Τηλενουβελοτρέλα

Φόρουμ για τους φαν των τηλενουβελών.
 
HomeHome  CalendarCalendar  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log in  

Share | 
 

 Δείγματα γραφής.

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4  Next
AuthorMessage
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Oct 28, 2015 1:22 pm

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
Τα αδέλφια Ντι Κάρλο πολύ στριμωξίδι έχουνε φάει. Ειδικά ο Χουάν, δεν του έφτανε το μπλέξιμο με μάνα και κόρη, σκέφτεται και τη Σελέστε!

Πλάκα πλάκα τον έχω μπλέξει με τρεις, εκ των οποίων οι δύο δεν είναι διατεθειμένες να καταθέσουν τα όπλα  no no y no Laughing . Και δε θέλω καν να σκέφτομαι με πόσους έχω μπλέξει την Claudia απ' τη Noelia Rolling Eyes  ox . Ότι κοροϊδεύω στους σεναριογράφους των τηλενουβελών τελικά το κάνω xixixi .
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Thu Oct 29, 2015 8:42 pm

CAPÍTULO 31

ΣΚΗΝΗ 1Η
Παπάς: (επαναλαμβάνει) Juan Argirios Di Carlo Antonópulos δέχεσαι για σύζυγο σου την  Paola Zamora Acosta να την σέβεσαι και να την τιμάς στα πλούτη και στη φτώχεια, στις χαρές και τις λύπες, στην υγεία και την αρρώστια ώσπου να σας χωρίσει ο θάνατος;
Juan: Δέχομαι.  
Παπάς: Μπορείς να φιλήσεις τη νύφη. (το ζευγάρι φιλιέται)

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Η Celeste στη κουζίνα ανοίγει το ψυγείο και παίρνει ένα παγωτό, σκουπίζει και τα τελευταία δάκρυα. Η Irene και ο Alfonso την κοιτάνε)
Alfonso: Θα μας πεις επιτέλους τι έχει συμβεί;
Celeste: Όχι. Μη με κοιτάτε έτσι. Πάω, προτιμώ να φάω το παγωτό στο δωμάτιό μου. (φεύγει)
Alfonso: Θα με σκάσει αυτό το κορίτσι.  
Irene: Πιστεύω ότι δεν είναι κάτι σοβαρό. Πρέπει να φταίει κάποιο αγόρι γι αυτό.
Alfonso: Το φοβάμαι κι αυτό. Είναι ολόκληρη γυναίκα πια αλλά δεν ξέρει να φέρεται.
Irene: Και γιατί να φταίει η Celeste και να μη φταίει ο άλλος;
Alfonso: Γιατί ξέρω ότι είναι πιο ρομαντική απ' ότι πρέπει. Αλλά και ότι είναι πολύ περήφανη για να την ανέχεται κάποιος.
Irene: Δε καταλαβαίνω γιατί μιλάς έτσι για την κόρη σου. Σ' έχει πειράξει που είναι ακόμα απόμακρη μάλλον. Εγώ πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι πρέπει να κρατάνε την αξιοπρέπεια και την περηφάνια τους, και οι γυναίκες το ίδιο όπως και οι άνδρες. Για να μη πω περισσότερο.
Alfonso: Ας μη διαφωνήσουμε γι άλλη μια φορά. Το θέμα είναι πως είναι 25 χρόνων αλλά φέρεται και σκέφτεται σαν έφηβη. Δε θα μεγαλώσει ποτέ αυτό το κορίτσι. Κάποιες φορές μου θυμίζει τόσο τη μάνα της.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Βλέπουμε τη δεξίωση του γάμου. Το φιλί μεταξύ των νεονύμφων, τα πηγαδάκια, τις χειραψίες, τα χαμόγελα και τους χορούς. Κάποια στιγμή ο Juan είναι μόνος του στον μπουφέ όταν τον πλησιάζει ο Federico)
Federico: Πως πάει Juan;
Juan: Πολύ καλά.
Federico: Και με τη μικρή;
Juan: Το βρίσκεις σωστό στη δεξίωση του γάμου μου να με ρωτάς τέτοια πράγματα;
Federico: Μα είναι σημαντικό. Ας ελπίσουμε να είναι μόνο μια φάση της εφηβείας που θα της περάσει σύντομα, αλλιώς θα έχετε πολλά προβλήματα.
Juan: Μα δεν είναι κι έφηβη. Α, εννοείς...
Federico: Κατάλαβα σκεφτόσουν τη Celeste. Σε θέλουν και πολλές μικρές εσένα. Όχι έλεγα για την κόρη σας τη Lis.
Juan: Ευτυχώς φαίνεται πως εγώ παρεξήγησα τα πράγματα. Ίσως είμαι λίγο υπερφίαλος για να το πιστεύω. Έχει φίλο και φαίνεται να τα πάει πολύ καλά μαζί του. Πρέπει να είναι πολύ ερωτευμένοι.
Federico: Πολύ ωραία, τότε δε χρειάζεται ν' ανησυχείς. Τα συγχαρητήρια κι από μένα για τον γάμο. (τον φιλά)
Juan: Και η μικρή που είναι μαζί σου;
Federico: H Gaby. Πως δε την αντέχω!
Juan: Δε την αντέχεις αλλά όλο τραβιέσαι μαζί της.
Federico: Δε μπορείς να φανταστείς τι κολιτσίδα είναι. Έχεις δίκιο. Δε τη συμπαθώ αλλά αυτή η ενοχλητική παρουσία με βγάζει από την απάθεια και την κατάθλιψη. Γι αυτό βέβαια αυτή φταίει αλλά... τέλος πάντων όντως πρέπει να της κόψω τον αέρα, αλλά τις περισσότερες φορές νοιώθω τόσο αδύναμος να το κάνω.
Juan: Πρόσεχε μη καταλήξεις εδώ που είμαι τώρα εγώ.
Federico: Να τη παντρευτώ; Ποτέ. Όλα έχουν κάποιο όριο.
Juan: Αντίδρασε Federico, δε τελείωσε τίποτα. Υπάρχουν τόσες γυναίκες.  
Federico: Αλλά εγώ ήθελα μία. Ο αδερφός σου τα ξαναβρήκε με τη φίλη του;
Juan: Όχι, δε τη θέλει με τίποτα. (πίνει ένα ποτηράκι) Και στα δικά σου Federico.
Federico: Στην υγειά σου Juan. Αλλά μη μου ξαναπείς εμένα και στα δικά σου.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(H Julia στο στούντιο με τον Joaquín και τον Gustavo, ηχογραφούν ένα κομμάτι)
Gustavo: Αυτό ήταν. Αυτή τη φορά βγήκε τέλειο! Άντε, παρολίγο να το ξενυχτήσουμε με την τελειομανία μου.
Julia: Τελειώσαμε κιόλας;
Gustavo: Γιατί ήθελες κι άλλο;
Julia: H αλήθεια είναι ότι παθιάζομαι με τη δουλειά μου και δε καταλαβαίνω πότε περνά η ώρα! (κοιτά το ρολόι της) Ο Luis θα είναι στον γάμο.
Joaquín: Πρέπει να είσαι πολύ ερωτευμένη μ' αυτόν τον Luis. Όταν δεν τραγουδάς τον αναφέρεις.
Julia: Υποθέτω πως ναι. Αλλά κι εσείς κάποτε θα έτσι θα ήσαστε με τις φίλες σας.
Gustavo: Ο Joaquín; Μήπως τον πλησιάζει και καμία, τέτοιος που είναι; Άστον αυτός δεν καταλαβαίνει από ρομαντισμό, είναι σκληρός άντρας.
Joaquín: (στη Julia) Θες να σε πάω στο σπίτι, στον δρόμο μου είναι.
Julia: Εντάξει. Μόνο όμως αν είναι στον δρόμο σου αλλιώς...
Joaquín: Αλλιώς δε θ' άρεσε στον Luis. Το έχω μάθει πια.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Στη δεξίωση του γάμου ο Luis πλησιάζει την Sofía που είναι έτοιμη να πιει ένα ποτηράκι)
Luis: Νομίζω ότι οι έγκυες δεν κάνει να πίνουν.
Sofía: Ναι... δε κάνει να πίνουν. Αλλά μόνο να ήξερες πόσο άσχημα αισθάνομαι, κι αυτό εξαιτίας σου.
Luis: Πάλι τα ίδια.
Sofía: (ανάβει τσιγάρο) Ένα ποτό κι ένα τσιγάρο δε μπορεί να μου κάνουν πολύ κακό. Τώρα νοιώθω ότι τα χρειάζομαι. Καταπιεζόμαι τόσο να μην καπνίσω τις τελευταίες μέρες.
Luis: (της το παίρνει) Τι πας να κάνεις;
Sofía: Εσένα τι σε νοιάζει;
Luis: Αν πρόκειται για τον γιο μου φυσικά και με νοιάζει. (πιο σιγά) Έρχεται η μάνα μου, φρόντισε να είσαι φρόνιμη.
Sofía: (κάνει ότι ζαλίζεται, γαντζώνεται στο μπράτσο του) Συγνώμη... ποτέ δε φαντάστηκα ότι μια εγκυμοσύνη θα ήταν τόσο δύσκολη.
Clara: (τους πλησιάζει) Πώς τα πάτε παιδιά;
Sofía: Καλά κυρία Clara.
Clara: Αν έχεις κουραστεί θα το καταλάβω να θες να φύγεις. Πάνω απ' όλα ο εγγονός μου.
Sofía: Αλήθεια δεν υπάρχει πρόβλημα; Γιατί όλα είναι υπέροχα αλλά η εγκυμοσύνη μου είναι πολύ δύσκολη και δεν αισθάνομαι τόσο καλά.
Clara: Luis συνόδευσε τη Sofía.
Luis: Εντάξει, θα τη πάω σπίτι αλλά θα γυρίσω. Μια φορά παντρεύεται ο αδερφός μου.
Clara: Μας συγχωρείς λίγο κορίτσι μου. (τον παίρνει λίγο παραπέρα) Δε μ' αρέσει καθόλου η συμπεριφορά σου. Ένας άνδρας πρέπει να συμπαραστέκεται στη γυναίκα του όταν είναι έγκυος. Κάποια απ' αυτές τις μέρες θα κανονίσουμε την ημερομηνία του γάμου σου, δε γίνεται να το καθυστερήσουμε κι άλλο. Δε πιστεύω να νομίζεις πως θα σε αφήσω να διαλύσεις το σπίτι σου για μια περιπέτεια.
Luis: (έντονα) Μαμά, ποιο σπίτι μου, τι τρελά είναι αυτά που λες; (συνειδητοποιεί πως ο κόσμος τους κοιτάει και στρέφεται στην Sofía) Έλα, πάμε.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(O Darío βλέπει ένα παλιό βίντεο με τη Sofía να χορεύει στο κλαμπ. Μπαίνει μέσα ο Noberto και τον παρατηρεί)
Darío: Για να είσαι τέτοια ώρα μαζί μου να υποθέσω ότι σε έφτυσαν οι φιλενάδες σου;
Norberto: Δεν ξέρω αν το να είσαι ειρωνικός σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα. Όχι φίλε μου. Απλώς κι εγώ χρειάζομαι κάποια φορά ξεκούραση. Να με ευγνωμονείς που είμαι μαζί σου, μπορεί πάλι να έπαιρνες τον κακό δρόμο και αυτή τη στιγμή να ήσουν με μια γυναίκα αμφίβολης ηθικής. Νοσταλγείς τις παλιές σας στιγμές ε;
Darío: Ωχ πια! Δε το χωράει το μυαλό μου ότι αυτό το πορνίδιο που κυνηγούσε σα λυσασμένο πορτοφόλια μπορεί να καταλήξει μέλος της υψηλής κοινωνίας.
Norberto: Γιατί η πρώτη θα είναι ή η τελευταία; Μη σου θυμίσω ποιες έχουν τις τύχες τις καλές, το λέει και ο λαός μας. Εξάλλου υπάρχουν και ιστορικά παραδείγματα.  
Darío: Κι η άλλη με τα μακριά μαύρα μαλλιά είναι φίλη της. Έχω c.d και με κείνη να χορεύει στον στύλο. Πολύ προκλητικά.
Norberto: Κι εγώ έχω ένα. (Ο Darío τον κοιτά με κάποια έκπληξη, εκείνος συνεχίζει ατάραχος) Αλλά νομίζω ότι όλα αυτά σου κάνουν κακό. Στο κανάλι 13 έχουν μια πολύ ωραία ταινία δε τη βλέπουμε;

ΣΚΗΝΗ 7Η
(O Luis στο διαμέρισμα της Sofía)
Sofía: (τον κοιτά παρακλητικά) Σε παρακαλώ... μείνε λίγο ακόμα.
Luis: Πόσο ακόμα. Φοβάμαι ότι θα πάω κατευθείαν σπίτι γιατί η δεξίωση θα έχει τελειώσει. Και ήταν ο γάμος του αδερφού μου...
Sofía: Καταλαβαίνω. Αλλά κι εγώ δεν είμαι τίποτα για σένα; Ζήσαμε πολλά μαζί. Και στην Ισπανία και στην Αργεντινή. Θυμάσαι τις διακοπές μας στα Κανάρια;
Luis: Ναι. Ας μην αρχίσουμε με νοσταλγίες, δε θέλω να μιλάω άλλο γι αυτά. Πρέπει να φύγω.
Sofía: Δε μου αρέσει να μένω μόνη, γιατί αισθάνομαι χάλια. Η εγκυμοσύνη φταίει, οι ορμόνες μου τα έχουν παίξει... έχω ανακάτεμα, ζαλίζομαι...
Luis: Πάρε τηλέφωνο καμιά φίλη σου. Γι αυτό είναι οι φίλες.
Sofía: Αν με αγκάλιαζες θα ένοιωθα πολύ καλύτερα.
Luis: Μη κάνεις σα μωρό. Το μόνο που μπορώ να σου κάνω είναι ένα τσάι και μετά να φύγω. Θες;
Sofía: Όχι, το σιχαίνομαι το τσάι.
Luis: Τότε θα φύγω. Καληνύχτα.
Sofía: Δε θες να μάθει τίποτα η άλλη ε; Δε θες να μείνεις μαζί μου γιατί φοβάσαι ότι θα μπλέξουν τα πράγματα.  
Luis: Δεν έχει νόημα να στο κρύβω. Βγαίνω με μια κοπέλα.  

ΣΚΗΝΗ 8Η
(O Fernando γυρίζει στην έπαυλη με τη Victoria. Εκείνη πέφτει στον καναπέ κάπως μελαγχολική)
Fernando: Μπορώ να υποθέσω ότι οι γάμοι δεν είναι το καλύτερό σας.
Victoria: (μετά από μια παύση) Δεν έχω θέμα με τους γάμους, από μικρή ονειρευόμουν να παντρευτώ... Στον δικό μου γάμο λάμπαμε και οι δύο από χαρά, όλο γελούσαμε και πειραζόμασταν... Δεν ήταν έτσι ο Juan.  
Fernando: Εντάξει, κάθε άνθρωπος εκδηλώνεται διαφορετικά. Μην αφήνετε το παρελθόν να σας εμποδίζει να ζείτε το παρόν. Θα έπρεπε να είστε χαρούμενη.
Victoria: Έχεις δίκιο, μπορεί να είναι δικές μου χαζές σκέψεις όλα αυτά. Καληνύχτα. (ανεβαίνει τη σκάλα)

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Στην κρεβατοκάμαρα η Paola πλησιάζει τον Juan με ερωτικές διαθέσεις)
Juan: Τι θέλεις;
Paola: Τι μπορεί να θέλω μωρό μου τη πρώτη νύχτα του γάμου μας.
Juan: Πλάκα κάνεις.
Paola: Γιατί; Είναι η πρώτη νύχτα γάμου!
Juan: Νομίζω ότι αν κουνηθώ ελάχιστα θα πάθω υπερκόπωση.
Paola: Εσύ κάνεις πλάκα!
Juan: Μη κάνεις έτσι τόσα χρόνια είμαστε μαζί, τη σημασία έχει;
Paola: (θυμώνει) Θες να σου πω τι σημασία έχει, δε το καταλαβαίνεις από μόνος σου;
Juan: Κοίτα, μακάρι να μπορούσα, αλλά δε μπορώ.
Paola: (θυμώνει) Δεν έχει κανένα νόημα τότε να μείνω εδώ. Θα γυρίσω όταν θα μπορέσεις. (κλείνει την πόρτα με δύναμη)

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Πρωί της επόμενης μέρας η Julia και η Celeste περπατάνε στο πάρκο)
Julia: (αναπωλεί) Αχ... εδώ συνάντησα για πρώτη φορά τον Luis...
Celeste: Αλλά δεν ήταν και τόσο φιλική η συνάντηση.
Julia: Λες να εκτιμήσει την κίνησή μου να έρθω να του κάνω έκπληξη;
Celeste: Σιγά καλέ! Σιγά τον χρόνο που έχετε να ειδωθείτε για να του κάνεις κι έκπληξη!
Julia: Ναι αλλά όταν είσαι ερωτευμένος... εσύ ξέρεις.
Celeste: (σοβαρεύει) Julia σ' ευχαριστώ πολύ που με ειδοποίησες. Αλλιώς θα ένοιωθα τόσο ηλίθια όταν μου είπε ότι είναι παντρεμένος. Μπορεί και να έκλαιγα. Θεέ μου, τι ντροπή! Δεν έπρεπε ν' ακούσω τη Lola. Αλλά τι μου φταίει η Lola, εγώ φταίω που είμαι πραγματικά ηλίθια και κάνω κάποια πράγματα χωρίς να σκέφτομαι.
Julia: Δεν είσαι ηλίθια. Αλλά καλύτερα ν' αφήνεις τους άνδρες να κάνουν το πρώτο βήμα. Για να τον φιλήσεις σημαίνει πως κάτι υπήρχε στην ατμόσφαιρα πριν... Εξάλλου δεν ανταποκρίθηκε;
Celeste: Κόντεψε να με φάει. Αλλά την επόμενη μέρα ένοιωσα τόσο γελοία όταν μου έλεγε πως θα παντρευτεί.  
Julia: Αυτός πρέπει να ντρέπεται, αυτός είναι κόπανος.
Celeste: Ναι. Όπως τα λες είναι, συμφωνώ. Αλλά εγώ θα συνεχίσω να δουλεύω εκεί ψυχρή και περήφανη. Αν και θα ήθελα να τον κάνω να ζητήσει συγνώμη.
Julia: Εντάξει. Φαντάσου ότι μπορεί να μη σου έλεγε τίποτα και να κάνατε σχέση. Ή να σε κυνηγούσε και να σου ξεφούρνιζε το παραμύθι πως δεν είναι ευτυχισμένος με τη γυναίκα του και τα ρέστα. Δε το έκανε, κάτι είναι κι αυτό.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Την επόμενη μέρα η Paola παίρνει πρωινό με τον Fabio. Εκείνος σηκώνεται όταν ερχεται ο Juan)
Paola: Μήπως βιάζεσαι λίγο αγάπη μου, δεν έφαγες το πρωινό σου.
Fabio: Όσο έφαγα είναι αρκετό, πρέπει να πάω έχω και δουλειές.
Paola: Τι δουλειές , δεν είναι νωρίς;
Fabio: (φιλά την Paola) Πάω, γεια σου Juan.
Juan: Γεια σου Fabio. (μένει μόνος με τη γυναίκα του, για λίγη ώρα δε μιλάνε) Paola... με συγχωρείς. Κι εγώ φανταζόμουν διαφορετικά τη πρώτη νύχτα του γάμου μας. Ειλικρινά όμως ήμουν πτώμα, δε μπορούσα να κάνω τίποτα.
Paola: Κι εγώ κουράστηκα, δεν είμαι η βιονική γυναίκα. Εγώ όμως τον γάμο μας τον ονειρευόμουν, δεν ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει για τυπικούς λόγους ή γιατί είμαστε καιρό μαζί. Όπως φαίνεται δεν ήταν το ίδιο για σένα. Δεν είμαι χαζή. Καταλαβαίνω ότι κάτι έχει αλλάξει. Και στην αρχή σε δικαιολογούσα. Έλεγα έχει δίκιο, δε μπορεί κάθε μέρα να είναι το ίδιο ρομαντικός κι εκδηλωτικός. Έλεγα ότι ο γάμος σε έχει αγχώσει.
Juan: Κοίτα, συγνώμη, ίσως δεν είναι το ίδιο για τους άνδρες, οι γυναίκες είναι πιο ρομαντικές...
Paola: Μη με διακόπτεις! Τα έλεγα όλα αυτά και στην ουσία δεν ήθελα να σε δικαιολογήσω αλλά να παρηγορήσω τον εαυτό μου. Γιατί όταν αγαπάς κάποια πράγματα κάνεις πως δε τα βλέπεις. Αλλά όχι, έχω αρκετό ορθολογισμό για να δικαιολογήσω μια τόσο απότομη αλλαγή. Κι αν δεν  κοιμήθηκα στον καναπέ ήταν για να μη δώσω λαβές για σχόλια στην Lis.
Juan: Τότε λοιπόν, αν άλλαξα τι πιστεύεις ότι φταίει;
Paola: Θες να πεις ότι φταίω εγώ;
Juan: Όχι αγάπη μου. Ήθελα να ξέρω τι σου πέρασε από το μυαλό. Ότι μετάνοιωσα; Ότι σε απατώ; Το ξέρεις πολύ καλά πως δε θα παντρευόμουν αν δεν το ήθελα. Πως δε θα με ένοιαζε καθόλου τι θα έλεγε η οικογένειά μου ή ο κόσμος.  Έτυχαν δυο πράγματα στραβά αυτόν τον καιρό, μπορεί να φταίω κι εγώ και να σε έκανα να πιστέψεις πως δε σε θέλω πια... Αλλά σ' αγαπώ. Και μπορεί ο γάμος για μένα να είναι περισσότερο τυπική διαδικασία παρά ουσιαστική αλλά τον ήθελα. Ήθελα πάρα πολύ να σε παντρευτώ. Θα με συγχωρήσεις;
Paola: (δε φαίνεται να έχει πειστεί) Καλά...  (Ο Juan την αγγίζει και την φιλά στο μάγουλο κάποια ώρα, η Lis μπαίνει, τους βλέπει και μελαγχολεί)

ΣΚΗΝΗ 12Η
(O Aurelio με τον Luis στο δωμάτιο του δεύτερου)
Luis: Ίσως σκεφτείς πως δεν έκανα καλά που την άφησα μόνη αλλά μου δίνει την εντύπωση ότι παίζει θέατρο και ότι θα κάνει τα πάντα για να ξαναείμαστε μαζί.
Aurelio: Μπορεί.
Luis: Αν παίζει θέατρο δε μπορώ να πω ότι είναι κακή ηθοποιός. Αυτό που με κάνει να αμφιβάλλω είναι το ένστικτό μου.
Aurelio: Το ένστικτο, σου λέει πάντα την αλήθεια;
Luis: Δεν το έχω δοκιμάσει πολλές φορές αλλά... κάτι μου λέει μέσα μου... και όχι δεν είναι ότι το σκέφτομαι έτσι γιατί έτσι θέλω να είναι.
Aurelio: Εντάξει Luis, δε σε κρίνω, μπορεί να έχεις δίκιο... (ο Luis σηκώνεται απ' το κρεβάτι αλλά διπλώνεται στα δύο) Luis! Luis τι έπαθες;

Fin del capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Nov 11, 2015 9:26 pm

CAPÍTULO 32

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Ο Luis παίρνει ένα χάπι και φαίνεται να συνέρχεται)
Aurelio: Ευτυχώς φαίνεσαι καλύτερα. Για μια στιγμή ανησύχησα πολύ.
Luis: Μου έχει προκαλέσει πολύ άγχος αυτή η κατάσταση. Από τη μια ένα παιδί από κει που δε το περιμένω, από την άλλη πρέπει να το πω στη Julia και δεν ξέρω πως θ' αντιδράσει. Μάλλον ξέρω και το φοβάμαι, δε θέλω να τη χάσω. Ή να απομακρυνθούμε τώρα που τα πάμε τόσο καλά. Κι έχω και τους γονείς μου να με πιέζουν να παντρευτώ τη Sofía. Και όλο αυτό μου φαίνεται σαν φάρσα, αλλά μερικές φορές σκέφτομαι: κι αν μία στις εκατό, το παιδί είναι δικό μου, τι κάνω; Κάνω τη ζωή μου λες και έγινε κάτι που δεν έχει καμιά σημασία; Καταλαβαίνεις πως όλα έγιναν τη στιγμή που ετοιμαζόμουν να φύγω για τη πρωτεύουσα, που έπιασα διαμέρισμα, που ήθελα να πιάσω και δουλειά εκεί και όλα ανατρέπονται. Θέλω να μείνω με τη Julia, έχω όλο το άγχος κι επιπλέον τη βλέπω και η καρδιά μου χτυπάει πιο γρήγορα και δυνατά... Νοιώθω σαν άρρωστος.  
Aurelio: Κάτσε λίγο, όπως τα λες κι εγώ αγχώθηκα. Αν τα απλοποιούσαμε κάπως; Κάνεις έναν ξεκάθαρο λογαριασμό στους γονείς σου και τη Sofía...
Luis: To έχω κάνει αλλά δεν καταλαβαίνουν.
Aurelio: Θα επιμείνεις μέχρι να καταλάβουν. Περιμένεις να γεννηθεί το παιδί, κάνεις ένα τεστ d.n.a η άλλη δεν έχει λόγο ν' αρνηθεί αν είναι αθώα, εν τω μεταξύ βέβαια έχεις μιλήσει στην Julia, είσαι αθώος και δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Αν της εξηγήσεις θα καταλάβει.
Luis: Μακάρι. Αλλά είμαστε στην αρχή της σχέσης και... δε ξέρω. Αυτό είναι το πιο δύσκολο πάντως.
Aurelio: Αλλά πρέπει να το κάνεις. Αν το μάθει από άλλον ή πολύ αργότερα, θα είναι πολύ άσχημο για σένα.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(H Celeste μπαίνει στο ωδείο)
Celeste: Καλημέρα.
Juan: Καλημέρα.
Celeste: Δε θα πας ταξίδι του μέλιτος;
Juan: Πλάκα κάνεις; Τέτοια εποχή; Δε μπορώ να λείψω τόσο. Ίσως για λίγες μέρες. Δε γίνεται να φύγω πριν τις εξετάσεις.  
Celeste: Καλά. Πάω μέσα.
Juan: Η Paola θέλει να πάμε στο Παρίσι.
Celeste: Στο Παρίσι...

ΣΚΗΝΗ 3Η
(H Julia μόνη της σ' ένα καφέ, ανακατεύει ένα μιλκσέικ. Θυμάται με νοσταλγία την πρώτη συνάντησή της με τον Luis, χαϊδεύει το σκυλάκι και χαμογελά. Ξαφνικά βλέπει τον Federico αλλά κάνει πως δε τον βλέπει)
Federico: Julia! Είναι θαύμα που σε ξαναβλέπω. Πίστευα ότι δε θα σε ξαναδώ ποτέ.
Julia: (το ύφος της σκληραίνει αλλά μένει ψύχραιμη) Γιατί; Υπάρχουν κάποια πράγματα που με συνδέουν ακόμα μ' αυτή την πόλη.  
Federico: Πως τα πας, έμαθα ότι είσαι σε καινούργια εταιρεία.
Julia: Καλά.
Federico: Μη μου μιλάς έτσι ξερά. Εγώ κόντεψα να πεθάνω για σένα...
Julia: Δεν αντέχω αυτές τις υπερβολές, να χαρείς.
Federico: (κάθεται) Κι όμως... ήμουν πολύ χάλια. Μπορείς να ρωτήσεις όποιον θες. (αγγίζει το μάγουλό του) Κι αν τώρα είμαι ξυρισμένος είναι μόνο επειδή έπρεπε να πάω στον γάμο ενός φίλου μου. Αλλά είχα παραμελήσει τελείως τον εαυτό μου... (παύση) Εσύ;
Julia: Εγώ αν θες να μάθεις είμαι πολύ καλά. Εδώ μένει ο φίλος μου, το παιδί με το οποίο πλακωθήκατε τότε, και ήρθα να του κάνω έκπληξη. Επίσης είμαι πολύ ευχαριστημένη με τη νέα μου εταιρεία.
Federico: Χαίρομαι πολύ. Δηλαδή... αυτόν περιμένεις τώρα;
Julia: Όχι. Αλλά δε σου είπε κανένας να κάτσεις. (έρχεται η Gaby, η Julia αφήνει τα λεφτά) Ωραία, δε θα μείνεις μόνος, θα έχεις παρέα. (ρίχνει ένα βλέμμα περιφρόνησης στην Gaby και αποχωρεί)

ΣΚΗΝΗ 4Η
(O Juan ακούει τη Celeste να παίζει. Σηκώνεται και κολλά το αυτί του στην πόρτα. Μετά πάει πάλι στο γραφείο του).

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Η Julia έχει απομακρυνθεί απ' το καφέ αλλά ξαφνικά αντιλαμβάνεται τον Federico να τρέχει από πίσω της)
Federico: Julia! Julia περίμενε! Σε παρακαλώ... Δεν ήθελα να σ' ακολουθήσω αλλά σκέφτηκα πως δε θα μπορούσα να σε αφήσω να φύγεις ξανά.
Julia: Έχω φύγει εδώ και πολύ καιρό Fede.
Federico: Η συνάντησή μας μάλλον δεν σου ήταν ευχάριστη.
Julia: Όχι. Και μην επιμένεις. Δε σε μισώ αλλά μη μ' ενοχλείς, αν μ' αγαπάς κάνε μου αυτή τη χάρη.
Federico: Είναι το μόνο που δε μπορώ να κάνω, επειδή σ' αγαπώ.
Julia: Πήγαινε, η φίλη σου θα σε περιμένει.
Federico: Ήταν τυχαίο, στ' ορκίζομαι.
Julia: Ήταν δεν ήταν τυχαίο, δε με νοιάζει. Δε σ' αγαπώ πια. Είμαι ερωτευμένη με άλλον.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(H Rita και ο Fabio στο δωμάτιο της πρώτης, όλο γλύκες)
Fabio: Δε θα χωρίσουμε ποτέ.
Rita: Ποτέ; Μου τ' ορκίζεσαι;
Fabio: Ποτέ. Θα είμαστε για πάντα μαζί εμείς οι δύο και το παιδί μας. Κι όταν παντρευτούμε θα κάνουμε κι άλλα παιδιά.
Rita: Ναι αγάπη μου. Αλλά πρέπει να πούμε και στους γονείς μου ότι είμαι έγκυος.
Fabio: Μα ποτέ δε τους βλέπουμε μαζί για να τους το ανακοινώσουμε.
Rita: Έχεις δίκιο, ο πατέρας μου πάντα δουλεύει.
Fabio: Κι εσύ έχεις δίκιο. Κουράγιο. Δε μπορούμε να το αναβάλουμε άλλο, εξάλλου είμαστε θαρραλέοι και σίγουροι για την αγάπη μας. Σήμερα θα πάμε να το πούμε στην μάνα μου και τον Juan. Κατά το βραδάκι όταν θα έχει γυρίσει απ' το ωδείο.  

ΣΚΗΝΗ 7Η
(O Luis κατεβαίνει τη σκάλα του σαλονιού όπου συναντά τη μητέρα του)
Carla: Luis, πρέπει να σου μιλήσω.
Luis: Δεν παντρεύομαι τη Sofía όσο κι αν επιμένετε. Το έχουμε συζητήσει και συμφωνεί.
Carla: Πάντα ευγενική. Μα όλοι έχουμε κάποιον εγωισμό, τι περιμένεις να σε παρακαλέσει; Αν ήταν άλλη...
Luis: Μαμά σταμάτα. Δε καταλαβαίνεις ότι μου έχετε δημιουργήσει πρόβλημα; Ότι έχω τεράστιο άγχος, σκέφτομαι μόνο αυτό και δε μπορώ ούτε να κοιμηθώ.
Carla: Αν αισθάνεσαι εσύ έτσι, φαντάσου πως νοιώθει το κορίτσι. Πιστεύεις ότι είναι εύκολο για κείνη; Μέχρι χθες νόμιζε πως την αγαπούσες.
Luis: Δεν ήθελα να την κοροϊδέψω. Μέχρι χθες έκανα λάθος κι εγώ.
Carla: Luis, σου έχουμε ζητήσει ποτέ κάτι; Σε πιέσαμε για τίποτα; Αυτό ίσως ήταν το λάθος μας. Δε σε πιέσαμε να δουλέψεις με τον πατέρα σου, δεν...
Luis: Μαμά, αυτό που ζητάτε τώρα όμως είναι το πιο δύσκολο.
Carla: Η ζωή δεν είναι εύκολη. Σε λίγο καιρό όμως θα έχεις συνηθίσει με τη γυναίκα σου και την οικογένειά σου.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(H Celeste ετοιμάζεται να φύγει)
Juan: Θα φύγεις;
Celeste: Αφού τελείωσα. Να μείνω, να κάνω τί;
Juan: Ναι έχεις δίκιο. Πέρασε η ώρα.
Celeste: Γεια σου Juan.
Juan: Θα μπορούσες να μην είσαι τόσο απότομη μαζί μου.
Celeste: Μα δεν είμαι απότομη, σε χαιρετάω.
Juan: Τότε μπορεί να κάνω λάθος. Νομίζω κάποτε μιλούσαμε περισσότερο. (χτυπά το τηλέφωνο). Federico;
Celeste: Είναι ο Federico;
Juan: Ναι, γιατί;
Celeste: Οχι, τίποτα. (χαμογελά και τον αποχαιρετά)
Juan: Έλα Fede. Τι συμβαίνει;

ΣΚΗΝΗ 9Η
(O Darío με τον Norberto)
Norberto: Τι συμβαίνει πονηρούλη; Γιατί θες να πας σ' εκείνη τη συνάντηση επιχειρηματιών; Νόμιζα πως σιχαινόσουν τέτοιες συναντήσεις.
Darío: Όντως. Τις σιχαίνομαι αλλά καμιά φορά είναι απαραίτητες. Δεν είναι σωστό να τις αποφεύγω. Μερικές φορές μαθαίνεις πολλά και κάθετι ακόμα και μικρό μπορεί να είναι χρήσιμο στη δουλειά μου.
Norberto: Η οποία είναι; Εκτός από το να κυνηγάς πιτσιρίκες εννοώ.
Darío: Γέλα όσο θες. Αν δεν καταλαβαίνεις...
Norberto: Επειδή συνεργαζόμαστε, θα με ικανοποιούσε λίγη περισσότερη ειλικρίνεια.
Darío: Δεν έχω να σου πω κάτι άλλο Norberto. Πολύ συχνά εκεί κάνεις κάποιες ενδιαφέρουσες γνωριμίες... (χαμογελά πονηρά)

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Victoria κατεβαίνει τη σκάλα, έχει ντυθεί για να βγει έξω. Βλέπει στον καναπέ τον Luis)
Victoria: Πως είσαι αδερφούλη;
Luis: Καλά. Μια αδιαθεσία ήταν και πέρασε.
Victoria: Μα δε σε βλέπω τόσο καλά. Luis, μη φοβάσαι. Όλα θα πάνε καλά, θα το δεις. Και η Sofía καταλαβαίνει. Κανένας δε μπορεί να σ' αναγκάσει να κάνεις κάτι που δε θες. Δε μ' αρέσει που είσαι πεσμένος ψυχολογικά.
Luis: Αχ Victoria... Μακάρι να ήσουν μαζί μας αυτά τα χρόνια. Είσαι η μόνη που με υποστηρίζει. Ακόμα και ο Juan είναι πιο αυστηρός.
Victoria: Ο Juan... μη λες τέτοια είναι  πολύ καλός αδερφός. Και καλό παιδί.
Luis: Κι εσύ για που το βαλες έτσι περιποιημένη, για να έχουμε καλό ερώτημα;
Victoria: Έχει έρθει εδώ η Lidia η φίλη μου από την Bahía και είπαμε να βγούμε. Αυτή είναι η πιο... πεταχτή από τις φίλες μου.
Luis: Πολύ μου αρέσει που έχεις αρχίσει να κοινωνικοποιήσαι, είσαι πολύ καλύτερα από τότε που πρωτοήρθες.
Victoria: Λοιπόν πάω, με περιμένει ο Fernando.
Luis: Πολλά κολλητιλίκια έχεις με τον Fernando τελευταία!
Victoria: Έλα τώρα! (χτυπά το κουδούνι της πόρτας, ανοίγει)
Julia: Γεια σας είμαι...
Luis: Julia, τι έκπληξη αγάπη μου! (αγκαλιάζονται)
Victoria: Αυτή είναι η περιβόητη Julia; Τι όμορφη! Ο αδερφός μου μιλάει συνέχεια για σένα, σε αγαπά πολύ.
Julia: Ευχαριστώ. Ελπίζω να είναι έτσι.
Luis: Από δω η αδερφή μου η Victoria, δεν είναι πολύς καιρός που γύρισε από την Ελλάδα. (δίνουν χειραψία) Μα πώς βρήκες το σπίτι;
Julia: Δεν ήταν εύκολο αλλά το βρήκα. Πολύ κακή ρυμοτομία, και είστε σχεδόν στην εξοχή, μαζί με τα τσακάλια. Είμαι εδώ απ' το πρωί.
Luis: Τι, έψαχνες το σπίτι απ' το πρωί;
Julia: Νομίζεις ότι το κορίτσι σου είναι τόσο χαζό; Είχα και άλλες δουλειές.
Victoria: Εγώ πάω, γεια σας. (τους χαιρετά αλλά δεν της δίνουν σημασία)
Luis: Τι άλλες δουλειές, να βγεις και με άλλους;
Julia: Δε κάνω τέτοια πράγματα χαζέ. Απλώς δουλειές.
Luis: Αλλά εγώ θα ερχόμουν κατευθείαν να σε δω.
Julia: Κι εγώ ήρθα τώρα γιατί ήθελα να είμαι σίγουρη ότι θα σε βρω στο σπίτι σου. Υπολόγισα ότι τέτοια ώρα δε θα είχες ούτε προπονήσεις, ούτε τίποτα.
Luis: Δε θα μπορούσα δηλαδή να έχω βγει για ένα ποτό με τους φίλους μου;
Julia: Όχι. Μαζί μου να τα ξεχάσεις αυτά. Και αυτοί οι φίλοι με τις στενές κοντές φούστες δε μου αρέσουν καθόλου αν θες να ξέρεις.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(O Juan στο σπίτι του Federico. O δεύτερος είναι απαρηγόρητος)
Juan: Έκλεισα το φροντιστήριο, για να σ' ακούσω να μου λες αυτό;
Federico: Την αγαπάω... δε θα την ξεχάσω ποτέ.
Juan: Έλα μη κάνεις έτσι. Το ξέραμε πως ήταν δύσκολο να σε συγχωρήσει, φυσικό ήταν να βγαίνει με άλλον δε θα κλεινόταν και σε μοναστήρι... Δεν έχει σημασία ότι είναι ο αδερφός μου θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε.
Federico: Πως μπορείς να είσαι τόσο ψυχρός, δεν καταλαβαίνεις;
Juan: Καταλαβαίνω αλλά τι να κάνω.
Federico: Άλλο να το ξέρεις άλλο να το βλέπεις. Όταν μου έλεγε πως δε μ' αγαπούσε έλεγε την αλήθεια, δε κόμπιαζε, δεν έτρεμε, με κοιτούσε στα μάτια. Είχα μια ελπίδα, τώρα δεν έχω καμία. Αγαπάει άλλον. Είχε το ύφος του ανθρώπου που λέει την αλήθεια, που πιστεύει απόλυτα αυτό που λέει.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Fabio και η Rita επισκέπτονται την Paola)
Fabio: Ακόμα να γυρίσει ο Juan;
Paola: Έπρεπε να είναι σπίτι, ανησυχώ.
Fabio: Μπορεί να έχει κίνηση.
Paola: Πήγα για ψώνια και δεν είχε καθόλου.
Fabio: Θέλουμε να σου πούμε κάτι πολύ σημαντικό αλλά θα προτιμούσαμε να είναι κι ο Juan.
Paola: Αν είναι τόσο σημαντικό πείτε το, μη με αφήνετε σ' αγωνία.
Fabio: Εντάξει. Θέλουμε εξάλλου να το πούμε δε μπορούμε να περιμένουμε. Εγώ και η Rita θα παντρευτούμε.

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Nov 11, 2015 11:41 pm

Τη λυπάμαι την Πάολα να 'χει δίπλα της τον Χουάν τον αναποφάσιστο.
Συμπαράσταση στον Λουίς! Καλά τα λέει ο Αουρέλιο να περιμένει. Η Σοφία δεν πείθει.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Nov 15, 2015 12:13 pm

CAPÍTULO 33

ΣΚΗΝΗ 1Η
(O Luis με την Julia στο δωμάτιό του)
Julia: Είναι πολύ όμορφο.
Luis: Ποιό;
Julia: Και το σπίτι και το δωμάτιο. Και πολύ μεγάλο.
Luis: Δε μ' ένοιαζε ποτέ αυτό. Οι μεγάλοι χώροι ή οι πισίνες... για μένα πλούτος είναι οι γνώσεις που απέκτησα, οι γλώσσες που έμαθα, κάποιοι άνθρωποι που γνώρισα...
Julia: Γιατί είσαι ανήσυχος;
Luis: Φαίνεται, ε;
Julia: Μου κρύβεις κάτι;
Luis: Δεν ήθελα να στο κρύψω. Θες να πάμε στο σαλόνι να σου παίξω λίγο πιάνο;
Julia: Αλλά κάτι μου κρύβεις. Δεν αντέχω θέλω να το μάθω τώρα.
Luis: Καλά πάμε κάτω. Νιώθω να μου λείπει αέρας.
Julia: Αλλά θα μου πεις;
Luis: Θα σου πω.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Στο σπίτι του Juan η Paola με την Rita και τον Fabio)
Paola: Θα παντρευτείτε; Παιδί μου είσαι καλά; Γιατί τόση βιασύνη, είστε πολύ μικροί, και τη Rita τώρα τη γνωρίσαμε, κορίτσι μου δε θέλω να πω κάτι για σένα αλλά...
Rita: Δε πειράζει, καταλαβαίνω. Είναι πολύ ξαφνικό για σας.
Fabio: Μα ποιο είναι το πρόβλημα; Κι εσύ μικρή παντρεύτηκες...
Paola: Και είδα προκοπή... για τον δικό μου γάμο υπήρχε λόγος... μη μου πεις... η Rita είναι έγκυος;
Fabio: Ναι, η Rita είναι έγκυος. Θα προτιμούσαμε να το ανακοινώναμε όταν θα ήταν και ο Juan παρών.
Paola: Θεέ μου! Δεν είναι δυνατόν αυτό, μα πως έγινε, τέλος πάντων ξέρω πως έγινε αλλά... δε μπορείτε να το κάνετε, είναι μια καθαρή τρέλα. Η Rita πόσων μηνών είναι;
Fabio: Γύρω στους δύο. Και το θέλουμε αυτό το παιδί. Στην αρχή ήταν ένα σοκ για μας. Αλλά αφού προέκυψε... (κρατά το χέρι της) είμαστε σίγουροι για την αγάπη μας. Θα παντρευόμασταν έτσι κι αλλιώς, τώρα απλώς θα το επισπεύσουμε.
Paola: Σίγουροι για την αγάπη τους! Είναι σίγουροι για την αγάπη τους, είστε σίγουροι για την αγάπη σας... ξέρετε πόσοι το έχουν πει αυτό, πόσοι το λένε στα 18 τους χρόνια;
Fabio: Δε μας ενδιαφέρουν οι άλλοι. Εμείς το εννοούμε, αγαπιόμαστε και θα προσπαθησουμε.
Paola: Συνέλθετε! Κάποια λύση θα υπάρχει, έχετε ακόμη καιρό.
Fabio: Αυτή η λύση για μας δεν υπάρχει. Το έχουμε συζητήσει. Θα προτιμούσαμε να γίνει αργότερα, αλλά αφού προέκυψε, ένα παιδί είναι καλοδεχούμενο.  
Paola: Είστε μικροί, είστε πάρα πολύ μικροί, δε ξέρετε τίποτα για την ζωή, όλα σας φαίνονται εύκολα τώρα, δεν έχετε ιδέα πόσο δύσκολα είναι. Δεν είστε ώριμοι για οικογένεια και για γάμο. Έχετε να κάνετε άλλα πράγματα πρώτα.
Fabio: Η ωριμότητα δεν είναι θέμα ηλικίας.
Paola: Σε λίγους μήνες θα έχετε χωρίσει. Σκεφτείτε το. Η Rita είναι ακόμα μικρή, αργότερα θα μπορεί να κάνει όσα παιδιά θέλει.
Fabio: Δε θα χωρίσουμε επειδή είμαστε μικροί. Έχουμε δει και τους γάμους των μεγάλων. Είμαστε αποφασισμένοι να κρατήσουμε το παιδί, να μείνουμε μαζί και να παντρευτούμε όσο δύσκολο και να ναι. Θα το προσπαθήσουμε μέχρι τέλους.
Paola: (σχεδόν κλαίει) Αχ Θεέ μου... δεν έχετε ιδέα τι πάτε να κάνετε. Και που στον διάολο είναι ο Juan;

ΣΚΗΝΗ 3Η
(O Juan παρηγορεί τον Federico)
Juan: Εντάξει... καταλαβαίνω, δεν είναι πως δεν καταλαβαίνω. Αλλά Fede, η ζωή δεν τελειώνει εκεί, εσύ δε μου είχες πει να μη μένω κολλημένος σε κάτι που πέρασε αλλά να εκτιμώ το τώρα;
Federico: Αλλά δεν υπάρχει τώρα.
Juan: Αλλά και η σχέση σου με τη Julia δεν υπάρχει, δεν υπήρχε εδώ και αρκετό καιρό. Δε το περίμενες ούτε εσύ ο ίδιος να τα ξαναβρείτε, ας είμαστε ειλικρινείς. Μπορεί να έγινε και για καλό, μια μέρα θα γνωρίσεις μια κοπέλα που μπορεί να σου ταιριάζει και να φτιάξεις μαζί της τη ζωή σου...
Federico: Μόνο εκείνη μου ταίριαζε.
Juan: Αλλά κάτι σου έλειπε όταν ήσουν μαζί της, γι αυτό αναζητούσες άλλες γυναίκες...
Federico: Όχι, αυτό γινόταν γιατί ήμουν ηλίθιος, εκείνη ήταν τέλεια...
Juan: Μπορεί, μπορεί να ήταν τέλεια αλλά να μην ήταν για σένα...
Federico: Η Julia δε φταίει για τίποτα. Την αγαπούσα. Την αγαπώ. Είμαι ένας ηλίθιος και αυτό φταίει για όλα.
Juan: Ε, τώρα τι να σου πω.
Federico: Μη μου πεις τίποτα. Μείνε μαζί μου.
Juan: Δε ξέρω αν μπορώ, είμαι και παντρεμένος άνθρωπος (κοιτά το ρολόι του). Ιιιι... δε το πιστεύω τρεις ώρες είμαι μαζί σου, έχω αργήσει πολύ στο σπίτι. Πρέπει να ειδοποιήσω.
Federico: Εσύ την αγαπάς την Paola;
Juan: (παίρνει τηλέφωνο) Έλα αγάπη μου, με συγχωρείς... τι συμβαίνει; Τι τώρα;! Καλά, καλά...
Federico: Τι σου είπε;
Juan: Πως πρέπει να γυρίσω επειγόντως.  
Federico: Αλήθεια; Δε το λες για να φύγεις από μένα;
Juan: Το ξέρεις ότι ό,τι έχω να σου πω στο λέω κατάμουτρα. Φαινόταν πραγματικά αναστατωμένη. Δε ξέρω τι έχει συμβεί. Θα τα πούμε αύριο.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Ο Luis παίζει πιάνο και η Julia τον κοιτά)
Luis: Πάντα με ηρεμεί να παίζω.
Julia: Νόμιζα πως ξέρεις μόνο ακορντεόν.
Luis: Με τον Juan αδερφό θα ήταν αδύνατο να μη μάθω και λίγο πιάνο.
Julia: Ποιό κομμάτι ήταν;
Luis: Ένα ελληνικό.
Julia: Μου το αφιερώνεις;
Luis: Να σου αφιερώσω ένα κομμάτι που λέει για έναν ναύτη που σκέφτεται την κοπέλα του;
Julia: Ναι γιατί όχι;
Luis: Να είσαι σίγουρη πως αν με αφήσεις είμαι ικανός να μπαρκάρω.
Julia: Πάντως έλεγες ψέματα όταν μου είπες πως δεν έχεις κανένα ταλέντο. Παίζεις πολύ ωραία.
Luis: Όχι, έκανα λάθη.
Julia: Απ' αυτά που πρέπει να είναι κανείς πολύ εξασκημένος για να διακρίνει.
Luis: Είσαι πολύ γλυκιά (Η Julia κάθεται στα πόδια του και φιλιούνται)
Carla: (μπαίνει αποφασισμένη) Luis!
Luis: Μαμά...
Carla: Η κοπέλα να υποθέσω...
Luis: Είναι η Julia η κοπέλα μου.
Clara: Υποθέτω επίσης πως δεν της έχεις πει τίποτα.
Luis: Όχι.
Julia: Επιτέλους, τι πρέπει να μου πει;
Carla: O Luis εδώ και πολύ καιρό έβγαινε με μια κοπέλα. Τελευταία είχαν προβλήματα. Τότε ίσως γνώρισε εσάς. Αλλά εκείνη η κοπέλα είναι έγκυος.
Julia: Τι;!
Carla: Έλα μαζί μου λίγο.
Luis: Μαμά, σε παρακαλώ. Θα της μιλήσω εγώ, γιατί πρέπει πάντα ν' ανακατεύεσαι, με ποιο δικαίωμα;
Julia: Είναι αλήθεια;
Luis: Ναι. Δεν ήξερα πως να στο πω. Αλλά αγάπη μου άκουμε, όταν μου είπε πως ήταν έγκυος, είχα χωρίσει μ' εκείνη την κοπέλα το ξέρεις.
Julia: Πόσο καιρό το ξέρεις αυτό; Πότε περίμενες να μου το πεις;
Luis: Έχεις δίκιο.
Julia: Τι να το κάνω...
Carla: Έλα λίγο να σου πω...
Luis: Julia...
Julia: Προτιμώ ν' ακούσω αυτά που έχει να μου πει η μητέρα σου.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ο Juan ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μαζί με την Lis. H Paola είναι έξω φρενών)
Paola: Juan, που στο διάολο ήσουν τόσην ώρα, γιατί δε σκέφτεσαι ποτέ να πάρεις ένα τηλέφωνο; Κι εσύ Lis, δεν αντέχω να γυρνάς κάθε φορά αργά, να κοιτάξεις τα μαθήματά σου, κουράστηκα μαζί σου.
Lis: Πως κάνεις έτσι, ούτε εννιά δεν είναι. Με τον Pablo ήμουν και το ήξερες.
Paola: Πήγαινε στο δωμάτιό σου...
Lis: Μα...
Paola: Πήγαινε στο δωμάτιό σου είπα.
Juan: Ήμουν στον Fede, με είχε ανάγκη, δε κατάλαβα πως πέρασε η ώρα...
Paola: Ναι, ο Fede είναι πιο σημαντικός από την οικογένειά σου. Υπάρχουν προβλήματα πολύ σοβαρότερα από τα γκομενικά του Fede ξέρεις.
Juan: Εντάξει, πέσμου τι έχει συμβεί. Ηρέμησε και πέσμου.
Paola: Να ηρεμήσω μια κουβέντα είναι.
Juan: Καλά, αλλά μίλα.
Paola: Juan, από δω ο Fabio o γιος μου. Στο λέω γιατί έχεις καιρό να τον δεις, μπορεί να τον έχεις ξεχάσει. Βρίσκεται στο πρώτο έτος των σπουδών του. Είναι ακόμα μωρό. Κι από δω η Rita, που γνωρίσαμε μόλις στον γάμο. Και οι δυο είναι νιάνιαρα ακόμα. Και θέλουν να παντρευτούν.
Juan: Ο ενθουσιασμός της νιότης...
Paola: Και ξέρεις γιατί θέλουν να παντρευτούν; Γιατί η Rita είναι έγκυος. Και δε δέχονται κουβέντα, θέλουν να κρατήσουν το παιδί και να παντρευτούν. Πως θα τα βγάλουν πέρα μου λες;
Juan: Αυτό δε το περίμενα. Δε ξέρω τι να πω...

ΣΚΗΝΗ 6Η
(H Carla με την Julia στην κουζίνα)
Carla: Ίσως αυτό δεν είναι το κατάλληλο μέρος. Ο γιος μου πάντα ήταν επιπόλαιος. Αγαπά την αρραβωνιαστικιά του αλλά συχνά είχε σχέσεις και με άλλες κοπέλες.
Julia: Σοβαρά το λέτε αυτό;
Carla: Δυστυχώς. Αλλά τώρα που περιμένουν παιδί καταλαβαίνεις πως τα πράγματα αλλάζουν.
Luis: (ανοίγει την πόρτα, έχει συνέλθει και φαίνεται αποφασισμένος) Julia, πρέπει να μιλήσουμε εμείς οι δυο. Αυτό αφορά εμάς, όχι τη μάνα μου ή κανέναν άλλον.
Julia: Τώρα είναι αργά δεν έχω να πω τίποτα μαζί σου. Αντίο.
Luis: Δε θα πας πουθενά.
Julia: Αν ήθελες να κάνεις τον μάγκα, να το έκανες την ώρα που έπρεπε. (βγαίνει απ' την κουζίνα τρέχοντας)

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Ο Federico ακούει καψουροτράγουδα, πίνει και θυμάται την Julia)

ΣΚΗΝΗ 8Η
(O Juan με την Paola και τα παιδιά)
Juan: Paola, ησύχασε λίγο, θα πάθεις τίποτα.
Paola: Εσύ το λες γιατί δε σε νοιάζει τίποτα.
Fabio: Να πάω τη Rita σπίτι της;
Juan: (κοιτά την Paola που πάει να αντιδράσει) Τώρα δε μπορεί να συμβεί κάτι πιο φοβερό. Ναι, πήγαινέ την σπίτι. Καλύτερα να συζητήσουμε το θέμα αργότερα, όταν θα είμαστε πιο ψύχραιμοι.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Luis φτάνει τη Julia στον δρόμο. Την αρπάζει απ' το μπράτσο)
Luis: Έτρεχες ποτέ σε αγώνες ταχύτητας;
Julia: Άσε με! Σε σιχαίνομαι!
Luis: Δε θα σ' αφήσω μέχρι να μ' ακούσεις. Σ' αγαπώ. Δεν ήξερα πως να σου το πω. Δεν ήθελα να σου πω κάτι τέτοιο απ' το τηλέφωνο. Και όταν ερχόμουν στο Buenos Aires... δε ξέρω, ήσουν τόσο χαρούμενη με την καριέρα σου, και δεν ήθελα να σου χαλάσω τη χαρά.
Julia: Από δικαιολογίες άλλο τίποτα.
Luis: Μα δεν είναι δικαιολογίες. Ήταν ένα σοκ και για μένα. Χώρισα με τη Sofía και μετά μου λέει ότι είναι έγκυος. Δεν ήξερα κι εγώ τι να κάνω.
Julia: Να γυρίσεις στην αρραβωνιαστικιά σου, όπως πάντα.  
Luis: Εσύ είσαι η αρραβωνιαστικιά μου.
Julia: Ήμουν. Παράτα με, άσε με ήσυχη.
Luis: Θέλω να μου υποσχεθείς πως θα το συζητήσουμε.
Julia: Άσε με σου είπα. Θέλω να φύγω.
Luis: Δε μπορώ να σε αφήσω να φύγεις έτσι.
Julia: Έτσι πως, νομίζεις ότι θα πάω να πέσω πάνω σε κανένα αυτοκίνητο για πάρτη σου; (του ξεφεύγει, έρχεται ένα αυτοκίνητο και την χτυπά λίγο)
Luis: Julia! (απ' τ' αυτοκίνητο βγαίνουν ο Fernando και η Victoria)

ΣΚΗΝΗ 9Η
(O Juan με την Paola στην κρεβατοκάμαρά τους)
Paola: Θα κοιμηθείς από τώρα;
Juan: Θα ξαπλώσω. Τι άλλο να κάνω; Ήταν μια δύσκολη μέρα.
Paola: Ναι, έπρεπε να πας να παρηγορήσεις τον Federico. Αυτό σε κούρασε πολύ.
Juan: Μα είναι φίλος μου και ήταν χάλια. Τι να έκανα, να τον άφηνα έτσι;
Paola: Το μόνο που ξέρω είναι ότι ενδιαφέρεσαι για όλους εκτός από εμένα. Για την οικογένειά σου, τους φίλους σου, την καινούργια δασκάλα...
Juan: Αυτό τι σχέση έχει, πως σου ήρθε;
Paola: Ήταν σχήμα λόγου. Καταλαβαίνεις την κατάσταση ή δε σε νοιάζει τίποτα πια;
Juan: Είναι δυνατόν να μη με νοιάζει; Θα είμαι ειλικρινής κι ας σε πειράξει. Δεν το περίμενα. Δε περίμενα ότι ο Fabio θα μπορούσε να έρθει και να μας ανακοινώσει ότι θέλει να παντρευτεί και ότι θα αποκτήσει παιδί, εγώ τον βλέπω ακόμα σαν παιδί.
Paola: Μα έτσι είναι.
Juan: Όπως έχουν τα πράγματα όχι. Είναι νέος αλλά δεν είναι πια παιδί. Το απέδειξε με τη στάση του. Τι θα έκανε κάποιος άλλος στη θέση του; Θα προσπαθούσε να το κρύψει, να δανειστεί και να βρει κάποιον παράνομο γιατρό. Εκείνος επέλεξε να αναλάβει τις ευθύνες του.  
Paola: Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω τι θα προτιμούσα...
Juan: Έδειξε υπευθυνότητα. Δε το βρίσκω παράλογο να μείνουν μαζί και να μεγαλώσουν το παιδί τους. Ακόμα και να παντρευτούν.
Paola: Μα είναι πολύ νέοι για να παντρευτούν. Ένας γάμος που γίνεται με την πίεση μιας εγκυμοσύνης, σε τόσο νεαρή ηλικία, τι μέλλον μπορεί να έχει;
Juan: Φαίνεται πως την αγαπά πολύ. Δεν είναι όπως στην περίπτωση του αδερφού μου. Ας το κάνουνε. Κανείς δε μπορεί να πει πως ο γάμος τους θα αποτύχει. Εμείς μπορούμε να τους βοηθήσουμε, να τους στηρίξουμε. Και υλικά και ηθικά.
Paola: Μα είναι νέοι, Juan ξύπνα, είναι σχεδόν παιδιά. Δεν ξέρουν τίποτα από τη ζωή. Δεν έχουν εμπειρίες.
Juan: Οι εμπειρίες αποκτιούνται. Κι αν θες να ξέρεις γνωρίζω σαραντάρηδες που είχαν του κόσμου τις εμπειρίες, αν μιλάς για ερωτικές εμπειρίες και όταν παντρεύτηκαν αποφάσισαν να πάνε και με την άλλη μισή Αργεντινή που είχαν αφήσει. Δεν έχει και τόση σημασία. Όλοι έχουμε μια τάση να παραχαϊδεύουμε τα παιδιά μας. Μήπως οι γονείς μας δεν παντρεύονταν σ' αυτή την ηλικία; Μήπως πολλοί άνθρωποι ακόμα δε το κάνουν; Ας τους αφήσουμε να μεγαλώσουν. Ναι, έχουν τις σπουδές τους, δεν δουλεύουν... αλλά πιστεύω πως αν έχουν θέληση και πίστη θα τα καταφέρουν. Αν προσπαθήσουν και οι ίδιοι. Δόξα τω Θεώ δεν είμαστε στον δρόμο.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Ο Fernando, η Victoria και ο Luis κοιτάνε τη μισολυπόθιμη Julia να συνέρχεται)
Luis: Ευχαριστώ Θεέ μου!
Fernando: Δεσποινίς είστε καλά;
Julia: Καλά...
Victoria: Πρέπει να την τάραξε περισσότερο το σοκ παρά το χτύπημα.
Fernando: Κι εγώ αυτό πιστεύω. Αν και πήρα μια τρομάρα! Δε μου έχει ξανασυμβεί τόσα χρόνια που δουλεύω... Έλα μικρή, είσαι η φίλη του Luis; Μπες μέσα.
Julia: Δεν είμαι η φίλη του.
Luis: Πριν μαλώναμε. Πήγε να ξεφύγει και γι αυτό έπεσε πάνω στ' αυτοκίνητο.
Victoria: Όπως και να χει δε μου φαίνεται σωστό να την αφήσουμε μόνη. Δε φαίνεται πολύ καλά. Ας την πάμε τουλάχιστον σπίτι της.
Julia: Ευχαριστώ πολύ. Αλλά το σπίτι μου είναι στο Buenos Aires. Αν θέλατε να με πάτε μέχρι το λεωφορείο.
Fernando: Όχι. Παρολίγο να με κάνεις να αισθάνομαι εγκληματίας. Δε μπορώ να έχω την έγνοια σου. Θα σε πάρουμε στην έπαυλη. Δε ξέρω τι μπορεί να έγινε μεταξύ σας αλλά δε νομίζω ότι έχει κανένας αντίρρηση να μείνεις για ένα βράδυ στο δωμάτιο των ξένων.
Julia: Στο ίδιο σπίτι μ' αυτόν όχι.
Fernando: Να μείνεις μαζί με την μαγείρισσα αυτό το βράδυ πως σου φαίνεται; Το δωμάτιό της είναι δεν είναι μέσα στην έπαυλη. Αλλά ξέχνα το ότι θα σε αφήσουμε μόνη.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Ο Fabio με τη Rita στο αυτοκίνητο, την έχει πάει σπίτι)
Rita: Σ' αγαπώ... Αχ αγάπη μου. Το φοβόμουν πολύ αλλά δε ξέρεις πόσο ανακουφίστηκα που το είπαμε τελικά.
Fabio: Από δω κι εμπρός δεν έχουμε να ανησυχούμε για τίποτα.
Rita: Η μάνα σου κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό. Αλλά ο Juan...
Fabio: Ο Juan είναι πολύ εντάξει. Είμαι σίγουρος πως στο τέλος θα μας βοηθήσει.
Rita: Να σου πω την αλήθεια; Μετά από τόση αγωνία κάπου το διασκέδασα...
Fabio: Ναι έτσι όπως κάναν... Είχε κάποια πλάκα. Να δούμε πως θα το πούμε και στους δικούς σου.
Rita: Φοβάμαι πως αν ο πατέρας μου πάθει πραγματικά εγκεφαλικό δε θα γελάμε καθόλου.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(H Julia στο δωμάτιο της Luciana, κάθεται στο κρεβάτι και κλαίει)
Luciana: Μα κορίτσι μου, τι έχεις; Μη κλαις άλλο. Έλα να σου δώσω μια νυχτικιά.
Julia: Ευχαριστώ.
Luciana: Ησύχασε. Έμαθα πως βγαίνεις με τον Luis;
Julia: Έβγαινα με τον Luis. Και δεν έπρεπε να κάνω ποτέ αυτό το λάθος.
Luciana: Δε ξέρω τι έχει συμβεί, φαντάζομαι από τα καυγαδάκια που συμβαίνουν ανάμεσα στα ζευγάρια. Ο Luis όμως είναι καλό παιδί. Το λέω εγώ που τον γνωρίζω τόσα χρόνια.
Julia: Θα τον βλέπετε έτσι γιατί τον αγαπάτε πολύ.
Luciana: Φυσικά τον αγαπώ. Αλλά τον αγαπώ γιατί είναι καλό παιδί. Όχι μόνο γιατί τόσα χρόνια αυτά τα παιδιά τα βλέπω σχεδόν σαν παιδιά μου. Καλά, δε μιλάω άλλο να σε συγχίζω, πρέπει να έχεις τους λόγους σου να είσαι θυμωμένη μαζί του.
Julia: Όχι δε με συγχίζεται. Πιο πολύ θυμώνω με τον εαυτό μου...
Luciana: Έλα, μη κάνεις έτσι. Έμαθα πως είδες την κυρία Carla. Θα σου πω κάτι, δεν ξέρω αν κάνω καλά, αν σε παρηγορήσει ή όχι. Μεταξύ μας, έτσι; Δε ξέρω αν σου μίλησε, αλλά αν το έκανε καλά θα κάνεις να μη δίνεις βάση στα λόγια της. Η κυρία Carla είχε μεγάλη αδυναμία στην πρώην κοπέλα του γιου της επειδή ήταν από καλή οικογένεια.
Julia: Τίποτα δεν αλλάζει ότι εκείνη η κοπέλα περιμένει το παιδί του Luis. Κι αυτό δεν είναι ψέματα.
Luciana: Εντάξει. Προσπάθησε να κοιμηθείς και θα τα πούμε αύριο. Ή αν θες να μιλήσεις εγώ είμαι εδώ να σ' ακούσω. Πάντως αυτή η Sofía εμένα ποτέ δε μου γέμιζε το μάτι.

ΣΚΗΝΗ 13Η
(Ο Fabio γυρνά σπίτι, η Lis ακούει τα βήματα και του ανοίγει την πόρτα)
Lis: Τελικά θα έχουμε κι άλλον γάμο, θα αποκτήσω ανιψούδι;
Fabio: (της δίνει ένα χαϊδευτικό μπατσάκι) Αν δεν στήσεις αυτί, εσύ δεν μπορείς έτσι;
Lis: Εγώ πάντως δε θα μείνω έγκυος και δε θα παντρευτώ τόσο νωρίς.
Fabio: Το καλό που σου θέλω.
Lis: Καλύτερα να μην κάνεις τον δάσκαλο γιατί εσύ συγχίζεις τη μαμά. Κι έπειτα γιατί, επειδή είμαι κορίτσι;
Fabio: Πήγαινε να κοιμηθείς, και κοίτα τι φόρεμα θα βάλεις στον γάμο. Δεν έχουμε να πούμε τίποτα άλλο τώρα.

ΣΚΗΝΗ 14Η
(Έχει μόλις ξημερώσει όταν ο Luis εισβάλει στο δωμάτιο της Luciana)
Luis: Luciana που είναι η Julia;

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Mon Nov 16, 2015 3:29 am

Μωρή Κάρλα, τι πας και χώνεσαι; Φταίει βέβαια και ο Λουίς. Δεν είναι δυνατό να ξέρει τα νέα ο κάθε άσχετος, να τα σχολιάζει και η Χούλια να το μαθαίνει τελευταία. Με όλο της το δίκιο θύμωσε.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Thu Nov 19, 2015 3:47 pm

CAPÍTULO 34

ΣΚΗΝΗ 1Η
(H Luciana ξυπνά εξαιτίας του Luis)
Luciana: Τι συμβαίνει αγόρι μου;
Luis: Συγνώμη... σε ξύπνησα.
Luciana: Αλλά θα είναι σοβαρό. Ελπίζω.
Luis: Η Julia δεν είναι εδώ;
Luciana: (κοιτά γύρω της) Θεέ μου! Θα έφυγε χωρίς να την καταλάβω. Αλλά μπορεί απλώς να σηκώθηκε νωρίς.
Luis: Όχι, έφυγε, δε θέλει να με ξαναδεί.
Luciana: Τι της έκανες, φαινόταν πολύ στενοχωρημένη. Αυτή η κοπέλα σε αγαπά.
Luis: Luciana φεύγω. Κοίτα να κοιμηθείς λίγο... με συγχωρείς πολύ που σε ξύπνησα.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Η Celeste μπαίνει στο σαλόνι όπου βλέπει τον πατέρα της)
Alfonso: Σαν πολύ νωρίς να ξύπνησες σήμερα.
Celeste: Ναι, αλλά κι εσύ... θα έπρεπε να κοιμάσαι.
Alfonso: Κοιμήθηκα νωρίς, κι έτσι ξύπνησα νωρίς. Το ξέρεις πως δεν είμαι πολύ του ύπνου. Εσύ όμως; Έχεις πάλι κάποιο πρόβλημα με το στομάχι;
Celeste: Είχα αλλά πήρα ένα χάπι και μου πέρασε. Τώρα είμαι καλά.
Alfonso: Έφαγες πολύ χθες; Τι λέω... μάλλον σου συμβαίνει γιατί δεν τρως καθόλου.
Celeste: Μην αρχίζεις... έφαγα κανονικά.
Alfonso: Celeste, θέλω να κάνουμε μια συζήτηση. Και μη μου πεις δεν είναι η ώρα γιατί προτιμώ να μην είναι η Irene μπροστά και γιατί έτσι κι αλλιώς είμαστε κι οι δυο ξύπνιοι. Πέρα απ' το θέμα του φαγητού, των ενοχλήσεων και της υγείας... που έτσι κι αλλιώς είναι το πιο σημαντικό. Υποψιαζόμαστε ότι σου συνέβη κάτι που σε επηρέασε ψυχολογικά.
Celeste: Δε μου αρέσουν οι πρόλογοι. Ναι, πρόκειται για κάποιον άνδρα.
Alfonso: Ο οποίος σε απέρριψε;
Celeste: Ο οποίος έκανε κάτι πολύ χειρότερο απ' το να με απορρίψει.
Alfonso: Τώρα με ανησυχείς πολύ, πες μου.
Celeste: Καλύτερα άστο.
Alfonso: Αλλά κι εσύ. Είσαι πολύ περήφανη και δεν ξέρεις ν' ακούς τους άλλους.
Celeste: Θα προτιμούσες να ρίξω την περηφάνια μου και να βγαίνω μ' έναν παντρεμένο άνδρα;
Alfonso: Παντρεμένος;! Και ποιος είναι, τον γνωρίζω;
Celeste: Όχι. Και δε θα σου πω ποιος είναι. Είναι καθαρά δικό μου ζήτημα, μια υπόθεση που έχει τελειώσει.
Alfonso: Και πώς έμπλεξες εσύ μ' αυτόν; Δεν ήξερες πως είναι παντρεμένος;
Celeste: (με κάποιον εκνευρισμό) Μα δεν έμπλεξα! Και δεν ήξερα πως είναι παντρεμένος... η στάση του όμως... έδειχνε κάποιο ενδιαφέρον. Όσο χαζή και να μαι δε γίνεται να το παρεξήγησα. Μετά μου το είπε...
Alfonso: Το κάθαρμα!
Celeste: Μα δεν έγινε τίποτα μαζί του... πως να το πω...
Alfonso: Να φροντίσεις να κόψεις κάθε επαφή μαζί του.
Celeste: Δε κατάλαβα, μου δίνεις εντολές; Δε γίνεται να κόψουμε επαφές, ούτε θα το έκανα επειδή το θες εσύ. Αν το έκανα θα το έκανα επειδή θα το ήθελα εγώ. Εξάλλου δε μου έχει ζητήσει τίποτα, δε με ενοχλεί...
Alfonso: Και νομίζεις ότι δε θα το κάνει; Ειδικά αν φρόντισες να του δείξεις το ενδιαφέρον σου, πιστεύεις ότι δε θα το εκμεταλλευθεί; Ίσως τώρα δεν σε κυνηγά γιατί δε θέλει να πέσει στα μάτια σου. Δε θέλει να τον δεις ως τον παντρεμένο που κυνηγά κι άλλες γυναίκες. Αλλά σε λίγο καιρό... όλο και θα φροντίζει να σε πλησιάσει. Με κάποιο πρόσχημα. Ίσως σου αρχίσει το παραμύθι, για το πόσο άσχημα περνά με την γυναίκα του. Κι όλα αυτά στην αρχή θα στα λέει φιλικά.  
Celeste: Ε, αμάν πια με τα σενάριά σου! Φτάνει μπαμπά αρκετά! Από μια κουβέντα μου έφτιαξες ολόκληρο σίριαλ!
Alfonso: Αυτά τα λέω γιατί έχω κάποια πείρα στη ζωή. Και πάντως μεγαλύτερη από τη δική σου.
Celeste: Ναι, ίσως θέλεις να πεις πως αυτή είναι η δική σου περίπτωση. Του παντρεμένου που κυνηγά άλλες γυναίκες. Αλλά δεν είναι όλοι το ίδιο. Και κακώς σου μίλησα γι αυτό, δεν ξέρω γιατί κάθομαι και σου μιλάω για κάτι τόσο προσωπικό, παράτα με.    

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Ο Luis χτυπά την πόρτα του σπιτιού της Julia)
Luis: Julia! Julia είσαι μέσα; Μίλα μου Julia!
Ignacio: (ανοίγει την πόρτα) Τρόπους δε σου έμαθαν στο σπίτι σου εσένα; Είναι δυνατόν να έρχεσαι πρωί πρωί και να χτυπάς έτσι την πόρτα;
Luis: Ό,τι και να πείτε έχετε δίκιο.
Ignacio: Κάποιοι άνθρωποι δουλεύουνε καθημερινά απ' το πρωί μικρέ κι έχουν ανάγκη τον ύπνο. Δε μπορείς να έρχεσαι έτσι...
Luis: Σας παρακαλώ. Πείτε μου μόνο αν είναι μέσα η Julia.
Ignacio: Μέσα είναι.
Luis: Δόξα σοι ο Θεός.
Ignacio: Δεν ξέρω αν θέλει να σε δει.
Julia: Μπαμπά, άφησέ τον να περάσει. Μάλλον όχι. Έρχομαι έξω να τα πούμε. Μπαμπά δεν θα αργήσω.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(O Alonso μπαίνει στην κρεβατοκάμαρα προσέχοντας να μην ξυπνήσει την Irene)
Irene: Αγάπη μου πάλι δεν κοιμήθηκες;

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ο Luis με την Julia περπατάνε στον δρόμο)
Luis: Θυμάμαι που περπατούσαμε στο πάρκο, εκεί που γνωριστήκαμε.
Julia: Ωραία, τώρα να φροντίσεις να ξεχάσεις και περιπάτους και πάρκα και όλα.
Luis: Όλα έγιναν τόσο γρήγορα, που ούτε καν κοινούς φίλους δεν προλάβαμε να αποκτήσουμε.
Julia: Τι θες Luis;
Luis: Εσένα, πόσες φορές πρέπει να στο πω. Σ' αγαπώ.
Julia: Κοίτα, όλο αυτό καταντά κουραστικό. Έχω κουραστεί να μ' εξαπατούν και μετά να προσπαθούν να με πείσουν πως με αγαπάνε.
Luis: Μα δε σε απάτησα...
Julia: Είπα ότι με εξαπάτησες και καταλαβαίνεις την διαφορά. Αν τώρα μιλάμε είναι μόνο για να μη μου πεις ότι δε σου έδωσα μια ευκαιρία να μου εξηγήσεις.
Luis: Δε μπορούσα να στο πω. Όταν ήσουν τόσο χαρούμενη δεν τολμούσα να σου πω κάτι τέτοιο. Και μετά ήταν και για μένα σοκαριστικό. Φαντάσου το. Χωρίζω με την Sofia, τα φτιάχνω μαζί σου και μετά εκείνη μου λέει είμαι έγκυος. Τα έχασα.  
Julia: Αν ήμουν εγώ έγκυος θα αντιδρούσες έτσι;
Luis: Δε θα ήταν το ίδιο. Εσένα σ' αγαπώ. Για  την Sofia έχω πάψει εδώ και πολύ καιρό να νοιώθω κάτι.
Julia: Και το πιο απλό είναι να την εγκαταλείψεις.
Luis: Έχω μιλήσει μαζί της. Δεν μπορούμε να είμαστε μαζί όταν δεν αγαπιόμαστε. Το παιδί είναι άλλο.
Julia: Αλλά και πάλι δεν μπόρεσες να μου το πεις. Δεν τολμούσες. Δεν έχεις μάθει να παίρνεις τη ζωή στα χέρια σου, φέρθηκες σαν δειλός. Φέρθηκες σαν παιδί και προσπάθησες να κρύψεις αυτό που δε μπορούσες ν' αντιμετωπίσεις. Αλλά εγώ θέλω δίπλα μου έναν άνδρα, το καταλαβαίνεις;
Luis: Ναι έχεις δίκιο, δεν τόλμησα. Ήθελα να σου το πω και δε μπορούσα, δεν ήξερα πότε να το κάνω... ναι, φέρθηκα δειλά και το ξέρω πως καμιά γυναίκα δεν θέλει να είναι μ' έναν δειλό. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως το έπαθα γιατί πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό που μου συμβαίνει μαζί σου. Δεν συμπεριφέρομαι πάντα έτσι, όταν ήθελα να είμαι μαζί σου είπα στην Sofia να χωρίσουμε και μη νομίζεις πως ήταν εύκολο. Πες πως ήταν μια μόνο φάση αδυναμίας. Που το έπαθα μόνο επειδή για μένα θα ήταν τρομερό να σε χάσω.  
Julia: Συγνώμη, ωραία τα λες αλλά δε με πείθεις. Στα δύσκολα φαίνεται ποιος είναι κάποιος, κι εσύ μου έδειξες πως είσαι. Δε χρειαζόταν να έρθεις μέχρι εδώ και να ενοχλήσεις και τον πατέρα μου. Εγώ θα είμαι καλά. Εσύ καλύτερα να γυρίσεις πίσω.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ο Alfonso παίρνει πρωινό με την Irene)
Irene: Γιατί σε απασχολεί τόσο η Celeste; Μην ξεχνάς ότι για τόσο καιρό ζούσε μόνη της και έκανε περιοδείες με το συγκρότημα. Και τα κατάφερε μια χαρά.
Alfonso: Αυτή όμως δεν ήταν ζωή για κείνη. Γνωρίζω καλύτερα την κόρη μου. Αγαπά τη μουσική αλλά το έκανε κι από αντίδραση για μένα. Θέλει να το παίζει ανεξάρτητη... δεν είναι ότι δεν με χαροποιεί να τα καταφέρνει μόνη της...
Irene: Αλλά τότε νιώθεις ότι δε σ' έχει ανάγκη;
Alfonso: Σε παρακαλώ. Όταν το παίζεις ψυχολόγος είναι το πιο ενοχλητικό που κάνεις.
Irene: Λοιπόν; Τι σ' ανησυχεί;
Alfonso: Οι σχέσεις της με τ' αγόρια. Είναι πολύ επιπόλαιη.
Irene: Εγώ θα έλεγα ότι δύσκολα κάνει σχέση. Ίσως νοιώθει πιο ασφαλής όταν είναι μόνη.  
Alfonso: Μπορεί. Αλλά τα κριτήριά της είναι άλλα ντ' άλλων. Είναι ένα πολύ όμορφο κορίτσι, τόσο όμορφη που απορώ. Είναι γιατί μοιάζει στην μητέρα της, αλλά... πραγματικά δεν περίμενα να έχει μια τόσο εντυπωσιακή ομορφιά. Οι άνδρες την θέλουν. Κι εκείνη ποτέ δεν σκέφτεται με ποιον θα κάνει δεσμό.
Irene: Έτσι δεν είναι ο έρωτας; Δεν σκεφτόμαστε ποιον θ' αγαπήσουμε.
Alfonso: Ναι... περίπου... η Celeste μου φαίνεται πως δεν σκέφτεται καθόλου. Μου μίλησε για έναν παντρεμένο. Θέλω να ξέρω ποιος είναι. Αν τον γνωρίζω. Φυσικά δε θα μου πει.
Irene: Ίσως κάποιος συνάδελφος.
Alfonso: Ίσως. Δεν θα ησυχάσω αν δεν το μάθω. Μπορεί να μην φέρθηκα σωστά σαν πατέρας, αλλά δε θ' αφήσω να εκμεταλλεύονται την κόρη μου.
Irene: Alfonso, γιατί είσαι υπερβολικός, φέρεσαι σα να μην πρόκειται ποτέ να τη δει κανείς σοβαρά.
Alfonso: Οι περισσότεροι άνδρες δεν βλέπουν τίποτα πέρα απ' την εμφάνιση. Κι εκείνη πολλές φορές δεν φέρεται σοβαρά.
Irene: Αχ αυτά τα κλισέ περί ανδρών και γυναικών... αλλά μ' αυτόν τον παντρεμένο τι παίζει;

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Ο Norberto εισβάλλει στο διαμέρισμα του Dario ενώ εκείνος είναι ντυμένος στην πένα και αυτοθαυμάζεται στον καθρέπτη)
Norberto: Αχά, σε τσάκωσα!
Dario: Norberto, με τρόμαξες! Πως στο καλό μπήκες;
Norberto: Μυστικά του επαγγέλματος. Το ξέρω πως δεν είναι σωστό αλλά δεν μπορούσα να κρατηθώ.
Dario: (προσπαθεί να δείξει ενοχλημένος) Καλά. Αλλά μη το ξανακάνεις.
Norberto: Εξάλλου είχαμε ραντεβού.
Dario: Αλλά πολύ αργότερα.
Norberto: Το ξέρω πως ετοιμάζεσαι για κάτι πολύ μεγάλο. Ήθελα να δω την προετοιμασία του μαχητή.
Dario: Τι θα κάνω μαζί σου. Υπάρχει τίποτα κακό στο να θέλω να είμαι περιποιημένος; Σε παρακαλώ όμως, αν ξαναμπείς απροειδοποίητα στο διαμέρισμά μου, θα θυμώσω πολύ.  

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Ο Luis μόνος στο διαμέρισμά του στο Buenos Aires σκέφτεται την συνάντησή του με την Julia)
Luis: (Julia: Αλλά και πάλι δεν μπόρεσες να μου το πεις. Δεν τολμούσες. Δεν έχεις μάθει να παίρνεις τη ζωή στα χέρια σου, φέρθηκες σαν δειλός. Φέρθηκες σαν παιδί και προσπάθησες να κρύψεις αυτό που δε μπορούσες ν' αντιμετωπίσεις. Αλλά εγώ θέλω δίπλα μου έναν άνδρα, το καταλαβαίνεις;...ωραία τα λες αλλά δε με πείθεις. Στα δύσκολα φαίνεται ποιος είναι κάποιος, κι εσύ μου έδειξες πως είσαι. Δε χρειαζόταν να έρθεις μέχρι εδώ και να ενοχλήσεις και τον πατέρα μου. Εγώ θα είμαι καλά. Εσύ καλύτερα να γυρίσεις πίσω.) Αχ... αυτή τη φορά θα είναι πολύ δύσκολο. (έχει την εφημερίδα μπροστά του και παίρνει ένα τηλέφωνο) Γεια σας τηλεφωνώ για την αγγελία. Σήμερα, ή αύριο στις 3.000 ωραία, σας ευχαριστώ πολύ.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(H Julia μπαίνει στο στούντιο ηχογράφησης και βλέπει τον Joaquin)
Julia: Γεια σου  Joaquin.
Joaquin: Γεια σου Julia. Έχω σπουδαία νέα. Χθες βράδυ τελείωσα ένα τραγούδι. Θες να το ακούσεις; Είναι καταπληκτικό.
Julia: Και πως λέγεται;
Joaquin: Μία ακόμη απογοήτευση.
Julia: Joaquin βαλτός είσαι;
Joaquin: Γιατί;
Julia: Γιατί είναι ακριβώς αυτό που νοιώθω εγώ τώρα.
Joaquin: Ωραία, θα το προσθέσουμε στον νέο δίσκο και η ερμηνεία σου θα είναι καταπληκτική. Μιλάμε για ερωτική απογοήτευση; Είναι ακριβώς αυτό που ένοιωθα κι εγώ όταν έγραφα τους στίχους. Και χθες βράδυ μέσα σε λίγη ώρα μου ήρθε όλη η μουσική. Θα γίνει μεγάλη επιτυχία, βγήκε ακριβώς μέσα απ' την καρδιά μου.
Julia: Μεγάλη επιτυχία... Μιλάμε λες και είμαστε ήδη οι πιο φτασμένοι καλλιτέχνες.
Joaquin: Άκου λοιπόν... (το τραγουδά και η Julia σκέφτεται τον Luis)

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Celeste μπαίνει στο ωδείο)
Celeste: Γεια σου Juan.
Juan: Γεια σου (χτυπά το κινητό) Μια στιγμούλα. Έλα Luis. (H Celeste τον κοιτά, απογοητεύεται λίγο που δεν της δίνει σημασία, εκείνος την κοιτά καθώς μπαίνει στ' άλλο δωμάτιο) Τι είναι αυτά που μου λες, πας καλά; Αν ήξερες τι συμβαίνει στο σπίτι μου και σε τι αναστάτωση βρισκόμαστε... Ένα θα σου πω, η κοπέλα του Fabio είναι έγκυος κι εκείνος θέλει να την παντρευτεί.  Η Paola βρίσκεται στα πρόθυρα εγκεφαλικού.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(O Joaquin με τη Julia)
Joaquin: Πες μου τι σου συμβαίνει.
Julia: Θα γίνει μεγάλη επιτυχία, μου άρεσε πάρα πολύ.
Joaquin: Αλλά δεν απάντησες.
Julia: (αναστενάζει) Τι μου συμβαίνει... αυτό που λέει το τραγούδι μου συμβαίνει. Μια απογοήτευση ακόμα. Αυτά παθαίνεις όταν κάνεις τη βλακεία να ξαναεμπιστεύεσαι τους άνδρες.
Joaquin: Εντάξει, δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Julia: Αλλά όσοι είναι εντάξει μάλλον δεν πλησιάζουν εμένα.
Joaquin: Σιγά. Αν ήταν να κάνουμε έτσι με δυο απογοητεύσεις... κρίμα όμως, φαινόσουν ξετρελαμένη μαζί του.
Julia: Επειδή είσαι φίλος θα σου πω όλη την ιστορία, άκου λοιπόν...

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Στο περιθώριο του συνεδρίου ο Dario πλησιάζει τον Carlos)
Dario: Με συγχωρείτε, είστε ο κύριος Carlos Di Carlo;

Fin del capitulo

_________________


Last edited by mel on Thu Nov 19, 2015 9:03 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Thu Nov 19, 2015 9:00 pm

καλό θα της κάνει της Χούλια να ξεσπάσει στο τραγούδι. Πόρτα κλείνει, παράθυρο ανοίγει...
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sat Nov 21, 2015 11:00 am

CAPITULO 35

ΣΚΗΝΗ 1Η
Carlos: Αν δεν κάνω λάθος πρέπει να έχουμε ξανασυναντηθεί. Συγχωρείστε με αλλά με τόσες δουλειές δε συγκρατώ πρόσωπα...
Darío: Μη μιλάτε σε μένα γι αυτό. Σας καταλαβαίνω πλήρως.
Carlos: Είστε ο Darío De La Fuente που έχει τις ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις;  
Darío: Ακριβώς.
Carlos: Είδατε που σας θυμήθηκα. Είχαμε συναντηθεί κάποτε στην Ισπανία, σε ένα τέτοιου είδους συνέδριο πάλι. Αλλά ομολογώ πως δεν περίμενα ποτέ να σας συναντήσω εδώ. Φαίνεται επεκτείνετε τις επιχειρήσεις σας, χαίρομαι γι αυτό.
Darío: Είδατε πως τα φέρνει η ζωή... κι εγώ είχα ακούσει για τις σοκολάτες σας αλλά δεν περίμενα να σας δω σε συνέδριο στη Μαδρίτη.
Carlos: Είχα βρεθεί στην Ισπανία μόνο για τον γιο μου που σπούδαζε εκεί. Και με την ευκαιρία... Λοιπόν; Σίγουρα η Αργεντινή είναι μια χώρα με πολλά περιθώρια για να τουριστική εκμετάλλευση.  
Darío: Ναι, αλλά δεν υπάρχουν μόνο οι επιχειρήσεις στη ζωή.
Carlos: Έχετε δίκιο.
Darío: Για να είμαι ειλικρινής βρίσκομαι περισσότερο για μια γυναίκα εδώ παρά για δουλειές.
Carlos: Αυτό ίσως είναι πιο ευχάριστο. Φαντάζομαι θ' αξίζει.
Darío: Τέλος πάντων.  (παύση)
Carlos: Δεν είναι ευγενικό να επιμείνω, εσείς ξέρετε καλύτερα.  
Darío: Το θέμα είναι πως η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο εμένα κύριε Di Carlo. Υπολογίζω στην διακριτικότητα σας αν και δεν γνωριζόμαστε παρά ελάχιστα. Θα   καταλάβετε γιατί το λέω μόλις δείτε αυτό το βίντεο.  
Carlos: Δεν καταλαβαίνω τίποτα κύριε De La Fuente.  
Darío: Από μένα το μόνο που δεν έχετε να φοβάστε είναι οι εκβιασμοί. Θα καταλάβετε. Καταλαβαίνω τις επιφυλάξεις σας αλλά σας παρακαλώ να καταλάβετε πως δεν έχετε να χάσετε τίποτα με το να ρίξετε μια ματιά στο cd. Το αντίθετο θα έλεγα. Κι αν τώρα όλα αυτά σας φαίνονται μυστήρια, θα σας πω ότι ο λόγος της απόφασής μου είναι η εκδίκηση. Πάρτε την κάρτα μου να επικοινωνήσετε αν θέλετε μαζί μου. Επειδή είστε σοβαρός κύριος πιστεύω στην διακριτκότητά σας. Πιστεύω ότι σ' αυτό το θέμα δε θα μ' απογοητεύσετε. Εξάλλου δε θα συνέφερε κανέναν απ' τους δυο μας να γίνουμε θέμα.
Carlos: Δε ξέρω τι να πω, πραγματικά με ανησυχείτε.
Darío: Δε χρειάζεται να είστε τόσο ανήσυχος. Βασικά το πρόβλημα είναι δικό μου. Ο γιος σας ακόμα είναι νέος.
Carlos: Ο γιος μου...
Darío: Δε μπορώ να σας πω περισσότερα. Θα τα δείτε και μόνος σας.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(O Juan στο διαμέρισμα του Luis)
Juan: Εγώ φταίω που έρχομαι πάντα για ότι βλακεία σου κατέβει.
Luis: Μα η οικογένεια δεν είναι πάνω απ' όλα; Αυτό δεν λέει κι ο μπαμπάς;
Juan: Ναι, ο μπαμπάς και όλοι οι μαφιόζοι. Την οικογένεια την έχουν πάνω απ' όλα.
Luis: Δε μου αρέσει να μιλάς έτσι.
Juan: (γελά) Σιγά που θίχτηκες! Αλλά πρέπει να πω ότι ο τρόπος που κάνεις τον ενοχλημένο είναι όλα τα λεφτά. Ωραίο το διαμέρισμα, κάτι καταφέρνεις και μόνος σου μικρέ.
Luis: Ευχαριστώ. Μακάρι να κατάφερνα περισσότερα. Όσο ωραίο κι αν είναι ένα διαμέρισμα δε μου αρέσει να μένω μόνος.
Juan: Μα δε θα μείνεις με την Julia; Γι αυτό δεν ήρθες στο Buenos Aires;
Luis: Ναι αλλά η αγαπητή Julia μόλις έμαθε για την Sofía θύμωσε πολύ και δε θέλει να με ξαναδεί. Τουλάχιστον έτσι λέει.
Juan: Δεν της δίνω κι άδικο.
Luis: Juan, είσαι δικός μου αδερφός ή όχι; Πάρε και μια φορά το μέρος μου.
Juan: Να το πάρω αλλά τα πράγματα μου φαίνονται δύσκολα.
Luis: Μήπως θα μπορούσες να της μιλήσεις;
Juan: Και τι να της πω; Αφού δε την έχω δει ούτε μια φορά, μόνο εκείνο το βράδυ στο κέντρο και σε κάποια περιοδικά. Για το Θεό, τι θα μπορούσα να κάνω;
Luis: Ναι, ίσως έχεις δίκιο. Αλλά δεν ξέρω τι να κάνω, πρέπει κάτι να σκεφτώ. Και όλα έγιναν τόσο γρήγορα που ούτε γνώρισε τους δικούς μου, ούτε εγώ τους δικούς της, ούτε έχουμε κοινούς φίλους... Κι εσύ εκπέμπεις κάποια εμπιστοσύνη.
Juan: Εγώ; Ούτε εγώ είμαι στα καλύτερά μου. Από την ημέρα του γάμου τα πάμε χάλια με την Paola.
Luis: Γιατί; Παίζει τίποτα με καμιά άλλη;
Juan: Δεν ξέρω, από την πρώτη νύχτα του γάμου άρχισε η γκρίνια. Και δεν τελείωσε ποτέ, πριν δεν ήταν ζηλιάρα, ήταν ανεκτική, τώρα όλα την ενοχλούν... Και ήρθε και η εγκυμοσύνη της Rita κι έχει γίνει πιο ανυπόφορη από ποτέ. Καταλαβαίνω το σοκ αλλά εκείνη δεν αντέχει με τίποτα το γεγονός πως έχω διαφορετική άποψη. Γι αυτό ίσως ήταν τρέλα που ήρθα. Δε γίνεται να μείνω πολύ, καταλαβαίνεις... αρκετή γκρίνια θ' ακούσω πάλι ότι την παραμελώ.  
Luis: Αν θέλουν να παντρευτούν δε βρίσκω τον λόγο να μη το κάνουν. Εσείς έχετε τα μέσα να βοηθήσετε. Δεν είναι ότι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(H Lis στο σπίτι με την Paola)
Lis: Λοιπόν, θ' αξιωθείς να μου μιλήσεις, με όλα αυτά ξέχασες ότι έχεις και μια κόρη;
Paola: Συγνώμη μωρό μου, καταλαβαίνεις... (βγάζει ένα τσιγάρο)
Lis: Μαμά καπνίζεις;! Αυτό δε θα αρέσει καθόλου στον Juan!
Paola: Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο, δε γίνεται αλλιώς. Και ο Juan κάνει κάποια πράγματα που εμένα δε μ' αρέσουν καθόλου...
Lis: Εννοείς που θέλει να παντρευτούν τα παιδιά; Εγώ το συνήθισα, έχω πει σ' όλους τους φίλους μου πως θ' αποκτήσω ανιψάκι!
Paola: Σε παρακαλώ Lis, τα νεύρα μου είναι ταραγμένα, μη μ' εκνευρίζεις. Ο Fabio είναι πολύ μικρός για να παντρευτεί. Είμαι σίγουρη ότι αυτή τον τύλιξε.
Lis: Και πιο το κακό να παντρεύεσαι μικρός; Κι εγώ αν ήμουν τρελά ερωτευμένη με κάποιον και σίγουρη για τα αισθήματά μου θα παντρευόμουν και τώρα αμέσως.
Paola: Σε παρακαλώ, αυτό μου έλειπε.
Lis: Κι εσύ μικρή μας έκανες. Σιγά το πρωτοφανές!
Paola: (σκέφτεται το παρελθόν Paola: Μα πως να το κάνω αυτό, μου φαίνεται αδιανόητο! Ana:Και για μένα ήταν αδιανόητο πριν από μερικά χρόνια. Βλέπεις όμως άλλη λύση; Η ανεργία είναι στα ύψη, τόσο καιρό και δεν έχεις βρει μια δουλειά. Σκέψου το παιδί σου! Δεν έχεις σπουδάσει, δεν έχεις ιδιαίτερα προσόντα... Για λίγο χρονικό διάστημα μπορείς να βγάλεις πολύ χρήμα. Μην ανησυχείς ο Valverde είναι πολύ εντάξει τύπος. Δε θα αναγκαστείς να κάνεις κάτι που δε θέλεις, δε θα σε πιέσει. Είναι στο χέρι σου να το χειριστείς σωστά και να βγάλεις περισσότερα αν θες... Εγώ πάντως είμαι ευχαριστημένη. Paola: Μα δε ξέρω να χορεύω. Ana: Τα λίγα μαθήματα κλασικού μπαλέτου που είχες κάνει όταν ήσουν παιδί είναι αρκετά. Τι νομίζεις, ότι οι πελάτες εδώ έρχονται για να δουν τη Μάγια Πλιτσένσκαγια; )

ΣΚΗΝΗ 4Η
(O Carlos προχωρά στην κρεβατοκάμαρά του, συναντά στον διάδρομο την Lucia)
Carlos: Γεια σου Lucia.
Lucia: Γεια σας κύριε.
Carlos: Η Carla είναι εδώ;
Lucia: Όχι κύριε, μου είπε να σας πω πως έχει πάει στην Concha να παίξει μπιρίμπα με τις φίλες της.
Carlos: (μουρμουρίζει) Τι πρωτότυπο...
Lucia: Είπατε κάτι κύριε;
Carlos: Όχι Lucia, είμαι κάπως κουρασμένος, θα ξαπλώσω και παρακαλώ να μη μ' ενοχλήσει κανείς.
Lucia: Όπως επιθυμείτε κύριε.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Η Lis κοιτά έξω απ' το παράθυρό στο δωμάτιό της αλλά δεν προσέχει τη θέα. Θυμάται τα λόγια της μάνας της, χαμογελά και ονειροπολεί)
Lis: (Paola: Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο, δε γίνεται αλλιώς. Και ο Juan κάνει κάποια πράγματα που εμένα δε μ' αρέσουν καθόλου... Φαντασίωση: Lis: (μπαίνει στην κρεβατοκάμαρα, η Paola λείπει) Επιτέλους θα μου πεις τι συμβαίνει; Θέλω μια εξήγηση και την θέλω τώρα! Juan: Δεν καταλαβαίνω, σε τι αναφέρεσαι;  Lis: Νομίζω καταλαβαίνεις κα μάλιστα πολύ καλά! Δεν είναι καιρός που παντρεύτηκες τη μάνα μου. Και την παντρεύτηκες για να την κάνεις ευτυχισμένη έτσι δεν είναι; Αλλά την κάνεις δυστυχισμένη, μαλώνετε κάθε μέρα και γι αυτό φταις εσύ! Εκείνη το ξέρω πως σε αγαπά πως είσαι τα πάντα για εκείνη.  Juan: Ναι... εγώ φταίω.  Lis: Αν φταις κάνε κάτι ν' αλλάξεις λοιπον. Juan: (την πλησιάζει) Μικρή μου... μερικά πράγματα δεν εξαρτιώνται από τη θέλησή μας μόνο... Lis: Τι θέλεις να πεις, έπαψες να την αγαπάς; Juan: Δεν την αγάπησα ποτέ... σα γυναίκα.  Lis: Τότε... Juan: Τότε, τίποτα, μην κάνεις την αθώα. Γιατί έρχεσαι αυτή την ώρα στο δωμάτιό μου, γιατί είσαι ντυμένη έτσι, γιατί είσαι τόσο όμορφη;  Lis: Εγώ...  Juan: Εσύ! Μη μου πεις ότι δεν το είχες καταλάβει. Και η Paola το έχει καταλάβει και όλοι, κι εγώ δεν μπορώ να υποκρίνομαι άλλο. Σε θέλω, σε θέλω από την πρώτη στιγμή που σε είδα.  Lis: Δεν πρέπει να λες αυτά τα λόγια! Juan: Ναι, δεν είναι καιρός για λόγια (την φιλά παθιασμένα)
Pablo: (χτυπά την πόρτα) Lis είσαι μέσα;
Lis: (άκεφα) Ναι, Pablo μπες.
Pablo: Σε περίμενα κάτω, πολύ ώρα. Ξέχασες ότι είχαμε ραντεβού;
Lis: Ναι το ξέχασα, δεν γυρίζουν όλα γύρω από σένα ξέρεις.
Pablo: Ναι αλλά... έχεις κάτι;
Lis: Όχι,  πάμε.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(O Carlos στην κρεβατοκάμαρα κοιτά το d.v.d.)
Carlos:  (θυμάται: Darío: Το θέμα είναι πως η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο εμένα κύριε Di Carlo. Υπολογίζω στην διακριτικότητα σας αν και δεν γνωριζόμαστε παρά ελάχιστα. Θα καταλάβετε γιατί το λέω μόλις δείτε αυτό το βίντεο.) Τι μυστήρια πράγματα... (Darío: Από μένα το μόνο που δεν έχετε να φοβάστε είναι οι εκβιασμοί. Θα καταλάβετε. Καταλαβαίνω τις επιφυλάξεις σας αλλά σας παρακαλώ να καταλάβετε πως δεν έχετε να χάσετε τίποτα με το να ρίξετε μια ματιά στο cd [...]Επειδή είστε σοβαρός κύριος πιστεύω στην διακριτκότητά σας. Πιστεύω ότι σ' αυτό το θέμα δε θα μ' απογοητεύσετε. Εξάλλου δε θα συνέφερε κανέναν απ' τους δυο μας να γίνουμε θέμα. [...]Δε χρειάζετε να είστε τόσο ανήσυχος. Βασικά το πρόβλημα είναι δικό μου. Ο γιος σας ακόμα είναι νέος. Carlos: Ο γιος μου... Darío: Δε μπορώ να σας πω περισσότερα. Θα τα δείτε και μόνος σας.) Για να δούμε.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Ο Juan σηκώνεται να φύγει)
Juan: Ώρα μου να φεύγω κι εγώ.
Luis: Θα προτιμούσα να έμενες, δεν γνωρίζω κανέναν εδώ. Μόνο την Julia που δε θέλει να μου μιλάει.
Juan: Θα βρεις την άκρη, αν καθυστερήσω μάλλον και η Paola δε θα θέλει να μιλάει σε μένα.
Luis: Πραγματικά δεν τα πάτε καλά; Κρίμα.
Juan: Μη στενοχωριέσαι, είναι πράγματα που συμβαίνουν στα ζευγάρια, τίποτα το πολύ σοβαρό. Φεύγω όμως τώρα γιατί αλλιώς ποιος την ακούει.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Ο Carlos στην κρεβατοκάμαρα, βλέπει στο c.d τη Sofía να χορεύει ημίγυμνη, προκλητικά ανάμεσα σε καπνούς)
Carlos: Αυτό δεν είναι δυνατόν! (κοιτά την οθόνη για λίγο αποσβολωμένος και μετά νοιώθει να ζαλίζεται, πιάνει το κεφάλι του και φωνάζει) Lucia! Lucia!

ΣΚΗΝΗ 9Η
(O Luis θυμάται τις όμορφες στιγμές με την Julia)
Luis: (Julia: Θες να πιεις κάτι; Luis: Όχι αγάπη μου. Έλα να το εκμεταλευτούμε τώρα που είμαστε μόνοι. (αγκαλιάζονται στον καναπέ) Julia: Όλη τη μέρα μόνοι είμαστε.
Luis: Ναι αλλά όχι... μόνοι μόνοι. (τη φιλά) Julia: Luis... ο πατέρας μου μπορεί να έρθει από στιγμή σε στιγμή.) Και τώρα μόνος...

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Η Lucia κοντά στον Carlos)
Carlos: Άργησες Lucia.
Lucia: Με συγχωρείτε κύριε, δε σας άκουγα.  
Carlos: Τα ηρεμιστικά μου, που είναι τα ηρεμιστικά;
Lucia: Εδώ στο κομοδίνο κύριε, δεν αισθάνεστε καλά;
Carlos: (παίρνει ένα) Καλά είμαι. Αλλά μη ξεχνάς πως έχω πια και μια ηλικία, δεν είναι περίεργο να μην αισθάνομαι πάντα καλά. Ευχαριστώ.
Lucia: Μήπως είδατε κάτι που σας τάραξε;
Carlos: (κλείνει βιαστικά το βίντεο) Όχι, δεν έχει σχέση αυτό. Και σε παρακαλώ μην είσαι αδιάκριτη.
Lucia: Έχετε δίκιο, με συγχωρείτε.
Carlos: Ο Luis; Που είναι ο Luis;
Lucia: Στο Buenos Aires. Σας το είχε πει πως θα πήγαινε εκεί.
Carlos: Ναι, μου το είχε πει. Αυτό το παιδί... Θα με πεθάνει μια μέρα. Πάρτον αμέσως στο τηλέφωνο. Πάρε το κινητό μου, το έχω στην μνήμη.
Lucia: (βρίσκει τον αριθμό) Luis, είμαι η Lucia. O πατέρας σου θέλει να σου μιλήσει.
Carlos: (φωνάζει στο ακουστικό) Luis, να τσακιστείς, να γυρίσεις πίσω, πρέπει να σου μιλήσω.

Fin del capítulo

_________________


Last edited by mel on Sun Nov 22, 2015 7:32 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sat Nov 21, 2015 11:57 pm

Το έκανε τελικά το χουνέρι ο Ντάριο. Σε καλό του Λουίς να βγει!
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Nov 22, 2015 7:51 pm

CAPITULO 36

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Ο Luis μιλά στο τηλέφωνο)
Luis: (θυμωμένος) Μπαμπά τι μου ζητάς, είναι δυνατόν; Κατάλαβέ το είμαι ολόκληρος άνδρας και όχι μωρό για να με διατάζεις, έλα εδώ, πήγαινε εκεί! Και δεν είναι και δίπλα στο κάτω κάτω. Να οδηγώ πάλι για να έρθω από το Buenos Aires;
Lucia: (ακούμε τη φωνή της) Παιδί μου, ησύχασε σε παρακαλώ. Ο πατέρας σου φαίνεται να είναι πραγματικά άσχημα.
Luis: Δηλαδή;
Lucia: Δεν ξέρω, κάτι πρέπει να τον τάραξε.
Luis: (ακούει τη φωνή του Carlos: βρωμόπαιδο έλα γρήγορα) Καλά, θα έρθω, Lucia πες στον πατέρα μου να ηρεμήσει, θα πάθει τίποτα.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Ο Norberto και ο Darío σ' ένα καφέ)
Darío: (χαμογελά) Τελικά είναι ωραίο να βγαίνεις έξω, σε αναζωογονεί. Όταν είσαι συνέχεια ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους καταντά αποπνιχτικό.  
Norberto: (σοβαρός) Εσύ έκανες κάτι πολύ κακό.
Darío: (γελά) Τι καχύποπτος, με κάνεις και γελάω Norberto.  
Norberto: Εσύ έκανες κάτι πολύ κακό για να είσαι τόσο χαρούμενος.
Darío: Το μιλκσέικ πως σου φαίνεται;
Norberto: Δεν μοιάζει τόσο με μιλκσέικ βανίλια, αλλά με γάλα. Δεν ξέρεις να διαλέγεις μαγαζιά, όταν δεν επιλέγω εγώ είσαι καταστροφή.
Darío: Να σε κεράσω κάτι άλλο τότε.
Norberto: Μήπως είσαι άρρωστος;
Darío: Έλα τώρα με τ' αστεία σου.
Norberto: Ό,τι κι αν έκανες εγώ θα το μάθω. Το ξέρεις πως όλα τα μαθαίνω.
Darío: Και δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις αλλά η αλήθεια είναι πως όλα τα μαθαίνεις.
Norberto: Λοιπόν;
Darío: Δεν έκανα τίποτα κακό, ας πούμε πως έκανα μια καλή πράξη.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Ο Joaquín και η Julia περνάνε με το αυτοκίνητο από το διαμέρισμα του Luis. O  Antonio κάθεται στην βεράντα)
Julia: Με συγχωρείς, μπορώ να κατέβω λίγο εδώ;
Joaquín: Κανένα πρόβλημα. Αλλά γιατί;
Julia: (βγαίνει έξω, κοιτά με κάποια θλίψη το διαμέρισμα, ο Antonio τη βλέπει)
Antonio: Γεια σας δεσποινίς Julia.  
Julia: Γεια σας κύριε Antonio.
Antonio: Θέλετε να δείτε τον Luis; Έφυγε εσπευσμένα, τον είδα βιαστικό και υπέθεσα πως ήταν κάτι σοβαρό.
Julia: Σας ευχαριστώ, κύριε. Αντίο. (ο Antonio κουνά το χέρι ως χαιρετισμό)
Joaquín: Εδώ μένει ο λεγάμενος;
Julia: Ναι. Αλλά μου είπε ο κύριος ότι δεν είναι εδώ.
Joaquín: Ναι, τα άκουσα όλα.
Julia: Τι λες να του συνέβη; Λες να πρέπει ν' ανησυχώ;
Joaquín: Και που να ξέρω εγώ...
Julia: Μπορεί η Sofía να είχε κάποια επιπλοκή στην εγκυμοσύνη της.
Joaquín: Μπορεί. Μπορεί να είναι και κάτι χαζό. Αν θες τηλεφώνησέ του. Καλά περίμενε όταν σε πάω σπίτι αν δε θες να το κάνεις μπροστά μου.
Julia: Δεν είναι αυτό. Αν έχω επικοινωνία μαζί του συχνά δε θα μπορέσω ποτέ να τον ξεχάσω.
Joaquín: Σκέφτεσαι πολύ σωστά. Μη τον πάρεις, ότι κι αν έχει συμβεί εσύ πως θα βοηθήσεις εξάλλου; Θα σε συμβούλευα να ξεχάσεις τον τύπο. Και μάλιστα για πάντα.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Ο Juan μπαίνει στο σπίτι και βλέπει στο σαλόνι την Paola)
Juan: Γεια σου αγάπη μου.
Paola: Θυμήθηκες ότι έχεις και σπίτι;
Juan: Έχεις όρεξη να μαλώσουμε; Θες να πούμε πάλι τα ίδια; Ο αδερφός μου με χρειαζόταν. Ήξερες ποια είναι η σχέση με την οικογένειά μου πριν παντρευτούμε. Όταν με χρειάζονται είμαι πάντα εκεί. Και τι μυρίζει, καπνός;
Paola: Και εδώ τι είναι, δεν είναι οικογένειά σου;
Juan: Φυσικά αγάπη μου. Κι εσύ, κι ο Fabio κι η Lis είστε οικογένειά μου. Τι πιστεύεις ότι έπαψα να σας αγαπώ; Αλλά κι ο Luis έχει προβλήματα και είναι αδερφός μου, τι να κάνω.
Paola: Πολύ σοβαρά προβλήματα. Sofía, Julia, Ornela, Francisca... ξεχνάω καμιά;
Juan: Δεν υπάρχει λόγος να γίνεσαι πικρόχολη. Δεν είχες κόψει το κάπνισμα, το κάνεις για να μ' εκνευρίσεις;
Paola: Είχα ανάγκη ένα τσιγάρο αυτή τη φορά. Και να σου πω κάτι; Κουράστηκα να είμαι τέλεια επειδή το θέλεις εσύ! Θα καπνίζω και θα κάνω ό,τι θέλω, γιατί κι εσύ δε μου δίνεις τίποτα πια, αν δεν είμαι η γυναίκα που θέλεις, να ξέρεις πως ούτε εσύ είσαι ο άνδρας που πρέπει.
Juan: Σε βαρέθηκα. Κάνεις σαν το μωρό που επειδή δεν του δίνουν σημασία κάνει παλαβομάρες. (χτυπά το τηλέφωνο)
Paola: Ναι; Carlos; Ναι, εδώ είναι, τώρα μπήκε. Σε θέλει ο πατέρας σου.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(H Celeste μπαίνει στο σπίτι μελαγχολική, βρίσκει την Irene)
Irene: Γεια σου Celeste.
Celeste: Γεια.
Irene: Σα να γύρισες λίγο νωρίτερα σήμερα.
Celeste: Ναι, ο Juan μου είπε να φύγω γιατί ένας μαθητής είχε αρρωστήσει και δε θα ερχόταν.
Irene: Ωραία, καλύτερα, θα ξεκουραστείς.
Celeste: Ναι. Δε ξέρω. Αγαπάω τη δουλειά μου. Είχε κι εκείνος να πάει κάπου.
Irene: Ο Juan είναι το αφεντικό σου;
Celeste: Ναι. Είναι κι αυτός καθηγητής μουσικής και έχει το ωδείο.
Irene: Και πως είναι, ωραίος;
Celeste: Τι θέλεις να μάθεις;
Irene: Τίποτα, από περιέργεια ρωτάω.
Celeste: Είναι πιασμένος. Παντρεύτηκε και δεν είναι πολύς καιρός. (μπαίνει ο Alfonso)
Alfonso: Γεια σου κοριτσάκι μου.
Celeste: Γεια σου μπαμπά. Πάω στο δωμάτιό μου να ξαπλώσω λίγο.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(O Luis ανοίγει την πόρτα και αντικρίζει την Lucia)
Luis: Lucia, πως είναι ο πατέρας μου;
Lucia: Τώρα φαίνεται καλύτερα αλλά ανησύχησα ότι έπρεπε να τον μεταφέρουμε στο νοσοκομείο.
Luis: Η μαμά είναι εδώ;
Lucia: Όχι, μόνο ο πατέρας σου, δεν είναι κανένας άλλος εδώ. Όλοι έχουν βγει.
Carlos: (πάνω, στην εσωτερική σκάλα) Luis, έλα πάνω που θέλω να σου μιλήσω.
Luis: Έρχομαι μπαμπά.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Η Celeste έχει ξαπλώσει στο κρεβάτι της και θυμάται τον Juan)
Celeste: (Juan: Τι κάνεις, είσαι καλά;Celeste: (κρύβει το πρόσωπό της με το ένα χέρι) Juan, είμαι χάλια. Juan: Είσαι κούκλα. Τι έπαθε; [...]Juan: (βλέπει τη Celeste που βγαίνει απ' το μπάνιο φορώντας ένα κοντό γκρι νυχτικό με μαύρη δαντέλα και μπαίνει στο δωμάτιο ενώ ο Federico τον ακολουθεί) Σου πάει το νυχτικό. Celeste: (ξεστρώνει και ξαπλώνει κάτω απ' τα σκεπάσματα) Ευχαριστώ. Juan: (κάθεται κοντά της) Μυρίζεις πολύ όμορφα. Celeste: Juan, δεν ήθελα να με δεις έτσι. Juan: Μη το σκέφτεσαι, πες πως είμαστε πια φίλοι, θέλεις να είμαστε φίλοι;[...]Celeste: Juan... (εκείνος βάζει το χέρι του πίσω απ' τον λαιμό της, εκείνη τον φιλά, αυτός στην αρχή δεν ανταποκρίνεται, μετά τη φιλά με πάθος) Εντάξει... Πρέπει να φύγω.[...] Juan: Δε μου αρέσει αυτό που θα σου πω αλλά πρέπει να στο πω. Παντρεύομαι σήμερα.
Celeste: Εντάξει. Τι λένε... καλά στέφανα.) Δεν πρόκειται να σε συγχωρήσω ποτέ!


ΣΚΗΝΗ 8Η
(O Luis μόνος του με τον Carlos)
Luis: Μπαμπά θα μιλήσεις;
Carlos: (εκνευρίζεται) Δε θα μου πεις εσύ πότε θα μιλάω εγώ!
Luis: Εντάξει, εντάξει. Απλώς περιμένω. Έκανα κάτι κακό;
Carlos: Την Sofía που την γνώρισες;
Luis: (φαίνεται ότι καταλαβαίνει και δείχνει αμήχανος) Μα... στην Ισπανία. Ήρθαμε μαζί από τη Μαδρίτη, το ξέχασες;
Carlos: Σε ποιο μέρος εννοώ. Πρόσεξε, θα το μετανοιώσεις πικρά αν μου πεις ψέματα. Ξέρω κι εκείνη σπούδαζε αλλά δεν ήσαστε στο ίδιο πανεπιστήμιο.
Luis: Όχι, δε την γνώρισα στο πανεπιστήμιο.
Carlos: (φωνάζει) Και που τη γνώρισες; Σε κάποιο πάρτυ, σε καφετέρια, σε εκδρομή επιτέλους πες μου.
Luis: Μάλλον γνωρίζεις.
Carlos: Θέλω να το ακούσω από σένα.
Luis: Σ' ένα κλαμπ, είχα πάει με κάποιους φίλους. Εγώ δεν ήμουν τόσο συμφωνος αλλά δεν ήθελα να χαλάσω την παρέα.
Carlos: Και τι έκανε εκεί;
Luis: Χόρευε. Βλέπω ότι ξέρεις. Σε παρακαλώ, μόνο αυτό σου ζητάω, μη της μιλήσεις γι αυτό. Αν είναι έγκυος στο παιδί μου...
Carlos: Τώρα το σκέφτηκες; Είχες τόσες αντιρρήσεις! Βλάκα! Νομίζεις ότι μόνο χόρευε; Σε τέτοια κλαμπ δε χορεύουν μόνο! Πως λεγόταν το κλαμπ;
Luis: Pecado. Ποιος στο είπε;
Carlos: Δεν έχει σημασία. Βλάκα, πήγες κι έμπλεξες με μια πόρνη. Και μας την έφερες εδώ σαν επίσημη αρραβωνιαστικιά.
Luis: Αυτό δεν το ξέρουμε.
Carlos: Τι δεν ξέρεις ηλίθιε; (ανοίγει το βίντεο) Αυτό δεν είναι κάτι που δεν το έχεις δει και μάλιστα λάιβ. Τι νόμιζες, ότι βρίσκεται εκεί μόνο για λίγα λεφτά, ότι ήταν ένα θύμα που αμάρτησε για την επιβίωση; Τι λέω κι εγώ... Ήταν και καλά από αριστοκρατική οικογένεια.
Luis: Μου άρεσε και δεν το σκεφτόμουν αυτό. Αλλά δε σκέφτηκα και ποτέ να την παντρευτώ.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Η Victoria έχει βγει για ψώνια με την Lidia)
Lidia: Και τώρα πως πάνε τα πράγματα Victoria;
Victoria: Καλά. Χαλαρά. Δε λυπάμαι τόσο πια αλλά πολλές φορές νοιώθω ότι η ζωή μου είναι άδεια. Και τα ψώνια και τα πράγματα δε μπορούν να μου τη γεμίσουν.
Lidia: Είναι γιατί χρειάζεται ένας άνδρας να στη γεμίζει.
Victoria: Το ξέρεις πως πάντα διαφωνούμε σ' αυτό το θέμα. Εσύ μπορεί να είσαι η γυναίκα που χρειάζεται πάντα έναν άνδρα, εγώ όχι. Για μένα δε γυρίζουν όλα γύρω απ' αυτό.  
Lidia: Μια γυναίκα πάντα χρειάζεται έναν άνδρα καλή μου. Μόνο οι καλόγριες δεν χρειάζονται.
Victoria: Ας μη το συνεχίσουμε γιατί θα μαλώσουμε. Όχι, δε νοιώθω ότι αυτό που μου λείπει είναι κάποιος. Και στο κάτω κάτω δεν ερωτεύεσαι κατά παραγγελία. Κι εγώ αυτή τη στιγμή δεν είμαι ερωτευμένη ούτε μπορώ να ρίχνομαι σ' όποιον βρεθεί μπροστά μου για να έχω κάποιον.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Ο Luis με τον Carlos βρίσκονται στο σαλόνι όταν ο Juan χτυπά την πόρτα. Ανοίγει ο Luis)
Luis: Γεια σου αδερφέ.
Juan: Μα εσύ...
Luis: Ναι, γύρισα απ' το Buenos Aires. Αλλά θα ξαναφύγω γιατί αύριο έχω ραντεβού για δουλειά.
Juan: Δεν το πιστεύω αυτό που ακούω.
Carlos: Juan, πες μου η Paola είναι φίλη της Sofía; Την γνώριζε από την Ισπανία;
Juan: Ναι, η Paola τη γνώρισε στην Ισπανία. Η Sofía ήταν φίλη με κάποιον ξάδερφό  της. Αλλά μου είχε πει πως δεν είχε στενές σχέσεις μαζί της, ότι εκείνη κάποιες φορές είχε πάει στα καμαρίνια στο θέατρο που χόρευε, έτσι γνωριστήκανε... Θαύμαζε το κλασικό μπαλέτο, έτσι μου είχε πει. Μετά δεν είχαν πολλές επαφές μέχρι που και οι δύο βρεθήκανε στην Αργεντινή. Εδώ γίνανε φίλες και τελευταία βρίσκονται πολύ συχνά. Αλλά γιατί;
Carlos: Απλώς ήθελα να ξέρω. Μακάρι να είναι τα πράγματα όπως τα λες.
Juan: Μα δεν καταλαβαίνω. Μόνο γι αυτό με φώναξες;  
Carlos: Ναι. Δεν είναι η ώρα να μάθεις περισσότερα.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Η Lis γυρίζει στο σπίτι και βλέπει την Paola μόνη να καπνίζει)
Lis: Γεια σου μαμά.
Paola: Γεια σου μωρό μου.
Lis: Ο Juan;
Paola: Έχει βγει.
Lis: Πάλι;
Paola: Πάλι.
Lis: Δεν τα πάτε και τόσο καλά.
Paola: Δεν είναι τίποτα. Όλα τα ζευγάρια έχουν προβλήματα.
Lis: Αν σε βολεύει έτσι να παρηγορείς τον εαυτό σου κανένα πρόβλημα.
Paola: Γιατί φέρεσαι έτσι Lis; Θα προτιμούσες να χωρίσουμε, για ποιον λόγο; Ο Juan έχει φερθεί πολύ καλά και σε σένα και σε όλους μας.
Lis: Αυτή είναι μια απόφαση που θα πάρεις εσύ, εγώ όμως σιχαίνομαι τους ανθρώπους που κρύβονται.
Paola: Είναι τρόπος αυτός να μιλάς στη μάνα σου;
Lis: Εμένα αυτός είναι ο τρόπος μου, μιλάω με ειλικρίνεια δεν κρύβομαι.
Paola: Σου αρέσει ή όχι εγώ με τον Juan θα είμαστε μαζί για όλη μας τη ζωή. Θα πεθάνει μαζί μου. Δεν καταλαβαίνω τι σε ενοχλεί, δεν είσαι πια πιτσιρίκα. Περάσαμε τόσα χρόνια μαζί, η σχέση μας έχει βάσεις, δε θα διαλυθεί για ένα διάστημα που δεν τα πάμε καλά. Και επιτέλους σταμάτα να φέρεσαι σα να είσαι ερωτευμένη μαζί του!

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Nov 25, 2015 10:35 am

CAPITULO 37

ΣΚΗΝΗ 1Η
(O Juan και η Paola παίρνουν πρωινό σιωπηλοί όταν μπαίνει στη κουζίνα η Lis)
Paola: Καλημέρα μωρό μου.
Lis: Δε χρειάζεται να κάνεις τον κόπο να με πας στο σχολείο, θα περιμένω τη μαμά της Gloria στην πλατεία.
Paola: Δε θα φας κάτι;
Lis: Όχι, θα πάρω κάτι απ' το κυλικείο.
Paola: Όπως θες. (Η Lis φεύγει)
Juan: Τι ήταν αυτό, συμβαίνει κάτι μεταξύ σας;
Paola: Ναι... το ξέρεις ότι μερικές φορές είναι ανυπόφορη. Και η αλήθεια είναι ότι χθες της είπα κι εγώ μια χοντράδα, που δεν έπρεπε να πω, αλλά το είπα. Έγινε τώρα, δε μπορώ να κάνω κάτι.
Juan: Καταλαβαίνω, θα σ' έφερε στο αμήν. Αλλά τι της είπες;
Paola: Μια βλακεία.
Juan: Αλλά τι, πρέπει να ξέρω.
Paola: Καλά... νομίζω ότι πρέπει να το μάθεις από μένα γιατί η Lis είναι πολύ εκδικητική όταν θέλει και δε θα το κρατήσει κρυφό. (παύση) Της είπα... ότι είναι ερωτευμένη μαζί σου. Μη με μαλώσεις αλλά ήταν τέτοιος ο τρόπος της, και έχω βαρεθεί τις αντιρρήσεις για τη σχέση μας. Juan γιατί με κοιτάς έτσι; Πιστεύεις ότι δεν ήταν τελείως βλακεία έτσι δεν είναι;
Juan: Κοίτα... πριν κάποιο καιρό έκανα μια συζήτηση με τον Federico και μου είπε το ίδιο.
Paola: Γιατί, για ποιον λόγο, έκανε κάτι που δεν το ξέρω; Γιατί δε μου το είπες;
Juan: Γιατί δεν ήθελα να σε στενοχωρήσω και γιατί δεν το πίστευα ούτε κι εγώ... κάποια στιγμή άρχισαν να μου μπαίνουν υποψίες αλλά... μάλλον ήταν απλώς μια ανόητη σκέψη.
Paola: Ωχ, Θεέ μου... μάλλον εμείς είμαστε ανόητοι...
Juan: Μην κάνεις έτσι. Μη σκέφτεσαι το χειρότερο, μάλλον είσαι λίγο ευαίσθητη αυτή την εποχή. Δεν συμβαίνει τίποτα. Η Lis έχει αγόρι, και είναι πάνω στην εφηβεία, την έχει πιάσει αυτή η επαναστατικότητα, δεν είναι εναντίον μου ή εναντίον της σχέσης μας, είναι εναντίον όλων.
Paola: Μα δε θα ήταν παράλογο, είσαι ωραίος, μεγαλύτερος, σε βλέπει κάθε μέρα...
Juan: Ας μην ανησυχούμε άδικα. Σκέψου κι αυτό. Στην ηλικία της τα περισσότερα κορίτσια ερωτεύονται κάθε βδομάδα. Και ερωτευμένη μαζί μου να είναι, που δεν είναι, την άλλη Δευτέρα θα με έχει ξεπεράσει. Έλα, μην το σκέφτεσαι...
Paola: Θεέ μου γιατί; Γιατί όλα σε μένα, δεν έχω βασανιστεί αρκετά στη ζωή μου; Αυτό μόνο μας έλειπε!

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Η Victoria κάθεται στον καναπέ και διαβάζει ένα περιοδικό. Βλέπει τη Lucia)
Victoria: Lucia, τι έπαθε χθες ο πατέρας μου;
Lucia: Δεν ξέρω κυρία. Φαίνεται ότι κάτι τον τάραξε αλλά δεν ήθελε να μου πει τι. Είπε αυτά είναι προβλήματα της ηλικίας.
Victoria: Κι εσύ δεν έχεις κάτι ακόμα να μου πεις;
Lucia: Τι να πω...
Victoria: Έλα τώρα, είμαι σίγουρη ότι ξέρεις κάτι περισσότερο.
Lucia: Εγώ... δεν είμαι κουτσομπόλα κυρία Victoria.
Victoria: Μα κι εγώ από ενδιαφέρον ρωτάω, όχι επειδή είμαι κουτσομπόλα.
Lucia: Καλά. Φαίνεται ότι έχει σχέση με τον Luis. Γιατί φαινόταν πολύ αναστατωμένος όταν μου είπε να τον πάρω τηλέφωνο και ήταν πολύ νευριασμένος. Αλλά ορκίζομαι, δεν ξέρω τίποτα παραπάνω.
Victoria: Καλά... (Lucia φεύγει, ο Fernando μπαίνει)
Fernando: Γεια σας κυρία Victoria.
Victoria: Γεια σου Fernando.
Fernando: Πως είστε;
Victoria: Καλά... αλλά βαριέμαι... φαίνεται πως η ζωή της μεγαλοκυρίας δε με γεμίζει. Ψώνια, περιοδικά...
Fernando: Ναι, ζείτε ένα δράμα.
Victoria: Κι όμως ζω. Ίσως με κατηγορείς που δεν πάω να δουλέψω ή που δεν κάνω κάτι στη ζωή μου όμως πίστεψέ το, μετά από τόσο καιρό κι ας είμαι στην ηλικία που είμαι το φοβάμαι κάπως να βγω στην αγορά εργασίας. Κάπου συνηθίζεις...  
Fernando: Μη νομίζετε πως δεν καταλαβαίνω. Κι εγώ αν είχα πολλά λεφτά θα δούλευα σοφέρ;
Victoria: Και τι θα έκανες, τι θα ήθελες να είσαι;
Fernando: Όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω δάσκαλος γιατί έβλεπα τη μάνα μου να διδάσκει σε φτωχά παιδιά και ήθελα να κάνω το ίδιο. Αν όμως είχα τόσα λεφτά... μάλλον το μόνο που θα έκανα θα ήταν να πήγαινα σε αγώνες ποδοσφαίρου, σε αγώνες μποξ, θα έβγαινα σε μπαράκια, ίσως έβγαινα με πολλές γυναίκες...
Victoria: Α, κλασικός άνδρας δηλαδή.
Fernando: Συγνώμη εγώ δεν σας είπα κλασική γυναίκα μεγαλοαστή όταν μου μιλήσατε για ψώνια και περιοδικά.
Victoria: Είσαι ευγενικός. Κλασική κότα θα ήθελες να πεις.
Fernando: Όχι, δε θα το έλεγα αυτό. Κι αν θέλετε να ξέρετε δεν μ' ενδιαφέρουν μόνο τα σπορ.
Victoria: Μήπως μαζεύεις γραμματόσημα;
Fernando: Πολύ αστείο.
Victoria: Εγώ μάζευα μικρή.
Fernando: Καλά. Δε θα το σχολιάσω.
Victoria: Ωραία, τι άλλο σ' ενδιαφέρει; (παύση) Τι έπαθες, έχασες τη λαλιά σου;
Fernando: Θα μου υποσχεθείτε ότι δε θα γελάσετε;
Victoria: Έλα, πες μου.
Fernando: Είμαι σε μια ομάδα χορευτών ταγκό.  
Victoria: (γελά) Ταγκό, εσύ; Η αλήθεια είναι πως δεν το περίμενα.
Fernando: Ναι. Και μιας και βαριέστε τη ζωή σας, σας προσκαλώ σήμερα στο κλαμπ, που θα δώσουμε μια παράσταση. Είναι δωρεάν.
Victoria: Α, δεν ξέρω.
Fernando: Δε δέχομαι το όχι σαν απάντηση. Θα έρθετε μαζί μου. Θα σας κάνω να πάρετε πίσω τα λόγια και τα χάχανα.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(H Sofia κάθεται έξω απ' το γραφείο του Carlos. Αυτός βγαίνει στον διάδρομο)
Sofia: Σας περίμενα. Ζητήσατε να με δείτε κι ήρθα αμέσως.
Carlos: (την σέρνει απ' τα μαλλιά στο γραφείο του) Βέβαια! Δε θα έχανες την ευκαιρία! Παλιοβρόμα, υποκείμενο!
Sofia: (έχει δακρύσει) Γιατί μου φέρεστε έτσι, τι σας έκανα;
Carlos: Ευτυχώς ακόμα τίποτα. Άθλιο γύναιο!
Sofia: Μη με ταράζετε, σας παρακαλώ, είμαι έγκυος, αν δεν σκέφτεστε εμένα σκεφτείτε το παιδί μου, και ακόμα δεν καταλαβαίνω...
Carlos: Αρκετά με τα ψέματα. Τα έμαθα όλα. Όσα διασταύρωσα δε χωράνε αμφισβήτηση. Όσο για το παιδί, ας δούμε πρώτα αν υπάρχει παιδί γιατί πολύ αμφιβάλλω!
Sofia: Μα γιατί, γιατί μου τα λέτε αυτά, τι σας έκανα;
Carlos: H λέξη Pecado σου λέει κάτι; Ασφαλώς και σου λέει πάρα πολλά. Είσαι ολόκληρη βουτηγμένη στην αμαρτία. Βλέπεις τα ξέρω όλα, αν προσπαθήσεις να τ' αρνηθείς δε θα καταφέρεις τίποτα. Έχω ατράνταχτα στοιχεία και τόσα πολλά που μπορούν να σου καταστρέψουν τη ζωή για πάντα.
Sofia: Ο γιος μου όμως είναι ένας Di Carlo!
Carlos: Δε σε συμφέρει να με νευριάσεις κι άλλο γιατί μπορώ να σου φερθώ πολύ χειρότερα. Δε θα καταφέρεις να με συγκινήσεις επικαλούμενη το παιδί. Αυτό το θέμα δε μ' ενδιαφέρει τώρα. Θα δούμε αν υπάρχει, κι αν είναι του γιου μου. Ο βλάκας! Το μόνο σωστό που μου είπε είναι ότι ποτέ δεν είχε σκοπό να σε παντρευτεί. Πρέπει να σου βγάλω το καπέλο, μας ξεγέλασες όλους. Όμως ένα θα σου πω και να μην το ξεχάσεις ποτέ. Μακριά από μένα και την οικογένειά μου, γιατί η τιμωρία θα είναι σκληρότερη από τον θάνατο. Όλη η χώρα ξέρει τι δύναμη έχουν οι Di Carlo. Έχεις να πεις τίποτα;! (τη χαστουκίζει) Αν έχεις να πεις κάτι πες το τώρα!
Sofia: Μην ανησυχείτε κατάλαβα. Έχασα άλλη μια φορά. Λοιπόν αντίο για πάντα.
Carlos: Δεν είμαι σίγουρος για το αντίο. Άνθρωποι σαν κι εσένα τόσο υποκριτές και ανήθικοι μερικές φορές είναι χρήσιμοι σε ανθρώπους σαν κι εμένα. Αλλά μην τολμήσεις να πλησιάσεις ξανά κάποιο μέλος της οικογένειάς μου γιατί θα το μετανιώσεις για όλη σου τη ζωή. Πιστεύω ότι σε έπεισα πως δεν αστειεύομαι καθόλου.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Στο ωδείο η Celeste παίζει ένα κομμάτι στο πιάνο και ο Juan κάθεται κοντά της)
Juan: Τι παίζεις;
Celeste: Είναι ένα κομμάτι που τραγουδούσε η μητέρα μου. Από το χωριό της. Όχι πολύ γνωστό.  
Juan: Τη βλέπεις καθόλου;
Celeste: Που ξέρεις ότι δε μένω μαζί της;
Juan: Μου είχε μιλήσει ο Federico. Μου είπε γι αυτά που του είχες πει. Για τον πατέρα σου και την Ολλανδέζα.
Celeste: Ωχ, μιλάω πολύ. (εμφανίζεται η Paola)
Juan: Αντιθέτως, θα προτιμούσα να μου μιλάς λίγο περισσότερο.
Paola: Μπορώ να σου μιλήσω;
Juan: (στη Celeste) Πάω, τα λέμε μετά. (κλείνει την πόρτα) Τι θες; Δε σου έχω πει πως δε μ' αρέσει να μ' ενοχλούν στη δουλειά μου;
Paola: Κι αυτή ποια ήταν, μαθήτρια;
Juan: Όχι, η Celeste, η καινούργια καθηγήτρια. Τι σχέση έχει αυτό.
Paola: Τα πας τόσο καλά με όλες τις καθηγήτριες;
Juan: Συγνώμη τι είναι αυτό, σκηνή ζηλοτυπίας; Τι πίστευες, ότι δε μιλάω με τους συναδέλφους μου;
Paola: Κάθεσαι κοντά τους και τις κοιτάς έτσι;
Juan: Δεν κατάλαβα ακόμα τι θες εδώ.
Paola: Έφυγες και δεν είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για το θέμα της Lis.
Juan: Μιλάς λες και έφυγα γιατί έτσι μου τη βάρεσε. Έφυγα γιατί έπρεπε να πάω στη δουλειά.
Paola: Αλλά αυτό είναι σοβαρό θέμα για να το προσπεράσουμε έτσι.
Juan: Εγώ σου είπα τη γνώμη μου, τι θες να ρωτήσω τη Lis; Έτσι θα εκτεθούμε και οι δύο.
Paola: Κατάλαβα, δε σε νοιάζει, πάλι είσαι στον κόσμο σου, λες και είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα. Πάλι εγώ πρέπει να κάνω μια προσπάθεια, εγώ να βγάλω το φίδι απ' την τρύπα. Ευχαριστώ, με υποχρέωσες Juan. (φεύγει νευριασμένη)
Juan: Paola! Τι εννοείς; Στάσου Paola.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(H Sofía έξω από την εταιρεία του Carlos κλαίει γοερά)

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ο Juan στο ωδείο)
Juan: Με συγχωρείς... ήταν η γυναίκα μου. Μερικές φορές είναι λίγο... έντονη.
Celeste: Τι με νοιάζει...
Juan: Όχι πρέπει να είμαι δίκαιος. Γιατί θα σου φώναζα αν ερχόταν εδώ κάποιος φίλος σου και δεν είναι σωστό να γίνεται αυτό.
Celeste: (χαμογελά) Ωραία, θα φέρνω όσους φίλους μου θέλω. Ξέρω ότι έρχεται εδώ κι ο Federico.
Juan: O Federico είναι άλλο. Όχι δεν έρχεται. Δυο φορές ήρθε, δε μετράνε. Δε τον συμπαθείς, έτσι;
Celeste: Δεν είχαμε πολύ καλές σχέσεις...
Juan: Δεν είναι κακός.
Celeste: Καλά ας μη το συζητάμε άλλο. Ξέρω ότι για να έρθει εδώ η γυναίκα σου θα είχε λόγο.
Juan: Ναι... αφορούσε την κόρη μας. Δηλαδή δεν είναι ακριβώς κόρη μου, ας πούμε θετή κόρη. Εφηβεία...

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Ο Carlos ρίχνει μια ματιά έξω στον διάδρομο έξω απ' το γραφείο του. Βλέπει μια γραμματέα)
Carlos: Eugenia, μια νεαρά που ήταν εδώ έχει φύγει;
Eugenia: Μάλιστα κύριε Carlos. Μάλιστα με ανησύχησε γιατί φαινόταν πολύ χάλια. Ήθελα να την βοηθήσω αλλά δε μ'  άφησε.
Carlos: Να μην ανησυχείτε καθόλου. Σας διαβεβαιώνω πως δεν της συμβαίνει τίποτα το σοβαρό. Με συγχωρείτε. (μπαίνει μέσα, κάθεται στο γραφείο, παίρνει τηλέφωνο) Γεια σας κύριε De La Fuente. Είμαι ο Carlos Di Carlo θα μπορούσαμε να συναντηθούμε κάποια στιγμή μέσα στη μέρα; Έχετε χρόνο;

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Paola περπατά βιαστικά θυμωμένη, όταν χτυπά το κινητό της)
Paola: Ναι; Sofía; Sofía εσύ είσαι; Δε σε ακούω πολύ καλά, συμβαίνει κάτι; Καλά, έρχομαι από κει.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Luis σε μια συνέντευξη για εργασία)
Lautaro: (του δίνει το χέρι) Σας περιμένω αύριο λοιπόν.
Luis: Σας ευχαριστώ πολύ.
Lautaro: Με συγχωρείτε για την αδιακρισία αλλά ήθελα να σας ρωτήσω κάτι.
Luis: Παρακαλώ.
Lautaro: Μου φαίνεται ότι έχετε αρκετά προσόντα για να θέλετε μια τέτοια θέση. Συνήθως οι εργαζόμενοι μας είναι φοιτητές που ψάχνουν ένα επιπλέον εισόδημα.
Luis: Για μένα καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή κύριε Montes. Φαντάζομαι θα ξέρετε πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα. Μόλις ήρθα στο Buenos Aires και δεν είναι εύκολο να βρω δουλειά. Οι λόγος της άφιξής μου είναι πολύ σοβαρός προσωπικός.
Lautaro: Εντάξει, δεν επιμένω άλλο. Δυστυχώς έχετε δίκιο, τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο και το βλέπουμε καθημερινά. Οπότε, θα τα πούμε αύριο.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(O Carlos στο διαμέρισμα του Darío)
Darío: Το ήξερα πως θα θέλατε κάποια στιγμή να τα πούμε. Θέλετε ένα ποτηράκι;
Carlos: Αν δεν είχα την αυτοκυριαρχία μου θα σας έλεγα ότι θέλω πολλά. Βάλτε μου όμως ένα, τραβιέται τώρα, ευχαριστώ.
Darío: Φαίνεται πως έχετε ένα προσόν που δεν το έχω εγώ. Ή τουλάχιστον νόμιζα πως το είχα μέχρι να γνωρίσω τη Sofía. Μέχρι τότε δεν πίστευα ποτέ ότι θα χάσω τον έλεγχο. Αλλά βλέπετε, έρχονται κάποτε οι καταστάσεις...
Carlos: Η ζωή είναι απρόβλεπτη. Όλα αλλάζουν. Εγώ πάντα προσπαθούσα όσο μπορώ να είμαι κύριος του εαυτού μου και της ζωής μου. Αχ! Τι κατραπακιά ήταν αυτή η τελευταία.
Darío: Φαντάζομαι.
Carlos: Με όλη την εμπειρία μου ποτέ δεν πίστευα ότι μπορούσε να είναι τέτοια γυναίκα.
Darío: Μην κατηγορείτε τον εαυτό σας. Έχει τρομερό ταλέντο στην υποκριτική και πάντα ήξερε να φυλάγεται. Τυχαίο νομίζετε πως επέλεξε να ζήσει σε άλλη χώρα; Όσο πιο μακρυά τόσο πιο καλυμμένη, αυτό φαίνεται πως σκέφτηκε. Αλλά αγαπά ο Θεός τον κλέφτη...  
Carlos: Ακόμα να το πιστέψω, ακόμα να το χωνέψω.
Darío: Ας μιλάμε στον ενικό, φαίνεται πως έχουμε πολλά να εμπιστευθούμε ο ένας στον άλλον. Θα σας πω ίσως περισσότερα απ' όσα θα θέλατε. Φαντάζεστε που την γνώρισα. Ήμουν μόνος και είχα έρθει γι αυτόν τον σκοπό, να περάσω μια νύχτα με κάποια απ' αυτές τις γυναικούλες. Είχα ξαναπάει και γνώριζα το αφεντικό. Του ζήτησα να έρθει η Sofía στο τραπέζι μου...
Carlos: Με συγχωρείτε που σας διακόπτω. Ξέρετε αν τότε η Sofía γνώριζε καμιά Paola; Σας λέει κάτι το όνομα;
Darío: Paola... Paola... όχι. Τίποτα απολύτως.  
Carlos: Δεν είχε καμιά συνάδελφο ή φίλη μ' αυτό το όνομα;
Darío: Συνάδελφο στο κλαμπ, σίγουρα όχι. Αν είχε φίλη... τι να σας πω δε θυμάμαι τώρα...
Carlos: Εντάξει, μην παιδεύεστε. Αν θυμηθείτε όμως πείτε μου.
Darío: Εντάξει. Λοιπον, πήγα να σας πω από την αρχή όλη την ιστορία, αλλά τι νόημα έχει... Το θέμα είναι ότι μου έφαγε απίστευτα ποσά σε δώρα, της αγόρασα ένα πολύ ωραίο διαμέρισμα στη Μαδρίτη, στην καλύτερη περιοχή, της έπαιρνα κοσμήματα, την πήγαινα ταξίδια... (η όψη του σκληραίνει) κι εκείνη με έριξε στα πατώματα και ήθελε να πατήσει πάνω μου, πήγε να μου καταστρέψει την υπόληψη και να με διαλύσει οικονομικά και ψυχικά.
Carlos: Ίσως είναι αστείο να κάνω τον δάσκαλο, αλλά έπρεπε να ξέρατε που μπλέκετε.
Darío: Ναι, ναι, το ξέρω, δεν είστε ο πρώτος που μου το λέει. Κι εγώ έτσι όπως περιφρονούσα αυτές τις γυναίκες δεν το φαντάστηκα ότι θα έμπλεκα και συναισθηματικά με κάποια απ' αυτές. Την ερωτεύθηκα κι αυτό ήταν η καταστροφή μου. Τώρα θέλω να την λιώσω σα σκουλήκι, να μη μείνει τίποτα από κείνη.
Carlos: Η εκδίκησή σας δεν ήταν και λίγο. Έχασε μια πολύ μεγάλη ευκαιρία, ο γιος μου ήταν κελεπούρι, αυτό ακριβώς που στόχευε.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Ο Luis περπατάει στους δρόμους του Buenos Aires και θυμάται τους περιπάτους με την Julia)
Luis: (Julia: Μη κάνεις έτσι... θα υπογράψω συμβόλαιο. Ξέρεις ότι είναι το όνειρό μου. Θέλω να με στηρίζεις.
Luis: Πάντα σε στηρίζω αγάπη μου.
Julia: Και να μη ζηλεύεις γιατί δε θα τα πάμε καλά. Luis: Αν δε μου δίνεις δικαιώματα δε θα ζηλεύω.
Julia: Έλα τώρα.
Luis: Κάποια μέρα όμως θα μείνουμε μαζί.
Julia: Ναι μωρό μου γιατί πάντα βιάζεσαι; ) Julia... είσαι ο σοβαρότερος λόγος που υπάρχω αγάπη μου.  

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Sofía ανοίγει την πόρτα στην Paola κι εκείνη έκπληκτη την βλέπει μ' ένα μπουκάλι ουίσκι στο στόμα να το πίνει σαν νερό)
Paola: Sofía, τι κάνεις έχεις τρελαθεί τελείως (προσπαθεί να της πάρει το μπουκάλι);
Sofía: Τελείωσαν όλα φιλενάδα. Και για τις δυο μας, όλα.  

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Fri Nov 27, 2015 8:35 pm

Παραφέρθηκε ο Κάρλο αλλά τυχερός ο Λουίς, τη γλίτωσε. Γιατί όμως τελείωσαν όλα και για την Πάολα; Φαντάζομαι θα φανεί στο επόμενο επεισόδιο
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Nov 29, 2015 8:57 pm

CAPITULO 38

ΣΚΗΝΗ 1Η
(H Paola στο διαμέρισμα της Sofía)
Paola: Μπορείς ν' αφήσεις τα καραγκιοζιλίκια, τα νεύρα μου δεν είναι καθόλου καλά και δεν μπορώ ν' ανεχτώ πολλά.  
Sofía: Αυτό που σου λέω. Τελειώσαμε φιλενάδα.
Paola: Άσε το μπουκάλι και μίλα μου καθαρά.
Sofía: Ο Carlos... αυτός ο βρωμόγερος τα ξέρει όλα.
Paola: Ο πατέρας του Juan; Ποια όλα;
Sofía: Όλα... όλα! Δεν ξέρω, σπάω το κεφάλι μου να μάθω πως τα έμαθε. Τα ξέρει όλα, για μένα τουλάχιστον. Ότι έβγαζα το ψωμί μου στην Μαδρίτη χορεύοντας στο Pecado, ότι έκανα κονσομασιόν... δηλαδή αυτά τουλάχιστον τα ξέρει και όπως καταλαβαίνεις είμαι χαμένη, δε χρειάζεται να μάθει κάτι περισσότερο. Με κάλεσε στο γραφείο του, με έσυρε απ' τα μαλλιά και με απείλησε να μην ξαναπλησιάσω την οικογένειά του.
Paola: Δεν το πιστεύω... δε τα πιστεύω αυτά που ακούω!
Sofía: Λες να σε φώναξα για να κάνω πλακίτσα;
Paola: Μα πως...
Sofía: Μα πως, αυτό αναρωτιέμαι. Ο Luis είχε πάει στο κλαμπ με τρεις φίλους του. Ο ένας ζει στο Ροσάριο, καμιά φορά βλέπει τον Luis αλλά είμαι σίγουρος πως αυτός δε μίλησε. Οι άλλοι δύο ζουν στην Ισπανία. Δεν έχει σχεδόν καμία σχέση μαζί τους. Εγώ άφησα πίσω την παλιά ζωή... Πέρασα έναν ολόκληρο ωκεανό, έχει περάσει τόσος καιρός, πως γίνεται το παρελθόν να με ακολουθεί ακόμα;
Paola: Τώρα τι σκέφτεσαι να κάνεις;
Sofía: Δε ξέρω... δε μπορώ να το χωνέψω, ήμουν στο τσακ να πετύχω τον στόχο μου. Εσύ τουλάχιστον κάτι κατάφερες. Παντρεύτηκες τον Juan, και ένας γάμος δε λύνεται εύκολα. Ελπίζω να μην έχει μάθει κάτι για σένα, πάντα προσπαθούσα να σε προστατεύσω, ότι δήθεν δεν ήμαστε κολλητές... για την περίπτωση που... γι αυτή την περίπτωση που θεωρούσα σχεδόν αδύνατη. Που να φανταστώ πως πραγματικά θα χρειαζόταν αυτή η προφύλαξη.
Paola: Sofía, εσύ είσαι δυνατή, πέρασες τόσα πολλά, μη χάνεις το κουράγιο σου. Είσαι πολύ νέα ακόμα. Ένας στόχος χάθηκε, ο Luis, αλλά υπάρχουνε τόσοι Luis στην Αργεντινή...
Sofía: Όχι... σε λίγο όλες οι οικογένειες της υψηλής κοινωνίας θα έχουν μάθει ποια είμαι.
Paola: Μην είσαι χαζή. Ο Carlos είναι συντηρητικός και ηθικολόγος. Πιστεύεις ότι θα του άρεσε να γίνει βούκινο πως ο γιος του τα είχε με κάποια που έκανε κονσομασιόν; Όσο δεν είσαι κοντά στους Di Carlo δεν έχει κανέναν λόγο να θέλει να καταστρέψει τη ζωή σου. Δεν συμφέρει και τον ίδιο να συζητείται κανένας Di Carlo.
Sofía: Δε μ' ενδιαφέρει! Θα παντρευόμουν τον Luis και τώρα δε θα τον παντρευτώ.  
Paola: Αλλά δεν είναι καθόλου ανάγκη να παντρευτείς τώρα. Έχεις πάρα πολλά χρόνια μπροστά σου.
Sofía: Εγώ ήθελα να παντρευτώ τον Luis.
Paola: Και γιατί αυτό το κόλλημα με τον Luis; Λες και είναι ο μόνος γόνος...
Sofía: Απέτυχα. Ελπίζω να μην έχει αυτό επίπτωση σε σένα.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(H Celeste εισέρχεται στο χολ όπου ο Juan έχει το γραφείο του. Εκείνος βλέπει έναν φάκελο που έχει ριχτεί κάτω απ' την πόρτα)
Juan: Περίεργο.
Celeste: Τι;
Juan: Τους λογαριασμούς για τον μήνα τους έχω πληρώσει. Υπάρχει ένας φάκελος στην πόρτα. Μπορείς να μου τον δώσεις σε παρακαλώ;
Celeste: Ναι, βεβαίως. (τον πιάνει και του τον φέρνει)
Juan: (τον πιάνει, βλέπει το όνομά του πάνω) Φαίνεται σκληρό... αλλά τι να είναι; Και από ποιον;
Celeste: Μπορεί να σου το στέλνει κάποιος φίλος.
Juan: Μπορεί... καλά ας το αφήσουμε τώρα αυτό, θα δω τι είναι στο σπίτι.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(H Victoria καλοντυμένη ετοιμάζεται να μπει στο αυτοκίνητο του Fernando)
Victoria: (χαμογελά, ακουμπά τον αγκώνα της στο αυτοκίνητο) Νοιώθω σαν παιδί που κάνει αταξία. Κανείς δεν ξέρει που θα πάω.
Fernando: Ούτε ο κύριος Carlos στον οποίο έχετε αδυναμία;
Victoria: Όχι. Του είπα ότι θα βγω αλλά μάλλον νομίζει πως θα βγω με τη Lidia. Μου φαίνεται αρκετά σοβαρός τελευταία και δεν ασχολήθηκε. (μπαίνουν μέσα)
Fernando: Η κυρία Carla;
Victoria: Καλά, σ' εκείνην δεν υπήρχε περίπτωση να πω τίποτα.
Fernando: Ούτε στην μοναχοκόρη σας τη Violeta δεν το είπατε;
Victoria: Ούτε σε κείνη. Είναι όλη τη μέρα στην Lis και παίζουν. Έχουν γίνει καλές φίλες.
Fernando: Ωραία, είμαστε συνένοχοι στην αταξία. Με συγχωρείτε πάρα πολύ.
Victoria: Γιατί;
Fernando: Γιατί δε σας είπα πως είστε πολύ όμορφη.
Victoria: Κι εσύ είσαι πολύ ωραίος Fernando. Σωστός κύριος.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Ο Carlos κάθεται στο σαλόνι, μπαίνει η Carla)
Carlos: (με αυστηρό ύφος) Στην μπιρίμπα ήσουν;
Carla: Ναι, δε το ήξερες;
Carlos: E, φυσικά! Μήπως σε ενδιαφέρει και τίποτα άλλο; Και πόλεμος να γίνει δε θα πάρεις είδηση.
Carla: Καταρχάς δε μ' αρέσει καθόλου το ύφος σου. Ποιος σου είπε πως θ' ανέχομαι να μου μιλάς έτσι; Κι έπειτα, γιατί είναι κακό να κάνω αυτό που μ' ευχαριστεί στη ζωή μου; Εγώ σου λέω ποτέ τίποτα για τις δουλειές και για τους φίλους σου; (παύση, κοιτά διερευνητικά) Έγινε κάτι που πρέπει να ξέρω;
Carlos: Όχι. Τίποτα. Καλά... έχω ένα νέο όχι και τόσο ευχάριστο. Η Sofía είχε ένα ατύχημα κι έχασε το παιδί.
Carla: Τώρα είναι καλά; Τι κρίμα, πίστευα ότι ήταν η μόνη ευκαιρία για τον Luis να συμμορφωθεί... Πρέπει να της τηλεφωνήσω, να πάω...
Carlos: Δε θα πας πουθενά. Έφυγε για την Ισπανία, εσπευσμένα. Σκεφτόταν από καιρό να γυρίσει, αλλά τώρα που δεν έχει ούτε τον Luis ούτε το μωρό δεν έχει τίποτα να την κρατάει εδώ. Αυτό μου είπε. Και μου ζήτησε να την συγχωρείς που δε σε ειδοποίησε αλλά όλα έγιναν γρήγορα και λόγω της κατάστασης θα σε παρακαλούσε να δείξεις κατανόηση.  

ΣΚΗΝΗ 5Η
(O Luis κάθεται έξω απ' το σπίτι της Julia. Βλέπει που την φέρνει με το αυτοκίνητο ο Joaquín.)
Julia: (βγαίνει από τ' αυτοκίνητο και με κάποια έκπληξη κοιτά τον Luis) Τι θες εσύ εδώ;
Luis: Ακόμα δεν πρόλαβα να φύγω και τον αντικαταστάτη τον είχες έτοιμο βλέπω.
Julia: Μη λες βλακείες. Ο Joaquín απλώς με έφερε.... δεν κατάλαβα γιατί κάθομαι και σου δίνω λογαριασμό; H Sofía αλήθεια τι κάνει; Και με την εγκυμοσύνη όλα καλά;
Luis: Ελπίζω να είναι όλα καλά. Αν υπάρχει εγκυμοσύνη.
Julia: Ωραία. Κι εγώ ελπίζω να μη στηθείς όλη τη νύχτα έξω απ' το σπίτι μου. Αντίο.
Luis: Αν μ' αφήσεις να περάσω μέσα δεν θα έχω λόγο να κάθομαι εδώ έξω. Σε συγχωρώ.
Julia: Γιατί;
Luis: Αν έπεσες στην αγκαλιά αυτού του άπλυτου μούσια, σε συγχωρώ. Αλλά να του πεις ότι τελειώσατε. Δε θα έπρεπε να το κάνω αλλά είμαι πολύ ερωτευμένος. Όμως δεν ανέχομαι να σε μοιραστώ.
Julia: Αγόρι μου δεν πας καλά.
Luis: Μάλλον για σένα τρελάθηκα γιατί κανείς άλλος δε μου το έχει πει αυτό.
Julia: Νόμιζα ότι είχες φύγει.
Luis: Ναι, ξέρω... όταν λείπει η γάτα χορεύουν τα ποντίκια.
Julia: Δεν καταλαβαίνω τι λες. Εμείς χωρίσαμε. Σε παρακαλώ, εγώ δεν έχω όρεξη να μαλώσω μαζί σου, όλη τη μέρα δουλεύω.
Luis: Ναι με τον μούσια... Αλλά κι εγώ δουλεύω. Έπιασα δουλειά για να βγάζω τα έξοδα μου γιατί ξέρω πως οι οικονομίες τελειώνουν εύκολα... Θα μείνω εδώ. Για να είμαι μαζί σου, μόνο μαζί σου. Εγώ δεν τα παρατάω με την πρώτη δυσκολία. Σ' αγαπώ. Δε θα το βάλω κάτω ποτέ, μέχρι να μου πεις πως θέλεις να ξαναείμαστε μαζί.
Julia: Εντάξει, αν θέλεις να περιμένεις μια αιωνιότητα μπορείς να περιμένεις.
Luis: Ωραία, για μένα δεν υπάρχει πρόβλημα. Αλλά πιστεύω πως δε θα χρειαστεί να περιμένω ούτε μια μέρα. (τη φιλά με πάθος)

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Έχει νυχτώσει ο Juan πάει να πέσει στο κρεβάτι όπου η Paola είναι ξαπλωμένη αλλά γυρισμένη απ' την άλλη πλευρά. Βγάζει απ' την τσάντα του το dvd το κοιτά με κάποια περιέργεια και το βάζει διακριτικά στο συρτάρι του κομοδήνου, το οποίο κλειδώνει)
Paola: Ήρθες;
Juan: Ναι. Σου πέρασαν τα νεύρα;
Paola: Κάπως... αγάπη μου, γιατί είμαστε τόσο χάλια τελευταία;
Juan: Δε φταις κι εσύ... σε καταλαβαίνω. Δεν είναι εύκολο να δεχτείς πως ο μικρός θέλει κιόλας να παντρευτεί.
Paola: Ναι, αλλά δεν είναι μόνο αυτό... Μ' αγαπάς ακόμα;
Juan: Φυσικά.
Paola: Δε το δείχνεις.
Juan: Όταν μαλώνουμε συνέχεια, πως να το δείξω;
Paola: Θα έρθεις να μ' αγκαλιάσεις;
Juan: Βέβαια... (πέφτει κάτω απ' το στρώμα και αγκαλιάζονται. Την φιλά καθησυχαστικά).

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Ο Fernando χορεύει και τελειώνει με μια φιγούρα όπου κοντεύει να φιλήσει την παρτενέρ του. Ο κόσμος χειροκροτεί. Εκείνος κατευθύνεται στο τραπέζι της Victoria)
Victoria: Ήσουν καταπληκτικός!
Fernando: Σας ευχαριστώ πολύ. Ξέρετε φοβόμουν ότι μπορεί η παράσταση να μη σας ενθουσίαζε. Πολύ προτιμούν το... ακροβατικό ταγκό.
Victoria: Α, μη μιλάς σε μένα σα να είμαι από τους τουρίστες που τους ενδιαφέρουν οι επιδείξεις και δεν έχουν ιδέα. Στην οικογένεια πάντα μας άρεσε το ταγκό. Το αγαπημένο του πατέρα μου είναι η “Φτωχική γειτονιά”.
Fernando: Αρέσει και σε μένα πολύ αυτό το ταγκό. “Γειτονιά των πιο τολμηρών μου ονείρων/ φτωχή όπως τα ρούχα των ανθρώπων σου”. Δε περίμενα να έχω κάτι κοινό με τον κύριο Di Carlo. Όπως και να χει είναι διαφορετικό ν' ακούς αυτό το τραγούδι σ' ένα φτωχικό σπίτι και άλλο σε μια έπαυλη με πολυτελείς πολυελαίους.
Victoria: Εγώ πιστεύω ότι η μουσική, το συναίσθημα, είναι το ίδιο για όλους.
Fernando: Συγνώμη που σας άφησα μόνη. Πρέπει να προσέχω δε γίνεται ν' αφήνω τη συνοδό μου να μιλά με τον έναν και τον άλλον. Μπορεί να μου την πάρουν.
Victoria: Πρόσεξες ότι...
Fernando: Είδα ότι μιλούσατε με κάποιον... Τι του λέγατε “όχι, δε συνοδεύομαι, είμαι μόνη, ήρθα να δω έναν φίλο;”
Victoria: (χαμογελά) Κάνεις λες και όλος ο κόσμος έχει διάθεση να με φλερτάρει.
Fernando: Αφού το ξέρετε πως έτσι είναι, μη γυρεύετε κοπλιμέντα. Θέλετε να χορέψουμε;
Victoria: Ευχαρίστως. Μια στιγμή... δεν ξέρω να χορεύω...
Fernando: Δεν έχει σημασία. Στο ταγκό οδηγεί ο άνδρας. Θα σας οδηγήσω εγώ.
Victoria: Πολύ... φαλλοκρατικό δεν είναι αυτό;
Fernando: Ναι, μη το σκέφτεστε λοιπόν.
Victoria: Καλά...

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Julia κοιτά έξω απ' το παράθυρο αλλά δεν βλέπει τον Luis)
Ignacio: Τι κοιτάς κορίτσι μου;
Julia: Τίποτα μπαμπά, απλώς αφαιρέθηκα.
Ignacio: Πώς τα πήγες με τη δουλειά;
Julia: Πολύ καλά, ο καινούργιος μου δίσκος θα κυκλοφορήσει σύντομα. Όλη η δουλειά είναι τέλεια, θα είσαι πολύ περήφανος για μένα.
Ignacio: Μα είμαι. Αλλά νόμιζα πως θα ήθελες να κοιμηθείς τώρα.
Julia: Έχεις δίκιο κουράστηκα πολύ. Καληνύχτα μπαμπά.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Fernando και η Victoria κάνουν ένα πολύ ωραίο χορευτικό ζευγάρι. Κάποια στιγμή τα χείλη τους έρχονται κοντά)
Fernando: Χορεύετε πολύ όμορφα, κακώς φοβόσασταν.
Victoria: Είναι γιατί έχω έναν πολύ καλό καθοδηγητή. Εσύ δεν είπες στο ταγκό οι άνδρες καθοδηγούν;
Fernando: Έτσι είναι...
Victoria: Θέλεις να κάτσουμε, είμαστε πολύ ώρα...
Fernando: Ναι, καταλαβαίνω, θα κουραστήκατε. (πάνε στο τραπέζι)
Victoria: Λοιπόν, πως άρχισες τα μαθήματα;
Fernando: Είναι χρόνια. Ήμουν αρκετά πιο νέος και μου άρεσε μια χορεύτρια. Αλλά μετά μου άρεσε και ο χορός.
Victoria: Αυτή η χορεύτρια ήταν εκείνη με την οποία χόρευες πριν;
Fernando: Γιατί σας μπήκε η ιδέα πως μπορεί να ήταν αυτή;
Victoria: Δεν ξέρω. Μου φάνηκε σα να υπήρχε κάτι ερωτικό ανάμεσά σας.
Fernando: Όχι. Κάτι άρχισε να παίζει και με αυτή αλλά αρκετά αργότερα.
Victoria: Δε χάνεις τον χρόνο σου βλέπω.
Fernando: Εντάξει, τι να έκανα, να κλεινόμουν σε μοναστήρι; Αλλά τώρα καμιά γυναίκα απ' το τμήμα δε μου λέει τίποτα ερωτικά. Μη κοιτάς τι γίνεται στον χορό... εκεί μπαίνω στο πετσί του ρόλου. Είμαι ελεύθερος.
Victoria: Θες να πιεις λίγο;
Fernando: Ευχαριστώ, αλλά δεν είναι σωστό, σε λίγο θα οδηγήσω. Εσείς έχετε πιει;
Victoria: Δύο ποτηράκια.
Fernando: Ωραία. Χαίρομαι γιατί κάποτε σκέφτηκα ότι μπορεί να έχετε πρόβλημα με το αλκοόλ.
Victoria: (ντρέπεται) Fernando...
Fernando: Άρα, ότι και να γίνει, δε θα μπορείτε να ρίξετε το φταίξιμο στο ποτό.
Victoria: Δηλαδή; Τι να γίνει;
Fernando: Δε ξέρω οτιδήποτε (τα χείλη τους ξαναέρχονται κοντά, αλλά ένα γκαρσόνι που περνά αποσπά την προσοχή τους). Πάμε;
Victoria: (σηκώνεται) Ναι, καλύτερα να μην το παρακάνουμε. (τον κοιτά) Πέρασα πολύ όμορφα απόψε.
Fernando: Τότε να ξαναβγούμε καμιά φορά.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Ο Darío πίνει κι απολαμβάνει το πούρο του. Δίπλα του κοιμάται μια γυμνή γυναίκα)
Darío: (θυμάται τις στιγμές με τη Sofía.
Sofía: Τι κάνεις μωρό μου;
Darío: Θα μου πεις που ήσουν;
Sofía:Αχ, μωρό, αυτή η ζήλεια σου καταντά κουραστική. Αλλά μου αρέσει γιατί δείχνει πως μ' αγαπάς. Εγώ όμως δε σου έχω πει κάτι για την γυναικούλα σου. Θα την χωρίσεις;
Darío: Θα χωρίσω για σένα μωρό μου.
Sofía: Ψέματα.
Darío: Με τρελαίνεις αλλά μη μου ζητάς πολλά.
Sofía: Αλήθεια σε τρελαίνω;
Darío: Και μόνο που σε βλέπω τρελαίνομαι.
Sofía: (χαμογελά) Ξέρεις... έχω τον τρόπο να σε τρελάνω περισσότερα... (κάθεται πάνω του, τον φιλά στον λαιμό και του ξεκουμπώνει το παντελόνι) Αχ... άτιμο ποντίκι.
Mirela: (ξυπνά) Είπες τίποτα;
Darío: Όχι, μωρό μου, κοιμήσου...
Mirela: Άκουσα κάτι για ποντίκια;
Darío: Τίποτα, είχα ένα πρόβλημα με ποντίκια στο εξοχικό στην Καραϊβική που θα σε πάω μια μέρα. Αλλά κάλεσα την απολύμανση και είναι όλα καλά. (σηκώνεται και κατευθύνεται προς το μπαλκόνι)

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Η Sofía φτιάχνει κλαίγοντας τη βαλίτσα της. Την κλείνει και γράφει ένα e mail)

ΣΚΗΝΗ 12Η
(O Fernando οδηγεί με τη Victoria δίπλα του)
Fernando: Victoria...
Victoria: Ναι.
Fernando: Είμαι πολύ χαρούμενος που ήσουν ντάμα μου γι απόψε...
Victoria: Ναι.
Fernando: Μελαγχόλησες για κάτι;
Victoria: Συγνώμη...
Fernando: Σε παρακαλώ πες μου.
Victoria: Όχι, είναι κάτι δικό μου.
Fernando: Αν γίνει και δικό μου ίσως να μπορέσω να σε βοηθήσω.
Victoria: Όχι.
Fernando: Δεν δέχομαι το όχι. Όπως και στο ταγκό ο άνδρας πάντα αποφασίζει.
Victoria: Θα θυμώσεις.
Fernando: Έχω τη δύναμη ν' ακούσω τα πάντα. Ότι δε χορεύω καλά, ότι όλα τα καλά λόγια τα είπες από ευγένεια...
Victoria: Δε λέω ποτέ κάτι από ευγένεια.
Fernando: Πες μου. Είμαι ικανός να σε αφήσω στην ερημιά.
Victoria: Σκέφτηκα... ένα καλοκαίρι στην Ελλάδα. Που χορεύαμε μπάλο.
Fernando: Έχει σχέση ο μπάλος με το ταγκό;
Victoria: E... χορεύεται κι αυτός σε ζευγάρια. Αλλά είναι παραδοσιακός και πιο εύθυμος.
Fernando: Και τον χόρευες με τον άνδρα σου.
Victoria: Ναι.
Fernando: (φωνάζει) Και τι σχέση είχε αυτή η βραδιά με τον μπάλο; Γιατί πρέπει να τον σκέφτεσαι συνέχεια; Πέθανε, πάει, δε θα αναστηθεί, δε θα έρθει πίσω, όπως λένε στην Ελλάδα οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους.
Victoria: Μην είσαι σκληρός... τον αγαπούσα.
Fernando: Εντάξει, αφού η πριγκίπισσα τον αγαπούσε... Λες και δεν έχει αγαπήσει άλλος σ' αυτόν τον κόσμο. Κανένας δεν αγάπησε, κανένας δεν υπέφερε όταν χώρισε, κανένας δεν έχασε τον άνθρωπό του...
Victoria: Σταμάτα. Δεν καταλαβαίνω τι θέλεις να μου πεις.
Fernando: Ότι πέθανε και ότι πάνε πολλά χρόνια, αυτό θέλω να σου πω. Και ότι είσαι πολύ όμορφη και πολύ νέα για να μην ξαναχαρείς, να μην ξαναχορέψεις, να μην ξαναγελάσεις με την καρδιά σου. Αφού δεν αυτοκτονείς και δεν έχεις τη δύναμη να το κάνεις γιατί προφανώς δε θέλεις, και καλά κάνεις και δεν θέλεις, γιατί αφήνεις να σου στοιχειώνει τη ζωή ένας νεκρός;  Είσαι γερή, είσαι όμορφη, είσαι νέα, δεν έχεις οικονομικό πρόβλημα, γιατί δε χαίρεσαι όλα τα δώρα που σου έχει δώσει η ζωή; Έζησες σαν πριγκίπισσα, ακόμα και στην φτώχεια, δεν είδες ποτέ αυτά που αναγκάστηκα να δω εγώ στη ζωή μου. Ξέρεις κάτι, σε βαρέθηκα, βαρέθηκα αυτό το πένθος. Θέλεις να σε λυπούνται για να σου δίνουν σημασία; Τι παριστάνεις; Γιατί δε μπορείς να χαρείς το παραμικρό, γιατί αν κάποιος θέλει  να σ' αγαπήσει θα πρέπει ν ' ανταγωνιστεί ένα φάντασμα; Τι σκληρός ανταγωνισμός! Κατάλαβέ το επιτέλους.  Αυτός πέθανε, εσύ είσαι ζωντανή, εμείς είμαστε ζωντανοί.
Victoria: Έτσι όπως οδηγείς δε θα είμαστε για πολύ. (το αυτοκίνητο παίρνει μια απότομη επικίνδυνη στροφή)

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Tue Dec 01, 2015 12:20 pm

CAPITULO 39

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Ο Fernando φρενάρει απότομα. Βγαίνει έξω, κοιτά μπροστά στις ρόδες του αυτοκινήτου και ξαναμπαίνει μέσα. Το παρκάρει προσεχτικά).
Victoria: Τι έγινε;
Fernando: Παρολίγο να πατήσω ένα ζωάκι που πετάχτηκε μπροστά μου. Ευτυχώς ξέφυγε.
Victoria: Α, ναι, ευτυχώς, φοβήθηκα ότι είχε κάποιο πρόβλημα το αυτοκίνητο.
Fernando: Όχι, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αλλά με συγχωρείς. Θα βγω έξω για να ηρεμήσω.
Victoria: (ανοίγει την πόρτα και τον ακολουθεί. Βρίσκονται σε μια παραλία) Νομίζω πως κι εμένα θα μου κάνει καλό λίγος φρέσκος αέρας. Αν δε σε ενοχλώ...
Fernando: Ίσως πρέπει να σου ζητήσω συγνώμη. Αλλά δεν ξέρω αν θέλω να το κάνω.
Victoria: Τότε μη μου ζητάς. Πριν... όταν έλεγες πως δεν είμαι η μόνη που έχω πληγωθεί, κάτι εννοούσες έτσι;
Fernando: Είχα ερωτευθεί τρελά εκείνη την χορεύτρια... Σπούδαζα στο πανεπιστήμιο και είχα όνειρο να γίνω καθηγητής μέχρι που μου ζήτησε να την ακολουθήσω στην Κολομβία. Τα παράτησα όλα. Και μετά με παράτησε κι εκείνη. Κόντεψα να τρελαθώ. Έμεινα από χρήματα, ήμουν χάλια ψυχολογικά, αναγκάστηκα να κάνω δουλειές του ποδαριού ενώ μέχρι πριν λίγο καιρό όλοι μου λέγανε πως είχα ένα λαμπρό μέλλον. Έτσι βρέθηκα να κάνω τον σωφέρ στους Di Carlo.
Victoria: Νομίζω πως εσύ δε μπορείς να κριτικάρεις εμένα γιατί η ιστορία σου είναι πιο τρελή.
Fernando: Τότε πίστευα πως η ζωή δε θα προχωρούσε για μένα, ότι ήμουν χαμένος. Αλλά η ζωή πάντα προχωρά. Γνώρισα κι άλλες γυναίκες. Αν και φαίνεται πως δεν ήταν το γραφτό...
Victoria: Μου αρέσει να μαθαίνω κάποια πράγματα για σένα...
Fernando: (βγάζει το σακάκι του και το βάζει στους ώμους της Victoria) Δεν είναι τόσο σπουδαίο, τώρα βλέπω πόσο βλάκας ήμουν.
Victoria: Μα δε χρειάζεται, δεν κάνει κρύο.
Fernando: Αλλά έτσι πρέπει να συμπεριφέρεται ένας κύριος.
Victoria: Το γαλάζιο πουκάμισο... σου πάει πολύ.
Fernando: Ευχαριστώ. (πλησιάζει τα χείλη του και την φιλά, εκείνη δε φέρει αντίσταση, το φιλί συνεχίζεται για λίγη ώρα). Πάμε μέσα;
Victoria: Γιατί;
Fernando: (προχωράει προς το αυτοκίνητο) Για να σ' αποπλανήσω, θα είμαστε πιο άνετα. (γυρνά, της πιάνει το χέρι και την οδηγεί στο αυτοκίνητο) Έλα, πλάκα κάνω, καλύτερα να μην αργήσουμε πολύ.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Ο Juan είναι στο σαλόνι και βάζει το dvd στο dvd player. Στην αρχή κοιτά αδιάφορα και μετά βλέπει έκπληκτος τη γυναίκα του να χορεύει προκλητικά. Η Paola έρχεται από πίσω του μ' έναν δίσκο και μόλις βλέπει την οθόνη, της πέφτει)
Juan: (φωνάζει) Μπορείς να μου εξηγήσεις τι είναι αυτό; Τι είναι αυτό, ε; Αυτό ήταν το κλασικό μπαλέτο που έκανες στην Ισπανία;
Paola: (χλωμή) Juan... που το βρήκες...
Juan: Αυτό έχεις να μου πεις; Ωστε εσύ είσαι! Καμπαρετζού ε; Όλα ήταν ψέματα, πάντα μου έλεγες ψέματα, είσαι μια βρωμιάρα, αυτό είσαι και τίποτα άλλο.
Paola: Εσύ είχες πει ότι δε σ' ενδιαφέρει το παρελθόν...
Juan: Ναι, δε μ' ενδιέφερε το παρελθόν. Αλλά εννοούσα πως δεν ήθελα λεπτομέρειες με πόσους ήσουν, με ποιους ήσουν... Φυσικά και μ' ενδιέφερε αν η γυναίκα με την οποία έβγαινα ξάπλωνε με άλλους άνδρες για τα λεφτά.
Paola: Αυτό ήταν παλιά. Πριν σε γνωρίσω αγάπη μου.
Juan: Δεν μ' ενδιαφέρει αν ήταν παλιά. Το θεώρησες λεπτομέρεια και δε μου έκανες ποτέ ούτε νύξη; Και να σου πω κάτι δε μ' ενδιαφέρει αν το κάνεις και τώρα. Καθόλου, δε σ' αγαπάω καθόλου, δεν έπρεπε να σε παντρευτώ, ήταν το μεγαλύτερο λάθος μου. Δε ξέρω πως υπήρξα τόσο βλάκας. Εγώ ήμουν ο καλύτερος πελάτης έτσι; Αυτός που εκτός από λεφτά θα σου εξασφάλιζε όνομα και περιουσία ώστε να μπορείς να το παίζεις κυρία έτσι δεν είναι; Λοιπόν ξέχνα τα όλα, δε θα το παίζεις κυρία στην πλάτη μου Paola. Από δω και μπρος θα μιλήσουνε οι δικηγόροι μας, εγώ θα φύγω από αυτό το σπίτι αυτή τη στιγμή γιατί σε σιχαίνομαι και δεν σε αντέχω, δε θέλω ούτε να σε βλέπω ούτε να σ' ακούω άλλο. Και από χρήματα μη περιμένεις, θα βάλω τον καλύτερο δικηγόρο, αν θέλεις χρήματα να βρεις άλλο κορόιδο, αν ο Fabio δεν είχε την ανάγκη μου, θα σε άφηνα στο δρόμο και δε θα ένοιωθα καμιά λύπηση για σένα, βρωμιάρα, σιχαμένη!

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Η Victoria παίρνει το πρωινό της μόνη όταν εμφανίζεται ο Fernando)
Fernando: Καλημέρα.
Victoria: Καλημέρα Fernando.
Fernando: Η μικρή δεν είναι εδώ να σας κάνει παρέα;
Victoria: Ξενύχτησε κι εκείνη αρκετά χθες και κοιμάται. Εγώ δεν κοιμήθηκα πολύ.
Fernando: Περίεργο γιατί φαίνεστε μια χαρά.
Victoria: Ευχαριστώ.
Fernando: Μήπως με χρειάζεστε κάτι τώρα το πρωί;
Victoria: Όχι... ίσως βγω αργότερα αλλά δε νομίζω να σε χρειαστώ. Από μένα έχεις όλη τη μέρα ελεύθερη.
Fernando: Ωραία, ευχαριστώ. Γιατί έχω να κάνω κάποιες δουλειές. (φεύγει και η Victoria απορεί)

ΣΚΗΝΗ 4Η
(O Juan φτιάχνει θυμωμένος τις βαλίτσες του, η Paola τον παρακολούθεί κλαίγοντας)
Paola: (προσπαθεί να βγάλει τα ρούχα που ο Juan βάζει στην βαλίτσα αλλά εκείνος τη σπρώχνει με δύναμη) Ας κάτσουμε να μιλήσουμε λίγο αγάπη μου, μη μ' εγκαταλείπεις, δε θα το αντέξω, σε παρακαλώ.
Juan: Τώρα λυπάμαι, είναι πολύ αργά Paola. Ας σκεφτόσουν να μου μιλήσεις νωρίτερα.
Paola: Ήμουν πολύ νέα, δεν είχα σπουδάσει, είχα ένα παιδί στην αγκαλιά... και ήταν για λίγο καιρό στ' ορκίζομαι. Η ζωή δε μου άφησε άλλη επιλογή.
Juan: Πήγαινε στη Televisa μήπως σου δώσουν κανέναν ρόλο γιατί αυτά τα μελοδραματικά εμένα δε με συγκινούν καθόλου.
Paola: Μα δε μπορείς μια φορά να μ' ακούσεις; Αγάπη μου.
Juan: Μη με λες αγάπη μου. Δεν αντέχω να το ακούω αυτό. Αν το ξανακούσω ειλικρινά θα σου δώσω σφαλιάρα.
Paola: Δε με νοιάζει αν με χτυπήσεις. Θυμήσου μόνο τον καιρό που περάσαμε μαζί. Ήμαστε πολύ ευτυχισμένοι. Θα τα πετάξεις όλα για κάτι που έγινε πριν τόσο καιρό;
Juan: Ναι, δίκιο έχεις γιατί να τα πετάξω όλα επειδή η γυναίκα μου πήγαινε με πελάτες. Επειδή δούλευε στο περιβόητο Pecado και δε μου είχε πει τίποτα. Αν μου το έλεγες, δε θα το αποδεχόμουν, αλλά ίσως να το καταλάβαινα. Δε μου είπες τίποτα γιατί είσαι ένοχη, γυναίκες σαν κι εσένα δεν αλλάζουν ποτέ.
Paola: Ξέρεις για το...
Juan: Και ποιος δεν ξέρει; Σ' αυτό το ωραίο βίντεο έδειξε πρώτα την μαρκίζα. Είχα πάει στην Μαδρίτη για να δω τον Luis και μου είχαν προτείνει να το επισκεφθώ. Τι ατυχία, τελικά κρυολόγησα και δεν είχα όρεξη να πάω. Πολύ κρίμα. Ίσως να έβλεπα τι θα παντρευόμουν τελικά.
Paola: Juan... σε παρακαλώ, άκουσέ με, μη με κρίνεις, εγώ σε αγάπησα...
Juan: Και ποια πόρνη δε θα ερωτευόταν το όνομα Di Carlo, τις επαύλεις, την εταιρεία, τα έσοδα και τον τραπεζικό λογαριασμό; Μη μ' αγγίζεις άλλο! Τελειώσαμε! Λυπάμαι μόνο για τις νύχτες που πέρασα μαζί σου, που σ' άγγιζα, όταν το ίδιο έκανες με εκατοντάδες άνδρες μόνο για τα χρήματα. (πιο ήρεμος) Θα φύγω και μην τολμήσεις να μ' ακολουθήσεις, ή να ψάξεις να με βρεις. Θα γυρίσω μόνο για να πω δυο λόγια στα παιδιά.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Η Victoria βγαίνει στην αυλή και βλέπει τον Fernando)
Victoria: Fernando...
Fernando: Τι θα θέλατε;
Victoria: Και πίστευα ότι εγώ φέρομαι σα να είμαι αρκετά μικρότερη απ' όσο είμαι πραγματικά. Χθες έγιναν κάποια πράγματα. Δεν πρέπει να συζητήσουμε γι αυτό;
Fernando: Το χθες ήταν χθες.
Victoria: Μα τι λες; Δεν καταλαβαίνω. Χθες μιλούσαμε στον ενικό, τώρα μου μιλάς πάλι τυπικά είναι σαν...
Fernando: Καλύτερα να μη ξαναμιλήσουμε για ότι έγινε χθες. Ήταν μια νύχτα. Δεν έπρεπε να ξεπεράσω τα όρια. Καλά, το ξέρω πως αυτό το έχω πει πολλές φορές όμως ειλικρινά ορκίζομαι πως θα προσπαθήσω αν το εφαρμόσω. Η χθεσινή νύχτα ήταν πολύ όμορφη, και μου άρεσε που σας φίλησα γιατί από την πρώτη στιγμή μου αρέσατε σαν γυναίκα αλλά μετά ξημέρωσε... και κατάλαβα πως όλα ήταν λάθος και δεν είχα κανένα δικαίωμα.
Victoria: Πάλι δεν καταλαβαίνω. Τι είσαι δηλαδή κάτι σαν Σταχτοπούτος, σου δίνεται μόνο μια νύχτα για να πας στο πάρτι και μετά γυρίζεις να κάνεις τον υπηρέτη σα να μη συμβαίνει τίποτα;
Fernando: Κοιτάξτε εγώ θα διεκδικούσα τη γυναίκα που μ' αρέσει, και δε θα μ' ένοιαζε αν ήμουν υπηρέτης κι αυτή πριγκίπισσα.
Victoria: Καταλαβαίνεις πως το είπα...
Fernando: Ναι, όλα τα καταλαβαίνω. Αν όμως θέλετε να μιλήσουμε για παραμύθια δεν έχει νόημα να φιλάω μια ωραία κοιμωμένη που δεν έχει καμιά διάθεση να ξυπνήσει.
Victoria: Εντάξει... αν θες να μιλάμε για παραμύθια ελπίζω να μην ελπίζεις η πριγκίπισσα να αρχίσει να ψάχνει τον Σταχτοπούτο για να του περάσει το μαγικό γοβάκι.
Fernando: Συμφωνώ απολύτως. Δεν είμαι εγώ ο Σταχτοπούτος σας. Σας εύχομαι όμως μια μέρα να τον βρείτε.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ο Norberto μπαίνει στο διαμέρισμα του Darío. Προηγουμένως είχε συναντήσει τη Mirela)
Norberto: Από σώμα καλή, αλλά δε θα έλεγα πως είναι απ' τις γυναίκες που μ' αρέσουν. Πολύ φθηνή, με την κακή έννοια “λαϊκή”, χωρίς καθόλου φινέτσα.
Darío: (χαμογελά) Και αυτό ακριβώς θα έλεγα ότι την κάνει πολύ σέξι. Αλλά το “καλημέρα” το ξέχασες Noberto;
Norberto: Είναι, του επαγγέλματος, μερικές φορές συμπεριφέρομαι σα να κρατώ προφορικές σημειώσεις. Λοιπόν καλημέρα. Η τύπισσα έμεινε εδώ όλο το βράδυ;
Darío: Ναι, και δυστυχώς κοιμήθηκε και μαζί μου. Μου έπιανε χώρο στο άνετό μου κρεβάτι και για μια στιγμή ήθελα να τη βάλω στον καναπέ ή να την πετάξω έξω αλλά ήμουν στις καλές μου.
Norberto: Τι ιδιότροπος, σ' αυτό το κρεβάτι μπορούν να κοιμηθούν άνετα τρία άτομα.
Darío: Εντάξει, έχω τις ιδιοτροπίες μου. Μου αρέσει το σεξ, αλλά μετά να κοιμάμαι μόνος, εκτός αν πρόκειται για τη γυναίκα μου. Αλλά είχε καταναλώσει και πολύ αλκοόλ και την λυπήθηκα την κακομοιρούλα. Είδα κι έπαθα τώρα να την ξυπνήσω.
Norberto: Ε, ναι, για να πηγαίνει κάποια μ' έναν μεσήλικα πρέπει να πιει πολύ.
Darío: Ναι, αλλά μου κόστισε ακριβά. Θα τη ξαναπάρω όμως, είναι πολύ καλή.
Norberto: Το φαντάζομαι, έχεις τα κέφια σου. Αλλά αυτό θα οφείλεται και στην εκδίκηση.
Darío: Κι εσύ όμως μια χαρά φαίνεσαι Noberto. Παίζει τίποτα με καμιά κυρία;
Norberto: Για να χρησιμοποιήσω τα δικά σου λόγια... θα έλεγα πως έκανα κι εγώ μια καλή πράξη.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(O Juan μπαίνει στο ωδείο. Χτυπά το κινητό του, βλέπει το όνομα της Paola και το πετάει. Πετάει και τη βαλίτσα του. Γυρίζει νευρικά μέχρι που μπαίνει η Celeste)
Celeste: Juan...
Juan: Μικρή, πως μπήκες;
Celeste: Η πόρτα ήταν ανοιχτή και έχω μάθημα...
Juan: Μα είναι Σάββατο.
Celeste: Ναι, αλλά ήταν η μόνη μέρα που μπορούσα ν' αναπληρώσω με τον Manuel. Νόμιζα πως γι αυτό ήρθες κι εσύ.
Juan: Κοίτα κάτι. Να πάρεις τον Manuel και να του πεις πως δε θα γίνει μάθημα. Θα βρείτε άλλη μέρα. Τέλος, δε το συζητώ.
Celeste: Juan, τι σου συμβαίνει;
Juan: Δε ξέρω γιατί ήρθα εδώ... Δε θέλω να το συζητήσω, με συγχωρείς.
Celeste: Συγνώμη, αλλά δε ξέρω αν μπορώ να σ' αφήσω έτσι. Φαίνεσαι πολύ χάλια.
Juan: (Ξεσπά) Γιατί είμαι πολύ χάλια. (την πλησιάζει, την ακουμπά στους ώμους, της μιλά όσο πιο ήρεμα μπορεί) Σε παρακαλώ. Φύγε και θα ειδοποιήσω τον Manuel. Είσαι ένας άγγελος και δε φταις σε τίποτα, δε θέλω να ξεσπάσω πάνω σου.
Celeste: Εντάξει. Αλλά σίγουρα θα είσαι καλά;
Juan: Ναι. Όλοι περνάμε κάποιες φορές δύσκολα. Δε θα πάθω τίποτα στο υπόσχομαι.
Celeste: Καλά. Αν δεν μπορώ να βοηθήσω...
Juan: Όχι, αυτή την ώρα δεν μπορεί κανένας να με βοηθήσει.
Celeste: Εντάξει τότε, θα φύγω. (τον φιλά στο μάγουλο) Μόνο να προσέχεις.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Julia περπατά στον δρόμο και ο Luis την ακολουθεί)
Luis: Julia, στάσου λιγάκι.
Julia: Πόσες φορές πρέπει να σου πω ότι δε θέλω να μ' ενοχλείς άλλο.
Luis: Όσες φορές κι αν το πεις, εγώ θα σε κυνηγώ μέχρι να μ' ακούσεις.
Julia: (σταματά, κάθονται σ' ένα παγκάκι) Δε βλέπεις ότι δεν έχει κανένα νόημα Luis; Τώρα το σκέφτομαι πως δεν έπρεπε από την αρχή να μπλεχτώ μαζί σου. Είσαι ακόμα ένα παιδί.
Luis: Ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο.
Julia: Μην κοροϊδεύεις. Δεν ξέρω αν είσαι κακός αλλά μ' ενοχλεί που δεν μπορείς ν' αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα και να αναλάβεις ευθύνες.
Luis: Αυτά τα χουμε ξαναπεί αλλά δεν είναι τόσο σημαντικά Julia. Εγώ θέλω να μάθω αν σου λείπω. Αν με σκέφτεσαι καθόλου... Εγώ σε σκέφτομαι κάθε στιγμή, και κάθε στιγμή σε θέλω στην αγκαλιά μου. Σ' αγαπώ. Δεν έχω ξαναγαπήσει έτσι. Ήρθα στο Buenos Aires, πήρα την πρώτη δουλειά στην οποία με ήθελαν, κι όλα μόνο για σένα. Έλα να μείνουμε μαζί.
Julia: Όχι Luis.
Luis: Δεν ξέρω πια πως να σε πλησιάσω. Να κάνω τον μάγκα, να δείξω αυτοπεποίθηση, να συρθώ στα πόδια σου και να γονατίσω, να σε παρακαλέσω, να ικετεύσω... θα έκανα τα πάντα αρκεί να με δεχόσουν.
Julia: Γιατί δε σκέφτεσαι καλύτερα το παιδί σου;
Luis: (της πιάνει το χέρι) Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν ξέρεις για μένα και τη σχέση μου με τη Sofía. Την γνώρισα σ' ένα αμαρτωλό κλαμπ της Μαδρίτης, λεγόταν Pecado. Είναι γνωστό ότι ο χορός και η μουσική εκεί είναι άλλοθι γι άλλες δουλειές. Εκεί χόρευε. Είχα πάει γιατί με προέτρεψαν οι φίλοι μου. Εκείνη ήρθε, μου μίλησε... τέλος πάντων σε λίγο καιρό τα φτιάξαμε.
Julia: Μπορεί... Αλλά ό,τι κι αν ήταν, ήταν το κορίτσι σου, για να ήσουν μαζί της σημαίνει ότι την αγάπησες.
Luis: Μου άρεσε, της άρεσα... ποτέ δε σκέφτηκα ότι η σχέση μας θα μπορούσε να γίνει πολύ σοβαρή. Νόμιζα ότι σκεφτόταν το ίδιο. Στην Ισπανία απλώς διασκεδάζαμε. Ποτέ δε μιλήσαμε για κάτι ουσιώδες. Όταν ήταν να φύγω, μου είπε να έρθει μαζί μου. Δέχτηκα. Αλλά δέχτηκα γιατί περνούσα καλά μαζί της. Δε φανταζόμουν ότι θα τα πήγαινε τόσο καλά με τους γονείς μου, ότι θα σκεφτόταν να με παντρευτεί... τότε άρχισε να μου λέει πως μ' αγαπά κι όλα αυτά. Σε λίγο καιρό χωρίσαμε, ήταν μοιραίο, δεν ήταν πολλά αυτά που μας ένωναν. Περάσαμε κάποια χρόνια χωριστά μέχρι που τα ξαναφτιάξαμε. Εκείνη είχε πει πολλά ψέματα και σε μένα και σ' σκείνους. Για δήθεν αριστοκρατική καταγωγή, τέτοιου είδους πράγματα. Εντάξει, ήταν λάθος που τα έφτιαξα μ' αυτό το κορίτσι, που δεν ενδιαφέρθηκα να κάνω μια πιο σοβαρή σχέση... ποτέ όμως δε την εμπιστεύτηκα απόλυτα. Κάτι μέσα μου... τέλος πάντων όταν μου είπε για την εγκυμοσύνη δεν την πίστεψα. Γιατί όλες τις φορές, μα όλες τις φορές προσέχαμε.
Julia: Ναι, αλλά καμιά φορά...
Luis: Ο πατέρας μου έμαθε για το παρελθόν της, και από τότε δε την έχω ξαναδεί. Φυσικά μου τα έψαλε. Ούτε στο κινητό την έχω βρει. Δε ξέρω τι να κάνω.
Julia: Luis... κι εμένα μικρή με εγκαταλείψανε και ξέρω πως είναι το χειρότερο που μπορεί να κάνει κάποιος σ' ένα παιδί.
Luis: Στην απίθανη περίπτωση που είναι όντως έγκυος στο παιδί μου... θα ήθελα να τη βρω και να είμαι για πάντα δίπλα σ' αυτό το παιδί. Όμως μη μου ζητάς να σε ξεχάσω, μη μου ζητήσεις να μείνω με μια γυναίκα που δεν αγαπάω. Μπορώ να γίνω ο καλύτερος πατέρας, αλλά εσύ θα είσαι δίπλα μου, έτσι;

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Juan κάθεται στο κρεβάτι ενός ξενοδοχείου, έχει βάλει τα χέρια στο κεφάλι και σκέφτεται το βίντεο με την Paola. Ο Federico χτυπά την πόρτα)
Juan: Πέρασε Federico.
Federico: Πως το ήξερες πως είμαι εγώ;
Juan: Αφού σου είπα να έρθεις.
Federico: Και αποκλείεται δηλαδή να ήταν κάποια καμαριέρα που θα ήθελε να... σου κάνει παρέα;
Juan: Σε παρακαλώ, δεν έχω καμιά όρεξη για τ' αστεία σου.
Federico: Το βλέπω.
Juan: Χωρίζω. Μάζεψα τα πράγματά μου κι έφυγα απ' το σπίτι.
Federico: Γιατί, τι έγινε;
Juan: Ααααχ...
Federico: Γιατί ήρθες εδώ και δεν ερχόσουν στο σπίτι μου να σε φιλοξενήσω; Είμαι μόνος, πια ούτε η Gaby δεν έρχεται να με δει.
Juan: Ίσως να είναι καλύτερα να μην έχεις καμιά γυναίκα απ' το να παίρνεις τέτοια απογοήτευση σαν κι αυτή που πήρα εγώ.
Federico: Μη μου πεις... τη βρήκες με άλλον;
Juan: Όχι. Όχι ακριβώς.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Celeste στην κουζίνα όταν μπαίνει η Irene)
Irene: Εδώ είσαι αγάπη μου;
Celeste: Γυρισα γιατί... τελικά δεν έγινε το μάθημα.
Irene: Φαίνεσαι λίγο στενοχωρημένη.
Celeste: Είδα το αφεντικό μου τον Juan και ήταν χάλια. Μου ζήτησε ευγενικά να φύγω και το έκανα. Αλλά δεν ξέρω αν έκανα καλά. Εσύ τι πιστεύεις;
Irene: Αφού στο ζήτησε, και για να στο ζητήσει σημαίνει πως δε θα μπορούσες να βοηθήσεις.
Celeste: Ναι, αλλά... δεν ξέρω... ήταν αναστατωμένος, νευριασμένος, λυπημένος... ίσως αν είχα επιμείνει να μπορούσα να κάνω κάτι. Αλλά φαινόταν πως θα ήταν έτοιμος να με χτυπήσει αν δεν τον υπάκουα.
Irene: Τότε καλά έκανες. Δε θα σου άξιζε αυτή η συμπεριφορά. Πες μου λίγο... ο Juan είναι φίλος σου;
Celeste: Όχι, μερικές φορές μιλάμε αλλά δεν βρισκόμαστε εκτός δουλειάς.
Irene: Μη σε απασχολεί έκανες το σωστό. Δε ξέρει κανένας τι προβλήματα μπορεί να έχει ο καθένας.
Celeste: Μα γι αυτό...
Irene: Πιστεύεις πως θα κάνει κάτι πολύ τρελό;
Celeste: Μάλλον όχι...
Irene: Νοιάζεσαι πολύ για κείνον...
Celeste: Κι αυτός έχει ενδιαφερθεί για μένα. Όταν ήμουν άρρωστη... αλλά μετά... καλά άστο.
Irene: Έχω φτιάξει λίγη σοκολάτα που σ' αρέσει, θα νοιώσεις καλύτερα.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Ο Juan με τον Federico)
Federico: Ίσως...
Juan: Τι, πες μου.
Federico: Δε θα θυμώσεις.
Juan: Πες μου απλά τι σκέφτεσαι.
Federico: Μπορεί... μπορεί και η Paola να έχει δίκιο. Να βρέθηκε σε ανάγκη, να πήγε για λίγο διάστημα στο κλαμπ, μπορεί να μην έκανε και τίποτα με κανέναν πελάτη.
Juan: Ναι το είχα δει σε ταινία, μία που πηγαίνει σ' ένα αμαρτωλό κλαμπ αλλά μένει αγνή και τίμια.
Federico: Μπορεί να ήταν μια παρένθεση στη ζωή της που δε θέλει να την κυνηγά για πάντα. Πιθανόν να ντρεπόταν γι αυτό, δεν είναι εύκολο να το πεις σ' έναν άνδρα. Αλλά άφησε αυτόν τον τρόπο ζωής και θέλει τώρα άλλα πράγματα. Juan, όλοι οι άνθρωποι κάνουμε λάθη.
Juan: Και αν ήταν δική σου γυναίκα, πως θα αντιδρούσες Federico; Αν μάθαινες τέτοια πράγματα γι αυτήν.
Federico: (θλιμμένος) Ας γύριζε η Julia κι ας μάθαινα οτιδήποτε γι αυτήν. Αν ήθελε να είναι μαζί μου θα τη συγχωρούσα ακόμα κι αν μάθαινα ότι πουλά ναρκωτικά.
Juan: Ακόμα την αγαπάς;
Federico: Δεν είναι εύκολο να την ξεχάσω. Ήταν το κορίτσι μου, ήταν δική μου... Συγνώμη που στο λέω αλλά καμιά φορά σκέφτομαι γιατί δεν βρίσκω τον αδερφό σου να τον σπάσω στο ξύλο. Αλλά μετά θυμάμαι αυτό το παιδικό του πρόσωπο ίδιο μ' αυτό που έβλεπα όταν ερχόμουν φοιτητής στο σπίτι σου...
Juan: Μετά θυμάσαι ότι τώρα σου ρίχνει δυο κεφάλια.
Federico: Δε ξέρω γιατί ακόμα είμαστε φίλοι.
Juan: Έλα...
Federico: Ίσως όλα αυτά να έγιναν για καλό. Δε την αγαπούσες. Μάλλον την αγαπούσες αλλά δεν ήσουν ερωτευμένος μαζί της. Δε την έβλεπες και τρελαινόσουν. Όπως...
Juan: Μην το πεις.
Federico: Αν την είχα εγώ όλη μέρα στα πόδια μου δε θα την άφηνα να μου ξεφύγει.
Juan: Κάνεις λάθος. Είναι ένα πολύ όμορφο κορίτσι, αλλά δεν κάνει για κοπέλα μου. Ας μην τα συζητάμε τώρα αυτά. Μετά από αυτό το σοκ δε θέλω ν' ακούω τώρα για σχέσεις.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Paola παίρνει τηλέφωνο τον Juan αλλά δεν απαντά. Είναι κάτω στο πάτωμα και κλαίει. Παίρνει ένα μπουκάλι απ' το μπαρ, όταν ανοίγει την πόρτα η Lis)
Lis: Μαμά... τι κάνεις;

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Tue Dec 01, 2015 3:02 pm

Ευκαιρία έψαχνε κι ο Χουάν να γλιτώσει. Και για την Πάολα όμως καλύτερα έτσι παρά με κάποιον που δεν τη θέλει.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Dec 02, 2015 7:22 pm

CAPITULO 40

ΣΚΗΝΗ 1Η
(H Paola βάζει πάλι πίσω το μπουκάλι στο μπαρ και σκουπίζει τα δάκρυά της)
Lis: Τι συμβαίνει μαμά; Γιατί είσαι έτσι;
Paola: O Juan...
Lis: (ανήσυχη) Έπαθε κάτι ο Juan; Μίλα μαμά, επιτέλους μίλα!
Paola: (κάθεται στον καναπέ, πιο ήρεμη) Όχι αγάπη μου. Ο Juan δεν έπαθε τίποτα. Σίγουρα θα είχες προσέξει πως δεν τα πηγαίναμε καλά τελευταία... έφυγε απ' το σπίτι.
Lis: Γιατί, μαλώσατε; Τι του έκανες μαμά;
Paola: Τίποτα μωρό μου. Ξέρεις... καμιά φορά τα ζευγάρια απλώς δεν τα βρίσκουνε.
Lis: Μα μόλις παντρευτήκατε! Τι είναι αυτά τα τρελά, δεν πιστεύω εγώ αυτές τις βλακείες! Μαμά είμαι μεγάλη πια, θα μου πεις τι έγινε, αλλά θέλω να μου μιλήσεις σοβαρά.
Paola: Lis, σε παρακαλώ, δεν είναι η ώρα, δεν είμαι πολύ καλά...
Lis: Γιατί σε άφησε; Υπάρχει άλλη, είναι με άλλη γυναίκα; Δε θα τον ξαναδούμε ποτέ;
Paola: Σε παρακαλώ, δεν αντέχω άλλο... όχι δεν υπάρχει άλλη γυναίκα. Μαλώσαμε για κάτι και... πήρε τα πράγματα του κι έφυγε. Απλώς τα μάζεψε κι έφυγε! Θα ξανάρθει κάποια μέρα να πάρει και τα υπόλοιπα.
Lis: Ναι; Πότε;
Paola: Δεν ξέρω. Αλλα ελπίζω να μου τηλεφωνήσει.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(H Sofía σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, κάθεται στο κρεβάτι, σκουπίζει τα δάκρυά της ενώ στο πάτωμα έχει τη βαλίτσα κλειστή)
Sofía: (σκέφτεται την πρώτη μέρα γνωριμίας με τον Luis. Όταν εκείνος σηκώνεται απ' το τραπέζι εκείνη του κλείνει τον δρόμο με το χέρι και το σώμα της.
Sofía: Που νομίζεις ότι πας μικρέ;
Luis: Εγώ...
Sofía: (έρχεται πιο κοντά) Κάτι μου λέει πως εσύ, με γουστάρεις πολύ. [...]
Luis: (ενώ τρώνε σε μια καφετέρια) Να σου πω την αλήθεια;
Sofía: Πάντα θέλω να μου λένε την αλήθεια.
Luis: Αυτά που λες για την οικογένειά σου δεν τα πιστεύω καθόλου.
Sofía: Καλά λοιπόν... Αλλά μια μέρα θα δεις ότι σου λέω την αλήθεια και θα μου ζητήσεις συγνώμη.
Luis: Μακάρι. Έγινε κάτι τώρα; Στενοχωρήθηκες;
Sofía: Όχι. Αλλά...
Luis: Κούκλα δε χρειάζεται να μου λες ψέματα. Δε με νοιάζει καθόλου τι κάνεις και ποια είσαι. Το ξέρεις ότι μ' έχεις ξετρελάνει; (σηκώνεται απ' τη θέση του, την σφίγγει στην αγκαλιά του και την φιλά) [...]
Ana: Ξέρεις ποιος είναι ο μικρός με τον οποίον κερατώνεις τον Darío;
Sofía: Τι χαζή ερώτηση... Τον λένε Luis. Anita είπαμε, μπορεί να μην είμαστε του κατηχητικού αλλά ένα όνομα συνήθως το ρωτάμε. Να ξέρουμε πως να απευθυνθούμε...
Ana: (χαμογελά πειραχτικά) Και νομίζεις πως είσαι πολύ ξύπνια... Έπρεπε να το έχεις μάθει μόνη σου, όχι να στο πω εγώ. Το μανάρι λοιπόν λέγετε Di Carlo, και η οικογένεια Di Carlo είναι από τις ισχυρότερες της Αργεντινής. Αν φερθείς έξυπνα... στο χέρι σου είναι να κερδίσεις πολλά. Άντε μικρή, σου φεξε πάλι... [...]
Carlos: (την σέρνει απ' τα μαλλιά στο γραφείο του) Βέβαια! Δε θα έχανες την ευκαιρία! Παλιοβρώμα, υποκείμενο!
Sofia: (έχει δακρύσει) Γιατί μου φέρεστε έτσι, τι σας έκανα;
Carlos: Ευτυχώς ακόμα τίποτα. Άθλιο γύναιο! [...]
Carlos: Όμως ένα θα σου πω και να μην το ξεχάσεις ποτέ. Μακριά από μένα και την οικογένειά μου, γιατί η τιμωρία θα είναι σκληρότερη από τον θάνατο. Όλη η χώρα ξέρει τι δύναμη έχουν οι Di Carlo. Έχεις να πεις τίποτα;! (τη χαστουκίζει) Αν έχεις να πεις κάτι πέστο τώρα! [...]  Αλλά μην τολμήσεις να πλησιάσεις ξανά κάποιο μέλος της οικογένειάς μου γιατί θα το μετανιώσεις για όλη σου τη ζωή. Πιστεύω ότι σε έπεισα πως δεν αστειεύομαι καθόλου. Ανοίγει το κινητό και βλέπει τις κλήσεις του Luis. Τις διαγράφει.  Σηκώνεται αποφασισμένη) Για άλλη μια φορά πρέπει να ξεκινήσω απ' την αρχή. Αλλά αυτό το καρφί, όταν βρω ποιος είναι θα μου το πληρώσει!

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Ο Fernando μπαίνει σ' ένα μαγαζί και συναντά τον Norberto)
Norberto: Τι γίνεται κούκλε;
Fernando: Καλά.
Norberto: Για να καταδέχεσαι την παρέα μου μάλλον δεν είσαι και στα καλύτερα. Θα μπορούσες να συναντήσεις κάποιον φίλο στην ηλικία σου να τα πείτε.
Fernando: Έλα τώρα Norberto, πάντα μου αρέσει η παρέα σου. Και η αλήθεια είναι πως και σήμερα είχα δουλειές... Πήγα στο σούπερ μάρκετ, έκανα τα ψώνια... τώρα κάνω ένα διάλειμμα.
Norberto: Αλλά κάτι σε απασχολεί, μη μου πεις πως είσαι έτσι επειδή είσαι κουρασμένος... Λοιπόν, πως λέγεται; Είναι καλή, όμορφη;
Fernando: Είναι πολύ όμορφη. Ψηλή, μελαχροινή... και χθες το βράδυ την φίλησα.
Norberto: Τι περίεργος τύπος που είσαι Fernando. Φιλάς τη γυναίκα που σου αρέσει και δεν πετάς απ' την χαρά σου; Τι έγινε, σε χαστούκισε μετά όπως συμβαίνει στις ταινίες;
Fernando: (χαμογελά) Όχι δε με χαστούκισε. Ήταν πολύ ωραίο αλλά... θα ήθελα μια πιο θερμή ανταπόκριση.
Norberto: Όλοι οι άνδρες γινόμαστε χαζοί όταν ερωτευόμαστε. Είσαι νέο παλικάρι, ωραίο, δεν υπάρχει κανένας λόγος αυτή η κυρία να μη σε ερωτευθεί. Όταν κάποιος φιλά για πρώτη φορά μια γυναίκα κι εκείνη είναι μια κυρία, αυτός ο κάποιος τι περιμένει; Η κοπέλα να ριχτεί πάνω του και να τον βιάσει;
Fernando: Αυτή η γυναίκα... είναι πολύ ξεχωριστή Noberto. Είναι... δεν ξέρω, δεν έχω ξανασυναντήσει κάποια σαν κι εκείνη. Ο τρόπος που χαμογελά, ο τρόπος που κινείται, που μιλάει...  τη βλέπω και... Αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο ευνοϊκά. Έχει ένα παρελθόν που δεν μπορεί να ξεπεράσει.
Norberto: Κι εσύ να υποθέσω πως θύμωσες που δεν μπορεί να το ξεπεράσει κι έκανες κάποια βλακεία πάνω στο θυμό σου για να την απομακρύνεις περισσότερο.
Fernando: Norberto, με ανησυχείς! Ώρες ώρες σκέφτομαι πως έχεις βάλει κοριούς και με παρακολουθείς!
Norberto: Ησύχασε, ένας απλός συνταξιούχος είμαι, όχι πράκτορας της C.I.A. Όλα αυτά μου τα λέει κάτι που κι εσύ θα έχεις αποκτήσει όταν θα έχεις φτάσει στην ηλικία μου. Λέγεται πείρα.  
Fernando: Κάποιες φορές είσαι τόσο εύστοχος που δυσκολεύομαι να το πιστέψω.
Norberto: Καλύτερα να ξοδεύεις τη φαιά ουσία στο να βρεις τρόπο ώστε να την ρίξεις στην αγκαλιά σου και να μην κουράζεις το μυαλό σου με μένα.
Fernando: Αυτή η γυναικά... την απομάκρυνα αλλά πιστεύω λόγω του παρελθόντος της... ότι με έχει ανάγκη. Ή ότι έχει γενικώς ανάγκη κάποιον που να την κάνει να γελά...
Norberto: Δηλαδή είναι ένας άνθρωπος πληγωμένος. Δεν είναι και κάτι πρωτότυπο αυτό. Αλλά να σου πω κάτι φίλε μου; Όταν ένας άνδρας λέει πως μια γυναίκα τον έχει ανάγκη, μάλλον να μην το γενικεύουμε, όταν λες πως σε έχει ανάγκη... εννοείς πως εσύ την έχεις ανάγκη γιατί την έχεις καψουρευτεί τρελά.
Fernando: Όχι κι έτσι, μην υπερβάλλεις Noberto.
Norberto: Σε αφήνω, γιατί το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να την βρεις κι όχι να συζητάς μαζί μου. Δράση φίλε μου, οι θεωρητικές συζητήσεις δεν βοήθησαν κανέναν... (τον χαιρετά) Γεια σου Fernandito και καλή επιτυχία με την κούκλα.  

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Ο Juan περπατά με τον Federico στο πάρκο)
Federico: Λοιπόν, νιώθεις καθόλου καλύτερα;
Juan: Τώρα που με χτυπά κι ο αέρας ναι. Αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο να μαθαίνεις πως η γυναίκα σου ήταν βίζιτα.
Federico: Σίγουρα, σε κανέναν άνδρα δε θ' άρεσε. Juan, γιατί να μένεις στο ξενοδοχείο; Δεν έρχεσαι σπίτι μου, μόνος μου είναι; Η μάνα μου μένει από κάτω αλλά δε θα μας ενοχλεί. Θα θυμηθούμε τα παλιά χρόνια, τότε που μέναμε μαζί στις διακοπές... Και δε θα υπάρχει θέμα χρημάτων.
Juan: Ευχαριστώ φίλε. Τα χρήματα είναι το τελευταίο που μ' ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή. Αλλά για να θες να μείνουμε μαζί, να υποθέσω ότι δεν παίζει τίποτα στη ζωή σου, θηλυκό εννοώ.
Federico: Στο είπα όχι. Εξάλλου αν θέλω να κάνω κάτι, δεν είναι απαραίτητο να γίνει στο διαμέρισμά μου. Και ίσως σου φανεί αρκετά περίεργο που το λέω εγώ αλλά... νομίζω ότι μου κάνει καλό η αποτοξίνωση από τις γυναίκες.
Juan: Κι εκείνη η Gaby που σε κυνηγούσε;
Federico: (γελά) Φαντάσου... ακόμα κι εκείνη παρέδωσε τα όπλα. Και φαινόταν τόσο αποφασισμένη! Είμαι ανυπόφορος. (σοβαρεύει) Στο Luz έμενε το συγκρότημα όταν είχαν έρθει για περιοδεία στην πόλη. Φαντάσου... ίσως να κοιμάσαι στο κρεβάτι που κοιμόταν η Celeste.
Juan: (κάθονται στο παγκάκι) Πως τα σκέφτεσαι όλα αυτά... (χτυπά το κινητό) Μου φαίνεται πως πρέπει να το πετάξω. Ξέρεις πόσες κλήσεις μου έχει κάνει;
Federico: Κοίτα το, μπορεί να είναι κάποιος άλλος.
Juan: Η Lis! (απαντά) Γεια σου Lis.
Lis: Juan... σε πήρα απ' το κινητό γιατί το ξέρω πως αν έβλεπες το νούμερο του σπιτιού δε θ' απαντούσες... Μου λείπεις πολύ.
Juan: Lis, αν η μητέρα σου σε έβαλε να με πάρεις...
Lis: Όχι, σε παρακαλώ, μη μου το κλείσεις, θέλω να σου μιλήσω, μη το κλείσεις.
Juan: Εντάξει αγάπη μου, δεν έχω τίποτα μαζί σου. Είναι κάποια πράγματα που αφορούν μόνο τη μητέρα σου κι εμένα. Δε μπορώ να σου εξηγήσω.
Lis: Δε θα γυρίσεις ποτέ; Μου είχες πει κάποτε...  
Juan: Ναι Lis, με συγχωρείς. Αλλά είναι κάποια λεπτά πράγματα, δε μπορώ να μιλήσω γι αυτά μαζί σου. Εγώ αγαπώ κι εσένα και τον αδερφό σου. Ήθελα να είμαστε μια οικογένεια. Πάντα θα σας στηρίζω όταν έχετε την ανάγκη μου. Αλλά με τη μητέρα σου...
Lis: Μου είπε ότι θα έρθεις να πάρεις τα πράγματά σου. Τηλεφώνησέ μου πριν έρθεις. Δε θέλω να φύγεις και να μην σε αποχαιρετήσω. Και μη μου πεις ψέματα ότι θα έχουμε κι άλλες ευκαιρίες να ξαναβρεθούμε.
Juan: Εντάξει Lis. Στο υπόσχομαι.
Lis: Σ' αγαπάω πολύ.
Juan: Κι εγώ.
Lis: Θα με ειδοποιήσεις πριν έρθεις, το ορκίζεσαι έτσι;
Juan: Ναι, Lis, γεια σου.
Federico: Η Lis ήταν; Τι ήθελε;

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Η Julia με τον Luis στο πάρκο, τρώνε παγωτό)
Luis: Ξέρεις τι θυμάμαι τώρα που είμαστε εδώ; Όταν συναντιόμασταν στο πάρκο όταν είχαμε αρχίσει να βγαίνουμε.
Julia: Αλλά αυτό το πάρκο είναι πολύ πιο μεγάλο.
Luis: Αλλά μου αρέσει και αυτό κι εκείνο. Κάθε μέρος στο οποίο περνώ χρόνο μαζί σου μου αρέσει μωρό μου.
Julia: Αχ με τρελαίνει αυτή η ελαφρότητά σου. Περπατάμε και μιλάμε και είναι σα να μην έχει συμβεί τίποτα...  
Luis: Όσον αφορά τα αισθήματά μου, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Περιμένω μόνο ένα ναι δικό σου για να είμαστε πάλι μαζί.
Julia: Όχι Luis.
Luis: Δε μ' αγαπάς καθόλου πια; Και η αγάπη που νόμιζα πως μου είχες ήταν ένα τίποτα; Τι είναι μια αγάπη που περνά έτσι εύκολα...
Julia: Καλύτερα να...
Luis: Σε παρακαλώ. Καλύτερα να μη μου πεις ψέματα. Θέλω να μου λες μόνο ό,τι πραγματικά θες, ό,τι πραγματικά σκέφτεσαι. Και αν θες να μου πεις  καλύτερα ν' απομακρυνθούμε, κάτι μου λέει πως δεν το εννοείς.
Julia: Δεν ξέρω τι να σου πω Luis.
Luis: Μη μου πεις ναι, αν δεν μπορείς να πεις ναι. Να μου πεις ότι θα το σκεφτείς. Εγώ μπορώ να σου δώσω χρόνο.
Julia: Εντάξει. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις πάντα αλλά εντάξει. Μόνο με έναν όρο. Να ξεκαθαρίσεις τι γίνεται με τη Sofía και το μωρό.
Luis: Το δέχομαι. (δέχεται ένα μήνυμα στο κινητό από τη Sofía)
Julia: Ποιος ήταν;
Luis: Ένας βλάκας. Πάμε να ταϊσουμε τις πάπιες;
Julia: Τι να τις ταϊσουμε, παγωτό;
Luis: Θα σου αγοράσω κάτι.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ο Juan με τον Federico γελάνε στο δωμάτιο)
Juan: Μα πως τις θυμήθηκες όλες αυτές τις ιστορίες Fede;
Federico: Δεν ξέρω... γερνάμε και αναπολούμε τα παλιά.
Juan: Ειδικά όταν τα τωρινά δεν είναι τόσο ωραία, έτσι;
Federico: Που ξέρεις... Δεν είμαστε και τόσο μεγάλοι, ίσως αύριο να είναι όλα καλύτερα.
Juan: Δεν ξέρω πως θα πάω να πάρω τα πράγματά μου Fede. Δε νοιώθω έτοιμος να ξαναπάω σ' αυτό το σπίτι. Και να φανταστείς, είναι δικό μου!
Federico: Θα μπορούσες να την πετάξεις έξω.
Juan: Ίσως το κάνω. Αλλά προς το παρόν δε με απασχολεί. Όσο κι αν είμαι θυμωμένος πρέπει να κρατήσω χαμηλούς τόνους. Είναι στη μέση και τα παιδιά που δε φταίνε σε τίποτα.
Federico: (κοροϊδευτικά) Τα παιδιά... Λίγες μέρες γάμου, και συμπεριφέρεσαι σα να σαι χρόνια παντρεμένος. Γι αυτό κι εγώ δεν πρόκειται να το κάνω ποτέ.
Juan: (χτυπά το τηλέφωνο) Έλα μικρή. Ναι, είναι όλα καλά, είμαι πολύ καλύτερα, μη σε απασχολεί καθόλου. Θα τα πούμε αύριο στο ωδείο. (κλείνει)
Federico: Η Celeste; Και μόνο αυτό βρήκες να της πεις; Δεν μπορούσες να βρεις δυο γλυκά λόγια, δεν σου αξίζει καθόλου να προχωρήσεις πέρα απ' αυτή τη μιζέρια Juan.
Juan: (σοβαρά) Federico... πραγματικά σ' ευχαριστώ, με βοηθάς πολύ.
Federico: Μα γι αυτό είναι οι φίλοι Juan.
Juan: Θα σκεφτώ την πρότασή σου, δε θα είναι άσχημα να μείνουμε μαζί, δεν είναι ότι καλύτερο να είμαι όλη μέρα μόνος.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Η Victoria με τη Violeta στον κήπο. Ο Fernando παραπέρα πλένει το αυτοκίνητο)
Victoria: Είναι μια πολύ ωραία μέρα σήμερα. Δε θα ήθελες να πας κάπου αντί να κάθεσαι σπίτι;
Violeta: Μα κι εδώ είναι πολύ ωραία. Μ' αρέσουν πολύ τα τριαντάφυλλα.
Victoria: Εντάξει αλλά θα προτιμούσα να έκανες περισσότερες παρέες από το να διαβάζεις συνέχεια.
Violeta: Κάνω παρέα με την Lis.
Victoria: Το ξέρω και με ευχαριστεί που τα πηγαίνετε πια καλά. Δεν έχετε κανονίσει να συναντηθείτε σήμερα;
Violeta: Όχι, σήμερα και η Lis προτιμά να μην το κουνήσει καθόλου απ' το σπίτι.
Victoria: Μα γιατί;
Violeta: Δεν ξέρω αν πρέπει να στο πω. Αλλά θα το μάθεις.
Victoria: Πες μου, σιχαίνομαι να περιμένω.
Violeta: Μαμά ο θείος Juan και η Paola χωρίζουν. Ο θείος έχει φύγει απ' το σπίτι. Αλλά μην πεις ακόμα τίποτα, στο είπα γιατί σου έχω εμπιστοσύνη.
Victoria: (εκπλήσσεται) Καλά... ελπίζω να μην είναι κάτι σοβαρό. Έπρεπε όμως να μας πάρει ένα τηλέφωνο... εντάξει, ίσως είναι νωρίς. Φαντάζομαι θα είναι κάποιο καυγαδάκι που θα τράβηξε λίγο περισσότερο. Εντάξει αγάπη μου, δε θα πω τίποτα. Η Lis φαντάζομαι τώρα θέλει να μένει στο σπίτι για να παρηγορεί τη μαμά της...
Violeta: Νομίζω περιμένει τον Juan που θα πάει να μαζέψει τα πράγματά του.
Victoria: Μα τι στο καλό να έγινε...
Violeta: Ούτε η Lis ξέρει. Λοιπόν μαμά σε χαιρετώ, πάω να δω τον Pablo και τη Gloria.
Victoria: H Gloria είναι εκείνη η κοπέλα που ζει εδώ κοντά...
Violeta: Ναι, με τα πόδια θα πάω.
Victoria: Ωραία νόμιζα.
Violeta: Κακώς νόμιζες, φυσικά δεν κάνω παρέα μόνο με τη Lis.
Victoria: Γεια σου μωρό μου. (πλησιάζει ο Fernando)
Fernando: Συγνώμη, σας είδα που μιλούσατε με τη μικρή και κατάλαβα ότι συμβαίνει κάτι.
Victoria: Ναι, ο αδερφός μου χωρίζει! Ωχ, δεν έπρεπε να το πω... αλλά είναι απ' το σοκ... και επειδή σου έχω εμπιστοσύνη Fernando. Αλλά εσύ υποσχέσου μου ότι δε θα πεις τίποτα.
Fernando: Θα είμαι τάφος. Και το ξέρετε. Αλλά προς τι η έκπληξη; Θυμάμαι στον γάμο μου είχατε πει ότι ο Juan δε σας φαινόταν ερωτευμένος. Θυμάμαι την δυσπιστία σας σχετικά μ' εκείνον τον γάμο.
Victoria: Καλά ναι... αλλά έλεγα πως μάλλον είμαι υπερβολικά καχύποπτη. Δε περίμενα ποτέ τόσο σύντομα.
Fernando: Προφανώς βλέπατε κάτι που οι άλλοι δεν το βλέπαμε. Είστε πολύ έξυπνη γυναίκα. Κι εγώ πίστευα πως απλώς είχατε εξιδανικεύσει τη δική σας περίπτωση και κάθε άλλη ιστορία την βλέπατε κατώτερη.
Victoria: Δεν πειράζει. Αλλά πρέπει να μάθεις να μη βγάζεις εύκολα συμπεράσματα Fernando.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(H Celeste στον διάδρομο του σπιτιού μιλά με τη Julia)
Celeste: Τι να σου πω Julia μου... καταλαβαίνω πως είσαι μπερδεμένη.  
Julia: Πολύ. Γιατί καταλαβαίνεις δεν σταματάς ν' αγαπάς κάποιον από τη μια στιγμή στην άλλη. Μου μιλά, με κοιτά στα μάτια και φαίνεται πολύ ειλικρινής. Αλλά θα ήταν σωστό να τον ξαναεμπιστευθώ;
Celeste: Μακάρι να τον γνώριζα λίγο περισσότερο για να σου απαντήσω.
Julia: Αρκετά είπαμε για τα δικά μου. Εσένα τι σε  απασχολεί; Ελπίζω να είναι καινούργιο αίσθημα και να μη παίζει καμιά εγκυμοσύνη όπως στην περίπτωσή μου.
Celeste: Όχι, εγκυμοσύνη δεν παίζει. Είδα τον Juan χθες...
Julia: Σου αρέσει ακόμα;
Celeste: Ναι, είχα θυμώσει που δε μου είχε πει για τον γάμο του αλλά όταν τον είδα τόσο χάλια και έγινα χάλια κι εγώ. Και δεν ξέρω τι τον απασχολεί, δεν ήθελε να μου πει. (η Irene πλησιάζει και ακούει κατά λάθος) Δεν ξέρω πόσο θ' αντέξω, να είμαι ερωτευμένη μαζί του, να τον βλέπω κάθε μέρα και να μη μπορώ να κάνω τίποτα. Τουλάχιστον εσύ μιλάς μ' αυτόν που αγαπάς. Ενώ εγώ με τον Juan... έχουμε μόνο τις σχέσεις της δουλειάς και ξέρω πως δεν πρέπει να κάνω κανένα βήμα γιατί είναι παντρεμένος.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Juan με τον Federico χωρίζουν)
Juan: Δεν περάσαμε κι άσχημα. Χωρίς εσένα αυτές οι ώρες θα ήταν ανυπόφορες. Όχι πως μπορώ να το χωνέψω...
Federico: Δεν οφελεί να το συζητάμε πάλι. Τώρα τι θα κάνεις, θα γυρίσεις στο ξενοδοχείο;
Juan: Ναι. Και θα πάρω τηλέφωνο τη Lis να της πω ότι θα έρθω. Μια ψυχή που είναι να βγει...
Federico: Συμφωνώ, καλύτερα να το κάνεις τώρα.
Juan: Εσύ;
Federico: Δεν έχω κανονίσει τίποτα, θα γυρίσω σπίτι, θα φάω, μάλλον θα δω τηλεόραση... αυτά.
Juan: Εντάξει φίλε μου, τα λέμε. Σ' ευχαριστώ πολύ.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Η Sofía ανοίγει την πόρτα του δωματίου της στον Luis)
Sofía: (κοφτά) Πέρνα μέσα.
Luis: (κάθεται) Εδώ μένεις τώρα;
Sofía: Μη κάνεις έτσι, δεν είναι και λουξ αλλά δε θα μείνω για μια ολόκληρη ζωή. Και μην κάνεις πως σε νοιάζει.
Luis: Με κάλεσες γιατί προφανώς ήθελες να μου πεις κάτι, σε ακούω.
Sofía: Καταρχάς μη πεις σε κανέναν ότι με είδες. Δε με είδες, δε σε είδα, έχουμε κόψει κάθε επαφή, δεν ξέρεις τίποτα για μένα.
Luis: Εντάξει. Αν και δεν καταλαβαίνω...
Sofía: Τι δεν καταλαβαίνεις παιδί μου; Το ξέρεις ότι ο πατέρας σου έμαθε τι έκανα στην Ισπανία και ο τρόπος του δεν ήταν ο καλύτερος φυσικά.
Luis: Εγώ δεν είπα τίποτα...
Sofía: Το ξέρω. Άλλος ήταν το καρφί. Μήπως κάποιος φίλος σου...
Luis: Όχι αποκλείεται, δεν είχαν λόγο...
Sofía: Καλά. Λοιπόν ο πατερούλης σου με ανακάλυψε, με ταπείνωσε και με απείλησε να μη σε ξαναπλησιάσω. Μου φέρθηκε πολύ σκληρά...
Luis: Συγνώμη... αν ήμουν εκεί δε θα το επέτρεπα, αλλά ξέρεις πως πηγαινοέρχομαι και πως...
Sofía: Ναι, ξέρω, τώρα είσαι με την άλλη. Τώρα που βρήκες καινούργιο παιχνιδάκι το παλιό το πέταξες, δε σου χρειάζεται.
Luis: Δε χρειάζεται να γίνεσαι πικρόχολη. Θέλω να σε ρωτήσω για το μωρό.
Sofía: Όπως έφτασαν τα πράγματα ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν υπάρχει μωρό. Δεν υπήρξε. Ήταν το μόνο που σκέφτηκα στην τρέλα μου για να σε κρατήσω κοντά μου, για να σε παντρευτώ.
Luis: Α, ωραία!!! Ομολογείς δηλαδή πως με έκανες να υποφέρω, να τρελαθώ για ένα ψέμα.  
Sofía: Ησύχασε μπέμπη. Είπαμε αυτή τη φορά θα είμαστε ειλικρινείς. Δεν ανέφερες αυτό που πραγματικά σε πόνεσε, ότι η κοπέλα σου στράβωσε, μόνο αυτό σε νοιάζει.
Luis: Δεν το πιστεύω πως θα βγεις κι από πάνω!
Sofía: Είπαμε, ειλικρίνεια. Τέλος πάντων δεν έχει νόημα να τσακωθούμε. Έκανα ένα λάθος. Έπαιξα κι έχασα. Μήπως εσύ δεν έχεις κάνει λάθη; Ήσουν πάντα σωστός και τίμιος και αγνός σε όλα; Το ξέρουμε κι οι δυο πως όχι. Στο είπα γιατί δεν ωφελεί να σε γεμίσω τύψεις τώρα που δε θα ξαναειδωθούμε. Δε σε μισώ.
Luis: Τουλάχιστον χαίρομαι που το ξεκαθαρίσαμε αυτό το θέμα.
Sofía: Μη φύγεις...
Luis: Τι να κάτσω να κάνω; Έχεις να μου πεις κάτι άλλο;
Sofía: Δεν έχουμε τίποτα να πούμε; Εμείς ζήσαμε πολλά πράγματα μαζί. Μερικές φορές νοιώθω πως έζησα μια ζωή μαζί σου.
Luis: Εντάξει, τι να λέμε όμως τώρα... σα να κάνουμε μνημόσυνο...
Sofía: Αν δεν ήμουν χορεύτρια στο Pecado δε θα σου ήταν τόσο δύσκολο να με παντρευτείς έτσι δεν είναι; Αλλά μια γυναίκα με τέτοιο παρελθόν είναι καλή μόνο για να διασκεδάζει κανείς έτσι;
Luis: Το ξέρεις πως δεν μου έφταιγε αυτό. Ας το πούμε απλά, πως εσύ δεν ήσουν η γυναίκα της ζωής μου. Και πως αν έβρισκα τη γυναίκα της ζωής μου θα την παντρευόμουν όπου κι αν χόρευε.
Sofía: (ειρωνικά) Καλά... Μάλλον δεν πρέπει να περιμένω τίποτα παραπάνω από άνδρες, μόνο ακριβά δώρα.
Luis: Ήμουν μαζί σου γιατί μου άρεσες. Αλλά γιατί κάνουμε αυτή τη συζήτηση, δεν έχω όρεξη.
Sofía: Τόσοι μήνες στην Ισπανία μαζί, μετά στην Αργεντινή... σε αγκάλιαζα, σε φιλούσα, μιλούσαμε, γελούσαμε μαζί, μου είπες πολύ όμορφα λόγια... Αλήθεια δεν ένοιωσες ποτέ τίποτα παραπάνω για μένα;
Luis: Μη μιλάς λες και σε εξαπάτησα. Δε σου υποσχέθηκα τίποτα.
Sofía: Αλλά η ερώτησή μου ήταν άλλη.
Luis: Όλα τελειώνουν. Δε σημαίνει πως δεν υπήρξαν αληθινά.
Sofía: Είσαι πεισματάρης, δε θα μου πεις ποτέ. Παρά τα όσα σου έκανα θέλεις να είσαι ευγενικός. Θα μείνεις μαζί μου αυτό το βράδυ;
Luis: Τρελάθηκες; Όχι.
Sofía: Δε θες ούτε να θυμάσαι τα παλιά; (τον αγκαλιάζει και αυτός δεν αντιδρά)

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Η Julia έχει πάει στο διαμέρισμα του Luis και χτυπά την πόρτα. Ο Antonio τη βλέπει)
Antonio: Γεια σου κορίτσι μου, ψάχνεις τον Luis;
Julia: Είμαι εδώ λίγη ώρα αλλά δε μ' ακούει. Ή μάλλον θα έχει φύγει.
Antonio: Καλύτερα να μην τον περιμένεις. Κατάλαβα ότι θ' αργήσει.
Julia: Περίεργο... μήπως ξέρετε που πήγε;
Antonio: Κατάλαβα πως θα ήταν εκτός Buenos Aires.
Julia: Τότε καλύτερα να μην τον περιμένω. Ευχαριστώ.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Juan μαζεύει και τα υπόλοιπα πράγματα του ενώ τον παρακολουθούν η Paola και η Lis)
Paola: Juan! Juan μίλα μου τουλάχιστον. Είμαστε μεγάλοι άνθρωποι θα έπρεπε να μπορούμε να συζητάμε.
Juan: Παράτα με Paola.
Paola: Σε παρακαλώ. Πρέπει να μιλήσουμε. Είσαι ο άνδρας μου, ορκιστήκαμε μπροστά στον παπά, μη μου φέρεσαι έτσι.
Juan: Αυτός ο γάμος σε βόλευε πολύ έτσι; Και μια γυναίκα σαν κι εσένα καλύτερα να μη μιλά για εκκλησιά και πίστη. Σε παρακαλώ, μη με κάνεις να πω πράγματα που δεν πρέπει μπροστά στα παιδιά. Αν θες να μιλήσεις από δω και μπρος με κάποιον, θα σου στείλω σε e mail την κάρτα του δικηγόρου μου.
Paola: Juan... Είσαι τόσο άδικος. (εκείνος βγαίνει έξω, η Lis τον ακολουθεί)
Juan: Lis τι θέλεις;  
Lis: Στάσου λίγο Juan, σε παρακαλώ.
Juan: Συγνώμη, αυτή τη στιγμή δεν είμαι ήρεμος, δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε.
Lis: Εντάξει. Αν δεν το θες δε θα μιλήσεις. (είναι ένα σκαλί ψηλότερα από κείνον) Θα μου κάνεις μια χάρη;
Juan: Τι;
Lis: Κλείσε τα μάτια.
Juan: Τι είναι αυτό, θα παίξουμε κάποιο παιχνίδι;
Lis: Όχι δεν είναι παιχνίδι.
Juan: Θα μου δώσεις καμιά κλωτσιά στην κοιλιά;
Lis: Juan! Χωρίζεις τη μάνα μου λίγες μέρες μετά τον γάμο ενώ είχες πει ότι δε θα μας παρατήσεις. Κι εγώ δε σου ζητώ εξηγήσεις. Δε μπορείς να μου κάνεις μια μικρή χάρη;
Juan: Καλά... (κλείνει τα μάτια του, εκείνη τον αγκαλιάζει απ' τους ώμους και τον φιλά στο στόμα)

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sat Dec 05, 2015 11:49 am

CAPITULO 41

ΣΚΗΝΗ 1Η
(O Juan σπρώχνει τη Lis)
Juan: Τι κάνεις έχεις τρελαθεί;
Lis: (του ψιθυρίζει στ' αυτί) Μη φωνάζεις. Εγώ θέλω μόνο να σου δείξω την αγάπη μου. Τώρα που δεν είσαι με τη μητέρα μου δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.
Juan: Ποια αγάπη σου, είσαι τελείως παλαβή κοπέλα μου; (κατευθύνονται προς την εξωτερική πόρτα)
Lis: Juan, μην κάνεις τον ανήξερο. Δε σ' άρεσε το φιλί μου;
Juan: Εγώ θα τρελαθώ τελείως σ' αυτό το σπίτι.
Lis: Έλα, μη κάνεις έτσι. Εγώ θέλω μόνο να σε κάνω χαρούμενο, δε θέλω να σε βλέπω έτσι. Σ' αγαπάω. Χαίρομαι που πια μπορώ να το πω. Μη μου πεις ότι ποτέ δεν κατάλαβες τίποτα. Δε πιστεύω ότι είσαι βλάκας.
Juan: Είμαι βλάκας. Γιατί δεν καταλαβαίνω πολλά.
Lis: (του χαμογελά γλυκά) Και βλάκα σ' αγαπάω.
Juan: Lis, κόφτο πια.
Lis: Δε θα σταματήσω μέχρι να καταφέρω να σ' έχω στην αγκαλιά μου.
Juan: Δεν πας καθόλου καλά. Αλλα τι να περιμένω σα τη μάνα σου κι εσύ.
Lis: Τι εννοείς για τη μάνα μου;
Juan: Τίποτα. (Η Lis τον τραβά απ' το μανίκι καθώς φεύγει και τον ξαναφιλά. Εκείνος φεύγει νευριασμένος)

ΣΚΗΝΗ 2Η
(O Luis ξεφεύγει κάπως απαλά από την αγκαλιά της Sofía)
Luis: Αρκετά. Πρέπει να φύγω.
Sofía: Γιατί πρέπει; Θα πας στην άλλη;
Luis: Σ' εκείνη, στην άλλη, τι σημασία έχει, εμείς οι δυο έχουμε χωρίσει. Και μάλιστα για πάντα.
Sofía: Μου λείπεις πάντως.
Luis: Δεν ξέρω τι σου λείπει από μένα.
Sofía: Οι έξοδοι μας, το πόσο καλά περνούσαμε... Αν υποννοείς ότι μου λείπουν τα λεφτά σου, ίσως κι αυτά αλλά εύκολα θα τα βρω και αλλού. Μου λείπει το κορμί σου, τα φιλιά σου...
Luis: Αντίο.
Sofía: Αντίο. Δεν παρακαλώ. Αλλά μια μέρα έστω και για λίγο θα είμαστε πάλι μαζί.
Luis: Αν μια μέρα τρελαθώ μπορεί. Κοίτα που μένεις, κοίτα τη ζωή σου. Δε νομίζω να έχεις καλό τέλος.
Sofía: Κοίτα κούκλε, εγώ ξέρω να επιβιώνω. Είναι το μόνο που ξέρω να κάνω καλά από πιτσιρίκα.
Luis: Καλή επιβίωση τότε. Καληνύχτα.
Sofía: Καληνύχτα.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(H Lis γυρίζει στο σαλόνι όπου βλέπει τη μάνα της)
Paola: Τι έλεγες με τον Juan;
Lis: Δεν έβλεπες καθόλου απ' το παράθυρο;
Paola: Όχι. Δεν έχω όρεξη να κατασκοπεύω. Νοιώθω σαν... να μ' έχει εγκαταλείψει τελείως το κουράγιο μου. Λοιπόν;
Lis: Τίποτα. Τίποτα το σημαντικό. Όμως μαμά... ήταν περίπου σαν πατέρας μου, δε γινόταν να φύγει και να μην τον αποχαιρετήσω λίγο πιο... προσωπικά.
Paola: Καταλαβαίνω. Θα είναι δύσκολα από δω και πέρα. Για μένα. Ίσως και για σας.  
Lis: Μαμά γιατί με ρωτάς, εγώ πρέπει να σε ρωτάω. Τι έγινε και έφυγε έτσι ξαφνικά; Δε φανταζόμουν ότι θα χωρίζατε, όσο κι αν μαλώνατε τελευταία.
Paola: Δεν είχε να κάνει με τους καυγάδες μας. Είναι κάποια πράγματα... που δεν μπορώ να σoυ πω Lis. Αφορούν μόνο εμένα. Μόνο εμένα και τον Juan.
Lis: Πιστεύεις πως υπάρχει άλλη γυναίκα;
Paola: Δε νομίζω.
Lis: Και θα κάνεις κάτι για να τον ξανακερδίσεις;
Paola: Θα προσπαθήσω, αν και ίσως είναι νωρίς ακόμα. Αν μ' ακούσει...
Lis: Μαμά, μη μου πεις ότι εσύ... βρήκες άλλον άνδρα.
Paola: Σοβαρέψου. Εγώ τον Juan αγαπάω και θ' αγαπάω.
Lis: Καλά. Άλλο αυτό.
Paola: Σε παρακαλώ. Πήγαινε να κοιμηθείς.
Lis: Έχεις δίκιο, δεν κερδίζουμε τίποτα με το να συζητάμε συνέχεια γι αυτό. Μόνο που στενοχωριέσαι περισσότερο. Καληνύχτα μαμά. (ανεβαίνει τη σκάλα μ' ένα διάπλατο χαμόγελο ευτυχισμένη)

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Είναι πρωί. Ο Aurelio χαλαρός στην κουζίνα του Luis)
Aurelio: Πως τα καταφέρνεις, Buenos Aires, επαρχία...
Luis: Ναι, με θαυμάζω.
Aurelio: Κι εγώ σε θαυμάζω. Μου αρέσει να βλέπω νέα μέρη αλλά οι μετακινήσεις με αρρωσταίνουν. Άστα, κάθε μετακίνηση που διαρκεί πάνω από 10 λεπτά με κάνει χάλια. Είδες τι κάνω για χάρη σου; Ελπίζω τώρα που ξεκαθαρίστηκαν τα πράγματα να εγκατασταθείς για τα καλά εδώ ώστε να είσαι με την κοπέλα σου...
Luis: Μακάρι αλλά...
Aurelio: Τι;
Luis: Μου πέρασε απ' το μυαλό μια τρελή σκέψη ότι η Sofía όντως είναι έγκυος.
Aurelio: Πλάκα κάνεις. Αυτό εσύ δε το πίστεψες ποτέ, τώρα πως σου ήρθε.
Luis: Δε ξέρω. Πίστευα ότι αν ξεκαθαριζόταν αυτό θα ήμουν πιο ήσυχος αλλά... πως να στο εξηγήσω, κάνω κάποιες σκέψεις... Η Sofía δεν είναι έγκυος αλλά τη λυπήθηκα χθες που πήγα να την δω.
Aurelio: Είσαι ψυχούλα τελικά. Luis σοβαρέψου, σκέψου. Αν δεν στο ομολογούσε τώρα θα ήσουν παντρεμένος με κείνη. Είναι ψεύτρα, ήταν ικανή να σε κάνει να υποφέρεις...
Luis: Ναι το ξέρω. Ε τι να σου πω, δεν ξέρω γιατί νοιώθω έτσι.
Aurelio: Πρόσεχε μη σε τουμπάρει με τέτοια κολπάκια, μη την ξαναπιστέψεις. Όσο κι αν κάνει τη θλιμμένη ή την ερωτευμένη. Στο λέω γιατί είσαι λίγο βλάκας.
Luis: Όχι Aurelio, τη Sofía δε θα τη ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου, μετά απ' όσα έγιναν είναι αδύνατον. Το ξέρει κι εκείνη πως είναι αδύνατον να πιάσει πάλι το ίδιο μεγάλο ψάρι.
Aurelio: Για λέγε τώρα για τη δουλειά... Ποτέ δε θα το πίστευα, είναι τόσο κάτω των δυνατοτήτων σου.
Luis: Ναι, αλλά χωρίς καθόλου στρες, σε κάτι που έχω ταλέντο, δίνει κάποια λεφτά... έτσι θα εξασφαλίσω λίγα χρήματα. Και το μόνο που θέλω είναι να είμαι με τη Julia.
Aurelio: Και τον καφέ από δω και πέρα να υποθέσω πως θα τον πίνουμε μόνο στην κουζίνα, έτσι;

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ο Juan με τον Federico στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου)
Federico: (γελά) Γεια σου ρε γόη Juan!
Juan: Το βρίσκεις αστείο;
Federico: Πολύ αστείο. Δε στο είχα πει πως η μικρή είναι ερωτευμένη μαζί σου;
Juan: Δεν ξέρω αν είναι ερωτευμένη, ξέρω ότι έχει πολύ θράσος. Κακομαθημένη!
Federico: Έλα τώρα... σ' αυτή την ηλικία όταν ερωτεύονται τρελαίνονται, τίποτα άλλο.
Juan: Κοίτα Fede, τελευταία συνέβησαν τόσα πολλά που είναι δύσκολο για τον εγκέφαλό μου να τα επεξεργαστεί.
Federico: Καλά σίγουρα. Αλλά κάνε υπομονή κι όλα θ' αλλάξουν Juan. Μια δύσκολη φάση είναι αλλά θα ηρεμίσεις.
Juan: Μακάρι. Θα πάω στο σπίτι των γονιών μου για να δω και την αδερφή μου.
Federico: Να έρθω κι εγώ, έχω καιρό να τους δω.
Juan: (σηκώνεται) Όχι, μαζί καλύτερα να πάμε μια άλλη μέρα. Τώρα θέλω να τους πω για το διαζύγιό μου και το θέμα είναι λεπτό. Και θέλω να προειδοποιήσω την αδερφή μου για τις παρέες της Violeta.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Η Julia με τον Joaquín και τον Gustavo στο σπίτι του πρώτου)
Joaquín: Σας έφερα τις πορτοκαλάδες. Τι λέτε με τη Julia; Ελπίζω όχι κάτι εναντίον μου, Julia αυτός ξέρει πολύ καλά να ξεμυαλίζει κορίτσια πρόσεχε.
Gustavo: Μην ανησυχείς καθόλου και δεν πρόκειται να την ξεμυαλίσω εγώ. Σε λίγο θα βγει το c.d., θα γίνουμε διάσημοι σ' όλη την Αργεντινή κι εκείνη έχει αλλού το μυαλό της. Σε κάποιο αγόρι προφανώς.
Julia: Μου αρέσει που είστε τόσο αισιόδοξοι. Εγώ πάντα το ονειρευόμουν και τώρα που φαίνεται να πλησιάζει το φοβάμαι.
Joaquín: Αυτά τα χουμε ξαναπεί. Σκέφτεσαι τον Luis;
Julia: Ναι, τον σκέφτομαι. Ήρθε με βρήκε, περάσαμε καλά... αλλά δεν τα φτιάξαμε μη νομίζεις. Και τον έβαλα να υποσχεθεί πως θα ξεκαθαρίσει το θέμα με την άλλη κοπέλα. Ήταν πολύ καλός. Αλλά όταν πήγα το βράδυ σπίτι του δεν ήταν εκεί.  
Joaquín: Ε, και; Είχατε ραντεβού;
Julia: Όχι. Αλλά που ήταν, δεν γνωρίζει κανέναν στο Buenos Aires.
Joaquín: Ε, θα είδε καμία κοπέλα στον δρόμο, θα τις είπε δυο ωραίες ατάκες και μετά θα πήγε σπίτι της και θα περάσανε καλά.
Julia: Μη με κοροϊδεύεις.
Gustavo: Άστον, δεν ξέρει αυτός από έρωτες. Όταν ερωτεύεσαι προσέχεις τα πάντα, αναρωτιέσαι για τα πάντα, σε ενοχλούν τα πάντα. Έτσι δεν είναι;
Julia: Έτσι είναι.
Joaquín: Νόμιζα πως αυτή η ιστορία έχει τελειώσει. Ο τύπος έχει αφήσει έγκυο άλλη. Δεν είναι παρά ένας πλούσιος φλώρος που περνά καλά με τα λεφτά του μπαμπά. Το είχαμε συζητήσει και είχες συμφωνήσει ότι θα ήταν καλύτερα να τον αφήσεις.
Gustavo: Σιγά, πήρες φόρα, ούτε τον γνωρίζεις τον άνθρωπο.  
Joaquín: Είναι σα να τον γνωρίζω. Η Julia είναι πολύ... περιγραφική. Εγώ κι εσύ όταν μας ρωτάνε τι έχουμε απαντάμε “μάλωσα με την γκόμενα”. Η Julia θα σου πει τι έγινε, πως έγινε, για τη μάνα του, για τη θεια του, δε ξέρω τι συμβαίνει, και την ακούς σα ν' ακούς ραδιοφωνική σαπουνόπερα. Αυτός ο τύπος είναι ανώριμος, παιδάκι ακόμα, μη μου πεις ότι δεν είναι.
Julia: Ναι... αλλά ένας άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα πράγμα. Είναι επίσης τρυφερός, προστατευτικός... και όταν με κοιτά στα μάτια μου φαίνεται απολύτως ειλικρινής.  

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Στην έπαυλη των Di Carlo χτυπά το κουδούνι και η Victoria ανοίγει)
Victoria: (τον φιλά) Γεια σου Juan.
Juan: Γεια σου Victoria. Βασικά ήρθα για σένα. Να σου μιλήσω.
Victoria: Συνέβει κάτι σοβαρό; (κάθονται, έρχεται η υπηρέτρια)
Lucia: Γεια σας κύριε Juan. Θα θέλατε να φάτε ή να πιείτε τίποτα;
Juan: Όχι Lucia, ευχαριστώ.
Lucia: Όπως θέλετε. (εκείνος κοιτά γύρω του καθώς εκείνη απομακρύνεται)
Victoria: Θα μου πεις κάποιο μυστικό που δεν πρέπει να ακούσει κανείς;
Juan: Περίπου. (έρχεται ο Carlos)
Carlos: Τι γίνεται Juan;
Juan: Καλά πατέρα. Μόνο που... ελπίζω να μη σε ταράξει αυτό που θ' ακούσεις αλλά χώρισα. Οριστικά.
Carlos: Πάντα ευθύς. Λυπάμαι παιδί μου. Αν και φαντάζομαι τον λόγο.
Juan: Μπαμπά θα τα πούμε αργότερα. Θέλω να μιλήσω πρώτα στην Violeta. H μαμά;
Carlos: Η μάνα σου έχει αρχίσει από νωρίς τον πρωταθλητισμό. Της μπιρίμπας.
Juan: Α, καλά.
Carlos: Αχ, με την αδερφή σου πάντα τα πηγαίνατε τόσο καλά, πάντα εμπιστευόσασταν ο ένας τον άλλον. Φεύγω να τα πείτε. (μένουν μόνοι)
Victoria: Μα καλά πόσο καιρό είστε παντρεμένοι; Ό,τι και να γινε δεν είναι νωρίς για να χωρίσετε, σίγουρα δε θες να το ξανασκεφτείς;
Juan: Όχι Victoria. Γιατί ανακάλυψα κάτι για τη γυναίκα μου που με έκανε να μη θέλω να είμαι μαζί της.
Victoria: Δεν καταλαβαίνω... κάποια απάτη;
Juan: Μπορείς να το πεις κι έτσι. Δεν αφορά τρίτο πρόσωπο αλλά όταν σου κρύβει κάποιος κάτι πολύ σημαντικό σίγουρα είναι απάτη. Αλλά δε θα ήθελα να μιλήσουμε γι αυτό τώρα.
Victoria: Καταλαβαίνω. Είναι κάποια πράγματα που δεν τα λες εύκολα, είναι σα να ανήκουν μόνο στο ζευγάρι.
Juan: Δεν είναι μόνο η Paola. Φυσικά έχεις γνωρίσει και την κόρη της την Lis.
Victoria: Ναι, τι συμβαίνει με τη Lis;
Juan: Έχω ήδη μαζέψει τα πράγματά μου και μένω σε ξενοδοχείο.
Victoria: Μα γιατί σε ξενοδοχείο, αφού έχεις εμένα τους γονείς μας, έλα εδώ να σε στηρίξουμε.
Juan: Δε ξέρω, έχω κι άλλες προτάσεις. Τέλος πάντων μιλούσαμε για την Lis. Όταν χθες το βράδυ πήγα να πάρω τα πράγματά μου, ότι είχα αφήσει, φυσικά την είδα.
Victoria: Πολύ δυσάρεστη κατάσταση, το φαντάζομαι.
Juan: Μη βιάζεσαι, άκου παρακάτω. Πήρα την βαλίτσα μου, βγήκα απ' την πόρτα, αλλά βγήκε κι αυτή και μου είπε να περιμένω. Με πλησίασε, μου είπε να κλείσω τα μάτια και με φίλησε. Στο στόμα!
Victoria: Θεέ μου! Ήξερα πως αυτό το κορίτσι ήταν ατίθασο αλλά... δε θα το περίμενα ποτέ αυτό. Τι σου είπε, γιατί το έκανε;
Juan: Λέει ότι είναι ερωτευμένη μαζί μου. Όπως και να χει φρόντισε να προστατεύσεις την ανιψιά μου από την παρέα της. Μια έφηβη που ρίχνεται σε μεγάλους άνδρες δεν είναι η καλύτερη επιρροή.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Julia με τον Joaquín και τον Gustavo)
Julia: (κοιτά το ρολόι) Αρκετά κάθισα. Ώρα να φύγω.  
Gustavo: Γιατί, έχεις να κάνεις κάτι; Καλά δεν περνάμε;
Julia: Ναι, περνάμε πολύ ωραία. Και μιας και είχα τόσο καιρό να ζήσω στο Buenos Aires, είστε πια οι μόνοι στενοί φίλοι που έχω εδώ. Αλλά δε θέλω ν' αφήνω πολύ ώρα τον πατέρα μου μόνο του.
Gustavo: Είσαι διαμάντι. Εντάξει πήγαινε, εμείς έτσι κι αλλιώς θα φάμε στη μάπα ο ένας τον άλλον για αρκετό καιρό. (χτυπά το κινητό της)
Joaquín: Γιατί δεν το σηκώνεις;
Julia: Είναι ο Luis. (το κλείνει) Καλύτερα να μην του δίνω πολύ αέρα.
Joaquín: Ξέρεις τη γνώμη μου. Αλλά αν πραγματικά τον θέλεις καλύτερα να μην κάνετε παιδιαρίσματα.
Julia: Καλά... κοίτα ξέρω ότι εσύ μισείς τα παιδιαρίσματα. Αλλά ο Luis είναι άλλο.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(O Pablo, η Violeta, η Gloria και η Lis σε μια καφετέρια. Η Lis στέλνει μυνήματα)
Pablo: Τι κάνεις αγάπη μου;
Lis: Στραβός είσαι; Στέλνω μήνυμα.
Pablo: Σε ποιον;
Lis: Αυτά είναι προσωπικά δεδομένα.
Pablo: Εγώ είμαι το αγόρι σου, έχεις μυστικά από μένα;
Lis: Ναι έχω. Τι θες; Στέλνω στον άλλο γκόμενό μου.
Pablo: Πολύ καλά. Ελπίζω η ρεζέρβα σου να είναι καλή γιατί εμένα ξέχνα με, έχω βαρεθεί τη συμπεριφορά σου.
Gloria: Παιδιά μη μαλώνετε. Αλλά Lis, μην είσαι αγενής, φαίνεται ότι δε σ' ενδιαφέρει η παρέα μας.
Lis: Ναι, αυτό είναι αλήθεια έχω βαρεθεί. Κι έχω καλύτερα πράγματα να κάνω. (σηκώνεται, ξαναδιαβάζει το μήνυμα: Juan, σε λατρεύω, σε περίμενα τόσα χρόνια, τώρα επιτέλους ήρθε η στιγμή να σε έχω. Πάντα δικιά σου, Lis)

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Victoria κάθεται κοντά στην πισίνα, ο Fernando την παρατηρεί, εκείνη το προσέχει)
Victoria: Fernando, τι θέλεις;
Fernando: (πλησιάζει) Δεν μπορώ να μη ρωτήσω. Τι έχετε;
Victoria: Τίποτα. Ξέρεις, ο Juan χωρίζει...
Fernando: Αλλά αυτό το ξέρατε. Κάτι άλλο έγινε...
Victoria: Ξέρεις Fernando, θα ήθελα να δω τ' αδέρφια μου ευτυχισμένα, να βρουν μια κοπέλα που να τους ταιριάζει, να κάνουν τη δική τους οικογένεια...
Fernando: Μα θα γίνει και αυτό, δεν τους πήραν τα χρόνια. Ο αδερφός σας προφανώς είχε μια ατυχία. Αύριο θα βρει εκείνη την κοπέλα που θα του ταιριάζει και θα είναι ευτυχισμένος. Τι άλλο συμβαίνει;
Victoria: Είμαστε τρία αδέρφια και τα τρία ελεύθερα.
Fernando: Αυτήν την περίοδο. Αλλά που ξέρετε ότι ο μικρός είναι ελεύθερος, πολύ λείπει και σίγουρα θα παίζει κάτι.
Victoria: Καλά. “Επίσημα” ας πούμε είμαστε ελεύθεροι. Δε θέλω να είναι μόνοι. Αλλά εγώ δεν είμαι μόνη. Έχω ένα παιδί...
Fernando: Δεν μπορώ να φανταστώ σε τι μπορεί να σας στενοχωρεί ένα κορίτσι σαν τη Violeta.  
Victoria: Δε με στενοχωρεί. Αλλά όταν αποκτήσεις παιδί θα καταλάβεις... σκέφτεσαι τα πάντα σχετικά με αυτό, αν θα έχει τις σωστές παρέες, αν κάποιος το παρασύρει...
Fernando: Υποθέτω πως κάτι έγινε και τα λέτε αυτά.
Victoria: Ναι, αλλά δε μπορώ να πω κάτι άλλο.
Fernando: Η Violeta, δε θα πάρει τον στραβό δρόμο χάρη σε καμιά κακιά παρέα. Είστε πολύ κοντά της κι ένα παιδί δε χρειάζεται τίποτα άλλο. Και κάποια μέρα όλοι μας θ' αποκατασταθούμε και θα κάνουμε παιδιά.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Ο Juan στο σπίτι του Federico)
Federico: Λοιπόν, τι γίνεται;
Juan: Χάλια. Κοίτα εδώ (του δείχνει το κινητό του)
Federico: Ένα κινητό.
Juan: Πάτα στα μηνύματα.
Federico: Θεέ μου. Πολλά μηνύματα ε;
Juan: Κλήσεις, μηνύματα, μ' έχουν τρελάνει μάνα και κόρη.
Federico: (διαβάζει) Πάντως η πιτσιρίκα είναι πολύ τολμηρή ε; Φαίνεται δε θα σταματήσει, αυτή πρέπει να είναι χειρότερη κι απ' την Gaby.
Juan: Απορώ, δε φοβάται πως μπορώ οποιαδήποτε στιγμή να δείξω αυτά τα μηνύματα στη μητέρα της και να της πω να τη μαζέψει; Αυτό δεν τη νοιάζει;
Federico: Μάλλον έχει καταλάβει πως είσαι πολύ καλός για να κάνεις κάτι τέτοιο.
Juan: Ήμουν καλός. Τώρα αυτό τελείωσε. Είμαι διατεθιμένος να τα βάλω εναντίον οποιουδήποτε απειλεί την ηρεμία μου. Είτε αυτός είναι η Paola, είτε είναι η Lis, είτε... δεν ξέρω ποιος.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Norberto υποδέχεται στο αεροδρόμιο μια κυρία)
Norberto: Είμαι πολύ χαρούμενος που σας ξαναβλέπω. Αν και δε φανταζόμουν ποτέ πως θα παίρνατε το αεροπλάνο να έρθετε μέχρι εδώ.
Federica: Γιατί δεν με ξέρετε καλά. Όταν με γνωρίσετε καλύτερα θα δείτε πως είμαι ικανή και γι αυτό και για πολλά περισσότερα.
Norberto: Μου αρέσουν οι δυναμικές και αποφασισμένες γυναίκες. (της παίρνει τη βαλίτσα). Μου επιτρέπετε. Τι θα λέγατε να πάμε για έναν καφέ για να τα πούμε καλύτερα;

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Dec 06, 2015 2:41 am

Επιτέλους η Σοφία τα ομολόγησε όλα! Η Λις απ'την άλλη, ευκαιρία έψαχνε να πάρει τη θέση της μάνας της
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Mon Dec 07, 2015 9:19 pm

CAPÍTULO 42

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Έχει βραδιάσει, o Norberto και η Federica βγαίνουν από ένα μπαρ)
Norberto: Πέρασε τόσο όμορφα η ώρα μαζί σας. Έχει κιόλας βραδιάσει κι όμως σχεδόν δεν το κατάλαβα.
Federica: Ας μιλάμε καλύτερα στον ενικό, γνωριζόμαστε τόσο καιρό και σήμερα είπαμε τόσα πολλά.
Norberto: Δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα.
Federica: Norberto, είστε εδώ και πολλά χρόνια ντετέκτιβ και φίλος του συζύγου μου. Αλλά κι εμένα με βλέπατε αρκετά συχνά. Μήπως φοβάστε να έρθουμε πιο κοντά; Το ξέρετε ότι σέβομαι την δουλειά σας και ποτέ δε θα σας ζητούσα να αποκαλύψετε κάτι σε μένα. Ξέρω ότι πάντα θα μου κρύβετε ορισμένα πράγματα που αφορούν τον Darío. Και πως αυτό πρέπει να κάνετε ως ντετέκτιβ αλλά και ως φίλος. Αν καμιά φορά ανοιγόμαστε ο ένας στον άλλον αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να νοιώθετε τύψεις για το γεγονός ότι τον καλύπτετε.
Norberto: Ας μιλάμε λοιπόν στον ενικό. Αλλά τι εννοείτε όταν λέτε ότι τον καλύπτω;
Federica: Φυσικά δεν μιλάω για επαγγελματικά θέματα για τα οποία δεν έχω τόσες γνώσεις όσο κι ας με κολακεύει ο Darío ότι τα πάω περίφημα με τις επιχειρήσεις. Καταλαβαίνω όμως ότι εκείνος δεν βρίσκεται τόσο καιρό εδώ για επαγγελματικούς λόγους. Υποψιάζομαι και μάλλον είναι βάσιμες οι υποψίες μου ότι πρόκειται για άλλη γυναίκα. Δυστυχώς από την αρχή του γάμου μας ήταν άπιστος.
Norberto: Αφού μιλάμε τόσο ανοιχτά ας συνεχίσουμε έτσι, είναι πολύ ωραίο, σπάνια οι άνθρωποι μιλάνε με τόση ειλικρίνεια. Είστε μια γυναίκα ωραιότατη, επίσης έξυπνη, με πολλά προτερήματα. Πως παντρευτήκατε κάποιον άνδρα που ξέρατε πως ήταν άπιστος; Γιατί συνήθως αυτά τα ξέρει κάποιος πριν τον γάμο.
Federica: (χαμογελά) Πάλι ο πληθυντικός...
Norberto: Θα μου πάρει λίγο να το συνηθίσω...
Federica: Όχι δε θα έλεγα πως ο Darío ήταν άπιστος από την αρχή της σχέσης. Τουλάχιστον όχι σε σημείο που να το καταλαβαίνω εγώ. Ήξερα όμως ότι μάλλον τον ενδιέφερε περισσότερο η περιουσία του πατέρα μου παρά εγώ η ίδια. Τον ερωτεύθηκα... Τώρα καμιά φορά που θυμάμαι τα παλιά, αναρωτιέμαι γιατί. Έτσι όμως είναι ο έρωτας. Εκείνη την στιγμή δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Κάναμε έναν γάμο, παιδιά, σε γενικές γραμμές ταιριάζαμε και πάντα συζητούσαμε τα διάφορα θέματα που μας απασχολούσαν... ένας τέτοιος δεσμός δεν θα ήταν εύκολο να σπάσει.
Norberto: Σίγουρα όχι.
Federica: Είπες πως είμαι μια ωραιότατη γυναίκα. Και με πολλά προτερήματα. Δεν είμαι όμως σίγουρη πως είμαι από τον τύπο των γυναικών που προτιμούν οι άνδρες.
Norberto: Τι εννοείς, δεν έχουν όλοι τον ίδιο τύπο.
Federica: Φυσικά, ούτε όλοι οι άνδρες, ούτε όλες οι γυναίκες έχουν τις ίδιες προτιμήσεις. Ο δικός μου τύπος όμως δεν είναι καθόλου δημοφιλής. Κι όμως όλοι οι άνδρες λένε ότι προτιμάνε γυναίκες σαν κι εμένα. Είμαι ειλικρινής, είμαι ευθύς τύπος, κάνω τα πάντα απλά, λέω αμέσως τι θέλω, τι με ενοχλεί, αν μου αρέσει κάποιος θα το δείξω, αυτά είναι τα χαρακτηριστικά μου από πιτσιρίκα. Οι άνδρες όσο κι αν δεν το παραδέχονται, τους αρέσουν τα παιχνίδια. Τρελαίνονται όταν κάποια τους κάνει να ζηλεύουν ακόμα κι αν φαίνεται ότι το κάνει επίτηδες. Τους αρέσουν τα κολπάκια, αυτά που αποκαλούν γυναικεία και κατινίστικα, στην πραγματικότητα τρελαίνονται γι αυτά. Έναν άνδρα τον βασανίζεις λίγο, του βάζεις την αμφιβολία ακόμα κι αν είσαι ερωτευμένη μαζί του, και σε ακολουθεί σαν σκυλάκι. Αλλά εγώ δεν μπορώ να φερθώ έτσι. Πάντα ήμουν ξεκάθαρη: αυτό μου αρέσει, αυτό δε μου αρέσει, εσύ δε μου αρέσεις, για σένα τρελαίνομαι. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω;
Norberto: Βεβαιότατα. Ξέρετε όμως... η ελληνική λέξη για τον έρωτα έχει την ίδια ρίζα με τη λέξη ερώτημα.
Federica: Εννοείς πως από τότε που σταματά κάθε αμφιβολία, από τη στιγμή που τα μαθαίνεις όλα για τον άλλον ο έρωτας τελειώνει; Τότε φοβάμαι πως ο έρωτας του Darío τελείωσε πολύ νωρίς. Όσο για μένα... Δεν μπορώ να πω πως είμαι το ίδιο ερωτευμένη όπως παλιά. Αλλά αυτό που νοιώθω για κείνον είναι σίγουρα κάτι παραπάνω από φιλία.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Είναι πρωί. Η Celeste μπαίνει στο ωδείο)
Celeste: Καλημέρα Juan.
Juan: Καλημέρα κούκλα.
Celeste: Πως είσαι;
Juan: Μια χαρά.
Celeste: Όντως φαίνεσαι πολύ καλύτερα.
Juan: Ναι, είμαι αν και καμιά φορά τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο απ' όσο περιμένεις.
Celeste: Δηλαδή;
Juan: (χαμογελά) Ρωτάς πολλά, είναι κάποια πράγματα που δεν μπορώ να σου πω, ακόμα τουλάχιστον. Έλα, παρήγγειλα έναν καφέ και μια σοκολάτα για σένα.
Celeste: (κάθεται) Α, ευχαριστώ πολύ.
Juan: Θυμόμουν ότι δε σου αρέσει ο καφές.
Celeste: Όχι, δε μ' αρέσει καθόλου, είναι πικρός.
Juan: Αλλά τονώνει. Η σοκολάτα πως είναι;
Celeste: Πολύ καλή, ευχαριστώ.
Juan: Λοιπόν, για άλλη μια φορά θα περιμένουμε τον Manuel;
Celeste: Ναι, αυτές τις μέρες αργεί. Αλλά μου το λέει, έχει υποχρεώσεις, μαθήματα...
Juan: Αλλά σ' αυτό το επίπεδο που είναι πρέπει να παίρνει τη μουσική λίγο περισσότερο στα σοβαρά.
Celeste: Είσαι αυστηρός μαζί του, είναι φοιτητής, δε θυμάσαι πως είναι;
Juan: Σου φαίνομαι πολύ μεγάλος, έτσι δεν είναι;
Celeste: Γιατί μου κάνεις αυτή την ερώτηση; Δε μου φαίνεσαι καθόλου μεγάλος ή άσχημος... Μήπως ψαρεύεις κοπλιμέντα;
Juan: Θέλεις να πάμε μέσα να δούμε τα κομμάτια για τις εξετάσεις;
Celeste: Ναι, πάμε.
Juan: Με την ησυχία σου, μπορείς να τελειώσεις την σοκολάτα.
Celeste: Όχι, θέλω να σου τα δείξω και να τα παίξω. Να μου πεις και τη γνώμη σου.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Ο Norberto με τον Darío στο σαλόνι του διαμερίσματος του δεύτερου. Κάθονται κι οι δύο αναπαυτικά στις πολυθρόνες)
Norberto: Τώρα που τελείωσες με την εκδίκησή σου, δε νομίζεις πως ήρθε η ώρα να γυρίσεις στην Ισπανία;
Darío: Νομίζεις πως αυτή ήταν η εκδίκησή μου; Κάνεις λάθος αγαπητέ μου.
Norberto: Της κατέστρεψες το μεγαλύτερό της σχέδιο, τι άλλο θες; Δε λυπάσαι καθόλου το καημένο το κοριτσάκι;
Darío: Αυτό ήταν η αρχή. Δε θα την αφήσω σε ησυχία, θα την κάνω να με βλέπει στον ύπνο της σαν εφιάλτη.
Norberto: Αφού δεν θα μπορούσε να σε βλέπει στον ύπνο της αλλιώς.
Darío: Αυτή την πλάκα δεν τη βλέπω πια καθόλου χαριτωμένη. (σηκώνεται συνεπαρμένος απ' τα σχέδιά του) Δεν έχει ιδέα το ποντίκι τι εκπλήξεις του ετοιμάζω!
Norberto: Μιας και μιλάμε για εκπλήξεις, έχω κι εγώ μια έκπληξη για σένα.
Darío: Τι έκπληξη;
Norberto: (κάνει μια αναπάντητη) Δε θα σε αφήσω να περιμένεις πολύ. (χτυπά το κουδούνι, ο Darío σηκώνεται και ανοίγει)
Federica: (τον αγκαλιάζει) Αγάπη μου, πόσο μου έλειψες!
Darío: (λίγο έκπληκτος, μένει ψύχραιμος) Κι εμένα αγάπη μου.
Federica: Μην ανησυχείς τα ξενοδοχεία μας είναι σε καλά χέρια, έχω αφήσει τον Miguel να κάνει κουμάντο.
Darío: Μα δε θ' αμφέβαλλα ποτέ για σένα, ξέρω πως τα πάντα τα κάνεις σωστά. Για να σε δω... μα πότε ομόρφυνες τόσο εσύ;

ΣΚΗΝΗ 4Η
(H Celeste παίζει στο πιάνο, ο Juan την κοιτά από κάποια απόσταση, όταν εμφανίζεται στην πόρτα η Paola)
Paola: (Μιλά δυνατά, η Celeste σταματά το πιάνο) Juan!
Juan: (Σηκώνει το βλέμμα) Paola, δεν ξέρεις ότι εδώ δουλεύω;
Paola: Το κινητό το έχεις κλειστό, δε μπορώ να σε βρω πουθενά, τι άλλο να έκανα;
Juan: Και σκέφτηκες το πιο απλό, να με ενοχλήσεις στη δουλειά μου, δε μου κάνει καμιά έκπληξη.
Paola: Juan, άφησε τα πείσματα, δεν είμαστε μικρά παιδιά. Πρέπει να μιλήσουμε.
Juan: (πλησιάζει την Celeste) Συνέχισε σε παρακαλώ. (εκείνη παίζει)
Paola: (πλησιάζει με απειλητικές διαθέσεις) Juan, αυτή τη φορά θα μ' ακούσεις θες δε θες.
Juan: Είσαι σίγουρη; Εγώ στη θέση σου δε θα διακινδύνευα να μάθει κάποια πράγματα και άσχετος κόσμος. (κάθεται κοντά στη Celeste) Ας το δούμε μαζί. (παίζουν για λίγο μαζί όταν περνά το ένα του χέρι στη μέση της κάτω από την χαλαρή μπλούζα. Εκείνη ταράζεται λίγο αλλά συνεχίζει. H Paola νευριάζει και βγαίνει στο χoλ και καπνίζει. Ο Juan σηκώνεται και κατευθύνεται προς το χoλ και κλείνει την πόρτα) Το ξέρεις πως μισώ το τσιγάρο. Τι καταλαβαίνεις που μου βρομίζεις τον χώρο;
Paola: Ήθελες μόνο μια αφορμή για να είσαι ελεύθερος να βγαίνεις μ' αυτή την τσούλα;
Juan: Ποια μιλάει!
Paola: Φεύγω. Αλλά μη νομίζεις πως δε θα μιλήσουμε. (φεύγει, ο Juan κάθεται στο γραφείο του χωλ και βάζει το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια του)

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Η Victoria στο δωμάτιο της Violeta)
Victoria: Αγάπη μου, θα ήθελα λίγο να μιλήσουμε.
Violeta: Γιατί, έγινε κάτι;
Victoria: Όχι μωρό μου. Θέλω να μου πεις... γενικά. Για τα νέα σου, για τους φίλους που έχεις κάνει...
Violeta: Μα δε στα λέω; Στα λέω σχεδόν όλα. Αυτά δηλαδή που μπορώ να πω, γιατί πάντα υπάρχουν και αυτά που δε λέμε στους γονείς. Εσύ τα λες όλα σε μένα;
Victoria: Μα ναι. Αλλά ξέρεις... επειδή ίσως ήταν απότομη η αλλαγή από τη μια χώρα στην άλλη και σίγουρα άλλαξε πολύ η ζωή σου, θέλω να είμαι όσο πιο κοντά γίνεται σε σένα.
Violeta: Όχι, αν βρεθούμε λίγο πιο κοντά θα σκάσω. Μαμά... μου έκανε καλό η αλλαγή. Ήταν σαν ένα σημάδι, πως να το πω. Ήρθαμε σε μια άλλη χώρα και όλα είναι διαφορετικά. Αλλά επειδή είναι διαφορετικά είναι σα να μου λένε πως πρέπει να προχωρήσω. Στην Ελλάδα όλα θα μου θύμιζαν τον μπαμπά. Και τον αγαπω και ποτέ δε θα τον ξεχάσω αλλά δεν ξέρω αν αντέχω να σκέφτομαι αυτό το πράγμα συνέχεια. Με καταλαβαίνεις;
Victoria: (σοβαρά) Ναι αγάπη μου, σε καταλαβαίνω. Είναι η πρώτη φορά που μιλάμε γι αυτό... ας το αφήσουμε καλύτερα. Λοιπόν, είσαι ευχαριστημένη;
Violeta: Ναι, γιατί γνώρισα τόσα καινούργια πράγματα. Την χώρα και την πόλη όπου μεγάλωσες, τη ζωή στην Αργεντινή... και γιατί έκανα καλούς φίλους.
Victoria: Με την Lis όμως δεν τα πηγαίνατε από την αρχή καλά.
Violeta: Η Lis είναι λίγο ξιπασμένη. Αλλά δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς ελαττώματα. Τελευταία δεν παίζουμε μόνο αλλά μιλάμε αρκετά. Φαίνεται λίγο άγρια αλλά δεν είναι κακιά. Εσύ εξάλλου ήθελες να τα πάμε καλά.
Victoria: Έχει αγόρι;
Violeta: Ναι, τον Pablo. Αν και δε νομίζω να είναι για πολύ το αγόρι της, συνέχεια τον μαλώνει. Κάπου το παρακάνει. Αλλά στους άνδρες δεν πρέπει να δίνουμε και πολύ αέρα, έτσι δεν είναι;

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Η Celeste παίρνει μια βαθιά ανάσα και μπαίνει στο χoλ ν' αντιμετωπίσει τον Juan)
Celeste: Δε μου αρέσει να μ' εκμεταλλεύονται.
Juan: Δηλαδή;
Celeste: Όταν πέρασες το χέρι στη μέση μου, το έκανες για να κάνεις τη γυναίκα σου να ζηλέψει ή για να την εκνευρίσεις. Δεν ξέρω τι προβλήματα έχεις μαζί της αλλά άσε εμένα έξω απ' όλο αυτό. Δε θέλω να έχω καμιά σχέση, δε μου αρέσει να μπαίνω στη μέση.
Juan: Κι όμως, πάντα ήσουν στη μέση.
Celeste: Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς... θες να με μπερδέψεις, γιατί δεν απαντάς σ' αυτά που λέω;
Juan: Κι όμως, κατά κάποιον τρόπο, σε ό,τι κάνω, όπου πάω, είσαι στη μέση. (παύση) Δεν ξέρω γιατί σε...ας μη λέω ψέματα , έχεις δίκιο... δε με νοιάζει να την κάνω να ζηλέψει αλλά ήθελα να τη νευριάσω. Αλλά επίσης ήθελα να σ' αγκαλιάσω, δε μου αρέσει που για να σε αγκαλιάσω θα πρέπει ν' αρρωστήσεις.
Celeste: (σιγά) Νομίζω, είχαμε ξεκαθαρίσει τα πράγματα.
Juan: (σηκώνεται) Ναι... αλλά ίσως ο παλιός λογαριασμός που κάναμε θα έπρεπε ν' αλλάξει γιατί κι οι συνθήκες έχουν αλλάξει....
Celeste: Εγώ δεν πρόκειται να γίνω εκείνη που θα σε παρηγορήσει γιατί δεν τα πας καλά με τη γυναίκα σου.
Juan: Είσαι σαφής, ας μην το αναλύσουμε άλλο. (χτυπά η πόρτα, ανοίγει) Ο Manuel!
Manuel: (με κέφι) Γεια σας! (κοιτά τη Celeste) Η καθηγήτριά μου είναι πιο όμορφη από ποτέ!
Juan: Θα συμφωνήσω. Αλλά πάντα είναι όμορφη.
Celeste: Έλα, Manuel, πάμε μέσα.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Ο Norberto με τον Darío στο σαλόνι)
Norberto: Ξέρεις τι σκεφτόμουν; Ότι καλά έκανες και ασχολήθηκες με τις επιχειρήσεις. Δεν έχεις καθόλου ταλέντο ηθοποιού. (μιλά σιγά) Κανένας δε θα πειθόταν ότι χάρηκες που είδες τη σύζυγό σου.
Darío: Αυτή τη στιγμή μου χαλά τα σχέδια.
Norberto: Μα ποια σχέδια; Darío αυτή τη φορά θα σου μιλήσω σαν φίλος. Σύνελθε! Πόσο καιρό είμαστε εδώ, πάνω από δυο μήνες. Έχεις παρατήσει τη δουλειά σου, τα έχεις παρατήσει όλα! Στο τέλος θα μείνεις άφραγκος και θα μείνεις και στο Buenos Aires όλη σου τη ζωή.
Darío: Το μόνο που μ' ενδιαφέρει τώρα είναι η εκδίκηση.
Norberto: Σίγουρα η μικρή στενοχωρήθηκε, έκλαψε... τι θέλεις να την κάνεις να συρθεί στα πόδια σου και να σε παρακαλά; Κάτι μου λέει πως αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Μη σου πω ότι πιο πιθανό είναι εσύ στο τέλος να την παρακαλάς. Darío... η γυναίκα σου είναι πολύ ωραία, έχεις δυο παιδιά, μια οικογένεια στην Ισπανία. Ανθρώπους που σε στηρίζουν και σε αγαπάνε.
Darío: Τώρα μάλιστα! Η τέλεια οικογένεια.
Norberto: Ίσως να ήταν η τέλεια οικογένεια αν δεν κυνηγούσες πιτσιρίκες.
Darío: Με τη γυναίκα μου πάντα ήμαστε δυο φίλοι και καλοί συνέταιροι περισσότερο παρά ζευγάρι. Με τα παιδιά μου ειδικά με τον μεγάλο οι σχέσεις μας δεν είναι καλές. Τι ευτυχισμένη οικογένεια!
Norberto: Με μια τόσο ελκυστική γυναίκα ένας άνδρας άμα ξέρει και θέλει μπορεί να δημιουργήσει μια καλύτερη σχέση. Και σε όλες τις οικογένειες υπάρχουν διαφωνίες και τσακωμοί. Εσύ τώρα ψάχνεις δικαιολογίες... Φαίνεται πως δεν σου αρέσει ο ρόλος του θύτη.
Darío: Norberto, λες εσύ να ξέρεις καλύτερα από μένα το τι συμβαίνει στην οικογένειά μου;
Norberto: Ναι, αυτό πιστεύω. Φεύγω τώρα.
Darío: Πες μου μόνο: εσύ κανόνισες να έρθει εδώ η Federica;
Norberto: Εκείνη με πήρε τηλέφωνο. Και δεν είχα λόγο να την αποτρέψω. Σε συμβουλεύω όταν ξυπνήσει να έχεις να της πεις μια γλυκιά κουβέντα. Αν εν τω μεταξύ έχει βελτιωθεί λίγο η υποκριτική σου.
Darío: Περίεργο κι αυτό... μάλλον θα κουράστηκε απ' το ταξίδι. Η Federica δεν κοιμάται σχεδόν ποτέ.
Norberto: Ίσως κάποιος να την κούρασε πολύ το προηγούμενο βράδυ. Αντίο.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(O Juan και η Celeste συνταντιούνται στο χoλ)
Juan: Πως τα πας με τον Manuel;
Celeste: Πολύ καλά. Και στα μαθήματα τα πάμε πολύ καλά.
Juan: Ωραία. Σίγουρα δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα; Πως να το πω, μου φαίνεται πως εκείνος σε θαυμάζει υπερβολικά.
Celeste: Δεν έχω πρόβλημα να με θαυμάζουν.
Juan: Και με τι έχεις πρόβλημα;
Celeste: Juan τι θέλεις;
Juan: Τι μαντεύεις;
Celeste: (χαμογελά) Έχεις όρεξη για παιχνίδια φαίνεται. Όμως Juan σε παρακαλώ, δε ξέρω τι συμβαίνει αλλά μην ανακατεύεις εμένα. Δεν είναι ότι δε σε συμπαθώ αλλά δε θέλω να μου την πέφτεις. Εδώ δουλεύω και δε θα ήθελα να μπλέξω τα πράγματα.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Η Paola καπνίζει στο σαλόνι στενοχωρημένη, μπαίνει η Lis)
Lis: Από τότε που έφυγε ο Juan η ατμόσφαιρα έχει γίνει πολύ ανθυγιεινή σ' αυτό το σπίτι.
Paola: Μην αρχίζεις κι εσύ...
Lis: Πήγες και τον είδες;
Paola: Ναι. Αλλά όπως πάντα... δε δέχτηκε να με ακούσει. Ήταν με μια μικρή, και καλά συνάδελφο, και την κοιτούσε, και την αγκάλιαζε κι εκείνη δεν έδειχνε να ενοχλείται.
Lis: Σε χώρισε για κείνη;
Paola: Δεν ξέρω... εκείνη είναι πολύ όμορφη...
Lis: (θυμώνει) Και πως την λένε; Θέλω να πάω και να της βγάλω τα μαλλιά τρίχα τρίχα! (πάει να φύγει)
Paola: Εκτιμώ την στάση σου που για πρώτη φορά είναι στάση συμπαράστασης αλλά δε θα πας πουθενά. Μέχρι να πας εξάλλου εκείνη θα έχει φύγει. Κι αυτός θα έχει φύγει, σήμερα σχολά νωρίς.
Lis: Μαμά, δεν σε καταλαβαίνω, υπάρχει άλλη γυναίκα και είσαι τόσο ψύχραιμη; Εγώ στη θέση σου...
Paola: Ναι ξέρω. Σε παρακαλώ. Εκείνη τι φταίει; O Juan ήταν παντρεμένος! Και είναι μέχρι να βγουν τα χαρτιά.
Lis: Κι εκείνη αποκλείεται να μην το ήξερε!
Paola: Δεν είμαι σίγουρη ότι είχαν σχέση.
Lis: Μαμά, αν γυρίσει ο Juan θα τον δεχθείς;
Paola: Φυσικά.
Lis: Ακόμα κι αν σε απάτησε με άλλη;
Paola: Ναι. Θέλω μόνο να γυρίσει.
Lis: Και που είναι η αξιοπρέπειά σου μαμά;
Paola: Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η αγάπη κι αυτή υπήρχε μεταξύ μας. Όταν ένα ζευγάρι είναι τόσο καιρό μαζί, μπορεί κάποιος από τους δύο να κάνει ένα λάθος.
Lis: Όμως δεν το έκανες εσύ!
Paola: Δε θα το έκανα ποτέ. Αλλά θα τον συγχωρούσα. Μαζί γελάσαμε, κλάψαμε, με βοήθησε, μου συμπαραστάθηκε, το ίδιο έκανα κι εγώ στις δύσκολες στιγμές... ήμαστε ο ένας για τον άλλον. Αγαπηθήκαμε πάρα πολύ. Ήταν ο άνθρωπός μου. Μ' αυτή την ηλίθια πιτσιρίκα θέλει να μόνο να περάσει ευχάριστα τον χρόνο του.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(O Luis συναντά στον δρόμο τη Julia)
Luis: Γεια σου μωρό μου...
Julia: Πολύ θάρρος πήρες. Και καταρχάς πως βρέθηκες εδώ;
Luis: Είδες σύμπτωση; Οι χώροι εργασίας μας βρίσκονται κοντά. Κι εσύ τώρα σχόλασες;
Julia: Ναι. Αλήθεια βρήκες δουλειά; Και τι κάνεις;
Luis: Τηλεμάρκετινγκ. Προωθώ το σούπερ μασαζοστρώμα που ανακουφίζει από χρόνιες ασθένειες της σπονδυλικής στήλης.
Julia: Θεέ μου! Μη μου πεις πως έχεις παραγγελίες μ' αυτό το πράγμα.
Luis: Σήμερα μόνο, 6!
Julia: Μη μου πεις.
Luis: Έχω το επικοινωνιακό χάρισμα.
Julia: Δε μπορώ να το πιστέψω.
Luis: Για κάποιον λόγο με υποτιμάς. Δυστυχώς μόνο εσένα δε μπορώ να πείσω για την αγνότητα των προθέσεών μου. Τι θα κάνεις τώρα;
Julia: Θα γυρίσω σπίτι.
Luis: Έλα να σε πάω εγώ.
Julia: Δεν ξέρω...
Luis: Μα μόνο θα σε πάω σπίτι. Προτιμάς αυτόν τον Joaquín, αλλά τώρα εγώ είμαι εύκαιρος. Έλα, θα σου πω τι έγινε και με τη Sofía. (φτάνουν στο αυτοκίνητο, της ανοίγει την πόρτα)

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Ο Fernando και η Victoria συναντιούνται σ' έναν διάδρομο της έπαυλης)
Fernando: Πως είστε;
Victoria: Τι εννοείς;
Fernando: Με συγχωρείτε για την αδιακρισία. Αλλά επειδή ήσαστε λίγο ανήσυχη για τη Violeta... Καλά, θα υποθέσω πως είναι οι γνωστές ανησυχίες των γονιών...
Victoria: Ποια αδιακρισία Fernando; Εμείς έχουμε φτάσει να τα λέμε όλα.
Fernando: Όχι, το λέω μόνο γιατί έγινε κάτι με τον Juan και ίσως να σκεφτήκατε ότι προσπαθώ να μάθω...
Victoria: (πλησιάζει αρκετά κοντά) Όχι Fernando, σε γνωρίζω πια. Δε σκέφτομαι άσχημα για σένα. Και δε θα χρειαστεί ποτέ να προσπαθήσεις να μάθεις κάτι. Ό,τι θέλω να σου πω θα σου πω. Και αν δε θέλω να σου πω κάτι δε θα πάρεις λέξη από μένα. Αλλά εμείς πια είμαστε φίλοι.
Fernando: “Στο κάτω κάτω είμαστε φίλοι”
Victoria: Όπως λέει το τραγούδι.
Fernando: Σας αρέσει αυτό το τραγούδι;
Victoria: Πολύ.
Fernando: Lalo Martel.
Victoria: Το ξέρω. “Φίλοι, τίποτα περισσότερο”(τα χείλη τους πλησιάζουν όταν εμφανίζεται η Carla).

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Tue Dec 08, 2015 3:21 pm

Αυτή η Κάρλα θα σταματήσει ποτέ να γκαντεμιάζει τα παιδιά της;
Συμφωνώ με τον Ντάριο στο κυνήγι της Σοφίας! Μπορεί να είναι κάθαρμα αυτός, αλλά κάποιος πρέπει να βάλει στη θέση της την αχώνευτη.
Καμιά αξιοπρέπεια η Πάολα, βλέπω. Ευτυχώς που η Σελέστε κρατάει τη δική της.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Dec 09, 2015 9:45 am

Αν και δε θυμάμαι καλά τι σκεφτόμουν όταν το έγραφα, νομίζω ότι η συμπεριφορά της Πάολα έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο Χουάν έμαθε μ' αυτό το τρόπο για το παρελθόν της, έχει τύψεις.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Fri Dec 11, 2015 8:23 pm

CAPÍTULO 43

ΣΚΗΝΗ 1Η
(H Carla πλησιάζει τον Fernando και τη Victoria)
Carla: Τι κάνετε εδώ εσείς;
Victoria: Μιλάμε μαμά. Τι θες δηλαδή να κάνουμε;
Carla: Και τι δηλαδή έχεις να πεις εσύ με τον σοφέρ;
Victoria: Για να μιλάμε κάτι θα έχουμε να πούμε. Μήπως εσύ δεν μιλάς με τον Fernando ή τη Lucia;
Carla: Μόνο για να δίνω εντολές. Αυτό γίνεται προφορικά.
Victoria: Μαμά, μη γίνεσαι αγενής.
Carla: Κι εσύ να φροντίσεις να κρατάς τη θέση σου. Ελπίζω να το καταφέρεις έστω και τώρα που είναι αργά. 
Fernando: Εμένα μου επιτρέπετε. (αποχωρεί)

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Η Celeste μπαίνει στο ωδείο, το κλίμα είναι λίγο ψυχρό)
Celeste: Καλημέρα.
Juan: Καλημέρα.
Celeste: Πάω μέσα.
Juan: Μήπως θες να σου παραγγείλω τίποτα, καμιά πορτοκαλάδα...
Celeste: Όχι ευχαριστώ έχω φάει.
Juan: Όπως θες.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Η Carla μιλά με την Victoria στον κήπο)
Carla: Μετά τον ψαρά ο σoφέρ;
Victoria: Δεν καταλαβαίνω γιατί μιλάς.
Carla: Καταλαβαίνεις και πολύ καλά. Λες και δε βλέπω ότι κάνετε πολυ παρέα. Αλλά δεν είχα αντιληφθεί το φλερτ -που να το φανταστώ. Μην τολμήσεις να το αρνηθείς. Αν δεν ερχόμουν θα φιλιόσασταν.
Victoria: Όχι μαμά. Και στο κάτω κάτω δεν καταλαβαίνω, δεν το βρίσκεις γελοίο να  μου φέρεσαι σα να είμαι έφηβη και χρειάζομαι καθοδήγηση;
Carla: Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτός δουλεύει για μας. Δεν είναι της τάξης μας. Δε θα μπορούσες να συναναστρέφεσαι με επιχειρηματίες, εφοπλιστές, επιστήμονες, ανθρώπους σαν κι εμάς; Τι έχεις να πεις με έναν σoφέρ, τι κοινό έχετε; Κι αν μαθευτεί στον κύκλο μας; Φαντάζεσαι το σκάνδαλο! Η Victoria Di Carlo με τον σoφέρ της.
Victoria: Μαμά δε μ' ενδιαφέρουν τα σενάριά σου. Παράτα με. Ο Fernando ήταν το μόνο άτομο σ' αυτό το σπίτι που μπορούσα να εμπιστευθώ όταν εσύ αδιαφορούσες ακόμα και για την εγγονή σου. Θα κάνω όση παρέα θέλω μαζί του.
Carla: Μη μου αντιμιλάς εμένα! (πλησιάζει ο Carlos)
Carlos: Τι συμβαίνει εδώ;
Victoria: Τίποτα μπαμπά. Είχαμε μια συζήτηση που μόλις έληξε.
Carlos: Η οποία φαινόταν σοβαρή. Και έντονη.
Carla: Και πως να μην είναι έντονη. Όλα έχουν τα όριά τους αν και η κόρη μας αυτό φαίνεται πως δεν το έχει μάθει ακόμα. Η Victoria και ο Fernando φλερτάρουν κι εκείνη το αρνείται. Αλλά στο τσακ τους έπιασα που θα φιλιόντουσαν.
Carlos: Πιστεύω πως έχει περάσει καιρός από την απώλεια του συζύγου της, και δε θα το έβρισκα κακό να προσπαθήσει να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Αλλά ποιον Fernando εννοείς;
Carla: Τον σοφέρ.
Carlos: Έλα τώρα Carla. Η Victoria είναι πια μεγάλο κορίτσι. Ο Fernando είναι σοβαρός, εμπνέει εμπιστοσύνη. Πιθανότατα θα παρεξήγησες. Εγώ σέβομαι τις αποφάσεις της όσο κι αν διαφωνώ. Δεν είναι από τις ελαφριές κοπέλες που θα πέφτανε στην αγκαλιά οποιουδήποτε άνδρα που θα τον έβρισκαν εύκαιρο. Δεν πιστεύω ότι θα έκανε ποτέ ένα τέτοιο λάθος.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Η Celeste κάνει μάθημα στον Manuel όταν διακόπτει ο Juan)
Juan: Celeste, μπορείς να έρθεις λίγο που σε θέλω.
Celeste: Αμέσως. (στον Manuel) Συνέχισε να παίζεις όσο θα λείπω. (πλησιάζει τον Juan)
Juan: (της ακουμπά ελαφρά τη μέση και την οδηγεί σ' ένα μέρος του κτηρίου όπου βρίσκονται μόνοι) Δεν ξέρω πως να στο πω.
Celeste: Τι συμβαίνει, φαίνεσαι πολύ σοβαρός...
Juan: (την πλησιάζει και της ακουμπά το μάγουλο, μετά τα μαλλιά και τον λαιμό και την φιλά με πάθος)
Celeste: (στην αρχή αφήνει να την φιλά αλλά μετά προσπαθεί να ελευθερωθεί. Μένει αποσβολωμένη) Δεν καταλαβαίνω.
Juan: Ούτε εγώ. Δεν μπορώ να εξηγήσω αυτό που μου συμβαίνει.
Celeste: (θυμωμένη) Για ποια με πέρασες; Τι νομίζεις πως σου δίνει το δικαίωμα να με φιλάς επειδή έτσι σου κάπνισε;
Juan: Πρέπει κάποια στιγμή να μιλήσουμε.
Celeste: Συμφωνώ, σίγουρα πρέπει να μιλήσουμε. Γιατί αυτά που σου είπα φαίνεται πως δεν τα πήρες καθόλου στα σοβαρά. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μια και καλή.
Juan: Ναι, να μιλήσουμε. Αλλά αργότερα. (την ξαναφιλά)
Celeste: Τώρα θα... τώρα θα πάω στο μάθημα. Δεν ξέρω τι σε έπιασε και με διέκοψες για κάτι τέτοιο, για μια βλακεία. (φεύγει)

ΣΚΗΝΗ 5Η
(O Norberto και ο Darío στο σαλόνι, όταν μπαίνει η Federica)
Federica: (τους φέρνει από μια πορτοκαλάδα στον καθένα) Αχ... φαίνεται πως ο αέρας της Αργεντινής μ' έχει αναζωογονήσει. Νοιώθω πολύ καλύτερα, με περισσότερη ενέργεια...
Norberto: Οφείλεται στο ταξίδι. Πάντα το να αλλάζεις παραστάσεις κάνει καλό. Τα λατρεύω τα ταξίδια.
Darío: Εγώ τα μισώ.
Federica: Κρίμα που λόγω δουλειάς πρέπει όμως να τα κάνεις αγάπη μου.  
Norberto: Είναι λίγο μίζερος ο σύζυγός σου Federica.
Federica: (κάθεται κοντά στον Darío και του πιάνει το χέρι) Όπως και να χει εγώ τον αγαπώ.
Darío: Δε μου αρέσει όταν πρέπει να φεύγω και ν' αφήνω την οικογένειά μου.  
Federica: Τι γλυκός.
Darío: Δυστυχώς σε λίγο πρέπει να φύγω, έχω πάλι ραντεβού.
Federica: Μα δε μου το είχες πει αυτό. Μπορώ να έρθω κι εγώ;
Darío: Όχι, είναι αυστηρώς επαγγελματικό. Θα συζητήσουμε για συμβόλαια μ' έναν από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες της χώρας, τι θα του πω, έφερα και τη γυναίκα μου για παρέα.  
Federica: Πες μου, περί τίνος πρόκειται.
Darío: Αυτό στο φυλάω για έκπληξη αγάπη μου.
Federica: Κρίμα... φαντάζομαι ότι θ' αργήσεις. Κι εγώ που ονειρευόμουν να με ξεναγήσεις στο Buenos Aires.
Norberto: Μη λυπάσαι Federica, εξάλλου το Buenos Aires είναι πολύ πιο ενδιαφέρον τη νύχτα.
Federica: Εσύ τι γνώμη έχεις γι αυτό Darío;
Darío: Εγώ... θα έλεγα πως κάθε πόλη όταν την πρωτογνωρίζουμε μας φαίνεται ενδιαφέρουσα. Και το πρωί και το βράδυ. Τι θα έλεγες να πας μια βόλτα με τον Norberto όταν φύγω, για να μη βαριέσαι;

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Στο ωδείο η Celeste θυμάται το φιλί με τον Juan: Celeste: Τι συμβαίνει, φαίνεσαι πολύ σοβαρός...
Juan: (την πλησιάζει και της ακουμπά το μάγουλο, μετά τα μαλλιά και τον λαιμό και την φιλά με πάθος)
Celeste: (στην αρχή αφήνει να την φιλά αλλά μετά προσπαθεί να ελευθερωθεί. Μένει αποσβολωμένη) Δεν καταλαβαίνω.
Juan: Ούτε εγώ. Δεν μπορώ να εξηγήσω αυτό που μου συμβαίνει. O Manuel παίζει)
Manuel: Έκανα ένα λάθος.
Celeste: Μη σταματάς για ένα λάθος. Παίζεις πολύ καλά. Όταν το ξαναπαίξεις δεν θα το ξανακάνεις.
Manuel: Δεν έκανα ένα λάθος, έκανα πολλά λάθη. Αλλά εσύ δεν ακούς. Τι σε απασχολεί;
Celeste: Έχεις δίκιο δεν ήμουν συγκεντρωμένη. Παίζεις ωραία, έχεις τους σωστούς χρωματισμούς... για να το ξαναδούμε.
Manuel: Όχι, θέλω να μου πεις τι σου συμβαίνει. Έχει σχέση με τον Juan;
Celeste: Ναι, αλλά όχι με σένα.
Manuel: Θέλει να σε διώξει; Γιατί;
Celeste: Όχι, δε θέλει να με διώξει. Δεν μπορώ να σου πω κάτι περισσότερο.
Manuel: Από ενδιαφέρον ρωτάω.
Celeste: Το ξέρω. (σηκώνεται και απομακρύνεται) Παίξε τώρα σε παρακαλώ.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(H Julia και ο Luis κάνουν έναν περίπατο)
Julia: Ώστε έτσι τελείωσε η ιστορία με την Sofía.
Luis: Δε σε χαροποιεί;
Julia: Δεν ξέρω. Γιατί μπλέχτηκες με μια τέτοια γυναίκα;
Luis: Δε φανταζόμουν ότι θα έφτανε ως εκεί.
Julia: Σου άρεσε φαντάζομαι, αλλά δεν ξέρω, ήσουν καιρό μαζί της, δεν είχες δει κάτι...
Luis: Ας μην το κάνουμε θέμα. Μου άρεσε γι αυτό ήμουν μαζί της. Μετά χωρίσαμε και μετά τα ξαναφτιάξαμε. Εντάξει, ήταν λάθος μου. Μην με κατακρίνεις όμως γι αυτό. Δε μ' ενδιαφέρει αυτή η γυναίκα, δε την ενδιαφέρω κι εγώ, μάλλον πάντα την ενδιέφεραν μόνο τα λεφτά της οικογένειάς μου... Τελείωσε. Εγώ αν βρίσκομαι εδώ, βρίσκομαι μόνο για σένα. Και αυτό που νοιώθω για σένα δεν το έχω νοιώσει ούτε για την Sofía, ούτε για καμία άλλη. Με πιστεύεις;
Julia: Γιατί δεν είχες το θάρρος να μου πεις την αλήθεια;
Luis: Για να μη σε χάσω. Είναι το μόνο που φοβάμαι.
Julia: Δεν ξέρω αν πρέπει να σε πιστέψω πάλι. Γνωριζόμαστε λίγο και μου είπες ήδη μια φορά ψέματα. Και ήταν σοβαρό ψέμα.
Luis: Julia, δεν πιστεύεις αυτά που σου λέω;
Julia: Δεν ξέρω.
Luis: Αφού με πιστεύεις. Το βλέπω στα μάτια σου. (τη φιλά)

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Ο Norberto και η Federica κάθονται σ' ένα καφέ)
Norberto: Δε μιλάς... μάλλον η παρέα μου πια δε σου είναι ευχάριστη.
Federica: (χαμογελά) Τι λες Norberto. Δε θα μπορούσα να έχω έναν πιο καλό και ευχάριστο ξεναγό από σένα. Το πρόβλημα είναι... όπως πάντα ο Darío. Φοβάμαι ότι δεν του έλειψα καθόλου όσο καιρό ήταν εδώ.
Norberto: Ίσως μετά από τόσα χρόνια να έφτασε η ώρα να περάσετε την κρίση που περνάνε όλα τα ζευγάρια.
Federica: Μακάρι να το έβλεπα κι εγώ σαν μια κρίση. Φοβάμαι όμως πως ο γάμος μου τελείωσε και απλώς δεν θέλω να το παραδεχθώ. Πως αυτός ο γάμος έχει τελειώσει, πάρουμε ή δεν πάρουμε ποτέ διαζύγιο.
Norberto: Κι εσύ τι θέλεις;
Federica: Δε θα σου πω ψέματα. Θέλω να το προσπαθήσω. Μπορεί να βλέπω πως δεν προχωρά αλλά έχω την ελπίδα.
Norberto: Δε σε αδικώ. Μπορεί ο γάμος να είναι νεκρός, αλλά είσαι μια ενδιαφέρουσα γυναίκα. Που ίσως έχει την ικανότητα να τον αναστήσει. Ένας άνδρας δεν παίρνει την απόφαση να χωρίσει εύκολα.
Federica: Αυτό το έχω καταλάβει καλά. Θα μπορούσαμε να έχουμε χωρίσει εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά δεν πιστεύω πως είναι μόνο το οικονομικό θέμα που κρατάει τον γάμο μας. Φοβάται μια τέτοια αλλαγή.
Norberto: Είμαι σίγουρος πως του είσαι απαραίτητη.
Federica: Μπορεί. Ν' αντιπροσωπεύω τη σταθερότητα που θέλει στη ζωή του. Καλή για μάνα, για συνέταιρος, για να κανονίζω τα θέματα που αφορούν την οικογένεια, τα οικονομικά, καλή για να συμπληρώνω την εικόνα της κοινωνικής επιτυχίας... Αλλά από αυτή την εικόνα λείπει ο έρωτας.
 
ΣΚΗΝΗ 9Η
(Η Celeste βρίσκει τον Juan στο γραφείο του. Προχωρά προσπαθώντας να βρει τα κατάλληλα λόγια)
Juan: Θες να μου πεις πως πρέπει να μιλήσουμε.
Celeste: Ναι. Ναι...
Juan: Σε ακούω λοιπόν.
Celeste: Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Παντρεύεσαι, μετά από λίγο μου ρίχνεσαι, δεν καταλαβαίνω.
Juan: Να σου θυμίσω πως αυτή που με φίλησε πρώτη ήσουν εσύ.
Celeste: Τότε οι συνθήκες ήταν αλλιώς. Και τώρα στο κάτω κάτω είσαι εργοδότης μου. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί σεξουαλική παρενόχληση.
Juan: Εργοδότης; Έλα τώρα... Νομίζω ότι το ξέρουμε πως αν δεν ήσουν ομορφούλα δε θα έπαιρνες ποτέ αυτή την δουλειά.
Celeste: Τι εννοείς; Πως δεν αξίζω σαν καθηγήτρια;
Juan: (σηκώνεται και την πλησιάζει) Φυσικά αξίζεις μωρό μου. Γιατί κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις; Είσαι εδώ γιατί μ' άρεσες από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Δε σε υποτιμώ. Αλλά θα μπορούσε να είναι στη θέση σου οποιαδήποτε άλλη. Όμως εγώ σε διάλεξα... γιατί δε θα μπορούσα να μη σε βλέπω.
Celeste: Σε παρακαλώ, όλο αυτό με ενοχλεί. Δείξε λίγο σεβασμό.
Juan: Δε μπορώ να υποκρίνομαι. Αφού μ' αρέσεις πολύ. Τι θες, να δουλεύουμε μαζί, ν' ανταλλάσσουμε δυο κουβέντες τυπικά, και μέσα μου να λιώνω; Εγώ το ξέρεις πως δε θα σε απειλούσα ποτε να σε διώξω. Αλλά τόσο δύσκολο είναι να μου δώσεις μια ευκαιρία; Ο γάμος μου δεν υφίσταται πια.
Celeste: Και γιατί να δώσω μια ευκαιρία σε κάποιον που χωρίζει τόσο σύντομα;
Juan: Είναι κάποια πράγματα που ίσως είναι νωρίς για να τα μάθεις. Έχεις φίλο;
Celeste: Δε σ' αφορά.
Juan: Ναι, δε μ' ενδιαφέρει. Δε θα σταματήσω.
Celeste: Θέλεις να με κάνεις να παραιτηθώ;
Juan: (της πιάνει το χέρι) Όχι, μη παραιτηθείς. Δε θα βρω καμιά καλύτερη από σένα. Πρέπει να μάθεις να παλεύεις στη ζωή σου. Γιατί να παραιτηθείς αφού δεν φταις; Θα μπορούσες να μου κάνεις μήνυση, να κάνεις καταγγελία, οτιδήποτε άλλο...  
Celeste: Εγώ δε θα έκανα κάτι τέτοιο σε σένα. Είμαστε φίλοι.
Juan: Δυστυχώς όχι. Είμαστε συνάδελφοι. Μακάρι να ήμαστε φίλοι. Να μου έλεγες τι σκέφτεσαι, τι κάνεις... Να είχα μεγαλύτερο χώρο στη ζωή σου.
Celeste: Σε παρακαλώ. Με παιδεύεις και το ξέρεις ότι εγώ δεν φταίω. Μ' ενοχλεί πολύ όλο αυτό.
Juan: Τι θα έλεγες να πάμε κάπου να φάμε και να συζητήσουμε;
Celeste: Τώρα;
Juan: Όχι τώρα. Να κανονίσουμε. Για να έχω τον χρόνο να φτιαχτώ, να βάλω κολόνια, για να γίνεις κι εσύ ακόμα πιο όμορφη.  
Celeste: Ποτέ. Γιατί το κάνεις τώρα αυτό, τι σ' έπιασε; Είμαι η πιο κοντινή γυναίκα τώρα που χώρισες; Τι θέλεις από μένα;
Juan: Τα πάντα. Εσένα. (Η Celeste ελευθερώνει το χέρι της και φεύγει).

ΣΚΗΝΗ 10Η
(O Carlos παρατηρεί λίγο τον Fernando. Μετά μπαίνει στο αυτοκίνητο.)
Carlos: Τι γίνεται Fernando;
Fernando: Καλά κύριε Carlos.
Carlos: Έγινε τίποτα σήμερα, βρήκα την Carla κάπως νευρική. Και νομίζω ότι είχε να κάνει και μαζί σου.
Fernando: Όχι κύριε. Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο. Δεν μάλωσα με κανέναν και δεν πιστεύω η κυρία Carla να έχει κάποιο πρόβλημα μαζί μου. Πάντα ήμουν συνεπής στις υποχρεώσεις μου.
Carlos: Χαίρομαι. Όλα λοιπόν συνεχίζουν όπως πρώτα.
Fernando: Ναι, κύριε, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Σε σημείο βαρεμάρας.  
Carlos: Το τελευταίο δεν είναι καλό. Είσαι νέος άνθρωπος Fernando, και νομίζω ότι πολλά πράγματα θα σε βοηθούσαν να βγεις από την πλήξη. Αν αισθάνεσαι πλήξη. Τέλος πάντων, είσαι αρκετά έξυπνος και δε χρειάζεσαι συμβουλές. Πάντως καλά που δεν υπάρχει πρόβλημα. Εγώ σε πιστεύω.
Fernando: Ναι, κύριε, όλα είναι όπως ήταν. Δε μου αρέσει να μαλώνω, κυρίως στη δουλειά, δε μου αρέσουν οι καυγάδες και οι φασαρίες.
Carlos: Καταπληκτικά. Γιατί ούτε εμένα μου αρέσουν.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(O Norberto συνοδεύει την Federica σπίτι)
Federica: (κλείνει το κινητό) O Darío θ' αργήσει γυρίσει ακόμα... Έτσι είναι όταν πρόκειται για δουλειά. Θέλεις να περάσεις μέσα για ένα ακόμα ποτό.
Norberto: Τι ευγενική.
Federica: Δεν το λέω από ευγένεια. Μ' αρέσει η παρέα σου.
Norberto: Ευχαριστώ κυρία μου. Δεν μπορώ ν' αρνηθώ.
Federica: (ανοίγει την πόρτα) Ωραία. Ποιο είναι το αγαπημένο σου ποτό;
Norberto: Kalua. Υπάρχει;
Federica: Τι σύμπτωση! Και το δικό μου αγαπημένο. Του Darío δεν του αρέσει τόσο. (κοιτά το μπαρ, χαμογελά) Αλλά ευτυχώς υπάρχει στο μπαρ.
Norberto: Θα σου χαρίσω την απόλαυση της συντροφιάς μου με έναν όρο.
Federica: Να τον ακούσω λοιπόν.
Norberto: Δε θα μιλήσουμε άλλο για τον Darío.
Federica: Έχεις δίκιο. Παρασύρομαι και μιλάω συνέχεια για κείνον. Αλλά γιατί θα ήθελες να μιλήσουμε.
Norberto: Ίσως να μην έχω δίκιο. Μ' έναν τόσο αδιάφορο σύζυγο εσύ ποτέ αναζήτησες την στοργή αλλού;
Federica: Μια κυρία δεν απαντά σε τέτοιου είδους ερωτήσεις.
Norberto: Νομίζω ότι η κυρία μου έδωσε ήδη την απάντηση.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Lis μπαίνει στο ωδείο και αιφνιδιάζει τον Juan)
Juan: Lis! Τι θέλεις εδώ;
Lis: Ό,τι θέλω πάντα. Εσένα.
Juan: Κι αν το μάθαινε η μάνα σου, αν της το έλεγα, τι θα έκανες.
Lis: Δε με νοιάζει. Χωρίσατε, δεν χωρίσατε;
Juan: (θυμώνει) Πας καθόλου καλά κορίτσι μου;! Δεν καταλαβαίνεις πως χάνεις τον χρόνο σου που επιμένεις; Θα έκανα ποτέ σχέση μ' ένα ανήλικο; Και μάλιστα με μια κοπέλα της οποίας τη μητέρα παντρεύτηκα; Τι άνθρωπος είσαι εσύ; Τη μάνα σου δεν τη σκέφτεσαι; Πέρα από τον εαυτό σου δεν σκέφτεσαι κανέναν;
Lis: Juan... όλα τα κάνω μόνο για σένα. Μόνο γιατί είσαι εσύ και σ' αγαπάω. Δε με νοιάζει αν το πεις στη μητέρα μου. Δε με νοιάζει αν της δείξεις τα μηνύματα. Δε με νοιάζει τίποτα, μόνο εσύ. Ξέρω ότι δε θα ζήσω για πάντα. Θέλω να ζήσω όπως εγώ θέλω, να κάνω ό,τι μου αρέσει, χωρίς περιορισμούς. (Η Celeste επιστρέφει και σταματά πίσω απ' την πόρτα και ακούει) Να κάνω αυτό που θέλω εγώ, όχι αυτό που θέλουν οι άλλοι.
Juan: Μάλιστα. Γαϊδουριά με μια πινελιά φιλοσοφίας. Σε παρακαλώ, φύγε. Μη με κάνεις να σε διώξω με τις κλωτσιές.
Lis: Ό,τι και να κάνεις θα σ' αγαπώ.  
Juan: Μπορείς να μ' αγαπάς όσο θέλεις. Αλλά εγώ δε σ' αγαπώ. Καθόλου. Ήμουν βλάκας που δεν κατάλαβα τόσο καιρό τι άνθρωπος είσαι. Ένα κορίτσι που δεν το νοιάζει καθόλου να πληγώνει τους άλλους.  
Lis: Και τι φταίω εγώ που σε ερωτεύθηκα; Τι φταίω αν είσαι ο άνδρας της μητέρας μου; Αν δεν ήσουν θα σου το έλεγα πιο πριν.
Juan: Δεν ξέρω. Ίσως πρέπει αν δεις κάποιον ψυχολόγο, να του μιλήσεις...
Lis: Δεν είμαι άρρωστη, είμαι ερωτευμένη. Και δε θα φύγω αν δε μου δώσεις ένα φιλί. (τον πιάνει απ' τον λαιμό και πέφτει πάνω του για να τον φιλήσει. Η Celeste έχει μείνει άναυδη)

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sat Dec 12, 2015 6:01 pm

"Γαϊδουριά με μια πινελιά φιλοσοφίας!" Χωρίς πλάκα, ήταν εμπνευσμένο!
Ένας παραπάνω λόγος που ο Χουάν έπρεπε να ξεκουμπιστεί από το σπίτι της Πάολα
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Dec 13, 2015 7:43 pm

CAPÍTULO 44

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Μόλις η Lis πάει να φιλήσει τον Juan μπαίνει η Celeste)
Celeste: Με συγχωρείτε. Ξέχασα τα βιβλία μου...
Juan: (της τα δίνει) Ορίστε.
Celeste: Ευχαριστώ.
Juan: (με κάποια αμηχανία) Από δω η Lis... H Lis είναι...
Lis: Είμαι κόρη του. Θετή. Έχει παντρευτεί τη μαμά μου.
Juan: Ναι. Μπορείς να το πεις κι έτσι... Lis, η Celeste εργάζεται εδώ, διδάσκει πιάνο.
Lis: Εγώ το έβρισκα πάντα πολύ ξενέρωτο αυτό το όργανο.
Celeste: Χάρηκα. (φεύγει αλλά εκείνος την ακολουθεί, η Lis πλησιάζει και κρυφακούει)
Juan: Celeste, τι σκέφτεσαι για μένα;
Celeste: Τίποτα.
Juan: Μπορώ να σου εξηγήσω.
Celeste: Δεν χρειάζεται. Έχω μάτια και βλέπω. (φεύγει)

ΣΚΗΝΗ 2Η
(H Julia στο διαμέρισμα του Luis)
Luis: Με πιστεύεις;
Julia: Σε πιστεύω.
Luis: Αγάπη μου...
Julia: Θέλω να μου υποσχεθείς μόνο ένα πράγμα.
Luis: Ό,τι θες.
Julia: Μπορεί να σε συγχώρεσα αλλά θέλω να μου υποσχεθείς, μάλλον να μου ορκιστείς ότι δε θα μου πεις ποτέ ξανά ψέματα.
Luis: Ορκίζομαι.
Julia: Ούτε θα μου κρύψεις κάτι σοβαρό.
Luis: Δε θα έχω μυστικά από σένα. Ακόμα κι αν ο καλύτερός μου φίλος μου το ζητήσει, ακόμα κι αν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου...
Julia: Ξέρεις κάτι αγάπη μου; Μιλάς πολύ και δε φαίνεσαι να είσαι πολύ σοβαρός.
Luis: Θα μιλάω όσο λίγο θες.
Julia: Όχι μωρό μου, θέλω να είσαι σοβαρός όταν μιλάμε σοβαρά. Και τώρα μιλάμε σοβαρά.
Luis: Ναι αγάπη μου. Δεν θα σου κρύψω ποτέ ξανά τίποτα. Είμαστε μαζί;
Julia: Αφού σ' αγαπώ.
Luis: Κι εγώ. (φιλιούνται)

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Η Victoria με την Violeta μιλάνε στο δωμάτιο της δεύτερης)
Victoria: Κατάλαβες αγάπη μου; Υπάρχουν κάποια κορίτσια που είναι στην ηλικία σου αλλά φέρονται σα να είναι πολύ μεγαλύτερα, κάνουν κάποια πράγματα που δεν είναι για την ηλικία τους, και αυτό δεν είναι σωστό. Καλό είναι βέβαια να έχεις θάρρος αλλά...
Violeta: Μαμά, σε παρακαλώ, με ζάλισες.
Victoria: Αλλά καταλαβαίνεις τι θέλω να πω;
Violeta: Ναι μαμά, καταλαβαίνω. Κατάλαβα και μάλιστα πολύ καλά. Σε παρακαλώ, μην αρχίσεις πάλι...
Victoria: Καλά αγάπη μου, η αλήθεια είναι ότι έγινα κάπως κουραστική.
Violeta: Όχι, μαμά, δε με κουράζεις. Θέλω μόνο να σε ρωτήσω ένα πράγμα. Γιατί δε θες να κάνω παρέα με την Lis;

ΣΚΗΝΗ 4Η
(H Lis μπαίνει σπίτι και βλέπει την μάνα της στην γνωστή καταθλιπτική κατάσταση)
Paola: Τι γίνεται μωρό μου;
Lis: Ήμουν στο ωδειο. Και την είδα.
Paola: Την είδες, ποια;
Lis: Την φίλη του Juan. Αυτή που μου είπες πως άγγιζε όταν πήγες να τον δεις... Έχει ανοιχτά καστανά μαλλιά, καστανά μάτια, λευκό δέρμα, δεν είναι πολύ ψηλή...
Paola: Ναι, αυτή ήταν. Είσαι σίγουρη πως τα έχει με τον Juan;
Lis: Σε παρακαλώ μαμά! Όταν μπήκα βέβαια, δεν έκαναν τίποτα αλλά ήταν φανερό πως κάτι υπήρχε μεταξύ τους. Κάτι στην ατμόσφαιρα, κάτι στις κινήσεις... φαινόταν η αμηχανία τους όταν μπήκα, ίσως κάναν κάτι πριν, ίσως φιλιόντουσαν αλλά μόλις άκουσαν τα βήματά μου σταμάτησαν..
Paola: Την τσούλα!
Lis: Συμφωνώ. Και να σου πω και κάτι, πρέπει να είναι απ' αυτές τις σιγανοπαπαδιές, θα είπε στον Juan ότι για να είναι μαζί του θα ήθελε να χωρίσει κι αυτός το έκανε. Τι βλάκες που είναι οι άνδρες.
Paola: Εντάξει ας μην κάνουμε ολόκληρα σενάρια.
Lis: Δεν πιστεύω πως ακόμα τον υπερασπίζεσαι μαμά!
Paola: (σιγά) Lis, δε βοηθάς...
Lis: Μαμά πάντα δεν πρέπει να λέμε την αλήθεια ακόμα κι αν δεν είναι ωραία;
Paola: Πάντα.
Lis: Δε νομίζω πως έχεις πολλές ελπίδες με τον Juan. Αυτή... μπορεί να έχει αυτό το δήθεν αθώο προσωπάκι και το υφάκι που με κάνει να θέλω να της ρίξω μερικά χαστούκια να στρώσει και σίγουρα είναι απ' αυτές τις δήθεν σεμνότυφες η βλαμμένη αλλά... είναι πολύ πιο νέα και απ' αυτές που αρέσουν στους άνδρες. Εμένα δε μ' αρέσει αλλά στους άνδρες αρέσουν οι γυναίκες με αυτή την εμφάνιση.
Paola: Γιατί διστάζεις να το πεις καθαρά, είναι πάρα πολύ όμορφη. (Ξεσπά) Ούτε χοντρή, ούτε κοντή, ούτε με μεγάλη μύτη, είναι τέλεια.  
Lis: Μαμά, συγνώμη... Κάποιοι άνδρες όμως βαριούνται τα τέλεια, καλά κορίτσια.
Paola: Άστο Lis. Σ' ευχαριστώ που με έκανες ακόμα περισσότερο χάλια.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ο Juan και ο Federico στην βεράντα του ξενοδοχείου)
Juan: Μήπως με τη Celeste έπαιξα πολύ επιθετικά;
Federico: Για να είμαι ειλικρινής φίλε... ξεσάλωσες.
Juan: Μπορεί.
Federico: Βέβαια το ξέρω πως εγώ σου έλεγα πάντα πως είσαι πολύ σοβαρός αλλά μου φαίνεται πως το παράκανες. Δεν ξέρω από την άλλη μπορεί να έκανες καλά. Αν αυτό ένοιωθες...
Juan: Δεν ξέρω... ένοιωθα πως... δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Δεν μπορούσα να  συγκρατηθώ άλλο, δεν άντεχα να μην την φιλήσω και να μην της πω ότι την θέλω. Περίμενα πολύ καιρό.
Federico: Φαίνεται πως είσαι πολύ ερωτευμένος.
Juan: Όχι. Σε παρακαλώ, μην το ξαναπείς. Δεν είμαι ερωτευμένος. Μου αρέσει μόνο, και μάλιστα μου αρέσει πολύ, με ξετρελαίνει... Αλλά ερωτευμένος δεν είμαι. Μάλιστα μετά απ' αυτό με την Paola... πιστεύω πως θα χρειαστώ πολύ καιρό για να κάνω μια σοβαρή σχέση, αν κάνω ποτέ.
Federico: Συγνώμη, τότε τι την θες την Celeste;
Juan: Πλάκα μου κάνεις έτσι; Μιλάς εσύ που έχεις πάει με εκατοντάδες γυναίκες. Και συνήθως ούτε ερωτευμένος ήσουν, ίσως ούτε σου άρεσαν, σου άρεσε μόνο το σεξ.
Federico: Συγνώμη, απλώς πίστευα πως την έβλεπες αλλιώς. Δε μου πέφτει λόγος, κάνε ότι θες, το θέμα είναι να περνάς καλά.
Juan: Δεν σκοπεύω να της πω ψέματα, ούτε μεγάλα λόγια. Μου αρέσει, πιστεύω ότι της αρέσω... Την συμπαθώ, δε θέλω να την πληγώσω, αλλά και να πληγωθεί... εκείνη είναι νέα θα το ξεπεράσει με τον επόμενο που θα δει, σ' αυτή την ηλικία ερωτεύονται κάθε βδομάδα. Αν δεν ήταν η Lis... τι καθόμαστε και μιλάμε; Πρέπει πρώτα να την πείσω ότι δεν έχω τίποτα με το ανήλικο, ότι δεν είμαι κάθαρμα.
Federico: Αυτή η Lis... πάντα εκεί για ν' ανακατεύει τα πράγματα.
Juan: Μακάρι να ξεκαθαρίσω αυτή την παρεξήγηση.
Federico: Θα κάτσεις και θα της μιλήσεις, σοβαρά όμως αυτή τη φορά. Να της πεις να μη σε διακόψει και θα της πεις την αλήθεια. Μη την φιλήσεις, να είσαι απολύτως σοβαρός. Πιστεύω ότι θα λυθεί γρήγορα. Εσύ δεν φαίνεσαι τέτοιος άνθρωπος.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Πρωί της επόμενης μέρας. Η Victoria στο σαλόνι της έπαυλης όταν χτυπά το κουδούνι. Ανοίγει)
Victoria: Lidia, τι έκπληξη! (φιλιούνται)
Lidia: Έτσι είμαι εγώ, πάντα εκπλήσσω! Τι γίνεται φιλενάδα;
Victoria: Καλά, έλα πέρασε. Πως από δω; Θέλεις να πιεις κάτι, καμιά πορτοκαλάδα;
Lidia: Ευχαριστώ, αλλά αργότερα. Τώρα είμαι πλήρης. Στο ξενοδοχείο πήρα καλό πρωινό.
Victoria: Μένεις σε ξενοδοχείο; Άρα είσαι κάποιες μέρες εδώ.
Lidia: Όχι καλή μου. Μόλις χθες το βράδυ έφτασα. Και με τον Isidro είπαμε να μείνουμε λίγες μέρες σε ξενοδοχείο. Στο Luz.
Victoria: Isidro; Ποιος είναι αυτός;
Lidia: Το νέο μου φλερτ. Είχε δουλειές στην πόλη και για μένα ήταν μια καλή ευκαιρία να πάω μαζί του για να τον ελέγχω και φυσικά για να σε δω.
Victoria: Νέο φλερτ; Συγνώμη αλλά απ' όσο καταλαβαίνω δεν έχετε μείνει στο φλερτ. Καλέ πότε πρόλαβες; Όταν σε άφησα...
Lidia: Σιγά το κατόρθωμα βρε Victoria. Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ πρόσφατο. Αύριο κλείνουμε μια βδομάδα. Αλλά όποιος βγαίνει, έχει τη δυνατότητα να κάνει ενδιαφέρουσες γνωριμίες. Ενώ αν είναι όλη τη μέρα σπίτι διαβάζοντας περιοδικά...
Victoria: Συγνώμη, αν αυτό το καρφί ήταν για μένα, θέλω να σου πω πως βγαίνω, και μάλιστα περισσότερο απ' όσο νομίζεις.
Lidia: Χμ... επιτέλους! Έστω κι αργά φαίνεται ότι ξυπνάς! Και ποιος είναι αυτός που σε βγάζει έξω; Γιατί μη μου πεις πως βγαίνεις μόνη και ψάχνεις...
Victoria: Όχι, δε βγαίνω μόνη... και δεν ψάχνω. Το ξέρεις πως στο Luz μένει και ο αδερφός μου; Δεν πρόλαβε να παντρευτεί και μάζεψε τα πράγματά του και είναι εκεί τώρα.
Lidia: Κρίμα που δε τον είδα... Από την άλλη ο Isidro είναι πολύ ζηλιάρης. Μη με δει να χαιρετάω κάποιον κι έχουμε σκηνές. Σίγά παιδί μου! Τι να κάνω, να είμαι ακοινώνητη και αγέλαστη;
Victoria: Πες μου τα πάντα, πως τον γνώρισες, που...
Lidia: Φυσικά και θα στα πω. Να μην το ξεχάσω, ήρθα να σε καλέσω, και μάλιστα αυτοπροσώπως στο πάρτι που κάνει η εταιρεία μου στο Luz. Έχουμε κλείσει αίθουσα δεξιώσεων, θα έχουμε ποτό, φαγητό, μουσική, χορό... Ορίστε η πρόσκληση. Πες και στο πρόσωπο να έρθει. Κι αν δεν υπάρχει, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να γνωρίσεις κάποιον. Στο προσωπικό μας υπάρχουν πολλά και θαυμάσια παιδιά.
Victoria: Ευχαριστώ Lidia.
Lidia: Μη νομίζεις ότι θα τη γλιτώσεις και δε θα μου πεις τι παίζει. Γιατί κάτι παίζει στη ζωή σου, δε μπορείς να μου κρυφτείς...
Victoria: Πρώτα εσύ. Έχουμε πολλά να πούμε...
Lidia: Βέβαια. Και για τον Juan... Να τα πούμε καλύτερα στον κήπο, έχει θαυμάσιο καιρό...
Victoria: Ναι, πάμε, βέβαια. Ανυπομονώ ν' ακούσω για τον περήφημο Isidro.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Η Celeste μπαίνει στο ωδείο όπου την περιμένει ο Juan)
Juan: Καλημέρα. (εκείνη απλώς τον κοιτά) Πρέπει να μιλήσουμε.
Celeste: Σε ακούω.
Juan: Σχετικά με αυτό που είδες χθες...
Celeste: Παρακαλώ, συνέχισε.  
Juan: Δε μου είναι εύκολο.
Celeste: Δε σου είναι εύκολο να μου πεις πως τα έφτιαξες με την κόρη της γυναίκας σου που μάλιστα είναι ακόμα μαθήτρια;
Juan: (ενοχλημένος) Αυτό δε θα το έκανα ποτέ. Για σένα δεν είναι δύσκολο να βγάζεις εύκολα συμπεράσματα.
Celeste: (χαμογελά) Μου αρέσει όταν θυμώνεις.
Juan: Τώρα τι έπαθες, που βλέπεις το αστείο;
Celeste: Εσύ είσαι αστείος όπως φέρεσαι. Η “κορούλα” σου σε θέλει και είναι αρκετά τολμηρή ώστε να στο δείχνει τόσο ανοιχτά. Τελικά η ζωή σου είναι κάπως περίπλοκη. Τόσες γυναίκες...
Juan: Εγώ ποτέ δεν της έδωσα τέτοιο δικαίωμα. Τι βλάκας που ήμουν που δεν το είχα καταλάβει πιο νωρίς...
Celeste: Συμφωνώ. Juan το ξέρω πως δεν φταις. Ήρθα να πάρω το βιβλίο και σας άκουσα που μιλούσατε. Τα ξέρω όλα. Και είναι φως φανάρι πως αυτή η κοπέλα σε γουστάρει πολύ. Εσύ δεν φταις γι αυτό.
Juan: Παλιοκόριτσο! Το ήξερες και με άφησες να υποφέρω... ξέρεις ότι πως χθες όλη τη μέρα με βασάνιζε αυτή η σκέψη, το τι σκέφτεσαι για μένα;
Celeste: Εντάξει, δεν έπαθες τίποτα που βασανίστηκες μια μέρα. Σκέφτηκες να με πάρεις τηλέφωνο;
Juan: Σε πήρα μια φορά... αλλά δεν απαντούσες.
Celeste: Δε το είδα. Εντάξει, δεν έγινε τίποτα, είχα κι άλλα πράγματα να κάνω.
Juan: Μικρή... μη με κοροϊδεύεις, πραγματικά ενδιαφέρομαι για σένα. Δε θα το άντεχα να σκέφτεσαι το χειρότερο...
Celeste: Εντάξει Juan, το λύσαμε, πάω τώρα μέσα για το μάθημα.
Juan: (σηκώνεται, την πιάνει απ' το χέρι) Στάσου λίγο...
Celeste: Άστο Juan. Η ζωή σου είναι ήδη περίπλοκη. Να υποθέσω πως αυτή η πιτσιρίκα ήταν η αφορμή του χωρισμου...
Juan: Όχι, δεν ήταν αυτό.
Celeste: Ήμουν αδιάκριτη, συγνώμη.
Juan: Μη ζητάς συγνώμη. Θέλω να μου πεις τα πάντα για σένα και θα στα πω κι εγώ. Θέλω να είμαστε μαζί.
Celeste: (ξεφεύγει) Άσε με. Έχω μάθημα.  

ΣΚΗΝΗ 8Η
(H Victoria και η Lidia παίρνουν τα αναψυκτικά τους στον κήπο)
Victoria: Τελικά δεν ξέρω αν θέλω να έρθω στο πάρτι σου.
Lidia: Γιατί, έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις;
Victoria: Όχι. Αλλά δε μου αρέσει να προσπαθείς συνέχεια να μου κάνεις προξενιά όπως τότε που ήμαστε μαθήτριες.
Lidia: Αφού δεν έπαιρνες μπρος, τι να έκανα.
Victoria: Δεν έπαιρνα μπρος; Δεν τα είχα φτιάξει με τον Leandro και τον Alejandro ένα καλοκαίρι, τη βοήθειά σου νομίζεις πως χρειαζόμουν;
Lidia: Ναι, μερικές φορές... ήσουν σιγανοπαπαδιά. Κοίτα το ξέρεις εγώ ό,τι κάνω... το κάνω για καλό. Γιατί αντιδράς; Μήπως σου αρέσει τόσο ο σοφέρ που δεν έχεις μάτια πια για κανέναν άλλον;
Victoria: Ένα φιλί μου έδωσε. Πως κάνεις έτσι πια...
Lidia: Όλα από ένα φιλί αρχίζουν. Εγώ στο είπα απ' την πρώτη στιγμή που τον είδα, είναι ωραίο παιδί. Δε θα ήθελες όμως να κάνεις μια πιο σοβαρή σχέση, κάτι με προοπτική; Εγώ ευχαρίστως θα πήγαινα μαζί του, δεν είναι θέμα, όμως ξέρω πως εσύ τα βλέπεις αλλιώς τα πράγματα.
Victoria: Καταλαβαίνω, τον έχεις βρει τον σοβαρό κύριο που θες να μου γνωρίσεις.
Lidia: Πίστεψέ με δεν έχεις μόνο μία επιλογή.
Victoria: Έχεις δίκιο, με τον Fernando δε θα γινόταν ποτέ τίποτα. Δεν πιστεύω πως θα μπορούσε να προχωρήσει κάτι. Φαντάσου, να τα φτιάξουμε, να χωρίσουμε, και μετά να τον βλέπω όλη την ώρα... Άσε που αυτή η σχέση θα έπρεπε να μείνει κρυφή. Πως να πεις στους γονείς ή τους φίλους “τα έφτιαξα με τον σοφέρ”; Ειδικά όταν πριν έχεις παντρευτεί τον “ψαρά”.
Lidia: Τα έχεις σκεφτεί όλα βλέπω. Με τον Χρήστο όμως δεν σκεφτόσουν τόσο.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Juan βρίσκει μόνη τη Celeste, έρχεται σιγά από πίσω της και την αγκαλιάζει)
Celeste: Juan, τι κάνεις; (γυρίζει, αλλά συνεχίζει να είναι στην αγκαλιά του)
Juan: Το ξέρεις πως μου είναι πολύ δύσκολο να σ' αφήσω;
Celeste: Θέλεις να τσακωθούμε πάλι;
Juan: Όχι. Δε θέλω να μαλώνουμε.
Celeste: Κάποια πράγματα δυστυχώς αναγκάζομαι να τα λέω εκατοντάδες φορές. Αλλά φταις εσύ που δεν καταλαβαίνεις. Είσαι παντρεμένος. Κι εγώ δε θέλω να είμαι η ερωμένη κανενός.
Juan: Μόνο τυπικά. Πήρα τα πράγματά μου κι έφυγα απ' το σπίτι. Μένω στο Luz.
Celeste: Δε με ενδιαφέρει. Τυπικά ή όχι είσαι παντρεμένος. Κι αν θέλω άνδρα υπάρχουν τόσοι, και μάλιστα ελεύθεροι. (δεν είναι πια αγκαλιασμένοι αλλά κοντά ο ένας στον άλλον)
Juan: Σε ποιο δωμάτιο έμενες όταν ήσουν στο συγκρότημα;
Celeste: Στο 32.
Juan: Κρίμα. Εγώ είμαι στο 35.
Celeste: Και γιατί μου το λες;
Juan: Για να το ξέρεις. Και γιατί σκεφτόμουν πως θα ήταν ωραία αν κοιμόμουν στο κρεβάτι που κοιμόσουν εσύ. Αλλά δυστυχώς...
Celeste: Τρομερή δυστυχία.
Juan: Αλλά ποτέ δεν είναι αργά κάποια μέρα να κοιμηθούμε στο ίδιο κρεβάτι.
Celeste: (τσατίζεται και κάθεται στο πιάνο) Σε λίγο θα έρθει κάποιος μαθητής μου. Φύγε.
Juan: Καλά, συγνώμη. (εκείνη τακτοποιεί τις παρτιτούρες και παίζει ενώ ο Juan φεύγει)

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Ο Luis και η Julia φιλιούνται στο διαμέρισμά του)
Luis: Ξέρεις κάτι...
Julia: Μ' αγαπάς πολύ;
Luis: (απομακρύνεται λίγο) Αυτό το διαμέρισμα μοιάζει άδειο όταν κάποιος μένει μόνος του.
Julia: Luis... γιατί είσαι πάντα τόσο βιαστικός;
Luis: Μα ζητώ κάτι παράλογο;
Julia: Μα μόλις τώρα τα ξαναφτιάξαμε αγάπη μου.
Luis: Φοβάσαι κάτι;
Julia: Εγώ δε φοβάμαι τίποτα.
Luis: Καλά... θα πάω στη δουλειά. Μετά ίσως βγω με κάποια παιδιά. Θέλεις να έρθεις κι εσύ;
Julia: Πάρε με τηλέφωνο. Αν έχω τελειώσει... Μα αγάπη μου δε θέλεις να βγαίνεις και λίγο χωρίς εμένα;
Luis: Όχι. Είμαι μαζί σου γιατί θέλω να τρώω μαζί σου, να βγαίνω μαζί σου, να κοιμάμαι μαζί σου...
Julia: Κι εγώ μωρό μου. (πεταχτό φιλί στο στόμα) Τα λέμε.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Η Celeste περνά απ' το γραφείο του Juan)
Juan: Celeste...
Celeste: Ναι.
Juan: Δεν ήθελα να φανώ αγενής μαζί σου. Συγνώμη.
Celeste: (Δε τον κοιτά, κάνει πως βλέπει κάτι βιβλία) Καλά. Μου αρέσει που μιλάς αυθόρμητα.
Juan: Ξέρεις κάτι... τα έχω χάσει μαζί σου. Γι αυτό κάνω γκάφες. Κι αυτό δεν έπρεπε να το πω.
Celeste: Τελικά έχεις πολύ περίεργο τρόπο να φλερτάρεις. Άλλοι χαρίζουν λουλούδια...
Juan: Ποια λουλούδια σ' αρέσουν;
Celeste: Όλα. Δεν έχω προτιμήσεις.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Victoria περπατά στον δρόμο όταν βλέπει κάποιον να την παρατηρεί. Πηγαίνει προς το μέρος του)
Leandro: Victoria;!
Victoria: Συγνώμη, γνωριζόμαστε;

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Sponsored content




PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    

Back to top Go down
 
Δείγματα γραφής.
View previous topic View next topic Back to top 
Page 3 of 4Go to page : Previous  1, 2, 3, 4  Next

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Τηλενουβελοτρέλα :: Γενικού περιεχομένου :: Webnovelas-
Jump to: