Τηλενουβελοτρέλα

Φόρουμ για τους φαν των τηλενουβελών.
 
HomeHome  CalendarCalendar  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log in  

Share | 
 

 Δείγματα γραφής.

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4  Next
AuthorMessage
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 621
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Sep 13, 2015 9:15 am

Καιρός ήταν για τον Λουίς να πάρει απόφαση. Για τον Φεντερίκο δεν το βλέπουμε πάλι, έχει και τη δικαιολογία πως δε φταίει αυτός αφού η Γκάμπι είναι λυσσάρα.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Sep 13, 2015 8:55 pm

CAPÍTULO 19

ΣΚΗΝΗ 1Η
(H Lis κοιτά αποσβολωμένη τον Fabio)
Lis: Τι είπες;
Fabio: Αυτό που άκουσες. Είσαι ερωτευμένη με τον Juan;
Lis: Αρκετά με έχεις κουράσει με τις βλακείες σου. Σοβαρά τώρα το ρωτάς αυτό; Αν είμαι ερωτευμένη με τον φίλο της μάνας μου; Είναι ποτέ δυνατόν πως σου ήρθε;
Fabio: Αυτό ρωτάω κι εγώ είναι δυνατόν να είσαι ερωτευμένη με τον Juan;
Lis: Παράτα με ήσυχη, και μη με ξαναενοχλήσεις, σε μισώ, δε ξέρω τι έχεις μαζί μου και γιατί μου κάνεις ηλίθιες ερωτήσεις και με προσβάλλεις.
Fabio: Σε είδα που τον είχες αγκαλιάσει, τον είχες αρπάξει και ήσουν έτοιμη να τον φιλήσεις. Κι επειδή σε ξέρω μη προσπαθήσεις να μου πεις ότι ο Juan σε κυνηγά. Τώρα καταλαβαίνω κάποια πράγματα. Κάποιες κινήσεις που έβλεπα πως ήταν περίεργες αλλά δε μπορούσα να καταλάβω γιατί ακριβώς ήταν περίεργες.  
Lis: Και τώρα δηλαδή κατάλαβες; Τη τύφλα σου κατάλαβες.
Fabio: Δεν είμαι χαζός Lis. Μάλιστα απορώ πως δε το είχα δει νωρίτερα. Ξέρω ότι ο Juan είναι ηθικός και γι αυτό δεν ανησυχώ. Αν όμως τολμήσεις να προσπαθήσεις να δημιουργήσεις πρόβλημα στο γάμο της μαμάς...
Lis: Ναι βέβαια... μη πειράξουμε τη μαμά του μωρού...
Fabio: Η μαμά έχει περάσει πολλά στη ζωή της και της αξίζει να είναι τώρα ευτυχισμένη.
Lis: Μάλιστα. Σιγά τα πολλά. Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία γυναίκα είναι που χώρισε. Δε σε καταλαβαίνω Fabio. Κάποιες φορές κάνεις λες και δεν είμαι η αδερφή σου. Δε ξέρω γιατί σκέφτεσαι έτσι για μένα όμως εγώ δεν είμαι ερωτευμένη με κανέναν Juan. Για τ' όνομα του Θεού είναι πολύ μεγάλος, θα μπορούσε να είναι πατέρας μου! Δε μ' αρέσει καθόλου, βάλτο καλά στο μυαλό σου. Εγώ αν ζητώ κάτι είναι η πατρική στοργή που δε την είχα ποτέ. Πως μπόρεσες να σκεφτείς... είσαι χυδαίος Fabio.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(O Juan βρίσκεται στο ωδείο και ακούει τη Luisita να παίζει πιάνο. Παράλληλα σκέφτεται τη Lis)
Juan: (Juan: Το ξέρεις πως το βρίσκω άθλιο μια κοπελίτσα να πίνει σα νεροφίδα και να ρίχνεται στ' αγόρια.
[Lis: Δεν είμαι κοπελίτσα, είμαι ολόκληρη γυναίκα Juan. … Paola: (χαμογελά) Πάντα υπερβάλλεις. Κι εκείνη η γυναίκα στ' αλήθεια δε σ' ενδιαφέρει καθόλου πια;
Juan: Στο είπα, πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Δε με πιστεύεις; (αγκαλιάζονται και φιλιούνται, η πόρτα ανοίγει και μπαίνει η Lis)
Lis: (ενοχλημένη) Φαίνεται πως κάποιοι σ' αυτό το σπίτι ξεχνάνε πως δε ζουν μόνοι τους.) Είμαι βλάκας!
Luisita: Τι μου είπατε κύριε;
Juan: Τίποτα, Luisita. Μπράβο, το έπαιξες σωστά. Πρόσεχε λίγο τους χρωματισμούς, να ξανακάνουμε αυτό το κομμάτι γιατί δεν ήταν στακάτο όπως πρέπει. Να σου πω κάτι... η θεία σου... (μπαίνει η Paola) Paola!
Paola: Γεια σου μωρό μου.
Juan: Το ξέρεις δε μου αρέσει να έρχονται στη δουλειά μου.
Paola: Τώρα που θα παντρευτούμε να τα ξεχάσεις αυτά αγάπη μου.
Juan: (χαμογελά) Α ναι; Δηλαδή τελειώσανε αυτά που ήξερα και από δω και μπρος κάνεις κουμάντο εσύ;
Paola: Ας το σκεφτόσουν πριν πεις το ναι αγάπη μου.
Juan: Τι να κάνω αφού έμπλεξα μαζί σου. (τη φιλά) Περίμενε μόνο να ακούσω άλλη μια φορά τη Luisita.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(H Lis μόνη στο δωμάτιό της σκέφτεται τον Juan)
Lis: (Paola: Από στιγμή σε στιγμή έρχεται ο Juan και το καλό που σου θέλω να είσαι ευγενική μαζί του. Lis: Θα είμαι όπως θέλω παράτα με μαμά. Δε φταίω αν εσύ θες οπωσδήποτε να μου φορτώσεις έναν πατέρα. (χτυπά το κουδούνι, η Paola ανοίγει κι εκείνη μένει άφωνη) Εσύ... είσαι ο Juan; Juan: Εγώ. Τι όμορφη που είναι η κόρη σου Paola. Λοιπόν, τι κάνεις μικρούλα; ) Αχ, γιατί να μου συμβαίνει αυτό... (χτυπά η πόρτα) Fabio, αν είσαι εσύ εξαφανίσου, δε θέλω να σε ξαναδώ.
Pablo: Δεν είμαι ο Fabio.
Lis: Καλά, Pablo πέρασε.
Pablo: Τι γίνεται;
Lis: Χάλια.
Pablo: Τσακώθηκες με τον Fabio.
Lis: Μπα, δεν είναι τίποτα. Απ' αυτά που συμβαίνουν μεταξύ των αδερφών. Εσύ πως και δεν είσαι με τη Violetita τώρα, όλη τη μέρα έτρεχες από πίσω της.
Pablo: Δε καταλαβαίνω γιατί δε τη συμπαθείς. Είναι πολύ γλυκιά.
Lis: Μπορεί αυτό να μου τη δίνει.
Pablo: Ζηλεύεις;
Lis: (ναζιάρικα) Μπορεί... μπορεί και να ζηλεύω. Τη προτιμάς εκείνη από μένα; Pablo; Pablo, είσαι καλά, ζαλίζεσαι;
Pablo: Καλά είμαι, μια χαρά.
Lis: Εσύ με ρώτησες, και είπα... να απαντήσω με ειλικρίνεια. Νόμιζα ότι πάντα θα ήθελες εμένα και δε θα έδινες σημασία σε άλλα κορίτσια. Με το που γύρισα όμως τη πλάτη μου...
Pablo: Το ξέρεις ότι πάντα μου άρεσες...
Lis: Κι εσύ μου αρέσεις. Αλλά δε ξέρω αν πρέπει να εμπιστεύομαι κάποιον που...
Pablo: Που κάνει παρέα σε μια νέα μαθήτρια;
Lis: Δεν είμαι χαζή, δεν είναι μόνο αυτό. Δε ξέρω αν μπορώ να δώσω τη καρδιά μου σε κάποιον που τη μια μέρα του αρέσει η μία και την άλλη η άλλη.
Pablo: Μήπως μου κάνεις πλάκα;
Lis: Καθόλου.
Pablo: Καθόλου;
Lis: Πως θες να στο αποδείξω;
Pablo: Δε ξέρω... αν μου έδινες ένα φιλί;
Lis: Αυτό δε χρειαζόταν να μου το ζητήσεις. (τον πιάνει και τον φιλά με πάθος)

ΣΚΗΝΗ 4Η
(O Luis με τον Aurelio στο μπιλιάρδο)
Aurelio: Τώρα που σε χτύπησε ο καθαρός αέρας νιώθεις καλύτερα;
Luis: Μάλλον.
Aurelio: Αλλά δεν είσαι συγκεντρωμένος, σε έχω χαλαρά.
Luis: Δε πήρα τηλέφωνο τη Julia, και είχα πει πως θα τη πάρω.
Aurelio: Απορώ, λες ότι σου αρέσει, και τη βλέπεις μια στις τόσες.
Luis: Δεν είναι εύκολο, εκείνη έχει τη δουλειά της, εγώ τα δικά μου...
Aurelio: Νομίζεις ότι θα μείνει για πάντα στη πόλη; Τώρα πρέπει να κάνεις τη κίνηση αν τη θες πραγματικά.
Luis: Τη θέλω και δε ξέρω αν με θέλει κι εκείνη. Αυτό με στεναχωρεί. Από την άλλη δε μπορώ να μη λυπάμαι για τη Sofía
Aurelio: Ξεκόλλα επιτέλους! Δεν είχατε μέλλον με τη Sofía, το είπαμε αυτό. Τώρα που την άφησες μπορεί να βρει κάποιον που να την αγαπά, χάρη της έκανες.
Luis: Ίσως... αλλά λυπάμαι. Μερικές φορές σκέφτομαι αν οι γονείς μου έχουν δίκιο και μου αρέσει μόνο ότι γυαλίζει. Μια τραγουδίστρια κάτω απ' τα φώτα είναι κάτι που τραβά τη προσοχή. Αλλά η ουσία...
Aurelio: Τι θα κάνω μαζί σου; (χτυπά το τηλέφωνο του Luis) Λες να είναι η Julia;
Luis: Μακάρι (το κοιτά). Όχι. Έλα Juan. Τι, συμβαίνει κάτι σοβαρό; Εντάξει, το απόγευμα θα είμαι εκεί. Ωραία, τα λέμε.
Aurelio: Ο Juan;
Luis: Ναι. Θέλει να μαζευτούμε να μιλήσει σε όλη την οικογένεια.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(H Julia με τη Lola και τη Celeste, πιο πέρα η Gaby και ο Federico)
Julia: Δε ξέρω τι γίνεται και δε μου τηλεφωνεί.
Lola: Το ότι σε απασχολεί είναι καλό, φαίνεται πως ξεπερνάς εκείνον τον βλάκα τον Federico. (H Julia κοιτά προς τη μεριά της Gaby και του Federico και αντιλαμβάνεται μια ελαφρώς μεγαλύτερη οικειότητα μεταξύ τους)
Celeste: Τι κοιτάς, συμβαίνει κάτι;
Julia: Τίποτα. Σκεφτόμουν πως η Gaby πάντα συμπαθούσε τον Fede. Και πως αυτό δεν είναι τόσο λογικό αν σκεφτούμε όλα αυτά που μου έχει κάνει.
Lola: Τι περιμένεις, ο όμοιος τον όμοιο.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Η Paola και η Sofía στη καφετέρια)
Paola: Μπορείς να με συγχαρείς!
Sofía: Γιατί για τον γάμο; Αυτό το ξέραμε, μπράβο φιλενάδα, τα κατάφερες!
Paola: Ε, μπορείς να μου πεις κι άλλη μια φορά συγχαρητήρια γιατί βγάλαμε τα προσκλητήρια και θα πάμε στην έπαυλη Di Carlo να κάνουμε επίσημη ανακοίνωση.
Sofía: Ωραία συγχαρητήρια. Αχ φιλενάδα... Χαίρομαι για σένα αλλά για μένα τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο.
Paola: Θα είσαι κι εσύ εκεί; Έστω ως πρώην του Luis;
Sofía: O Juan με κάλεσε, αλλά ίσως δε το ξέρει ότι χωρίσαμε. Όταν τα φτιάξαμε ο Luis επέμενε να μη πούμε τίποτα, το κατάλαβαν φυσικά, τώρα που χωρίσαμε δε ξέρω τι έχει πει. Εγώ προτιμώ να είμαι κοντά στην οικογένεια. Ξέρεις όμως κάτι φιλενάδα; Δε ξέρω αν το σχέδιο “είμαι μια πληγωμένη παρατημένη, νιώσε τύψεις” μπορεί να περπατήσει για πολύ. Γνωρίζω τον Luis και ξέρω πως τώρα νοιώθει άσχημα, αλλά δε νομίζω σε τέτοιο βαθμό ώστε να ξαναγυρίσει κοντά μου, πόσο μάλλον να παντρευτούμε.  
Paola: Και τι σκοπεύεις να κάνεις, σε γνωρίζω και αποκλείεται να κάτσεις με σταυρωμένα τα χέρια.
Sofía: Δεν έχω καταλήξει αλλά τείνω προς το κλασικό: “είμαι έγκυος, έχω τέτοια αξιοπρέπεια που δε το λέω στον... πατέρα, αλλά με κάποιο τρόπο, κοίτα σύμπτωση, το μαθαίνει, ο κύριος Carlos με βλέπει για άλλη μια φορά συντετριμμένη και πιέζει τον γιόκα ν' αναλάβει τις ευθύνες του”.
Paola: Και το παιδί; Τι θα παρουσιάσεις μετά τους πρώτους μήνες, μαξιλάρι;
Sofía: Δε μου αρέσει τόσο θέατρο, με κουράζει αλλά θα προφασιστώ μια αποβολή. Άλλη πίκρα εκεί, και σίγουρα ο Luis δεν είναι τόσο αναίσθητος ώστε να μη μου προσφέρει τη συμπαράστασή του. Μη σου πω ότι η “αποβολή” μπορεί να μας δέσει περισσότερο και να οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, αν δε το έχω καταφέρει με την εγκυμοσύνη.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(O Norberto και ο Dario στο διαμέρισμα του δεύτερου)
Dario: Ξεκουράστηκες καθόλου Noberto;
Norberto: Φυσικά και νομίζω ότι το δικαιούμαι. Πήγα λίγες μέρες στη Μαγιόρκα για ν' αποκτήσω μπρούτζινο χρώμα και να κάνω το κορμί μου θελκτικό για τις γυναίκες.
Dario: Διάβολε, δε σε πληρώνω γι αυτό!
Norberto: Ησύχασε φίλε μου. Τόσα χρόνια που συνεργαζόμαστε είχες κανένα παράπονο από μένα; Όλα δε τα βρίσκω, όλα δε στα λέω;
Dario: Εγώ όμως κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα. Τι συμβαίνει με το ποντίκι και το βουτυρόπαιδο;
Norberto: Τι να συμβαίνει, νέοι είναι, θα χαίρονται τον έρωτά τους. Λες τώρα που πήγα διακοπές να προλάβανε να χωρίσουνε κιόλας;
Dario: Δε ξέρω, αλλά θέλω συνεχή ενημέρωση.
Norberto: Τώρα που γύρισα ανανεωμένος θα έχεις πολύ παραπάνω από αυτή που επιθυμείς. Τόσο καιρό δε σε ρώτησα όμως... ποια θα είναι η εκδίκησή σου, ακόμα τη σκέφτεσαι;
Dario: Σκέφτομαι πριν τον γάμο ν' αποκαλύψω στον Carlos Di Carlo το ποιόν της νύφης του. Έτσι θα τη κάνω να υποφέρει πάνω στη χαρά της ότι κατάφερε να παντρευτεί τον μοσχαναθρεμμένο του γιο.
Norberto: Τς, τς, τς... απογοήτευση! Αυτό θα μπορούσε να το σκεφτεί κι ένα παιδάκι του δημοτικού, από έναν σπουδαγμένο στα καλύτερα πανεπιστήμια επιχειρηματία, μέσα στη πιάτσα και με όλα τα μέσα στα πόδια του θα περίμενα κάτι έστω ελαφρώς πιο πρωτότυπο.
Dario: Δε με νοιάζει! Είχα σκεφτεί κι άλλα πράγματα αλλά υπολόγισα ότι δε θα μου έβγαιναν όπως θα ήθελα. Δε μ' ενδιαφέρει ποιος θα είναι ο τρόπος αυτό που μ' ενδιαφέρει είναι να υποφέρει, να τη δω να κλαίει και αν σέρνεται στα πατώματα!
Norberto: Η φαντασία και η δημιουργικότητα λοιπόν υποτάσσονται στην επιθυμία να δεις τη μικρή άμεσα να σφουγγαρίζει το πάτωμα. Ανθρώπινα τα πάθη αλλά περίμενα κάτι καλύτερο.  

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Victoria βγαίνει από το δωμάτιο της Violeta και πέφτει πάνω στον Fernando)
Fernando: Λοιπόν συνεχίζετε να βασανίζετε τη μικρή;
Victoria: Δε λες καλύτερα πως η μικρή βασανίζει εμένα.
Fernando: Γιατί, τι σας έκανε, αφού μοιάζει με αγγελούδι.
Victoria: Αυτό το αγγελούδι δεν έχει καμιά απορία όσον αφορά τα βιβλία και τα μαθήματά της, δε θέλει τη βοήθειά μου πουθενά. Τι να κάνω;
Fernando: Και αυτό δε θα έπρεπε να σας κάνει να χαίρεστε;
Victoria: Αν απλώς προσαρμόζεται γρήγορα είναι καλό, αλλά πιστεύω πως από περηφάνια δε θέλει να τη βοηθήσω.
Fernando: Μην ανησυχείτε, αν δε θέλει να τη βοηθήσετε τώρα, μια μητέρα μπορεί να είναι χρήσιμη αργότερα σε πολλά πράγματα.
Victoria: Δε το κάνω για να νοιώθω χρήσιμη Fernando.
Fernando: Δε το είπα μ' αυτή την έννοια.
Victoria: Fernando... δυστυχώς έχουμε γνωριστεί ίσως λίγο καλύτερα απ' όσο θα έπρεπε. Μπορείς να μου μιλάς αν θες στον ενικό.
Fernando: Προτιμώ να κρατήσουμε τις αποστάσεις κυρία.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Federico στο πάρκο, η Gaby πλησιάζει, η Julia κρυμμένη πίσω από ένα δέντρο παρακολουθεί)
Federico: Τελικά δε μπορώ πουθενά να βρω την ηρεμία μου.
Gaby: Έπρεπε να το ξέρεις. Gaby και ηρεμία δεν είναι δύο πράγματα που πάνε μαζί.
Federico: Δε ξέρω τι τρέλα σ' έχει πιάσει. Μπορώ να καταλάβω, αλλά να με παρακολουθείς πάει πολύ.
Gaby: Δε σε ακολουθώ μωρό μου. Τα μεγάλα πνεύματα συναντιόνται, έτσι συναντηθήκαμε σήμερα τυχαία. Ή αν είσαι πιο ρομαντικός... μπορείς να πεις πως το πεπρωμένο μας φέρνει κοντά.
Federico: Επιτέλους τι θέλεις. Φύγε και άσε με ήσυχο.  
Gaby: Όχι μωρό μου δεν ήρθα για να σε αφήσω ήσυχο, ήρθα για να σε αναστατώσω.(πάει να τον αγκαλιάσει)
Federico: (τη σπρώχνει) Παράτα με πια. Δε καταλαβαίνεις ότι εξευτελίζεσαι κοπέλα μου. Σε φτύνουν και νομίζεις ότι βρέχει.
Julia: Κάτι περίεργο συμβαίνει εδώ...

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Η Lola με τη Celeste στο δωμάτιο)
Lola: Τι γίνεται μικρή, δεν έχεις και πολύ διάθεση σήμερα;
Celeste: Είχα μια μικρή ανακατωσούρα στο στομάχι σήμερα που ξύπνησα αλλά τώρα είμαι καλά.
Lola: Πως να μην έχεις προβλήματα αφού είσαι πετσί και κόκκαλο.
Celeste: Κι εσύ δεν είσαι πολύ πιο χοντρή από μένα.
Lola: Όχι κι έτσι κοριτσάκι μου, εσένα έτσι και σου κάνουν φου πέφτεις.
Celeste: Η αλήθεια είναι πως έχω αδυνατίσει αρκετά τελευταία.
Lola: Είδες που σου λέω;
Celeste: (σκέφτεται τον Juan Juan: Μα βρέχει ακόμα.
Celeste: Ναι βρέχει... αλλά αν περιμένουμε να σταματήσει η βροχή θα καθυστερήσουμε πολύ.
Juan: Εμένα δε με πειράζει.
Celeste: Δεν έχετε άλλο μάθημα;
Juan: Φυσικά, τα μαθήματα δε τελειώνουν ποτέ. Αλλά είσαι ήδη βρεγμένη, δε φοβάσαι μήπως κρυώσεις;
Celeste: Δε κρυώνω εύκολα... και η βροχή έχει υποχωρήσει.
Juan: Περίμενε να ψάξω για μια ομπρέλα.
Celeste: Όχι μη κάνεις τον κόπο, σταμάτησε... (ανοίγει τη πόρτα)
Juan: Εντάξει... μόνο να προσέχετε μη γλιστρίσετε (του χαμογελά και τον χαιρετά κουνώντας το χέρι) Τι είπες;
Lola: Τίποτα. Άσε κατάλαβα. Κι άλλη ερωτευμένη. Εσύ με έναν, με δύο, με πόσους;

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Στο σαλόνι της έπαυλης βρίσκονται ο Juan με τη Paola, η Lis αγκαζέ με τον Pablo, ο Fabio, η Violeta, ο Carlos, η Carla και ο Luis με τη Sofía)
Juan: (ψιθυρίζει στην Paola) Είχα καλέσει και τον Federico, αλλά δε τον βλέπω να έρχεται.
Paola: Καλύτερα αγάπη μου, αν κυνηγά την ίδια κοπέλα με τον Luis δε θα μου άρεσε να έχουμε φασαρίες.
Juan: Μάλλον έχεις δίκιο. Αλλά μου φαίνεται καλά με τη κοπέλα του.
Paola: Εγώ δε θα έλεγα πως είναι το πιο ερωτευμένο ζευγάρι. Και ο Pablo με τη Lis; Το φανταζόσουν ότι θα  έρχονταν σα ζευγάρι; Ο Pablo είναι καλό παιδί αλλά μέχρι πριν λίγο η Lis έλεγε πως ήταν ένας φλώρος γυαλάκιας.
Juan: Καμιά φορά η κόντρα κρύβει έρωτα. (αναστενάζει) Μακάρι να είναι ερωτευμένη μαζί του.
Paola: Μωρό μου δεν ήξερα ότι τον συμπαθείς τόσο.
Juan: Ξέρεις με τον χαρακτήρα που έχει η Lis, δε θα ήταν απίθανο να μπλέξει με κανέναν αλήτη. Τουλάχιστον αυτός φαίνεται καλό παιδί.
Paola: Έχεις δίκιο. Λοιπόν, μήπως έφτασε η ώρα να τους το ανακοινώσουμε;
Juan: Τη προσοχή σας παρακαλώ. Όπως ξέρετε η Paola κι εγώ παντρευόμαστε.
Luis: Αυτό δε ξέρω κι εγώ εδώ και πόσο καιρό το ακούω.
Juan: Αυτό ίσως σε πείσει εξυπνάκια. (του δείχνει τα προσκλητήρια)
Carla: Αχ αγόρι μου είμαι πολύ συγκινημένη. (φιλά τον Juan και τη Paola, το ίδιο κάνει κι ο Carlos)
Juan: Εντάξει μητέρα, αυτό που τόσο περίμενες βλέπεις ότι θα γίνει.
Carlos: Και να περιμένουμε σύντομα ένα εγγονάκι, έτσι;
Carla: (στον Luis και τη Sofía) Και μετά η δικιά σας σειρά παιδιά μου. (εκείνοι κοιτιούνται και δε λένε τίποτα)
Fabio: O Luis είναι ακόμα μικρός. Να ευχηθούμε και στον Pablo και τη Lis;
Lis: Εξυπνάδες.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Federico και η Gaby μπαίνουν στο ξενοδοχείο και η Julia τους ακολουθεί)
Federico: Μέχρι που σκοπεύεις να μ' ακολουθείς;
Gaby: Μέχρι τη κόλαση αν χρειαστεί.
Federico: Θα πάω στη συγκέντρωση που κάνει ένας φίλος μου. Θα είναι πολύ βαρετά.  
Gaby: Γιατί δε με παίρνεις μαζί σου, να με συστήσεις σα τη κοπέλα σου;
Federico: Γιατί δεν είσαι η κοπέλα μου.
Gaby: Κι ότι έγινε με μας δε σήμαινε τίποτα για σένα;
Federico: Δε σήμαινε τίποτα. ( η Celeste και η Lola κατεβαίνουν τις σκάλες)
Gaby: (ρίχνει ένα πλάγιο βλέμμα που πιάνει τη Julia) Δώσε μου ένα φιλί και σου ορκίζομαι ότι θα σε αφήσω ήσυχο.
Federico: Όχι Gaby.
Gaby: Καλά θα το κάνω εγώ. (τον φιλά, εκείνος δεν αντιδρά, τα κορίτσια βλέπουν και η Julia κοιτά έκπληκτη)

Fin del capítulo


CAPÍTULO 20

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Η Julia ορμά στη Gaby)
Julia: (της τραβά τα μαλλιά) Σκύλα θα πεθάνεις! (τα κορίτσια τρέχουν και προσπαθούν να τις χωρίσουν ενώ οι πελάτες κοιτάνε)
Lola: Έλα κορίτσι μου θα τη ξεμαλλιάσεις μετά, όχι μπροστά στον κόσμο.
Julia: Άσε με να τη σκοτώσω!
Federico: Julia... δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Celeste: Τώρα βαλτός είσαι κι εσύ, θες να κάνεις τα πράγματα χειρότερα;
Gaby: Ήταν μόνο μια πλάκα Julia. Σε είδα που κοιτούσες και είπα να σε κεντρίσω λιγάκι.
Julia: Το βλέπεις σα πλάκα να φιλάς τον πρώην μου; Είσαι μια τσούλα. Μη νομίζεις ότι δε καταλάβαινα ότι τον τριγυρνάς από καιρό. Τι δουλειά είχες τώρα μαζί του.
Gaby: Μη παραλογίζεσαι κορίτσι μου, ο Federico είναι φίλος και μπορώ να είμαι μαζί του ότι ώρα θέλω.
Julia: Ειδικά τις νυχτερινές. Σε γνωρίζω πολύ καλά Gaby!
Gaby: A, ώστε κι εσύ έχεις την ίδια γνώμη με τις άλλες για μένα, ευχαριστώ πολύ.  
Julia: Είχα αλλά τώρα έχω πολύ χειρότερη.
Gaby: Ωραία, είναι καλό να πέφτουν οι μάσκες.
Julia: Το ίδιο λέω και εγώ. Νόμιζα πως είσαι φίλη μου, αλλά φαίνεται πως βάζεις τη φιλία σε χειρότερη μοίρα όταν πρόκειται για ανδρικό κρέας. (στον Federico) Όσο για σένα... δε μπορώ να πω πως δε το περίμενα, αλλά δε περίμενα να πέσεις τόσο χαμηλά, με τη Gaby. Είστε ακριβώς ίδιοι. (ελευθερώνει τα χέρια της και δίνει δυο δυνατά χαστούκια, πρώτα στη Gaby και μετά στον Federico, μετά τρέχει εκνευρισμένη στο δωμάτιό της).

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Ο Pablo πλησιάζει τη Violeta στη βεράντα)
Pablo: Να σε ρωτήσω κάτι;
Violeta: (χαμογελά) Ναι, ό,τι θες.
Pablo: Μήπως σε πειράζει που ήρθα σήμερα με τη Lis; Ξέρεις σήμερα που πήγα σπίτι της τα φτιάξαμε.
Violeta: Και γιατί να με πειράζει;
Pablo: Γιατί ξέρω ότι δε τα πάτε πολύ καλά.
Violeta: Από τη πρώτη στιγμή έδειξε ότι δε με συμπαθεί. Αλλά αφού εσένα σου αρέσει είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι θες.
Pablo: Δηλαδή δεν έχεις κάποιο πρόβλημα μαζί μου τώρα που τα έφτιαξα με τη Lis; Εξακολουθούμε να είμαστε φίλοι.
Violeta: Φυσικά Pablo. Είμαστε φίλοι. Τη Lis δε τη συμπαθώ, αλλά εσύ είσαι φίλος μου.
Pablo: Πολύ ωραία.
Lis: (πλησιάζει) Pablo, γιατί με αφήνεις μόνη, έλα μέσα (τον τραβά).
Pablo: Έρχομαι, σιγά καλέ, τι με τραβάς.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Η Julia δακρυσμένη κάθεται στο κρεβάτι της όταν μπαίνει ο Federico)
Federico: (κρατά το μάγουλό του) Με πόνεσες.
Julia: Κι εσύ.
Federico: Αυτό που λες ίσως με κάνει να ελπίζω.
Julia: Μα είσαι τελείως βλάκας; Όχι δε μπορείς να ελπίζεις τίποτα πια. Είναι δυνατόν; Με τη φίλη μου, που ήμαστε στο ίδιο συγκρότημα;
Federico: Προσπάθησα όσο μπορούσα να την αποφύγω.
Julia: Ως συνήθως δε τα κατάφερες.
Federico: Σ' αγαπώ. Η Gaby με κυνηγούσε παντού. Της είπα πως δε θέλω τίποτα μαζί της. Και σου ορκίζομαι πως δεν έχω τίποτα μαζί της. Δε με δένει τίποτα μ' αυτή τη κοπέλα.
Julia: Ένα φιλί δεν είναι τίποτα;
Federico: Μου ζήτησε να τη φιλήσω και μετά θα με παρατούσε.
Julia: Εντάξει Federico. Πάντα υπάρχουν δικαιολογίες.
Federico: Ναι, πάντα υπάρχουν. Όπως ότι δεν είμαστε πια μαζί, τυπικά ήμουν ελεύθερος.
Julia: Έχεις δίκιο είσαι ελεύθερος. Από σένα μπορούσα να περιμένω να φλερτάρεις με οποιαδήποτε αλλά η Gaby νόμιζα πως ήταν φίλη μου.
Federico: Αυτό σε πονάει περισσότερο ε; Γιατί τόσο καιρό σε παρακαλούσα να με συγχωρέσεις, έκανα ό,τι μπορούσα για να είμαι σωστός, πολύ πριν η Gaby μου τη πέσει κι εσύ τίποτα. Είχες εξάλλου βρει τον ξανθομπάμπουρα, το σοκολατόπαιδο.
Julia: Δε το πιστεύω ότι θα βγεις και από πάνω!
Federico: Είναι πολλά εκείνα που θέλω να σου πω Julia. Είναι εύκολο να ρίχνεις τις ευθύνες σε μένα αλλά όταν είμαστε μαζί δε μου έδινες καμιά σημασία, σε παρακαλούσα αλλά εσένα σε ένοιαζε μόνο η καριέρα σου. Ήθελα να βρίσκομαι λίγο μαζί σου και πάντα είχες πρόβες, τη δουλειά, είχες να γίνεις μεγάλη σταρ, η γη δε σε χωρούσε.
Julia: Το ήξερες απ' την αρχή πόσο σημαντικό ήταν αυτό για μένα. Και νόμιζα ότι θα με στήριζες αλλά έκανα λάθος. Το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι ο εαυτός σου και οι φιλενάδες σου.    

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Στην έπαυλη Di Carlo, ο Juan, η Paola, o Carlos και η Carla)
Carla: Είμαι πολύ συγκινημένη, δε μπορώ να το πιστέψω αγόρι μου ότι επιτέλους παντρεύεσαι.
Juan: Εντάξει μαμά. Όμως μη ξεχνάς ότι ζω τόσο καιρό με τη Paola. Πρακτικά είναι σα να είμαστε ήδη παντρεμένοι.
Carla: Δεν είναι ο ίδιο παιδί μου.
Paola: Όταν θα κάνουμε ένα παιδί θα καταλάβουμε περισσότερο τη διαφορά.
Carla: Αυτό το εύχομαι, να γίνει σύντομα. Αλλά θα έπρεπε να μας είχατε ειδοποιήσει πιο πριν για τον γάμο.
Paola: Θέλαμε να τα ετοιμάσουμε πρώτα όλα και να σας το πούμε μετά. Να ήταν έκπληξη.
Carlos: Ήταν η πιο ευχάριστη έκπληξη τα τελευταία χρόνια.
Juan: Μην ανησυχείς μητέρα. Έχεις όλο το χρόνο να διαλέξεις τα ρούχα, να πας στο κομμωτήριο... (πλησιάζει ο Luis με τη Sofía)
Luis: Juan... θα βγούμε, ήρθα να σας χαιρετήσω.
Carlos: Γιατί πρέπει να βγεις σήμερα, θα σου κόστιζε να μείνεις λίγο παραπάνω με τον αδερφό σου μια τέτοια στιγμή;
Luis: Μπαμπά... είναι κάτι που πρέπει να κάνω.
Carlos: Έχε χάρη που είναι μαζί σου η Sofía. Αλλιώς δε θα ήξερα τι να σκεφτώ για σένα.
Sofía: Η αλήθεια είναι ότι φταίω εγώ κύριε Carlos. Φαίνεται ότι ήπια λίγο παραπάνω και με πείραξε. Ένοιωσα λίγο αδιάθετη και ο Luis προσφέρθηκε να με πάει σπίτι.
Carlos: Τότε εντάξει, περαστικά κορίτσι μου.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Η Julia μόνη στο δωμάτιο, έρχεται κοντά της το σκυλάκι)
Julia: (το χαϊδεύει) Καλό μου σφουγγαρόπανο... τα σκυλιά είναι πιο πιστά απ' τους ανθρώπους και έπρεπε να το θυμάμαι αυτό.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Η Celeste με τη Lola στο ξενοδοχείο)
Celeste: Τι κάνουμε τώρα;
Lola: Καλύτερα να μη κάνουμε τίποτα. Ξέρω τη Julia λίγο καλύτερα από σένα και τέτοιες στιγμές δε θέλει να δει ούτε να ακούσει κανέναν.
Celeste: Και με τη Gaby;
Lola: Αυτή δεν έχει τον Θεό της. Φαινόταν βέβαια, τι ήταν από την αρχή.
Celeste: Όμως με τη παράσταση...
Lola: Είσαι καλά κοπέλα μου; Μετά απ' αυτό νομίζεις ότι θα τραγουδήσουμε κιόλας;
Celeste: Μα...
Lola: Άστο κοριτσάκι, πήγαινε να κοιμηθείς, φαίνεται ότι σου χρειάζεται ύπνος.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Η συγκέντρωση στην έπαυλη Di Carlo έχει διαλυθεί, η Victoria με τη Violeta έξω από το δωμάτιό της)
Victoria: Αγάπη μου πήγαινε να κοιμηθείς, είναι αργά για σένα.
Violeta: Κι εσύ τι θα κάνεις;
Victoria: Θα έρθω κι εγώ σε λίγο.
Violeta: Καληνύχτα μαμά.
Victoria: Καληνύχτα μωρό μου. (η Violeta μπαίνει στο δωμάτιο, εκείνη σηκώνει το βλέμμα και βλέπει τον Fernando) Α, δε σε πήρα είδηση πως καταφέρνεις και εμφανίζεσαι έτσι σα φάντασμα κάθε φορά.
Fernando: Ο γάμος του αδερφού σας δε φαίνεται να σας χαροποιεί πολύ.
Victoria: Αν είναι δυνατόν πως το λες αυτό.
Fernando: Το ξέρω ότι δε με αφορά.
Victoria: Αυτό που συμβαίνει είναι ότι... δε ξέρω αν την αγαπά.
Fernando: Όπως αγαπούσατε εσείς τον σύζυγό σας, αυτό θέλετε να πείτε.
Victoria: Δε ξέρω γιατί μου το λες αυτό.
Fernando: Το σωστό θα ήταν να λέγατε “δε ξέρω γιατί κάνω αυτή τη συζήτηση μαζί σου”. Όμως αφού την ανοίξαμε...
Victoria: Δεν έχω κάτι άλλο να σου πω, πίστευε ότι θες.
Fernando: Δε μ' ενδιαφέρει το κουτσομπολιό. Ο αδερφός σας δεν είναι πια παιδί και για να παντρεύεται θα ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Εσείς όμως... είστε νέα γυναίκα.
Victoria: Και μια γυναίκα, όσο νέα και να είναι νομίζεις ότι μπορεί να ξεχάσει εύκολα το θάνατο ενός άνδρα που αγαπούσε περισσότερο απ' τη ζωή της;
Fernando: Εύκολα όχι. Μετά από κάποια χρόνια ν' αρχίσει να ξαναζεί όμως ναι.
Victoria: Και τι σε νοιάζει εσένα Fernando;
Fernando: Απλώς με νοιάζει. Ενδιαφέρομαι για τους ανθρώπους που υποφέρουν.
Victoria: Αυτό το θέμα όμως είναι λεπτό για να το συζητάω μαζί σου.
Fernando: Ναι κυρία, το ξέρω πως δεν είμαστε φίλοι.
Victoria: (ξεσπά) Αν δεν υπήρχε η Violeta θα πήγαινα να τον συναντήσω. Αν ζω είναι μόνο για να τη προσέχω. Εκείνος ήταν όλη η ζωή μου. Ήταν άδικο που πέθανε. Πως να ζήσω τώρα έτσι;
Fernando: Ακόμα και στους ανθρώπους που μεγάλωσαν έχοντας τα πάντα συμβαίνουν καμιά φορά άδικα πράγματα.
Victoria: Αυτό βρήκες να μου πεις για να μου θυμίσεις τη κοινωνική μας διαφορά; Και τι σχέση έχει αυτό, είσαι καλά;
Fernando: Αυτό που θέλω να πω είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ζήσει και ζουν πολύ χειρότερα πράγματα από σας. Το δικό σας ήταν ένα χτύπημα της μοίρας. Ένα βαρύ χτύπημα, σκληρό, πολύ σκληρό. Άλλοι όμως γεννιούνται μέσα σ' αυτά τα χτυπήματα.
Victoria: Αν σας ευχαριστεί να βλέπεται τον εαυτό σας σαν προλετάριο κι εμένα σαν κακομαθημένο μέλος μιας προνομιούχας ολιγαρχίας μπορείτε να το κάνετε.
Fernando: Δεν έχει σχέση το τι μ' ευχαριστεί. Και δε σας κατηγορώ για κάτι. Το ξέρω ότι θα με μισήσετε μ' αυτά που σας λέω. Μπορεί να με μισείτε ήδη. Εγώ όμως τα λέω γιατί κάποιος έπρεπε να σας τα πει.
Victoria: Καληνύχτα Fernando.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(H Julia στο πάρκο, πετά ένα άσπρο τριαντάφυλλο σ' ένα ρυάκι
Κάποια στιγμή νοιώθει πίσω της μια παρουσία και γυρίζει το βλέμμα λίγο ξαφνιασμένη)
Luis: Ωραία λουλούδια δεν είναι μόνο τα λευκά τριαντάφυλλα. (της προσφέρει ένα λουλούδι)
Julia: Ευχαριστώ. Είσαι ο τελευταίος που περίμενα να δω εδώ.
Luis: Και ίσως ο τελευταίος που περιμένεις γενικά. Μου αρέσει το πάρκο. Ειδικά από τη μέρα που σε είδα για πρώτη φορά εδώ.  
Julia: Luis...
Luis: Είχαμε μια οικογενειακή συγκέντρωση σπίτι όμως έφυγα γιατί ένοιωσα την ανάγκη να πάρω αέρα, να περπατήσω... ίσως από ένστικτο, να ήξερα ότι θα σ' έβρισκα στο πάρκο. Γιατί δε μιλάς;
Julia: Αυτή τη στιγμή... δε ξέρω τι να σου πω.
Luis: Είσαι πολύ λυπημένη. Τι συμβαίνει; Κάτι με το συγκρότημα;
Julia: Όχι, δεν έχει σχέση με το συγκρότημα. Δηλαδή μπορεί και να έχει.
Luis: Αφορά το αγόρι σου έτσι δεν είναι; Γιατί σίγουρα δεν είσαι έτσι για μένα.
Julia: Κι εσύ δε μου τηλεφωνούσες όμως.
Luis: Γιατί υπήρχε λόγος. Ξέρεις, χώρισα.
Julia: Κι εγώ. Οριστικά.
Luis: Αλλά τον αγαπάς. Αν τον αγαπάς γιατί δε κάνεις ένα βήμα να τα βρείτε.
Julia: Δε περίμενα ν' ακούσω αυτό από σένα.
Luis: Το ξέρω πως ίσως δε πρέπει να ανακατεύομαι. Δε ξέρω τι έχει συμβεί όμως αν τον αγαπάς τόσο κι αν σ' αγαπά βέβαια κι αυτός αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να συζητήσετε, να βάλετε στην άκρη τον εγωισμό...
Julia: Αυτή η ιστορία έχει τελειώσει Luis.
Luis: Και φαίνεται ότι σε στενοχωρεί που τελείωσε. Εγώ το ξέρεις πως δε καταλαβαίνω γιατί σου αρέσει, γιατί τον αγαπάς, τι του βρίσκεις... αλλά αν τον θέλεις εμένα δε μου πέφτει λόγος.
Julia: Δε ξέρω αν είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί του. Τον γνωρίζω όμως από μικρή. Και ήμαστε πολλά χρόνια μαζί. Ήταν μαζί μου στις δύσκολες στιγμές, στις χαρούμενες... ήταν φίλος, και κάπως σαν πατέρας, σαν μεγάλος αδερφός... ήταν η οικογένειά μου, κάτι που εγώ είχα στερηθεί.
Luis: Το ξέρεις πως μου αρέσεις. Αν έχεις κάνει την επιλογή σου όμως εγώ δε μπορώ να σε αναγκάσω για τίποτα. Θέλω η κοπέλα που είναι μαζί μου να αγαπά εμένα και μόνο εμένα. Δε μου πάει ο ρόλος ο δεύτερος.
Julia: Εσύ γιατί χώρισες;
Luis: Δεν έχει σημασία. Εσύ δε πρέπει να πας στο κλαμπ να τραγουδήσεις;
Julia: Δεν έχει κλαμπ. Μαλλιοτραβήχτηκα με τη Gaby.
Luis: Για το πιθηκοειδές, να υποθέσω;
Julia: Γίνεσαι τόσο κακός...
Luis: Έχεις πάθος, δε μπορώ να πω. Αλλά δε διακινδυνεύεις τη καριέρα σου έτσι;
Julia: Ναι. Κανείς δε σε παίρνει με καλό μάτι όταν είσαι ασυνεπής, αν και ελπίζω η Lola να πήρε τηλέφωνο να πει κάποια δικαιολογία. Απόψε θα ήταν η τελευταία μας βραδιά στη πόλη. Αύριο θα πηγαίναμε στο Μπουένος Άιρες. Αλλά εγώ μ' αυτή δε θέλω να ξανασυνεργαστώ.
Luis: Κρίμα. Πάντα θαύμαζα που έχεις πάθος με το τραγούδι. Εγώ δεν είχα ποτέ κανένα πάθος, δεν ήμουν πουθενά ιδιαιτέρως καλός. Δε βρήκα τις σπουδές που θα με κάνανε να ξετρελαθώ, δε θα έκανα θυσίες για τον αθλητισμό παρόλο που παίζω σε ομάδα, παίζω λίγο ακορντεόν αλλά δεν είμαι κάτι το ιδιαίτερο.  
Julia: Όλοι έχουμε κάποιο ταλέντο. Ίσως δε το έχεις ανακαλύψει ακόμα.
Luis: Φαίνεται κρύβεται πολύ καλά το άτιμο.  
Julia: Εγώ όμως έχω στόχο να φτάσω πολύ ψηλά και όπως και να έχει θα τον πετύχω!
Luis: Μόνο που δε συγχωρείται σε μια ανερχόμενη τραγουδίστρια να ακυρώνει χωρίς λόγο τις εμφανίσεις της. Δεν είσαι ακόμα η Σακίρα. Αλλά σου εύχομαι να τη ξεπεράσεις.
Julia: Ευχαριστώ.
Luis: Η οικογένειά μου έχει αρκετές γνωριμίες. Αν χρειαστείς μια μέρα τη βοήθειά μου...
Julia: Σ' ευχαριστώ αλλά δε θα τη χρειαστώ.
Luis: Δεν είμαι φθηνός τύπος να περιμένω ανταλλάγματα.
Julia: Το ξέρω. Κάτι μου λέει πως η οικογένειά σου δε θα με συμπαθούσε.
Luis: Πως το λες αυτό;
Julia: Αυτές οι οικογένειες έχουν πάντα μια αλαζονεία. Έτσι ήταν κι η οικογένεια του Federico. Αν μια μέρα με γνωρίσουν για εκείνους δε θα είμαι παρά κάποια που παράτησαν στο ορφανοτροφείο, ένα ψώνιο που θέλει να γίνει μεγάλη σταρ.  
Luis: Και η δική μου οικογένεια ξεκίνησε από χαμηλά...
Julia: Κάποτε.
Luis: Ναι κάποτε. Λοιπόν, φεύγεις σήμερα;
Julia: Μόλις γυρίσω στο ξενοδοχείο, θα πάρω τις βαλίτσες και θα φύγω με το πρώτο λεωφορείο.
Luis: Τόσο πολύ σε πλήγωσε.
Julia: Μ' εκνεύρισε.
Luis: Οπότε είναι μάλλον η τελευταία φορά που βλεπόμαστε. Θες να σε συνοδεύσω;(H Julia βάζει το χέρι της στη μέση του, γέρνει πάνω του και προχωράνε αγκαλιασμένοι)

ΣΚΗΝΗ 9Η
Victoria: (κλαίει στο κρεβάτι της και θυμάται τα λόγια του Fernando Victoria: Αυτό που συμβαίνει είναι ότι... δε ξέρω αν την αγαπά.
Fernando: Όπως αγαπούσατε εσείς τον σύζυγό σας, αυτό θέλετε να πείτε. Victoria: Και μια γυναίκα, όσο νέα και να είναι νομίζεις ότι μπορεί να ξεχάσει εύκολα το θάνατο ενός άνδρα που αγαπούσε περισσότερο απ' τη ζωή της;
Fernando: Εύκολα όχι. Μετά από κάποια χρόνια ν' αρχίσει να ξαναζεί όμως ναι.
Victoria: Και τι σε νοιάζει εσένα Fernando;
Fernando: Απλώς με νοιάζει. Ενδιαφέρομαι για τους ανθρώπους που υποφέρουν.) Γιατί μού το έκανες αυτό; Πως να ζήσω τώρα χωρίς εσένα;

ΣΚΗΝΗ 10Η
(O Luis και η Julia μπαίνουν στο ξενοδοχείο όπου βλέπουν τον Federico)
Federico: Εύκολο να κάνεις σκηνές αλλά μετά να γυρνάς αγκαλιά με άλλον.
Julia: Τα κορίτσια, κοιμούνται;
Federico: Η Celeste ναι, η Lola στο κλαμπ μιλά με τον Pedro και προσπαθεί να εξηγήσει. Τα έφτιαξες με το σοκολατόπαιδο;
Luis: Γνωριζόμαστε;
Julia: Το ξέρεις πως για ό,τι έγινε φταις εσύ και μόνο εσύ.
Federico: Βέβαια.
Julia: Αντίο Luis. (αγκαλιάζονται και φιλιούνται στο στόμα, ο Federico φεύγει εκνευρισμένος)

ΣΚΗΝΗ 11Η
(O Juan στο κρεβάτι του κοιτά τη Paola που κοιμάται)
Juan: (σκέφτεται ό,τι είχε πει με τον Federico Juan: Δε ξέρω αν κάνω το σωστό φίλε. Με τη Paola τα έχουμε πολύ καιρό, περνάμε καλά, νοιώθω περίπου σα πατέρας της Lis και του Fabio... Την ευτυχία που ζούσα όμως με την Ana δε ξέρω πως θα τη ξαναζήσω. Δε μπορώ να το πω στους γονείς μου ή τον Luis... το λέω σε σένα.
Federico: Νομίζω ότι δυσκολεύεις τα πράγματα χωρίς λόγω Juan. Δεν ωφελεί να σκέφτεσαι αυτό που είχες, κοίτα να εκτιμήσεις και να απολαύσεις αυτό που έχεις τώρα. Γιατί αν κι αυτό γίνει χθες θα είναι αργά. Μετά σκέφτεται τη πρώτη φορά που είδε τη Celeste στη σκηνή) Όπως και να χει τώρα έτσι κι αλλιώς είναι αργά.
Paola: (ξυπνά) Αγάπη μου... ακόμα δε κοιμάσαι.
Juan: Με συγχωρείς σε ξύπνησα...
Paola: Δε πειράζει... αλλά τι έλεγες;
Juan: Τίποτα, φαίνεται ότι είναι απ' το ποτό.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Luis κάθεται στη σκάλα του ξενοδοχείου όταν τον πλησιάζει ο Federico)
Federico: Εσύ, περιμένεις τη Julia;
Luis: Ναι, να την αποχαιρετήσω για τελευταία φορά.
Federico: Α, ο προηγούμενος αποχαιρετισμός δε σου έφτανε σοκολατόπαιδο.
Luis: (σηκώνεται) Γιατί μου κολλάς ηλίθιο πόκεμον;
Federico: Ποιον είπες πόκεμον ρε;
Luis: Βλέπεις να μιλάω σε κανέναν άλλο;
Federico: Πάρε αυτό να μάθεις να μιλάς (του χώνει μια μπουνιά).

Fin del capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sat Sep 19, 2015 6:47 pm

CAPÍTULO 21

ΣΚΗΝΗ 1Η
(O Luis με τη σειρά του αρπάζει τον Federico αλλά οι υπάλληλοι του ξενοδοχείού τους χωρίζουν)
Υπάλληλος: Αρκετά με τα σκάνδαλα σήμερα! Φύγετε κι οι δύο με το καλό αλλιώς θα καλέσουμε την αστυνομία (χωρίζουν και φεύγουν ενώ κοιτάζουν με κακία ο ένας τον άλλον).

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Ο Juan σηκώνεται μες τη νύχτα και πάει στη βεράντα. Η Lis που κάθεται εκεί σβήνει βιαστικά ένα τσιγάρο)
Juan: Σε έπιασε η ρομαντική διάθεση απόψε;
Lis: (χαμογελά) Κι εσύ γιατί δε κοιμάσαι;
Juan: Δε ξέρω. Μου μυρίζει τσιγάρο;
Lis: Ναι ε; Θα είναι από τη συγκέντρωση στο σπίτι.
Juan: Η οικογένειά μου δε καπνίζει, ο πατέρας το έκοψε επειδή το απαίτησε ο γιατρός, η Paola όχι, ίσως η Sofía...
Lis: Ναι αυτό είναι. Έκανα πολύ παρέα με τη Sofía, καπνίζει σα φουγάρο.
Juan: Δεν είναι ωραίο αυτό. Ειδικά για μια γυναίκα.
Lis: Λες ε;
Juan: Έλα θα κρυώσεις (της φορά τη ζακέτα). Είναι πολύ αργά, μπορείς και αύριο να κάτσεις να σκεφτείς τον Pablo.
Lis: Ναι έχεις δίκιο συνέχεια τον σκέφτομαι. Καλύτερα να πάω να κοιμηθώ. Θα τον σκεφτώ στο κρεβάτι μου και μετά... θα κοιμηθώ.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Η Julia κατεβαίνει κάτω με τις βαλίτσες της, ρωτά τον ρεσεπσιονιστ)
Julia: (κοιτά γύρω της) Με συγχωρείτε, ήταν εδώ ένας νεαρός ψηλός, με καστανά μαλλιά...
Ρεσεψιονίστ: Ναι καταλαβαίνω ποιον εννοείτε. Αρπάχτηκε με κάποιον άλλον όμως και τους διώξαμε και τους δύο. Μάλλον εσείς είστε το μήλον της έριδος και καταλαβαίνουμε ότι είστε νέα παιδιά και το αίμα σας βράζει, όμως δε γίνεται ν' ανεχόμαστε κάθε τρεις και λίγο αυτή την κατάσταση.
Julia: Εντάξει, κατάλαβα, ευχαριστώ.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Είναι πρωί η Violeta μπαίνει στο αυτοκίνητο του Fernando, η Victoria στέκεται απ' έξω)
Violeta: Καλημέρα Fernando.
Fernando: Καλημέρα μικρή, καλημέρα Victoria.
Victoria: (ξερά) Καλημέρα.
Fernando: Δε θα μπείτε;
Victoria: Όχι δε χρειάζεται. Εσύ οδηγείς, εγώ τι να κάνω.
Fernando: Δεν έχετε άδικο, η Violeta εξάλλου είναι πια μεγάλη κοπέλα δε χρειάζεται να τη προσέχουν δύο.
Victoria: Στο καλό να πας μωρό μου (το λέει στη Violeta αλλά προς στιγμή ο Fernando τα χάνει).

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ο Luis μιλά με τον Aurelio σε μια καφετέρια)
Aurelio: Και γιατί τη φίλησες;
Luis: Γιατί βρεθήκαμε κοντά και... δε μπόρεσα να το ελέγξω. Με φίλησε, τη φίλησα, δε θυμάμαι, δεν έχει σημασία. Στο κάτω κάτω μας κοίταζε κι αυτός ο βλάκας ο φίλος της και ήθελα να τον κάνω να σκάσει. Κι αυτή θα ήθελε το ίδιο. Δε με νοιάζει αν με χρησιμοποίησε γιατί κι εγώ δε τον χωνεύω και χάρηκα που θύμωσε. Αλλά μετά που την περίμενα ήρθε και μου κόλλησε και μας χωρίσανε οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου.
Aurelio: Και;
Luis: Τι και; Ήθελα να τον λοιώσω τον ζουμπά αλλά δώσαμε τόπο στην οργή.
Aurelio: Γιατί είπες στη Julia όλα αυτά αφού την αγαπάς, θες να τη χάσεις;
Luis: Αν εκείνη αγαπά άλλον εμένα δε μου πέφτει κανένας λόγος.
Aurelio: Μην είσαι εγωιστής. Όλοι έχουμε κάποιο παρελθόν.
Luis: Αν υπάρχει έστω και λίγο στη καρδιά της δεν είναι παρελθόν.
Aurelio: Μα όλοι έχουν κάποια σχέση, μετά χωρίζουν και προχωράνε με άλλον. Νομίζεις ότι όλοι όσοι κάνουν σχέση έχουν ξεπεράσει τον πρώην εντελώς; Αλλά ποτέ δε ξέρεις πως η επόμενη σχέση θα εξελιχθεί.  
Luis: Ναι το ξέρω, δε με νοιάζει, εγώ δεν είμαι παυσίπονο, αν θέλει εμένα καλώς, αν θέλει έναν ώμο να κλάψει να βρει άλλον.
Aurelio: Και δε θα παλέψεις, δε θα τη διεκδικήσεις, θα αφήσεις να σου φύγει απ' τα χέρια αμαχητί;
Luis: Θα την κυνηγούσα αλλά αν θέλει άλλον πως ν' αλλάξω τα συναισθήματά της; Ας πούμε η Sofía πως θέλει να ξαναείναι μαζί μου. Ό,τι και να κάνει μου έχει περάσει.
Aurelio: Εκείνη όμως έχει δείξει ενδιαφέρον για σένα.
Luis: Κι εγώ έχω ένα ενδιαφέρον για τη Sofía.
Aurelio: Ρε παιδί μου μη συγκρίνεις ανόμοιες περιπτώσεις. Κατάλαβέ το, είναι μαζί του αρκετά χρόνια και δε σβήνονται όλα εκείνα που περάσανε μαζί με τη μία. Και να σου πω κάτι δε νομίζω ότι είναι τόσο ερωτευμένη μαζί του. Στο είπε, εκείνος ήταν σαν την οικογένεια που δεν είχε. Ήταν μεγαλύτερος, της έδινε κάποια ασφάλεια. Αυτό θα χρειαζόταν εκείνη τη περίοδο της ζωής της, δε σημαίνει ότι τώρα εξακολουθεί να τον αγαπά.
Luis: Λες;
Aurelio: Λογικό δεν είναι; Πιστεύω ότι είναι περισσότερο θιγμένος εγωισμός παρά έρωτας αυτό που νοιώθει. 
Luis: Μακάρι. Μακάρι, αν και νομίζω ότι το λες αυτό επειδή είσαι φίλος μου.  

ΣΚΗΝΗ 6Η
(O Juan στο ωδείο δέχεται την επίσκεψη του Federico)
Federico: Ήρθα να στο πω πριν το μάθεις από άλλους.
Juan: Θα μπορούσες να πάρεις τηλέφωνο. Εδώ δουλεύω. Τέλος πάντων αν είναι σοβαρό πέστο.
Federico: Χθες είδα τη Julia να φιλά τον αδερφό σου.
Juan: Τον αδερφό μου;! Να φιλά τη Julia;!
Federico: Τους είδα λέμε. Μπροστά μου έγινε ότι έγινε.
Juan: Δηλαδή τα έχουνε; Περίεργο, χθες το βράδυ ήρθε στο σπίτι με τη Sofía.
Federico: Θα παίζει σε διπλό ταμπλό. Δεν άντεξα και του έχωσα μια μπουνιά.
Juan: Χτύπησες τον Luis;!
Federico: Ναι, στο είχα πει, αν τολμούσε να πλησιάσει τη Julia...
Juan: (προσπαθεί να δείξει ήρεμος) Στο πρόσωπο; Πως τον έφτασες;
Federico: Μην αρχίζεις κι εσύ.
Juan: Είναι καλά τώρα ο Luis; Που είναι;
Federico: Καλά θα είναι. Δε προλάβαμε να αρπαχτούμε και μπήκαν στη μέση οι υπάλληλοι και μας χώρισαν. Είπαν πως δε θέλανε άλλα σκάνδαλα σε μία μέρα.
Juan: Θεέ μου, πλακώθηκε και με άλλον;
Federico: Όχι πριν είχε πλακωθεί η Julia με τη Gaby, γιατί η Gaby με φίλησε.  
Juan: Θεέ μου! Federico, δεν είναι δυνατόν να κάνεις αυτά τα πράγματα. Ο Luis είναι ακόμα νέος...
Federico: Κι εμείς τι είμαστε;
Juan: Εμείς βαδίζουμε στην ωριμότητα.
Federico: Δεν έχει σημασία η ηλικία. Ξέρω ότι είσαι εκνευρισμένος. Με το να με λες όμως μεγάλο και κοντό...
Juan: Κάτσε να πάρω σπίτι να δω πως είναι. (καλεί) Lucia; Είναι εκεί ο Luis; A, βγήκε. Και πως τον είδες; Ωραία, ευχαριστώ, καλημέρα. (κλείνει) Μη ξαναπλησιάσεις τον αδερφό μου γιατί δε θα δείξω άλλη κατανόηση. Θα πω και σε κείνον δυο λόγια.
Federico: Μη μου θυμώνεις. Δε ξέρεις πως είναι να είσαι τρελά ερωτευμένος.
Juan: Ας μη το ανοίξουμε αυτό.
Federico: Η Julia χθες το βράδυ τα μάζεψε κι έφυγε. Δε θα τη ξαναδώ.
Juan: Και οι άλλες κοπέλες;
Federico: Τα μάζεψαν κι έφυγαν σήμερα το πρωί. Θα συναντηθούν με τον διευθυντή της δισκογραφικής σήμερα. Δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος με τα χθεσινά. Όπως καταλαβαίνεις δε πήγαν να τραγουδήσουν χθες.
Juan: (λυπημένος) Ώστε έφυγαν.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Στο γραφείο της εταιρείας τα κορίτσια και ο διευθυντής)
Santiago: (οργισμένος) Η εταιρεία μας σας πρόσεξε και σας φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο. Σας στήριξε περισσότερο από κάθε άλλον καλλιτέχνη. Δεν είναι δυνατόν κοριτσάκια που μόλις χθες βγήκαν απ' τ' αυγό τους να έχουν συμπεριφοράς ντίβας. Εσείς αρνηθήκατε πολλές φορές να κάνετε αυτό που σας προτείναμε κι ακόμα κι έτσι σας στηρίξαμε.
Julia: Αρνηθήκαμε γιατί θέλατε να μας βγάλετε σαν ανεγκέφαλες γκόμενες, κι εμείς δεν είμαστε αυτό.
Santiago: Ναι τόσα άτομα που δουλεύουν σε μας που έχουν αναδείξει τόσα ονόματα, δε ξέρουν και ξέρετε εσείς. Αλλά ας πούμε πως το κοινό σας δέχετε έτσι. Να ξεχάσω ότι το αρχικό σχήμα είχε έναν καταπληκτικό ντράμερ κι έναν καταπληκτικό κιθαρίστα και καταφέρατε να τους διώξετε;
Lola: Συγνώμη αλλά ούτε εγώ ούτε η Julia διώξαμε κανέναν. Ξέρετε ποιος φταίει και για τότε και για τώρα. Η Gaby που δεν αφήνει αρσενικό για αρσενικό. Κανείς δεν της είπε να τη πέσει στο αγόρι της συναδέλφου της.
Santiago: Δε με ενδιαφέρει. Θέλω άτομα συνεργάσιμα και όχι υστερικά ψώνια, καβαλημένα καλάμια κι ας μην έχουν καταφέρει ακόμα τίποτα. Σας κάλεσα εδώ για ένα πράγμα. Για να σας πω κατά πρόσωπο ότι σπάω το συμβόλαιο!

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Carla με τη παρέα της μπιρίμπας)
Susana: Σα νωρίς να το αρχίσαμε το σπορ σήμερα.
Carla: Σήμερα είναι μια ξεχωριστή μέρα. Έχουμε πολλά να πούμε. Ο μεγάλος μου γιος επιτέλους παντρεύεται, και μάλιστα με μια γυναίκα που εγκρίνω.
Lila: Αυτό είναι το βασικότερο. Πολύ ωραία και τα προσκλητήρια.
Carla: Τα διάλεξαν όλα με πολύ προσοχή. Είμαι η πιο ευτυχισμένη γυναίκα της πόλης. Επιτέλους έφτασε η ώρα να γίνω γιαγιά.
Concha: Ακόμα δεν έχεις αποδεχτεί την εγγονή σου από τη Victoria Carlita;
Carla: Α, ναι. Δε τα πάμε κι άσχημα στο ίδιο σπίτι ζούμε. Όμως δε συγχωρώ της Victoria ότι παντρεύτηκε χωρίς την έγκρισή μου τον ψαρά.
Concha: Πολύ πεισματάρα είσαι καλή μου. Καπετάνιος ήταν ο άνθρωπος, και πέθανε κι εσύ ακόμα τα έχεις μαζί του. Τουλάχιστον εσύ έχεις ένα εγγόνι και θα δεις κι άλλα ενώ εγώ... με τα παιδιά που έχω...
Carla: Ο Federico ξέμπλεξε με τη τραγουδίστρια;
Concha: Απ' ότι φαίνεται ξέμπλεξε με το ένα τσουλί και έμπλεξε με άλλο. Πάντως απ' ότι κατάλαβα αυτή η ιστορία ανήκει στο παρελθόν. Χθες τον είδα και ήταν χάλια. Φρόντισα να μάθω βέβαια. Το θέμα είναι ότι η κοπελιά τα μάζεψε κι έφυγε και μαλλιοτραβήχτηκε με μια για την αφεντιά του γιου μου.
Carla: Α, τέτοια ζήτηση ο Federico.
Concha: Η ιστορία τους όπως κατάλαβα τελείωσε, δε πήγαινε άλλο. Αλλά δε σου είπα το καλύτερο. Φαίνεται ότι έχει μπλεχτεί με τον Luis.
Carla: Τον δικό μου Luis;
Concha: Γιατί γνωρίζεις πολλούς Luis; Έτσι άκουσα, παραπάνω δε ξέρω. Όπου έχει χρήμα κολλάει σα βδέλα δηλαδή.
Carla: Ο Luis έχει κοπέλα και χθες το βράδυ ήταν μαζί μας. Ένα εξαιρετικό κορίτσι.
Concha: Μπορεί. Μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί να λέγανε για άλλον Luis και να μπερδεύτηκα. Ας τα αφήσουμε αυτά, λοιπόν που θα χτενιστείτε και τι θα φορέσετε για τον γάμο;

ΣΚΗΝΗ 9Η
(O Juan μπαίνει στην έπαυλη και πλησιάζει τον Luis)
Juan: (τον αγγίζει στο κεφάλι) Luis είσαι καλά;
Luis: Καλά γιατί.
Juan: Έμαθα για χθες...
Luis: Μα όλα μαθαίνονται πια;
Juan: O Federico που σε χτύπησε είναι φίλος μου. Είναι εδώ και λίγο καιρό στη πόλη, και τελευταία συναντιόμαστε και τα λέμε κάπου κάπου.
Luis: Ωραίους φίλους έχεις.
Juan: Ερχόταν στο σπίτι μας παλιά, μπορεί να τον θυμάσαι...
Luis: Α, γι αυτό έλεγα ότι κάτι μου θυμίζει.
Juan: Δε καταλαβαίνω. Νόμιζα ότι έχεις κορίτσι, κυνηγάς κι άλλη κοπέλα;
Luis: Έχω χωρίσει απ' τη Sofía Juan. Απλώς ήρθε μαζί μου, γιατί καταλαβαίνεις, σ' αυτό το σπίτι πάντα με πρήζουν, με ποια είμαι, με ποια δεν είμαι, αν χώρισα, γιατί χώρισα. Δεν είχα όρεξη για συζητήσεις.
Juan: Πότε τα φτιάχνεις και πότε χωρίζεις όμως...
Luis: Μίλα μου για τον Federico. Τι χαρακτήρας είναι;
Juan: Παράφορος, γυναικάς, κουλτουριάρης... γράφει βιβλία με περίεργους στίχους, για τη θάλασσα που καίγεται, για αιμάτινα σύννεφα σε ιδρωμένη ζύμη και τέτοια.
Luis: Παίρνει καθόλου ναρκωτικά;
Juan: Παλιά ναι, και έπινε. Για μια περίοδο στο πανεπιστήμιο ανήκε στο κίνημα των άπλυτων, εκείνων που δε πλένονταν για λόγους ιδεολογίας.
Luis: Αχά, ενδιαφέρον.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(O Norberto με τον Dario στο διαμέρισμα του δεύτερου)
Norberto: Η Sofía με τον Luis χωρίσανε.
Dario: Πως το ξέρεις;
Norberto: Το ξέρω. Είμαι ένας από τους ελάχιστους που το ξέρουν γιατί δε το έχουν ανακοινώσει επίσημα. Κάποιοι ούτε το φαντάζονται. Δεν έχουν την οξύνειά μου. Δεν είναι πολύς καιρός. Πες μου τώρα πως αισθάνεσαι γι αυτό; Το κορίτσι είναι πλέον ελεύθερο.
Dario: Και πως θες να αισθάνομαι; Ελεύθερη ή χωρισμένη θέλω να την εκδικηθώ.
Norberto: Όμως αν έχει χωρίσει οριστικά πάει το σχέδιό σου εξυπνάκια.
Dario: Κι ο εξευτελισμός στα πρώην πεθερικά της δεν είναι λίγο.
Norberto: Νομίζεις ότι θα τη νoιάξει αν είναι μια αναίσθητη τυχοδιώκτρια όπως τη περιγράφεις;
Dario: Πιστεύω ότι θα βρει έναν τρόπο να είναι πάλι μαζί του.
Norberto: Γιατί, πιστεύεις ότι δε μπορεί να βρει άλλο θύμα, ή ότι οι πλούσιοι τελειώνουν στην οικογένεια Di Carlo;
Dario: Δε νομίζω να τα παρατήσει έτσι.
Norberto: Εξάλλου μπορεί να νοιώθει κάτι για εκείνον. Δεν του λείπει ούτε η ομορφιά ούτε τίποτα άλλο. Αν τον αγαπά γιατί να μη “παλέψει για την αγάπη της” όπως λένε και στις σαπουνόπερες;

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Ο Luis περπατά στο πάρκο και σκέφτεται τα λόγια του Aurelio Aurelio: Ρε παιδί μου μη συγκρίνεις ανόμοιες περιπτώσεις. Κατάλαβέ το, είναι μαζί του αρκετά χρόνια και δε σβήνονται όλα εκείνα που περάσανε μαζί με τη μία. Και να σου πω κάτι δε νομίζω ότι είναι τόσο ερωτευμένη μαζί του. Στο είπε, εκείνος ήταν σαν την οικογένεια που δεν είχε. Ήταν μεγαλύτερος, της έδινε κάποια ασφάλεια. Αυτό θα χρειαζόταν εκείνη τη περίοδο της ζωής της, δε σημαίνει ότι τώρα εξακολουθεί να τον αγαπά. Βλέπει ένα σκυλάκι ίδιο με αυτό της Julia)
Luis: Σφουγγαρόπανο! Julia, δεν έφυγες; (εκείνη τη στιγμή ένας κύριος έρχεται και το μαζεύει)
Κύριος: Γιατί απομακρύνεσαι παλιόπαιδο; Έλα, έλα πάμε. (ο Luis κοιτά λυπημένος)

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Julia γυρνά μόνη με το σκυλάκι στο Μπουένος Άιρες)
Julia: Οι δυο μας μείναμε σφουγγαρόπανο. Αλλά εδώ μέχρι και οι δικοί μου δε μου έχουν φερθεί σωστά. Και ο Luis θα πιστεύει ότι δε τον θέλω. (χτυπά το τηλέφωνο)
Lucio: Καλημέρα, η Julia Moretti;
Julia: Η ίδια.
Lucio: Μάθαμε ότι λύσατε το συμβόλαιο με την εταιρεία σας. Θα σας ενδιέφερε να σας κάνουμε το μεγαλύτερο αστέρι;

Fin del capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 621
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Mon Sep 21, 2015 2:36 pm

Ντιπ αξιοπρέπεια η Γκάμπι, σαν το σκυλάκι πίσω από τον Φεντερίκο. Μ'άρεσε πάντως ο καβγάς... ηλίθιο πόκεμον χιχι. Και βάλανε τον καημένο τον Χουάν στη μέση, φίλος απ'τη μία, αδερφός απ'την άλλη. Εγώ ψηφίζω Λουίς.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Tue Sep 22, 2015 10:18 am

CAPÍTULO 22

ΣΚΗΝΗ 1Η
Julia: Ποιος είστε;
Lucio: Κάποιος που πιστεύει πολύ στο ταλέντο σας. Σας παρακολουθώ από το ξεκίνημά σας. Κάποτε ήταν να συνεργαστούμε αλλά επιλέξατε άλλη εταιρεία. Εγώ εκπροσωπώ την Noche. Λέγομαι Lucio Fereira, θυμάστε;  
Julia: Α, βέβαια.
Lucio: Χαίρομαι. Λοιπόν ας μπούμε κατευθείαν στο θέμα. Βρίσκεστε στο Μπουένος Άιρες;
Julia: Ναι.
Lucio: Έμαθα ότι η εταιρεία έσπασε το συμβόλαιο του συγκροτήματος.
Julia: Μ' εντυπωσιάζετε, γιατί δεν είναι πολύ ώρα...
Lucio: (γελά) Έχουμε και μεις τα μυστικά μας. Η κατασκοπεία δουλεύει καλά. Είπαμε παρακολουθώ τη πορεία σας. Ακουγόταν από χθες ότι θα γινόταν αυτό, και απλώς σήμερα επιβεβαιώθηκε. Τι λέτε, μπορούμε να συναντηθούμε σήμερα;
Julia: Ναι μόνο...
Lucio: Ξέρω, ίσως δε μπορείτε να μαζέψετε το συγκρότημα. Σας είπα γνωρίζω πολλά, καταλαβαίνω πως υπήρξε κάποια διένεξη μεταξύ σας. Μην ανησυχείτε. Θέλω να συζητήσω μαζί σας. Θα κανονίσουμε μια συνάντηση οι δυο μας και θα τα πούμε. Τι ώρα θα σας βόλευε;

ΣΚΗΝΗ 2Η
(H Lola και η Celeste στο σταθμό των λεωφορείων)
Celeste: Ευχαριστώ που με συνόδευσες.
Lola: Τι σκοπεύεις να κάνεις; Θα γυρίσεις στη πόλη; Είσαι σίγουρη ότι δε θες να μείνεις εδώ;
Celeste: Δεν έχω λόγο να μένω στο Μπουένος Άιρες. Θα γυρίσω πίσω. Έχω κάποια χρήματα και πιστεύω πως μέχρι το βράδυ θα βρω μια πανσιόν. Εσύ;
Lola: Εγώ είμαι παιδί της πρωτεύουσας. Θα προσπαθήσω να συνεχίσω έστω και χωρίς το συγκρότημα εδώ. Ελπίζω κάτι να βρω. Θα μπορούσες να μείνεις μαζί μου αν ήθελες.
Celeste: Ευχαριστώ. Καλή τύχη.
Lola: Να προσέχεις.
Celeste: Μην ανησυχείς. (χαιρετιούνται)

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Ο Luis στο πάρκο όταν χτυπά το κινητό του)
Luis: Julia;
Julia: Καλημέρα Luis.
Luis: Καλημέρα αγάπη μου. Είμαι στο πάρκο πριν λίγο είδα ένα σκυλάκι σα το δικό σου και σε σκέφτηκα.
Julia: Κανένα σκυλάκι δεν είναι σα το σφουγγαρόπανο! Άκου έχω να σου πω κάτι σημαντικό! Πριν λίγο με πήρε κάποιος από την εταιρεία Noche και θέλει να συζητήσουμε.
Luis: Πολύ χαίρομαι!
Julia: Κι εγώ! Δεν έβλεπα την ώρα να στο πω αλλά μιλούσες! Μπορεί αυτή να είναι η μεγάλη μου ευκαιρία! Πιστεύουν σε μένα και είναι η μεγαλύτερη δισκογραφική της χώρας. Το όνειρό μου μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Σήμερα έχω ραντεβού μαζί τους. Δε το πιστεύω.  
Luis: Μακάρι. Μακάρι, ειλικρινά το εύχομαι!
Julia: Luis... πόσο θα ήθελα να ήσουν μαζί μου τώρα.
Luis: Θέλεις να έρθω στο Μπουένος Άιρες;
Julia: Θα ήθελα να ήσουν εδώ.
Luis: Τίποτα δεν είναι δύσκολο αλλά που θα ήθελες να συναντηθούμε;
Julia: Θα έρθεις για μένα;
Luis: Πες μου μόνο ώρα και μέρος.
Julia: Σε μια ώρα έχω ραντεβού μαζί τους, θα πάω λίγο πιο νωρίς. Τι θα έλεγες έξω από τα γραφεία τους;
Luis: Θα πάω να πάρω το αυτοκίνητο και θα σε περιμένω έξω. Θα το βρω, ξέρω που είναι, το έχω γυρίσει όλο το Μπουένος Άιρες. Ξεκινώ και θα τα πούμε.
Julia: Σ' ευχαριστώ πολύ Luis. Σ' αγαπώ.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Η Lis στο προαύλιο με τον Pablo)
Pablo: Πως σου φαίνεται που η μητέρα σου θα παντρευτεί;
Lis: Ούτε κρύο ούτε ζέστη. Θα συνεχίσουμε να ζήσουμε όπως ζούσαμε.
Pablo: Και με το άλλο θέμα που σε απασχολούσε;
Lis: Ποιο άλλο θέμα;
Pablo: Δεν έλεγες ότι ο Juan σου κολλούσε;
Lis: Α, αυτό... δεν είναι τίποτα...
Pablo: Αυτό πιστεύω κι εγώ. Γιατί με τη Gloria όταν μας το είπες αρχίσαμε να τον παρατηρούμε και δε μας φάνηκε τίποτα περίεργο. Ούτε στο βλέμμα, ούτε στη συμπεριφορά.  Θα έλεγα ότι σχεδόν δε σου δίνει καθόλου σημασία.  
Lis: (θυμωμένη) Α ναι; Και τι μπορεί να ξέρετε εσείς περισσότερο από μένα που ζω μαζί του καθημερινά; (απομακρύνεται)
Pablo: Lis! Lis που πας; Είπα κάτι κακό, γιατί θύμωσες;

ΣΚΗΝΗ 5Η
(O Luis κατευθύνεται σφυρίζοντας στο αυτοκίνητο, μπαίνει ακουμπά ένα μπουκέτο λουλούδια στη θέση του συνοδηγού και ξεκινά χαρούμενος)


ΣΚΗΝΗ 6Η
(H Julia στη συνάντησή της με τον Lucio)
Lucio: Χαίρομαι πολύ που συμφωνούμε. Από το ξεκίνημα του συγκροτήματος ακούω τα τραγούδια σας, πάντα σας παρακολουθούσα και σας πίστευα.
Julia: Ξέρετε τουλάχιστον ένα μέλος του συγκροτήματός μας δε γίνεται να συνεχίσει μαζί μας.
Lucio: Και ποιος μίλησε για το συγκρότημα; Δε λέω πως δεν είναι ταλαντούχες και οι άλλες κοπέλες αλλά έχετε κάτι το ιδιαίτερο. Τέτοιες φωνές δε βρίσκονται εύκολα. Τα τραγούδια τα γράφετε εσείς, έτσι δεν είναι;
Julia: Και τους στίχους και τη μουσική.
Lucio: Πολύ ωραία. Δε χρειαζόμαστε κάτι άλλο. Μας αρέσει πολύ το στιλ των τραγουδιών, θεωρώ ότι προσφέρετε κάτι νέο, κάτι που έρχεται να ταράξει τη  μουσική που βαλτώνει τελευταία. Είστε νέα οπότε ο δρόμος ανοίγετε μπροστά σας, αρέσετε στον κόσμο, έχετε ωραία φωνή, λάμπετε όταν βγαίνετε στη σκηνή... και πάνω απ' όλα δε μοιάζετε με καμιά άλλη. Η πολιτική μας είναι το ρίσκο. Αυτή ήταν η φιλοσοφία του πατέρα μου και τη συνεχίζω. Δε βγαίνει πάντα. Αλλά όταν βγαίνει κάνει πάταγο. Ό,τι κάνω το κάνω με μεράκι. Δε μ' ενδιαφέρει να δώσω στο κοινό άλλη μια χαζογκόμενα φωτοτυπία με τις προηγούμενες για να πατήσω στα σίγουρα. (χαμογελά) Δε ξέρω τι θα σκεφτείτε για μένα αλλά πέρα απ' το χρήμα με νοιάζει και η δόξα. Να λέω αυτόν, αυτήν την ανέδειξα εγώ και άξιζε. Έχουμε πολύ καλούς μουσικούς και στιχουργούς αν θέλετε να συνεργαστείτε μαζί τους. Χωρίς να εννοώ ότι θα βάλουμε στο περιθώριο τη δική σας δουλειά όσον αφορά τη σύνθεση, απλώς να δείτε και ν' αποφασίσετε.  
Julia: Ναι, είμαι ανοιχτή. Με τη προϋπόθεση να με εκφράζει η εργασία τους.
Lucio: Μα ναι, εννοείτε, δε θα σας πιέσουμε να κάνετε κάτι που σιχαίνεστε. Από σας ζητάω μόνο να είστε συνεπής και να εργάζεστε, όπως όλο το προσωπικό εδώ. Υπάρχουν κάποια τραγούδια που θα τα δίναμε σε άλλη τραγουδίστρια η οποία όμως αποφάσισε να μας εγκαταλείψει για προσωπικούς λόγους. Έχετε ακουστά τη Liliana;
Julia: Ναι, το καλοκαίρι το “Amante” ακουγόταν παντού.
Lucio: Ακριβώς. Χωρίσαμε φιλικά γιατί έπρεπε να φύγει από την Αργεντινή. Νομίζω σας έδωσα το στίγμα. Τι θα λέγατε να συναντηθούμε και αύριο ν' ακούσετε τα τραγούδια και να γνωριστείτε με τα παιδιά που σας έλεγα; Θα σας εξηγήσω οτιδήποτε θέλετε, θα δείτε πως λειτουργούμε, αν σας αρέσει η δουλειά τους, κι αν είστε σύμφωνη υπογράφουμε αύριο κιόλας.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(H Rita με τον Fabio στο πάρκο)
Fabio: Τι έχεις αγάπη μου;
Rita: Fabio, πρέπει να σου μιλήσω.
Fabio: (της χαϊδεύει τα μαλλιά) Τι μπορώ να κάνω, τι είναι;
Rita: Είναι σοβαρό... νομίζω ότι... είμαι έγκυος.
Fabio: Έγκυος; Και πως έγινε αυτό;
Rita: Fabio! Η κατάσταση είναι σοβαρή, μη με εκνευρίζεις με χαζές ερωτήσεις.
Fabio: Έχεις δίκιο αγάπη μου, συγνώμη.
Rita: (κλαίει και πέφτει στην αγκαλιά του) Fabio, αν είμαι έγκυος τι θα κάνουμε;
Fabio: Μη κλαις... έχεις κάνει το τεστ;
Rita: Φοβάμαι να το κάνω.
Fabio: Όμως πρέπει να ξέρουμε αγάπη μου.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Julia βγαίνει απ' τo κτήριο της εταιρείας και πέφτει στην αγκαλιά του Luis)
Luis: Μωρό μου νόμιζα ότι ποτέ δε θα βγεις από κει. Άρχισα να σκέφτομαι μήπως έκανα λάθος.
Julia: Είμαι πολύ ευτυχισμένη! Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία της χώρας και θέλουν να μου κάνουν συμβόλαιο. Μιλήσαμε και όλα μου φαίνονται τόσο καλά για να είναι αληθινά! Θα μου κάνουν c.d. και θα με μάθει όλη η Αργεντινή. Όλοι θα τραγουδάνε τα δικά μου τραγούδια! (παύση, απομακρύνεται λίγο) Luis... από χθες δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι το φιλί μας.
Luis: Εγώ θυμάμαι όλα τα φιλιά που δώσαμε.
Julia: Βέβαια... κι εγώ τα θυμάμαι όλα. (φιλιούνται)
Luis: Θα σε πάω σ' ένα πολύ όμορφο μέρος που ξέρω εδώ να φάμε και να κάνουμε μια πρόποση στη καριέρα σου. Μόνο που είναι λίγο μακριά, γι αύτο μπες μέσα. (της ανοίγει τη πόρτα του συνοδηγού)
Julia: Τι τζέντλεμαν. Αυτά τα λουλούδια;
Luis: Μα φυσικά για σένα μωρό μου.
Julia: Θεέ μου! Είναι πανέμορφα! Δε το πιστεύω, πρέπει να είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου!
Luis: Όχι, θα έρθουν πολύ πιο ευτυχισμένες μέρες. Προς το παρόν χαίρομαι που είμαι ένα μέρος αυτής. Θα πάμε να κάνουμε μια πρόποση και θα μου τα πεις όλα.
Julia: Και ξεκινάω από τώρα.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Η Lis με τον Pablo σπίτι)
Pablo: Δε καταλαβαίνω τι έγινε και μου φέρεσαι έτσι.
Lis: Έγινε ότι δε μου αρέσει να με αμφισβητείς. Να μη πιστεύεις αυτά που λέω.
Pablo: Μα δε σε αμφισβητώ, απλώς λέω τη γνώμη μου.
Lis: Γιατί θες να είσαι το αγόρι μου όταν δε πιστεύεις αυτά που λέω;
Pablo: Μη κάνεις έτσι Lis. (η Lis αντιλαμβάνεται ότι έρχεται ο Juan, και κρέμεται απ' τον Pablo και τον φιλά παθιασμένα στο στόμα, ο Juan τους βλέπει και φεύγει)

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Ο Luis και η Julia κάθονται σ' ένα πολύ όμορφο εστιατόριο)
Luis: Μια πρόποση. Για σένα και για μένα. Και για τις επιτυχίες που θα ακολουθήσουν.
Julia: Ίσως δε πρέπει να ενθουσιάζομαι τόσο αλλά φαίνεται ότι με θέλουν πραγματικά.
Luis: Στην υγειά μας.
Julia: Στην υγειά μας. Δεν έχω βρεθεί ποτέ σε ένα τόσο όμορφο μέρος.
Luis: Το αγόρι σου που σε πήγαινε, σε καταγώγια;
Julia: Περίπου. Κι εσύ, ήσουν πάντα τόσο γαλαντόμος με τη κοπέλα σου;
Luis: Δεν υπάρχει πια κοπέλα μου. Μου αρέσουν τα μέρη που έχουν κάποια ατμόσφαιρα, τα καλά κρασιά... κι ό,τι μ' αρέσει θέλω να το μοιράζομαι μ' αυτούς που αγαπάω. Αλλά θα μείνεις για πάντα στο Μπουένος Άιρες;
Julia: Ναι, αν όλα πάνε καλά δε γίνεται αλλιώς.
Luis: Τότε πρέπει να ψάξω κι εγώ για ένα διαμέρισμα εκεί. Εσύ που θα μείνεις;
Julia: Στον πατέρα μου. Θα χαρεί ο καημένος, γιατί ζει μόνος και του λείπω. Όμως θα παρατήσεις τα πάντα μόνο για να είσαι κοντά μου;
Luis: Θέλω να σε βλέπω κάθε μέρα και αυτό δε γίνεται αν ζούμε τόσο μακριά. Αλλά δε παρατάω πολλά πράγματα. Μια εραστιτεχνική ομάδα που τα καταφέρνει μια χαρά χωρίς εμένα. Θα προσπαθήσω να βρω μια δουλειά στο Μπουένος Άιρες. Αλλά έλεγα μήπως μέναμε μαζί.
Julia: Μάλλον βιάζεσαι λιγάκι.
Luis: Αφού τώρα είμαστε ζευγάρι, δεν είμαστε;  
Julia: Ναι. Δε ξέρω αφού δε μου έχεις ζητήσει να γίνω το κορίτσι σου.
Luis: Έχεις δίκιο, βιάζομαι. Θέλεις να γίνεις το κορίτσι μου;
Julia: Το θέλω πολύ Luis.
Luis: Julia. Θέλω να μου πεις την αλήθεια. Σκέφτεσαι ακόμα τον άπλυτο;
Julia: Καλύτερα να μη μιλάμε γι αυτόν. Όχι, δε τον σκέφτομαι. Τώρα θέλω μόνο εσένα.
Luis: Θα μου το αποδείξεις;
Julia: Πως;
Luis: Μ' ένα ακόμα φιλί. (φιλιούνται)

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Έχει βραδιάσει. Η Celeste με έναν σάκο στον ώμο ψάχνει ένα μέρος να κοιμηθεί, βλέπει μια ταμπέλα ότι νοικιάζονται δωμάτια σε μια ταβέρνα, μπαίνει και βλέπει τον Federico)
Federico: (πίνει) Τι γίνεται κούκλα, δε μας μιλάς;
Celeste: Παράταμε Federico. Για ό,τι έγινε φταις εσύ και γι αυτό δε θέλω να έχω πάρε δώσε μαζί σου.
Federico: Ποια νομίζεις ότι είσαι κορίτσι μου; Μια γκόμενα που αξίζει μόνο όταν είναι ανάσκελα, που θα μιλήσεις κιόλας.
Celeste: Εσύ δεν αξίζεις ούτε γι αυτό, αλλιώς η Julia θα είχε μας είχε κάνει ειδική μνεία.
Federico: Να σε βάλω σε μια γωνιά να σου πω εγώ.
Celeste: Τις μαγκιές εκεί που σε παίρνει.
Federico: Δε πας στο διάολο, ε που πας, ο ιδιοκτήτης είναι από κει.
Celeste: Πάω στη τουαλέτα αν μου επιτρέπεις.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Fabio περιμένει έξω απ' τη τουαλέτα τη Rita)
Fabio: Τι γίνεται αγάπη μου, έχω αγωνία. Ακόμα;
Rita: (βγαίνει) Είμαι έγκυος. Έχει γίνει μπλε. Αυτό δε σημαίνει ότι είμαι έγκυος; Θεέ μου τι θα κάνω τώρα;

ΣΚΗΝΗ 13Η
(H Celeste βγαίνει απ' τη τουαλέτα, χλωμιάζει και στηρίζεται σε μια κολώνα)
Federico: (σηκώνεται και τη πλησιάζει) Celeste, τι έπαθες;

Fin del capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 621
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Tue Sep 22, 2015 6:52 pm

Επιτέλους, Χούλια και Λουίς τα φτιάξανε!
Και χαίρομαι που βρέθηκε κι άλλο άτιμο να βάλει τον Φεντερίκο στη θέση του.
Χμ, ψυλλιάζομαι τι τρέχει με την Σελέστε κι έμεινε κάγκελο...
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Tue Sep 22, 2015 9:18 pm

Έχεις πολύ φαντασία γιατί δεν τρέχει τίποτα ιδιαίτερο xixixi . Ο Federico θα είναι πολύ καλός με την Celeste στο επόμενο Wink , μπορεί και να τον συμπαθήσεις xixixi .
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Sep 23, 2015 2:37 pm

CAPÍTULO 23

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Ο Federico κοντά στη Celeste που φαίνεται να καταρρέει)
Federico: Τι σου συμβαίνει πες μου.
Celeste: Έκανα εμετό και νοιώθω χάλια το στομάχι μου.
Federico: Θες να ξανακάνεις εμετό;
Celeste: Νομίζω ότι τα έβγαλα όλα. Νιώθω σα να μην έχω δύναμη.
Federico: Έλα στηρίξου πάνω μου. Έχω έξω το αυτοκίνητο.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Ο Luis και η Julia ανεβαίνουν στο διαμέρισμα της δεύτερης)
Julia: Σήμερα γυρίσαμε όλη τη πόλη. Και είπαμε τόσα πολλά...
Luis: Και έχουμε να πούμε τόσα ακόμα. Αυτή η περιοχή είναι ασφαλής;
Julia: Δεν είναι η καλύτερη αλλά σοβαρό πρόβλημα εγκληματικότητας δεν υπάρχει, γιατί;
Luis: Δε ξέρω, μου φάνηκε λίγο ύποπτη.
Julia: (ξεκλειδώνει) Βολέψου. (κοιτά τον Luis που έχει ένα βλέμμα κάπως λυπημένο και έκπληκτο) Συμβαίνει κάτι;
Luis: Τίποτα. Αυτό είναι όλο;
Julia: Έχει και άλλα δυο δωμάτια μέσα. Δε γίνεται όλα τα σπίτια να είναι σα το δικό σου Luis.
Luis: Δεν είπα τίποτα.
Julia: Θες να πιεις κάτι;
Luis: Όχι αγάπη μου. Έλα να το εκμεταλευτούμε τώρα που είμαστε μόνοι. (αγκαλιάζονται στον καναπέ)
Julia: Όλη τη μέρα μόνοι είμαστε.
Luis: Ναι αλλά όχι... μόνοι μόνοι. (τη φιλά)
Julia: Luis... ο πατέρας μου μπορεί να έρθει από στιγμή σε στιγμή.
Luis: Εντάξει. Έτσι κι αλλιώς δε κάνουμε τίποτα κακό.
Julia: Luis... δε ξέρω αν υπάρχει κάποια παγίδα σ' όλα αυτά που συμβαίνουν. Το όνειρό μου πραγματοποιείται και δε μπορώ να το πιστέψω. Αν αύριο αρχίσουν να μου τα γυρίζουν...
Luis: Απλώς απόλαυσέ το μωρό μου. Είσαι έξυπνη και θα τα καταφέρεις.
Julia: Θέλανε μόνο εμένα όχι το συγκρότημα. Μήπως πουλάω τις άλλες κοπέλες;
Luis: Μη το σκέφτεσαι αυτό. Δε φταις εσύ. Δε μπορούσες να χάσεις την ευκαιρία της ζωής σου.  

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Ο Federico και η Celeste στο αυτοκίνητο)
Celeste: Federico... μου φαίνεται ότι μυρίζεις ποτό.
Federico: Θα μυρίζω αφού έπινα. Δεν ήξερα ότι θα έμενες στη πόλη.
Celeste: Θα μείνω εδώ. Έψαχνα κάπου να περάσω τη νύχτα, τώρα...
Federico: Τι θα έλεγες για το αριστερό μέρος του κρεβατιού μου;
Celeste: Έχεις βάλει κανένα στοίχημα να πας με όλα τα κορίτσια του γκρουπ που διέλυσες;
Federico: Θέλω να σε βοηθήσω, αλλά μη μου το χτυπάς. Η Julia πως είναι;
Celeste: Συναντηθήκαμε το μεσημέρι όλες με τον διευθυντή της δισκογραφικής αλλά από τότε δεν επικοινωνήσαμε. Μας χαιρέτησε κι έφυγε.
Federico: Θα μείνει στον πατέρα της;
Celeste: Δε ξέρω. Μη με ρωτάς, νοιώθω να σβήνω.
Federico: Καλά, ησύχασε. Προσπάθησε να κοιμηθείς αν θες.
Celeste: Που πάμε;
Federico: Στο νοσοκομείο, που να πάμε. Σε λίγο φτάνουμε.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Η Rita με τον Fabio σπίτι της)
Rita: Θεούλη μου, πως θα το πω στους γονείς μου; Fabio πες κάτι, γιατί δε μιλάς.
Fabio: Συγνώμη μωρό μου, προσπαθώ να σκεφτώ.
Rita: Σκέφτηκες κάτι;
Fabio: Δυστυχώς όχι.
Rita: Δε το πιστεύω ότι έπρεπε να συμβεί αυτό.
Fabio: Θα τους το πω αμέσως μετά το γάμο.
Rita: Εσύ είσαι τυχερός και δε χρειάζεται να πεις τίποτα. Εγώ πως να μπορέσω να το κρύψω;
Fabio: Rita, όχι. Σ' αγαπάω και ότι κι αν κάνουμε θα το κάνουμε μαζί. Δε θα φύγω γιατί αυτό είναι το βολικό. Θα το πούμε μαζί. Δε θα σ' αφήσω μόνη. Δε θα μου αρέσει ν' αντιμετωπίσω τον πατέρα σου αλλά θα το κάνω. Πρέπει να αναλάβω κι εγώ τις ευθύνες μου.
Rita: Αλήθεια λες;
Fabio: Πως είναι δυνατόν να πιστεύεις πως θα μπορούσα να σ' εγκαταλείψω, να το βάλω στα πόδια.
Rita: Αχ, αγάπη μου κι εγώ σ' αγαπώ. (αγκαλιάζονται)

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ο Federico και η Celeste σ' ένα δωμάτιο νοσοκομείου με μια γιαγιά, εκείνη έχει ξαπλώσει πλάγια)
Federico: (την αγγίζει στον ώμο) Τι σου είπε ο γιατρός;
Celeste: Νεύρωση στομάχου. Λόγω κακής διατροφής, ξενυχτιών, κούρασης και ίσως στρες και κακής ψυχολογικής κατάστασης. Αύριο θα μου κάνουν κι άλλες εξετάσεις.
Federico: Θέλεις να ειδοποιήσω κάποιον; Τα κορίτσια;
Celeste: Όχι, δε μπορώ να τις φέρω πίσω από τόσο μακριά.
Federico: Οι γονείς σου όμως μένουν εδώ, να τους τηλεφωνήσω;
Celeste: Όχι, δε τα πάω καλά μαζί τους.
Federico: Θα έχεις καμιά φίλη εδώ όμως.
Celeste: Από τότε που έφυγα δε κράτησα επαφές...
Federico: Μάλλον είσαι κάπως στριμμένος χαρακτήρας και λες για μένα. Έλα, μη μου πεις ότι τώρα θα κλάψεις, πονάς;
Celeste: Πρώτη φορά νοιώθω τόσο χάλια. Εγώ ήμουν πιο γερή κι από ταύρο.
Federico: Σιγά, όλοι αρρωσταίνουν κάποτε. Σίγουρα δε θες να πάρω κάποιον τηλέφωνο; Μήπως με θέλεις να μείνω μαζί σου; Δε μιλάς... Καλά θα πάρω τον Juan.
Celeste: Ποιον Juan;
Federico: Έναν φίλο να μου κάνει παρέα. Αφού θα το ξενυχτήσω εδώ...

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ο Luis και η Julia στο διαμέρισμά της, φιλιούνται)
Julia: Μωρό μου θα ήθελα να μείνεις κι άλλο αλλά είναι ήδη νύχτα και καλό θα ήταν να φύγεις τώρα μη νυχτώσει κι άλλο.
Luis: Ναι, αυτό σκεφτόμουν. (τη φιλά) Μόλις γυρίσω σπίτι θα σε πάρω.
Julia: Ναι πάρε με.
Luis: Θα σε πάρω και το πρωί και μετά το ραντεβού να μου πεις πως τα πήγες.
Julia: Εντάξει θα τα πούμε.
Luis: (βγαίνει) Ένα τελευταίο φιλί; (ξαναφιλιούνται) Αντίο.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(O Juan μπαίνει στο δωμάτιο του νοσοκομείου)
Federico: Juan, ωραία ήρθες!
Juan: (κοιτά τη Celeste, κι εκείνη κάνει το ίδιο, απευθύνεται στον Federico) Νόμιζα ότι έπαθες τίποτα.
Federico: Όχι εγώ. Juan, λυπάμαι που χτύπησα τον αδερφό σου.
Juan: Αυτό πάει τώρα. (στη γριά) Γεια σας.
Federico: Μη σ' απασχολεί η θεία, είναι κουφή. Τη Celeste πρέπει να την έχεις γνωρίσει.
Juan: Τι κάνεις, είσαι καλά;
Celeste: (κρύβει το πρόσωπό της με το ένα χέρι) Juan, είμαι χάλια.
Juan: Είσαι κούκλα. Τι έπαθε;
Federico: Πρόβλημα με το στομάχι. Δεν έτρωγε καλά και ίσως έχει κάποια ψυχολογικά, άγχος και τέτοια. Διαλύθηκε και το συγκρότημα... έλα Juan, μη με κοιτάς έτσι το ξέρω ότι φταίω.
Juan: (πηγαίνει κοντά της και την αγγίζει) Celeste δε ξέρω τι σε απασχολεί, αλλά πιστεύω ότι ο Federico μπορεί να σε βοηθήσει. Κι εγώ. Αν το θέμα είναι οικονομικό...
Federico: Έμεινε ξεκρέμαστη. Όλο αυτόν τον καιρό ζούσε με το συγκρότημα στα ξενοδοχεία που έκλεινε η εταιρεία. Τώρα δε θέλει να γυρίσει στην οικογένειά της.
Juan: Θα έχει τους λόγους της. Celeste, μην αγχώνεσαι.
Federico: Μη σκέφτεσαι για σπίτι, σε φιλοξενώ κι εγώ για κάποιες μέρες.
Celeste: Federico, γιατί το κάνεις αυτό;
Federico: Γιατί κι εγώ κι εσύ φαίνεται πως τα έχουμε χάσει όλα.
Juan: Ελάτε παιδιά, μη κάνετε έτσι.
Federico: Αφού είναι αλήθεια. Πόσες πιθανότητες έχω πια να τα ξαναβρώ με τη Julia;
Juan: Δε σταματάει η ζωή λόγω ενός άτυχου έρωτα. Σύνελθε Federico. Και δεν ήταν ανάγκη να βγεις να μπεκρουλιάσεις.
Federico: Μυρίζει έτσι;
Juan: Ναι, φαίνεται ότι έχεις πιει. Την έφερες πιωμένος;
Federico: Την είδα που διπλώθηκε στα δύο, τι να έκανα, να τη παρατούσα;
Juan: Αυτό το νοσοκομείο δε μου φαίνεται το καλύτερο.
Federico: Ήταν το πιο κοντινό, συγνώμη που δε βρήκα καμιά σουίτα για τη πριγκίπισσα.
Juan: Κουκλίτσα μήπως θέλεις να κοιμηθείς και σ' ενοχλούμε;
Celeste: Δε μπορώ να κοιμηθώ. Και δε θέλω να μείνω μόνη, δε ξέρω, φοβάμαι.
Federico: Φαίνεται ότι δεν έχει κανέναν εδώ.
Juan: (την αγκαλιάζει) Απορώ ποιο να είναι το πρόβλημα. Μάλλον η φίλη μας είναι πολύ ευαίσθητη.
Celeste: (μένει λίγο στην αγκαλιά του και μετά πάει να σηκωθεί) Πάω να βάλω το νυχτικό μου.
Juan: Με συγχωρείς. (η Celeste ψάχνει το σακίδιό της και βρίσκει αμέσως το νυχτικό αλλά συνεχίζει να ψάχνει) Μήπως να βγούμε λίγο στον διάδρομο;
Celeste: Δε πειράζει, θ' αλλάξω στο μπάνιο. Και θα πλύνω τα δόντια μου.
Federico: Θα βγούμε κι έξω για καλό και για κακό. Τι ψάχνεις τόση ώρα;
Celeste: Τη κρέμα καθαρισμού και την ενυδατική νυκτός. Α να τες!
Federico: Γυναίκες!

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Julia στο διαμέρισμα σκέφτεται χαμογελώντας τον Luis, όταν ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένας άνδρας μεσήλικας λίγο κουρασμένος)
Ignacio: Julia!
Julia: (αγκαλιάζονται) Μπαμπά!
Ignacio: Μου είπες ότι θα ερχόσουν αλλά μέχρι να το δω δε το πίστευα.
Julia: Έλα μπαμπά, μη παραπονιέσαι άλλο. Αν δε βλεπόμασταν το ξέρεις πολύ καλά ότι ήταν λόγω δουλειάς και μόνο. Δε γίνεται να παρατήσω τη δουλειά μου.
Ignacio: Ναι κορίτσι μου, δε λέω. Αλλά μου χες λείψει πολύ.
Julia: Κι εμένα. Θες να σε σερβίρω.
Ignacio: Ευχαριστώ παιδί μου. Πια δε με κρατάνε τα πόδια μου, ώρες ώρες νομίζω ότι θα τα τινάξω πριν βγω στη σύνταξη.
Julia: Μια χαρά σε βλέπω, μη γυρεύεις κοπλιμέντα.
Ignacio: Αν κατάλαβα καλά χώρισες με τον Federico. Καλά έκανες, δε μου γέμιζε το μάτι αυτός.
Julia: Είχες δίκιο αλλά ας μην αρχίσουμε πάλι.
Ignacio: Χώρισες για τον μορφονιό που είδα να βγαίνει απ' τη πόρτα μας; Τον συνάντησα κάτω αλλά δε με πήρε είδηση.
Julia: Με τον Luis δεν είναι πολύς καιρός που γνωριζόμαστε.
Ignacio: Καλοντυμένος, με καλό αυτοκίνητο... φαίνεται να το φυσάει. Να προσέχεις παιδί μου αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ διαφορετικοί από εμάς. Τι με κοιτάς έτσι. Έχεις δίκιο κορίτσι μου, συγνώμη. Ακόμα δε σε είδα και άρχισα να σε παίρνω απ' τα μούτρα.
Julia: Δε πειράζει μπαμπά. Αλλά θέλω να σου πω κάποια πράγματα πιο σοβαρά που αφορούν το επαγγελματικό μου μέλλον.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Juan με τον Federico στο διάδρομο του νοσοκομείου κοντά στο παράθυρο)
Juan: Δεν έπρεπε να με πάρεις τηλέφωνο. Ανησύχησα, λέω αυτός είναι τρελός θα έκανε καμιά τρέλα.
Federico: Δε μου αρέσει να είμαστε μαλωμένοι Juan. Θα μου πεις τώρα ακριβώς το θυμήθηκα; Τώρα. Καλά ούτε και μένα θα μ' άρεσε να χτυπούσαν τον αδερφό μου, αν και νομίζω πως θα του άξιζε και μερικές φορές έχω σκεφτεί να το κάνω εγώ.
Juan: Μη το σκέφτεσαι αυτό. Και μη κάνεις βλακείες, πότε θα ενηλικιωθείς;
Federico: Σκέφτηκα πως θα ήθελες μια αφορμή να ξαναδείς τη Celeste.
Juan: Πως το σκέφτηκες αυτό; Όχι, δεν είναι έτσι. Αλλά τώρα... μου λες πως θα φύγω, λυπάμαι να την αφήσω μόνη. Έχω μια ευαισθησία με τους άρρωστους. Από την άλλη τη θα πω στη Paola, αγάπη μου δε θα έρθω στο σπίτι απόψε για να προσέχω μια μικρή;
Federico: Θα μείνω εγώ, δε τρελαίνομαι να γυρίσω σπίτι να με πρήζει η μάνα μου. Μη τρελαίνεσαι, έχει κουμπί να ειδοποιήσει τη νοσοκόμα αν θέλει κάτι. Στο κάτω κάτω σε νοσοκομείο είναι και δε πεθαίνει, ένα πρόβλημα με το στομάχι έχει.
Juan: Και πως θα γυρίσεις μεθυσμένος.
Federico: Μέχρι τότε θα μου έχει περάσει, ήδη μου περνά.
Juan: (βλέπει τη Celeste που βγαίνει απ' το μπάνιο φορώντας ένα κοντό γκρι νυχτικό με μαύρη δαντέλα και μπαίνει στο δωμάτιο ενώ ο Federico τον ακολουθεί) Σου πάει το νυχτικό.
Celeste: (ξεστρώνει και ξαπλωνει κάτω απ' τα σκεπάσματα) Ευχαριστώ.
Juan: (κάθεται κοντά της) Μυρίζεις πολύ όμορφα.
Celeste: Juan, δεν ήθελα να με δεις έτσι.
Juan: Μη το σκέφτεσαι, πες πως είμαστε πια φίλοι, θέλεις να είμαστε φίλοι;
Celeste: Φυσικά. Με συγχωρείς, νυστάζω λίγο.
Juan: Ο Federico θα μείνει μαζί σου. Εγώ πρέπει να φύγω σε λίγη ώρα. (αγκαλιάζει με το ένα χέρι τη Celeste κι εκείνη σε λίγη ώρα ακουμπά στο στήθος του).

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Η Paola με τη Sofía στο διαμέρισμα της δεύτερης)
Sofía: Ποιος τη χάρη μου που για μια βραδιά αφήνεις τον ανδρούλη σου για να κάνεις παρέα μαζί μου.
Paola: Για την ακρίβεια αυτός με άφησε. Του τηλεφώνησε ο φίλος του ο Federico και του είπε πως στο νοσοκομείο.
Sofía: Α, δε μ' αρέσουν αυτά. Σίγουρα ο φίλος του είναι στο νοσοκομείο ή τρέχει τίποτα άλλο;
Paola: Σε παρακαλώ, γιατί ν' αρχίσω τώρα να σκέφτομαι άσχημα για τον Juan.
Sofía: Και γιατί δε σε πήρε μαζί του;
Paola: Γιατί ξέρει πως δεν αντέχω τα νοσοκομεία, ούτε έχω κάποια ιδιαίτερη σχέση με τον Federico. Έλα τώρα, τον Juan τον εμπιστεύομαι, η συμπεριφορά του με έχει κάνει να του έχω εμπιστοσύνη.
Sofía: Για να το λες εσύ ξέρεις καλύτερα.
Paola: Κι εσύ γιατί είσαι τόσο κολλημένη με τον Luis;
Sofía: Γιατί τόση δουλειά έκανα, τόσα σχέδια κατέστρωσα, δε γίνεται να πάνε όλα χαμένα.
Paola: Ναι αλλά είσαι τόσο νέα ακόμη. Δεν είναι ανάγκη να βιάζεσαι να παντρευτείς  μπορείς να έχεις όποιον θέλεις, έχεις καιρό, ίσως ερωτευθείς κάποιον...
Sofía: Πως φαίνεται η ερωτευμένη γυναίκα. Όχι δεν έχουμε όλη την ίδια τύχη να παντρευόμαστε τον άνδρα που έχουμε ερωτευθεί και μάλιστα αυτός να είναι ένας Di Carlo. Λοιπόν θα με βοηθήσεις στο σχέδιο;
Paola: Μα γιατί με ξαναρωτάς, εννοείτε, φίλες είμαστε. Αλλά επειδή είμαι ερωτευμένη γυναίκα, ώρα μου είναι να φύγω, ο Juan δε θα μείνει για πάντα στο νοσοκομείο και θέλω όταν γυρίσει να με βρει εκεί.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Η Victoria πάει στη κουζίνα και συναντά τον Fernando)
Fernando: Δεν είναι λίγο αργά για να μη κοιμάστε;
Victoria: Ήρθα να πιω λίγο γάλα, γιατί είχα αϋπνία.
Fernando: Σωστά. Έχετε και τόσα βάσανα.
Victoria: Δε μου αρέσει να τσακωνόμαστε. Δε καταλαβαίνω τι έχεις μαζί μου.
Fernando: Δε ξέρετε τι έχω μαζί σας αλλά ούτε κι εγώ τι έχετε κι εσείς μαζί μου. Είστε μαζί μου πιο ψυχρή κι από παγοκολώνα. Θα τολμούσα να πω πως μέχρι κι η κυρία Carla είναι πιο γλυκιά.  
Victoria: Ας μην υποκρινόμαστε, ξέρεις πως δε μου άρεσε όπως μου μίλησες.
Fernando: Το ξέρω. Και ξέρω πως είναι λάθος μου που ανακατεύτηκα και που ενδιαφέρομαι. Και είχατε δίκιο που θυμώσατε. Μπορείτε να υποθέσετε πως οι προθέσεις μου δεν είναι αγνές το κατανοώ. Αλλά αν σας άφηνε ο παιδιάστικος εγωισμός σας θα καταλαβαίνατε πως έχω δίκιο.
Victoria: Πως έχεις δίκιο σε τι; Κοίτα δεν είναι ανάγκη να είμαστε φίλοι. Εσύ είσαι ο σωφέρ μου και μπορούμε να έχουμε μια καλή επαγγελματική σχέση. Δε θα μιλάμε για τα προσωπικά μας θέματα, εγώ θα κοιτάω τη δουλειά μου κι εσύ τη δική σου. Δε θέλω να με συμβουλεύσεις για τίποτα, ούτε να προσπαθείς να με βοηθήσεις, και το ίδιο θα κάνω κι εγώ. Θα φερόμαστε καλά ο ένας στον άλλον αλλά δε θα ανακατεύσαι στη ζωή μου, ούτε κι εγώ στη δική σου.
Fernando: Κι όταν με δείτε να καταρρέω, να είμαι ένα βήμα πριν απ' το γκρεμό ούτε που θα προσπαθήσετε να μου δώσετε το χέρι να σωθώ.
Victoria: Ποτέ δε φανταζόμουν πως θα μπορούσες να γίνεις τόσο μελό Fernando. Ποτέ δεν ήμουν ένα βήμα πριν τον γκρεμό. Είμαι μια δυνατή γυναίκα. Όχι τέλεια, με κάποιες άσχημες στιγμές, αλλά δυνατή.
Fernando: Ειλικρινά χαίρομαι που το λέτε.
Victoria: Ωραία, ας συμφωνήσουμε να μην ασχολείσαι άλλο μαζί μου.
Fernando: (της πιάνει το χέρι) Ελάτε εδώ (τη βγάζει έξω απ' τη κουζίνα στην αυλή). Έχετε δίκιο, δεν έπρεπε ν' ασχοληθώ και από αύριο δε θα επαναληφθεί.
Victoria: Δε καταλαβαίνω τι κάνεις.
Fernando: Η σημερινή νύχτα είναι πάρα πολύ όμορφη. Τα δέντρα, τα λουλούδια, το φεγγάρι, αυτή η αύρα, η δροσιά... Αλλά εσείς καταλαβαίνετε πως δεν αισθάνεστε τίποτα; Αυτό ήθελα να σας πω. (Η Victoria κοιτά λίγο γύρω της, μετά το φεγγάρι, μετά τον Fernando, και μετά μπαίνει μέσα)

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Juan είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Ξαφνικά βλέπει τη Celeste να μπαίνει μέσα με το νυχτικό που φορούσε στο νοσοκομείο)

Fin del capítulo


Last edited by mel on Mon Oct 12, 2015 12:09 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 621
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sat Sep 26, 2015 4:03 pm

Κι εγώ που νόμιζα ότι η Σελέστε αρρώστησε γιατί κάποιον είδε μπροστά της (οι τηλενουβέλες μας κάνουν καχύποπτους xixixi ) Ευγενικός εδώ ο Φεντερίκο αλλά μπορεί να έχει κανέναν απώτερο σκοπό, έστω να εκτιμήσει η Χούλια την ευγένειά του scratch
Να δούμε τι θέλει η Σελέστε με το νυχτικό στου Χουάν. Αρραβωνιασμένος άνθρωπος και δεν τον αφήνουν ν'αγιάσει!
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Sep 27, 2015 8:52 pm

CAPÍTULO 24

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Η Paola πλησιάζει τον Juan)
Juan: Paola. Τελικά είσαι εσύ;
Paola: (χαμογελά) Γιατί μωρό μου, περίμενες καμία άλλη;
Juan: Όχι, νόμιζα... είμαι πολύ κουρασμένος, δουλειά και νοσοκομείο...
Paola: (πέφτει δίπλα του) Ο φίλος σου πως είναι;
Juan: Καλά. Δεν έχει τίποτα σοβαρό.
Paola: Κι εσύ; Μου φαίνεσαι κάπως κακόκεφος.
Juan: Απλώς κουρασμένος.
Paola: Θα φταίει και η εποχή. Όσο έλειπες πήγα στην Sofía, κι εκείνη δε νοιώθει πολύ καλά. Ναυτία, εμετούς...
Juan: Τι σύμπτωση... θα σέρνεται καμιά ίωση φαίνεται.
Paola: Και ο Federico έχει πρόβλημα με το στομάχι του;
Juan: Ναι... ναι έχει πρόβλημα με το στομάχι του, αυτό είναι. Καμιά φορά μάλιστα πίνει πολύ και επιδεινώνεται. Κι η Sofía πρέπει να κάνει πιο υγιεινή ζωή. Καπνίζει πολύ κι αυτό δε κάνει πουθενά καλό.
Paola: Μακάρι να είναι αυτό. (ο Juan δε δίνει σημασία και γυρίζει στο πλάι)

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Έχει ξημερώσει. Ο Luis μιλά με τον Carlos)
Luis: Καλημέρα μπαμπά.
Carlos: Καλημέρα.
Luis: Θέλω να σου μιλήσω.
Carlos: Είναι κάτι σοβαρό;
Luis: Σκέφτομαι να φύγω από το σπίτι και να πιάσω ένα διαμέρισμα στο Μπουένος Άιρες.
Carlos: Πως πήρες αυτή την απόφαση έτσι ξαφνικά; Έχεις κάποιο παράπονο μαζί μας;
Luis: Όχι.
Carlos: Η Sofía θέλει να ζήσετε εκεί; Αν είναι θέμα δουλειάς το καταλαβαίνω.
Luis: Μπαμπά πρέπει να σου πω ότι χώρισα με τη Sofía.
Carlos: (φαίνεται πως η είδηση τον στενοχώρησε) Για να χωρίσετε... φαίνεται θα υπήρχε κάποιος λόγος. Ίσως να είναι καλύτερα για τη κοπέλα. Κρίμα, πίστευα πως εκείνη ήταν ό,τι πρέπει για σένα. Ελπίζω μόνο να βρεις το δρόμο σου.
Luis: Δε μ' αρέσει να στενοχωριέσαι γι αυτό.
Carlos: Λοιπόν αν δεν πρόκειται για τη Sofía, θα είναι λόγω κάποιας άλλης κοπέλας.
Luis: Πως καταλαβαίνεις τα πάντα...
Carlos: Ελπίζω μόνο να είναι μια κοπέλα που ν' αξίζει. Και να τη γνωρίσουμε κάποια στιγμή.
Luis: Ναι, θέλω να σας τη γνωρίσω κάποια στιγμή. Το θέμα είναι ότι πρέπει να μείνει στη πρωτεύουσα και θα είναι δύσκολο να μένουμε σε διαφορετικές πόλεις.  
Carlos: Πως τα καταφέρνεις πάντως, πότε τα φτιάχνεις πότε τα χαλάς... Θα ήθελες τη βοήθειά μου σε κάτι; Ίσως να προσπαθούσες να εργαστείς σε κάτι σχετικό με το αντικείμενο που σπούδασες.
Luis: Όχι, όταν άρχισα τις σπουδές μου τις έβρισκα ενδιαφέρουσες, τώρα σχεδόν σιχαίνομαι το αντικείμενο των σπουδών μου.
Carlos: Όμως θα χρειαστείς λεφτά αν μείνεις για αρκετό καιρό.
Luis: Μπαμπά, ήθελα απλώς να το ξέρετε. Εκτιμώ τη βοήθειά σου αλλά πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω μόνος μου. (μπαίνει η Victoria)
Victoria: Τι έγινε, θα φύγει ο Luis, θα πάει κάποιο ταξίδι;
Carlos: Θέλει να εγκατασταθεί στο Μπουένος Άιρες, να είναι κοντά στην αγαπημένη του.
Victoria: (απορημένη) Νόμιζα ότι η φίλη του είναι από δω.
Carlos: Φαίνεται πως μόλις τώρα αρχίζεις να γνωρίζεις τον Luis. Σήμερα με τη μία, αύριο με την άλλη. Εμείς είμαστε συνηθισμένοι.
Victoria: (αγκαλιάζει τον Luis) Αχ ξανθούλη! Ακόμα δε πρόλαβα να σε βρω και σε χάνω.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(O Federico στο δωμάτιο με τη Celeste)
Federico: Σου έφερα μερικά περιοδικά να διαβάσεις.
Celeste: Ευχαριστώ. (παίρνει ένα και το ξεφυλλίζει)
Federico: Δε με πολυσυμπαθείς, έτσι.
Celeste: Απλώς δε μου αρέσουν οι άνθρωποι που δε φέρονται σωστά. Κι εσύ δε φέρθηκες σωστά στη φίλη μου.
Federico: Το ξέρω. Το ξέρω και το χω μετανοιώσει. Δυστυχώς δε μπόρεσα ν' αντισταθώ.  
Celeste: Με τη Gaby έχεις μιλήσει;
Federico: Της είχα πει πως θα τη σκότωνα αν γινόταν η αιτία να είμαι μακριά από τη Julia. Μάλλον με φοβάται και κρύβεται. (μπαίνει ο Juan)
Juan: Καλημέρα σας.
Federico: Καλημέρα. Νόμιζα ότι τέτοια ώρα θα ήσουν στο ωδείο.
Juan: (του ρίχνει ένα θυμωμένο βλέμμα) Θα μπορούσα. Αλλά επειδή είμαι το αφεντικό όποτε θέλω έρχομαι όποτε θέλω φεύγω. (στη Celeste, δίνει ένα κουτί) Σου έφερα αυτά τα σοκολατάκια.
Federico: Εμένα δεν έφερες τίποτα;
Celeste: (το παίρνει και το χαϊδεύει) Δυστυχώς δε μπορώ να φάω τίποτα. Νομίζω ότι ό,τι και να φάω θα με πειράξει.
Juan: (λυπημένος) Νόμιζα ότι θα σου άρεσαν.      
Celeste: Όχι, δεν είναι ότι δε μου αρέσουν, σ' ευχαριστώ πολύ. Φαίνονται πολύ νόστιμα.
Federico: Παιδιά μη το κουράζετε, αν δε τα θέλετε εσείς τα τρώω όλα εγώ.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(O Luis στο πάρκο με τον Aurelio)
Luis: Είπα στον πατέρα μου ότι σκοπεύω να μείνω στο Μπουένος Άιρες.
Aurelio: Είσαι σίγουρος; Ακόμα δε τη γνωρίζεις καλά καλά τη κοπέλα.
Luis: Και δε θέλω να τη χάσω. Αν ζούμε τόσο μακριά ο ένας απ' τον άλλον είναι μοιραίο να χαθούμε.
Aurelio: Του τα είπες όλα, και ότι χώρισες;
Luis: Ναι, του είπα ότι έχω βρει άλλη κοπέλα. Το κατάλαβε δηλαδή πριν του το πω. Νομίζω ότι στενοχωρήθηκε περισσότερο για τη Sofía παρά για μένα. Σα να της έχει περισσότερη εκτίμηση...
Aurelio: Έλα τώρα...
Luis: Αλήθεια. Ακόμα κι αν δε το λέει νοιώθω στο βλέμμα του ότι αισθάνεται απογοήτευση για μένα.
Aurelio: Όχι Luis, ο πατέρας σου απλώς είναι παλαιών αρχών και μεγάλος άνθρωπος. Είναι στο στιλ του να είναι αυστηρός. Και με τη Julia τηλεφωνήθηκες;
Luis: Βέβαια. Τώρα θα είναι στο στούντιο να γνωρίσει τους καινούργιους της συνεργάτες.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ο Lucio συστήνει στη Julia τον Joaquín και τον Gustavo)
Lucio: Από δω η Julia, το νέο μας λαμπερό αστέρι, από δω ο Joaquín συνθέτης των μεγαλύτερων επιτυχιών μας και ο Gustavo επίσης μουσικοσυνθέτης και καταπληκτικός στιχουργός. (χαιρετιούνται)
Gustavo: Χάρηκα.
Joaquín: Δε χρειάζονται συστάσεις, τη Julia τη ξέρει όλη η χώρα ως τραγουδίστρια των Blancas.
Lucio: Ας μην υπερβάλλουμε. Τη γνωρίζει η μισή χώρα, όλη η χώρα θα τη μάθει αν τελικά συμφωνήσουμε να συνεργαστούμε. Σας αφήνω μόνους να τα πείτε και να κάνετε πρόβες.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ο Federico και ο Juan στον διάδρομο του νοσοκομείου)
Federico: Μόνο τη Lola δε περίμενα. (ειρωνικά) Μου έχει κι εκείνη μια συμπάθεια! Τηλεφωνήθηκε με τη Celeste και όταν έμαθε πως είναι στο νοσοκομείο έτρεξε αμέσως.
Juan: Εσύ πως είσαι.
Federico: Χάλια. Πάντα χάλια. Να μη βλέπεις τον έρωτά σου. Εσύ τουλάχιστον έχεις μια ευκαιρία.
Juan: Τι ευκαιρία εννοείς. Που παντρεύομαι;
Federico: Με τη Celeste.
Juan: Ποια Celeste, τι λες, είσαι τρελός;
Federico: Κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας τώρα; Λες και δε βλέπω πως λοιώνεις που τη κοιτάς. Σα ντροπαλό 15χρονο κάνεις.
Juan: Κοίτα μη το παρατραβάς. Είναι μια όμορφη κοπέλα, μπορεί αν ήμουν ελεύθερος να τη φλέρταρα, μέχρι εκεί.
Federico: Καλά. Το μπορεί μ' άρεσε. Δε γίνεται να κρυφτείς από μένα Juan γνωριζόμαστε καλά. Και όλη αυτή η ευαισθησία για μια άγνωστη...
Juan: Το ξέρεις πως είμαι ευαίσθητος μ' αυτά τα θέματα. Από τότε που ένα αυτοκίνητο έπεσε πάνω στην Ana. Κόντεψα να τρελαθώ εκείνες τις μέρες μέχρι να γίνει καλά.
Federico: Κατά τη γνώμη μου είναι ένα κακομαθημένο που επειδή ξέρει πόσο όμορφη είναι απαιτεί να της φέρονται όλοι σαν πριγκίπισσα. Αλλά όπως λέει και η Julia είναι πολύ ευαίσθητη και υποθέτω ρομαντική όπως οι περισσότερες γυναίκες. Μ' ένα δείπνο κάτω απ' το φως της σελήνης με κεριά όταν γίνει καλά, την έχεις δική σου.
Juan: Μπορεί, αλλά δε μ' ενδιαφέρει.
Federico: Juan νομίζω ότι ο καθένας έχει δικαίωμα ν' απολαμβάνει την ευτυχία του έρωτα. Όταν σε είδα προβληματισμένο για το γάμο σου δε το πήρα σοβαρά, νόμιζα πως ήταν επειδή έμενες κολλημένος σε κάτι αδύνατο. Τώρα βλέπω έναν ενθουσιασμό που μάλλον δε τον έχεις για τη γυναίκα σου.
Juan: Πάω να χαιρετίσω τη μικρή και φεύγω. Δεν αντέχω ν' ακούω άλλες βλακείες. Σε λίγες μέρες παντρεύομαι, το καταλαβαίνεις; Δε θέλω ούτε περιπέτειες ούτε τίποτα είμαι απολύτως συνειδητοποιημένος σ' αυτό που κάνω.
Federico: Εγώ μπορώ να στη προσφέρω σε πακετάκι στα πόδια σου με κορδελίτσα. Εσύ αν δε θες να τη πάρεις πρόβλημά σου.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(O Fabio και η Rita στη καφετέρια)
Fabio: Σκεφτόμουν κάτι αλλά δε ξέρω πως θα σου φανεί.
Rita: Ό,τι και να πεις τώρα δε νομίζω να κάνει περισσότερο κακό. Σε ακούω.
Fabio: Τι θα έλεγες να παντρευόμασταν;
Rita: Πότε, τώρα; Fabio, είμαστε ακόμα πολύ μικροί.
Fabio: Γιατί όχι; Στο κάτω κάτω δε θα είμαστε οι μονοι που παντρεύονται μικροί. Οι οικογένειές μας μπορούν να μας βοηθήσουν. Και οι δικοί σου έχουν χρήματα, και ο Juan που θα γίνει πατριός μου, μπορώ ν' αρχίσω να δουλεύω κι εγώ. Θα είναι δύσκολο αλλά μπορούμε να τα καταφέρόυμε.  
Rita: Δε ξέρω, δεν είμαι σίγουρη ότι οι γονείς μου θα βοηθήσουν. Δε τολμώ ούτε να φανταστώ τον θυμό τους.  
Fabio: Έχουμε δυο χέρια και μπορούμε να δουλέψουμε, δε χρειαζόμαστε τίποτα άλλο.
Rita: Οι γονείς σου ούτε καν με γνωρίζουν.
Fabio: Το μόνο εύκολο. Θες να με συνοδεύσεις στον γάμο της μητέρας μου;
Rita: Φυσικά, θέλω να είμαστε μαζί σε κάθε στιγμή, και μάλιστα σε κάποια τόσο σημαντική στιγμή για σένα. Για να είμαι ειλικρινής δε περίμενα ότι θα μου κάνεις αυτή τη πρόταση.
Fabio: Γιατί; Δεν αγαπιόμαστε; Δε θα παντρευόμασταν έτσι κι αλλιώς; Θα το κάνουμε μερικά χρόνια νωρίτερα απ' ότι υπολογίζαμε.
Rita: Αγάπη μου μακάρι να ήταν τόσο απλό.
Fabio: Θα είναι δύσκολο αλλά αν προσπαθήσουμε μπορούμε να τα καταφέρουμε. Και η μητέρα μου μας έκανε πολύ μικρή. Πιο μικρή από σένα. Είμαστε νέοι και έχουμε το κουράγιο.  
Rita: Ναι, αλλά περίμενα μια πιο ρομαντική πρόταση.
Fabio: Ναι, έχεις δίκιο. Δεν έφερα ούτε λουλούδια. Πως να το διορθώσω; (πάει να βγάλει τα λουλούδια απ' το ανθοδοχείο) Πως θα σου φαινόταν αν σου προσέφερα αυτά;
Rita: (γελά) Τι κάνεις, όλοι μας κοιτάνε. Σταμάτα θα μας πετάξουν έξω.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(O Luis περιμένει τη Julia σ' ένα παγκάκι)
Luis: Αγάπη μου τι έγινε, πως πήγε η συνάντηση;
Julia: Πολύ καλά, τα παιδιά είναι αστέρια! Είναι η πρώτη φορά που θα συνεργαστώ με τόσο ταλαντούχους ανθρώπους! Συμφωνήσαμε να κάνουμε ένα c.d. με δικά τους αλλά και με δικά μου τραγούδια.
Luis: Τα δικά σου τα έχεις κατοχυρώσει;
Julia: Βέβαια αγάπη μου. Αύριο θα πάω στο σπίτι του Joaquín να ξαναδούμε κάποια πράγματα. Εσύ πως τα πας;
Luis: Συγνώμη γιατί να πας σπίτι του; Το στούντιο δε φτάνει;
Julia: Άλλο το ένα άλλο το άλλο αγάπη μου, μη ζηλεύεις. Πάντα είχα μια πιο στενή σχέση με τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόμουν. Εξάλλου δε θα είμαι μόνη θα είναι και ο Gustavo εκεί.
Luis: Δε βλέπω όμως το λόγο. Τι σε θέλει σπίτι του, να σου δείξει τη συλλογή των γραμματοσήμων;
Julia: Luis, δε μου αρέσουν οι ζήλιες. Δε μου αρέσει να μη μ' εμπιστεύεσαι. Όταν κάνω παρέα με κάποιον δε σημαίνει ότι θέλω να πάω μαζί του.
Luis: Θέλω να σε εμπιστεύομαι. Αλλά δεν εμπιστεύομαι και τις προθέσεις όλων των άλλων.
Julia: Αν εμπιστεύεσαι εμένα δε χρειάζεται ν' ανησυχείς για τίποτα. Δε μου είπες πως τα περνάς εσύ.
Luis: Καλά. Μου λείπεις. Είπα στον πατέρα μου ότι θα ψάξω για διαμέρισμα εδώ.
Julia: Πολύ ωραία. Αν κι εγώ σήμερα θα ήθελα να γυρίσω μαζί σου.
Luis: Το θέλω πολύ αλλά υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος;
Julia: Με πήρε η Lola τηλέφωνο και μου είπε ότι η Celeste η μπασίστρια είναι στο νοσοκομείο. Πρέπει να πάω να τη δω. Έχει κάποιο πρόβλημα με το στομάχι. Μου είχε πει ότι πήγαινε στο δημόσιο σχολείο και συναντιόσασταν όλοι στη πλατεία. Τη θυμάσαι;
Luis: Λιγάκι...
Julia: Δε την είχες προσέξει καθόλου;
Luis: Είχε άλλες παρέες, δε πολυσυναντιόμασταν, την έβλεπα, με έβλεπε... αλλά συνήθως τα έφτιαχνα με κορίτσια του σχολείου μου. Αν και πιστεύω πως πάντα περίμενα εσένα.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(O Juan μπαίνει εκνευρισμένος σπίτι και βλέπει την Paola)
Paola: Juan! Γιατί γύρισες τόσο νωρίς σήμερα αγάπη μου;
Juan: Γιατί είμαι το αφεντικό, γιατί όποτε θέλω πάω στη σχολή κι όποτε θέλω τη κλείνω.
Paola: Μα δε καταλαβαίνω, τι έγινε, γιατί είσαι τόσο εκνευρισμένος;
Juan: Δεν έγινε τίποτα. Τίποτα απολύτως. Paola, κατάλαβέ το βαρέθηκα πια. Κατάλαβε ότι είμαι άνθρωπος και δεν είμαι τέλειος. Βαρέθηκα να κάνεις μούτρα, να μου θυμώνεις όταν δεν είμαι τρυφερός μαζί σου και όταν δεν έχω όρεξη. Δεν έχω πάντα κέφια, δεν είμαι πάντα καλά, δε θα φέρομαι πάντα άψογα. Μιας και πλησιάζει ο γάμος μας καλό είναι να τα έχεις όλα αυτά υπ' όψιν.
Paola: Μα τι σ' έπιασε τώρα; Δε καταλαβαίνω τι μου λες, αν συμβαίνει κάτι απλώς πες μου το, ίσως να μπορώ να βοηθήσω.
Juan: Όχι δε συμβαίνει κάτι. Συγνώμη έχεις δίκιο, το ξέρω πως δε πρέπει να σου μιλάω έτσι, δε μου έκανες τίποτα. Καλύτερα να γυρίσω στο ωδείο, θα τηλεφωνήσω πάλι στους μαθητές ότι δεν ισχύει η ακύρωση, θα γίνουν τα μαθήματα κανονικά.
Paola: Juan, δε βρίσκεις πως η συμπεριφορά σου είναι περίεργη, γιατί δε μου εξηγείς; (μπαίνει η Lis με τον Pablo)
Lis: (αντιλαμβάνεται τη παγερή ατμόσφαιρα) Τι γίνεται εδώ;
Paola: Τον Juan να ρωτήσεις.
Lis: Τον έπιασες με γκόμενα;
Juan: Μου αρέσει που πάντα έχεις όρεξη Lis.
Lis: Συγνώμη όταν μου λέει ρώτα τον Juan τι να σκεφτώ.
Pablo: (αμήχανα) Μπορεί να είναι οτιδήποτε Lis.
Juan: Με συγχωρείτε πρέπει να φύγω. (φιλά τη Paola και τη Lis) Γεια σου Pablo.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Victoria συνταντά στο γκαράζ τον Fernando)
Victoria: Fernando, θα μου κάνεις μια χάρη;
Fernando: Πείτε μου.
Victoria: Θα ήθελα να με πας στη Bahia Blanca. Στο εξοχικό.
Fernando: Αυτό δεν είναι χάρη είναι η δουλειά μου.
Victoria: Εντάξει είναι η δουλειά σου, αλλά είναι μακριά, σε εκμεταλλεύομαι λίγο.
Fernando: Πείτε μου πότε θέλετε.
Victoria: Τώρα. Θα πάω να κάνω έκπληξη σε κάποιες παλιές μου φίλες που μένουν εκεί.  
Fernando: Θα περιμένουμε τη Violeta;
Victoria: Όχι, σκοπεύω να μείνω λίγες μέρες και η Violeta έχει σχολείο.
Fernando: Συγνώμη κυρία... θα μείνετε μια γυναίκα μόνη εκεί. Το ξέρω πως είπα ότι δε θ' ανακατεύομαι αλλά ίσως είναι επικίνδυνο.
Victoria: Ευχαριστώ Fernando, αλλά δε θα είμαι μόνη μου. Είναι εκεί ο επιστάτης και σκοπεύω να κοιμηθώ μ' εκείνες. Όπως τον παλιό καιρό. Έχω ειδοποιήσει την οικογένειά μου, μην ανησυχείς.
Fernando: Πάμε τότε.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Ο Luis με τη Julia συζητάνε)
Luis: Θα ήθελες να φύγουμε τώρα για τη πόλη;
Julia: Θα το ήθελα αλλά δεν είσαι κουρασμένος; Έλεγα για το βράδυ.
Luis: Όχι, αν θες πάμε και τώρα.
Julia: Εντάξει, το βράδυ όμως θα πρέπει να γυρίσω. Να μη μου γκρινιάζει και ο μπαμπάς.
Luis: Γιατί όχι αύριο το πρωί;
Julia: Και που θα μείνω το βράδυ;
Luis: Στο δωμάτιό μου. Θα σε γνωρίσω και στους γονείς μου.
Julia: Εγώ δεν είμαι τέτοιο κορίτσι.
Luis: Εννοείς ότι δε γνωρίζεις καν τους γονείς των φίλων σου;
Julia: Εννοώ ότι δε πέφτω αμέσως στο κρεβάτι του οποιοδήποτε.
Luis: Εγώ δεν είμαι ο οποιοσδήποτε, στο έχω πει.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Fernando οδηγεί το αυτοκίνητο, έχει βάλει μουσική και η Victoria έχει ανοικτό το παράθυρο και απολαμβάνει τη ταχύτητα και τη μουσική)

ΣΚΗΝΗ 13Η
(Ο Juan στο ωδείο στο γραφείο του θυμάται τις συναντήσεις του με τη Celeste
)


ΣΚΗΝΗ 14Η
(Ο Fernando και η Victoria φτάνουν στο εξοχικό, μπαίνουν μέσα, τριγυρίζουν λίγο και κάποια στιγμή ο Fernando τη βλέπει να στέκεται όρθια σ' ένα χαμηλό ορθογώνιο ψηλό παράθυρο)

Fin del capítulo


Last edited by mel on Mon Oct 12, 2015 12:08 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 621
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Mon Sep 28, 2015 5:47 pm

Μου αρέσει το δίδυμο Φερνάντο-Βικτώρια.

Πολύ μπλεγμένη η κατάσταση του Χουάν...
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Mon Sep 28, 2015 9:00 pm

CAPÍTULO 25

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Ο Fernando πλησιάζει προσεκτικά χωρίς να κάνει καθόλου θόρυβο τη Victoria. Μόλις φτάνει κοντά της την αρπάζει απ' τη μέση και τη κατεβάζει)
Victoria: (όταν την αφήνει γυρνά προς το μέρος του) Fernando τι κάνεις τρελάθηκες;! Με κατατρόμαξες.
Fernando: Σας κατατρόμαξα που σας άρπαξα αλλά δε φοβηθήκατε καθόλου να πάτε να αυτοκτονήσετε.
Victoria: (γελά δυνατά για πολύ ώρα) Ο Χριστός και η Παναγία! Αχ... δε μπορώ... (κάθεται στο κρεβάτι) Θεέ μου! Πως σου ήρθε ότι θα αυτοκτονούσα;
Fernando: (ντροπιασμένος) Συγνώμη. Ειλικρινά ζητώ συγνώμη δε ξέρω τι άλλο να πω. Αλλά είχατε πει τόσες φορές ότι... Τέλος πάντων καταλαβαίνω ότι έγινα ρεζίλι.
Victoria: (συνεχίζει να γελά αλλά κάποια στιγμή σταματά) Fernando να βάλεις καλά στο μυαλό σου ότι δε χρειάζομαι κανέναν ούτε για να μου κάνει μαθήματα ζωής, ούτε για να με σώσει. Απ' οτιδήποτε. Δε ξέρω πως την είδες σωτήρας μου. Ας ξεκαθαρίσουμε τους ρόλους. Εσύ είσαι ο σοφέρ, αυτό που έχεις να κάνεις είναι να με μετακινείς όποτε το χρειάζομαι, τίποτα άλλο.
Fernando: Μάλιστα κυρία.
Victoria: Και κάτι ακόμα.
Fernando: Σας ακούω.
Victoria: Έλα εδώ. (πλησιάζει το παράθυρο κι εκείνος την ακολουθεί) Κοίτα κάτω. Στα δυο μέτρα υπάρχει αυτό το υπόστεγο. Θα έπρεπε να είμαι πολύ ηλίθια για να προσπαθήσω ν' αυτοκτονήσω από δω. Και να το ήθελα, το πολύ πολύ να έσπαγα κανένα πόδι. Δε το θυμόσουν;
Fernando: Αδύνατο! Δε ξέρω πως το ξέχασα.
Victoria: Μπορείς να γυρίσεις στο σπίτι αν θες, δε σε χρειάζομαι κάτι άλλο.
Fernando: Εντάξει κυρία.
Victoria: Γιατί διστάζεις; Στο υπόσχομαι ότι δε θα προσπαθήσω ν' αυτοκτονήσω. Τ' ορκίζομαι.
Fernando: Εντάξει. Με συγχωρείτε για πριν. Αντίο σας.
Victoria: Να πας στο καλό. (λίγο πριν κλείσει τη πόρτα τον φωνάζει) Fernando!
Fernando: Τι θα θέλατε;
Victoria: Δε πειράζει. Δε χρειάζεται να νοιώθεις άσχημα. Κι εσύ με έχεις δει φέσι απ' το ποτό. Ας πούμε πως είμαστε πάτσι.
Fernando: Ευχαριστώ. Δεν είναι το ίδιο αλλά ευχαριστώ.
Victoria: Τελικά μάλλον είναι αδύνατο να κρατήσουμε μια αυστηρά τυπική σχέση. Στο σπίτι δεν είχα κανέναν, η μητέρα μου ακόμα μου κρατάει κακία, ο πατέρας συνήθως λείπει στις δουλειές και ο Luis τρέχει πίσω από κάθε φούστα... Μόνο τη μικρή μου κόρη κι εσένα. Το σκέφτηκα γι αυτό ήρθα εδώ. Να βρω λίγο τις παλιές μου φίλες.  
Fernando: Σας εύχομαι να περάσετε καλά και με συγχωρείτε και πάλι.
Victoria: Δεν έγινε και κάτι. Ας τα ξεχάσουμε όλα, ό,τι έχει συμβεί.
Fernando: Κι εγώ νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο. Αντίο σας.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(H Lola και η Julia στο νοσοκομείο με τη Celeste)
Lola: Και μπαίνω μέσα και μαζί με τον γελοίο τον Federico, βλέπω έναν κούκλο ψηλό...
Julia: Ήταν κι ο Federico...
Celeste: Μα αυτός με πήγε στο νοσοκομείο. Έμεινε μαζί μου με τον Juan και έρχεται και με βλέπει. Μπορώ να πω ότι μου φέρθηκε καλά.
Julia: Α μάλιστα.
Celeste: Ο Juan είναι ο καθηγητής ωδείου που σου έλεγα. Με τον Federico είναι φίλοι.
Julia: Τι τυχερή που είσαι! Τώρα είναι η ευκαιρία!
Celeste: Δε ξέρω, ο Juan ήρθε γιατί του είπε ο Federico. Δε ξέρω αν ενδιαφέρεται.
Lola: Καλέ μη την ακούς. Αν ερχόταν μόνο για τον Federico, δε θα ξαναερχόταν. Κι έφερε και τα σοκολατάκια, φως φανάρι δηλαδή. Τον είδα εγώ.
Julia: Ωραία. Πολύ καλά, αφού έρχεται και σε βλέπει...
Celeste: Ο Juan είναι αδερφός του Luis. Άκουσα να λέει ο Federico πως λυπάται που χτύπησε τον αδερφό του.
Julia: Α, δηλαδή το χει το σόι να βγάζει ωραία αγόρια. Χαίρομαι! Χαίρομαι γιατί κι εγώ τα έφτιαξα με τον Luis. Τα πάμε πολύ καλά. Δηλαδή μπορεί να γίνουμε συνυφάδες.
Lola: Καιρός ήταν να ξεκολλήσεις από τον μαλλιά. Και πως έγινε, πέστα μας όλα.
Julia: Θα σας τα πω. Αλλά θα σας πω και για τα επαγγελματικά. Και δε ξέρω πως θα σας φανούν τα νέα.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(O Juan μπαίνει στο σπίτι. Στο σαλόνι η Paola, ο Fabio, ο Pablo και η Lis αγκαλιασμένοι βλέπουν μια ταινία)
Juan: Τι γίνεται κανείς δε μου δίνει σημασία;
Paola: Σου πέρασαν τα νεύρα αγάπη μου;
Juan: Μην υπερβάλλεις Paola. Ναι, είμαι εντάξει. Λοιπόν η ταινία είναι τόσο ενδιαφέρουσα;
Fabio: Είναι αισθηματική. Κάποιος αγαπά μια κοπέλα αλλά δε τη θέλουν οι γονείς του. Εκείνη παθαίνει κατάθλιψη και αρρωσταίνει. Μένει όλη τη μέρα στο κρεβάτι, έχει πυρετό, κάνει εμετό... τώρα παρακολουθούμε όλη την εξέλιξη της αρρώστιας.
Paola: Είπες για εμετούς και θυμήθηκα ότι δεν έχω τηλεφωνηθεί σήμερα με τη Sofía.
Juan: Ακόμα είναι άρρωστη;
Lis: Μήπως είναι έγκυος;
Paola: H Sofía;
Lis: Όχι, η κοπέλα στη ταινία.
Pablo: Δε νομίζω, πιστεύω ότι θέλει να μας δείξει ότι το τόσο στρες από τη κακή συμπεριφορά των άλλων της προκάλεσε ψυχοσωματικά προβλήματα. Δε πρέπει να είναι έγκυος, μετά από τόσο καιρό θα έπρεπε να το είχε βαφτίσει κιόλας.
Fabio: Ούτε κι εγώ το πιστεύω.
Juan: Αχ, Θεέ μου... αυτό μας έλειπε. Ελπίζω να μην είναι έγκυος ούτε η Sofía τώρα που χώρισε με τον αδερφό μου.
Fabio: Κι αυτή έγκυος;
Juan: Γιατί, ποια άλλη;
Pablo: Η πρωταγωνίστρια στη ταινία.
Fabio: (αμήχανα) Η πρωταγωνίστρια στη ταινία.
Juan: Τώρα δεν είπατε ότι δεν είναι;
Pablo: Το υποθέσαμε. Αλλά μπορεί και να είναι.
Juan: Κατάλαβα, συνεννόηση κουδούνι.
Fabio: Juan... μπορώ να έρθω στο γάμο με την κοπέλα μου;
Paola: Το ήξερα ότι είχες κοπέλα! Fabio, γιατί δε μας το είχες πει, γιατί πια δε λες τίποτα στη μανούλα;
Juan: Βεβαίως. Θα είναι και μια ευκαιρία να τη γνωρίσουμε. Δεν υπάρχει πρόβλημα για τη δεξίωση, το είχα προβλέψει. Και εννοείται πως μπορεί κι η Lis να έρθει με τον Pablo.
Lis: Αν δεν έχω βρει κανέναν καλύτερο μέχρι τότε.  

ΣΚΗΝΗ 4Η
(H Victoria με τη Lidia και τη Clara στο εξοχικό)
Clara: Τι συγκίνηση! Από τη μέρα που έφυγες για την Ελλάδα πιστεύαμε πως δε θα σε βλέπαμε ποτέ ξανά.
Victoria: Μήπως εγώ πίστευα πως θα γυρίσω... είχα αποφασίσει να μείνω για πάντα εκεί. Δυστυχώς ήρθαν έτσι οι καταστάσεις που αναγκάστηκα.
Lidia: Και τώρα δεν υπάρχει κανένας άνδρας στη ζωή σου;
Victoria: Είναι πολύ νωρίς ακόμα. Ακόμα νοιώθω τον Χρήστο, σα να μην έχει φύγει ποτέ. Τη παρουσία του. Ίσως είναι λάθος αλλά κάποια πράγματα δε ξεπερνιούνται έτσι.  Πραγματικά ένας άνδρας είναι το τελευταίο πράγμα που με απασχολεί τώρα.
Clara: Σε καταλαβαίνω καλή μου. Ποιος το περίμενε να σου έρθουν έτσι τα πράγματα.  
Victoria: Δε μετανιώνω γιατί αυτόν τον άνδρα τον είχα αγαπήσει πραγματικά και θα ξανάκανα το ίδιο. Όπως και αυτός έκανε πολλά πράγματα για μένα. Άξιζε. Αλλά ας τ' αφήσουμε αυτά. Ας πούμε κάτι πιο ευχάριστο.
Lidia: Κουτσομπολιό δηλαδή. Λοιπόν αρκετά συχνά βλέπω εδώ τον γιο του Juan με μια κοπελίτσα.  
Victoria: Τον γιο του Juan... α, εννοείς τον γιο της γυναίκας του. Πήγα να μπερδευτώ.
Lidia: Έχει παντρευτεί τελικά;
Victoria: Όχι ακόμα, σε λίγες μέρες όμως έχει οριστεί ο γάμος.
Lidia: Τη συμπαθείς αυτή; Γιατί κάτι μου λέει πως όχι.
Victoria: Τι να σου πω. Εγώ δεν είμαι πολύ καιρό εδώ και δεν την έχω συναντήσει παρά λίγες φορές. Καλή φαίνεται, δεν ξέρω.
Clara: Καιρός ήταν να προχωρήσει και ο Juan.
Victoria: Ναι, αν την αγαπά μακάρι, να αποκτήσω και ανιψάκια.
Lidia: Εγώ νόμιζα πως την Ana δε θα τη ξεπερνούσε ποτέ.
Victoria: Όλα ξεπερνιούνται Lidia. (παύση) Δε περίμενα να το πω αλλά όλα ξεπερνιούνται.
Lidia: Και ο κούκλος που σε έφερε εδώ και μετά μπήκε στο σπίτι ποιος είναι;
Victoria: Τον σοφέρ λες; Τον λένε Fernando, αχ Lidia ποτέ δε θ' αλλάξεις, κάθε φορά που βλέπεις άνδρα κάνεις λες και βλέπεις τον Christian Meier αυτοπροσώπως.
Lidia: Γιατί, ωραίο παιδί είναι. Αν δε τον θες, μια χαρά μου κάνει. Για μένα ρώτησα εξάλλου.
Victoria: Μα με παρακολουθείς; Τη στολή δε τη πρόσεξες;
Lidia: Δε προσέχω τ' ασήμαντα αγάπη μου. Καθόμουν στο μπαλκόνι όταν φτάσατε. Έτσι είδα να βγαίνει μια μελαχρινή κοπέλα μ' έναν άνδρα και να μπαίνουν στο σπίτι... Στην αρχή πήγε στο κακό ο νους μου. Αν το σπίτι είχε νοικιαστεί ή πουληθεί θα το ήξερα. Μετά κατάλαβα... Αχ τι έκπληξη Victoria! Θυμάσαι τι ωραία που περνούσαμε κάποτε...

ΣΚΗΝΗ 5Η
(O Luis και η Julia συναντιούνται)
Luis: Πως το πήρανε;
Julia: Καλά. Καλύτερα απ' ότι περίμενα. Η Celeste μάλιστα δήλωσε πως κατάλαβε ότι αυτή η ζωή δεν ήταν για κείνη. Η Lola θα το παλέψει, και μακάρι να μπορέσω να τη βοηθήσω κάποια στιγμή.
Luis: Είδες, τα πράγματα πάνε περίφημα.
Julia: Ο αδερφός σου και η Celeste γνωρίζονται, το ήξερες;
Luis: Όχι.
Julia: Μα πως, είχε πάει στο νοσοκομείο να τη δει.
Luis: Καλά έκανε. Όχι δε το ήξερα. Φαίνεται δε γνωρίζονται καιρό.
Julia: Ο αδερφός σου... είναι παντρεμένος, αρραβωνιασμένος;
Luis: Γιατί, θέλεις να τον προξενέψεις στη Celeste;
Julia: Όχι παιδί μου, γενικά μιλάμε.
Luis: Καλύτερα να μη μιλήσουμε γι αυτό.
Julia: Γιατί; Μήπως είναι γκέι;
Luis: (γελά) Γκέι ο Juan; Προς Θεού όχι! Όλοι στην οικογένεια είμαστε άντρακλες. Ίσως είναι λίγο μεγάλος για κείνη... άστο καλύτερα.  
Julia: Έχετε τσακωθεί; Καλά αγάπη μου, αν δε θες να μιλάμε γι αυτό ας το κόψουμε εδώ.
Luis: Θα έρθεις σπίτι μου;
Julia: Όχι μωρό μου θα πάω κατευθείαν στο λεωφορείο. Πρέπει να κάνω και να σκεφτώ πολλά για αύριο.  
Luis: Είσαι σίγουρη;
Julia: Δε μ' αρέσει αλλά ναι.
Luis: Έχω την εντύπωση πως θέλεις να μ' αποφύγεις.
Julia: Μη το λες αυτό... (τον αγγίζει στο πρόσωπο) Εγώ σε θέλω...
Luis: Θες να σε πάω εγώ;
Julia: Όχι, μη το παρακάνεις, εσύ πρέπει να ξεκουραστείς.
Luis: Εντάξει. Τα λέμε τότε.
Julia: Τα λέμε.
Luis: Θα μου τηλεφωνήσεις μόλις φτάσεις;
Julia: Φυσικά. (φιλιούνται)

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Έχει ξημερώσει. Η Celeste με τη Lola στο νοσοκομείο)
Celeste: Ευτυχώς φεύγω σήμερα.
Lola: Ξέρεις που θα μείνεις;
Celeste: Θα πάω στον πατέρα μου, τι να κάνω. Δε μπορώ να μένω μόνη μου, δε ξέρω τι παθαίνω, τρελαίνομαι. Τα βράδια δε μπορώ να κοιμηθώ.  
Lola: Ωραία, έτσι δε θα χρειαστεί να μείνω να σε φροντίζω.
Celeste: Κόφ' το Lola, μη μου φέρεσαι σα να μαι μωρό.
Lola: Καλά, δε σου φέρομαι σα μωρό. Φάε τώρα.
Celeste: Δε μπορώ, δεν έχω όρεξη.
Lola: Πρέπει να φας.
Celeste: Μα νομίζω πως θα κάνω εμετό, δε το καταλαβαίνεις;
Lola: Κι αν δε τρως καθόλου ο Juan τι θα έχει να πιάνει; Ωραία κόκαλα; Οι άνδρες θέλουν και λίγο ψαχνό.
Celeste: (χαμογελά αλλά βάζει το χέρι στο πρόσωπό της) Μη με κοροϊδεύετε άλλο με τον Juan!

ΣΚΗΝΗ 7Η
(H Julia με τον Joaquín και τον Gustavo κάνουν ένα διάλειμμα απ' τη δουλειά)
Julia:  Joaquín να σε ρωτήσω κάτι;
Joaquín: Ό,τι θες κούκλα μου.
Julia: Ξέρεις ότι τη πρώτη μέρα μίλησα με τον Lucio και είπαμε πολλά. Εσύ είσαι πολύ καιρό στην εταιρεία όπως και ο Gustavo. Αυτά που είπαμε μου φάνηκαν πολύ καλά για να είναι αληθινά. Ποια είναι η δική σου γνώμη για της συνεργασία σας;
Joaquín: Κι εγώ είχα τις ίδιες αμφιβολίες. Μου είχε πει ότι με εμπιστεύεται και θα με άφηνε ελεύθερο να δημιουργήσω. Με στήριζε πολύ, δεν έκανε σημαντικές επεμβάσεις. Έλεγα μέσα μου είναι δυνατόν; Όχι κάτι θα γίνει, θα δείξει το αληθινό του πρόσωπο, έλεγα πρέπει να είμαι προετοιμασμένος. Τελικά κατάλαβα ότι ο άνθρωπος έχει μια διαφορετική φιλοσοφία. Τον ενδιαφέρει η πρωτοτυπία, η δημιουργικότητα, βλέπει ακόμα τα πράγματα με ματιά ερασιτέχνη.
Julia: Στην προηγούμενη εταιρεία τα πράγματα ήταν τόσο διαφορετικά... Θέλανε να μας κάνουν κάτι που δεν ήμαστε.
Gustavo: Όμως αν οι Blancas κατάφεραν να έχουν κάποια αναγνώριση αυτό οφείλεται στους πειραματισμούς και στο ξεχωριστό τους στιλ.
Joaquín: Ακριβώς. Αυτό που φαίνεται πως είναι ρίσκο να το στηρίξεις, μερικές φορές σε δικαιώνει, και η επιτυχία που κάνει είναι μεγαλύτερη απ' αυτή που θα έκανε ένα συγκρότημα ας πούμε πανομοιότυπο με τ' άλλα. Αυτό έχει δει ο Lucio, του έχει βγει πολλές φορές σε καλό, γι αυτό και μας στηρίζει.
Julia: Όμως μου λείπει και το συγκρότημα.
Gustavo: Είχατε αλλάξει όμως τη σύνθεση του γκρουπ, δεν ήταν ίδιο από τη περίοδο που ξεκινήσατε. Πες πως τώρα εμείς είμαστε το συγκρότημά σου.
Julia: Ναι, η Gaby που έκανε τα φωνητικά, αυτή φταίει για όλα. Στην αρχή ο κιθαρίστας και ο ντράμερ αρπάχτηκαν και αποχώρησαν γιατί εκείνη είχε την υπέροχη έμπνευση να τα φτιάξει και με τους δύο. Μετά τα έφτιαξε με το αγόρι μου κι έτσι τη ξεμάλλιασα και διαλύθηκε το γκρουπ.
Joaquín: Πολύ ενδιαφέρον, μ' αρέσει να μαθαίνω το πικάντικο παρασκήνιο.  
Gustavo: Αν φτάσουμε πολύ ψηλά, αύριο θα την ευγνωμονείς.
Joaquín: Και με τ' αγόρι σου τι έγινε, τα ξαναβρήκατε;
Julia: Μα ήταν δυνατόν να τα ξαναβρούμε μετά απ' αυτό; Ίσως καλύτερα γιατί είχα κάνει πολύ υπομονή μαζί του. Τώρα έχω άλλη σχέση. Τώρα αρχίσαμε να βγαίνουμε αλλά είναι όμορφος, ψηλός, ευγενικός, πολύ καλός μαζί μου... αλλά μάλλον ζηλεύει λιγάκι, δε του άρεσε που του είπα πως θα πάω σπίτι σου.
Gustavo: Οι φίλοι των καλλιτεχνών δε πρέπει να είναι ζηλιάρηδες. Σ' αυτή τη δουλειά και με πολλούς ανθρώπους θα συναναστραφείς, και θα “φλερτάρεις” κατά κάποιο τρόπο με το κοινό, και κάποια πιο στενή συνεργασία θα έχεις με κάποιους ανθρώπους... Να τη δει αλλιώς ο φίλος σου για να μην υποφέρει.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Ο Luis με την εφημερίδα στο σαλόνι. Μπαίνει η Clara)
Carla: Τι κάνεις Luis, τι λέει η εφημερίδα;
Luis: Τίποτα το συγκλονιστικό. Κοιτάζω τις αγγελίες, για σπίτι στο Μπουένος Άιρες.  
Carla: Ναι μας το είπες ήδη ότι θα φύγεις. Βιάζεσαι φαίνεται πολύ.
Luis: Δεν έχω άλλη επιλογή. Η κοπέλα μου μένει εκεί και δε γίνεται να ζω μακριά της.
Carla: (αυστηρά) Η κοπέλα σου. Μάλιστα.
Luis: Θα στο έχει πει ο μπαμπάς, οπότε γιατί να το κρύβω.
Carla: Γιατί δε μας την έχεις συστήσει;
Luis: Θα το ήθελα πολύ αλλά δεν ήταν εύκολο. Εγώ εδώ, εκείνη στη πρωτεύουσα, καταλαβαίνεις ότι έτσι κι αλλιώς δε συναντιόμαστε συχνά.
Carla: Γι αυτήν χώρισες με τη Sofía;
Luis: Δεν είναι έτσι ακριβώς. Έτσι κι αλλιώς θα χωρίζαμε. Τη λένε Julia. Είναι πολύ όμορφη και πολύ συμπαθητική.
Carla: Για αυτήν χώρισες με τη Sofía. Τα άλλα είναι σάλτσες.
Luis: Ναι... δεν ήθελα να τη κοροϊδεύω. Αλλά περίμενε να τη γνωρίσεις. Είναι πολύ καλό κορίτσι.
Carla: Και τι δουλειά κάνει;
Luis: Είναι τραγουδίστρια, ήταν αρχηγός των Blancas, μπορεί να τις έχεις ακούσει.
Carla: Για το Θεό Luis, τώρα έμπλεξες με καλλιτέχνιδα; Δε ξέρεις τι γίνεται σ' αυτό τον χώρο; Με όργια και ναρκωτικά; Πως νομίζεις ότι θα προσπαθήσει ν' ανέβει η καλή σου;
Luis: Μην είσαι προκατειλημμένη. Όποιος ασχολείται με τη μουσική δεν είναι έκφυλος οπωσδήποτε. Ο Juan δηλαδή τι έχει;
Carla: Μη μιλάς για τον αδερφός σου, δεν έχει καμιά σχέση μ' αυτά. Έχει ωδείο, δεν ασχολείται με τη σόου μπιζ.
Luis: Και η Νανά Μούσχουρη που σου αρέσει; Κάνει όργια και ναρκωτικά; Έκανε ποτέ;
Carla: Άλλο μια πραγματική κυρία με αξία και ταλέντο που τόσα χρόνια διαπρέπει άλλο το κάθε κοριτσάκι που βγαίνει ξεβράκωτο και η μουσική του δεν έχει σχέση με μουσική.
Luis: Δεν την έχεις ακούσει γι αυτό τα λες. Έχει υπέροχη φωνή, είναι ολόσωστη και η μουσική είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσα ακόμα και γι αυτούς που δεν τους αρέσει το είδος.
Carla: Τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά από την εποχή της Νανάς.
Luis: Κι εκείνη όμως μικρή ξεκίνησε, δεν έγινε μια αξιοσέβαστη ερμηνεύτρια ξαφνικά στα 60 της. Είσαι προκατειλημμένη γιατί δεν ήθελες να χωρίσω με τη Sofía, αυτό όμως έγινε, τελείωσε, πάμε για άλλα τώρα. Γιατί δε περιμένεις να τη γνωρίσεις πρώτα;
Carla: Να γνωρίσω τι; Αυτή η κοπέλα τα είχε με το γιο της φίλης μου της Concha τον Federico. Γνωρίζω ήδη αρκετά. Δε καταλαβαίνεις ότι πάει με άνδρες που ανήκουν σε πλούσιες οικογένειες για να τη βοηθήσουν, να τη προωθήσουν;
Luis: Απ' όσο ξέρω τα είχε αρκετά χρόνια με τον Federico, και αυτός την κυνήγαγε. (με περιφρόνηση) Ο Federico...

ΣΚΗΝΗ 9Η
(H Celeste στο δωμάτιο του νοσοκομείου ετοιμάζεται για να φύγει, είναι με τον Federico όταν μπαίνει μέσα ο Juan)
Federico: Γεια σου Juan. Τι γίνεται;
Juan: Καλά. Τι κάνεις κουκλίτσα;
Celeste: Γεια σου Juan. Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω.
Federico: Εμείς είμαστε έτοιμοι να τη κάνουμε.
Juan: Αυτό είναι πολύ ευχάριστο. (στη Celeste) Άρα είσαι πια καλά.
Celeste: Μου έχουν δώσει κάτι φάρμακα, θα χρειαστώ λίγο χρόνο για ν' αναρρώσω αλλά είμαι καλύτερα και δε χρειάζεται να μείνω άλλο εδώ.  
Juan: Ωραία, και βρήκες που θα μείνεις;
Celeste: Ναι, θα μείνω στον πατέρα μου και την Ολλανδέζα για όσο χρειαστεί.
Federico: Η Ολλανδέζα είναι η μητριά της. Εδώ μοιραία ήρθαμε πιο κοντά, μου τα έχει πει όλα όσον αφορά την ιστορία της ζωής της.
Juan: Α, πολύ καλά, χαίρομαι. Είναι σημαντικό να έχεις καλές σχέσεις με τους δικούς σου.  
Federico: Ναι αλλά δε φτάνει αυτό. Η κοπέλα θα χρειαστεί και μια δουλειά. Ή νομίζεις ότι επειδή ήταν σ' ένα ανερχόμενο γκρουπ τα λεφτά της τρέχουν από τα μπατζάκια;
Juan: Ναι, δε λέω. Αλλά ας την αφήσουμε να ησυχάσει λίγο, ταλαιπωρήθηκε πολύ...
Federico: Εσύ δε μου έλεγες ότι θα ήθελες μια καθηγήτρια πιάνου γιατί κουράζεσαι πολύ με τόσα μαθήματα μόνος; Ορίστε. Έχει δίπλωμα ωδείου, έπαιζε σε συγκρότημα, τι άλλο θες.
Juan: (του ρίχνει μια δολοφονική ματιά αλλά μετά ηρεμεί) Μικρή αυτό είναι κάτι που θα σ' ενδιέφερε;
Celeste: Πάρα πολύ.
Juan: Ξέρεις που βρίσκεται το ωδείο. Θα μπορούσες να έρθεις αύριο στις 12.00 να τα πούμε; Ή θέλεις να το αφήσουμε για λίγες μέρες;
Celeste: Αύριο θα είμαι εκεί.


Αυτό το επεισόδιο δεν ξέρω αν το είχα τελειώσει γιατί δεν βλέπω να είχα γράψει fin scratch . Τέλος πάντων δε νομίζω να ακολουθεί κάτι συνταρακτικό και να το παρέλειψα.
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 621
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sat Oct 03, 2015 6:42 pm

Αν ο Φερνάντο μοιάζει στον Κριστιάν Μέιερ, ποιός τη χάρη της Βικτώρια!

Μιας και η Κάρλα μας θύμισε τη Νανά Μούσχουρη στα πρώτα της βήματα, θυμήθηκα

Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sat Oct 03, 2015 7:49 pm

Καλέ αυτή ήταν πιο θείτσα στα νιάτα της :lol!: .

_________________
[You must be registered and logged in to see this image.] [You must be registered and logged in to see this image.]
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 621
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Oct 04, 2015 9:50 pm

mel wrote:
Καλέ αυτή ήταν πιο θείτσα στα νιάτα της :lol!: .

xixixi Κάτι ήξερε ο image maker που της έβαλε τα γυαλιά και της μάκρυνε το μαλλί
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Mon Oct 05, 2015 9:00 pm

CAPÍTULO 26

ΣΚΗΝΗ 1Η
(H Celeste μακιγιάρεται στον καθρέπτη, δίπλα είναι ο πατέρας της και η Irene)
Alfonso: Και τώρα που θα πας, γιατί ετοιμάζεσαι;
Celeste: Στο είπα ετοιμάζομαι για επαγγελματικό ραντεβού, πρέπει να είμαι περιποιημένη.
Alfonso: Μετά την περιπέτεια που πέρασες;
Celeste: Δε πέρασα τίποτα, αρρώστησα για λίγο αλλά η ζωή μου δε τελείωσε.
Alfonso: Στο είχα πει, δεν ήταν ζωή αυτή για σένα.
Celeste: Θα συνέχιζα αλλά το συγκρότημα διαλύθηκε για κάποιους λόγους, όχι γιατί δε μπορούσα εγώ.
Alfonso: Έχεις αδυνατίσει. Φαίνεσαι αδύναμη...
Celeste: Κάλυψα τους μαύρους κύκλους, πως φαίνομαι;
Irene: Πολύ όμορφη, δε φαίνεται τίποτα.
Alfonso: Να έτρωγες τουλάχιστον λίγο περισσότερο.
Celeste: Δε πεινάω άλλο.
Irene: Άστην, μη τη πιέζεις.
Alfonso: Δε μας έπαιρνες ένα τηλέφωνο. Ούτε όταν μπήκες στο νοσοκομείο το μάθαμε. Πόσες φορές σε πήραμε και το έκλεισες...
Celeste: Πρέπει να καταλάβεις ότι δεν έπαιζα, είχα δουλειά, δε μπορούσα να χαζολογάω συνεχώς... Αν χρειαστώ κάτι από σας, σας το ζητάω, αν δε ζητάω τίποτα είναι γιατί δε χρειάζομαι. Πόσες φορές πρέπει να λέμε τα ίδια;
Alfonso: Δε χρειάζεται να θυμώνεις, έχουμε καταλάβει καλά ποια είναι η στάση σου, να είσαι σίγουρη.
Celeste: Αντίο.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(H Paola στην έπαυλη με τον Carlos και τη Carla)
Carla: Πως είσαι καλή μου, καιρό είχαμε να σε δούμε.
Paola: Έχετε δίκιο... με τις προετοιμασίες του γάμου είχαμε να κάνουμε πολλά πράγματα καταλαβαίνετε...
Carlos: Πως δε καταλαβαίνουμε... και μεις όταν ήταν να παντρευτούμε, δε βλέπαμε τίποτα άλλο μπροστά μας. Θυμάσαι Carla;
Carla: Ας μη μιλάμε για πράγματα προ αμνημονεύτων ετών. Με αυτά ας ασχοληθούν οι ιστορικοί ή οι αρχαιολόγοι.
Carlos: Πάντα καυστική... (ο Luis κατεβαίνει τη σκάλα)
Paola: Γεια σου Luis.
Luis: Γεια σου Paola, τι κάνεις;
Carla: Κάτσε να μας κάνεις παρέα. (Ξινά) Ξέρω πως τελευταία έχεις δουλειές αλλά είναι αγενές να αφήσεις μόνη την Paola, που ήρθε να μας δει.
Paola: Μην ενοχλήστε κυρία Carla.  
Luis: Ας πάρω κι εγώ έναν καφέ μαζί σας. Λοιπόν, τι γίνετε, έχουμε κανένα νέο;
Paola: Τίποτα το ιδιαίτερο. Για τη Sofía δε θες να μάθεις τι κάνει; Εκείνη συνέχεια ρωτά για σένα.
Luis: Ναι, τι κάνει;
Paola: Καλά είναι. Απλώς είχε κάτι ενοχλήσεις, ανακατωσούρες στο στομάχι και τέτοια πράγματα. Θα φταίει η εποχή. Και ένας φίλος του Juan υπέφερε απ' τα ίδια συμπτώματα.
Carla: Αρρώστησε το κορίτσι και δε πήγες μία μέρα να το επισκεφτείς.  
Paola: Ας μη τον μαλώνουμε. Ίσως φταίω εγώ, δεν έπρεπε ν' ανακατευτώ. Όταν χωρίζουνε δυο άνθρωποι η κατάσταση είναι λεπτή, εκείνοι ξέρουν καλύτερα. Για πολλούς είναι καλύτερα όταν χωρίζουνε για ένα διάστημα να μη βλέπονται.
Luis: Δε το έκανα από αδιαφορία. Δε το ήξερα ότι αρρώστησε, θα έπαιρνα τουλάχιστον ένα τηλέφωνο. Αλλά όπως είπε η μαμά έχω δουλειές. Κάθε μέρα οδηγώ μέχρι το Μπουένος Άιρες και θέλω να νοικιάσω ένα σπίτι εκεί.
Paola: Ενδιαφέρον. Λοιπόν, βρήκες κάτι καλό εκεί όσον αφορά τα επαγγελματικά;
Luis: Δε θα το έλεγα αλλά ελπίζω να βρω.
Carla: Μη ρωτάς, αυτό τα θέματα μάλλον είναι πιο προσωπικά. Αλλά καλύτερα να μη μάθει τίποτα η Sofía.
Luis: Μαμά!
Carla: Σε παρακαλώ, Luis.
Paola: Εντάξει. Αν πρόκειται για τόσο προσωπικό θέμα, καλύτερα να μην είμαι αδιάκριτη.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(H Victoria με τη Carla στη παραλία)
Victoria: Δε μπορώ. Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω ποτέ να το κάνω. Προσπάθησα να προχωρήσω για μένα και τη κόρη μου, ήρθα εδώ για να σας ξαναδώ και να περάσουμε καλά, όμως όσο και να μιλάω και να γελάω με τους άλλους, ένα κομμάτι μου έχει μείνει εκεί. Ήμαστε σαν ένα σώμα, το καταλαβαίνεις; Είναι σα να λείπει ο μισός μου εαυτός, πως να ξαναγίνω ευτυχισμένη...
Clara: Δυστυχώς. Έρχεται πάντα η στιγμή που έχουμε τέτοιες απώλειες στη ζωή μας. Θυμάμαι όταν έχασα τη μάνα μου. Ήμουν πολύ δεμένη μαζί της. Ήταν σα να χάθηκε όλος ο κόσμος όταν πέθανε. Αν και ήταν άρρωστη και το περιμέναμε.
Victoria: Θυμάμαι ότι τη λάτρευες. Κι εκείνη σου είχε όμως αδυναμία. (παύση) Τους γονείς είναι φυσικό να τους χάνεις. Το αντίθετο είναι τραγωδία. Όμως πως να το χωνέψω ότι έχασα έναν άνδρα, έναν σύζυγο σχεδόν συνομήλικο, τόσο νωρίς, τόσο νέο, τόσο υγιή...
Clara: Κι όμως όλα περνούν. Κι εσύ η ίδια το είπες. Αφού άντεξες τόσο θ' αντέξεις και περισσότερο. Έχεις κάθε δικαίωμα να είσαι ευτυχισμένη, να δουλέψεις, ίσως κάποτε να ξαναπαντρευτείς...
Victoria: Μου φαίνεται τόσο παράλογο τώρα τουλάχιστον γιατί δε ξέρω τι θα γίνει αργότερα, αυτό. Αλλά μου αρέσει που μιλάμε. Δεν είχα καιρό να τα βγάλω όλα αυτά από μέσα μου. Στην Ελλάδα έπρεπε να κάνω κουράγιο για τη μικρή, εδώ δεν ήθελα ν' απασχολώ τους δικούς μου που πάντα είχαν τα δικά τους...
Clara: Νομίζω ότι αυτό έκανε τη θλίψη σου να παραταθεί τόσο πολύ. Ότι δεν είχες κάποιον άνθρωπο ν' ακουμπήσεις. Όμως τώρα που είσαι εδώ να βγαίνουμε να τα λέμε, να φροντίσεις κι εσύ ν' ασχολείσαι με κάτι για να μη σε νικήσει η κατάθλιψη.
Victoria: Δε θα μείνω για πολύ, θέλω να είμαι κοντά στη Violeta.
Clara: Την είχα δει μωρό, πόσο θα έχει μεγαλώσει! Να τη φέρεις να κάνει παρέα με τα δικά μας παιδιά.
Victoria: Κι όμως, παρότι είναι κλειστή και ντροπαλή φαίνεται να προσαρμόζεται μια χαρά. Μόνο με τη κόρη του Juan δε τα πάει πολύ καλά απ' ότι έχω καταλάβει;
Clara: Είδες; Αν μπορεί κι έχει αυτή τη δύναμη ένα κοριτσάκι, εσύ ολόκληρη γυναίκα θα λυγίσεις;

ΣΚΗΝΗ 4Η
(O Juan στο ωδείο ανοίγει τη πόρτα στη Celeste)
Juan: Σε περίμενα.
Celeste: Καλημέρα. Τι εννοείς... ότι άργησα; Γιατί είχα λίγο άγχος να φτάσω στην ώρα μου.
Juan: Όχι... (κοιτά το ρολόι) Όχι δεν άργησες. Μα πέρνα μέσα.
Celeste: Ναι.
Juan: Θέλεις έναν καφέ;
Celeste: Όχι ευχαριστώ.
Juan: Αλλά δεν έχεις πρόβλημα με το φαγητό τώρα...
Celeste: Σιγά σιγά πάω καλύτερα. Μου έχουν δώσει και φάρμακα και... με έχουν βοηθήσει.
Juan: Ωραία. Να περάσουμε μέσα;
Celeste: Βέβαια.
Juan: Εδώ είναι το πιάνο. Έχω τις καλύτερες συστάσεις για σένα... θα μου φέρεις και μια φωτοτυπία του πτυχίου σου μέχρι το τέλος της εβδομάδας. Για το τυπικό, και κάποια άλλα χαρτιά όπως τη ταυτότητα. Αν όλα πάνε καλά. Θα ήθελα να μου παίξεις  αυτό το κομμάτι.
Celeste: Μια στιγμούλα...
Juan: Πάρε όσο χρόνο θέλεις. Και οι καλύτεροι δάσκαλοι κάνουν λάθη. (η Celeste αρχίζει να παίζει, κάποια στιγμή ακουμπάει τα χέρια του πάνω στα δικά της σταματώντας την). Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι για πιάνο αλλά το έχω ακούσει τόσες φορές που το μισώ.
Celeste: Πέρασα το τεστ;
Juan: Νόμιζες ότι θα ήταν τόσο απλό;
Celeste: Τι άλλο πρέπει να κάνω;
Juan: (φαντάζεται ότι σηκώνεται, περνά τα χέρια της γύρω απ' το κεφάλι του και τον φιλά) Τίποτα. Αστειεύομαι. Θες να ξεκινήσεις αύριο;
Celeste: Βέβαια.
Juan: Αλλά σίγουρα μπορείς; Γιατί δε θέλω να σ' εκμεταλλεύομαι.
Celeste: Νομίζω θα μου κάνει καλό.
Juan: Αύριο σχολάμε στις 9.00. Τι θα έλεγες να κάνεις τα δύο τελευταία μαθήματα που τα έκανα εγώ, για να φύγω νωρίτερα;
Celeste: Δεν έχω πρόβλημα.
Juan: Εντάξει έλα στις 5.00. Θα γνωρίσεις τους μαθητές και θα μιλήσουμε για το πρόγραμμά σου και τα τυπικά.
Celeste: Εντάξει. Τελειώσαμε;
Juan: Ναι, μπορείς να φύγεις αν θες. Κι αν θέλεις οτιδήποτε, μη ντραπείς να μου το ζητήσεις. Ό,τι θες. Εγώ μπορώ να το κάνω.
Celeste: Ευχαριστώ. Γεια σου Juan.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(H Sofía στο διαμέρισμά της, απεριποίητη, φορά πυτζάμες και μια ρόμπα. Χτυπά το κουδούνι. Βλέπει απ' το ματάκι τον Carlos. Πηγαίνει στον καθρέπτη και ανακατεύει λίγο περισσότερο τα μαλλιά της)
Sofía: (δήθεν έκπληκτη) Κύριε Carlos! Δε σας περίμενα εδώ. Τι κάνετε; Παρακαλώ, περάστε.
Carlos: Γεια σου Sofía.
Sofía: Δε θυμάμαι να έχετε ξανάρθει, πρώτη φορά και είμαι χάλια... και το σπίτι δε πρόλαβα να το συγυρίσω, τι ντροπή!
Carlos: Sofía, αυτό με ενδιαφέρει λιγότερο αυτή τη στιγμή. Δεν είχα έρθει ποτέ στο διαμέρισμά σου γιατί δε με νοιάζει ν' ανακατεύομαι στη ζωή των παιδιών μου ή των φίλων τους. Θα μπω κατευθείαν στο θέμα, γιατί πιστεύω πως αυτό είναι το καλύτερο να κάνεις σε τέτοιες καταστάσεις.
Sofía: Θα θέλατε έναν καφέ, να πάρετε κάτι...
Carlos: Όχι, ευχαριστώ δε θα μείνω πολύ. Για να συνεχίσω αυτό που σου έλεγα, ότι αφορά τα παιδιά μου και είναι σημαντικό αφορά και μένα. Μπορεί να είναι αδιακρισία μου, αλλά δε μ' αρέσει να κρύβομαι αφού θα ήθελα να το μάθω. Έχω ακούσει πως είσαι αδιάθετη τις τελευταίες μέρες...
Sofía: Α, μη σας απασχολεί αυτό...
Carlos: Το έχω ακούσει από τη φίλη σου τη Paola που πιστεύει ότι σέρνεται ίωση εγώ όμως δεν έχω παρατηρήσει κάτι τέτοιο,  κανένας γνωστός μου δεν έχει αρρωστήσει. Κανένας δεν είχε ζαλάδες, ναυτίες, εμετούς. Μήπως είσαι έγκυος;
Sofía: (κρύβει το πρόσωπο δήθεν συντετριμμένη, δε μιλάει) Κύριε Carlos πόσο ντρέπομαι.
Carlos: Η ντροπή σ' αυτή τη περίπτωση δεν ωφελεί σε τίποτα. Η συμπεριφορά σου μου δείχνει πως ναι.
Sofía: Σας παρακαλώ. Ας μείνει μεταξύ μας...
Carlos: Δεν είναι δυνατόν κάτι τέτοιο να μείνει μεταξύ μας.  
Sofía: Δεν έπρεπε να σας το πω, σας παρακαλώ, μη μιλήσετε, τουλάχιστον για τώρα.
Carlos: Δε θα το εκτιμούσα αν δεν ήσουν ειλικρινής. Μια εγκυμοσύνη για πόσο νομίζεις ότι μπορεί να μείνει κρυφή; Η πόλη μας είναι μικρή και ο κύκλος στενός.
Sofía: (ξεσπά) Το ξέρω. Θεέ μου, Παναγία μου, δε ξέρω τι να κάνω, σκέφτηκα να φύγω, να εξαφανιστώ, σκέφτηκα... ακόμα χειρότερα πράγματα. Αγαπώ τον Luis αλλά δε σκέφτηκα ούτε μία στιγμή να του ζητήσω οτιδήποτε αφού πια δε με θέλει.
Carlos: Ησύχασε σε παρακαλώ. Πάντα υπάρχουν λύσεις.
Sofía: Με συγχωρείτε αλλά δε βλέπω καμία. Αφού όμως φταίω πρέπει να πληρώσω. Δε ξέρω τι να σας πω... τον αγαπούσα πολύ... ο καθένας όμως πληρώνει τις συνέπειες των πράξεών του έτσι δε λένε; Δε γίνεται να ρίξω το παιδί ενός άνδρα που αγαπούσα πολύ...
Carlos: Ούτε κι εγώ θα συμφωνούσα σ' αυτό.
Sofía: Μπορείτε να σκεφτείτε ό,τι θέλετε για μένα και δε θα έχετε άδικο. Όμως πραγματικά πίστευα πως θα παντρευόμουν τον Luis. Γιατί δε με φανταζόμουν ποτέ ανύπαντρη ή με κάποιον άλλον. Το ξέρω ότι φταίω. Μου αξίζει που υποφέρω. Σας παρακαλώ, για τώρα τουλάχιστον, το μόνο που θέλω να σας ζητήσω, μη του το πείτε...
Carlos: (σηκώνεται) Σταμάτα. Δε μπορείς να μου το ζητάς αυτό, μάλιστα δεν είσαι σε θέση να μου ζητήσεις τίποτα. Ο Luis πρέπει να μάθει ν' αναλαμβάνει τις ευθύνες του.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(O Luis με τη Julia αγκαλιασμένοι στο διαμέρισμά της)
Luis: Θα ήθελα να σ' έβλεπα νωρίτερα. Μου λείπεις πολύ.
Julia: Το ξέρεις πως είχα δουλειά. Αλλά βλεπόμαστε καθημερινά.
Luis: Δε μου φτάνει, θέλω περισσότερο.
Julia: Λοιπόν τι έκανες πριν ιδωθούμε;
Luis: Είδα μερικά σπίτια. Μπορεί να νοικιάσω οποιοδήποτε μπορώ μόνο για να είμαι κοντά σου.
Julia: Όχι, θέλω να προσέχεις περισσότερο.
Luis: Εντάξει. Αλλά το βασικό είναι να βλεπόμαστε.
Julia: Σε ταλαιπωρώ πολύ;
Luis: Πολύ. Και ελπίζω να αξίζει.
Julia: Έχεις αμφιβολίες;
Luis: Πάντα. Θέλεις να έρθεις αύριο μαζί μου στο διαμέρισμα να μου πεις τη γνώμη σου;
Julia: Το ξέρεις πως έχω δουλειά μέχρι τις 8.00. Αλλά ό,τι και να διαλέξεις εμένα θα μου αρέσει. Εσύ θα μείνεις, στο είπα εγώ θέλω τώρα να μένω με τον πατέρα μου.
Luis: Αυτή η δουλειά...
Julia: Μη κάνεις έτσι... θα υπογράψω συμβόλαιο. Ξέρεις ότι είναι το όνειρό μου. Θέλω να με στηρίζεις.
Luis: Πάντα σε στηρίζω αγάπη μου.
Julia: Και να μη ζηλεύεις γιατί δε θα τα πάμε καλά.
Luis: Αν δε μου δίνεις δικαιώματα δε θα ζηλεύω.
Julia: Έλα τώρα.
Luis: Κάποια μέρα όμως θα μείνουμε μαζί.
Julia: Ναι μωρό μου γιατί πάντα βιάζεσαι; (φιλιούνται και κάνουν έρωτα)

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Ο Juan συναντά τον Federico στο μπιλιάρδο)
Juan: Ήξερα ότι θα σε βρω εδώ. Αλλά μη πίνεις άλλο, κάποτε είχες πρόβλημα, θυμάσαι;
Federico: Το πρώτο και το τελευταίο μου ποτό είναι αυτό μην ανησυχείς. Για να ζεσταθώ λιγάκι.
Juan: Να ζεσταθείς από τί, γιατί;
Federico: Νοιώθω μια παγωμάρα μέσα μου. Δε θα με δεχτεί ποτέ ξανά. Δεν έχει άδικο. Πήγα με τη φίλη της, τη συνάδελφό της στο συγκρότημα. Δε θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι χειρότερο. Μακάρι να μπορούσα να τα ξεχάσω όλα.  
Juan: Κουράγιο, θα ξεχάσεις. Οι γυναίκες δε τελειώνουνε.
Federico: Πως και δεν είσαι στο ωδείο;
Juan: Ένας μαθητής μου έχει πρόβλημα κι έτσι κάνω ένα διάλειμμα.
Federico: Είδες τη Celeste;
Juan: Ναι, ήρθε και τη δοκίμασα.
Federico: Όταν λες τη δοκίμασες;
Juan: Είσαι βλάκας. Την έβαλα να παίξει ένα κομμάτι στο πιάνο.
Federico: Αφού σου έχω πει πως η κοπέλα έχει καλές σπουδές και πτυχία.
Juan: Δεν αρκούμαι στον λόγο σου.
Federico: Ευχαριστώ. Και πως έπαιξε;
Juan: Νομίζεις ότι πρόσεχα; Έβλεπα τα χέρια της να γλιστράνε στα πλήκτρα, είναι τόσο λευκά με μακριά δάκτυλα... το λαιμό της... πρόσεχα το προσωπάκι της, φαινόταν συγκεντρωμένη... Είναι η πιο όμορφη γυναίκα που έχω δει στη ζωή μου.
Federico: Κατάλαβα, έπαιξε και σε υπνώτισε.
Juan: Μπορείς να μου πεις γιατί έπρεπε να βάλεις τον πειρασμό στη ζωή μου;
Federico: Δε φταίω μόνο εγώ, κι εσύ την άφησες να μπει. Λοιπόν σ' αρέσει πολύ.
Juan: Μοιάζει τόσο εύθραυστη, που με κάνει να θέλω να τη προστατεύσω. Αν και θέλω να είμαι αυστηρός μαζί της.  
Federico: Μη τη λυπηθείς. Μια αθώα λεπτοκαμωμένη κοπελίτσα που μοιάζει ευαίσθητη και εύθραυστη όπως λες μπορεί να κουρελιάσει έναν άνδρα.
Juan: Federico, θέλω να μου πεις την αλήθεια, ποια ήταν η σχέση σου μαζί της;
Federico: Είπαμε. Δεν πήγαινα με τις φίλες της Julia γιατί δεν είμαι και τόσο ηλίθιος. Ή τόσο αναίσθητος. Με τη Gaby συνέβη γιατί μου κολλούσε συνέχεια. Η Celeste δε νομίζω πως ποτέ με συμπαθούσε. Είναι λογικό. Κι εγώ δε θα συμπαθούσα μια γυναίκα που θα σε απατούσε. Τη θέλεις;
Juan: Το ξέρεις ότι θα παντρευτώ. Μου αρέσει αλλά όχι και τόσο ώστε να διαλύσω το γάμο μου ή να φερθώ άτιμα σε μια γυναίκα που με αγαπά και με εμπιστεύεται. Την αγαπώ τη Paola. Η άλλη απλώς είναι τόσο όμορφη και γλυκιά που θες δε θες τη προσέχεις.    
Federico: Προσοχή στις αθώες και γλυκούλες, είπαμε. Δε θα πήγαινες μαζί της δηλαδή ούτε μια φορά;
Juan: Σου είπα αγαπώ τη γυναίκα μου. Δε θέλω να φέρομαι όπως δε θα θελα να μου φερθούν. Αλλά πως μιλάμε έτσι, λες και η μικρή είναι έτοιμη να πέσει στην αγκαλιά μου. Μπορεί κάπου να τη περιμένει το αγόρι της.
Federico: Δεν έχει αγόρι. Και είσαι στραβός αν δε βλέπεις πως όντως είναι έτοιμη να πέσει στην αγκαλιά σου.
Juan: Γιατί το κάνεις αυτό Federico; Και μη κάνεις τον αθώο ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάω.
Federico: Είχες πολύ καιρό να ρωτήσεις για κείνη, να τη ψάξεις, να τη βρεις. Αλλά δεν έκανες κάτι. Όπως από το πανεπιστήμιο, εγώ πρέπει να τα κάνω όλα για σένα. Στο κάτω κάτω αν θες να είσαι πιστός στη γυναίκα σου, κανένας δε θα σε υποχρεώσει να μην είσαι. Αλλά δε ξέρω αν είσαι ευτυχισμένος. Και νομίζω ότι ένας δυστυχισμένος εδώ αρκεί. Μπορεί κάποτε να μ' ευχαριστείς.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Julia και ο Luis αγκαλιασμένοι στο κρεβάτι)
Luis: Θα ήθελα να μέναμε για πάντα έτσι. Εσύ;
Julia: Ναι μωρό μου αλλά σήκω και ντύσου. Αν ο μπαμπάς γυρίσει πιο νωρίς και μας δει έτσι θα πεθάνω από ντροπή.
Luis: (σηκώνεται) Όταν θα ζούμε μαζί θα κοιμάσαι στο δικό μου κρεβάτι τα βράδια και δε θα φοβάσαι.
Julia: Καλά...
Luis: Θέλω ν' αργήσει ο πατέρας σου.
Julia: Δε θες να τον γνωρίσεις;
Luis: Θέλω να γνωρίσω και τον μπαμπά σου, και τους φίλους και τους συναδέλφους σου... αλλά τώρα θα ήθελα να περάσουμε κι άλλο χρόνο μόνοι μας. (είναι όρθιοι και την έχει αγκαλιάσει στο πλευρό του)
Julia: Είσαι πολύ γλυκός. Αλλά ας το στρώσουμε λίγο.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(H Victoria τηλεφωνεί στον Fernando)
Victoria: Γεια σου Fernando. Μπορείς να έρθεις να με πάρεις; Ναι τώρα! Θα σε περιμένω στη παραλία. Στον κολπίσκο εκεί που είναι ένα μεγάλο δέντρο. Ξέρεις, ωραία.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Ο Juan επιστρέφει σπίτι)
Paola: Γεια σου μωρό μου.
Juan: Γεια σου Paola. Τα παιδιά είναι εδώ;
Paola: O Fabio έχει βγει με τους φίλους του, η Lis είναι στο δωμάτιό της με τη Violeta και παίζουν στο play station.
Juan: Τι; Νόμιζα ότι δε συμπαθούν η μια την άλλη.
Paola: Παιδιά, ξέρεις πως είναι. Μαλώνουν και τα ξαναβρίσκουν.
Juan: Μάλλον ο έρωτας έκανε τη Lis πιο γλυκιά και διαλακτική.
Paola: Ξέρω γω. Εσύ, τι νέα;
Juan: Τι νέα... α, θα πήρα μια καινούργια καθηγήτρια για το ωδείο. Έτσι θα έρχομαι  πιο νωρίς και θα περνάμε περισσότερο χρόνο μαζί.
Paola: Καιρός ήταν. Πολύ καλά. Έπρεπε να είχε γίνει πιο νωρίς, δουλεύεις πολύ μωρό μου.
Juan: Δε μπορώ να προσλαμβάνω στο ωδείο οποιονδήποτε, πρέπει να κάνω προσεχτικές επιλογές. Έχω μια φήμη, δε τη διακυνδινεύω.
Paola: Να υποθέσω δηλαδή πως αυτή είναι πολύ καλή;
Juan: Ναι, πολύ καλή. Ήταν και στο συγκρότημα Blancas που είχαμε πάει μια μέρα όταν ήρθε η Victoria και τις είχαμε δει αν θυμάσαι.
Paola: Και είναι όμορφη;
Juan: Όμορφη... ναι όμορφη. Δηλαδή υπάρχουν οι όμορφες και οι άσχημες, και δε μπορείς να πεις ότι είναι άσχημη.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(H Gaby μπαίνει σε μια καφετέρεια και βλέπει τον Federico. Κατευθύνεται προς το μέρος του)
Gaby: Τι γίνεται αγάπη; (εκείνος δεν απαντά) Λοιπόν, τώρα θα σε παρακαλάμε να μιλήσεις;
Federico: Αυτό που πάντα θαυμάζω σε σένα είναι το θράσος σου. Δε σ' εγκαταλείπει ποτέ. Πως τολμάς και εμφανίζεσαι μπροστά μου μετά απ' αυτό που έκανες;
Gaby: Είμαι τολμηρή γυναίκα, τι να κάνουμε. Με πάθος. Για να δούμε είσαι έτοιμος να με σκοτώσεις; Και πως θα το κάνεις, θα με καρφώσεις στο στήθος το καλαμάκι;
Federico: Δεν έχω όρεξη για βλακείες.
Gaby: Μόνος; Μόνη κι εγώ. Αλλά όταν μπήκα είχα την ελπίδα να σε δω.
Federico: Δεν εκπλήσσομαι. Δε βλέπω να σε κυνηγά κανένας άνδρας. Αν δεν το κάνεις εσύ, κανένας δεν ενδιαφέρεται για σένα.
Gaby: Λόγια ενός πικραμένου, το ξέρεις πως δεν είναι αλήθεια. Κι έπειτα τι κάνεις έτσι. Για ότι κάνουν κοινή συναινέση δυο ενήλικοι ευθύνονται αμφότεροι, δε σου το έχουν μάθει αυτό; Όχι γιατί αν δεν είναι έτσι, να φροντίσω να φυλάγομαι, μπορεί να πάω μέσα για... αποπλάνηση. Παρέσυρα αθώο κακόμοιρο πλασματάκι που έχει εδώ και αιώνες κλείσει τα 30. Τι σατανική που είμαι.
Federico: Αυτή τη στιγμή δεν έχω όρεξη ούτε να σε χαστουκίσω. Κάνε ό,τι θες μόνο κοφ' το.
Gaby: Να κάτσω για παρέα;
Federico: Και δε κάθεσαι; Όπως γίναμε... Μόνο βούλωσέ το. Γιατί η υπομονή μου έχει εξαντληθεί. Σοβαρά.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Luis μπαίνει στο σαλόνι και βρίσκει τον Carlos να τον περιμένει)
Carlos: (αυστηρά) Σε περίμενα.
Luis: Μπαμπά, μόλις τώρα ήρθα, να πάρω μια ανάσα πρώτα.
Carlos: Η Sofía είναι έγκυος και περιμένω από σένα ν' αναλάβεις τις ευθύνες σου.

Fin del capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 621
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Tue Oct 06, 2015 10:35 pm

Κεραμίδα για τον Λουίς! Εκτός αν η Σοφία ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα (με τόσες τηλενουβέλες που έχω δει, δεν μπορώ να μην είμαι καχύποπτη)
Ο Φεντερίκο βρήκε το δάσκαλό του, βλέπω. Με θράσος σαν το δικό του, πού αλλού θα κολλούσε η Γκάμπι;
Επειδή είμαι άνθρωπος των συνειρμών, ακούγοντας την Κάρλα να μιλάει για τον γάμος της προ αμνημονεύτων χρόνων, μου ήρθε στο μυαλό ένα σκηνικό απ'το (καταπληκτικό) βιβλίο "Η μητέρα του σκύλου" που αναφέρεται στην Κατοχή και τον Εμφύλιο με χιούμορ.
"Την τρίτη μέρα σταμάτησαν τα σμπάρα τελείως. Μύριζε καμένο... Είχανε κάψει το Δημαρχείο.
Αυτό πολύ ευεργέτησε τις γυναίκες, εθνικόφρονες και φακελλωμένες, Διότι καήκαν τα ληξιαρχικά αρχεία και όλες έβγαζαν πλέον αβέρτα πιστοποιητικά με όποιαν χρονολογία γεννήσεως δήλωναν καθεμία, έναν όρκο μόνο σου ζήταγαν."
Μόνο μία χωριανή έμεινε να δηλώνει την πραγματική της ηλικία και οι άλλες την κατηγορούσαν ότι δεν είχε θηλυκότητα. Ακούς, Κάρλα;
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Tue Oct 06, 2015 10:48 pm

Φυσικά, εδώ ολόκληρος Όσκαρ Ουάιλντ είχε κατακεραυνώσει τις γυναίκες που λένε την ηλικία τους Laughing .

_________________
[You must be registered and logged in to see this image.] [You must be registered and logged in to see this image.]
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Thu Oct 08, 2015 10:47 am

CAPÍTULO 27

ΣΚΗΝΗ 1Η
(O Luis με τον Carlos στο σαλόνι της έπαυλης.)
Carlos: Τώρα γιατί δε μιλάς, δεν έχεις να πεις τίποτα;
Luis: Τι είπες;
Carlos: Ότι η Sofía είναι έγκυος.
Luis: (σιγά) Είναι κάποιου είδους αστείο αυτό;
Carlos: Σοβαρέψου παιδί μου, θα έκανα ποτέ τέτοιου είδους αστείο;
Luis: (κάθεται στον καναπέ, βάζει τους αγκώνες στα γόνατά του και μπλέκει τα δάχτυλα των χεριών. Μετά την αρχική έκπληξη φαίνεται να έχει συνέλθει, μιλά με σταθερή φωνή που δείχνει σιγουριά) Η Sofía δε μπορεί να είναι έγκυος. Δε γίνεται.  
Carlos: Luis άκουσέ με. Προφανώς αυτή δεν είναι μια ευχάριστη είδηση για σένα όμως με το ν' αρνείσαι αυτό που συμβαίνει, τίποτα δεν αλλάζει. Το ν' αντιμετωπίζουμε τη πραγματικότητα είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε πάντα, στο λέει ένας άνθρωπος πολύ μεγαλύτερός σου, με τόση εμπειρία σε πολλά θέματα.
Luis: Κι εγώ επιμένω. Δεν είναι έγκυος. Όμως πως το έμαθες αυτό, που το άκουσες, ποιος στο είπε;
Carlos: (έρχεται κοντά του και ακουμπά το χέρι του στον ώμο του γιου του) Πιστεύεις ότι θα σου έλεγα ν' αναλάβεις την ευθύνη μόνο επειδή θα βασιζόμουν σε μια φήμη; Η ίδια η Sofía μου το είπε.
Luis: Πως... ήρθε σε βρήκε και σου είπε ότι είναι έγκυος στο παιδί μου;
Carlos: Δε θα το έκανε ποτέ αυτό. Δε θέλει να γυρίσεις κοντά της για το παιδί. Από τη στιγμή που άκουσα πως δεν ήταν πολύ καλά, πως είχε προβλήματα με το στομάχι της, και όλα αυτά, συνδύασα τα συμπτώματα με την εγκυμοσύνη. Στην αρχή δεν είπα τίποτα, σκέφθηκα πως δε πρέπει να βασανίζομαι με υποψίες χωρίς να έχω κάποιο άλλο στοιχείο, αλλά όσο η κατάσταση συνεχιζόταν δε μπορούσα να κάτσω με τα χέρια σταυρωμένα. Πήγα στο διαμέρισμά της και τη βρήκα.
Luis: Και από που άκουσες ότι είχε αυτά τα συμπτώματα;
Carlos: Αχ Luis... η καινούργια σου φιλενάδα φαίνεται ότι σου έχει πάρει για τα καλά τα μυαλά. Ακόμα κι όταν είσαι εδώ, το μυαλό σου είναι στη πρωτεύουσα. Και από τη Paola, και από τον Juan τ' άκουσα, και δεν ήμουν ο μόνος που το υποψιάστηκε, συζητήθηκε αρκετά. Αλλά εσύ ζεις στον κόσμο σου.  
Luis: Και όταν πήγες σπίτι της σου είπε ευθέως ότι περιμένει το παιδί μου;
Carlos: Δε χρειάστηκε να μου το πει στην αρχή, το κατάλαβα. Το καημένο το κορίτσι έδειχνε χάλια. Τελικά το παραδέχτηκε κλαίγοντας. Με παρακάλεσε να μη στο πω, αλλά καταλαβαίνεις πως δε γινόταν να σου κρύψω κάτι τέτοιο. Έδειχνε συντετριμένη. Τη καταλαβαίνω. Κάθε γυναίκα θέλει να γίνει μάνα, αλλά και να έχει τον πατέρα του παιδιού της στο πλευρό της. Αν την έβλεπες σου λέω... ακόμα κι εσύ σχεδόν δε θα την αναγνώριζες. Η λύπη την είχε ρίξει τόσο...
Luis: (σηκώνεται) Δε μπορώ να πιστέψω αυτά που ακούω.
Carlos: Πρέπει ν' αναλάβεις τις ευθύνες σου σαν άνδρας. Να κοιτάξεις να βγάλεις τα χαρτιά για να γίνει ο γάμος. Μη με κοιτάς έτσι. Αν δεν ήθελες να γίνεις πατέρας να το σκεφτόσουν πριν. Τώρα δεν υπάρχει άλλη λύση.
Luis: Εγώ πάλι πιστεύω πως μπορεί κανείς ν' αναλάβει τις ευθύνες του σ' αυτή τη περίπτωση χωρίς να παντρευτεί.
Carlos: Αυτά που γίνονται στην εποχή μας δε μ' αρέσουν καθόλου. Ένα παιδί χρειάζεται και τους δυο γονείς του, να μένουν πάση θυσία μαζί, να το μεγαλώνουν μαζί. Ένα παιδί έχει ανάγκη τον πατέρα του, όχι μια επιταγή και λίγη παρέα τα σαββατοκύριακα.
Luis: Μπαμπά, αυτό δεν είναι δυνατόν. Δεν είναι δυνατόν να είναι έγκυος... δε μπορώ να πω λεπτομέρειες αλλά...
Carlos: Επιτέλους Luis, σταμάτα! Καταλαβαίνω ότι είναι ένα σοκ για σένα, αλλά έχω βαρεθεί να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου. Για το καημένο το κορίτσι δε σε νοιάζει καθόλου. Λες και δε σε αφορά ούτε η κοπέλα με την οποία ήσουν τόσο καιρό, ούτε το εγγόνι μου. Κι εκείνη βέβαια... έπρεπε να μείνει εγκρατής. Το έβλεπα ότι ντρεπόταν και γι αυτό. Αλλά ό,τι έκανε το έκανε γιατί σ' αγαπούσε.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(O Fernando φτάνει στη παραλία για να πάρει τη Victoria, κατεβαίνει και τη βλέπει λίγο πιο πέρα απ' το σημείο συνάντησης. )
Fernando: Γεια σας κυρία.
Victoria: Α γεια σου Fernando, δε σε περίμενα τόσο νωρίς, (κοιτάει το ρολόι) είχαμε πει αργότερα.
Fernando: Ναι, αλλά δεν είχε καθόλου κίνηση κι έτσι έφτασα νωρίς. Έτοιμη; (της ανοίγει τη πόρτα)
Victoria: Έτοιμη, ευχαριστώ.
Fernando: Κι εγώ νόμιζα ότι θα καθόσασταν λίγο περισσότερο.
Victoria: Ναι αλλά... καλά ήταν αλλά μου λείπει η Violeta.
Fernando: Μόνο αυτό; Πάλι γίνομαι αδιάκριτος, συγνώμη.
Victoria: Fernando, ας σταματήσουμε αυτό το παιχνίδι. Θες να κρατήσεις τις αποστάσεις αλλά δε μπορείς, θέλω κι εγώ να το κάνω αλλά βλέπουμε ότι δε γίνεται. Λοιπόν ρώτα με ό,τι θες. Κι εγώ αν θέλω σου απαντάω.
Fernando: Ναι αλλά είχατε πει... θυμάστε “είσαι ο σοφέρ έχεις να κάνεις τι δουλειά σου και τίποτα άλλο”.
Victoria: Ναι έχεις δίκιο το είπα. Ας πούμε ότι τώρα οι κανόνες αλλάζουν. Ρωτάμε αν είμαστε περίεργοι, φροντίζουμε να μη γίνουμε αδιάκριτοι. Αν θέλω να σε ρωτήσω κι εγώ κάτι προσωπικό θα σε ρωτήσω.
Fernando: Δεν έχω αντίρρηση, ό,τι θέλετε.
Victoria: Μπα... δε θέλω τίποτα.
Fernando: Σίγουρα;
Victoria: Σίγουρα.
Fernando: Ωραία.
Victoria: Θυμάσαι βέβαια γιατί σου μίλησα έτσι απότομα. Γιατί πήγες να με σώσεις όταν ανέβηκα στο παράθυρο. (ξαφνικά γελά)
Fernando: Έχετε δίκιο. Και δεν ήταν η πρώτη φορά που ξεπέρασα τα όρια. Ξέρω να παραδέχομαι τα λάθη μου.
Victoria: Ούτε κι εγώ ήμουν σωστή... αλλά κι εσύ (γελά πάλι)
Fernando: Κυρία... νομίζω ότι προτιμώ να γελάτε παρά να έχετε αυτή τη κακή διάθεση που είχατε πριν. Ακόμα κι αν γελάτε σε βάρος μου.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Η Sofía στη κρεβατοκάμαρα της Paola. Εκείνη έχει ανοίξει το λάπτοπ και κοιτά με προσοχή)
Sofía: Μα επιτέλους τι ψάχνεις τόση ώρα;
Paola: Ψάχνω να βρω τη μπασίστρια των Blancas. Τώρα που το γκρουπ διαλύθηκε τη πήρε για δασκάλα πιάνου ο Juan. Προσπαθώ να βρω μια φωτογραφία της αλλά συνέχεια βλέπω τη τραγουδίστρια ή μια άλλη που τη λένε Gaby... εκείνη την έχω δει μόνο μακριά στο φόντο ή σε κάποια σκοτεινή φωτογραφία... δε καταλαβαίνω πολλά.
Sofía: Και τι σε νοιάζει, εσύ δεν εμπιστεύεσαι τον Juan;
Paola: Τον εμπιστεύομαι, δε με νοιάζει, θέλω να δω πως είναι από περιέργεια. Εσύ, πως πας;
Sofía: Τέλεια. Θα στα πω, όλα προχωράνε μια χαρά, σε λίγο καιρό θα είμαι κι εγώ μια κυρία Di Carlo.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(O Luis στο δωμάτιο του Aurelio)
Luis: (γυρνά νευρικός) Αυτό δε το χωράει το μυαλό μου. Ότι η Sofía είπε στον πατέρα μου ότι περιμένει το παιδί μου. Αυτό δε μπορεί να συμβαίνει...
Aurelio: Luis σε παρακαλώ, μη τριγυρνάς άλλο, κάτσε και λίγο, με ζάλισες. Αλλά δε καταλαβαίνω... γιατί λες συνέχεια ότι δεν μπορεί να είναι έγκυος; Έχεις κάποιο πρόβλημα στειρότητας, γιατί επιμένεις σ' αυτό;
Luis: Γιατί πάντα πέρναμε μέτρα προφύλαξης, γι αυτό. Αυτή έπαιρνέ χάπια. Και χρησιμοποιούσαμε προφυλακτικό. Πάντα.
Aurelio: Πάντα; Είσαι σίγουρος, πάντα;
Luis: Τους τελευταίους μήνες ούτε μια φορά δε το κάναμε χωρίς προφυλακτικό. Ίσως πιο πριν... αλλά αν συνέβαινε τότε η εγκυμοσύνη τώρα θα ήταν ετοιμόγεννη.
Aurelio: Αλλά για τα χάπια δε μπορείς να ξέρεις στα σίγουρα.
Luis: Στην Ισπανία δεν είχε μείνει έγκυος, όταν ήρθαμε στην Αργεντινή πάλι δεν έμεινε έγκυος, τώρα που τη χώρισα και είμαι ερωτευμένος με άλλη λέει ότι είναι. Αυτό μου δίνει δικαίωμα να σκεφτώ διάφορα.
Aurelio: Καμιά φορά και τα μέτρα προφύλαξης δεν έχουν αποτέλεσμα 100%. Έτσι όπως τα λες βέβαια δε σου δίνω καθόλου άδικο που δε τη πιστεύεις. Πες μου κάτι... η Sofía πιστεύεις ότι θα ήθελε να σε παντρευτεί;
Luis: Αυτό με μπερδεύει περισσότερο. Γιατί ποτέ δεν φαινόταν να είναι από τις γυναίκες που τρελαίνονταν για ένα σπίτι, έναν άνδρα, παιδιά... βέβαια τελευταία μου έκανε παράπονα, ότι δεν είμαι τόσο κοντά της... αλλά όταν είχαμε αρχίσει να βγαίνουμε η σχέση μας ήταν αρκετά ελεύθερη, όχι ανοιχτή να πηγαίνει ο καθένας με όποιον θέλει αλλά χωρίς μεγάλες δεσμεύσεις καταλαβαίνεις. Γιατί να θέλει να με τυλίξει όταν δε φαινόταν να νοιάζεται τόσο για γάμο και οικογένεια;
Aurelio: Μπορεί να άλλαξε γνώμη ή να σε θέλει πάλι κοντά της. Μπορεί όμως και να είναι έγκυος πραγματικά, ας μη το αποκλείουμε, δε ξέρεις τι γίνεται.
Luis: Δεν ξέρω. Αυτή τη κοπέλα δε ξέρω γιατί αλλά ποτέ δε την εμπιστευόμουν απόλυτα. Και ο πατέρας μου όπως καταλαβαίνεις τώρα θέλει να τη παντρευτώ. Δε ξέρω γιατί πιστεύει ότι είναι μια οσία. Η πιο αγνή κι αθώα κοπέλα του κόσμου. Ποια η Sofía! Ότι πήγε μαζί μου γιατί με αγαπούσε, έκανε αυτή τη θυσία! Η Sofía που έπεσε στο κρεβάτι μαζί μου ένα 10λεπτο αφότου τη γνώρισα!
Aurelio: Αλήθεα;
Luis: Όχι ρε βλάκα, αφού μαζί ήμαστε όταν την είδα στο κλαμπ. Εγώ, εσύ, ο Julio, ο Bernardo και ο Eugenio. Αν ήξερε ο πατέρας μου ότι χόρευε σ' εκείνο το κλαμπ, που ντράπηκα όταν πάτησα μέσα, αν δεν επέμενε ο Eugenio να πάμε... Πολύ κακόφημο, θυμάσαι. Δεν ήταν 10λεπτο αλλά σίγουρα την ίδια μέρα όταν πήγε σπίτι μου. Θυμάσαι.
Aurelio: Ναι. Αλλά ας μη γυρίζουμε στα παλιά. Νομίζω όμως ότι θα έπρεπε πρώτα να μιλήσεις και να τα ξεκαθαρίσεις μ' εκείνη, τώρα έπρεπε να ήσουν σπίτι της όχι εδώ. Θα πας να τη δεις;
Luis: Θα πάω αύριο. Τώρα θα γυρίσω σπίτι και ελπίζω να μπορέσω να κοιμηθώ. Και αύριο με καθαρό μυαλό να πάω να τη δω.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(H Victoria μπαίνει με τον Fernando στην έπαυλη. Βλέπει τον πατέρα της που διαβάζει μια εφημερίδα)
Carlos: (σηκώνει το βλέμμα) Τι κάνεις κορίτσι μου, πέρασες καλά;
Victoria: Καλά. Η Violeta είναι εδώ;
Carlos: Είναι στο σπίτι του Juan, κάνει παρέα με τη Lis.
Victoria: Μα δεν έλλειψα τόσο πολύ... Τι έχει να πει η Violeta με τη Lis...
Carlos: Απ' ότι κατάλαβα έχουν τρέλα με το ίδιο παιχνίδι στο play station.
Victoria: (ακουμπά στον ώμο τον Fernando) Fernando σε παρακαλώ πήγαινε να τη πάρεις. Είναι πια αργά.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Το επόμενο πρωί η Julia σερβίρει τον πατέρα της στη κουζίνα)
Ignacio: Ευχαριστώ κορίτσι μου, είσαι θησαυρός.
Julia: Όταν έλειπα έπαιρνες μόνος σου το πρωινό;
Ignacio: Έναν καφέ πριν φύγω για τη δουλειά.
Julia: Και τα Σάββατα δε καλούσες την κυρία Dolores να κάνετε παρέα;
Ignacio: Ποια Dolores... έχουν αρχίσει να με πονάνε τα κόκκαλα και δεν έχω πολύ όρεξη για παρέες. Εκείνη η κουτσομπόλα είναι καλή γυναίκα αλλά δε μου αρέσει να κάνουμε παρέα για ώρα, μιλά πολύ και με ζαλίζει. Τα δικά σου;
Julia: Στα έχω πει ήδη. Τη Δευτέρα υπογράφω και μπορείς να το βάλεις καλά στο μυαλό ότι η κόρη σου θα γίνει μια μεγάλη σταρ μια μέρα.
Ignacio: Αν αυτό θες μακάρι. Αλλά δε σου κρύβω ότι αυτός ο κόσμος με φοβίζει.
Julia: Μπαμπά μην παίρνεις πολύ στα σοβαρά τις εφημερίδες και τα περιοδικά. Στη σόου μπιζ υπάρχουν και φυσιολογικοί άνθρωποι. Θα σου γνωρίσω μια μέρα τα παιδιά με τα οποία συνεργάζομαι, είναι πολύ καλοί και ταλαντούχοι άνδρες.  
Ignacio: Και με τον μορφονιό τι γίνεται;
Julia: Τον Luis... μάλλον δε τον συμπάθησες.
Ignacio: Είσαι λυπημένη που δε σ' έχει πάρει ακόμα;
Julia: Θα με πάρει. Δωσ' του μια ευκαιρία. Είναι πολύ καλό παιδί, πολύ γλυκός, μου φέρεται πάντα τόσο ευγενικά...
Ignacio: Τα ίδια έλεγες και για τον Fede.
Julia: Ε όχι και τα ίδια! Δεν έχει καμιά σχέση ο ένας με τον άλλο, διαφορετικό στιλ, άλλες ιδέες, διαφορετικοί χαρακτήρες...
Ignacio: Μακάρι να είναι διαφορετικοί χαρακτήρες. Αλλά πρόσεχε τι θέλει ένα πλουσιόπαιδο από μια κοπέλα σα και σένα, φοβάμαι ότι δεν έχει καλές προθέσεις.
Julia: Μη μιλάς τόσο παλιομοδίτικα. “Καλές προθέσεις”. Η σχέση μας τώρα ξεκίνησε και με κάνει πολύ χαρούμενη κι ευτυχισμένη. Που θα πάει θα δούμε. Ούτε για τον Fede μ' αρέσει να μιλάς άσχημα. Καλύτερα να μη μιλάμε καθόλου γι αυτόν. Ζήσαμε χρόνια μαζί όμως... σε λίγες μέρες τελείωσε για μένα. Δε με πονάει πια, δε τον σκέφτομαι. Έχει τελειώσει. Τέλος, οριστικό. Ας πούμε ότι κι αυτός δεν είχε κακές προθέσεις, δε με νοιάζει πια. Σκέφτομαι μόνο τον Luis.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(O Luis επισκέπτεται τη Sofía)
Luis: Καλημέρα. (παύση) Πως είσαι;
Sofía: Στα πρόφτασε ο πατέρας σου έτσι; Αλλιώς δε θα πάταγες ποτέ εδώ, θα φρόντιζες να μη με δεις ποτέ ξανά. Κι όταν χωρίσαμε μου είπες ότι θα μέναμε φίλοι.  
Luis: Δε πέρασε κι ένας αιώνας από τον χωρισμό μας, μην υπερβάλλεις.  
Sofía: Το θέμα είναι ότι δε σου καίγεται καρφάκι για μένα. Λογικό αφού τώρα έχεις άλλη φίλη, δεν είναι αλήθεια αυτό;
Luis: Δεν ήρθα να μιλήσω γι αυτό.
Sofía: Σου φαίνεται εντελώς άσχετο με την κατάστασή μας; Άκου Luis μπορεί να είμαι πληγωμένη αλλά έχω και περηφάνια. Εσύ δε νοιάζεσαι καθόλου ούτε ανθρώπινα για μένα, γι αυτό μη νομίζεις ότι θα σε παρακαλέσω να με παντρευτείς. Τα έχω καταφέρει στη ζωή μια χαρά και μόνη μου.
Luis: Ας μιλήσουμε ήρεμα. Είσαι σίγουρα έγκυος;
Sofía: Έκανα το τεστ. Πήγα και στον γιατρό. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία.
Luis: Δε το καταλαβαίνω. Αφού πάντα παίρναμε μέτρα προφύλαξης.
Sofía: Κανένα μέτρο προφύλαξης δεν είναι αποτελεσματικό 100%. Κρίμα που το μάθαμε με αυτό τον τρόπο. Κι εγώ είχα την ίδια απορία. Χάπια, προφυλακτικά, αλλά έμεινα έγκυος. Ρώτησα τον γιατρό, μου είπε πως είναι πολύ σπάνιο αλλά όχι κι απίθανο. Είχα μείνει άναυδη.
Luis: Μήπως...
Sofía: Μήπως πήγα καμιά βραδιά με άλλον; Όχι σε αγαπούσα και σου ήμουν πιστή, δεν ήμουν σαν κι εσένα.
Luis: Δεν ήθελα να σε κατηγορήσω. Είναι παράδοξο όμως δε το βλέπεις;
Sofía: Ναι, δε το είπες για να με κατηγορήσεις. Δε θα σε ενοχλούσε αν είχα πάει με άλλον. Δε ζήλευες ποτέ γιατί δε μ' αγαπούσες.
Luis: Σε παρακαλώ. Δε θα λύσουμε τώρα όλα τα θέματα του παρελθόντος. Όταν έχουμε ένα θέμα που μας καίει τώρα.
Sofía: Εγώ το παιδί μου δε θα το ρίξω. Ήταν το πρώτο που σκέφτηκα αλλά τώρα είναι αργά. Και μόνο η σκέψη ότι μεγαλώνει μέσα μου... Είναι το παιδί ενός άνδρα που αγάπησα κι ας μη μ' αγάπησε.
Luis: Δε θα στο ζητούσα αυτό. Θα ήμουν έτοιμος να αναλάβω το μεγάλωμα και τα έξοδά του αν αποδειχθεί πως είναι παιδί μου.
Sofía: Ακόμα αμφιβάλλεις... φύγε και δεν έχω ανάγκη τα λεφτά σου. Ποια λεφτά σου, τα λεφτά της οικογένειάς σου πες καλύτερα γιατί εσύ είσαι ένας ανεπάγγελτος που τα τρώει στα κλαμπ.
Luis: Σε παρακαλώ. Ενώ εσύ σκοτώνεσαι στη δουλειά; Κριτικός τέχνης... μια στις τόσες δουλεύεις κι αν. Απορώ πως ζεις. Όσο καιρό ήμαστε μαζί εγώ πλήρωνα τα πάντα και δεν είχα αντίρρηση γιατί έτσι πρέπει να φέρεται ένας άνδρας. Αλλά μη μου κάνεις την άνετη, πως μπορεί να σε βοηθήσει η πάμπλουτη οικογένειά σου την οποία ποτέ δε την έχω δει.
Sofía: Δε την έχεις δει γιατί ζουν στη Σουηδία. Κι όταν είχες την ευκαιρία να τους συναντήσεις το απεύφευγες. Μερικές φορές βρισκόμασταν στην Ισπανία τα καλοκαίρια αλλά από τότε που αποφάσισα να φύγω μαζί σου...
Luis: Συγνώμη αλλά δε θυμάμαι να σε πίεσα. Ήθελες σα τρελή να έρθεις.
Sofía: Ήμουν τρελή αλλά όχι για την Αργεντινή αλλά για σένα. Εγώ δε στο είπα ποτέ αλλά εσύ ποτέ δε σκέφτηκες πόσα άφηνα πίσω μου για να σε ακολουθήσω; Τους συγγενείς, τους φίλους μου, τη πατρίδα μου...
Luis: Τη δουλειά.
Sofía: Είχα φίλους μέσα απ' τη δουλειά μου. Μπορεί η καταγωγή μου να ήταν αριστοκρατική αλλά δε καταδεχόμουν να ζω με τα λεφτά των άλλων.
Luis: Σε παρακαλώ. Μια κοπέλα ευγενικής καταγωγής μπορεί να γινόταν γκαρσόνα, γραμματέας ή δε ξέρω τι άλλο αν δεν ήθελε τη παραμικρή βοήθεια των γονιών της αλλά όχι και να χορεύει στο συγκεκριμένο κλαμπ.
Sofía: Ήταν μια τρέλα, μια αντίδραση, πέστη παράλογη, αλλά εγώ εκεί ποτέ δεν έχασα την αξιοπρέπειά μου. Ήσουν ο μονος πελάτης με τον οποίο πήγα, κι αν θέλεις με πιστεύεις.
Luis: Καλά. Δε χρειάζεται να μαλώνουμε. Δεν ωφελεί σε τίποτα τώρα. Κάποια στιγμή πιο ήρεμοι μπορούμε να δούμε πως θα τακτοποιήσουμε τα πράγματα.
Sofía: Αυτό που με λυπεί είναι πως δε με πιστεύεις και πως δεν ήμουν τίποτα για σένα, μόνο μία περιπέτεια.
Luis: Δεν είναι αλήθεια αυτό. Σ' αγαπούσα και ακόμα και τώρα δε μ' αρέσει που σε βλέπω έτσι, δε με πειράζει τόσο που μου λες αυτά τα πράγματα όσο που σε βλέπω τόσο αναστατωμένη. Κάποτε ήσουν πολύ χαρούμενη, όλο γελάγαμε και βγαίναμε...
Sofía: Δε τα θυμάσαι όλα. Ναι, υπήρχαν περίοδοι που τα περνάγαμε πολύ καλά. Αλλά εσύ δεν ήσουν ποτέ ερωτευμένος μαζί μου, έτσι δεν είναι;

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Celeste κάθεται στη βεράντα του σπιτιού με τον πατέρα της, διαβάζει ένα περιοδικό)
Alfonso: Τι λέει;
Celeste: Τίποτα.
Alfonso: Δε μου είπες τίποτα για τη περιοδία, για όλο τον καιρό που έλειπες.
Celeste: Τι να σου πω, δε διασκέδαζα, δούλευα.
Alfonso: Δεν ήταν ζωή για σένα, να δουλεύεις το βράδυ... Δεν έγινε δηλαδή τίποτα το... αξιοσημείωτο όλον αυτόν τον καιρό;
Celeste: Όχι, τίποτα.
Irene: (έρχεται και τους διακόπτει) Celeste, έχεις επισκέψεις.
Celeste: (έκπληκτη) Από ποιον; (φαίνεται η Lola)
Lola: Εγώ σου κάνω;
Celeste: (αγκαλιάζονται) Lola! Νόμιζα ότι θα έμενες στο Μπουένος Άιρες!
Lola: Εκεί μένω. Αλλά ήρθα να δω πως τα πας. (δίνει το χέρι στον Alfonso) Γεια σας.
Alfonso: Συνάδελφος;
Lola: Και φίλες. Ήμουν η ντραμίστρια.
Alfonso: Ντραμίστρα! Ενδιαφέρον. Λοιπόν καλύτερα να φύγω να σας αφήσω να τα πείτε με την ησυχία σας.
Lola: Πολύ ωραίο το σπίτι.
Celeste: Ναι ωραίο είναι. Μου αρέσουν πολύ τα ξενοδοχεία αλλά μου άρεσε και που κοιμήθηκα στο δωμάτιό μου μετά από πολύ καιρό.
Lola: Και θα σου αρέσει περισσότερο όταν κοιμηθείς στο δωμάτιο εκείνου του Juan.
Celeste: Εντάξει, ακόμα δε τον είδαμε...
Lola: Πως πάνε τα πράγματα μ' αυτόν;
Celeste: Μα χθες δε μιλήσαμε στο τηλέφωνο; Τι να συμβεί από χθες;
Lola: Όπως πάντα δεν είσαι και πολύ ομιλητική. Για ό,τι συμβεί όμως θα με ενημερώσεις. Και αν λέμε αν, το παιδί δε παίρνει μπρος, κάνε τη κίνηση εσύ.
Celeste: Καλά.
Lola: Και με το στομάχι πως τα πας;
Celeste: (χαμογελά) Γι αυτό έπρεπε να με ρωτήσεις πρώτα. Αλλά σ' ενδιαφέρουν πιο πολύ τ' αγόρια...
Lola: Έχω γίνει μια δεύτερη Gaby. Λοιπόν;
Celeste: Καλά... αναλόγως. Κάποιες φορές δε θέλω να φάω τίποτα και άλλες νομίζω πως μπορώ να φάω ένα ολόκληρο αρνί. Κάποιες φορές ζεσταίνομαι και μετά νοιώθω να κρυώνω, αλλά γενικά είμαι καλύτερα. Και όταν είμαι κοντά στον Juan νοιώθω τη καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά, να ντρέπομαι, μέχρι και να κοκκινίζω...
Lola: Κι ο έρωτας είναι μια αρρώστια... έτσι έχεις δύο. Λοιπόν, μη ξεχνάς, πάνω του.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(H Sofía μένει μόνη στο δωμάτιο και σκέφτεται τον Luis)
Sofía: (Luis: Ενώ εσύ σκοτώνεσαι στη δουλειά; Κριτικός τέχνης... μια στις τόσες δουλεύεις κι αν. Απορώ πως ζεις. Όσο καιρό ήμαστε μαζί εγώ πλήρωνα τα πάντα και δεν είχα αντίρρηση γιατί έτσι πρέπει να φέρεται ένας άνδρας. Αλλά μη μου κάνεις την άνετη, πως μπορεί να σε βοηθήσει η πάμπλουτη οικογένειά σου την οποία ποτέ δε την έχω δει.
Sofía: Δε την έχεις δει γιατί ζουν στη Σουηδία. Κι όταν είχες την ευκαιρία να τους συναντήσεις το απεύφευγες. Μερικές φορές βρισκόμασταν στην Ισπανία τα καλοκαίρια αλλά από τότε που αποφάσισα να φύγω μαζί σου... [...]
Luis: Σε παρακαλώ. Μια κοπέλα ευγενικής καταγωγής μπορεί να γινόταν γκαρσόνα, γραμματέας ή δε ξέρω τι άλλο αν δεν ήθελε τη παραμικρή βοήθεια των γονιών της αλλά όχι και να χορεύει στο συγκεκριμένο κλαμπ.) Η αριστοκρατική καταγωγή, ο μπαμπάς που με λάτρευε και πέθανε, η μαμά που ξαναπαντρεύτηκε και ζει στη Σουηδία... Όλα ένα ψέμα. Ο Luis δεν είναι βλάκας.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Η Julia με τον Luis με τον ιδιοκτήτη ενός διαμερίσματος)
Antonio: Δεν είναι πολύ μεγάλο αλλά έχει όλες τις ανέσεις.
Luis: Το βρίσκω πολύ συμπαθητικό.
Antonio: Πιστεύω ότι είναι μια χαρά για ένα άτομο. Ή για δύο.
Luis: (χαμογελά και φιλά τη Julia) Η κοπέλα μου δυστυχώς δε θέλει να μείνει μαζί μου. Αλλά ήθελα τη γνώμη της.
Antonio: Α, νόμιζα ήταν για τους δυο σας. Τέλος πάντων, αν αρέσει και σε κείνη... μπορεί εν τω μεταξύ να αλλάξει γνώμη.
Luis: Μακάρι.
Julia: Μου αρέσει κι εμένα πολύ. Είναι ζεστό και φωτεινό...
Antonio: Η αλήθεια είναι ότι προτιμώ ζευγάρια και οικογένειες από εργένηδες.
Luis: Αυτό να μην σας απασχολεί, είμαι πολύ ήσυχος.
Antonio: Και οι προηγούμενοι ενοικιαστές ήταν πολύ ευχαριστημένοι, δεν είναι ούτε 5 ετών. Αλλά όταν αποφασίσανε να... διευρύνουν την οικογένεια είπαν να ψάξουν για κάτι πιο μεγάλο. (ο Luis μελαγχολεί)

ΣΚΗΝΗ 11Η
(O Carlos με τη Carla στο σαλόνι)
Carlos: Έχω να σου πω κάτι σημαντικό. Ελπίζω να έχεις χρόνο να με ακούσεις πριν πας στη μπιρίμπα.
Carla: Σ' ακούω. Κι εγώ ελπίζω να είσαι σύντομος. Είναι πολύ σοβαρό;
Carlos: Μίλησα με τον Luis πρώτα γιατί είναι δικό του θέμα, κυρίως.
Carla: Τι έγινε πάλι με τον Luis;
Carlos: Καταρχάς, δεν τον χαροποίησε αυτό που άκουσε. Όταν κάτι γίνεται σ' αυτές τις συνθήκες, δε χαίρεσαι...
Carla: Το ξέρεις ότι τα μισόλογα μ' εκνευρίζουν, σου αρέσει να παίζεις μαζί μου;
Carlos: Από την άλλη ας πούμε ότι υπάρχει μια ευχάριστη πλευρά. Εσύ πάντα ήθελες να γίνεις γιαγιά.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Luis με την Julia, κρατάνε ο ένας το χέρι του άλλου και κοιτιούνται στα μάτια)
Julia: Όλο το πρωί περίμενα να με πάρεις τηλέφωνο.
Luis: Δε σε είχα ξεχάσει. Αλλά έγιναν ορισμένα πράγματα... δε μπορούσα να σε πάρω.
Julia: Τι έχει γίνει, γιατί είσαι λυπημένος;
Luis: Πως να σου εξηγήσω...
Julia: Απλώς πες μου. Γιατί όσο δε μιλάς ανησυχώ περισσότερο.
Luis: Δώσε μου λίγο χρόνο.
Julia: Πρέπει να μ' εμπιστεύεσαι.
Luis: Δεν είναι πως δε σ' εμπιστεύομαι. Καμιά φορά είναι δύσκολο να μιλήσεις αλλά θα σου πω. Όχι τώρα... Αυτό είναι για σένα (βγάζει μια αλυσιδίτσα)
Julia: Είναι υπέροχο! Αλλά δε πρέπει να ξοδεύεσαι...
Luis: Δεν ήταν καθόλου ακριβό. Αλλά μόλις το είδα σκέφτηκα ότι θα σου πάει. Θέλω να μου κάνεις μια χάρη να το κρατήσεις ό,τι κι αν συμβεί μεταξύ μας.
Julia: Δηλαδή;
Luis: Άκου Julia. Ό,τι κι αν συμβεί, ότι κι αν ακούσεις, θέλω να ξέρεις πως σε αγαπάω και θέλω να είμαι μαζί σου για πάντα. Το κατάλαβες;

Fin del capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Mon Oct 12, 2015 12:04 pm

CAPÍTULO 28

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Ο Juan συστήνει τη Celeste στον μαθητή του Manuel)
Juan: Manuel από δω η καινούργια σου καθηγήτρια η Celeste. Σου είχα μιλήσει γι αυτήν.
Manuel: Πολύ χαίρομαι.
Celeste: Κι εγώ Manuel.  
Manuel: Μου μίλησε ο κύριος Juan για σας και πραγματικά είμαι ενθουσιασμένος.
Juan: Δε καταλαβαίνω γιατί τόση χαρά, μήπως είχες κάποιο παράπονο μαζί μου;
Manuel: Όχι, αλλά η δεσποινίς είναι... ήταν σε μουσικό γκρουπ.
Juan: Κι εγώ ήμουν. Αρχηγός. Βέβαια το δικό μου συγκρότημα ποτέ δεν έγινε διάσημο.
Manuel: Είδατε; Θέλω να πω, γιατί δε μου το είπατε ποτέ;
Juan: Σιγά, δεν έκανε κάτι σπουδαίο και διαλύθηκε σύντομα, τι να σου πω.
Celeste: Λοιπόν, ν' αρχίσουμε το μάθημα;
Manuel: Αμέσως, είμαι πανέτοιμος.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(O Luis τρώει με τους γονείς του και τη Victoria, ο καθένας είναι βυθισμένος στις σκέψεις του, η Carla σπάει τη σιωπή).
Carla: Αν είναι κοριτσάκι μπορούμε να το πούμε Ιφιγένεια. Είναι ένα ωραίο ελληνικό όνομα. Της συγχωρεμένης της γιαγιάς μου. Εκείνη κράτησε την οικογένεια μας στις δύσκολες στιγμές, πολύ δυνατή γυναίκα.
Luis: Έχει γίνει και δυο τραγωδίες. Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Ιφιγένεια εν Ταύροις...
Carla: (θυμώνει) Luis με ειρωνεύεσαι;
Luis: (σιγά) Όχι, νοιώθω ότι ζω μια τραγωδία οπότε το όνομα ταιριάζει στη κατάσταση.
Carla: Ένα παιδί δεν είναι τραγωδία, μη λες τέτοια θα σε τιμωρήσει ο Θεός.
Victoria: Μα για ποιο παιδί λέτε, ποιος θα κάνει παιδί;
Carlos: Απορώ που ζεις Victoria, κάτι θα έπρεπε να έχει πιάσει τ' αφτί σου.
Carla: Η κοπέλα του Luis είναι έγκυος.
Luis: Δεν είναι κοπέλα μου.
Carla: Είσαι τόσο άνδρας που θ' αφήσεις μια έγκυο γυναίκα μόνη;
Luis: (σηκώνεται θυμωμένος) Μαμά, δεν αντέχω να λέμε κάθε φορά τα ίδια. Δε την αφήνω, έχω άλλο κορίτσι χώνεψέ το. Και στο κάτω κάτω δε το πιστεύω ότι είναι έγκυος.
Carla: Το πιστεύεις δε το πιστεύεις, αφού έγινε πρέπει να τη παντρευτείς. Αυτό κάνουν οι άνδρες. Αφορά το παιδί σου. Το εγγόνι μου θα μεγαλώσει μέσα σε μια οικογένεια όχι σα νόθο.
Luis: Τι ιδέες του 50 είναι αυτές; Κανείς σήμερα δε στιγματίζει ένα παιδί επειδή οι γονείς του δε παντρεύτηκαν.
Carla: Είναι οι σωστές ιδέες.
Luis: Η Sofía είναι απίθανο να είναι έγκυος.
Carla: Το λες αυτό επειδή θέλεις να ζεις χωρίς δεσμεύσεις, αλλά πρέπει ν' αρχίσεις να το αποδέχεσαι.
Luis: Κοίτα μαμά, είναι άβολο να σου μιλήσω με λεπτομέρειες, αλλά οι πιθανότητες είναι 1 προς 1.000.000.000. Αν έτυχε σ' εμένα αυτό το 1 προς  1.000.000.000 τι να πω, είμαι πολύ τυχερός.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Ο Juan κάθεται στο γραφείο του και ακούει από το δίπλα δωμάτιο τη Celeste και τον Manuel)
Celeste: Το έπαιξες ολόσωστα αλλά πρέπει να το παίξεις πιο γρήγορα. Πιο γρήγορα ακούγεται πολύ πιο ωραίο, και έτσι πρέπει να παιχτεί.
Manuel: Αλλά είναι δύσκολο.
Celeste: Προσπάθησέ το, δε παρατάμε έτσι ένα κομμάτι όταν μας φαίνεται δύσκολο.
Manuel: Είμαι έτοιμος να σας καταπλήξω. (αρχίζει να παίζει)
Celeste: Πάρα πολύ ωραία.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Η Victoria χτυπά τη πόρτα του δωματίου του Luis)
Luis: Ναι...
Victoria: (τον πλησιάζει) Αδερφούλη, θα γίνω θεία;
Luis: Δεν ξέρω...
Victoria: Δεν είναι όμως από τη γυναίκα που αγαπάς...
Luis: Όχι. Είμαι ερωτευμένος, αλλά όχι με τη Sofía. Είναι πολύ όμορφη, έχει πολύ καλή καρδιά, υπέροχα μάτια... (τον αγκαλιάζει)
Victoria: Κάθε φορά σκέφτομαι πόσο έχεις μεγαλώσει, και πως μπόρεσα τόσα χρόνια μακριά σας χωρίς να έχουμε επαφή...
Luis: Όμως ήσουν ευτυχισμένη, μην το υποτιμάς δεν είναι λίγο...

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ξημερώνει μια καινούργια μέρα. Ο Luis επισκέπτεται τη Sofía)
Sofía: Τι θες εδώ, γιατί ήρθες;
Luis: Θ' αποκτήσουμε μαζί παιδί, θες να κόψουμε κάθε επαφή;
Sofía: Δε ξέρω... αν αμφιβάλλεις για μένα...
Luis: Ελπίζω να μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά, χωρίς να μαλώνουμε...
Sofía: Δεν ξέρω. Πρόσεχε τι θα πεις. Είναι και οι ορμόνες της εγκυμοσύνης... με κάνουν ευαίσθητη, ευέξαπτη...
Luis: Κατάλαβέ με. Μου ήρθε σα κεραμίδα. Ποτέ δεν είχαμε συζητήσει γι αυτό, ότι θα κάνουμε παιδί, οικογένεια... Επειτα προσέχαμε...
Sofía: Με το να το λες και να το ξαναλές δε βγαίνει τίποτα. Προσέχαμε αλλά έγινε. Χώνεψέ το όσο είναι καιρός. Ούτε κι εγώ το ήθελα, όμως έγινε. Είναι το παιδί μου, το παιδί μας. Ελπίζω όταν γεννηθεί να αλλάξεις τη στάση σου.
Luis: Δε θα εγκατέλειπα ένα δικό μου παιδί ποτέ.
Sofía: Ελπίζω. Εμείς μπορεί να κάναμε λάθη αλλά το μωρό δε φταίει σε τίποτα. Μπορεί να μην ενδιαφέρεσαι για μένα αλλά πρέπει να ενδιαφέρεσαι για εκείνο.
Luis: Δε θέλω να είμαστε ζευγάρι, αυτό δε σημαίνει ότι δεν ενδιαφέρομαι για σένα.
Sofía: Χωρίσαμε και είσαι ήδη με άλλη. Σπουδαίο ενδιαφέρον!
Luis: Μη γίνεσαι ειρωνική. Μαζί πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να βρούμε μια λύση. Πότε θα ξαναπάς στον γιατρό;
Sofía: Έχω ακόμα καιρό.
Luis: Οι έγκυες δεν εξετάζονται τακτικά;
Sofía: Τακτικά ναι. Το έχω σημειώσει κάπου αλλά με όλη την αναστάτωση δε θυμάμαι. Μη νομίζει ότι όλο αυτό αναστάτωσε μόνο εσένα. Ούτε και για μένα ήταν ευχάριστο νέο ότι έμεινα έγκυος χωρίς να έχω παντρευτεί και από έναν άνδρα που αν του περνούσε από το χέρι του μάλλον θα προτιμούσε να μη με ξαναδεί ποτέ.
Luis: Ωχ, με τις υπερβολές σου... Σου είπα ότι δε θα σε αφήσω μόνη. Την επόμενη φορά θα πάμε μαζί στον γιατρό.
Sofía: Ακόμα αμφιβάλλεις για μένα, αυτό δεν είναι; Σκέφτεσαι ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν υπάρχει γιατρός.
Luis: Ακούς τι λες; Γιατί να πιστεύω κάτι τέτοιο; Θα ήσουν ικανή να κάνεις αυτό το πράγμα;
Sofía: Τι σημασία έχει τι θα ήμουν ικανή να κάνω. Σημασία έχει τι σκέφτεσαι εσύ.
Luis: Οι γονείς μου θέλουν να παντρευτούμε. Έχουν πολύ παλιομοδίτικες αρχές.
Sofía: Οι γονείς σου είναι σπουδαίοι άνθρωποι. Αλλά μην ανησυχείς. Δε θα κάνεις κάτι που δε θέλεις. Θα τους μιλήσω κι εγώ.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ο Fabio μπαίνει σπίτι με τη Rita, βλέπει τη Paola)
Fabio: Γεια σου μαμά.
Paola: Γεια σου μωρό μου. Η κοπέλα;
Fabio: Είναι η Rita το κορίτσι μου. Γνωριστήκαμε στο πανεπιστήμιο.
Paola: (χαρετά και φιλά τη Rita) Α, επιτέλους σε γνωρίζω! Υποψιαζόμουν ότι ο Fabio είχε κορίτσι και πάντα αναρωτιόμουν γιατί μας το κρύβει.
Fabio: Δε την έκρυβα, αλλά προτιμούσαμε να μένουμε μόνοι μας. Η μαμά θέλει να ανακατεύεται σε όλα.
Rita: Όλες οι μαμάδες θέλουν να ξέρουν ότι αφορά τα παιδιά τους.
Paola: Φυσικά. Οι δικοί σου το ξέρουν ή το κρύβεται και απ' αυτούς;
Fabio: Μην ανησυχείς, είσαι η πρώτη που το μαθαίνει. Η Lis;
Paola: Έχει βγει με τον Pablo.
Fabio: Δεν πειράζει που δε θα γνωρίσεις την αδερφούλα μου Rita, μάλλον είναι καλύτερα έτσι.
Paola: Έλα, μη μιλάς έτσι για την αδερφή σου...
Fabio: Και ο Juan;
Paola: Έχει βγει;
Fabio: Πάλι;
Paola: Ναι, δε ξέρω τι έχει πάθει όλο έξω είναι, σα να μ' αποφεύγει. Μετά το γάμο ελπίζω να του περάσει.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(O Federico είναι σπίτι του ξαπλωμένος στο κρεβάτι με τις πιτζάμες και ακούει το κουδούνι. Σηκώνεται, ανοίγει τη πόρτα και βλέπει τον Juan)
Federico: (άκεφα) Γεια σου Juan.
Juan: Ακόμα είσαι έτσι εσύ;
Federico: Πως έτσι... α, με τις πιτζάμες. Καλά ακόμα πρωί είναι.
Juan: Όχι και τόσο πρωί.
Federico: Το ξέρω. Έτσι είναι. Έτσι παιρνούν οι μέρες μου. Από τότε που έχασα τη Julia... θέλω να πίνω ή να είμαι στο κρεβάτι μέχρι να με πλακώσει η κουβέρτα.
Juan: Αν τη θέλεις τόσο γιατί δε πας να τη βρεις;
Federico: Πάλι; Πάλι να τη κυνηγήσω, να πάω να τη βρω; Αν είχα μια ελπίδα, με αυτό που έκανα την έχασα οριστικά. Τις προηγούμενες φορές μπόρεσα να τη καταφέρω. Αλλά τώρα... καμιά γυναίκα δεν είναι τόσο θύμα Juan.
Juan: Είναι εδώ η μητέρα σου;
Federico: Η μαμά μένει στο κάτω διαμέρισμα. Δεν έχω παράπονο, με επισκέπτεται τακτικά. Πάλι καλά που περνά αρκετή ώρα με τη μάνα σου, παίζουν μπιρίμπα, αλλιώς δε θα με άφηνε σε ησυχία.
Juan: Έχεις πιει καφέ;
Federico: Όχι, σηκώθηκα όταν χτύπησες το κουδούνι.
Juan: Να σου φτιάξω;
Federico: Αν έχεις τη καλοσύνη... ευχαριστώ. Φτιάξε και για σένα.
Juan: Ευχαριστώ, έχω φάει.
Federico: Καλά, πάρε κανένα μπισκοτάκι τότε. Πως τα πας εσύ, πως νοιώθεις που παντρεύεσαι;
Juan: Federico... Μου φαίνεται πως πρέπει να βρω κάτι ώστε η Celeste να πάρει πόδι από το ωδείο.
Federico: Γιατί τι σου έκανε;
Juan: Τίποτα ίσα ίσα, είναι πολύ ευγενική, έχει τρόπους, καλή στο μάθημα. Αλλά δε γίνεται να της δίνω τα κλειδιά για να κλειδώσει μόλις σχολάσει απ' το ωδείο, κι εγώ να κάθομαι ως το τέλος σα βλάκας για ν' ακούω τη φωνή της.
Federico: Την έχεις πατήσει.
Juan: Μην υπερβάλλεις. Όμως θέλω να πάρω τα μέτρα μου, δε νομίζω ότι είναι καλό να την έχω συνέχεια στα πόδια μου. Αλλά την Paola την αγαπώ. Η Celeste ξέρεις  σε ποια κατάσταση βρίσκεται οικονομικά;
Federico: Η οικογένειά της πρέπει να έχει κάποια άνεση... Όχι ότι είναι πλούσιοι όμως... Αφού δε θέλεις να τη διώξεις, ψάχνεις μια δικαιολογία να τη κρατήσεις. Το φτωχό κοριτσάκι πως να το αφήσεις χωρίς δουλειά...
Juan: Έτσι κι αλλιώς δε θα την έπαιρνε αν δεν ήταν ομορφούλα.  
Federico: Αν δε σου άρεσε εννοείς.
Juan: Δε γίνεται να τη διώξω. Είναι άδικο.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Julia ντυμένη, κάθεται στο κρεβάτι της. Έρχεται ο Ignacio)
Ignacio: Πως είσαι κορίτσι μου;
Julia: Καλά...
Ignacio: Δεν το λες με πολύ όρεξη.
Julia: Αχ μπαμπά... μου λείπει ο Luis. Δεν μπορεί να έρθει και δε θα τον δω σήμερα.
Ignacio: Οι σχέσεις από απόσταση είναι πάντα δύσκολες. Γιατί δε βγαίνεις για καμιά βόλτα, ή για να δεις καμιά φίλη σου, την Estela ή τη Juanita.
Julia: Πάει τόσος καιρός. Για αρκετούς μήνες οικογένεια και φίλοι μου ήταν το συγκρότημα.
Ignacio: Θα χαρούν όμως να σε ξαναδούν.
Julia: Ναι, το ξέρω. Κοίτα τι μου χάρισε ο Luis. (του δείχνει το κολιέ)
Ignacio: Γιατί στο χάρισε;
Julia: Τι ερώτηση είναι αυτή μπαμπά. Λες και δε συνηθίζεται κάποιος να κάνει δώρα στο ταίρι του.
Ignacio: Ναι... αλλά φαίνεται ακριβό.
Julia: Μου είπε ότι δεν είναι. Ότι το είδε και σκέφτηκε να μου το πάρει γιατί θα μου άρεσε. Ναι, μου αρέσει πολύ. Και η καρδιά και το χρώμα της αυτό το λαμπερό κόκκινο...
Ignacio: Ελπίζω να μη πιστεύει ότι μπορεί να σε κάνει ότι θέλει με τα χρήματα και τα δώρα του.
Julia: Μη σκέφτεσαι έτσι. Το ξέρεις ότι εμένα δε μ' ενδιαφέρουν τα λεφτά αλλά ο άνθρωπος.
Ignacio: Εγώ το ξέρω.
Julia: Μπαμπά, τον αγαπάω, το ξέρει, και δε χρειάζεται να μου κάνει δώρα για να τον αγαπώ. Δε λυπάται τα λεφτά αλλά και άφραγκος να ήταν θα τον αγαπούσα. Είναι πολύ αγνός.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(O Luis στο σαλόνι με τον Carlos, τη Carla και τη Victoria)
Carla: Luis! Luis μην έχεις αυτό το ύφος, ακούς που σου μιλάμε;
Luis: Φυσικά. Ακούω τα ίδια πράγματα εδώ και ώρες. Και η απάντησή μου είναι ίδια: εγώ δε πρόκειται να παντρευτώ μια γυναίκα που δεν αγαπάω. Είμαι πολύ νέος για να καταδικάστω σ' έναν τέτοιο γάμο. Μπορείτε να φωνάξετε, να κάνετε ότι θέλετε, αλλά εγώ δε τη παντρεύομαι. Θα αναλάβω όλες μου τις υποχρεώσεις ως πατέρας, και στο θέμα των χρημάτων και σε οτιδήποτε άλλο, αλλά δε βλέπω το λόγο να βάλω τη δυστυχία στη ζωή μου.
Carlos: Η μεγαλύτερη υποχρέωση είναι ο γάμος. Όταν ήσουν με τη Sofía δε μιλούσες ούτε για καταδίκη ούτε για δυστυχία. Ας σκεφτόσουν κάποια πράγματα νωρίτερα. Luis, δε μπορώ να πιστέψω ότι έπαψες να την αγαπάς. Μη παρασύρεσαι από ένα ξεμυάλισμα. Στη ζωή υπάρχουν πάντα πολλοί πειρασμοί. Υπάρχει όμως και η αγάπη και η υποχρέωση.
Luis: Μπαμπά, το καταλαβαίνεις, ότι είμαι πια ενήλικος και δε μπορείς να μου επιβάλεις τίποτα;
Carlos: Φέρσου σαν ενήλικος λοιπόν. Ποια άλλη λύση υπάρχει σ' αυτό που συμβαίνει εκτός του γάμου; Δεν είναι μόνο οι αρχές μου, που εσύ ονομάζεις παλιομοδίτικες και λες πως ζούμε στον περασμένο αιώνα. Θα σε ξαναρωτήσω. Τι πιστεύεις ότι χρειάζεται ένα παιδί μια οικογένεια ή ένα τσεκ και να βλέπει τον πατέρα του σαν επισκέπτη; Ένα παιδί χρειάζεται αγάπη.
Luis: Αυτό λέω, ότι αγάπη μεταξύ της Sofía κι εμένα δεν υπάρχει. Κι αν θυμάσαι καλά ούτε εγώ σ' έβλεπα ποτέ όταν ήμουν μικρός. Μόνο κάποια σαββατοκύριακα κι όχι πάντα.
Carla: Μην αυθαδιάζεις Luis!
Carlos: Θες να πεις πως έχεις παράπονα από μένα;
Luis: Όχι μπαμπά, δε το είπα για παράπονο καταλαβαίνεις πολύ καλά γιατί το είπα, μη κάνεις τον χαζό. Δεν έφτασα 26 χρόνων για να σου παραπονεθώ ότι δε σε έβλεπα στα 12.
Victoria: Αφού δε θέλει να παντρευτεί γιατί να τον πιέζουμε...
Carla: Σιωπή εσύ! Η Sofía είναι ένα κορίτσι από καλή οικογένεια, δε θα τον αφήσουμε να τα διαλύσει όλα για την αρτίστα. Αλλά τι θα έλεγες, εσύ πήγες και παντρεύτηκες τον ψαρά. (φτάνει ο Fernando)
Victoria: Είπαμε, ήταν καπετάνιος, όχι ψαράς και μη μιλάς υποτιμητικά, ξεχνάς ότι εδώ ζει κι η κόρη μου και δε πρέπει ν' ακούει να μιλούν έτσι για τον μπαμπά της.
Carlos: Εδώ έχει κάποιο δίκιο Carla, ευτυχώς δεν είναι εδώ η μικρή. Για χάρη της μη τον ξαναπείς ψαρά.
Fernando: Είστε έτοιμη κυρία;
Victoria: Ναι, πάμε Fernando.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Julia μόνη στο δωμάτιό της χαϊδεύει το σφουγγαρόπανο και κοιτά την καρδιά και σκέφτεται τον Luis)
Julia: (Luis: Δεν είναι πως δε σ' εμπιστεύομαι. Καμιά φορά είναι δύσκολο να μιλήσεις αλλά θα σου πω. Όχι τώρα... Αυτό είναι για σένα (βγάζει μια αλυσιδίτσα)
Julia: Είναι υπέροχο! Αλλά δε πρέπει να ξοδεύεσαι...
Luis: Δεν ήταν καθόλου ακριβό. Αλλά μόλις το είδα σκέφτηκα ότι θα σου πάει. Θέλω να μου κάνεις μια χάρη να το κρατήσεις ό,τι κι αν συμβεί μεταξύ μας.
Julia: Δηλαδή;
Luis: Άκου Julia. Ότι κι αν συμβεί, ότι κι αν ακούσεις, θέλω να ξέρεις πως σε αγαπάω και θέλω να είμαι μαζί σου για πάντα. Το κατάλαβες; ) Τι να εννοούσε... δε μ' αρέσει το μυστήριο... πολύ μυστήριοι οι άνδρες σφουγγαρόπανο.  

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Η Victoria στο αυτοκίνητο με τον Fernando)
Victoria: Είναι δυνατόν να τον πιέζουνε έτσι να παντρευτεί;
Fernando: Τι να σας πω δεν είναι δική μου δουλειά κυρία.
Victoria: Έλα Fernando, μη κάνεις τον αθώο, είμαι σίγουρη ότι τα άκουσες όλα.
Fernando: Ήταν αναπόφευκτο.
Victoria: Με αυτή τη κοπέλα είχαν ήδη χωρίσει, δε τη παρατά γιατί είναι έγκυος. Μπορούν να διατηρήσουν καλές σχέσεις, να βλέπει το παιδί του... αλλά οι γονείς μας πάντα θέλανε να επιβάλλονται σε όλους μας.
Fernando: Έχετε μεγάλη αδυναμία στον αδερφό σας. Γιατί δε βλέπετε το θέμα κι από τη πλευρά της κοπέλας, πως νοιώθει εκείνη.
Victoria: Νομίζω καμιά γυναίκα δε θα ένοιωθε όμορφα να έμενε ένας άνδρας μαζί της μόνο για το παιδί. Στην Ελλάδα τα πράγματα θα ήταν πιο απλά, εκεί οι εκτρώσεις είναι νόμιμες...
Fernando: Θα εγκρίνατε τέτοιο πράγμα;!
Victoria: Όχι... δε θα το έκανα αυτό στο δικό μου παιδί... Αλλά λέω πως εκεί υπάρχουν επιλογές, ενώ εδώ... οι Di Carlo επικαλούνται την ηθική ενώ το μόνο που θέλουν είναι να περνά το δικό τους. Να παντρευτείς αυτόν που θέλουν αυτοί, να μην είσαι μ' αυτόν που δε θέλουν...
Fernando: Από αντίδραση παντρευτήκατε τον σύζυγό σας;
Victoria: Όχι. Σε καμιά περίπτωση. Σε καμιά περίπτωση δε θα έφτανε ως εκεί η αντίδρασή μου. Έκανα σχέση και παντρεύτηκα μαζί του γιατί ήμουν τρελά ερωτευμένη.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Luis με τον Aurelio)
Luis: Τώρα καταλαβαίνω πως είμαι ερωτευμένος πρώτη φορά στη ζωή μου. Και τώρα βρήκε η Sofía να πει ότι είναι έγκυος. Να σου πω την αλήθεια μέσα μου ακόμα δε το πιστεύω. Και δεν είναι ότι δε το θέλω. Μου φαίνεται περίεργο.
Aurelio: Κι αν είναι τι θα κάνεις;
Luis: Είναι δεν είναι πρέπει να το πω στη Julia. Βγαίνουμε εδώ και λίγες μέρες μπορείς να μου πεις πως θα της πω τέτοιο πράγμα;
Aurelio: Αν βγαίνατε εδώ και μήνες θα ήταν χειρότερο γιατί θα νόμιζε ότι την απάτησες.
Luis: Δε θα το πάρει ούτε εύκολα, ούτε χαλαρά. Είμαι σίγουρος ότι θα θυμώσει. Δε φταίω αλλά ξέρεις πως είναι οι γυναίκες. Δε θα με πιστέψει. Πως να της το πω;

Fin del capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 621
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Fri Oct 16, 2015 8:00 pm

Εμένα δεν με πείθει το Σοφάκι πάντως. Σίγουρα κάτι βρωμάει στην περίπτωσή της. Και το ζεύγος των Κάρλων όρμηξε κατευθείαν να φάνε τον Λουίς!
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Oct 18, 2015 7:40 pm

CAPÍTULO 29

ΣΚΗΝΗ 1Η
(O Joaquín και η Julia βγαίνουν απ' την εταιρεία. Εκείνη είναι ενθουσιασμένη)
Julia: Αυτή τη μέρα ξέρεις από πότε την είχα ονειρευθεί; Νομίζω από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου. (αγκαλιάζονται από χαρά και μετά αφήνουν ο ένας τον άλλον)
Joaquín: (χαμογελά) Καλά, στη προηγούμενη εταιρεία δεν υπογράψατε συμβόλαιο;
Julia: Φυσικά. Αλλά ο προηγούμενος διευθυντής ήταν ένας τύραννος. Με τα χίλια ζόρια στο ένα και μοναδικό c.d. που βγάλαμε τον πείσαμε να βάλουμε τα τραγούδια που θα άρεσαν σε μας. Αν μπορούσε δε θα μας άφηνε καμιά πρωτοβουλία κινήσεων. Ευτυχώς που είμαστε δυναμικά κορίτσια και πατήσαμε πόδι. Τέλος πάντων ας μη μιλάμε για τα παλιά. Έχω ξετρελαθεί που κάνω μια δουλειά με τόσο ταλαντούχους συνεργάτες και που τα στελέχη με σέβονται... Μακάρι να ήταν και ο Luis εδώ.
Joaquín: Αλλά δεν είναι. Θα ήθελες να πάμε κάπου να φάμε;
Julia: Αν ήταν δε θα του άρεσε καθόλου. Μου είπε όμως πως θα έρθει σήμερα.
Joaquín: Ναι, αλλά φαντάζομαι πως έχουμε χρόνο.
Julia: Καλύτερα όχι. Δε μου αρέσει να κάνω πράγματα που ξέρω πως δε θα του άρεσαν. Σου έχω δείξει τι μου χάρισε;
Joaquín: 50 φορές νομίζω. Πρέπει να είσαι πολύ ερωτευμένη...
Julia: Τι να σου πω είναι νωρίς... (εκείνη την ώρα εμφανίζεται ο Luis, τρέχει και τον αγκαλιάζει) Αγάπη μου! Υπόγραψα συμβόλαιο!
Luis: (κάπως σοβαρός) Κι εγώ. Το συμβόλαιο του σπιτιού. Λοιπόν τι γίνεται, δε προλαβαίνω να γυρίσω τη πλάτη μου και βγαίνεις με άλλον;
Julia: Μα μωρό μου...
Luis: Πλάκα κάνω.
Julia: Τι βλάκας που είσαι. (αγκαλιάζονται)
Luis: Εγώ ή εσύ;
Julia: Να σου συστήσω τον Joaquín είναι συνάδελφός μου. Επίσης γράφει τραγούδια, γράφει πολύ ωραία. Joaquín από δω ο Luis το αγόρι μου.
Joaquín: Χαίρω πολύ.
Luis: Παρομοίως. (δίνουν τα χέρια)
Julia: Θα θέλατε να πάμε τώρα κάπου και οι τρεις να το γιορτάσουμε;
Joaquín: Luis, η κοπέλα σου είναι πολύ ευγενική. Εγώ όμως το ξέρω πως δυο ερωτευμένοι άνθρωποι θέλουν να περάσουν χρόνο μαζί. Μόνοι.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(O Juan στο γραφείο του ακούει τον Manuel να παίζει πιάνο και μετά κάποια γέλια εκείνου και της Celeste. Σηκώνεται, ανοίγει τη πόρτα της αίθουσας διδασκαλίας)
Juan: Τι γίνεται εδώ;
Celeste: Τίποτα όλα καλά.
Juan: Σίγουρα;
Celeste: Ναι.
Juan: Γιατί γελάτε;
Manuel: Θυμηθήκαμε κάτι αστείο, κακό είναι;
Juan: Όχι. Εδώ όμως είστε για έναν συγκεκριμένο λόγο. (στη Celeste) Ελπίζω να μη παραμελείς το μάθημα.
Celeste: Μα τι λες, ποτέ δε το κάνω αυτό.
Juan: (τους κοιτά διερευνητικά) Καλώς. Αλλά να μη ξανασυμβεί.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(O Norberto με τον Darío)
Darío: Λοιπόν, τι νέα έχουμε;
Norberto: Από το βρωμοπόντικο; Από το σιχαμερό τρωκτικό;
Darío: Ναι, μα με το ίδιο άτομο δεν ασχολούμαστε τόσο καιρό; Γιατί μ' εκνευρίζεις;
Norberto: Δεν είναι λίγο περίεργο ολόκληρος επιχειρηματίας ν' ασχολείται μ' ένα μικρό ποντικάκι; Τέτοια κλίση στη ζωολογία...
Darío: Εσύ κάτι ξέρεις. Έτσι το κάνεις πάντα. Όταν είναι να μου πεις κάτι το καθυστερείς με ανούσιες φλυαρίες για να με βασανίσεις.
Norberto: Κι όμως φίλε μου, δεν έχω μάθει κάτι σημαντικό. Καλή η δουλειά αλλά πρέπει να κοιτάξω κι εγώ τη ζωή μου. Να βγαίνω και κανένα βράδυ, να κρατήσω συντροφιά σε μια ωραία δεσποινίδα... Έτσι το σαββατοκύριακο που μας πέρασε δεν ασχολήθηκα με την υπόθεσή σου. Νομίζω ότι έχω το δικαίωμα...
Darío: Δηλαδή δεν έχεις μάθει κάτι;
Norberto: Σε παρακαλώ, ποτέ δε μαθαίνω, ανακαλύπτω.
Darío: Η ουσία είναι ίδια.
Norberto: Για σένα ναι.
Darío: (διακόπτει) Σε παρακαλώ, δε θέλω άλλους μονολόγους και διαλέξεις. Αν δεν έχεις να πεις τίποτα, καλύτερα να φύγεις.
Norberto: Είπα ποτέ ότι δεν έχω να πω τίποτα; Ας είμαι σύντομος αφού το επιθυμείς. Λοιπόν θυμάσαι που σου είπα ότι ο Luis και το ποντικάκι σου χωρίσανε.
Darío: Μη τη λες ποντικάκι μου.
Norberto: Θες να συνεχίσω ή όχι;
Darío: Το ρωτάς;
Norberto: Να συνεχίσω ή όχι; (του κάνει μια χειρονομία να συνεχίσει). Χωρίσανε αλλά πολλά σούρτα φέρτα βλέπω τελευταία. Μια πάει ο κούκλος σπίτι της, μια εκείνη συναντιέται με τους γονείς του... Το ένστικτό μου λέει ότι δε μπορεί να είναι απλώς μια επανασύνδεση. Ακόμα δε ξέρω. Αλλά θα το ανακαλύψω.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(O Luis και η Julia στο διαμέρισμα του Luis)
Luis: Να κάνουμε άλλη μία πρόποση;
Julia: Κι άλλη; Καλύτερα όχι, θα μεθύσω.
Luis: Και; Φοβάσαι ότι θα το εκμεταλλευτώ;
Julia: Πως να το εκμεταλλευτείς, αφού είμαι ήδη δικιά σου χαζούλη. Άσε. Νοιώθω ήδη να ζαλίζομαι.
Luis: Είσαι ζαλισμένη από ευτυχία;
Julia: Στην αρχή ναι, τώρα φοβάμαι ότι είναι επειδή παραήπια.
Luis: Έλα στην αγκαλιά μου, να σε κάνω καλά. (κάθονται στο κρεβάτι, εκείνος ακουμπά στον τοίχο, εκείνη πάνω του)
Julia: Luis, τι έχεις;
Luis: Τίποτα, γιατί;
Julia: Δε σε βλέπω, αλλά νοιώθω ότι κάτι σε απασχολεί.
Luis: (Carlos: Τώρα γιατί δε μιλάς, δεν έχεις να πεις τίποτα; Luis: Τι είπες;
Carlos: Ότι η Sofía είναι έγκυος. Luis: (σιγά) Είναι κάποιου είδους αστείο αυτό; [...] Sofía: Εγώ το παιδί μου δε θα το ρίξω. Ήταν το πρώτο που σκέφτηκα αλλά τώρα είναι αργά. Και μόνο η σκέψη ότι μεγαλώνει μέσα μου... Είναι το παιδί ενός άνδρα που αγάπησα κι ας μη μ' αγάπησε.
Luis: Δε θα στο ζητούσα αυτό. Θα ήμουν έτοιμος να αναλάβω το μεγάλωμα και τα έξοδά του αν αποδειχθει πως είναι παιδί μου.
Sofía: Ακόμα αμφιβάλλεις... φύγε και δεν έχω ανάγκη τα λεφτά σου. Ποια λεφτά σου, τα λεφτά της οικογένειάς σου πες καλύτερα γιατί εσύ είσαι ένας ανεπάγγελτος που τα τρώει στα κλαμπ. ) Τίποτα. Φαίνεται πως το κρασί πείραξε κι εμένα.
Julia: Ελπίζω να μη μου κρύβεις τίποτα Luis.
Luis: Όχι, δε σου κρύβω κάτι.  
Julia: Το ελπίζω. Δε μου αρέσει να μου κρύβουν πράγματα.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ο Manuel χαιρετά τον Juan και τη Celeste και φεύγει)
Celeste: (χαμογελά) Πάντα είσαι τόσο αυστηρός στη δουλειά σου;
Juan: Εσύ πάντα χαριεντίζεσαι με τους μαθητές;
Celeste: Πως κάνεις έτσι. Μη μου πεις ότι ποτέ ούτε για ένα δευτερόλεπτο δε μιλάς με τους μαθητές για κάτι εκτός μαθήματος. Ούτε ότι δεν αστειεύτηκες ποτέ μαζί τους.
Juan: Φυσικά, δεν είμαι τόσο μονόχνοτος.
Celeste: Αλλά εσύ είσαι το αφεντικό, σωστά;
Juan: Μη με ειρωνεύεσαι.
Celeste: Δεν είχα τέτοια πρόθεση, όλο με παρεξηγείς.
Juan: Ίσως να γίνομαι υπερβολικός, αλλά είναι από την αγωνία μου να πάνε όλα καλά.
Celeste: (τον πλησιάζει) Και γιατί να μη πάνε καλά; Ακόμα δε μ' εμπιστεύεσαι; Ξέρεις, μου άρεσε όταν ήμουν στο γκρουπ, αλλά μου αρέσει και να κάνω μαθήματα σε παιδιά. Μου αρέσει η επαφή μαζί τους, που τους μαθαίνω μουσική, αυτό με ευχαριστεί.
Juan: Μπορεί κάποιος να συγκεντρωθεί όταν η δασκάλα του φορά αυτό το άρωμα;
Celeste: Τώρα ήθελες απλώς κάτι να πεις. Δεν είναι βαρύ άρωμα.
Juan: Είσαι πολύ όμορφη σήμερα.
Celeste: Ευχαριστώ.
Juan: Παρακαλώ.
Celeste: Μου αρέσει να πηγαίνω περιποιημένη στη δουλειά μου. Έτσι δείχνεις ότι σέβεσαι αυτό που κάνεις.
Juan: Ναι... τι να σου πω... εμάς τους άνδρες δε μας απασχολεί πολύ η εμφάνισή μας...
Celeste: Juan... (εκείνος βάζει το χέρι του πίσω απ' τον λαιμό της, εκείνη τον φιλά, αυτός στην αρχή δεν ανταποκρίνεται, μετά τη φιλά με πάθος) Εντάξει... Πρέπει να φύγω.
Juan: Φεύγουμε μαζί.
Celeste: Εσύ δεν έχεις κι άλλο μάθημα;
Juan: A, ναι.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ο Luis με τη Julia)
Luis: Θες να φύγεις; Γιατί, είναι νωρίς ακόμα.
Julia: Δε θέλω. Αλλά πρέπει να δω και τον πατέρα μου. Να μη μου κάνει παράπονα μετά.
Luis: Θα ήθελα να μείνεις εδώ. Αύριο το πρωί θα ξαναφύγω.
Julia: Δε θα διαρκέσει πολύ. Σε λίγο καιρό θα εγκατασταθείς εδώ για πάντα... έτσι;
Luis: Σου αρέσει το διαμέρισμά μου; Πρέπει να φέρω κι άλλα πράγματα δικά μου, βέβαια.
Julia: Σου το είπα πως μου αρέσει. Μη προσπαθείς να με κρατήσεις περισσότερο. Σ' αγαπώ. (φιλιούνται)

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Η Lis μπαίνει στο σπίτι, βρίσκει την Paola)
Paola: Γεια σου Lis. O Pablo;
Lis: Πήγε σπίτι του, γιατί ρωτάς;
Paola: Γιατί, μαλώσατε;
Lis: Τι νομίζεις πως είναι ο Pablito, της οικογενείας, σαν κατοικίδιο που πρέπει να το γυρίζω πάντα σπίτι;
Paola: Καλά αγάπη μου, μη κάνεις έτσι. Απλώς είχα συνηθίσει που ερχόσασταν μαζί.
Lis: Να το ξεσυνηθίσεις. Γιατί σήμερα είμαι με τον Pablo, αύριο μπορεί να είμαι με άλλον. Και αύριο πάλι με άλλον.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Rita με τον Fabio)
Rita: Δε θα υπάρξει κανένας άλλος στη ζωή μου.
Fabio: Ούτε στη δική μου ζωή άλλη.
Rita: Δε θα βαρεθείς μια ζωή μαζί μου;
Fabio: Ποτέ. Θα είμαι πάντα μαζί σου. Και κοντά στο παιδί μας.
Rita: Σήμερα έκανα κάποιες νύξεις στη μαμά. Νομίζω ότι κάτι κατάλαβε.
Fabio: Έτσι κι αλλιώς θα τους έρθει ο ουρανός σφοντύλι.
Rita: Αλλά θα τα καταφέρουμε.
Fabio: Θα τα καταφέρουμε.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Juan επισκέπτεται τον Federico)
Juan: Αυτό δεν είναι σπίτι, μοιάζει περισσότερο με αχούρι.
Federico: Ναι, δεν έχω όρεξη να το συγυρίσω.
Juan: Έστω. Δεν υπάρχει κάποιος άλλος να το κάνει για σένα;
Federico: Ξέρεις. Κάποτε είχα προσλάβει μια κοπέλα αλλά... υπήρξαν κάποιες παρεξηγήσεις μεταξύ μας, και δε το ξαναεπιχείρησα.
Juan: Αθεόφοβε! Την έπεσες και στη καθαρίστρια;
Federico: Όχι ακριβώς. Θα στα πω άλλη φορά.
Juan: Ποτέ δε θα νοικοκυρευτείς. Είσαι ένα χάλι. Απεριποίητος, αξύριστος...
Federico: Τώρα τι θες, ήρθες εδώ για να μου τα χώσεις;
Juan: Να φροντίσεις ν' αλλάξεις, δε σε θέλω έτσι στον γάμο μου.
Federico: Α, ναι έχουμε και τον γάμο.
Juan: Θα ξέχναγες τον γάμο του φίλου σου;
Federico: Είμαι αξιολύπητος. Παρακάτω. Ξέρω πως κάτι θες να μου πεις.
Juan: Ναι. Federico... φίλησα τη Celeste. Για να είμαι ειλικρινής, μάλλον αυτή με φίλησε...
Federico: Αυτή;! Μπράβο...!
Juan: Δεν ξέρω πως έγινε. Είχαμε μια μικρή διαφωνία, ήρθε κοντά μου, ήταν πανέμορφη, πολύ γλυκιά, μύριζε πολύ ωραία... αν δε το έκανε αυτή ήμουν έτοιμος να το κάνω εγώ. Αλλά τώρα το έχω μετανοιώσει.
Federico: Υπάρχει ακόμα χρόνος για ν' ακυρώσεις τον γάμο.
Juan: Τι λες, ξανάρχισες τα ναρκωτικά;
Federico: Αστειεύομαι. Πως ήταν.
Juan: Ας πούμε πως ήταν ένα φιλί αποχαιρετισμού. Αύριο θα το ξεκαθαρίσω μαζί της.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Celeste θυμάται το φιλί με τον Juan και χαμογελά)
Irene: Τι έγινε, κάτι καλό;
Celeste: (σοβαρεύει) Όχι τίποτα.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Ο Luis μιλά στο τηλέφωνο)
Luis: Όχι Aurelio. Δε μπόρεσα να της το πω. Ήταν τόσο χαρούμενη που δε μπόρεσα να καταστρέψω μια μέρα που ίσως ήταν η πιο ευτυχισμένη της ζωής της. Ναι, το ξέρω, τι να κάνω, απλώς δε μπορούσα. Άσε που για λίγο μές τη γενική χαρά, το κρασί κι όλα αυτά το ξέχασα κι εγώ. Και να σου πω. Πλάκα πλάκα αυτός ο μουσάτος συνάδελφός της καθόλου δε μ' αρέσει. Ναι, με νοιάζει γιατί ξέρω πως δεν έχει ιδιαίτερο γούστο στους άνδρες και μπορώ να υποπτεύομαι τον οποιονδήποτε. Εντάξει, εγώ είμαι η εξαίρεση.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(O Noberto στο μπαρ βλέπει τη Sofía)
Norberto: Γεια σου κούκλα.
Sofía: Παράταμε γέρο.
Norberto: Μη με πληγώνεις δεν είμαι και γέρος.
Sofía: Ό,τι κι αν είσαι παράταμε.
Norberto: Αν έχεις τόσο κακή διάθεση όταν βγαίνεις να διασκεδάσεις καλύτερα να μένεις σπίτι σου.
Sofía: Και ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις τι θα κάνω;
Norberto: Ας πούμε πως είμαι κάποιος που λόγω ηλικίας θα μπορούσε να είναι ο πατέρας σου. Περιμένεις κανέναν;
Sofía: Βάζουμε τώρα τα πράγματα στη σωστή τους θέση. Ναι περιμένω μια φίλη μου.
Norberto: Λοιπόν άκου. Δε θέλω να σου γίνω δυσάρεστος. Ούτε να σου κάνω καμάκι, αν κι αυτό πάντα νομίζει μια όμορφη δεσποινίδα όταν την πλησιάζει κάποιος. Αλλά πρόσεξα, και το πρόσεξα επειδή τόση ώρα είμαστε δίπλα δίπλα ότι πίνεις πολύ. Βέβαια, δικαίωμά του, νέα είσαι, δεν είσαι κι έγκυος... Αλλά πρόσεξέ το, στο λέω γιατί εγώ είχα σοβαρό πρόβλημα παλιά. Α, μου φαίνεται ότι η φίλη σου ήρθε.
Sofía: Ναι, αυτή είναι. Και μην ανησυχείτε. Προσέχω τον εαυτό μου εδώ και πολλά χρόνια μόνη μου.
Norberto: Είμαι τακτικός θαμώνας και μάλλον θα τα ξαναπούμε. Με λένε Darío.  
(Η Sofía τον κοιτάζει έκπληκτη)

Fin del capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 621
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Mon Oct 19, 2015 12:11 pm

Είναι να μην καταπιαστεί με δουλειά ο Νορμπέρτο...
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1293
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Thu Oct 22, 2015 7:28 pm

CAPÍTULO 30

ΣΚΗΝΗ 1Η
(O Luis στο διαμέρισμά του, έτοιμος να πιει το μάτε του, χτυπά η πόρτα)
Julia: Καλημέρα αγάπη μου. Ήθελα πολύ να σε δω γι αυτό ήρθα νωρίς αν και φοβόμουν μη σε ξυπνήσω.
Luis: Δε θα σε συγχωρήσω που μ' άφησες να κοιμάμαι μόνος.
Julia: Κρίμα. Κι εγώ σου έφερα γλυκά απ' το φούρνο για να πάρουμε μαζί πρωινό.
Luis: Και νομίζεις ότι θα με ρίξεις μ' αυτά; (φιλιούνται στα χείλη)
Julia: Λοιπόν πως τα περνάς;
Luis: Δε βλέπω την ώρα που θα εγκατασταθώ μόνιμα εδώ. Βαρέθηκα τις μετακινήσεις. Και πέρα απ' τη πλάκα δε μ' αρέσει να κοιμάμαι μόνος μου σ' ένα σπίτι. Δε πρέπει να μου έχει ξανασυμβεί.
Julia: Και όταν ήσουν στην Ισπανία μακριά απ' την οικογένειά σου;
Luis: Νοίκιαζα ένα σπίτι αλλά πάντα είχα παρέα.
Julia: Α, κατάλαβα.
Luis: Δεν εννοώ πάντα μια γυναίκα.
Julia: Εντάξει, το παρελθόν είναι παρελθόν. Όλοι έχουμε.  
Luis: Έμενα και με τους φίλους μου, έμεναν κι εκείνοι μαζί μου... πολύ φρέσκα τα γλυκά.
Julia: Είχες κάποιον σοβαρό δεσμό;
Luis: Θα μου λείψεις. Αλλά τι να κάνω, σήμερα είναι κι ο γάμος του αδερφού μου και παρολίγο να το ξεχνούσα.
Julia: Μην αλλάζεις θέμα... μια στιγμή. Ο αδερφός σου παντρεύεται;
Luis: Ναι σήμερα. Σε παρακαλώ, βάλε ένα όμορφο φόρεμα και έλα μαζί μου. Να σε παρουσιάσω σαν το κορίτσι μου.
Julia: Έχεις έναν αδερφό έτσι δεν είναι;
Luis: Ναι, τον Juan. Και μια αδερφή τη Victoria. Δε στο είχα πει ότι ο Juan θα παντρευόταν; Βέβαια το λέει εδώ και τόσο καιρό που στο τέλος δε θα το πιστεύαμε.
Julia: Όχι δε μου το είχες πει.  
Luis: Περίεργο. Αλλά χθες μιλούσαμε μόνο για σένα... τέλος πάντων μου διέφυγε. Μα τι βλάκας, έπρεπε να σου πω ότι σήμερα είναι ο γάμος. Συγνώμη που στο λέω τελευταία στιγμή αλλά έλα μαζί μου.
Julia: Θα το ήθελα, αλλά σήμερα δουλεύω μέχρι αργά.
Luis: Με τον μούσια;
Julia: Και μ' αυτόν.
Luis: Καλά. Δε πειράζει. Ίσως καλύτερα. Θα είναι και η πρώην μου εκεί.
Julia: Γιατί, τι δουλειά έχει, δε χωρίσατε;
Luis: Ναι. Αλλά ήμαστε πολύ καιρό μαζί, οι γονείς μου την εκτιμούν πολύ οπότε... καταλαβαίνεις.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(O Norberto με τον Darío)
Norberto: Λοιπόν; Τι έκανες στη κακομοίρα τη κοπελίτσα και με το που ακούει το όνομά σου τρέμει ολόκληρη;
Darío: Την είδες;
Norberto: Σαν ντετέκτιβ είμαι σε θέση να ξέρω μερικά πράγματα. Αλλά δεν αποκαλύπτω τις πηγές μου.
Darío: Η Sofía δεν είναι μια κακομοίρα κοπελίτσα. Τι της έκανα; Τι μου είχε κάνει εκείνη να λες. Με κουρέλιασε, με στραπατσάρισε. Μου έφαγε απίστευτα μεγάλα ποσά. Ψυχολογικά με έκανε σα τρελό. Έπινα για κείνη, αναρωτιόμουν συνέχεια για κείνη, πάντα είχα αμφιβολίες και τρελαινόμουν. Αυτή δεν είχε κανένα πρόβλημα να αλλάζει τους άνδρες όσο ήμαστε μαζί. Μετά έκανε την αθώα. Και τόσο πειστικά που αναρωτιόμουν αν είχα όντως τρελαθεί.
Norberto: Ήταν όμως πολύ νέα κι εσύ πολύ μεγάλος γι αυτή.
Darío: Το ξέρω. Και το ξέρω πως η σχέση μας δεν ήταν μια συνηθισμένη σχέση. Από το ξεκίνημά της.
Norberto: Άρα πώς απαιτούσες σεβασμό από μια τέτοια γυναίκα;
Darío: Με τόσα λεφτά θα μπορούσε να κάνει μια θυσία και να μου είναι πιστή διάβολε!
Norberto: Ακόμα και για τέτοιες γυναίκες τα λεφτά δε λύνουν όλα τα προβλήματα. Ήθελε και κάτι παραπάνω φαίνεται.  
Darío: Εγώ της τα έδινα όλα.
Norberto: Ξέρεις πως είμαστε όλοι. Και όλα να τα έχουμε πάντα θέλουμε κάτι παραπάνω. Εκείνη ίσως ήθελε και σεξ με κάποιον νεαρό.
Darío: Τι κερδίζεις με το να με νευριάζεις; Δεν υπήρχε τίποτα μα τίποτα που να ήθελε και να μη της το έδινα. Δαχτυλίδια, βραχιόλια, πανάκριβα κοσμήματα, γεύματα στα καλύτερα εστιατόρια, διασκέδαση στη ντίσκο να χορεύω σα 13χρονο, σεξ στο αυτοκίνητο ή όπου της ερχόταν λες και ήμουν 25άρης... Και να ντύνομαι  όπως εκείνη ήθελε. Σα παλιάτσος. Είμαι σίγουρος πως από ένα σημείο και μετά μου επέβαλε πράγματα για να γελάει. Πόση ταπείνωση...
Norberto: Ο νους σας είναι πάντα στο σεξ. Αυτό είναι το πάντα το μέτρο για σας. Αν μετράτε σαν άνδρες, αν δεν έχετε γεράσει... Δε κερδίζει όμως μια κοπέλα μόνο στο σεξ από την επαφή με έναν νεότερο. Έχουν κοινά σημεία αναφοράς. Τη μόδα της εποχής, τους τραγουδιστές, τις τελευταίες τρέλες. Για το Θεό Darío έβγαινες με μια κοπέλα που αγνοούσε ακόμα και την Κάντυ Κάντυ. Τι είχατε να πείτε μαζί;  
Darío: Ναι, πως θα μιλούσαμε για τον θάνατο του Άντονι; Παράτα με Norberto δε κάνεις τίποτα άλλο απ' το να με δουλεύεις.
Norberto: Έτσι νομίζεις; Φαντάζομαι δε σ' ενδιαφέρει για ποιον λόγο υπάρχει πιθανότητα ο Luis να ξαναγυρίσει κοντά της και μάλιστα να την παντρευτεί.
Darío: Αλήθεια, το ξέρεις αυτό;
Norberto: Όχι. Αφού δε κάνω τίποτα άλλο απ' το να σε δουλεύω. Αχάριστε. Σπαταλάω όλο τον χρόνο μου ψάχνοντας για σένα.
Darío: Μίλα λοιπόν!
Norberto: Η Sofía λέει ότι είναι έγκυος.
Darío: Και είναι;
Norberto: Τι σημασία έχει; Ο Carlos και η Carla Di Carlo είναι παλαιών αρχών και δε θα το επιτρέψουν το καμάρι τους ν' αφήσει τη μικρή αστεφάνωτη. Εκείνος μπορεί ν' αντισταθεί μία, δύο φορές αλλά αυτοί οι άνθρωποι έχουν τους τρόπους τους να τον πείσουν.  

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Η Victoria διαβάζει ένα βιβλίο όταν νοιώθει το βλέμμα του Fernando πάνω της)
Victoria: Fernando...
Fernando: Παρακαλώ.
Victoria: Μην κάνεις τον ανήξερο, κατάλαβα ότι με κοιτούσες. Τι θες;
Fernando: Τίποτα. Θα αφερέθηκα φαίνεται... λοιπόν είναι ενδιαφέρον το βιβλίο;
Victoria: Όχι πολύ. Όταν λείπει η Violeta πλήτω.
Fernando: Γιατί δε παίρνετε τηλέφωνο καμιά φίλη σας από τη Bahía Blanca; Ή από δω όλο και κάποια θα έχετε.
Victoria: Τους τηλεφωνώ καμιά φορά αλλά δε μπορώ να το κάνω και συνέχεια. Είναι φοβερό... πόσο πολύ δε μοιάζω πια με τις παλιές μου φίλες. Έχουμε απομακρυνθεί πολύ, ενδιαφερόμαστε για άλλα πράγματα... ενώ παλιά... καλά ας μην αρχίσω πάλι με τις νοσταλγίες.
Fernando: Και στην Ελλάδα, τι κάνατε;
Victoria: Στην Ελλάδα είχα τον άνδρα μου. Αλλά και τη δουλειά.
Fernando: Θα μπορούσατε να κάνετε το επάγγελμα που κάνατε στην Ελλάδα κι εδώ νομίζω.
Victoria: Δε νομίζω. Ήμουν πωλήτρια σ' ένα μαγαζάκι για πολλά χρόνια. Άλλο σπούδασα άλλο μου βγήκε στην πορεία. Αν βρω μια τέτοια δουλειά εδώ, οι γονείς μου θα φρίξουν.
Fernando: Δε νομίζετε ότι είστε πολύ μεγάλη για να το σκέφτεστε αυτό;
Victoria: (χαμογελά) Δε νομίζεις πως είναι πολύ αγενές να αναφέρεσαι στην ηλικία μιας γυναίκας;
Fernando: Δεν αναφέρομαι στην ηλικία σας. Το πιστεύω για κάθε κορίτσι που έχει ενηλικιωθεί πια.
Victoria: Φαίνεται πως μεγάλωσες με κάποια ανεξαρτησία Fernando. Δεν ισχύει το ίδιο και για μένα. Ό,τι κάνω έχει αντίκτυπο σε μια οικογένεια φημισμένη. Ακόμα και τώρα που όντως είμαι μεγάλη. Κάποτε δε το σκέφτηκα, και δε μετάνιωσα φυσικά γι αυτό που έκανα. Αλλά τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς.  

ΣΚΗΝΗ 4Η
(H Celeste μπαίνει στο ωδείο όπου βλέπει τον Juan καθισμένο στο γραφείο)
Celeste: Γεια σου Juan.
Juan: Γεια σου Celeste. (κοιτιούνται για λίγη ώρα) Ας μπούμε κατευθείαν στο θέμα, αφού σίγουρα το σκεφτόμαστε κι οι δυο.
Celeste: Λες για το φιλί.
Juan: Ναι. Δε μου αρέσει ν' αφήνω τα πράγματα σε εκκρεμότητα ακόμα κι αν δεν είναι ευχάριστο να το κάνω.
Celeste: Καλά κάνεις. Σε ακούω.
Juan: Δε μου αρέσει αυτό που θα σου πω αλλά πρέπει να στο πω. Παντρεύομαι σήμερα.
Celeste: Εντάξει. Τι λένε... καλά στέφανα. Έχω κι εγώ να σου πω κάτι που δε πρέπει να είναι ευχάριστο αλλά πρέπει να στο πω. Μη περιμένεις να ξαναφιληθούμε. Ή να κάνουμε οτιδήποτε άλλο ερωτικό.
Juan: Δε θα στο ζητούσα ποτέ. Καλύτερα να ξεχάσουμε ό,τι έγινε κι ας συνεχίσουμε τη δουλειά.
Celeste: Συμφωνώ. Δεν είμαστε γκόμενοι αλλά μπορούμε να έχουμε μια καλή συνεργασία. Πάω να παίξω λίγο μέχρι να έρθει ο Manuel. (μπαίνει στο άλλο δωμάτιο)
Juan: (με κάποια ενόχληση) Ο Manuel!

ΣΚΗΝΗ 5Η
(H Victoria σκέφτεται τη ζωή της στην Ελλάδα, να έρχεται από τη δουλειά και τον Χρήστο να την αγκαλιάζει)
Victoria: (ψιθυρίζει) Τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς. (έρχεται ο Luis)
Luis: Είπες κάτι αδερφούλα; (ανοίγει ένα μπουκάλι)
Victoria: Όχι, κάτι σκεφτόμουν. Ω, Luis μη πίνεις...
Luis: Σιγά, δε θα μου κάνει τίποτα ένα ποτηράκι. Μου φαίνεται πως ξεχνας πως είμαι ολόκληρος άνδρας πια.
Victoria: Καλά. Αλλά όλοι από ένα ποτηράκι αρχίζουν.
Luis: Δεν μπόρεσα. Δεν μπόρεσα να της το πω, ούτε καν σήμερα το πρωί.
Victoria: Μην κατηγορείς τον εαυτό σου, δεν ήταν εύκολο. Αλλά είμαι σίγουρη πως θα το κάνεις γιατί έχεις το θάρρος.
Luis: Ευχαριστώ. Εκείνη όμως αν το μάθει πριν, θα θυμώσει. Ή μάλλον θα θυμώσει έτσι κι αλλιώς. Κι εσύ σε μια τέτοια περίπτωση δε θα θύμωνες; Δε θα θεωρούσες πως ο φίλος σου προσπαθεί να σ' εξαπατήσει;
Victoria: Δεν είναι εύκολο. Αλλά αν σ' αγαπά.... κι αν το συζητήσετε λίγο... θα καταλάβει.
Luis: Δεν αντέχω να το σκέφτομαι άλλο.
Victoria: Εντάξει ας πούμε κάτι άλλο.
Luis: Λοιπόν, τι θα φορέσεις στον γάμο;

ΣΚΗΝΗ 6Η
(O Juan κάθεται στο γραφείο του και ακούει τη Celeste και τον Manuel να παίζουν πιάνο.
Juan: (θυμάται: Juan: (η Celeste αρχίζει να παίζει, κάποια στιγμή ακουμπάει τα χέρια του πάνω στα δικά της σταματώντας την). Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι για πιάνο αλλά το έχω ακούσει τόσες φορές που το μισώ.)
Σηκώνεται και ανοίγει την πόρτα)
Celeste: (σταματά λίγο να παίζει) Θες κάτι;
Juan: Όχι. Μου φαίνεται πως έχετε κάνει μεγάλη πρόοδο.
Celeste: (προσπαθεί να χαμογελάσει) Ναι, ο Manuel τα πάει πάρα πολύ καλά. Μόνο αυτό;
Juan: Ναι, το βρίσκω πολύ καλό.
Celeste: Αλλά να περιμένεις να τελειώσει το μάθημα. Δε μου αρέσει να με διακόπτουν. (χαμογελά στον Manuel) Είμαι κι εγώ λίγο τυπική στη δουλειά μου.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(H Paola, η Lis και η Sofía στο κομμωτήριο όπου μια φτάχνεται η Paola)
Lis: Τώρα είναι πράγματα αυτά, τη μέρα του γάμου του ο Juan να είναι στη δουλειά;
Paola: Ξέρεις πως είναι ο Juan. Μου είπε ότι τον αγχώνει λίγο ο γάμος και ότι είναι καλύτερα να κάνει κάτι παρά να το σκέφτεται συνέχεια. Αλλά θα γυρίσει απ' τη δουλειά πιο σύντομα για να είναι φρέσκος.
Lis: Τι μου λες... σπουδαία τα λάχανα. Εγώ θα σκότωνα τον άντρα μου αν την ημέρα του γάμου μας έκανε κι άλλα πράγματα από το να είναι αφοσιωμένος σ' αυτό.
Paola: Άσε τον Juan, πως σου φαίνομαι;
Lis: Καλή είσαι.
Sofía: Είσαι κούκλα αγάπη μου, πρώτη φορά σε βλέπω τόσο όμορφη. Αχ συγκινήθηκα, άντε και στα κεφαλάκια μας οι ανύπαντρες!

ΣΚΗΝΗ 8Η
(O Federico στο μπάνιο ξυρίζεται. Χτυπάει η πόρτα)
Federico: Τι θες ρε μάνα;
Gaby: Εγώ είμαι.
Federico: Άντε πέρνα. Είσαι απίστευτη, πως μπήκες σπίτι;
Gaby: Έπεισα τη μάνα σου να μου δώσει τα κλειδιά. Κούκλος είσαι! Και αξύριστος μ' αρέσεις αλλά και ξυρισμένος, είσαι το κάτι άλλο! Θέλω να σε δαγκώσω.
Federico: Να λείπουν οι διαχυτικότητες. Και σε παρακαλώ φύγε τώρα γιατί πρέπει να ετοιμαστώ.
Gaby: Πως μ' αρέσει όταν είσαι αυστηρός!
Federico: Ναι αλλά δεν έχω πολύ χρόνο. Ετοιμάζομαι να πάω σε γάμο.
Gaby: Θα πας μόνος σου;
Federico: (μελαγχολεί) Αφού μόνος μου είμαι, τι θέλεις να κάνω να νοικιάσω μια συνοδό;
Gaby: Μπορείς να πας με τη κοπέλα σου.
Federico: Ποια κοπέλα μου... η κοπέλα μου βρίσκεται στο Buenos Aires. Και υποθέτω πως κοιμάται με τον αδερφό του Juan. Θα είναι κι αυτός στον γάμο. Αλλά θα φερθώ πολιτισμένα. Μόνο να μην είναι με τη Julia.
Gaby: Εγώ μπορώ να σε συνοδεύσω και δε θέλω καθόλου χρήματα.
Federico: Καλύτερα μόνος.
Gaby: Θα πάω να ντυθώ και να βαφτώ για να είμαι κι εγώ πολύ όμορφη και να μαστε ασορτί. Πότε πρέπει να είμαστε έτοιμοι, να περάσω να σε πάρω;

ΣΚΗΝΗ 9Η
(O Juan και η Celeste ετοιμάζονται να φύγουν. Ο Juan της ανοίγει τη πόρτα)
Celeste: Ευχαριστώ. Πάντα ευγενικός.
Juan: (σιγά) Με ειρωνεύεσαι... (βρίσκονται κοντά και κοιτιούνται πάλι)
Celeste: Αντίο Juan.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Victoria κατεβαίνει τις σκάλες ντυμένη με το επίσημό της φόρεμα και τη βλέπουν ο Luis και ο Fernando)
Victoria: Πως σας φαίνομαι;
Fernando: Πολύ κομψή.
Luis: Εγώ θα έλεγα ν' αλλάξεις φόρεμα και μακιγιάζ.
Victoria: Γιατί;
Luis: Γιατί δεν είναι σωστό να κλέψεις την παράσταση από την νύφη αδερφούλα. (κατεβαίνει και η Violeta)
Violeta: Κι εγώ πως είμαι;
Luis: Σωστή κουκλίτσα όπως πάντα. (έρχεται ο Carlos)
Carlos: Πολύ χαίρομαι που βλέπω τόσο ωραίες τις κούκλες μου. Σωστές κυρίες.
Luis: Και η μαμά;
Carlos: Λες και δε ξέρεις τη μάνα σου. Θα χρειαστεί πάρα πολύ ώρα ακόμα για να ετοιμαστεί. Δε θα ησυχάσει μέχρι να σιγουρευτεί πως θα ξεπεράσει όλες τις φίλες της από πλευράς εμφάνισης στον γάμο.  

ΣΚΗΝΗ 11Η
(H Celeste στο κρεβάτι της κλαίει γοερά. Μπαίνει η Irene)
Irene: Αγάπη μου τι συμβαίνει; (εκείνη συνεχίζει να κλαίει και δεν της απαντά)

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η ώρα περνάει και ο γάμος τελείται σε μια μεγάλη εκκλησία με πολλούς καλεσμένους)
Παπάς: Paola Zamora Acosta δέχεσαι για σύζυγο τον Juan Argirios Di Carlo Antonópulos να τον αγαπάς και σέβεσαι στα πλούτη και στη φτώχεια, στις χαρές και τις λύπες, στην υγεία και την αρρώστια ώσπου να σας χωρίσει ο θάνατος;
Paola: Δέχομαι.
Παπάς:  Juan Argirios Di Carlo Antonópulos δέχεσαι για σύζυγο την Paola Zamora Acosta την σέβεσαι και να την τιμάς στα πλούτη και στη φτώχεια, στις χαρές και τις λύπες, στην υγεία και την αρρώστια ώσπου να σας χωρίσει ο θάνατος;
(Ο Juan θυμάται το φιλί με την Celeste)

Fin del capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 621
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Tue Oct 27, 2015 11:39 pm

Τα αδέλφια Ντι Κάρλο πολύ στριμωξίδι έχουνε φάει. Ειδικά ο Χουάν, δεν του έφτανε το μπλέξιμο με μάνα και κόρη, σκέφτεται και τη Σελέστε!
ο Ντάριο μάλλον ανήκει στην παλιά γενιά των ανδρών που νόμιζαν ότι οι γυναίκες είναι εμπορεύματα και αγοράζονται. Βέβαια, όταν η Σοφία κάνει αυτό το πράγμα, να κυνηγά το χρήμα, πώς να απαλλαγεί μετά ο άλλος από αυτήν την πεποίθηση;
Back to top Go down
View user profile
Sponsored content




PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    

Back to top Go down
 
Δείγματα γραφής.
View previous topic View next topic Back to top 
Page 2 of 4Go to page : Previous  1, 2, 3, 4  Next

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Τηλενουβελοτρέλα :: Γενικού περιεχομένου :: Webnovelas-
Jump to: