίποτα κακό. Έλα πήγαινε, είπες ότι έχεις δουλειές.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(O Juan με την Celeste μόνοι τους)
Juan: Θα πάρεις την ανθοδέσμη;
Celeste: Δεν ξέρω αν πρέπει.
Juan: Δεν είναι σωστό να σου χαρίζουν κάτι και ν' αρνείσαι.
Celeste: Κι αν μου χάριζες δηλαδή ένα αυτοκίνητο;
Juan: Μη φοβάσαι, δε θα σου χαρίσω αυτοκίνητο.
Lis: (Mπαίνει σαν σίφουνας) Juan, μου χρωστάς κάποιες εξηγήσεις και δε θα φύγω πριν μου τις δώσεις.
Juan: (θυμώνει) Κοριτσάκι μου τρελάθηκες; Τι εξηγήσεις, πας καλά; Και στο διάολο επιτέλους, πόσες φορές έχω ότι δε θέλω να μ' ενοχλεί κανείς όταν είμαι στη δουλειά;
Celeste: Juan... εγώ πάω. (κάνει πως ξεχνά την ανθοδέσμη αλλά παίρνει κρυφά ένα λουλούδι)
Juan: Στο καλό, σε λίγο θα φύγω κι εγώ.

Fin del capítulo

_________________
[You must be registered and logged in to see this image.] [You must be registered and logged in to see this image.]
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 667
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Dec 16, 2015 12:47 am

Χαίρομαι που τα ξαναβρήκαν Χούλια-Λουίς. Αυτή η Λις θα βάλει ποτέ μυαλό; Μακάρι η Πάολα να ξεκολλήσει οριστικά από τον Χουάν και να ησυχάσει.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Thu Dec 17, 2015 9:06 pm

CAPÍTULO 46

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Η Lis μένει μόνη με τον Juan και σταυρώνει τα χέρια θυμωμένη)
Lis: Εσύ κι εγώ πρέπει να μιλήσουμε.
Juan: “Πρέπει να μιλήσουμε”. Τι πρωτότυπο.
Lis: Άκου κάτι Juan. Πριν λίγο καιρό θα γινόσουν ο πατριός μου και πίστευα ότι είχες όλη τη διάθεση να μ' αγαπάς και να με καταλαβαίνεις.
Juan: Και;
Lis: Τι γνώμη έχεις για μένα Juan; Γιατί είπες στην Violeta να μην κάνει παρέα μαζί μου;
Juan: Συγνώμη, εγώ δεν είπα τίποτα στη Violeta. Στην μάνα της είπα να προσέχει η μικρή τις παρέες της. Δηλαδή εσένα.
Lis: Τι σου έχω κάνει πια, θα μου πεις; Είναι έγκλημα που σ' αγαπάω;
Juan: Ησύχασε λίγο, δε μ' αρέσει το μελόδραμα. Ναι, εγώ είχα όλη τη διάθεση να σε καταλάβω και να φερθώ σαν πατέρας. Αλλά όλα έχουν κάποια όρια και δε μπορώ να δείχνω κατανόηση στα πάντα, αυτό εσύ δεν το καταλαβαίνεις;
Lis: Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Αφού δεν είσαι πατέρας μου, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να επεμβαίνεις στη ζωή μου. Να κανονίζεις τις δικές μου παρέες...
Juan: Τόσο πολύ σε νοιάζει η φιλία της Violeta; Εσύ κοριτσάκι του κατηχητικού την ανέβαζες, φυτό την κατέβαζες. Μπορείς να παίζεις με άλλον στο play station. Ξεχνάς ότι είναι ανιψιά μου και την αγαπώ. Γι αυτό θέλω να την προφυλάξω από έφηβες που ρίχνονται σε σαραντάρηδες.
Lis: Ηλίθιε! Δεν ρίχνομαι σε σαραντάρηδες. Δε την έχω πέσει σε κανέναν, μόνο σε σένα γιατί σε θέλω. Και δεν είμαι τόσο σίγουρη πως εσύ δεν με θέλεις. Αν σου ήμουν αδιάφορη δεν θα αντιδρούσες τόσο επιθετικά.
Juan: (την τραβά) Πρέπει να κλειδώσω το ωδείο. (βγαίνουν έξω) Θες να σε πετάξω κάπου;

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Η Carla μπαίνει στο σαλόνι όπου βλέπει τον Carlos σοβαρό)
Carla: Γύρισα...
Carlos: Σε έφερε ο Fernando;
Carla: Πάντα ο Fernando δε με φέρνει; Τι ερώτηση είναι αυτή, αλλάξαμε σοφέρ και δεν το ξέρω;
Carlos: Και πως πέρασες;
Carla: Καλά, τίποτα το ιδιαίτερο. Είμαι λίγο κουρασμένη.
Carlos: (ειρωνικά) Ναι, καταλαβαίνω.
Carla: (πειραχτικά) Συγνώμη που δεν είμαι τόσο σπουδαία όσο εσύ αγάπη μου. Να σου πω... δε μου φαίνεσαι πολύ καλά, σου συμβαίνει τίποτα.
Carlos: Σκέφτομαι τα παιδιά μας Carla. Μπορεί να έχουν μεγαλώσει πια αλλά... έχουν αλλάξει οι ζωές και των τριών τόσο πολύ τελευταία... Εντάξει η Victoria... αλλά και ο Juan χώρισε και ελπίζαμε κι οι δυο να μας κάνει εγγόνια... και ο Luis έχει φύγει...  
Carla: (κάθεται κοντά του) Σου λείπει έτσι δεν είναι;
Carlos: Είναι μεγάλος πια. Αν κι έχει τα μυαλά πάνω απ' το κεφάλι του θέλω να πιστεύω πως ξέρει τι κάνει.
Carla: Αμ, δεν ξέρει. Έφυγε για μια γυναίκα! Εμένα αυτή δε μου αρέσει καθόλου. Ακούς εκεί τραγουδίστρια!
Carlos: Καμιά φορά τα φαινόμενα απατούν. Εκεί που πιστεύεις πως κάποια είναι καλή νύφη...
Carla: Θες να πεις κάτι;
Carlos: Όχι αγάπη μου.
Carla: Εμένα αυτή η ξαφνική φυγή της Sofía δε με πείθει καθόλου. Ήμαστε σαν οικογένειά της, την αγαπούσαμε κι εκείνη δεν έστειλε ούτε ένα μήνυμα. Έγινε κάτι που δεν το ξέρω;
Carlos: Όχι Carla, εγώ τουλάχιστον δεν ξέρω κάτι περισσότερο απ' αυτά που σου είπα. Κι ο Luis δεν είναι για μακροχρόνιους δεσμούς. Για να είμαστε δίκαιοι είναι λογικό η κοπέλα να θέλει να προχωρήσει, ίσως να βρει έναν άνδρα πιο σοβαρό για να κάνει οικογένεια. Ίσως να ήταν το καλύτερο για κείνη να ρίξει μαύρη πέτρα. Είμαι σίγουρος ότι της στοίχισε...
Carla: Εγώ την σκέφτομαι πάντως... Τι να κάνει τώρα;

ΣΚΗΝΗ 3Η
(H Paola σηκώνει το τηλέφωνο)
Paola: Ναι;
Sofía: Έλα Paola.
Paola: Sofía, τι έκπληξη είναι αυτή! Πως είσαι;
Sofía:Χάλια. Όλη τη μέρα τριγυρίζω και σκέφτομαι τι να κάνω. Αλλά θα την βρω την άκρη. Δε θα πρόκειται να καθίσω με σταυρωμένα τα χέρια.
Paola: Αν χρειαστείς κάτι από μένα...
Sofía: Όχι, δε σε πήρα γι αυτό, δεν χρειάζομαι τίποτα. Ήθελα απλώς να σ' ακούσω γιατί είμαι μόνη. Μόνη στο δωμάτιο, μόνη να σκέφτομαι... Είσαι η μοναδική φίλη που έχω. Αλλά από τότε που με απείλησε ο Di Carlo προσπαθώ να μην έχω καμία επαφή με το παρελθόν που σχετίζεται μαζί τους. Μα δεν μπορώ άλλο... Είμαι σίγουρη πως ο Darío βρίσκεται εδώ. Τον είδα πάλι. Δεν είμαι τρελή ξέρω τι βλέπω. Αυτό που με τρελαίνει είναι που δεν έρχεται να μου πει ακριβώς τι θέλει.
Paola: Τι να σου πω... για να το λες! Αλλά τόσο κολλημένος αυτός ο τύπος;
Sofía: Του είχα φάει πολλά λεφτά κι αυτό δε λέει να το ξεπεράσει. Για τύπους σαν κι αυτόν τα λεφτά είναι το παν... Τέλος πάντων... θα σου έλεγα να συναντηθούμε αλλά δε θέλω να προκαλώ και τον πρώην πεθερό μου...
Paola: Φιλενάδα... πρέπει να σου πω κάτι. Αν θες μπορούμε να βρεθούμε. Κι εγώ δεν είμαι πια με τον Juan. Με χώρισε. Κάποιος του έστειλε ένα d.v.d. από το Pecado...
Sofía: Τον βλάκα! Είναι ανυπόφορος! Εντάξει να τα βάλει μαζί μου, εσύ όμως δεν έφταιγες σε τίποτα.
Paola: Δεν ξέρω ποιος το έκανε. Ούτε μ' ενδιαφέρει. Όσο δε το ξέρουν τα παιδιά μου δε με νοιάζει καθόλου. Ο Juan όμως δε λέει με τίποτα να μ' ακούσει.
Sofía: Καλά, δώστου χρόνου, δεν ξέρεις.
Paola: Όχι αγάπη μου, είναι πραγματικά έξαλλος. Και το χειρότερο, πιστεύω ότι έχει άλλη σχέση.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(O Juan παρκάρει το αυτοκίνητο μπροστά στο σπίτι που μένει η Paola)
Lis: Σε όλη τη διαδρομή δεν είπες τίποτα.
Juan: Δε χρειάζεται, μιλάς εσύ και για τους δύο.
Lis: (χαμογελά ναζιάρικα) Σίγουρα δε θες ν' αφήσεις το αυτοκίνητο στο γκαράζ; Η μαμά θα χαρεί να σε δει.
Juan: Έλα, πολλά λες, κατέβα.
Lis: Σ' αγαπώ τόσο που μπορώ να σε συγχωρήσω για την κακή γνώμη που έχεις για μένα.
Juan: Σχετικά μ' αυτό... σκεφτόμουν μήπως είμαι αυστηρός γιατί έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε που ήμουν στην ηλικία σου.
Lis: Μη το λες αυτό... εμένα δε με νοιάζουν τα χρόνια.
Juan: Όμως καταλήγω ότι δεν είμαι. Γιατί δε χαλαρώνεις λίγο, δε κοιτάς τα μαθήματά σου...
Lis: Γίνεσαι πάλι βαρετός...
Juan: Έλα κατέβα...
Lis: Όχι...
Juan: Τι είναι πάλι τούτο, θες να μείνουμε όλη τη μέρα εδώ;
Lis: Έχω ιδέες για το τι μπορούμε να κάνουμε.
Juan: Κατέβα!
Lis: Ένα φιλάκι τουλάχιστον;
Juan: Είναι η τελευταία φορά που είμαι ευγενικός. Θα βγω και θα σε πετάξω έξω με τη βία.
Lis: Με τρελαίνεις μωρό μου όταν κάνεις τον άγριο! (τον φιλά στο μάγουλο, κατεβαίνει και τον χαιρετά χαμογελώντας. Εκείνος φεύγει)

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ο Fernando μπαίνει στο σαλόνι όπου βλέπει την Victoria)
Fernando: Κυρία είμαι έτοιμος.
Victoria: Ωραία, κι εγώ. Παίρνω την τσάντα μου και φεύγουμε. (χτυπά το τηλέφωνο) Ναι; Έλα Leandro. Ναι, θα είμαι εκεί φοβήθηκες μήπως δεν έρθω;
Fernando: Θα σας περιμένω στο αυτοκίνητο.
Victoria: Leandro, με συγχωρείς, θα τα πούμε μετά.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Η Celeste κρατά το λουλούδι, το μυρίζει και χαμογελά)
Irene: Σου το έδωσε ο φίλος σου;
Celeste: Εε... Το πήρα μόνη μου.
Irene: Δεν καταλαβαίνω. Μάλλον επειδή έχει περάσει πολύς καιρός που ήμουν κι εγώ σ' αυτή την φάση. Είσαι ερωτευμένη;
Celeste: Άσε με Irene, γιατί ρωτάς;
Irene: Γιατί είμαστε μια οικογένεια. Ίσως λίγο περίεργη αλλά οικογένεια. Δε θα μου πεις ούτε τ' όνομά του;
Celeste: Εε... όχι δεν είμαι ερωτευμένη. Πάω να ξαπλώσω γιατί είχα πολύ δουλειά σήμερα, είμαι κουρασμένη.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(H Lis με την μητέρα της στο σπίτι)
Lis: Μαμά...
Paola: Τι θες Lis;
Lis: Μάλλον δεν έχεις καλή διάθεση αλλά εγώ δεν φταίω σε τίποτα.  
Paola: Πες μου.
Lis: Πήγα στο ωδείο του Juan.
Paola: Και τι ήθελες εκεί;
Lis: Πήγα... να πάρω ένα βιβλίο σχετικά με την ιστορία της μουσικής. Μου είχε υποσχεθεί πως θα μου το φέρει αλλά...
Paola: Άλλο τούτο πάλι! Πως είναι;
Lis: Καλά.
Paola: Όπως πάντα. Θέλω να είναι καλά.
Lis: Ναι, όμως... είναι καλύτερα από ποτέ. Συγνώμη...
Paola: Μιλά, πες τι έχεις να πεις επιτέλους!
Lis: Όταν μπήκα φιλούσε αυτή την κοπέλα... μάλιστα φιλιόντουσαν με πάθος και δε με κατάλαβε... συγνώμη μαμά αλλά έπρεπε να στο πω. Δεν έχεις ελπίδες μαζί του.
Paola: (σηκώνεται πληγωμένη αλλά και αγανακτισμένη) Αυτό θα το δούμε!

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Ο Luis περιμένει την Julia)
Julia: (περπατά με βήμα γρήγορο προς το μέρος του) Γεια σου μωρό μου!
Luis: Γεια.
Julia: Τι γεια; Μωρό μου συγνώμη που άργησα...
Luis: Σε περιμένω σαν βλάκας μια ώρα.
Julia: Όχι μια ώρα, μην είσαι υπερβολικός ένα τεταρτάκι.
Luis: Είκοσι λεπτά σίγουρα.
Julia: Έλα τώρα. Μωρό μου... γιατί είσαι έτσι; Μου φαίνεται πως όταν είχαμε χωρίσει ήσουν πιο γλυκός, τώρα όλο γκρινιάζεις...
Luis: Εντάξει τι να κάνω, κι εγώ έχω δουλιές, αλλά δε σε στήνω.  
Julia: Ποια δουλειά το στρώμα αδυνατίσματος; Συγνώμη αλλά πως μπορεί να συγκριθεί...
Luis: Εντάξει, εντάξει, το έκανα θέμα απλώς δεν ξύπνησα καλά...  
Julia: Σου συμβαίνει κάτι;
Luis: Όχι αγάπη μου, με συγχωρείς.
Julia: Σιγά, τι να συγχωρήσω;
Luis: Ξέρεις, αυτό που συμβαίνει... καταλαβαίνω πως κάνεις αυτό που σε ευχαριστεί και δε θα ήθελα με τίποτα να στο στερήσω. Αλλά δε μ' αρέσει να μη σε βλέπω.
Julia: Ούτε κι εμένα μ' αρέσει όταν αναγκάζομαι να μη σε βλέπω. Κι ας μου γκρινιάζεις. Φαίνεται πως τα αδέρφια Di Carlo γεννήθηκαν για να ταλαιπωρούν τις γυναίκες.
Luis: Για τον Juan το λες αυτό;
Julia: Ναι. Συγνώμη γιατί είναι αδερφός σου αλλά μου φαίνεται πως παιδεύει πολυ τη φίλη μου τη Celeste.
Luis: O Juan τα έχει με την Celeste;!
Julia: Όχι, αλλά την κυνηγά. Και κατά τη γνώμη μου δεν κάνει καλά αφού ακόμα δεν είναι τυπικά χωρισμένος.
Luis: Μάλιστα... και σε όλους φάνηκε τόσο ξαφνικό αυτό το διαζύγιο.
Julia: Μη μου πεις πως δεν το ήξερες, πως δε σου είχε πει τίποτα;
Luis: Κι όμως όχι. Κι έχουμε να μιλήσουμε στο τηλέφωνο πάνω από μια εβδομάδα.
Julia: Απίστευτο!
Luis: Εντάξει... ο Juan δεν πολυμιλάει για τις προσωπικές του υποθέσεις. Έτσι ήταν από μικρός.
Julia: Από αυτά που μου έχεις πει ο Juan πρέπει να είναι ο πιο σοβαρός της οικογένειας. Αν και μ' αυτά που κάνει τελευταία...
Luis: Ο Juan σοβαρός; Έτσι φαίνεται σ' αυτούς που δεν τον γνωρίζουν. Στην πραγματικότητα είναι το μεγαλύτερο σούργελο σ' όλη την πόλη. Για πέσμου τι γίνεται με τη Celeste...

ΣΚΗΝΗ 9Η
(O Juan ανοίγει την πόρτα ενός διαμερίσματος στον Fabio και τη Rita)
Juan: Αυτό είναι το διαμέρισμα. Δεν είναι τέλειο αλλά πιστεύω πως θα σας βολέψει.
Fabio: Juan... δε ξέρω αν ποτέ καταφέρω να ξεπληρώσω όλα αυτά που κάνεις για μας.
Juan: Αυτό μην το ξαναπείς... Μπορεί να χώρισα με τη μητέρα σας αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα πάψω να νοιάζομαι για σας.
Fabio: Δε θα το έκαναν όλοι αυτό.
Juan: Καθένας που έχει συνείδηση, δε θα μπορούσε να μη σας βοηθήσει σε μια τέτοια περίπτωση. Εσύ κούκλα δε μιλάς, πως σου φαίνεται;
Rita: Είναι υπέροχο. Δε θα ξεχάσουμε ποτέ αυτά που κάνεις για μας. (συγκινείται)
Juan: Έλα τώρα.
Rita: Είναι η εγκυμοσύνη... μ' έχει κάνει τόσο ευσυγκίνητη... ήταν και η άσχημη αντίδραση του πατέρα μου...
Juan: Ας μιλήσουμε λοιπόν για την εγκυμοσύνη. Έχετε σκεφτεί τι όνομα θα δώσετε στο μωρό;

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Sofía σ' ένα ίντερνετ καφέ φαίνεται απογοητευμένη και καπνίζει με καημό)
Sofía: (μουρμουρίζει) Για να δω και τα e mail... Αν και δε νομίζω να με θυμάται κάποιος εμένα. Μπα! (διαβάζει ένα mail της Paola: Αγαπημένη μου φίλη Sofía,
με όσα έγιναν άργησα πολύ να διαβάσω το μήνυμά σου. Το είδα τώρα. Θα μπορούσα να σε πάρω πάλι τηλέφωνο αλλά έχω να γράψω πολλά.
Με τη φυγή του Juan κατάλαβα πόσο μόνη είμαι, με καμία από τις γειτόνισσες δεν είχα ποτέ στενή επαφή. Μπορεί να είμαι πια μια κυρία της υψηλής κοινωνίας αλλά υπάρχει ένα αδιευκρίνιστο “κάτι” που πάντα μας κρατούσε σε απόσταση. Ίσως κάποιο ένστικτο από τη μεριά τους και από τη μεριά μου. Ο Juan ήταν τα πάντα για μένα, αυτός που γέμιζε με το χαμόγελο και την παρουσία του τη ζωή μου. Μου λείπει αφάνταστα. Πεθαίνω να τον αγγίξω, να τον φιλήσω ξανά... Έστω να μιλήσουμε λίγο αγκαλιά. Πίνω περισσότερο, καπνίζω ελεύθερα τώρα πια, αλλά αυτό δε με παρηγορεί, νοιώθω άρρωστη και αυτή η αρρώστια φαίνεται να μην περνάει.
Καταλαβαίνω πως ένοιωσε άσχημα όταν έμαθε αυτό που του έκρυβα τόσο καιρό. Όμως το χειρότερο δεν είναι πως δε θέλει ούτε καν να μιλήσουμε, που με αποπαίρνει και με προσβάλλει. Που συμπεριφέρεται λες και τα όσα ζήσαμε μαζί τόσα χρόνια δεν είχαν καμιά σημασία. Το χειρότερο είναι πως έχει βρει άλλη, η Lis μου είπε πως τους είδε να φιλιούνται...  Και πολλές φορές πιστεύω πως ό,τι έγινε του ήρθε κουτί ώστε να είναι μαζί της χωρίς τύψεις και ενοχές. Όταν το σκέφτομαι θέλω να ξεμαλλιάσω και αυτόν και αυτήν. Είναι δασκάλα στο ωδείο του και λέγεται Celeste. Όταν η Lis έριχνε μπηχτές γι αυτό το θέμα με θύμωνε αλλά και συγχρόνως βυθιζόμουν όλο και περισσότερο στην θλίψη. Στο τελευταίο σου mail μου έγραφες ότι γυναίκες σαν κι εμάς είναι μάλλον μάταιο ν' αναζητούν την ευτυχία. Ξέρω όμως πως το έγραψες γιατί τότε ήσουν σε μια πάρα πολύ κακή φάση. Χάρηκα όταν σε άκουσα όπως ήσουν πριν, μαχητική. Που δε θες να παραδώσεις τα όπλα ακόμα κι όταν όλα σου πηγαίνουν χάλια.
Το ίδιο θα κάνω κι εγώ. Εγώ αντίθετα μ' αυτό που είχες γράψει πιστεύω ότι σε μας που περάσαμε τόσα πολλά αξίζει περισσότερο η ευτυχία. Δε θ' αφήσω αυτό το βλαμμένο να πάρει τον άνδρα που αγαπώ. Θα κάνω τα πάντα για να είμαστε πάλι μαζί, κάποια στιγμή θα βαρεθεί να με διώχνει. Ο Juan είναι λογικός, αν του εξηγήσω την κατάσταση πιστεύω πως υπάρχει μια πιθανότητα να με καταλάβει και να με συγχωρέσει. Δεν πιστεύω πως είναι ερωτευμένος με την άλλη. Κολακεύθηκε που αρέσει σ' ένα κοριτσάκι, ποιος δε θα κολακευόταν... Εμένα η ευτυχία μου είναι ο Juan... Δε θα σταματήσω μέχρι να ξαναγίνουμε οικογένεια η έστω εραστές. Θα προσπαθήσω με θεμιτά και αθέμιτα μέσα, στο έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται...)  

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Η Victoria είναι έτοιμη για το πάρτι, κατευθύνεται στο αυτοκίνητο)
Victoria: Έτοιμος Fernando;
Fernando: Πάντα... (ανοίγει την πόρτα)
Victoria: Πως σου φαίνομαι;
Fernando: Γιατί ψαρεύετε κοπλιμέντα;
Victoria: Γιατί... είμαι γυναίκα και γι αυτό φιλάρεσκη.
Fernando: Δε χρειάζεται να ανησυχείτε καθόλου. Είμαι σίγουρος πως και οι γονείς σας και η Violeta σας είπαν το ίδιο... Πως είστε εκθαμβωτική. Δεν ξέρω πως θα μπορέσω να συγκεντρωθώ στο τιμόνι...
Victoria: Ωχ, μη μου λες τέτοια γιατί είμαι λίγο φοβητσιάρα.
Fernando: Σίγουρα θα μαγέψετε τον Leandro.
Victoria: Κι αν ο Leandro δε μ' ενδιαφέρει;
Fernando: Αν δεν σας ενδιαφέρει ο Leandro, δεν υπάρχει πρόβλημα. Θα μαγέψετε οποιονδήποτε θέλετε.
Victoria: Είσαι τόσο υπερβολικός... Αλλά δεν πειράζει, τα κοπλιμέντα δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν... Εσύ θα βγεις;
Fernando: Ναι, άνθρωπος είμαι κι εγώ... Πρέπει που και που να βγαίνω, όχι να δουλεύω συνέχεια. Αλλά όποια ώρα και να με πάρετε θα είμαι εκεί. Καλά να περάσετε.
Victoria: Κι εσύ Fernando.  

ΣΚΗΝΗ 12Η
Τις σκέψεις του διακόπτει το κινητό που χτυπά)
Juan: (ξαπλωμένος ανάσκελα κρεβάτι του σκέφτεται την Celeste: Juan: Θα πάρεις την ανθοδέσμη;
Celeste: Δεν ξέρω αν πρέπει.
Juan: Δεν είναι σωστό να σου χαρίζουν κάτι και ν' αρνείσαι.
Celeste: Κι αν μου χάριζες δηλαδή ένα αυτοκίνητο;Τις σκέψεις του διακόπτει ο ήχος του κινητού) Ναι;
Luis: Έλα Juan...
Juan: Μπα, μπα... πως και μας θυμήθηκες; Νόμιζα πως ήσουν τρομερά απασχολημένος με τις φιλενάδες σου στο Buenos Aires. Αυτή η πόλη είναι γεμάτη με ευκαιρίες.
Luis: Εγώ δεν έχω φιλενάδες, έχω ένα κορίτσι, είμαι πολύ ερωτευμένος μαζί της κι αυτό φτάνει και περισσεύει. Κάποιοι άλλοι μπλέκουν με δύο ή και περισσότερες...
Juan: Ναι, αυτό που λες κάτι μου θυμίζει... Χμ... κάποιον αδερφό μου...
Luis: Καταλαβαίνω ακόμα και για ό,τι κάνεις εσύ πρέπει εγώ να φταίω.
Juan: Εννοείς κάτι; Τι έκανα;
Luis: Άστα ψόφια, σε μένα δεν περνάνε αυτά Juanito. Θα μου πεις τι παίζει με τη Celeste;

Fin del capítulo

_________________
[You must be registered and logged in to see this image.] [You must be registered and logged in to see this image.]


Last edited by mel on Mon Dec 28, 2015 9:39 am; edited 3 times in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 667
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Dec 20, 2015 4:21 am

Η Πάολα θα φάει τα μούτρα της και δεν θα της φταίει κανείς!
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Fri Dec 25, 2015 7:53 pm

CAPÍTULO 47

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Ο Juan μιλά στο τηλέφωνο με τον Luis)
Juan: (χαμηλώνει τη φωνή) Σε παρακαλώ, τι να σου πω.
Luis: Την αλήθεια. Και μόνο την αλήθεια. Γιατί μιλάς σιγά, που είσαι;
Juan: Στο δωμάτιό μου στο ξενοδοχείο Luz.
Luis: Αχ, το Luz, τι αναμνήσεις.
Juan: Ναι, τι αναμνήσεις, να έρχεται ο αδερφός μου δαρμένος, τι συγκίνηση. Πάντα μπλέκεις.
Luis: Κι εσύ πάντα αποφεύγεις να μιλήσεις για σένα και το γυρνάς. Είσαι μόνος;
Juan: Ολομόναχος.
Luis: Ωραία. Πέσμου. Μην αποφεύγεις την ερώτηση. Το ήξερες καλά πως η Celeste είναι φίλη με την Julia και λογικά θα τα μάθαινα κι εγώ. Αφού ήταν στο ίδιο συγκρότημα.
Juan: Καλά, καλά. Είναι δηλαδή πολύ φίλες;
Luis: Ναι, είναι οι καλύτερες φίλες.
Juan: Μάλιστα.
Luis: Έτσι θα το πάμε όλη τη νύχτα;
Juan: Luis, τι θέλεις να σου πω... δεν έχω σχέση, μόλις χώρισα, είμαι μόνος. Αν υπήρχε κάτι θα στο έλεγα, γιατί να το κρατήσω κρυφό;
Luis: Ναι, αλλά η Celeste σ' αρέσει.
Juan: Ναι, μου αρέσει.
Luis: Γι αυτό χώρισες;
Juan: Όχι, όχι γι αυτό.
Luis: Αδερφέ, γιατί μου μιλάς μ' αυτόν τον τόνο; Εγώ δεν πήρα για να σε μαλώσω αλλά για να σε συγχαρώ. Πολύ καλό κομμάτι.
Juan: Σε παρακαλώ, δεν έχεις να με συγχαρείς για τίποτα. Αφού δεν έχω κάνει τίποτα μαζί της. Και όσο για το θέμα του γάμου... υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι σοβαρά και δεν τα ξέρεις. Δεν χωρίζει κάποιος έτσι όταν έχει βρει έναν άνθρωπο με τον οποίο θέλει να κάνει οικογένεια. Όταν μεγαλώσεις, όταν σοβαρευτείς, μπορεί να καταλάβεις.
Luis: Κατάλαβα. Δε μπορούμε μια φορά να μιλήσουμε σαν αδέρφια, πάντα μου κάνεις τον δάσκαλο.
Juan: Κοίτα Luis, αν δεν έχεις κάτι σοβαρό να μου πεις, είμαι κουρασμένος και θέλω να κοιμηθώ.
Luis: Καλά, καλά... Να ονειρευτείς τα αγγελάκια σου. Μάλλον ένα καστανό αγγελάκι... (η γραμμή κλείνει)

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Στο πάρτυ σ' ένα πηγαδάκι η Victoria, η Lidia, η Clara και ο Leandro)
Lidia: Τι ωραία που συναντιόμαστε μετά από τόσα χρόνια. Αν κι εγώ με την Clara τα λέμε συχνά, και τώρα τελευταία βέβαια και με τη Victoria.
Leandro: Πόσο έχουν αλλάξει όμως τα πράγματα ε; Εσένα για παράδειγμα Lidia δε σε φανταζόμουν ποτέ επιτυχημένη επιχειρηματία.
Lidia: Γιατί τι μου έλειπε, το μυαλό, η οργανωτικότητα ή η φαντασία;
Leandro: Ναι, δε λέω... μόνο που δε φανταζόμουν πως θα είχες ποτέ την υπομονή και την αφοσίωση που απαιτεί κάτι τέτοιο.
Lidia: Δε με ξέρεις καλά καλέ μου. Όταν μου αρέσει κάτι δεν τα παρατάω. Από την αρχή της απασχόλησής μου με αυτό άρχισα να νοιώθω πολύ καλά. Ένοιωθα χρήσιμη και δυνατή. Και δε θα τα παρατούσα μέχρι να γίνω το νούμερο ένα. Γιατί ό,τι κάνω θέλω να το κάνω καλά, να είμαι η καλύτερη, η κυρίαρχος. Αλλά μη νομίζεις ότι παραμελώ όλα τ' άλλα. Ξέρω ακόμα να διασκεδάζω στη ζωή μου.
Leandro: Αν δεν συνέβαινε κι αυτό θα ήμουν πλήρως απογοητευμένος.
Clara: Αλλά δεν αλλάζουνε όλα. Εγώ για παράδειγμα μένω στο ίδιο μέρος που έμενα και τότε μόνο άλλαξα σπίτι επειδή παντρεύτηκα. Αλλά κάνω την ίδια δουλειά. Όμως είμαι ευχαριστημένη.
Lidia: Βέβαια δεν αλλάζουν όλα. Η Victoria για παράδειγμα είναι το ίδιο όμορφη.
Leandro: Θα έλεγα περισσότερο.
Victoria: Ωραίος τρόπος να μου υπενθυμίζεις πως μικρή ήμουν ασχημούλα.
Leandro: Είσαι πάντως ομορφότερη από την μέρα που σε ξανασυνάντησα. Σήμερα...
Lidia: Λάμπει, μην ντρέπεσαι να το πεις. Ίσως είναι ερωτευμένη, ποιος ξέρει. Πάντα ήταν κάπως κλειστή και δεν τα έλεγε αυτά.
Leandro: Απορώ πως λες πως δεν ήσουν όμορφη Victoria. Ήσουν από τα ομορφότερα κορίτσια...
Victoria: Οι φωτογραφίες άλλα λένε...
Leandro: Στις φωτογραφίες της εφηβείας πολλοί φαινόμαστε κάπως άχαροι. Αλλά δεν λένε όλη την αλήθεια.
Victoria: Μπορεί. Ωραία χρόνια...
Leandro: Ωραία χρόνια αλλά ας μη μελαγχολήσουμε. Ας μη μοιάζουμε με γέρους που θυμούνται τα παλιά. Θα θελες να χορέψουμε;
Victoria: Βέβαια. Γίνεται πάρτι χωρίς χορό;
Leandro: (της πιάνει το χέρι) Πάμε.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Το κινητό του Juan ξαναχτυπά)
Juan: Luis;
Luis: Έλα αδερφέ.
Juan: (ήρεμα) Θέλεις κάτι;
Luis: Ναι... μου έκλεισες το τηλέφωνο στα μούτρα και δεν πιστεύω πως είσαι κουρασμένος και πως θες να κοιμηθείς. Δεν είναι τόσο αργά για να κοιμηθείς. Τι σου συμβαίνει;
Juan: Τίποτα... ξέρεις αυτές οι μέρες... δεν είναι εύκολες για μένα.
Luis: Το φαντάζομαι, δύσκολο να είσαι μόνος ε; Στο ξενοδοχείο θα είσαι πολύ μόνος. Καλύτερα να γύριζες στο σπίτι. Με τη Victoria και τους γονείς μας εννοώ.
Juan: Καλά είμαι. Ναι, δεν είναι εύκολο να κοιμάμαι μόνος όταν τόσα χρόνια κοιμόμουν με την Paola. Εσύ, πως δεν είσαι με το κορίτσι σου;
Luis: Το κορίτσι μου... Έχει δουλειά όπως πάντα.
Juan: Μη παραπονιέσαι. Μη γκρινιάζεις γι αυτό, το ήξερες απ' την αρχή.
Luis: Όχι, δεν περίμενα να συμβαίνει σ' αυτό τον βαθμό. Τέλος πάντων.
Juan: Πάντως μη χαλάς τη σχέση για κάτι τέτοιο.
Luis: Καλά. Α, μου φαίνεται πως ήρθε... γεια σου Juan.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Η Sofía μόνη σ' ένα μπαρ πίνει όταν μπαίνει μέσα ένας καλοντυμένος νέος. Τον παρατηρεί και μετά πάει προς το μέρος του)
Sofía: (Καθώς προχωρά προς το μέρος του ρίχνει πάνω του δήθεν κατά λάθος το ποτό της) Ω, με συγχωρείς...
Noel: Δε πειράζει δεν έγινε και τίποτα.
Sofía: Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι.
Noel: Μα τι να κάνεις, να το βγάλω να μου το καθαρίσεις; Έλα, μη ταράζεσαι τόσο, είναι γελοίο...
Sofía: Με συγχωρείς, όλο βλακείες κάνω, είχα αλλού το μυαλό μου και...
Noel: Δε πειράζει. Είσαι εδώ με παρέα;
Sofía: Ξέρεις... δεν είναι πολλές μέρες από τότε που γύρισα από την Ισπανία. Εδώ δεν έχω πολλούς φίλους αλλά βγήκα γιατί έχω βαρεθεί να κάθομαι συνέχεια μόνη μου στο σπίτι...
Noel: Ήσουν στην Ισπανία για σπουδές; Τι σύμπτωση! Κι εγώ μόλις γύρισα απ' την Ισπανία.
Sofía: Α, ωραία! Τι σπούδαζες; Α, με συγχωρείς σίγουρα θα σε περιμένει η δική σου παρέα κι εγώ σε καθυστερώ.
Noel: Όχι, μόνος μου είμαι. Περιμένω έναν φίλο αλλά έχει καθυστερήσει πολύ. Θέλεις μέχρι να έρθει να σου πάρω ένα ποτό και να τα πούμε; Μιας και το δικό σου το έχυσες πάνω μου.
Darío: (παρακολουθεί διακριτικά τη σκηνή, μουγκρίζει) Σιχαμένε αρουραίε! Μια ζωή τα ίδια κόλπα...

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Η Victoria μπαίνει στο αυτοκίνητο για να γυρίσει σπίτι)
Fernando: Πως τα περάσατε;
Victoria: Πολύ όμορφα. Η αλήθεια είναι πως έμοιαζε περισσότερο με συγκέντρωση παλιών συμμαθητών τόσοι πολλοί παλιοί γνωστοί που ήμαστε. Μιλήσαμε, χορέψαμε, γελάσαμε...
Fernando: Α, πολύ ωραία.
Victoria: Αλλά έχω περάσει και καλύτερα.
Fernando: Γιατί, πήγε κάτι στραβά;
Victoria: Όχι, τίποτα. Σου είπα ήταν πολύ ωραία, διασκέδασα με την καρδιά μου. Ξέρεις κάτι όμως... Κατάλαβα πως... Οι φίλοι μου σίγουρα είναι διασκεδαστικοί, καλοί κι ενδιαφέροντες. Αλλά εμένα ίσως να μ' ενδιαφέρουν περισσότερο κάποια άλλα άτομα... που μπορεί να μην είναι τόσο καλά, που μπορεί να κάνουν τους βαρύμαγκες...
Fernando: Τι εννοείτε, η γνώμη μου είναι να μη δίνετε σημασία σε ανθρώπους που δεν σας υπολογίζουν.
Victoria: Εμένα η γνώμη μου είναι πως μάλλον όλοι οι άνδρες είναι βλάκες. Και οι Έλληνες και οι Αργεντίνοι...
Fernando: Εγώ μάλλον ναι, δεν καταλαβαίνω τίποτα.
Victoria: (επιταχτικά) Σταμάτα το αυτοκίνητο Fernando.
Fernando: Είστε καλά, μήπως ήπιατε πολύ;
Victoria: Είμαι καλύτερα από ποτέ, καθόλου πιωμένη ή μεθυσμένη. (γέρνει το σώμα της προς το μέρος του, βάζει το χέρι της πίσω απ' το λαιμό του και τον φιλά).

ΣΚΗΝΗ 6Η
(H Sofía βγαίνει γελώντας από το μπαρ αγκαλιά με τον Noel. O Darío παρακολουθεί διακριτικά. Ο Noel κοιτά πίσω του)
Sofía: Έχεις ξεχάσει κάτι;
Noel: Όχι, μικρή. Μου φάνηκε πως κάποιος με παρακολουθεί.
Sofía: Νομίζεις πως είσαι τόσο σημαντικό πρόσωπο που σε παρακολουθούνε; Μήπως είσαι;
Noel: Ιδέα μου θα ήταν. Λοιπόν, να σε πάω σπίτι μου;
Sofía: Σπίτι σου; Για ποια με πέρασες;
Noel: Καλά, θα σε πάω στο ξενοδοχείο αν θες. Μόνο που εκεί θα είσαι μόνη. Όπως μου είπες...
Sofía: Καλά, μπορεί να σε καλέσω για ένα ακόμα ποτό. Μόνο για ένα ποτό όμως.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Ο Fernando και η Victoria φιλιούνται)
Fernando: Victoria...
Victoria: Στο πάρτι υπήρχαν πολύ ωραίοι άνδρες, πολύ ευχάριστοι, που με φλερτάρανε... Αλλά εγώ σκεφτόμουν εσένα.
Fernando: Δεν είναι επαγγελματικό.
Victoria: Μου έλειπες... Μήπως δε σ' άρεσε;
Fernando: Εκτός από χαζοί άνδρες υπάρχουν και χαζές γυναίκες. Αργεντινές, ελληνοϊταλίδες...
Victoria: Και τι δεν είναι επαγγελματικό; Να φιλιόμαστε στ' αυτοκίνητο;
Fernando: Ναι... το ξέρεις ότι μου αρέσεις.
Victoria: Αλλά υπάρχει άλλη;
Fernando: Αν εσύ θες, καμιά άλλη.
Victoria: Δεν ξέρω αν είναι σωστό... δεν ξέρω τίποτα, μόνο ότι όταν δε σε βλέπω μου λείπεις. Και αυτά δεν είναι σωστό να τα λέει μια γυναίκα.
Fernando: (την φιλά αυτός) Να μου λες ό,τι θες. Θέλεις πραγματικά να είμαστε μαζί;
Victoria: Ας προσπαθήσουμε να είμαστε, κι όσο πάει. Είναι δύσκολα τα πράγματα. Είμαι χήρα, έχω ένα παιδί... σου το λέω γιατί πρέπει να κάνεις υπομονή.
Fernando: Είσαι μια πολύ όμορφη γυναίκα, αυτό μετράει. (ξαναφιλιούνται)

ΣΚΗΝΗ 8Η
(O Juan γυρίζει νευρικός στο μπαλκόνι και σκέφτεται τη Celeste και τη συζήτησή του με τον Luis)
Juan: Ακούς εκεί καλό κομμάτι!

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Fernando και η Victoria έξω απ' την έπαυλη φιλιούνται)
Fernando: Μωρό μου, τι κάνουμε;
Victoria: Αυτό θα συνέβαινε κάποια στιγμή. Αλλά εσύ είσαι πολύ πεισματάρης και περίμενες να μιλήσω εγώ.
Fernando: Δεν πίστευα ποτέ ότι θα το έκανες.
Victoria: Ούτε εγώ. Πραγματικά ποτέ δεν πίστευα ότι θα το έκανα.
Fernando: Θ' αφήσω τη δουλειά μου, για να είμαστε μαζί.
Victoria: Όχι, δε θέλω να σε αφήσω άνεργο.
Fernando: Θα βρω κάτι άλλο. Θα παραιτηθώ αύριο. (ξαναφιλιούνται)
Victoria: Θα πάω να κοιμηθώ. Είμαι λίγο κουρασμένη.
Fernando: Εντάξει αγάπη μου.
Victoria: (περπατά και μουρμουρίζει) Τι τρέλα...

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Έχει ξημερώσει. Η Celeste πάει στο ωδείο)
Celeste: (χαρούμενη) Καλημέρα!
Juan: Καλημέρα κούκλα. Στάσου, που πας...
Celeste: Μα, μέσα.
Juan: Κάτσε λίγο, δε θα σε φάω.
Celeste: Καλά, έχεις να μου πεις κάτι;
Juan: Όχι, τίποτα σημαντικό. Μόνο από περιέργεια... γνωρίζεις τον αδερφό μου;
Celeste: Τον έβλεπα στην πλατεία όταν ήμαστε μαθητές... αλλά δεν ήμαστε ποτέ φίλοι.
Juan: Καλά...
Celeste: Γιατί ρωτάς;
Juan: Τίποτα. (πλησιάζει) Ξέρεις πως θέλω πολύ να σε φιλήσω; (πάει να την φιλήσει αλλά μπαίνει η Paola)
Paola: Juan, αυτό ήρθε για σένα (του πετά έναν φάκελο). Επειδή δε θα μπορούσα να σε βρω αλλού ήρθα εδώ. Αντίο.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(O Fernando και η Victoria συναντιούνται σ' έναν διάδρομο του σπιτιού, χαμογελάνε)
Victoria: Τι κάνεις;
Fernando: Καλά.
Victoria: Η Violeta;
Fernando: Την πήγα στο σχολείο. Εσύ μάλλον κοιμόσουν.
Victoria: Δεν κοιμόμουν. Σε σκεφτόμουν και δεν ήξερα τι πρέπει να σου πω.
Fernando: Να μου λες πάντα την αλήθεια.
Victoria: Εδώ δεν είναι βολικό για να τα πούμε. Θέλεις να συναντηθούμε κάπου έξω;
Fernando: Πρώτα θα δώσω την παραίτησή μου. Θα επικαλεστώ λόγους προσωπικούς.
Victoria: Μη βιάζεσαι. Δε θέλω να γίνω η αιτία να χάσεις τη δουλειά σου.
Fernando: Τίποτα δε θα χάσω. Για μένα αποφασίζω εγώ. (της δίνει ένα πεταχτό φιλί)

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Celeste χαιρετά τον Juan)
Celeste: Juan πάω να πάρω κάτι να φάω γιατί πείνασα. Θες να σου πάρω κάτι;
Juan: Ναι, κι εγώ πεινάω λίγο.
Celeste: Τι να πάρω;
Juan: Ότι πάρεις, δε με νοιάζει.
Celeste: Ούτε ν' αποφασίσεις μπορείς, ωραίος άνδρας.
Juan: Σου έχω εμπιστοσύνη γλυκιά μου.
Celeste: Εντάξει, πάω τότε. (κλείνει την πόρτα αλλά την αρπάζει αιφνιδιαστικά η Paola απ' τον γιακά και την κολλά στον τοίχο)
Paola: Τι νομίζεις ότι κάνεις κοριτσάκι;

Fin del capítulo

_________________
[You must be registered and logged in to see this image.] [You must be registered and logged in to see this image.]
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Dec 27, 2015 11:24 am

CAPÍTULO 48

ΣΚΗΝΗ 1Η
(H Celeste ταράζεται αλλά γρήγορα ξεφεύγει απ' τα χέρια της Paola)
Celeste: Κυρά μου τρελάθηκες;
Paola: Κεριά και λιβάνια. Θέλω να μου πεις τι τρέχει με τον άντρα μου.
Celeste: Δεν έχω καμιά όρεξη να μιλάω με παλαβούς, παράτα με.
Paola: Αν νομίζεις ότι θα ξεφύγεις εύκολα γελιέσαι. Μπορεί να με λες παλαβή αλλά είμαι παλαβή μόνο για τον άνδρα μου και την οικογένειά μου.
Celeste: Τι θες;
Paola: Κοπελιά είσαι κουφή;
Celeste: Αν έχεις κάποιο πρόβλημα με τον Juan εμένα αυτό δε με αφορά.
Paola: Ναι, φοβάμαι ότι δε σε αφορά, ούτε σε νοιάζει που είναι παντρεμένος. Είμαι γυναίκα του, παντρεμένη μαζί του, με θρησκευτικό γάμο, που δε λύνεται με τίποτα. Δε πιστεύω να νομίζεις πως θα πάω να πεθάνω για να στον αφήσω.
Celeste: Κοίτα παλαβή, όλα αυτά δε με νοιάζουν. Να τον χαίρεσαι, εγώ δεν ασχολούμαι με παντρεμένους. Μπορώ να έχω όποιον άνδρα θέλω, εσύ φαίνεται δεν μπορείς να έχεις ούτε έναν ολόκληρο.
Paola: Και ποιος σου είπε ότι δε τον έχω, ότι δεν έρχεται σπίτι και δεν κοιμάται μαζί μου; Είναι ο άνδρας μου, μπορεί να περάσαμε μια κρίση αλλά εμένα αγαπά και δε θα μ' αφήσει για όποιο εύκολο κοριτσάκι κι αν βρεθεί στον δρόμο του. Μπορεί να σου λέει πως σε θέλει, ή πως δεν έχει σχέση μαζί μου αλλά έτσι είναι οι άνδρες. Θα σ' αγαπά μέχρι να πέσεις στο κρεβάτι του μερικές φορές, και μετά θα σε παρατήσει. Τι περιμένεις λοιπόν;
Celeste: Να μη μου κλείνεις τον δρόμο, να πάω να φάω.  
Paola: Έχεις πολύ θράσος εσύ.
Celeste: Κοίτα, ας μιλήσουμε ήρεμα. Εσύ αγαπάς έναν άνδρα και σου φτάνει που πάντα γυρνά σε σένα.
Paola: Δε γυρνά γιατί ποτέ δε φεύγει από μένα. Και μπορεί να είναι άπιστος αλλά εγώ δεν έχω καμιά διάθεση να τον παραχωρήσω σε καμία τσούλα, τον δέχομαι κι έτσι. Και δε θα τον αφήσω ποτέ.
Celeste: Ωραία, αφού εσένα σ' αρέσει αυτό εμένα μου περισσεύει. Κάπου σε θαυμάζω γιατί δεν ξέρω πως είναι να ζεις χωρίς αξιοπρέπεια.
Paola: Αλλά θα μάθεις πως είναι να ζεις με σπασμένα χέρια, γιατί θα σου τα σπάσω αν τύχει και τα ξαναπλώσεις πάνω του. Έγινα κατανοητή;

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Ο Fernando στο γραφείο του Carlos)
Carlos: Πραγματικά δεν σε καταλαβαίνω Fernando. Έχεις κάποιο παράπονο από μας; Νόμιζα πως ήσουν ευχαριστημένος με αυτή την εργασία.
Fernando: Σας το είπα, θέλω να παραιτηθώ για απολύτως προσωπικούς λόγους.
Carlos: Για να το λες... θα έχεις τους λόγους σου. Καθένας κάνει τις επιλογές του. Αν δεν είμαι αδιάκριτος... θα ήθελα να μάθω αν έχεις ήδη βρει κάτι άλλο.
Fernando: Όχι αλλά... κοιτάξτε εγώ ήθελα να κάνω άλλα πράγματα, αλλά τα έφερε έτσι η ζωή...
Carlos: Καλώς. Αλλά αφού δεν έχεις βρει ακόμα τίποτα, θα ήθελα να μας δώσεις λίγο χρόνο μέχρι να βρούμε τον αντικαταστάτη σου.
Fernando: (διστάζει) Ναι... αυτό μάλλον είναι το καλύτερο.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(O Luis σηκώνεται απ' το κρεβάτι αλλά δεν βλέπει την Julia πλάι του. Πηγαίνει στην κουζίνα και βρίσκει ένα σημείωμα στο ψυγείο)
Luis: (Διαβάζει: Αγάπη μου, κοιμόσουν τόσο βαθιά που λυπόμουν να σε ξυπνήσω. Έπρεπε να πάω στην εταιρεία. Σε λίγες μέρες βγαίνει το πρώτο c.d. δεν είναι τέλειο; Μου λείπεις ήδη. Σ' αγαπώωω πάαααρα πάαααρα πολύ! Φιλάκια) Ναι καλά... Πάλι μ' αυτόν τον Joaquín... Δε τον αντέχω αυτόν.  

ΣΚΗΝΗ 4Η
(H Celeste γυρίζει στο ωδείο)
Juan: Τι έγινε;
Celeste: Έφερα φαγητό.
Juan: (της χαϊδεύει το πρόσωπο) Και γιατί είσαι έτσι μικρούλα; Σε πείραξε κάποιος;
Celeste: Δε θα φας;
Juan: Θα φάω εσένα. (τη φιλά κι εκείνη δεν αντιστέκεται)
Celeste: Juan...
Juan: Πέσμου τι έγινε. Δεν είσαι καλά.
Celeste: Όχι καλά είμαι. Απλώς σκεφτόμουν.
Juan: Έκανες κακές σκέψεις;
Celeste: Ναι, αυτό είναι... σκεφτόμουν κάποια άσχημα πράγματα.
Juan: Όπως;
Celeste: Τίποτα... τίποτα κάτι δικά μου.
Juan: Τότε να μη σκέφτεσαι. (ξαναφιλιούνται για αρκετή ώρα, κάθονται στον καναπέ, της φιλά τον λαιμό)
Celeste: Juan...
Juan: Το παράκανα.
Celeste: Ξέρεις, εδώ είναι χώρος δουλειάς.
Juan: Με τρελαίνεις... δεν άντεχα άλλο να σε βλέπω και να μη μπορώ να σ' αγγίξω και να σε φιλώ.
Celeste: Καλά, εντάξει... φτάνει τώρα.
Juan: Θα συναντηθούμε σήμερα;
Celeste: Αν το θες...
Juan: Είσαι τρελή; Φυσικά και το θέλω.
Celeste: Εντάξει. Βρες μέρος εσύ.
Juan: Στην απέναντι καφετέρια, πως σου φαίνεται;
Celeste: Ωραία, θα μαι εκεί... τι ώρα;
Juan: Θες μόλις κλείσουμε το ωδείο;
Celeste: Μόλις σχολάσουμε;Να μη βαφτώ για το πρώτο μας ραντεβού;
Juan: Τι θες, να με τρελάνεις;
Celeste: Να ξεκουραστώ πρώτα.
Juan: Καλά, τι λες κατά τις έξι;
Celeste: Εντάξει... είναι καλά.
Juan: Να σε ταϊσω; (της δίνει λίγο σάντουιτς)
Celeste: Ωχ, παίρνεις τόσο γρήγορα θάρρος... σε λίγο έχω μάθημα. (μπαίνει μέσα ο Manuel)

ΣΚΗΝΗ 5Η
(H Lis μπαίνει σπίτι και βλέπει τη μάνα της)
Lis: Τι γίνεται μαμά;
Paola: Χάλια.
Lis: Γιατί, σκέφτεσαι πάλι τον Juan; Δεν είναι συμπεριφορά αυτή να σε φτύνουν και να κολλάς. Πρέπει να προχωρήσεις.
Paola: Είδα τη συνάδελφό του και της είπα δυο φωνήεντα.
Lis: (με χαρά) Αλήθεια; Καλά της έκανες της τσουλάρας.
Paola: (ανάβει τσιγάρο) Να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω αν έκανα καλά. Θέλω πίσω τον άντρα μου αλλά δεν ξέρω αν με το να βρίζομαι με την άλλη θα τον κάνει να γυρίσει. Δεν έχω σχέδιο, φέρομαι ηλίθια.
Lis: Και τι είπατε, τι σου είπε; Τα έχει με τον Juan;
Paola: Βλακείες. Δε την αφορά και τέτοια. Ένα ηλίθιο κοριτσάκι που έτρεμε. Τα είχε χάσει. Κι εγώ ήθελα να την πνίξω αλλά δεν θα βγάλω κάτι έτσι. Δεν υπάρχει σχέδιο...
Lis: Εγώ έχω.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(O Fernando και η Victoria φιλιούνται πίσω από έναν θάμνο)
Victoria: Τελικά θα φύγεις; Θα μου λείπεις όταν δε θα σε βλέπω.
Fernando: (της χαϊδεύει τα μαλλιά) Με τον πατέρα σου συμφωνήσαμε να μείνω μέχρι να βρουν καινούργιο σoφέρ.
Victoria: Ωραία.
Fernando: Μου άρεσες από την πρώτη στιγμή που σε είδα.
Victoria: (χαμογελά) Ναι ε; Δε φαινόταν και τόσο.
Fernando: Είναι που είσαι χαζούλα.
Victoria: Κι εσύ μου άρεσες.
Fernando: Ψέματα. Αλλά δεν πειράζει. (τη φιλά με πάθος)
Victoria: Fernando!
Fernando: Τι είναι;
Victoria: Μη το παρακάνουμε! Διακριτικότητα! Είμαι μάνα ενός μικρού κοριτσιού κι εδώ ζουν οι γονείς μου.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Στο στούντιο ο Joaquín με την Julia)
Joaquín: Ξέρεις κάτι; Μ' αρέσει πολύ αυτός ο ενθουσιασμός που έχεις μου θυμίζεις εμένα όταν πρωτοξεκινούσα.
Julia: Και δεν πιστεύω ότι τον έχεις χάσει αλλιώς δε θα έγραφες τόσο όμορφα τραγούδια.
Joaquín: Έτσι νομίζεις;
Julia: Ναι, αυτό πιστεύω. Κι εγώ και όλος ο κόσμος.
Joaquín: Εντάξει, δεν είναι ακριβώς έτσι. Εγώ αλλιώς ξεκίνησα... πιο... κουλτουριάρικα ας πούμε.
Julia: Ωχ, μη μου μιλάς για κουλτούρα, μες στην κουλτούρα ήταν και ο πρώην φίλος μου. Τα τραγούδια σου αρέσουν στον κόσμο, αυτό δεν έχει σημασία;
Joaquín: Αρέσουν αλλά εγώ μερικές φορές νοιώθω πως απλώς επαναλαμβάνω μια μανιέρα... μου αρέσει βέβαια αυτό που κάνω αλλά όταν... μίλα μου για τον πρώην φίλο σου.  
Julia: Δε θέλω να τον θυμάμαι.
Joaquín: Καλά.
Julia: Θα μου μιλήσεις εσύ για εκείνη την κοπέλα την ξανθιά που σε είδα;
Joaquín: Βασικά δε μου αρέσουν οι ξανθιές.
Julia: Και γιατί σε βλέπω μόνο με ξανθιές;
Joaquín: Μου αρέσει που χαμογελάς.
Julia: Να σου πω... νόμιζα πως ήσουν θυμωμένος μαζί μου.
Joaquín: Γιατί;
Julia: Δεν ξέρω... ίσως επειδή κάποιες αποφάσεις μου δεν σου αρέσουν.
Joaquín: Η ζωή είναι δική σου. Εμείς είμαστε πάντα φίλοι έτσι; Σου είπα την γνώμη μου για τον Luis. Δεν είναι σωστό να επεμβαίνω.
Julia: Μα δεν τον γνωρίζεις.
Joaquín: Πίστεψέ με, έχω γνωρίσει πολλούς Luis.
Julia: Είναι άδικο αυτό που λες, κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός.
Joaquín: Καλύτερα να μη με αμφισβητείς, ο θείος Joaquín ξέρει.
Julia: Τώρα μου θυμίζεις πάλι τον πρώην μου, τέτοια αλαζονεία...
Joaquín: Θα σου πω ένα πράγμα. Μπορεί να μη συμφωνώ που τα ξαναέφτιαξες με το κολεγιόπαιδο αλλά...
Julia: Αλλά τι;
Joaquín: Θέλεις ν' ακούσεις ένα τραγούδι που έχω γράψει για να το βάλουμε στο δεύτερο c.d;
Julia: Και πως λέγεται;
Joaquín: Εγώ παρόλα αυτά ελπίζω.
Julia: (με αμηχανία) Ωραία, βλέπω... πως έχεις έμπνευση.
Joaquín: Ναι... μπορεί να μην βρίσκομαι στην αρχή της καριέρας μου αλλά... και τώρα μερικές φορές βρίσκονται κάποια πράγματα που με εμπνέουν.  

ΣΚΗΝΗ 8Η
(O Juan περιμένει την Celeste καθισμένος σ' έναν καναπέ στην καφετέρια)
Juan: Τι κούκλα!
Celeste: (κάθεται δίπλα του) Κάνεις λες και έχεις καιρό να με δεις.
Juan: Αφού κάθε φορά ομορφαίνεις περισσότερο.
Celeste: Καλά...
Juan: (τη χαϊδεύει στα μαλλιά) Έχεις κάτι;
Celeste: Όχι μωρό μου.
Juan: Πως με είπες;
Celeste: Ήθελα να το πω.
Juan: Δε ξέρεις πόσο χαίρομαι που επιτέλους βγαίνουμε. Θα σε πάω...
Celeste: Αυτό δεν ήταν το ραντεβού, στην καφετέρια;
Juan: Νομίζω αξίζεις περισσότερα πράγματα.
Celeste: Άκου Juan, μη προσπαθείς να μ' εντυπωσιάσεις. Καταλαβαίνω, αλλά... είμαι εδώ γιατί μ' αρέσεις και για τίποτα άλλο.
Juan: Μα δεν είπα...
Celeste: Ναι, το ξέρω πως ίσως το μόνο που θέλεις είναι να μ' ευχαριστήσεις.
Juan: Είσαι λίγο παράξενη.
Celeste: Ναι, πάντα είμαι παράξενη.
Juan: Όπως και να σαι μ' αρέσεις, το ξέρεις; Από την πρώτη στιγμή που σε είδα.
Celeste: Αλλά αγαπάς πάντα την Paola.
Juan: Όχι, με την Paola έχουμε τελειώσει, στ' ορκίζομαι.
Celeste: Δεν τελειώνει έτσι μια σημαντική σχέση, μη λες ψέματα.
Juan: Αν το πιστεύεις γιατί ήρθες;
Celeste: Κοίτα... είναι μάταιο να προσπαθούμε ν' αποφύγουμε το αναπόφευκτο. (τον φιλά, εκείνος την αγκαλιάζει) Juan... σ' αγαπώ.  

ΣΚΗΝΗ 9Η
(H Sofía βγαίνει χαρούμενη από το σπίτι του Noel, ανοίγoντας όμως την εξώπορτα βλέπει τον Darío που έχει ένα αυστηρό ύφος)
Darío: Λοιπόν, περνάς καλά με τον μικρό; (H Sofía τον κοιτά παγωμένη απ' την έκπληξη και τον τρόμο)

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Ο Juan με τη Celeste στην καφετέρια)
Juan: Δε θα φας το γλυκό σου;
Celeste: Δε πεινάω άλλο.
Juan: Αν σε ταΐσω; (της δίνει μια κουταλιά)
Celeste: Juan... σταμάτα!
Juan: Θα σταματήσω αν μου ξαναπείς πως μ' αγαπάς.
Celeste: Δε το λέω.
Juan: (την αγκαλιάζει) Ήταν ό,τι πιο ωραίο είχα ακούσει.
Celeste: Juan... νομίζω ότι όλοι μας κοιτάνε.
Juan: Δε με νοιάζει. Που θες να πάμε μετά;
Celeste: Μετά... καλύτερα να γυρίσω σπίτι.
Juan: Θέλεις να ρθεις στο ξενοδοχείο;
Celeste: Μη βιάζεσαι.
Juan: Μα δε σου έκανα ανήθικη πρόταση. Δε θες να βγούμε, δε θες να έρθεις εκεί που μένω...
Celeste: Θα τα πούμε κι αύριο. Σου ζητώ μόνο να μου δώσεις λίγο χρόνο, δεν είναι τόσο εύκολο για μένα.
Juan: Σου το είπα, η Paola δε σημαίνει τίποτα μα τίποτα για μένα.
Celeste: Ναι, δεν είναι η πρώτη φορά που ακούω μεγάλα λόγια.
Juan: Αν με γνώριζες καλύτερα θα ήξερες ότι λέω πάντα την αλήθεια.
Celeste: Μακάρι.
Juan: Τουλάχιστον να σε πάω εγώ σπίτι.
Celeste: Εντάξει.

ΣΚΗΝΗ 11Η
Joaquín: Σου άρεσε;
Julia: (αυστηρά) Νομίζω ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.
Joaquín: Δε μου αρέσει το ύφος σου.
Julia: Προτιμώ να μιλάω στα ίσια, παρά να κρύβομαι. Αυτό το τραγούδι το έγραψες για μένα, έτσι;
Joaquín: Άλλη μια ψωνάρα που νομίζει πως όλα γίνονται για χατήρι της.
Julia: Την αλήθεια. Λες και δε βλέπω...
Joaquín: Δεν έχω πρόβλημα να το παραδεχτώ. Μου αρέσεις. Αλλά ξέρω πως ούτε κι εγώ σου είμαι αδιάφορος.
Julia: Και από που το συμπέρανες αυτό;
Joaquín: Δε χρειάζεται πολύ μυαλό. Γιατί επιμένεις να είσαι με εκείνον; Δεν βλέπεις πόσο ταιριάζουμε;
Julia: Ταιριάζουμε σαν φίλοι και συνεργάτες. Με τον Luis όμως νοιώθω κάτι διαφορετικό, πολύ ξεχωριστό...
Joaquín: Όσο επιμένεις να μη βλέπεις την αλήθεια τόσο το χειρότερο για σένα. Δεν κάνει αυτός για σένα. Τι κοινό μπορείς να έχεις με το βουτυρόπαιδο; Εμείς έχουμε ζήσει τις ίδιες δυσκολίες, έχουμε παλέψει στη ζωή μας, έχουμε τα ίδια βιώματα...
Julia: Ο έρωτας δεν γεννιέται επειδή έχεις τα ίδια βιώματα με κάποιον. Αν ήταν έτσι θα είχα ερωτευθεί τη μισή Αργεντινή.
Joaquín: (της πιάνει το χέρι) Julia...
Julia: Τον αγαπώ. Τον λατρεύω. Δε θέλω να σε χάσω από συνάδελφο αλλά αν συνεχίσεις θα βάλεις σε κίνδυνο τη συνεργασία μας. Κάνω τα πάντα για την καριέρα μου αλλά μ' ενδιαφέρει κι η σχέση μου και μάλιστα πάρα πολύ.
Joaquín: Κάθε φορά το λες με λιγότερη βεβαιότητα.  
Julia: (φεύγει) Άντε πνίξου Joaquín.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Μετά από μια παρατεταμένη σιωπή η Sofía κραυγάζει)
Sofía: Είσαι τρελός, ανισόρροπος, παρανοϊκός!
Darío: Καταρχάς ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Τώρα θα ήθελες να πούμε δυο κουβέντες ήσυχα σαν δυο παλιοί καλοί φίλοι; (της ακουμπά το πηγούνι) Ε, ποντικάκι;

Fin del capítulo

_________________
[You must be registered and logged in to see this image.] [You must be registered and logged in to see this image.]
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 667
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Dec 30, 2015 12:35 pm

Αν και είναι ένα σίχαμα, την ψιλολυπάμαι τη Σοφία που τη στρίμωξε ένας χιμπατζής.
Η Πάολα από την άλλη δε λέει να συμμαζέψει λίγο την αξιοπρέπειά της από τα πατώματα.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Dec 30, 2015 7:59 pm

CAPÍTULO 49

ΣΚΗΝΗ 1Η
(H Celeste και ο Juan φιλιούνται στο αυτοκίνητο)
Juan: Αυτό ήταν το πιο σύντομο ραντεβού που είχα ποτέ. Σίγουρα θες να κατεβείς απ' τ' αυτοκίνητο;
Celeste: Μη παραπονιέσαι, κάθε προσπάθεια αρχίζει από ένα βήμα.
Juan: Δε μπορώ να σε χορτάσω. (συνεχίζουν να φιλιούνται, εκείνη έρχεται πάνω του κι εκείνος κατεβάζει το κάθισμά του. Είναι πλέον σε οριζόντια στάση ο ένας πάνω στον άλλον, εκείνος ακουμπά τη μέση της με τα χέρια του. Γελάνε.)
Celeste: Πρέπει να φύγω.
Juan: Θες να σε παρακαλάω.
Celeste: Κι αυτό. Αλλά ίσως μας δουν οι γονείς μου και αρχίσουν τις ερωτήσεις.
Juan: Είμαι περίεργος να τους γνωρίσω.
Celeste: (γυρνά στο κάθισμά της και σοβαρεύει) Θα ήθελα να τ' αποφύγω. Μερικές φορές γίνονται ανυπόφοροι.
Juan: Πιστεύεις πως δε θα τους άρεσα;
Celeste: Ειδικά του πατέρα μου κανένας δεν του αρέσει για μένα.
Juan: Κατάλαβα, ο κλασικός μπαμπάς που έχει αδυναμία στη μοναχοκόρη. Κανένας δεν είναι αντάξιος της πριγκίπισσας.
Celeste: Δε θα το έλεγα. Έπειτα είναι κι άλλα πράγματα που έχουν να σου προσάψουν.
Juan: Το διαζύγιο μου θα βγει και θα μαι ελεύθερος και τυπικά. Δε θέλω να περνάω μαζί σου την ώρα μου.
Celeste: (τον φιλά στο μάγουλο) Εντάξει αγάπη μου. Θα τα πούμε αύριο.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(H Sofía επιτίθεται με γροθιές στον Darío)
Sofía: (φωνάζει) Είσαι άρρωστος, άρρωστος, άρρωστος! Άθλιε, απαίσιε, τι θες από τη ζωή μου;! Ήρθες από την Ισπανία, έκανες ολόκληρο ταξίδι μόνο για να με βασανίσεις.
Darío: (της πιάνει τα χέρια και την ακινητοποιεί) Ήσυχα ποντίκι. Μην ξεχνάς ότι μπορεί να την βρίσκω με τη βία. Ξεχνάς πως περνούσαμε ωραία κάποτε;
Sofía: Κάποτε. Κι αυτό το κάποτε είναι πια πολύ μακρυά. Γιατί δεν κάνεις τη ζωή σου, όλα τα έχεις γυναίκα, οικογένεια, επιχειρήσεις, μπορείς να χεις κι ερωμένες, γιατί δεν με αφήνεις ήσυχη;
Darío: Δε γίνεται αυτό. Λοιπόν... πως τα περνάς με τον μικρό;
Sofía: Πολύ ωραία. Και μ' αυτόν και με άλλους μικρούς. Με τους μεγάλους μόνο υπάρχει πρόβλημα. Τα λεφτά δε διορθώνουν τελικά τα πάντα.
Darío: (της δίνει ένα χαστούκι) Αλλά μου έφαγες πολλά.
Sofía: Δεν σε έκλεψα, εσύ μου αγόραζες πράγματα.
Darío: Και μ' εγκατέλειψες για τον πρώτο τυχόντα, για ένα μυξιάρικο, που δεν έχει κάνει τίποτα στη ζωή του.
Sofía: (φωνάζει) Έλεος! Τρία χρόνια, έχουν περάσει τρία χρόνια, ξέχνα το λοιπόν, δεν είσαι ο πρώτος που έφαγε κέρατο, εσένα μάλιστα σου ταιριάζει με τη βλακόφατσα που έχεις.
Darío: Δεν είμαι εδώ γιατί σε θέλω ακόμα ηλίθια.
Sofía: Τότε τι θες; Δεν σου χρωστάω τίποτα κι αν χρειαστεί θα καλέσω την αστυνομία να με προστατεύσει, πλέον έχω και λεφτά και το δικαίωμα.
Darío: Χα! Αστυνομία! Όταν σε κάνω βούκινο, καμιά αστυνομία δε θα μπορέσει να σε γλιτώσει από την οργή του φίλου σου κι από τη γλώσσα του κόσμου. Θες να πιούμε έναν καφέ να μιλήσουμε πολιτισμένα; Κερνάω εγώ. (Ο Noel βγαίνει απ' το σπίτι)
Noel: Αγάπη μου, δεν έφυγες ακόμα;
Sofía: Όχι... συνάντησα έναν...
Darío: Γεια σας, με λένε Darío Serrano. Είμαι παλιός φίλος της Sofía. Μένω εδώ κοντά.
Noel: Noel Villanueva. Χάρηκα. Λοιπόν... τρέχει κάτι;
Sofía: Όχι, μην ανησυχείς, συζητούσαμε κάποια πράγματα και μου έφερε κάποια νέα που δεν ήταν πολύ ευχάριστα. Πήγαινε στη δουλειά σου.
Noel: Σίγουρα; Δηλαδή...
Sofía: Μην ανησυχείς, όχι κάτι τραγικό. Θα τα πούμε μετά. (φιλιούνται στο μάγουλο για αποχαιρετισμό).

ΣΚΗΝΗ 3Η
(H Victoria τριγυρνά στο σαλόνι και χαμογελά όταν μπαίνει μέσα η Carla)
Carla: Victoria, θα ήθελα να σου μιλήσω.
Victoria: Α, μαμά, μου μιλάς, τι ωραία!
Carla: (σωπαίνει λίγο παρατηρώντας τη χαρά της) Κάτσε σε παρακαλώ, θα με ζαλίσεις.
Victoria: (κάθεται πέφτοντας με χάρη στον καναπέ ενώ παίζει τα μαλλιά της με τα δάκτυλα) Κάθησα. Σ' ακούω.
Carla: Ο Julio ο γιος της φίλης μου της Concha παντρεύεται. Έχει οριστεί ημερομηνία και σύντομα θα έχουμε και την πρόσκληση. Τη θυμάσαι την Concha έτσι;
Victoria: Βέβαια.
Carla: Και ο Julio είναι ο αδερφός του Federico του φίλου του αδερφού σου του Juan.
Victoria: Ναι μαμά, αλλά ο Julio δεν είχε παντρευτεί;
Carla: Δυο φορές μάλιστα. Και τις δύο χώρισε. Όμως η ζωή των άλλων δεν μας αφορά. Φυσικά επιβάλλεται να είσαι παρούσα.
Victoria: Ναι, εννοείται... ήθελες να μου πεις και κάτι άλλο μήπως;
Carla: Όχι αυτά. Να βρεις ένα καλό φόρεμα για τον γάμο που μάλιστα δε θα το έχεις ξαναφορέσει.
Victoria: Φυσικά.
Carla: Χαίρομαι που συνεννοούμαστε. Πάω στην κρεβατοκάμαρα τώρα γιατί έχω πονοκέφαλο.
Victoria: Περαστικά μαμά.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(O Darío περπατά με την Sofía)
Sofía: Συχνά είχα την εντύπωση ότι σ' έβλεπα, ότι με ακολουθούσες. Ήταν βέβαια παράλογο, ποιος θα ήταν τόσο βλάκας ώστε ν' αφήσει τις δουλειές του για να τρέξει πίσω από μια γκόμενα που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γης. Αν σ' ευχαριστεί να ξέρεις πως με ανησύχησες μπορείς να ικανοποιηθείς απ' αυτό. Ναι ανησύχησα. Αλλά ούτε τρομοκρατήθηκα ούτε έπαθα κάτι σοβαρό. Και τώρα που ξέρω πως πράγματι βρίσκεσαι εδώ δεν υπάρχει κάτι για να φοβάμαι. Δε σε φοβάμαι Darío.
Darío: Πόσο διασκεδάζω μ' αυτά που λες γλύκα. Έλα, παραδέξουτο ότι τα λες για να πείσεις τον εαυτό σου. Το ξέρεις πως κανένας απ' αυτούς με τους οποίους ξαπλώνεις δε θα ενδιαφερθεί να σε σώσει όταν θα κινδυνεύεις.
Sofía: Ας μπούμε στο ψητό. Τι θες από μένα;
Darío: Ένα βραδινό ραντεβού. Να πάρουμε ένα ποτάκι... να χαλαρώσουμε... και ποιος ξέρει που μπορεί να καταλήξουμε.
Sofía: Και με ποιον εκβιασμό πιστεύεις πως μπορείς να με πείσεις για κάτι τέτοιο;
Darío: Έλα τώρα γλύκα... με κανέναν εκβιασμό. Δε θα ήθελες να βγεις για να συζητήσεις με έναν παλιό φίλο με τον οποίο ζήσατε τόσα πολλά; Δεν είναι συγκινητικό;
Sofía: Σε σιχαίνομαι.
Darío: Βλέπεις λοιπόν πόσα κοινά έχουμε.
Sofía: Μου χάλασες τον γάμο με τον Luis, τι άλλο θες; Να υποθέσω πως θα προσπαθήσεις να κάνεις το ίδιο και με τον καθένα που θα γνωρίζω.
Darío: Ίσως. Αλλά πάλι αυτό που λες δεν έχει φαντασία. Να κάνω συνέχεια το ίδιο πράγμα... όταν μπορώ να κάνω άλλα που θα σε πονέσουν, θα σε νευριάσουν και θα σε απελπίσουν περισσότερο.
Sofía: Εντάξει, έβγαλες το άχτι σου, δεν έχουμε τίποτα άλλο να πούμε.
Darío: Μη βιάζεσαι ποντικάκι. Σε περιμένω στο κλαμπ Gitano στις 11.00 σήμερα. Σκέψου το καλά.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(H Carla μπαίνει στη κρεβατοκάμαρα και ξαπλώνει δίπλα στον Carlos)
Carla: Έχω να σου πω κάποια νέα.
Carlos: Ακούω, μπορώ να κάνω κι αλλιώς;
Carla: Γύρισα από την Concha. O Julio παντρεύεται.
Carlos: Καλά δεν ήταν να παντρευτεί πριν καιρό;
Carla: Ναι αλλά... υπήρξαν κάποιες δυσκολίες.
Carlos: Δυσκολίες που λέγονται Concha.
Carla: Δεν το βρίσκω κακό που μια μητέρα ενδιαφέρεται για το παιδί της.
Carlos: Το ενδιαφέρον της δεν απέτρεψε τον γιο της από το να κάνει προηγουμένως δύο γάμους.
Carla: Και τι θα μπορούσε να κάνει. Ο Julio είναι επιπόλαιος.
Carlos: Και δεν είναι ο μόνος επιπόλαιος δυστυχώς.
Carla: Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε με τον Luis. Είναι δύσκολο και να του μιλήσουμε πια.
Carlos: Ίσως να είναι καλύτερα Carla. Μπορεί να σκεφτεί κάποια πράγματα μόνος του.
Carla: Σκέψη και Luis είναι δυο πράγματα που δεν ταιριάζουν στην ίδια φράση. Αλλά θα ήθελα να σου μιλήσω για τη Victoria. Δε σου φαίνεται πως έχει αλλάξει κάπως τελευταία; Ειδικά σήμερα ήταν πολύ χαρούμενη, της μιλούσα και μου φαινόταν πως πετούσε στα σύννεφα.
Carlos: Μακάρι να είναι πάντα χαρούμενη.
Carla: Αλλά για ποιον λόγο να είναι;
Carlos: Γιατί μετά την μπόρα πάντα βγαίνει το ουράνιο τόξο. Πέρασε τη μπόρα της ξενιτιάς, της χηρείας, της δεύτερης ξενιτιάς... Μάλλον ήρθε η ώρα για να ξαναχαμογελάσει.
Carla: Μήπως είναι ερωτευμένη;
Carlos: Κι αυτό φυσικό είναι. Αλλά με ποιον;
Carla: Με κανέναν βαρκάρη φοβάμαι.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(H Victoria συναντιέται στον διάδρομο με τον Fernando)
Fernando: Γεια σου όμορφη. (πεταχτό φιλί)
Victoria: Γεια σου Fernando.
Fernando: Τι έχεις, γιατί αυτά τα θλιμμένα ματάκια;
Victoria: Τίποτα. Σκεφτόμουν...
Fernando: Αν είναι να γίνεσαι έτσι γιατί σκέφτεσαι, καλύτερα να μη σκέφτεσαι καθόλου.
Victoria: Θα... μάλλον θα κατέβω κάτω να περιμένω την Violeta.
Fernando: Θα ήθελες να πάμε μια βόλτα; Να μου πεις και τι σε απασχολεί.
Victoria: Όχι... καλύτερα όχι.
Fernando: Έλα. Να πάμε μέχρι την παραλία.
Victoria: Καλά. Εντάξει. Θα πω στη Lucia να φτιάξει κάτι στη Violeta να φάει γιατί δεν έφαγε ούτε το μεσημεριανό. Και μετά φεύγουμε.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(H Sofía καθισμένη στο κρεβάτι του δωματίου του ξενοδοχείου κουνά νευρικά τα πόδια.)
Sofía: (σκέφτεται τι έγινε: Noel: Noel Villanueva. Χάρηκα. Λοιπόν... τρέχει κάτι;
Sofía: Όχι, μην ανησυχείς, συζητούσαμε κάποια πράγματα και μου έφερε κάποια νέα που δεν ήταν πολύ ευχάριστα. Πήγαινε στη δουλειά σου.
Noel: Σίγουρα; Δηλαδή...
Sofía: Μην ανησυχείς, όχι κάτι τραγικό. Θα τα πούμε μετά. (φιλιούνται στο μάγουλο για αποχαιρετισμό). Ο Luis δε θα μ' άφηνε έτσι, θα ζητούσε εξηγήσεις. (ξαπλώνει και κοιτά το κινητό της, μουρμουρίζει) Και ποιον να πάρω τώρα...

ΣΚΗΝΗ 8Η
(O Luis μιλά στο τηλέφωνο στη δουλειά του)
Luis: Πολύ ωραία. Λοιπόν το στρώμα θα το παραλάβετε τη Δευτέρα το πρωί. Σας ευχαριστώ πολύ κι εγώ. Ναι, να μας πάρετε να μας πείτε τις εντυπώσεις σας. Γεια σας.
Lalo: (σηκώνεται μαζί με τον Luis) Φίλε σε θαυμάζω! Εγώ δεν έχω καταφέρει τίποτα, και μάλλον με έχουνε για να φεύγω.
Luis: Μην είσαι τόσο απαισιόδοξος. Λοιπόν... άσε τις κολακείες, θέλεις να βγούμε για κανένα ποτό να ξεφύγουμε;
Lalo: Θα προτιμούσα να φάμε κάτι.
Luis: Κανένα πρόβλημα. Ξέρω ένα πολύ καλό μέρος. Να σε ρωτήσω... εσύ κοπέλα έχεις;
Lalo: Όχι. Χωρίσαμε πρόσφατα. Μη τα ρωτάς. Εσύ; Δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις απ' το να βγεις μαζί μου;
Luis: Εγώ έχω κοπέλα. Αλλά είναι σα να μην έχω. Μένουμε μαζί αλλά όλο δουλεύει. Είναι τραγουδίστρια. Και όλο συναντιέται με έναν λέτσο με μούσια.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(O Juan είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι και σκέφτεται τη Celeste, ειδικά τη σκηνή στο αυτοκίνητο όπου εκείνη πέφτει πάνω του. Ο Federico χτυπά την πόρτα κι αυτός σηκώνεται για ν' ανοίξει)
Federico: Πότε θα πιάσεις ένα διαμέρισμα ν' αφήσεις το ξενοδοχείο;
Juan: Και γιατί να το κάνω, μ' έχει βολέψει.
Federico: O.K. Αν έχεις διάθεση να πληρώνεις...
Juan: Είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή.
Federico: Μη μου πεις... το βλέπω στο πρόσωπό σου. Έγινε κάτι καλό με τη Celeste;
Juan: Ναι. Τη φίλησα και το απόγευμα βγήκαμε ραντεβού.
Federico: Πες μου λεπτομέρειες.
Juan: Κουτσομπόλη.
Federico: Πως έγινε.
Juan: Μα τι σημασία έχει το πως. Σημασία έχει πως επιτέλους δέχτηκε να κάνουμε μια αρχή.
Federico: Ο αδερφός μου παντρεύεται, εσύ τα έφτιαξες με τη Celeste, μόνο εγώ θα μείνω μόνος φαίνεται.
Juan: Μα κι εγώ δεν είμαι τόσο σίγουρος. Το κορίτσι είναι λίγο παλαβό.
Federico: Δηλαδή;
Juan: Δηλαδή να φύγεις, θέλω να την πάρω τηλέφωνο.
Federico: Μα...
Juan: Μα τίποτα, θα σου τα πω όλα μετά.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(O Luis με τον Lalo σ' ένα καφέ)
Luis: Αν ήταν εδώ ο Aurelio... Ο Aurelio είναι ο κολλητός μου. Αλλά δυστυχώς είμαι μόνος.
Lalo: Πως μόνος, έχεις το κορίτσι σου. Για να τα αφήσεις όλα για αυτό, θα άξιζε.
Luis: Ναι... την αγαπώ και φαίνεται να μ' αγαπάει. Όμως...
Lalo: Μη ζηλεύεις. Πραγματικά δεν αξίζει.
Luis: Όλοι αυτό μου λένε.
Lalo: Εξάλλου αυτός ο Joaquín είναι άσχημος, λέτσος, με μούσια, έτσι μου είπες. Τι να ζηλέψεις;
Luis: Οι γυναίκες είναι τρελές. Νομίζεις ότι ο πρώην της ήταν ωραίος; Χάλια κι αυτός. Αν της αρέσει αυτό το στυλ το άπλυτο και το και καλά κουλτουριάρικο; Μιλάμε ήταν αστείος ο τύπος. Αλλά βρέθηκε να είναι ο κολλητός του αδερφού μου. Δεν το ήξερα όταν γύρισα απ' την Ισπανία.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Στο σπίτι της η Celeste σηκώνει το τηλέφωνο)
Celeste: Ναι;
Juan: Έλα μωρό μου.
Celeste: Γιατί μου τηλεφώνησες;
Juan: Γιατί μου λείπεις ήδη.
Celeste: Αφού θα με δεις αύριο το πρωί.
Juan: Θέλω να σε βλέπω κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε λεπτό.
Celeste: Αλήθεια;
Juan: Φυσικά και είναι αλήθεια, με έχεις τρελάνει μικρούλα.
Celeste: Τι κάνεις, θα βγεις;
Juan: Θα μείνω στο δωμάτιό μου να σε σκέφτομαι. Εκτός αν θες...
Celeste: Όχι Juan, νοιώθω λίγο κουρασμένη.
Juan: Εντάξει μωράκι μου.
Celeste: Λοιπόν... (βλέπει την Irene από το διάδρομο). Τα λέμε αύριο. Φιλιά.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(O Fernando και η Victoria βγαίνουν από το αυτοκίνητο και κάθονται στην παραλία)
Fernando: Τι έχεις;
Victoria: Τίποτα... τίποτα πραγματικά.
Fernando: Πες μου.
Victoria: Το ξέρεις πως η κατάσταση δεν είναι εύκολη.
Fernando: Και; Ποιος σου είπε ότι μ' αρέσουν τα εύκολα; Μήπως έχεις κιόλας μετανοιώσει;
Victoria: Όχι αγάπη μου. Θέλεις να σου μιλήσω ανοιχτά;
Fernando: Θέλω πάντα να μου μιλάς ανοιχτά. Να μην ντρέπεσαι, εγώ μπορώ να σε καταλάβω.
Victoria: Καλά. Σε λίγες μέρες θα γίνει ο γάμος ενός φίλου μας. Και σκεφτόμουν πως αν και είμαστε μαζί εσύ δε θα μπορούσες να με συνοδεύσεις. Θα ήταν σκάνδαλο.
Fernando: Σοβαρά, γι αυτό στενοχωριέσαι;
Victoria: Δε στενοχωριέμαι ακριβώς. Η κατάλληλη λέξη θα ήταν... ότι με προβληματίζει.
Fernando: Ξέρεις κάτι, είμαι μαζί σου και νοιώθω πως είμαι μ' ένα κοριτσάκι 16 χρόνων.
Victoria: Και τι εννοείς μ' αυτό, κάτι κακό; Ότι είμαι ανώριμη;
Fernando: (της πιάνει το χέρι) Όχι μωρό μου. Ίσα ίσα ότι μαζί σου νοιώθω πιο νέος. Μα τώρα το σκέφτηκες πως η κοινωνική μας θέση είναι τόσο διαφορετική;
Victoria: Φυσικά και όχι χαζέ.
Fernando: Εμένα το ξέρεις ότι δε με νοιάζει. Σημασία έχει πως είμαστε εμείς μεταξύ μας. Έλα δώσε μου ένα φιλί.
Victoria: Τι φιλί;
Fernando: Φιλί... Πες πως φιλάς τη φίλη σου...
Victoria: Έχω μια καλύτερη ιδέα. (πλησιάζει το στόμα της στο δικό του και φιλιούνται με πάθος)

ΣΚΗΝΗ 13Η
(Ο Darío κάθεται μόνος σ' ένα καφέ όταν μια νεαρή γυναίκα προκλητικά ντυμένη κατευθύνεται προς το μέρος του)
Silvana: Γεια σου.
Darío: Γεια. Γνωριζόμαστε;
Silvana: (κάθεται δίπλα του και σταυρώνει προκλητικά τα πόδια) Όχι. Αλλά δε θα ταν μια καλή ευκαιρία να γνωριστούμε;
Darío: Σίγουρα. Σίγουρα είσαι μια γυναίκα ενδιαφέρουσα. Όμως... έχω ραντεβού.
Silvana: Και τόσο καψούρης είσαι με το ραντεβού σου που δε μου δίνεις μια ευκαιρία;
Darío: Αν θες να μου δώσεις το τηλέφωνό σου...
Silvana: Το τηλέφωνό μου... όχι! Ξέρεις εμένα δε μ' αρέσει να περιμένω, κάτι που μπορεί να γίνει τώρα θα το κάνω τώρα, δε θα περιμένω να μου τηλεφωνήσεις.
Darío: Θεέ μου! Τι χαρακτήρας! Λυπάμαι αλλά...
Silvana: Αλλά τίποτα. Θα με πας σ' ένα καλύτερο μέρος, στο διαμέρισμά σου ίσως...
Darío: Ενδιαφέρουσα πρόταση.
Silvana: Τότε τι σκέφτεσαι. Το ραντεβού σου δεν πρόκειται να έρθει.

Fin del capítulo

_________________
[You must be registered and logged in to see this image.] [You must be registered and logged in to see this image.]
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Fri Jan 01, 2016 1:48 pm

CAPÍTULO 50

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Σ' ένα πολυτελές δωμάτιο ξενοδοχείου η Silvana ξαπλωμένη κοιτά τον Darío παίζει με τα μαλλιά της και χαμογελά.)
Silvana: Λοιπόν... τι περιμένεις; Εγώ όπως βλέπεις είμαι διαθέσιμη.
Darío: (κάθεται άκεφα) Πως σε λένε;
Silvana: Silvana.
Darío: Αυτό είναι το πραγματικό σου όνομα;
Silvana: Και τι σημασία έχει; Αν δε σου αρέσει μπορείς να με φωνάζεις όπως θέλεις.
Darío: Έχεις δίκιο. (αρχίζει να την χαϊδεύει)
Silvana: Έτσι... έτσι μ' αρέσει.
Darío: (σταματά λίγο και την κοιτά στα μάτια) Silvana...
Silvana: Τι τρέχει; Έκανα τίποτα κακό; Αφού το ραντεβού σου δεν ήρθε, πειράζει να περάσουμε καλά οι δυο μας; Ή μήπως... καλά πως δεν το σκέφτηκα πρέπει να είσαι πολύ καψούρης με τη μικρή...
Darío: (τη φιλά στο στόμα βίαια και πέφτει πάνω της) Δεν είμαι καψούρης με καμία γλυκιά μου. Και θα σου δείξω εγώ, για να μάθεις να λες τέτοια πράγματα.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(O Fernando και η Victoria κάθονται σ' ένα παγκάκι πιασμένοι χέρι χέρι)
Fernando: Σ' αρέσει η θάλασσα;
Victoria: Ναι, από παιδί μ' άρεσε.
Fernando: Μήπως θα ήθελες να σου πάρω κάτι να φας;
Victoria: Όχι αγάπη μου δεν πεινάω. Εξάλλου σε λίγο θα γυρίσουμε σπίτι.
Fernando: Θα ήθελα να μη γυρίσουμε. Το απολαμβάνω να είμαι μόνος μαζί σου. Χωρίς να πρέπει να κρύβω αυτά που νοιώθω, με την ελευθερία να σ' αγκαλιάζω όποτε θέλω, να σου κρατάω το χέρι...
Victoria: Αλλά αγάπη μου, αν μείνουμε όλη νύχτα εδώ τι θα πω στη Violeta; Μετά... θέλω να την δω.
Fernando: Ναι, καταλαβαίνω.
Victoria: Η Violeta είναι η κόρη μου. Και πάντα θα υπάρχει στη ζωή μας. Και καμιά φορά θα πρέπει να μην είμαστε τόσο μαζί για να είμαι μαζί της...
Fernando: Victoria! Victoria σταμάτα. Δεν είσαι η μόνη μάνα που υπάρχει στον κόσμο. Γιατί μιλάς λες και προσπαθείς να βάλεις εμπόδια σ' αυτό που ζούμε; (της φιλά το χέρι)
Victoria: Όχι αγάπη μου. Αλλά κάποια πράγματα πρέπει να τα ξέρεις. Και ίσως είναι εύκολο να λες τώρα ότι δε σε πειράζουν αλλά...
Fernando: Έχω όλη την κατανόηση του κόσμου Victoria. Για μια μάνα τα πάντα είναι τα παιδιά της. Θα ήθελα κι εγώ να έχω παιδιά...
Victoria: Και πως και δεν έκανες; Βέβαια εσύ είσαι μικρότερος.
Fernando: Δεν είμαι και τόσο μικρότερος. Όχι πως ξέρω πόσο είσαι εσύ.
Victoria: (χαμογελά) Ψεύτη. Φυσικά και ξέρεις. Αλλά μου αρέσει αυτή η διακριτικότητα, στην Ελλάδα δεν έχουν πρόβλημα να σε ρωτήσουν κατάμουτρα “πόσων χρόνων είσαι;”
Fernando: Αλήθεια;
Victoria: Αλήθεια.
Fernando: Τέλος πάντων είμαι σε μια ηλικία που θα μπορούσα να έχω και ένα και δύο παιδιά.
Victoria: Πρέπει να έχεις όμως κάποιον σοβαρό δεσμό για να το σκέφτεσαι αυτό. Ο σοβαρός δεσμός ήταν μ' αυτή τη χορεύτρια;
Fernando: Ναι, τότε το σκεφτόμουν. Αλλά πάντα έβλεπα το ενδεχόμενο να κάνω οικογένεια θετικά.
Victoria: Περίεργο... είχα άλλη εντύπωση όταν σε πρωτοείδα. Δεν ξέρω... Ίσως ότι θα έβγαινες με πολλές γυναίκες...
Fernando: Φυσικά είχα κι εγώ τους δεσμούς μου. Αλλά όχι, δεν ήμουν γυναικάς.
Victoria: Το ίδιο λέει και ο Luis.
Fernando: Σε παρακαλώ! Αλλά τώρα θα πρέπει να μου πεις κι εσύ.
Victoria: Δε ρωτάνε τις γυναίκες τέτοια πράγματα!
Fernando: Κατάλαβα! Τη μισή πόλη!
Victoria: Σταμάτα! Άλλωστε... τι σημασία έχει το παρελθόν;
Fernando: Έχεις δίκιο. Τι σημασία έχει... Αυτό που μετράει είναι αυτό που νοιώθουμε τώρα. Το παρόν.
Victoria: Δώσε μου άλλο ένα φιλί (ξαναφιλιούνται). Έλα να πάμε όμως. Γιατί στο παρόν έχω επίσης μια κόρη. (ξαναπιάνονται απ' το χέρι και μπαίνουν στο αυτοκίνητο)

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Το άλλο πρωί η Celeste φτάνει στο ωδείο)
Juan: (σηκώνεται και την αγκαλιάζει) Μου έλειψες πάρα πολύ.
Celeste: Καλά. Αλλά άσε με λίγο ν' ακουμπήσω κάπου την τσάντα.
Juan: Εγώ σου έλειψα;
Celeste: Φυσικά. (ξαναγκαλιάζονται και φιλιούνται) Σταμάτα λίγο... πρέπει να πάω μέσα για το μάθημα.
Juan: Ποιο μάθημα;
Celeste: Juan!
Juan: Ξέρεις κάτι, εδώ εγώ είμαι το αφεντικό και μπορώ να σου απαγορεύσω να κάνεις μάθημα. (πάνε στο γραφείο του και την καθίζει στα πόδια του)
Celeste: Και αν έρθει κάποιος μαθητής σου τώρα και μας δει έτσι, τι θα του πεις;
Juan: Καλύτερα να μας δει. Γιατί να το κρύβουμε;
Celeste: Ξέρεις γιατί...
Juan: Celeste... θέλω να μου πεις την αλήθεια.
Celeste: Όταν παίρνεις αυτό το σοβαρό ύφος με φοβίζεις.
Juan: Εγώ θέλω να έχουμε σχέση. Εσύ όμως... ξέρεις ότι πάντα σε ήθελα αλλά φέρεσαι κάπως... σα να το έχεις μετανοιώσει.
Celeste: (σηκώνεται) Όχι... δεν το έχω μετανοιώσει... ξέρω γιατί το λες αυτό. Αλλά εγώ είμαι κλειστός χαρακτήρας. Δε φταίω. Πρέπει να το δεχτείς.
Juan: (της πιάνει το χέρι) Μη μιλάς έτσι. Λες και πρέπει να κάνουμε τεράστιους συμβιβασμούς. Εμένα με φτάνει να χαιρόμαστε μαζί. Και φυσικά μπορώ να δεχτώ πολλά πράγματα. Εσύ δεν έχεις καταλάβει ότι δεν παίζω, έτσι δεν είναι;
Celeste: Κοίτα... δεν σε κατηγορώ για κάτι.
Juan: Ναι αλλά από μέσα σου αυτό σκέφτεσαι.
Celeste: Ακόμα κι αν δεν είμαι ο έρωτας της ζωής σου, δεν είναι κακό να θέλεις να είσαι μαζί μου αφού σου αρέσω. Δεν είμαι μαζί σου γιατί μ' αναγκάζεις, είμαι μαζί σου γιατί το θέλω κι εγώ.
Juan: Φυσικά. Αλλά ακόμα δεν καταλαβαίνεις. Από τη στιγμή που σε είδα δεν έχεις φύγει στιγμή απ' το μυαλό μου. Ήταν ένα μαρτύριο για μένα να σε έχω εδώ, να σε βλέπω καθημερινά και να μη μπορώ να σ' αγκαλιάζω και να σε φιλάω. Να υπάρχει αυτή η ψύχρα ανάμεσά μας.
Celeste: Τώρα μπορείς να μ' αγκαλιάζεις και να με φιλάς όσο θες.
Juan: Πολλές φορές καθόμουν στο γραφείο χωρίς να υπάρχει λόγος. Μόνο για ν' ακούω τη φωνή σου από τη διπλανή αίθουσα. Να σ' ακούω να μιλάς, να εξηγείς, να μαλώνεις τους μαθητές σου...
Celeste: Εντάξει Juan. Νοιώθω λίγο άβολα, να μου κάνουν ερωτική εξομολόγηση.
Juan: Μα εγώ τα λέω αυτά, που είμαι το αγόρι σου. Δεν είμαι;
Celeste: Μου αρέσουν αυτά που είπες. Αλλά δεν περίμενα να τ' ακούσω... αυτό μόνο.
Juan: Και φοβάσαι μήπως είναι ψέματα;
Celeste: Αυτό δε μ' αρέσει. Νοιώθω σα να θες να διαβάσεις ότι υπάρχει πιο βαθιά στην ψυχή μου. Θα σου πω μόνο πως σε αγαπώ. Σ' αγαπώ πολύ. Σου φτάνει;
Juan: Κι εγώ σ' αγαπώ μωρό μου. (φιλιούνται)

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Ο Noel και η Sofía σε μια καφετέρια)
Sofía: (χαμογελά και φαίνεται πολύ χαρούμενη) Αχ...! Τι όμορφη μέρα σήμερα.
Noel: Χαίρομαι που γελάς. Χθες σε είδα κάπως ανήσυχη... Σίγουρα όλα καλά με τον τύπο;
Sofía: Μ' έχεις ρωτήσει χίλιες φορές. Σου είπα είναι ένας παλιός φίλος. Λίγο αντιπαθητικός, αλλά εντάξει. Κανείς δεν με υποχρεώνει να τον ξανασυνταντήσω.
Noel: Εντάξει... αφού το λες. Ξέρεις είχα τύψεις, σκέφτηκα μήπως πως δεν φέρθηκα όπως πρέπει να φέρεται ένας κύριος πως ίσως σε ενοχλούσε και θα έπρεπε να σε υπερασπιστώ.
Sofía: Είσαι πολύ γλυκός. Αλλά μην ανησυχείς. Εξάλλου είμαστε στον 21ο αιώνα και οι γυναίκες ξέρουμε να υπερασπιζόμαστε πολύ καλά τον εαυτό μας. Εγώ για παράδειγμα... δε θα καταδεχόμουν ποτέ να έχω έναν άνδρα για να τον χρησιμοποιώ. Είτε ως προστάτη είτε ως χορηγό.
Noel: Είμαι σίγουρος πως είσαι ένα πολύ δυναμικό κορίτσι. Αλλά δε θα σ' άφηνα αν δεν έπρεπε να πάω οπωσδήποτε στο ραντεβού.
Sofía: Λοιπόν; Θα μου μιλήσεις για τις πολύ σοβαρές υποθέσεις σου;
Noel: Καλύτερα όχι, θα βαρεθείς. Όλα τα κορίτσια βαριούνται μ' αυτά τα θέματα. Ξέρεις... πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν κάνω τη ζωή που θέλω εγώ ή αν αυτή που θέλουν οι γονείς και οι φίλοι μου.
Sofía: Όμως οι γονείς σου σε μεγάλωσαν καλά και έκαναν τα πάντα για σένα. Υποθέτω.
Noel: Δεν έχω παράπονο.
Sofía: Να εκτιμάς αυτά που έχεις. Τους ανθρώπους που σου δείξανε αγάπη και σεβασμό. Γιατί δεν είναι δεδομένα αυτά για όλους τους ανθρώπους.
Noel: Όμως κι εσύ στην Ισπανία θα σπούδαζες με τα χρήματα των γονιών σου. Για να ξοδεύουν χρήματα για να σπουδάσεις θα πει ότι νοιάζονται.
Sofía: Εντάξει... νομίζω ότι πρέπει να σου πω μια ιστορία... που δεν είναι και τόσο ευχάριστη.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(O Norberto με τον Darío στο διαμέρισμα του δεύτερου)
Darío: (στριφογυρίζει νευρικά) Απαίσιε αρουραίε! Θα σε κάνω να μου το πληρώσεις!
Norberto: Σήμερα η μέρα μου δεν ήταν και η καλύτερη. Όμως σε ευχαριστώ Darío για το θέαμα που μου προσφέρεις. Νοιώθω σα να βλέπω σαπουνόπερα.
Darío: Θα μου το πληρώσει! Κανένας δεν παίζει με τον Darío Serrano! Όσοι το έκαναν το μετάνοιωσαν, θα ξεράσει το γάλα της μάνας της!
Norberto: Με συγχωρείς Darío αλλά για ποιο πράγμα θες να την τιμωρήσεις; Που σου χάρισε μια υπέροχη βραδιά με συνάδελφό της; Ή ήταν τόσο κακή αυτη η Silvana;
Darío: Έτσι και την πιάσω στα χέρια μου...
Norberto: Θα την γεμίσεις φιλιά και θα την κρατήσεις όσο μπορείς στην αγκαλιά σου...
Darío: Γιατί φέρεσαι λες και είσαι βαλτός για να με εκνευρίσεις;
Norberto: Αυτό θα ήθελες να κάνεις. Ή όχι;
Darío: Όχι.
Norberto: Ψέματα. Όχι μην απαντάς... Άκου με λίγο. Είμαστε στο διαμέρισμά σου. Η γυναίκα σου μπορεί να φανεί από στιγμή σε στιγμή. Αν άκουγε αυτή τη συζήτηση τι εξηγήσεις θα της έδινες; Είναι η γυναίκα που παντρεύτηκες, που επέλεξες και κάνατε οικογένεια μαζί. Σας δένουν τόσα πράγματα. Δε σε νοιάζει καθόλου πια;
Darío: Άλλο η γυναίκα μου.
Norberto: Μάλιστα.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(O Noel συζητά με την Sofía)
Noel: Λυπάμαι... Λυπάμαι, δε φανταζόμουν ότι είχες περάσει τόσα...
Sofía: Καλά αλλά... όσα περνάμε μας κάνουν σοφότερους έτσι δεν είναι;
Noel: Όσο σκέφτομαι πως όλοι πιστεύουν πως όταν κάποιος έχει χρήματα δεν έχει προβλήματα...
Sofía: Κι οι δυο το ξέρουμε πως δεν είναι έτσι.
Noel: Ναι, δεν είναι.
Sofía: Αλλά μίλα μου για σένα. Κάτι πληγώνει κι εσένα, έτσι δεν είναι;
Noel: Ξέρεις για μένα... δεν είναι τόσο εύκολο να μιλάω γι αυτά τα πράγματα.
Sofía: Η πρώτη εντύπωση που δίνεις όμως είναι ότι είσαι ανοιχτός τύπος. Τι συμβαίνει, δεν μ' εμπιστεύεσαι;
Noel: Δεν έχει να κάνει μ' εσένα. Έτσι είμαι. Απλώς έτσι είμαι.
Sofía: Καλά. Να θυμάσαι όμως ότι εγώ είμαι φίλη σου.
Noel: (της πιάνει το χέρι) Κι εσύ να ξέρεις ότι θα είμαι πάντα πρόθυμος να βοηθήσω για ότι χρειαστείς. Θα είμαι πάντα φίλος σου.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(H Victoria στον κήπο με τον Fernando)
Fernando: Τι κάνεις;
Victoria: Σε σκέφτομαι.
Fernando: Πάντα;
Victoria: Από τη στιγμή που ξυπνάω.
Fernando: Θέλω να σε φιλήσω αλλά φοβάμαι πως κάποιος θα μας δει.
Victoria: Είσαι πολύ γλυκός. Και δεν το φανταζόμουν όταν σε πρωτοείδα.
Fernando: Γιατί τι φαντάστηκες; Πως ήμουν κακός;
Victoria: Λίγο κακός ήσουν. Όταν με μάλωνες, όταν μου φώναζες...
Fernando: Για το καλό σου.
Victoria: Ναι, ήσουν και καλός. Τότε που πήγες να μου σώσεις τη ζωή...
Fernando: Μη μου το θυμίζεις, τι ρεζίλι...
Victoria: Πάντα γελάω όταν το θυμάμαι. Και να ξέρεις ότι πάντα το θυμάμαι.
Fernando: Τι να κάνουμε, αυτά παθαίνει κανείς όταν είναι καλός.
Victoria: Όταν είναι χαζός θες να πεις.
Fernando: Καλά... αλλά κι εσύ δεν ήσουν πολύ έξυπνη τότε.
Victoria: Τουλάχιστον με κάνεις να γελάω. (έρχεται ο Carlos)
Carlos: Ferando, που ήσουν, σε έψαχνα.
Fernando: Πείτε μου κύριε.
Victoria: Εγώ φταίω που τον απασχολούσα. Του έλεγα ότι πρέπει να πάει να φέρει τη Violeta πιο νωρίς σήμερα. Γιατί μια καθηγήτρια έχει αρρωστήσει...
Carlos: Και δε μπορούσαν να την αντικαταστήσουν; Τι καιροί... Τέλος πάντων, έλα Fernando, έχω σημαντικό ραντεβού και δε θέλω να καθυστερήσω. (φεύγουν μαζί και όταν ο Carlos δεν βλέπει o Fernando στέλνει ένα φιλί στη Victoria που χαμογελά).

ΣΚΗΝΗ 8Η
(H Lis με τον Pablo στο προαύλιο του σχολείου)
Lis: (χαμογελά) Ξέρεις τι θαυμάζω σε σένα;
Pablo: Προφανώς τίποτα.
Lis: Όχι, πως... θαυμάζω που τολμάς και κάνεις διάφορα πράγματα.
Pablo: Εγώ;
Lis: Εσύ! Επιτέλους, μην κάνεις πια τον μετριόφρων.
Pablo: Εντάξει. Για κάποιο λόγο τελευταία κάνεις πως με συμπαθείς. Λοιπόν, τι θέλεις;
Lis: Δε θα μπορούσες να γίνεις λίγο πιο γλυκός; Καλά... εγώ δε θα σου μιλήσω σ' αυτόν τον τόνο. Ξέρω ότι οδηγείς.
Pablo: Μια φορά το έκανα και δεν το ξανακάνω. Δεν είναι σωστό, αφού δεν έχω δίπλωμα.
Lis: Είναι ανάγκη να γίνεσαι τόσο σπαστικός; Φέρεσαι σαν κάποιος θείος 80 χρόνων. Δε θα οδηγούσες ούτε για χάρη του κοριτσιού σου;
Pablo: Νομίζω πως πια δε θέλεις να είσαι το κορίτσι μου.
Lis: Θέλω... να ζήσουμε μαζί μια περιπέτεια. Δηλαδή... μπορείς να το πάρεις κι έτσι, σαν περιπέτεια.
Pablo: Μίλα καθαρά.
Lis: Αχ, μη μου μιλάς απότομα. Θέλω να παρακολουθήσουμε τον Juan. Θα οδηγάς εσύ.
Pablo: Πας καλά; Για ποιον λόγο να βάλω σε κίνδυνο τη ζωή μας για να παρακολουθήσουμε τον Juan; Τον άνθρωπο ούτε τον γνωρίζω και αυτό δεν είναι σωστό. Τι κόλλημα είναι αυτό, συνέχεια σε απασχολεί ο Juan. Χώρισε με τη μάνα σου, αυτό τελείωσε. Τι θες απ' αυτόν;
Lis: Εύκολο να το λες εσύ αυτό. Δεν στερήθηκες ποτέ ούτε τη μάνα ούτε τον πατέρα σου. Για μένα ο Juan ήταν ο πατέρας που δεν είχα.
Pablo: Δεν τον έχεις πια. Λογικό είναι. Δεν ξέρω για ποιον λόγο χωρίσαν αλλά...
Lis: Αλλά πια δεν ενδιαφέρεται για μένα. Λογικό ε; Για τους άνδρες τα παιδιά πάνε πακετάκι με την μάνα. Αλλά εγώ ενδιαφέρομαι. Κι αν σου ζητάω κάτι τέτοιο δεν είναι γιατί είμαι περίεργη ή για να του κάνω κακό. Υπάρχει σοβαρός λόγος.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(H Celeste μπαίνει στο γραφείο του Juan)
Celeste: Πως είσαι Juan;
Juan: Για να σκεφτώ... δεν ξέρω... είμαι περίεργος χαρακτήρας και αυτό πρέπει να το αποδεκτείς.
Celeste: Εντάξει. Θα αποδεκτώ κι αυτό και πολλά άλλα.
Juan: Νομίζω όμως ότι αν πλησιάσεις θα γίνω καλύτερα.
Celeste: (κάθεται στα πόδια του, βάζει τα χέρια στον λαιμό του) Εντάξει, τώρα πως είσαι;
Juan: Να σου πω την αλήθεια; Είμαι λίγο χάλια. Σκέφτομαι συνέχεια μια μικρή που μ' έχει τρελάνει. Είναι αρρώστια. Και το ότι δεν ξέρω πως ακριβώς νοιώθει με τρελαίνει περισσότερο.
Celeste: Έτσι δεν είναι πάντα τα πράγματα στον έρωτα;
Juan: Γιατί σοβάρεψες τώρα;
Celeste: Σοβάρεψα;
Juan: Αφού βλέπω τα ματάκια σου.
Celeste: Ξέρεις είχα διαβάσει σε ένα περιοδικό ότι οι άνδρες δεν καταλαβαίνουν τόσο τις εκφράσεις των ανθρώπων. Ότι δεν τις διαβάζουν όπως οι γυναίκες.
Juan: Μη διαβάζεις γυναικεία περιοδικά, λένε βλακείες.
Celeste: Έχεις δίκιο.
Juan: Και γιατί τόση ώρα δεν φιλιόμαστε;
Celeste: Γιατί καθόμαστε και λέμε βλακείες. (τον φιλά κι αυτός ανταποκρίνεται, μπαίνει ο Manuel)
Manuel: (μετά από λίγη ώρα) Καλημέρα.
Juan: (χαμογελά όπως κι η Celeste, μετά το χαμόγελο διαδέχεται κάποια αμηχανία) Α, γεια σου Manuel.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Paola δέχεται τηλεφώνημα στο σπίτι της)
Paola: Ναι;
Sofía: Παιδί μου γιατί δεν έχεις το κινητό σου ανοιχτό;
Paola: Γιατί... δεν ξέρω έτυχε. Δεν με παίρνει κι ο Juan...
Sofía: Κατάλαβα. Μια ζωή ο Juan... Έχεις σκεφτεί τουλάχιστον κάτι για να κάνει πέρα την άλλη;
Paola: Sofía μου, δυστυχώς δεν είμαι καλή στις ίντριγκες. Το μόνο που σκέφτομαι είναι ο Juan. Πάω να τρελαθώ... Τέλος πάντων να μη λέμε τα ίδια...
Sofía: Είχα να σε πάρω καιρό και βλέπω δεν έκανες καμιά πρόοδο.
Paola: Καμία. Πέσμου όμως για σένα. Πως είσαι;
Sofía: Γνώρισα ένα παιδί που λέγεται Noel. Εντάξει, ωραίος είναι. Νέος και πλούσιος. Δεν τα έχουμε φτιάξει ακόμα αλλά είμαστε σε καλό δρόμο.
Paola: Φιλενάδα μακάρι. Ελπίζω αυτή τη φορά να σταθείς πιο τυχερή.
Sofía: Είμαι αισιόδοξη. Μου θυμίζει και λίγο τον Luis. Δεν μοιάζουνε αλλά... δεν ξέρω τι είναι αυτό που μου τον θυμίζει. Ίσως όπως κι εκείνος έχει μια αφέλεια... και είναι και οι δύο ψηλοί... Καλά ο Luis ήταν ψηλότερος. Τι να πω, μακάρι να είμαι τυχερή. Τουλάχιστον δε φαίνεται η οικογένειά του να έχει επαφές με τους Di Carlo. Αν και ο κόσμος είναι πολύ μικρός. Θα πρέπει να προσέχω.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(O Manuel με τη Celeste στο μάθημα)
Celeste: Αχ, Manuel! Μου φαίνεται πως σήμερα δεν είσαι τόσο συγκεντρωμένος.
Manuel: Ναι, δίκιο έχεις.
Celeste: Και τι σου συμβαίνει;
Manuel: Δεν μπορώ να ξεχάσω αυτό που είδα. Ξέρω ότι δεν έχω δικαίωμα...
Celeste: Μίλα μου ελεύθερα.
Manuel: Όχι, δεν έχω κάτι να πω... Δηλαδή... Δηλαδή είναι η ζωή σου και η ζωή του, δε μου πέφτει λόγος. Όμως... νόμιζα πως... Ο Juan δεν είναι παντρεμένος;
Celeste: Ναι. Όμως δεν είναι με τη γυναίκα του πια, δεν ζουν μαζί. Και σε παρακαλώ, καταλαβαίνεις πως είναι δύσκολη η κατάσταση. Ορκίσου μου ότι δε θα το πεις σε κανέναν.
Manuel: Ορκίζομαι. (ξεσπά) Μα πιστεύεις ότι δε σε κοροϊδεύει, είναι παντρεμένος, δε σου λέει κάτι αυτό;
Celeste: Σε παρακαλώ, ας γυρίσουμε στο μάθημα. Και μην ξεχνάς ότι δεν πρέπει να πεις τίποτα, κάνε μου αυτή την χάρη.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(O Norberto επισκέπτεται την Federica)
Federica: (ανοίγει την πόρτα και χαμογελά) Α, γεια σου Noberto. Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω.
Norberto: (σοβαρά) Είσαι πολύ όμορφη Federica. Μου αρέσει αυτή η αίσθηση χαλαρότητας που έχεις... το στυλ σου δηλαδή...
Federica: Το λες γιατί δεν είμαι ακόμα ντυμένη;
Norberto: Και ντυμένη επίσημα είσαι υπέροχη. Αλλά και όπως σε βλέπω τώρα είσαι πάλι υπέροχη.
Federica: Πέρασε. Συμβαίνει μήπως τίποτα, το ύφος σου...
Norberto: Ναι, κάτι συμβαίνει.
Federica: Λοιπόν... το ξέρεις πως δε μ' αρέσει να περιμένω.
Norberto: (μειδιά) Να ξέρετε ότι δε θα γίνεται πάντα αυτό που σας αρέσει κυρία. Ας μιλήσουμε λοιπόν. Ξέρεις... εμένα μ' αρέσουν πολύ οι τηλενουβέλες. Αλλά δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να φερθώ όπως ένας ήρωας τηλενουβέλας.
Federica: Νομίζω πως έχω χαθεί εντελώς. Τι θες να πεις;
Norberto: Ότι ποτέ δεν είναι αργά για να το κάνω.
Federica: (χαμογελά) Δηλαδή; Όλο εκπλήξεις είσαι Norberto. (εκείνος της κλείνει το στόμα μ' ένα φιλί και συνεχίζουν να φιλιούνται)

Fin del capítulo

_________________
[You must be registered and logged in to see this image.] [You must be registered and logged in to see this image.]
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Tue Jan 05, 2016 10:17 am

Βλέπω ότι έχω μια σκηνή από το 52, αλλά δεν βρίσκω το 51 (κάποια επεισόδια τα βρήκα σε άλλα φλασάκια, αυτό όχι), οπότε αυτό ήταν.
Κρίνοντάς το αναγνωρίζω πως είναι γρήγορο, όχι όσο νόμιζα, αλλά γίνονται διάφορα, τα φτιάχνουν, πλακώνονται, παρεξηγούνται, χωρίζουν,  τα ξαναφτιάχνουν, δεν είναι όπως η Νοέλια για 20 επεισόδια ο Λεάνδρο σκέφτεται την Σοφί και η Σοφί τον Λεάνδρο nystaaa  :Messed: (έργο που να διαδραματίζεται πριν το 2016 ποτέ ξανά pote xana ).
Οι ιστορίες είναι συμπαθητικές, όχι κάτι το φοβερό, στους διαλόγους υπάρχει μια ευρηματικότητα αλλά και ανωριμότητα. Το χειρότερο ήταν ότι ορισμένες φορές έβαζα τους ήρωες να τους πιάνει λογοδιάρροια και να λένε όλη την ιστορία της ζωής τους αντί να δίνονται σταδιακά στοιχεία στον αναγνώστη.  
Όταν το έγραφα είχα σκοπό να χωρίσω τον Λουίς και την Χούλια, εκείνη θα παντρευόταν τον Χοακίν και θα γινόταν μεγάλη σταρ, εκείνος μια Αυστραλέζα και θα έκανε τρία ξανθά αγοράκια και η ιστορία τους θα συνεχιζόταν χρόνια μετά. Η μάνα, που δεν της πολυφαινόταν, θα έκανε τα τέρατα.
Βλέποντάς το ξανά, δε θα το έκανα, οι ιστορίες θα τελείωναν όλες ευτυχισμένα χωρίς χρονικά άλματα, όλα τα ζευγάρια θα παντρεύονταν και θα ζούσαν χαρούμενα με τα πανέμορφα παιδιά τους.
Έχει πλάκα να διαβάζεις τι είχες γράψει παλιά, γιατί είναι και πράγματα που δε θυμάσαι, μου έκανε τόση έκπληξη το ξεσάλωμα του Χουάν! Σοκ, λες και το έγραψε κάποιος άλλος Laughing .

_________________
[You must be registered and logged in to see this image.] [You must be registered and logged in to see this image.]
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 667
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Jan 06, 2016 7:05 pm

Θα είχε χάπι έντ και για την Παόλα με κάποιον;
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Jan 06, 2016 7:12 pm

H Πάολα scratch ; Δεν της είχα δώσει πολύ σημασία, έτσι δεν είχα σκεφτεί το μέλλον της. Μάλλον κάποια στιγμή θα βαριόταν να κυνηγά τον Χουάν και θα μας άδειαζε τη γωνιά Cool .

_________________
[You must be registered and logged in to see this image.] [You must be registered and logged in to see this image.]
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 667
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Jan 06, 2016 7:47 pm

Πάλι καλά γιατί μπορεί ο Χουάν να ξεσάλωσε και πριν καλά καλά χωρίσει να έμπλεξε με άλλη, την Πάολα όμως την αντιπάθησα που τον κυνηγούσε γιατί δεν έλεγε να σταθεί στο ύψος της Laughing Laughing xixixi
Back to top Go down
View user profile
Sponsored content




PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    

Back to top Go down
 
Δείγματα γραφής.
View previous topic View next topic Back to top 
Page 4 of 4Go to page : Previous  1, 2, 3, 4

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Τηλενουβελοτρέλα :: Γενικού περιεχομένου :: Webnovelas-
Jump to: