Τηλενουβελοτρέλα

Φόρουμ για τους φαν των τηλενουβελών.
 
HomeHome  CalendarCalendar  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log in  

Share | 
 

 Δείγματα γραφής.

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : 1, 2, 3, 4  Next
AuthorMessage
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Δείγματα γραφής.    Thu Aug 13, 2015 1:56 pm

Σ' αυτό το τόπικ θα δημοσιεύω κάποια έργα μου που δεν έχουν ολοκληρωθεί ποτέ κι ούτε πρόκειται :lol!: . Διάβαζα πριν κάποιες μέρες το La ciudad cerca del rio (Η πόλη δίπλα στο ποτάμι δηλαδή αλλά του είχα δώσει ισπανικό τίτλο γιατί έτσι Laughing ). Το σενάριο ειδικά σε ορισμένα σημεία είναι τραγικό αλλά γελάω με το πόσο σαχλή υπήρξα κάποτε :lol!: . Ιδού:

CAPÍTULO 1

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Είναι νύχτα. Ένας άνδρας που φορά μόνο το εσώρουχό του ανοίγει τη πόρτα της κουζίνας και βλέπει μια καλοντυμένη και μακιγιαρισμένη έφηβη. Η κατάσταση τον κάνει να νοιώθει αμηχανία ενώ η κοπέλα δε δείχνει κάποια έκπληξη).
Juan: Τι κάνεις εδώ Lis;
Lis: (γελώντας). Τι κάνω στο σπίτι μου;
Juan: Συγνώμη... μάλλον δε θα γίνω καλός πατριός. Νόμιζα ότι κοιμόσουν κι εσύ όπως φαίνεται είχες βγει.
Lis: Όχι, ετοιμάζομαι να βγω.
Juan: Τι, τέτοια ώρα;! Φαίνεται πως έχω μεγαλώσει πολύ.
Lis: (διασκεδάζει με την αμηχανία του αλλά η φωνή της γίνεται ήρεμη και καθησυχαστική). Όχι, πλάκα σου κάνω. (γέρνει λίγο το κεφάλι και χαμογελά) Μην ανησυχείς. Έχω ενημερώσει τη μαμά. Εσύ; Αυπνίες; (εκείνη τη στιγμή μια γυναίκα με λευκό σατέν μίνι νυχτικό μπαίνει μέσα. Πηγαίνει αμέσως στον Juan και τον φιλά στα χείλη)
Paola: Δε κοιμάσαι αγάπη μου;
Juan: Ήθελα να πιω λίγο νερό.
Paola: (στη Lis) Πήγαινε να κοιμηθείς μωρό μου. Και μη ξεχάσεις να βγάλεις το μακιγιάζ, δε κάνει να κοιμάσαι βαμμένη κάνει κακό στο δέρμα.
Lis: Ναι μαμά, καληνύχτα (τη φιλά και πάει προς τη πόρτα). Καληνύχτα Juan.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Στο πολυτελές σαλόνι μιας έπαυλης μπαίνει ένας νεαρός και βρίσκει τη μητέρα του να τον περιμένει. Είναι μια γυναίκα αδύνατη αλλά με επιβλητικά χαρακτηριστικά και αυστηρό ύφος)
Luis: (αδιάφορα) Γεια σου μαμά, γιατί δε κοιμάσαι.
Carla: (κοφτά) Γιατί θέλω να σου μιλήσω Luis.
Luis: Τι; Συμβαίνει τίποτα;
Carla: (μιλά χωρίς να φωνάζει αλλά έντονα) Συμβαίνει πως θέλω να κάνουμε μια σοβαρή κουβέντα. Όλη τη μέρα δε μπορώ να σε βρω να σου μιλήσω, μια είσαι στο βόλεϋ, μια βγαίνεις με τους φίλους σου... έτσι αποφάσισα να σε περιμένω. Έχεις πιει;
Luis: Μόνο ένα ποτηράκι.
Carla: (συνεχίζει πιο ήρεμη) Κάθισε αγόρι μου. Πρέπει να κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Πριν λίγο καιρό έκλεισες τα 26. Δεν είσαι παιδί πια αλλά άνδρας. Όμως φέρεσαι σα παιδί. Συχνά σκέφτομαι πως δε σ' ενδιαφέρει τίποτα άλλο από το να ξενυχτάς και ν' αλλάζεις κοπέλες.
Luis: Μα μητέρα... αρίστευσα στο πανεπιστήμιο, προσπαθώ να είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου, πάντα σας ακούω... Δε καταλαβαίνω τι άλλο ζητάτε από μένα.
Carla: Δε σε κατηγορώ, πάντα βιάζεσαι να διαμαρτυρηθείς. Όπως είπα είσαι πια άνδρας. Δε σου έχει περάσει ποτέ απ' το μυαλό πως κάποια στιγμή πρέπει να κάνεις μια σοβαρή σχέση με μια καλή κοπέλα, με την οποία θα παντρευτείς και θα κάνεις τα δικά σου παιδιά;
Luis: Απ' τα 20 μητέρα.
Carla: (σχεδόν αγανακτισμένη) Τώρα με κοροϊδεύεις; Ελάχιστες φορές γνωρίσαμε μια κοπέλα με την οποία έβγαινες. Και μετά από λίγες μέρες μαθαίναμε ότι τα χαλάσατε. Δε θυμάμαι μια σχέση σου να κράτησε πάνω από έναν μήνα. Πάντα αλλάζεις κοπέλες.
Luis: Γιατί ψάχνω να βρω την κατάλληλη.
Carla: (προσπαθεί να μη χάσει τη ψυχραιμία της) Σταμάτα πια Luis. Δε έχω καμιά όρεξη για τ' αστεία σου. Αρκετά βασανίστηκα μέχρι ο Juan να αποφασίσει επιτέλους να παντρευτεί με τη Paola. Μα είχε φτάσει 36 χρόνων! Και υποτίθεται πως είναι πιο σοβαρός από σένα. Δρω προληπτικά γιατί δε θέλω να ξαναπάθω τα ίδια. Ίσως τον πατέρα σου κατά βάθος τον ευχαριστεί η επιτυχία σου με τις γυναίκες, εμένα όχι. Καταλαβαίνω πως είσαι νέος και θέλεις να διασκεδάσεις αλλά όλα έχουν ένα όριο. Εγώ δε σου απαγόρευσα ποτέ τη διασκέδαση αλλά πρέπει να σκεφτείς και το μέλλον σου. Δεν είμαι διατεθειμένη να περιμένω εις τον αιώνα τον άπαντα να γίνω γιαγιά, κατανοητό;

ΣΚΗΝΗ 3Η
(O Juan με τη Paola ξαπλωμένοι στο κρεβάτι)
Juan: Λυπάμαι Paola. (πραγματικά φαίνεται λυπημένος)
Paola: Γιατί;
Juan: Που ήμουν με το σώβρακο μπροστά στη μικρή. Δε περίμενα να τη βρω στη κουζίνα.
Paola: Αχ αυτό το κορίτσι, όλο ξενυχτάει. Η πόλη μας είναι ήσυχη αλλά μάνα είμαι και ανησυχώ. Μη στενοχωριέσαι αγάπη μου. Απλώς την επόμενη φορά να σκεφτείς να βάλεις ένα παντελόνι.
Juan: Δύσκολο πράγμα η συγκατοίκηση.
Paola: (του μιλά τρυφερά) Έλα μη το σκέφτεσαι. Κάποια στιγμή έπρεπε να ζήσουμε μαζί. Να γνωρίσεις καλύτερα τα παιδιά μου... το είχαμε συζητήσει τόσες φορές. Δε θα ήταν πάντα εύκολο. Αλλά εγώ το απολαμβάνω (χαμογελά)
Juan: Κι εγώ.
Paola: Και όταν θα παντρευτούμε θα κάνουμε ένα ακόμα παιδί.  
Juan: Ναι; Δε σου φτάνουν δύο;
Paola: (χαμογελώντας) Όχι βέβαια! Θέλω να κάνουμε κι ένα μωρό μαζί. Φαντάσου... ένα παιδί δικό μας. Θα το φροντίζουμε, θα το βλέπουμε να μεγαλώνει... για σένα θα είναι η πρώτη φορά. Μη μου πεις ότι δε θα πέθαινες για ένα κοριτσάκι.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Έχει ξημερώσει. Η Carla και ο σύζυγός της Carlos παίρνουν πρωινό στο σαλόνι της έπαυλης)
Carla: Χθες μίλησα με τον Luis. Αλλά πρέπει να του μιλήσεις κι εσύ. Σα πατέρα του μπορεί να σε υπολογίζει περισσότερο.
Carlos:Το ξέρεις ότι ο Luis σε υπεραγαπά Carla. Αλλά πως μπορούμε να πιέσουμε αυτά τα πράγματα;
Carla: Δεν ονειρεύτηκες ποτέ να μας συνοδεύει σε γάμους και δεξιώσεις με μια κοπέλα που θα την παρουσιάζει ως αρραβωνιαστικιά του;
Carlos: Να σου πω την αλήθεια αγάπη μου, το εύχομαι και το φοβάμαι. Κάθε φορά που θέλει να μας συστήσει μια κοπέλα τρέμει το φυλλοκάρδι μου: “αχ Θεέ μου  τι σούργελο θα μας κουβαλήσει αυτή τη φορά”. Μόνο το κορίτσι που μας είχε συστήσει όταν γύρισε από την Ευρώπη, προς έκπληξή μου μ' άρεσε. Sofía δε τη λέγανε; Όμορφη, σοβαρή, κριτικός τέχνης... Αλλά τη παράτησε μετά από λίγο για μια καλλιτέχνιδα.
Carla: Καμπαρετζού πες καλύτερα.
Carlos: Με τη  Sofía θα μπορούσαν να μείνουν στην Ισπανία, εκείνη το ήθελε πολύ κι εκείνος είχε πολυ καλές προοπτικές. Αλλά γύρισε γιατί του έλειπε το μάτε.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ένα τετραμελές γυναικείο μουσικό συγκρότημα με έναν σκύλο φτάνει στη πόλη. Συνεννοείται με τη ρεσεψιονίστ του ξενοδοχείου και μπαίνει σ' ένα δωμάτιο)
Julia: Αυτή τη στιγμή πεθαίνω για ένα μάτε.
Gaby: Απορώ πως πίνεις αυτή την αηδία.
Lola: Εγώ το μόνο που θέλω είναι να κοιμηθώ. Celeste θα έρθεις μαζί μου;
Celeste: Ναι, κι εγώ νυστάζω.
Julia: Καλό ύπνο κορίτσια.
Celeste: Είμαστε ακριβώς δίπλα, στο 32 αν θέλετε κάτι.
Gaby: Βέβαια (αποχαιρετιούνται, μένει μόνη με τη Julia). Τώρα που έχουμε μόνο κορίτσια στο γκρουπ είναι τελείως βαρετό.  
Julia: Είναι εξαιρετικές μουσικοί. Κοίτα Gaby, θα είχαμε και αγόρια αν δε φρόντιζες να μπλεχτείς και με τον κιθαρίστα και με τον ντράμερ.
Gaby: Όταν αρχίσαμε νόμιζα ότι πολύ γρήγορα θα γινόμασταν σταρ.
Julia: Αυτά δε γίνονται τόσο γρήγορα. Θα μπορούσαμε να είμαστε πιο ψηλά αν καθόμασταν σε γέρους με εξουσία κι αν κάναμε τις βλακείες που μας προτείνει η εταιρεία. Εμείς όμως δεν είμαστε τέτοιες. Μας ενδιαφέρει η μουσική και η ποιότητα (χαϊδεύει λίγο το σκυλάκι). Αγάπη μου κουράστηκες... Το όνομά μας έχει αρχίσει ν' ακούγεται σ' όλη τη χώρα και είμαι σίγουρη πως μια μέρα τ' αστέρι μας θα λάμψει.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(O Juan δέχεται την επίσκεψη του Luis)
Luis: Τι γίνεται αδερφούλη;
Juan: Καλά Luis.
Luis: (απλώνεται στον καναπέ). Πότε θα παντρευτείς επιτέλους με τη Paola; Ακούμε για γάμο από πέρσι αλλά γάμο δε βλέπουμε.
Juan: Γιατί ανησυχείς τόσο Luis; Σκεφτόμαστε την ημερομηνία.
Luis: Ελπίζω μόνο να μη ψάχνετε προφάσεις να το αναβάλετε. Εγώ θέλω πραγματικά ανήψια και η μαμά θέλει εγγόνια.
Juan: Α, μάλιστα, η μαμά...Αφού έχεις μια ανιψιά από τη Victoria.
Luis: Ναι αλλά είναι στην Ελλάδα και δε τη βλέπω ποτέ. Είναι σα να μη την έχω. Κοίτα πρέπει να κάνετε γρήγορα παιδιά αλλιώς το βάρος πέφτει σε μένα. Η μαμά... μάνα μας είναι αλλά ώρες ώρες είναι αυταρχική και καταπιεστική, δε νομίζεις;
Juan: Σε παρακαλώ, μη μου πεις πάλι την ιστορία που γύρισες από τις σπουδές κι εκείνη είχε σχίσει και πετάξει τις αφίσες του Τερλέγκα και της Βάσως Χατζή.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Το συγκρότημα κάνει πρόβα όταν η Julia σταματά να τραγουδάει και κάθεται σ' ένα τραπεζάκι)
Celeste: Τι έγινε, γιατί σταματήσαμε τώρα;
Julia: Συγνώμη κορίτσια. Δε μπορώ... Αυτό το τραγούδι το είχα γράψει για τον Federico.
Lola: Ησύχασε. Είμαι σίγουρη πως σε λίγο καιρό θα τον έχεις ξεχάσει αυτόν τον ηλίθιο. Γιατί δεν αξίζει κιόλας.
Celeste: Μην ασχολείσαι με τον βλάκα. Θες να βγάλουμε αυτό το κομμάτι απ' το πρόγραμμα;
Gaby: Αυτό δε γίνεται! Αυτό το τραγούδι είναι η μεγάλη μας επιτυχία. Δηλαδή η μόνη μας επιτυχία, δεν έχουμε άλλη.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Ο Federico με τον Juan σε μια καφετέρια)
Juan: Χαίρομαι πολύ που σε ξαναβλέπω Federico! Πόσα χρόνια! Απ' το πανεπιστήμιο!
Federico: Και τώρα ετοιμάζεσαι να παντρευτείς! Απίστευτο μου φαίνεται.
Juan: Γιατί Fede; Δεν είμαστε πια πιτσιρίκια. Όπως ξέρεις και πριν πολλά χρόνια επίσης ετοιμαζόμουν να παντρευτώ. Αν δεν ήταν η μάνα μου...
Federico: Έχουν περάσει όμως πολλά χρόνια όπως είπες.
Juan: Δε ξέρω αν κάνω το σωστό φίλε. Με τη Paola τα έχουμε πολύ καιρό, περνάμε καλά, νοιώθω περίπου σα πατέρας της Lis και του Fabio... Την ευτυχία που ζούσα όμως με την Ana δε ξέρω πως θα τη ξαναζήσω. Δε μπορώ να το πω στους γονείς μου ή τον Luis... το λέω σε σένα.
Federico: Νομίζω ότι δυσκολεύεις τα πράγματα χωρίς λόγω Juan. Δεν ωφελεί να σκέφτεσαι αυτό που είχες, κοίτα να εκτιμήσεις και να απολαύσεις αυτό που έχεις τώρα. Γιατί αν κι αυτό γίνει χθες θα είναι αργά. Εγώ θέλω να ξανακερδίσω τη κοπέλα μου, την αρχηγό του συγκροτήματος Blancas, σου έχω μιλήσει γι αυτό.
Juan: Ναι, το ξέρω, είναι καλό συγκρότημα.
Federico: Αλλά το ξέρω πως δεν είναι εύκολο.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Τα κορίτσια του συγκροτήματος περπατάνε και γελάνε στο πάρκο όταν ο σκύλος της Julia, ένα λευκό ουγγρικό πούλι τρέχει προς τον Luis που διαβάζει μια εφημερίδα. Εκείνος τον χαϊδεύει και τον παίρνει στα χέρια του)
Julia: (πλησιάζει) Παρακαλώ, μπορώ να πάρω τον σκύλο μου;
Luis: (παρατηρώντας τον) Αυτός... πέρα από σκύλος πρέπει να είναι πολύ καλός και για να κάνεις το παρκέ, έτσι;
Julia: (ενοχλημένη) Δε μου αρέσει να κοροϊδεύουν τον σκύλο μου.
Luis: Δε τον κοροϊδεύω, μάλλον δεν έχεις χιούμορ.
Julia: Ούτε εσύ. (έρχεται μια κοπέλα και φιλά τον Luis)
Sofía: Τι γίνεται αγάπη μου, πήρες σκύλο;
Luis: Όχι, το σκυλάκι είναι της δεσποινίδας. Ορίστε.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Ο Carlos μπροστά στον υπολογιστή)
Carlos: Carla, έλα γρήγορα.
Carla: Τι θες;
Carlos: Έλα να διαβάσεις. Μας έστειλε γράμμα η Victoria.
Carla: Από τότε που έμπλεξε με κείνον τον αχρείο ψαρά δεν υπάρχει για μένα Victoria. Ούτε εκείνη, ούτε η κόρη της.
Carlos: Σταμάτα επιτέλους μ' αυτό το παιδιάστικο πείσμα Carla. Η κόρη μας πέρασε δύσκολες στιγμές στην Ελλάδα από τότε που πέθανε ο άνδρας της και η Violeta είναι εγγονή μας. Ό,τι έγινε, έγινε. Έρχονται στην Αργεντινή κι εγώ δε μπορώ παρά να της συμπαρασταθώ σα πατέρας.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Η Julia με τις κοπέλες στο πάρκο)
Celeste: Ξέρεις με ποιον μιλούσες πριν;
Julia: Με ποιον; Με καμιά σημαίνουσα προσωπικότητα;
Celeste: Περίπου. Είναι γιος της οικογένειας Di Carlo μιας από τις πιο ισχυρές οικογένειας της περιοχής, ιταλικής καταγωγής που έχει σχέση με τη μαφία. Είναι ιδιοκτήτες μιας σοκολατοβιομηχανίας. Κι έχουν κι ελληνικές ρίζες αν δε κάνω λάθος. Το ξέρω γιατί εγώ εδώ μεγάλωσα. Αν και τον μεγάλο γιο δε πρέπει να τον έχω δει ποτέ.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Luis και η Sofía αγκαλιασμένοι σε ένα καφέ)
Luis: Πάω μια στιγμή τουαλέτα. (σηκώνεται)
Sofía: Εντάξει μωρό μου. (όταν απομακρύνεται τηλεφωνεί) Έλα Paola, δεν έχω πολύ χρόνο. Τα πράγματα πάνε τέλεια. Ξαναβγαίνω με τον Luis και αν το χειριστώ όπως πρέπει θα καταφέρω να τον τυλίξω. Εσύ με τον μεγάλο αδερφό κι εγώ με τον μικρό θα ξεκοκκαλίσουμε όλη την περιουσία των Di Carlo φιλενάδα.

Fin del capítulo


CAPÍTULO 2

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου η Julia συναντά τον Federico. Του επιτίθεται μολις τον βλέπει)
Julia: Έπρεπε να το φανταστώ πως θα ήσουν εσύ. Τι θέλεις από μένα; Γιατί με κυνηγάς παντού;
Federico: Γιατί σε θέλω ακόμα Julia. Δε θα κουραστώ, δε θα σταματήσω ποτέ, στην ακρή του κόσμου να πας θα σ' ακολουθήσω.
Julia: Δε βλέπεις πόσο μ' ενοχλεί αυτό; Αν μ' αγαπάς όπως λες γιατί δε μ' αφήνεις ήσυχη να ηρεμίσω; Πάντα σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου, δε σε νοιάζει που με στενοχωρείς.
Federico: Σου ζητώ μια ευκαιρία. Μόνο μια ευκαιρία. Σε λατρεύω. Δώσε μου μια ευκαιρία για να είμαστε και οι δυο ευτυχισμένοι.
Julia: Εγώ μαζί σου δε θα μαι ποτέ ευτυχισμένη. Το έχουμε δει αυτό.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(O Luis με τη Sofía περπατάνε, εκείνη έχει γατζωθεί πάνω του)
Sofía: Ορκίσου μου ότι δε θα με ξαναεγκαταλείψεις ποτέ.
Luis: Μόλις τώρα αρχίσαμε να ξαναβγαίνουμε Sofía. Δε θέλω να σου πω πως θα μείνουμε μαζί για πάντα.
Sofía: Την προηγούμενη φορά έκλαψα πολύ. Όλο αυτόν τον καιρό που δεν είμαστε μαζί υπέφερα πραγματικά. Εσύ σίγουρα γυρνούσες με τη μια και με την άλλη.
Luis: Εεε... όχι ακριβώς. Δεν είμαι τόσο επιπόλαιος όσο νομίζετε εσύ και η μητέρα μου.
Sofía: Θα ήθελες κάποια στιγμή να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά;
Luis: Ναι, υποθέτω πως ναι.
Sofía: (χαμογελά) Κι εγώ, πολύ. Μ' έναν άνδρα που θ' αγαπώ και θα εμπιστεύομαι.
Luis: Αν κι είναι νωρίς ακόμα να τους το πούμε, οι γονεις μου θα χαιρόντουσαν πολύ να μαθαίνανε ότι τα ξαναβρήκαμε.
Sofía: Κι εγώ τους συμπαθώ. Χαίρομαι που με αποδέχεται η οικογένειά σου.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Η Lis είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, μισοκοιμισμένη όταν ακούει κάποιον να χτυπά τη πόρτα)
Lis: Παρακαλώ...
Juan: (μπαίνει) Καλημέρα.
Lis: Καλημέρα Juan.
Juan: Δε θα σηκωθείς να πάρεις πρωινό;
Lis: (λίγο απότομα) Όχι μ' αρέσει να κοιμάμαι. Έτσι θα περάσω τη μέρα, ξαπλωμένη εδώ. Γιατί με κοιτάς έτσι; Όταν τραγουδώ σας ενοχλεί, όταν χορεύω σας ενοχλεί, σας ενοχλώ κι όταν κοιμάμαι ήσυχα ήσυχα; (παύση, φέρνει το χέρι στο κεφάλι) Ζαλίζομαι. Χθες ήπια πάρα πολύ, κατέβαζα τα ποτήρια το ένα μετά το άλλο...
Juan: (με αυστηρό τόνο αλλά ήρεμος) Αυτό το θεωρείς μεγάλη μαγκιά και μου το λες;
Lis: Εσύ δε θα θελες να έχουμε μια ειλικρινή σχέση; Εξάλλου δεν είσαι πατέρας μου. Χθες όλο το βράδυ έπινα, χόρευα και φλέρταρα σχεδόν μ' όλα τ' αγόρια. Θα το πεις στη μαμά;
Juan: Γιατί θες να με προκαλέσεις Lis; Θέλεις να σου απαγορέυσω να βγαίνεις;
Lis: (ανασηκώνεται) Εσύ δε μπορείς να μου απαγορεύσεις τίποτα. Δεν είσαι καν κηδεμόνας μου.
Juan: Το ξέρεις πως το βρίσκω άθλιο μια κοπελίτσα να πίνει σα νεροφίδα και να ρίχνεται στ' αγόρια.
Lis: Δεν είμαι κοπελίτσα, είμαι ολόκληρη γυναίκα Juan.
Juan: Φεύγω για να σηκωθείς και να ντυθείς. Θα σε περιμένω κάτω για το πρωινό. Και μετά θα μιλήσουμε.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Η Julia συζητά με τα κορίτσια του συγκροτήματος)
Julia: Ήρθε να με δει μόνο για να με πληγώσει. Για να με κάνει χάλια και για ν αμην έχω καμιά όρεξη να βγω στη σκηνή σήμερα που έχουμε τη πρώτη μας παράσταση.
Lola: Μετά απ' όσα σου χει κάνει τον αγαπάς ακόμα;
Julia: Δυστυχώς ναι. Τον βλέπω και εξαγριώνομαι, θέλω να του τραβήξω τα μαλλιά, να του δώσω μερικές μπουνιές, να τον ξαπλώσω κάτω και μετά να χοροπηδώ από πάνω του. Και την ίδια στιγμή θέλω μόνο να πέσω στην αγκαλιά του. Δε μπορώ να το ελέγξω.
Celeste: Φιλενάδα ελπίζω να μη κάνεις καμιά βλακεία και γυρίσεις σ' αυτόν.
Julia: Κι εγώ το ελπίζω.
Gaby: Συγνώμη κορίτσια αλλά δε συμφωνώ. Ο Fede έχει αποδείξει ότι την αγαπά τη Julia. Κανένας άλλος δε επέμενε μετά από τόσες απορίψεις. Julia κάνε απλώς αυτό που σου λέει η καρδιά σου.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ο Juan με τη Paola στο τραπέζι του σαλονιού)
Paola: Γιατί είσαι προβληματισμένος αγάπη μου;
Juan: Αφορά τη Lis. Ορισμένες φορές δε ξέρω πως να της φερθώ.
Paola: Σιγά σιγά θα συνηθίσεις Juan. Το πρόβλημα με τη Lis είναι ότι ποτέ δε μεγάλωσε με τον πατέρα της κι ένας άνδρας χρειάζεται πάντα να βάζει τάξη σ' ένα σπίτι. Όσο κι αν προσπάθησα εγώ να της βάλω όρια...
Lis: (εκείνη τη στιγμή κατεβαίνει απ' τη σκάλα) Για μένα λέτε; Κάνετε ψυχολογική ανάλυση για το πως έχει διαμορφώσει τον χαρακτήρα μου η έλειψη πατρικού προτύπου;
Juan: Κάτσε να φας Lis. Δε πεινάς;
Lis: O Fabio που είναι;
Paola: Στο μπάσκετ. Έχει προπόνηση σήμερα.
Lis: Μάλιστα. Ο Fabio δε ξενυχτάει αλλά κάνει προπονήσεις, δε πίνει αλκοόλ μόνο χυμους και μπορεί να μη παίρνει πρωινό μαζί μας. Δυο μέτρα και δυο σταθμά.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(O Fabio τελειώνει τη προπόνηση και κατευθύνεται στην εξέδρα. Φιλά μια κοπέλα στα χείλη)
Fabio: (χαμογελά) Ευχαριστώ που ήρθες.
Rita: (χαμογελά) Αλίμονο.
Fabio: Θα με περιμένεις να κάνω ένα ντους και να αλλάξω, έτσι; Μετά φύγαμε για όπου θες.
Rita: Ήρθα με το αυτοκίνητο του πατέρα μου. Μπορούμε να πάρουμε την εθνική και να πάμε στο εξωχικό στη Bahia Blanca. Οι γονείς μου λείπουν στην Ουρουγουάη.
Fabio: Πολύ ωραία. Πέντε λεπτάκια θα κάνω και φύγαμε.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Σ' ένα μικρό διαμέρισμα στην Αθήνα η Victoria και η Violeta ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους)
Victoria: Δε μου είπες ακόμα τη γνώμη σου. Πως σου φαίνεται που θα πάμε στην Αργεντινή;
Violeta: Πολύ ωραία. Πάντα ήθελα να γνωρίσω την Αργεντινή.
Victoria: Δε θα σου λείψει το σχολείο, οι φίλοι σου;
Violeta: Το σχολείο δε θα μου λείψει καθόλου. Εκεί θα γνωρίσω καινούργια πρόσωπα.
Victoria: Θα ξαναδείς τον θείο Luis, τον θείο Juan που ετοιμάζεται να παντρευτεί... Πόσο πολύ μου έχουν λείψει!

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Στον καναπέ του σαλονιού κάθονται ο Juan και η Paola ενώ η Lis σηκώνεται να φύγει)
Lis: Θα πάω να δω τη Gloria.
Juan: Δε θα κοιμόσουν όλη μέρα;
Lis: Άλλαξα γνώμη, πειράζει;
Juan: Καθόλου.
Paola: Αν αργήσεις να πάρεις τηλέφωνο μωρό μου.
Lis: Εντάξει μαμά. (ανοίγει τη πόρτα κι εκείνη τη στιγμή μπαίνει ο Luis) Γεια σου Luis.
Luis: Γεια σου Lis.
Juan: Τι γίνεται αδερφέ;
Luis: Καλά... Juan το ήξερες ότι επιστρέφει η Vicky; Θέλει πια να ζήσει στην Αργεντινή.
Juan: Όχι, από σένα το μαθαίνω. Αυτό είναι ευχάριστο. Και η μαμά τι λέει;
Luis: Τα ίδια που λέει πάντα. Αν και μου φαίνεται πως έχει μαλακώσει.
Paola: Λογικό, κόρη της είναι και έχει να τη δει τόσα χρόνια. Luis θέλεις γλυκό;
Luis: Ναι, ευχαριστώ.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Fabio και η Rita ρίχνουν βοτσαλάκια στη παραλία)
Fabio: Μου αρέσει πολύ αυτό το μέρος.
Rita: Είναι το δικό μας μέρος.
Fabio: Δε νοιώθω πολύ άνετα στο σπίτι. Να μενω μ'έναν άνδρα που δεν είναι πατέρας μου. Όχι ότι ο Juan είναι κακός άνθρωπος.
Rita: Τον πατέρα σου τον έχεις γνωρίσει;
Fabio: Δε μπορώ να σου πω πολλά πράγματα για κείνον. Όχι τίποτα άλλο αλλά δε  ξέρω. Μας εγκατέλειψε όταν ήμουν μικρός. Για μια άλλη γυναίκα όπως έμαθα μετά. Δε τον είδα από τότε.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(O Juan με τον Luis και τη Paola)
Juan: Τα δικά σου νέα Luis;
Luis: Πριν λίγες μέρες συνάντησα τη Sofía. Τη κοπέλα που σας γνώρισα όταν γύρισα απ' το πανεπιστήμιο. Βγαίνουμε και περνάμε πολυ καλά.
Paola: Πολύ ωραία.
Luis: Juan, ξέρεις πως η μαμά έχει σχεδόν εξοργιστεί που δε μπορώ να κάνω μια σταθερή σχέση. Χθες το βράδυ με περίμενε και μου τα ψαλε. Δε ξέρω ίσως με τη Sofía...
Juan: Την αγαπάς;
Luis: Δε ξέρω. Είναι νωρίς...
Juan: Ποτέ δεν είναι νωρίς να ξέρεις αν αγαπάς κάποιον. Άκου Luis... κι εγώ θα ήθελα να ερωτευθείς πραγματικά μια κοπέλα. Όμως μη κάνεις κάτι μόνο για να ευχαριστήσεις τη μαμά. Η μαμά δεν ευχαριστιέται ποτέ, θέλει μόνο να επιβάλλει το δικό της. Όταν ήμουν περίπου στην ηλικία σου είχα σχέση με μια κοπέλα με την οποία αγαπιόμασταν πραγματικά. Εκείνη όμως δε την ήθελε. Έκανε τα πάντα για να μας χωρίσει και τα κατάφερε.
Luis: Αυτό δεν είναι αλήθεια! Όταν αγαπάς στ' αλήθεια κάποιον δε τον χωρίζεις ότι κι αν λένε ή κάνουνε οι άλλοι.
Juan: Το λες γιατί δε ξέρεις τι είναι διατεθιμένη να κάνει η μητέρα.
Luis: Δε μ' αρέσει καθόλου αυτή η συζήτηση, μη κατηγορείς για τις αποτυχίες σου τη μαμά.
Juan: Καλά. Εγώ σου λέω μόνο να μη διαμορφώνεις τη ζωή σου με βάση τις επιθυμίες των άλλων.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Η Victoria με τη Violeta και αρκετές βαλίτσες)
Violeta: Μαμά μη κοιτάς άλλο τις βαλίτσες. Τις έλεγξες 100 φορές.
Victoria: Ναι, έχεις δίκιο παιδί μου. Είναι απ' το άγχος που θα ξαναγυρίσω στην Αργεντινή.
Violeta: Σ' αυτή τη χώρα δε μεγάλωσες; Δε χαίρεσαι που γυρίζεις;
Victoria: (αναστενάζει) Η αλήθεια είναι ότι δε πίστευα πως θα χρειαζόταν μια μέρα να γυρίσω.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Julia βάφεται στο καμαρίνι του κέντρου όταν ανοίγει η πόρτα)
Julia: (συγκρατημένα εκνευρισμένη) Γιατί δε χτυπάς; Στο σπίτι σου δε σου μάθαν τρόπους;
Federico: Γιατί αν χτυπούσα δε θα μου άνοιγες.
Julia: Θα μπορούσα να είμαι γυμνή.
Federico: Τόσο το καλύτερο (τη πλησιάζει αρκετά). Μ' αρέσει όπως έχεις βάψει τα χείλη σου.
Julia: Άντε ν' ακούσουμε πάλι την ίδια κασέτα. Σ' αρέσουν τα χείλη, τα μαλλιά μου, τα μάτια μου, έκανες λάθος αλλά το χεις μετανοιώσει πικρά, μ' αγαπάς και θα μ' αγαπάς πάντα... Είδες αυτή τη φορά τα λέω εγώ για να μη κουράζεσαι.
Federico: Είναι αλήθεια. Όλα είναι αλήθεια.
Julia: Είσαι βλάκας και υπερβολικά βαρετός.
Federico: Βλάκας αλλά σ' αγαπώ... (τα χείλη τους έρχονται πολύ κοντά)

Fin del capítulo


CAPÍTULO 3

ΣΚΗΝΗ 1Η
(O Federico πάει να φιλήσει τη Julia αλλά τη τελευταία στιγμή εκείνη τον σπρώχνει δυνατά)
Julia: (νευριασμένη) Τι κάνεις ηλίθιε; Φύγε αμέσως από δω! Δε με άκουσες; Φύγε τώρα. Δε θέλω ν' ακούσω τίποτα. Άσε με ήσυχη. (εκείνος αιφνιδιασμένος με την αντίδρασή της φεύγει κι εκείνη κοιτά το πρόσωπό της στον καθρέπτη και πιάνει το κεφάλι της)

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Ο Carlos στο σαλόνι κοιτά το λάπτοπ όταν μπαίνει μέσα η Carla βαμμένη και αποφασισμένη)
Carla: Θα πάω στη Concha. Έχουμε συμφωνήσει να μαζευτούμε όλη η παρέα να παίξουμε μπιρίμπα.
Carlos: Εντάξει Carla.
Carla: Θα με πάει ο σωφέρ και υπολογίζω ότι θα κάνω 5-6 ώρες να γυρίσω.
Carlos: Έχετε τον τελικό του πρωταθλήματος σήμερα;
Carla: Αντιπαρέρχομαι την ειρωνεία, εσύ όλη αυτή την ώρα μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις για να ξαναδιαβάσεις, και να ξαναδιαβάσεις, και να ξαναδιαβάσεις το γράμμα της Victoria. Μετά αν θέλεις γράψε το νόημα, τις παρατηρήσεις και το συμπέρασμα για να μη πάνε χαμένες οι ώρες της μελέτης.
Carlos: Δε θα το διαβάσεις κι εσύ Carla;
Carla: Όχι, δε με συγκινούσαν ποτέ τα μελό. Και ποιος ξέρει τι γράφει για μένα.
Carlos: Τίποτα κακό, σε βεβαιώνω.
Carla: Γιατί έχει την ανάγκη μου.
Carlos: Εγώ θα έλεγα να μην είσια τόσο σκληρή.
Carla: Δεν είμαι σκληρή, είμαι δίκαιη και αξιοπρεπής. Φεύγω γιατί με περιμένει ο σωφέρ. Θα μιλήσουμε γι αυτό μετά τη μπιρίμπα.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Ο Juan και η Paola δίπλα δίπλα στο σαλόνι)
Paola: Μωρό μού, να σε ρωτήσω κάτι;
Juan: Πέσμου.
Paola: Δε θα θυμώσεις όμως.
Juan: Όχι, δε θυμώνω μαζί σου.
Paola: Γι αυτή την ιστορία που έλεγες στον Luis για εκείνη τη κοπέλα...
Juan: (τη διακόπτει) Δε πρέπει να σ' απασχολεί αυτό. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, για μένα αυτή η ιστορία έχει τελειώσει οριστικά. Το έφερα σα παράδειγμα ότι η μάνα μου πάντα θέλει να ανακατώνεται στις ζωές μας. Και δε ξέρω πως τα καταφέρνει αλλά πάντα περνά το δικό της.
Paola: Καμιά φορά όταν μιλάς για τη μητέρα σου είναι σα να μιλάς για τον Δον Κορλεόνε.
Juan: Κι ο Δον Κορλεόνε συντοπίτης της πρέπει να τανε. Το ξέρεις πως ο δημιουργός του νονού εμπνεύστηκε τον χαρακτήρα από μια γυναίκα; Αν δεν ήταν η μάνα μου θα πρέπει να τανε κάποια συγγενής της.
Paola: (χαμογελά) Πάντα υπερβάλεις. Κι εκείνη η γυναίκα στ' αλήθεια δε σ' ενδιαφέρει καθόλου πια;
Juan: Στο είπα, πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Δε με πιστεύεις; (αγκαλιάζονται και φιλιούνται, η πόρτα ανοίγει και μπαίνει η Lis)
Lis: (ενοχλημένη) Φαίνεται πως κάποιοι σ' αυτό το σπίτι ξεχνάνε πως δε ζουν μόνοι τους.
Juan: Γιατί δε χτύπησες τη πόρτα Lis;
Lis: Γιατί είμαι αρκετά μεγάλη και έχω κλειδί.
Paola: (ήρεμη) Εντάξει Lis, στο κάτω κάτω τον άνδρα που θα παντρευτώ φιλούσα.  Γιατί είσαι κακόκεφη; Τσακωθήκατε με τη Gloria;
Lis: Όχι, με τη Gloria τα πάμε μια χαρά. (ανεβαίνει την εσωτερική σκάλα νευριασμένη όταν σταματά απότομα) Να ξέρετε πως ούτε στον Fabio αρέσει αυτή η κατάσταση. Βρίσκει συνέχεια αφορμές για να μην είναι σπίτι. Βέβαια αυτό δε σας πειράζει. (προχωρά στο δωμάτιό της)
Paola: Δε ξέρω τι να κάνω μ' αυτό το κορίτσι. Η εφηβεία, τι να πεις...

ΣΚΗΝΗ 4Η
(H Julia στο καμαρίνι, όταν κάποιος χτυπά τη πόρτα)
Julia: Ναι... όχι περίμενε, αν είσαι ο Federico μη μπεις.
Celeste: (ανοίγει τη πόρτα) Δεν είμαι ο Federico. Ήταν εδώ;
Julia: Πριν λίγο.
Celeste: Γι αυτό είσαι χάλια;
Julia: Γι αυτό. Δε ξέρω γιατί μ' ενοχλεί και μ' ακολουθεί συνέχεια και μου λέει πως μ' αγαπάει. Αν λυπάται που χωρίσαμε να πάει να παρηγορηθεί στην αγκαλιά καμιάς από τις φιλενάδες του.
Celeste: Έτσι είναι οι άνδρες θέλουν και τη πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.
Julia: Ακριβώς. Αλλά γιατί μιλάμε πάντα μόνο για μένα; Πες μου καμιά δική σου αισθηματική ιστορία... Σίγουρα θα είναι πιο ευχάριστη από τις δικές μου.
Celeste: (παύση) Θα σου φανεί πολύ περίεργο αλλά δεν έχω ερωτευθεί ποτέ. Δε λέω ότι δεν είχα σχέσεις ή ότι δε μ' άρεσε κανένας. Ίσως είμαι ψυχρός χαρακτήρας δε ξέρω. Κάποιες φορές, όχι πολλές, ενθουσιάζομαι με κάποιον και μετά από λίγες μέρες μου φεύγει ο ενθουσιασμός. Έτσι ξαφνικά. Είμαι 25 χρονών κι όμως δεν έχω νοιώσει ποτέ αυτή τη τρέλα του έρωτα, να χάνω το μυαλό μου.
Julia: Δεν είναι κακό. Άλλοι ερωτεύονται νωρίς, αλλά πιο αργά. Κάποτε νόμιζα πως είναι μεγαλειώδες μόνο ν' αγαπάς, να βάζεις στην άκρη τον εγωισμό, να αισθάνεσαι όλη αυτή τη τρυφερότητα, να ενδιαφέρεσαι για έναν άνθρωπο. Τώρα ξέρω πως είναι σημαντικό να ερωτευθείς κάποιον που να το αξίζει.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(O Juan μπαίνει στο δωμάτιο της Lis, εκείνη είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι και κάνει πως διαβάζει)
Lis: (ψυχρά) Γιατί ήρθες; Για να μου κάνεις κύρηγμα;
Juan: Θέλω να μιλήσουμε.
Lis: Δε μπορώ τώρα, διαβάζω.
Juan: Τώρα σου ήρθε να διαβάσεις, δε διαβάζεις ποτέ.
Lis: (κάθεται στο κρεβάτι) Ναι τώρα. Θα διαβάζω όποτε θέλω. Και από σένα δε θέλω παρατηρήσεις γιατί μπορεί να φιλάς τη μητέρα μου αλλά αυτό δε σε κάνει πατέρα μου.
Juan: Είσαι απαράδεκτη Lis. Μπορεί να βάφεσαι και να πίνεις και να λες πως είσαι γυναίκα αλλά η συμπεριφορά σου είναι πιο ανώριμη κι από τη συμπεριφορά ενός παιδιού. Δεν είπα ποτέ πως είμαι ο πατέρας σου όμως θέλω να φτιάξουμε μια οικογένεια.
Lis: (γλυκαίνει) Πραγματικά το θέλεις αυτό;
Juan: Φυσικά.
Lis: Και πως είσαι τόσο σίγουρος πως εσύ κι η μητέρα μου θα παντρευτείτε; Είχε κι άλλους φίλους πριν από σένα αλλά δε τους παντρεύτηκε.
Juan: Ήταν μια νέα και ελεύθερη γυναίκα και είχε κάθε δικαίωμα να ξαναφτιάξει τη ζωή της.
Lis: (ύφος ψευτοπονεμένο, γέρνει το κεφάλι, παίζει με το μαλλί) Ξέρεις... ίσως έχεις δίκιο. Αλλά δεν είναι έυκολο να ξέρεις ότι ο πατέρας σου δε σε θέλει.
Juan: Δε πιστεύω ότι ο πατέρας σας δε σας αγαπάει. Κάθε άνθρωπος έχει τους λόγους του γι αυτά που κάνει.
Lis: (με φωνή δήθεν συγκινημένη που σπάει) Ναι, μια άλλη γυναίκα που αγαπούσε πιο πολύ απ' τα παιδιά του. Θα ήθελα κι εγώ όπως όλα τα κορίτσια να έχω μια οικογένεια ενωμένη. Εσύ θα φύγεις όπως φύγανε κι οι άλλοι.
Juan: Μα όχι, σχεδιάζουμε να παντρευτούμε.
Lis: Ορκίσου να μη μ' εγκαταλείψεις ποτέ (τον αγκαλιάζει και γαντζώνεται πάνω του , ο Juan εκπλήσσεται)

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Η Carla με τρεις φίλες της παίζουν μπιρίμπα)
Carla: Μπιριμπάκι.
Concha: Πολύ τύχη έχεις τελευταία χρυσή μου. Μήπως είσαι άτυχη στην αγάπη;
Carla: Στην ηλικία μου δεν υπάρχει τύχη και ατυχία στην αγάπη Concha. Αν και μπορώ να πω πως τυχερή είμαι μόνο στα χαρτιά.
Susana: Γιατί το λες αυτό καλή μου;
Carla: Τι γιατί το λέω, τα παιδιά μου δε μ' ακούν ποτέ, πάντα κάνουν του κεφαλιού τους. Ο μικρός όλο γυρνάει, η κόρη μου τα είχε μπλέξει μ' έναν κακομοίρη ναυτικό και τον παντρεύτηκε παρά τις αντιρρήσεις μου... Κανένας σεβασμός πια.
Concha: Να σου πω κάτι καλή μου. Κάποτε ήμουν σα κι εσένα, ανησυχούσα υπερβολικά. Ώσπου είπα δε θα κάτσω να σκάσω. Ο Julio όπως ξέρεις ετοιμάζεται να παντρευτεί για τρίτη φορά, αν δε το βλέπει μόνος του ότι η γυναίκα είναι μια ξιπασμένη, άξεστη αριβίστρια όπως οι προηγούμενες εγώ δε πρόκειται να ξαναγίνω κακιά. Και ο Federico τρέχει πίσω από μια ανερχόμενη και καλά τραγουδίστρια που βγαίνει με το βρακί στη πίστα. Ευτυχώς που το έχει καταλάβει πόσο άπιστος είναι -κάποια πράγματα είναι κληρονομικά- και όπως φαίνεται δε θα το ξαναδεχτεί.
Carla: Χριστέ μου!
Concha: Ναι, έτσι έχουν τα πράγματα.
Carla: Η κόρη μου γυρίζει στην Αργεντινή.
Lila: Αλήθεια τι κάνει η Victoria; Πάει καιρός που δε μας μιλάς για εκείνη.
Carla: Δε ξέρω, έγραψε ένα γράμμα στον Carlos και του εξηγεί πως έχει η κατάσταση. Ο άνδρας της πέθανε πριν λίγα χρόνια, όπως καταλαβαίνω στην Ελλάδα τα πράγματα είναι δύσκολα και θα έρθει εδώ με τη μικρή.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Μετά από λίγη ώρα ο Juan προσπαθεί να φύγει απ' την αγκαλιά της Lis που τον κρατά σφιχτά. Η Paola μπαίνει απ' τη μισάνοιχτη πόρτα)
Paola: (λίγο ξαφνιασμένη) Τελικά τα πάτε καλύτερα απ' ότι θα περίμενα.
Juan: Ναι, αλλά δε κάναμε τη συζήτηση που θα ήθελα.
Lis: Μην ανησυχείς Juan. Έχουμε όλο τον καιρό μπροστά μας. Μέχρι να παντρευτώ θα είμαστε συνέχεια μαζί.
Juan: Πάντα καταφέρνεις με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να ξεφεύγεις.
Lis: Είναι γιατί εμείς οι γυναίκες είμαστε πιο έξυπνες.
Paola: Πήρε ο Fabio. Θα μείνει σ' έναν φίλο του το βράδυ.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Έχει βραδυάσει και ο Fabio με τη Rita περπατάνε χέρι χέρι στη παραλία)
Rita: Αυτή την εποχή δεν έχει πολύκόσμο.
Fabio: Δε πειράζει, μου φτάνει να είμαι μαζί σου.
Rita: Θες να πάρουμε κάτι να φάμε;
Fabio: Τι θες;
Rita: Ας πάρουμε μια πίτσα μαργαρίτα.
Fabio: Ναι, κι εμένα μ' αρέσει η μαργαρίτα.
Rita: Ταιριάζουμε, γι αυτό.
Fabio: Αν κι εμένα για να χορτάσω μου φτάνει ο έρωτας (φιλιούνται)

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Η Paola και ο Juan συζητάνε στη βεράντα πίνοντας χυμό)
Paola: Δε πιστεύω ότι ο Fabio θα μείνει σ' έναν φίλο του. Υποψιάζομαι ότι έχει καινούργια κοπέλα αλλά δε ξέρω γιατί δε μας το λέει.
Juan: (χαμογελά) Γιατί ένας κύριος δε μιλάει ποτέ.
Paola: Θα έπρεπε όμως να τη γνωρίσουμε.
Juan: Απλώς είναι νωρίς ακόμα. Σίγουρα αν συνεχιστεί η σχέση τους κάποια στιγμή θα μας τη γνωρίσει. Εσύ πως νοιώθεις που θα μείνει το βράδυ με τη φίλη του ως μητέρα;
Paola: Εγώ φοβάμαι ότι και η Lis θα κάνει τα ίδια όταν φτάσει στην ηλικία του. Τι λέω στην ηλικία του, του χρόνου θα μας παρατά για να μένει με τον φίλο της. Με τον ατίθασο χαρακτήρα που έχει...
Juan: Γιατί βιάζεσαι Paola; Απ' όσο ξέρω η Lis δεν έχει ακόμα φίλο.
Paola: Νομίζω ότι είναι ερωτευμένη με κάποιον. Κάποια συμπτώματα μπορώ και τ' αναγνωρίζω.
Juan: Με ποιον;

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Lis μιλά στο τηλέφωνο)
Lis: Έλα Pablo. Τι κάνεις; Έχεις σχέδια για το βράδυ; Τι θα έλεγες να βγούμε μαζί; Ναι, οι δυο μας. Εντάξει, σ' αγαπώ. Ναι είπα σ' αγαπώ.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Η Rita στη κουζίνα)
Fabio: Να μπω;
Rita: Περίμενε λίγο (ανάβει ένα τελευταίο κερί). Μπες.
Fabio: Ααα, είναι πολυ ωραίο! Φανταστικό!
Rita: Τώρα που είμαστε μόνοι και έχουμε τόσο χρόνο μπροστά μας ας το εκμεταλευτούμε όπως μπορούμε. Μουσική;
Fabio: Γιατί όχι;
Rita: Θα χορέψεις; (χορεύουν)

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Victoria και η Violeta στ' αεροπλάνο)
Victoria: Αύριο θα είμαστε στην Αργεντινή.
Violeta: Δεν έχει πολύ χώρο εδώ.
Victoria: Ίσως δεν είναι πολύ άνετα αλλά έχουμε κουραστει πολύ τελευταία,  προσπάθησε να κοιμηθείς και δε θα καταλάβεις τίποτα. (ακούγεται η φωνή του πιλότου και σε λίγο το αεροπλάνο αναχωρεί)

Fin del capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 669
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Fri Aug 14, 2015 9:12 pm

Ο Λουίς έχει δίκιο, όσο δεσποτική κι αν είναι η μάνα, ο Χουάν ήταν ολόκληρος άνδρας και υπεύθυνος για τις αποφάσεις του. Αν επέλεξε να υπακούσει τις διαταγές της μαμάς του, το φταίξιμο ήταν και δικό του. Μ'άρεσε πάντως πως ο Λουίς έκανε πάσα τη διαταγή της μαμάς στον αδερφό χαχα!
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Fri Aug 14, 2015 10:24 pm

Όντως Laughing . Έπεται συνέχεια.
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sat Aug 15, 2015 11:18 am

CAPÍTULO 4

ΣΚΗΝΗ 1Η
(H Lis χορεύει αγκαλιά με τον Pablo ένα αργό κομμάτι. Εκείνη κολλά πάνω του και μετά από λίγο φαντάζεται ότι χορεύει με τον Juan. Σηκώνει το βλέμμα και βλέπει το πρόσωπο του Pablo)
Lis: Πάμε να κάτσουμε.
Pablo: Δε θες να χορέψουμε λίγο ακόμα.
Lis: Όχι δε θέλω. (κάθονται σ' ένα τραπέζι) Έχεις τσιγάρο;
Pablo: Ορίστε (της προσφέρει και της ανάβει)
Lis: Θέλω να φύγω. Αύριο έχουμε σχολείο. Δε θα καθόμουν πολύ, ήθελα να βγούμε γιατί βαριόμουν στο σπίτι.
Pablo: Τώρα θα φύγουμε; Σε λίγο αρχίζει το καλύτερο. Έχει έρθει ένα συγκρότημα που είναι πολύ καλό.
Lis: Δε με νοιάζει καθόλου το βλακοσυγκρότημα. Δε τους έχω πει ότι έχω βγει και πρέπει να φύγω. Θα με συνοδεύσεις ή θα με κοιτάς σα βλάκας;
Pablo: Καλά, πάμε. (σηκώνονται)

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Η Carla σηκώνεται και αποχαιρετά τις φίλες της)
Carla: Θα ήθελα πολυ να μείνω λίγο ακόμα αλλά έχει νυχτώσει για τα καλά και ο Carlos δεν αντέχει να μένει πολύ ώρα χωρίς εμένα. Οι άνδρες το ξέρουμε όλες ότι δε μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα μόνοι τους.
Concha: Καταλαβαίνω Carlita. Θα τα πούμε αύριο. Να σου καλέσω ένα ταξί;
Carla: Όχι καλή μου, έχω συνεννοηθεί με τον Fernando, του έχω πει στις 10.00 να είναι ακριβώς έξω από εδώ, με περιμένει ήδη. Αλλά καλύτερα να μη τον στήσω πολύ.
Concha: Εντάξει καλή μου. Καλό βράδυ και να δώσεις τα χαιρετίσματα στον Carlos.
Carla: Δε θα παραλείψω (φιλιέται και χαιρετιέται με όλες). Και καλό κουράγιο Concha μ' αυτό το τσουλί που θέλει να μπει στην οικογένειά σας.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Στο κέντρο όλος ο κόσμος χορεύει και τραγουδά, το συγκρότημα αποθεώνεται)

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Ο Pablo και η Lis έξω απ' το σπίτι, αρκετά κοντά)
Pablo: Δε θα με φιλήσεις;
Lis: Σε φίλησα.
Pablo: Όχι έτσι.
Lis: (νευριασμένη) Τι έχεις πάθει; Παράταμε. Βγήκα μαζί σου αλλά δε θέλω να σε φιλήσω. Άντε γεια. (μπαίνει σπίτι)

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Τα κορίτσια στο καμαρίνι, η Celeste βλέπει μια ανθοδέσμη)
Celeste: Τι όμορφη ανθοδέσμη! Να δούμε... δεν έχει κάρτα.
Julia: Τα λευκα τριαντάφυλλα είναι τ' αγαπημένα μου λουλούδια.
Celeste: (χαμογελά) Άρα μάλλον είναι για σένα. Κάποιος θαυμαστής...
Julia: Θαυμαστής που να ξέρει κιόλας ότι μου αρέσουν τα λευκά τριαντάφυλλα; Όχι, ξέρω από ποιον είναι.
Celeste: Λες ε;
Julia: Είναι φανερό.
Celeste: Τότε ας την αφήσουμε στην άκρη.
Julia: Όχι, θα πάει εκεί που της αξίζει. (πάει να τη πετάξει στα σκουπίδια όταν η Gaby τη συγκρατεί)
Gaby: (τσιρίζει) Όχιιιιι! (πιο ήρεμα) Δε τα λυπάσαι τα καημένα τα λουλουδάκια;

ΣΚΗΝΗ 6Η
(H Lis έχει μόλις μπει σπίτι και βλέπει τον Juan που μπαίνει απ' τη βεράντα)
Juan: Είχες βγει;
Lis: Μόνο για λίγη ώρα, πήγα στο κεντράκι για να πάρω λίγο αέρα.
Juan: Καλά αλλά να μας το λες όταν βγαίνεις. (τη πλησιάζει)
Lis: Συγνώμη... βγήκα μόνο για λίγο... δε θα ξαναγίνει. (τον κοιτά επίμονα)
Juan: Τι με κοιτάς;
Lis: Τίποτα.
Juan: Κάπνιζες;
Lis: Όχι. Απλώς κάπνιζαν πολυ εκεί, είχε πολύ καπνό...
Juan: Καλά. Δεν είναι ωραίο να καπνίζει κανείς...
Lis: (τον φιλά στο μάγουλο) Καληνύχτα.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Η Julia φτιάχνεται νευριασμένη στο καμαρίνι)
Celeste: Δε θα μας χαλάσει κανένας τη βραδιά.
Julia: Φυσικά. Η νύχτα είναι δική μας.
Celeste: Και με τα λουλούδια, τι θα κάνουμε;
Julia: Δε ξέρω. Μόνο πάρτε τα να μη τα βλέπω.
Celeste: Να τα δώσουμε στη κοπέλα των δημόσιων σχέσεων.
Gaby: (δειλά) Εμένα μ' αρέσουν... να τα κρατήσω εγώ;
Julia: Αν σ' αρέσουν... κάνε ό,τι θες. Κορίτσια βγαίνουμε πάλι σε λίγο, είμαστε έτοιμες;
Lola: (χαμογελαστά) Είμαστε θεές! Έτοιμες να ξανασκίσουμε!

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Έχει ξημερώσει. Χτυπά το κουδούνι στο σπίτι του Juan κι εκείνος ανοίγει)
Gloria: (διστάζει λίγο) Καλημέρα.
Juan: Καλημέρα. Είσαι φίλη της Lis;
Gloria: Ναι, εδώ και πολύ καιρό... να μπω;
Juan: Φυσικά, πέρασε. Χαίρομαι να γνωρίζω τους φίλους της Lis.. Εγώ είμαι... ο πατριός της, ας το πούμε έτσι.
Gloria: Χάρηκα.
Juan: Μια στιγμή να τη φωνάξω.
Lis: (κατεβαίνει τη σκάλα) Δε χρειάζεται, είμαι έτοιμη. Γεια σου Gloria.
Gloria: Γεια σου.
Lis: (φιλά τον Juan) Γεια σου Juan, ήρθε να πάμε μαζί στο σχολείο.
Juan: Γεια σας κορίτσια. (χαιρετιούνται)

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Luis ξυπνά στο κρεβάτι με τη Sofía)
Sofía: Καλημέρα αγάπη μου.
Luis: Τι... τι κάνω εδώ;
Sofía: (γελώντας) Τι εννοείς, τι κάνεις; Ξέχασες την υπέροχη νύχτα που περάσαμε μαζί;
Luis: Εεε... ναι... φυσικά ναι. Ξέρεις νοιώθω λίγο ζαλισμένος.
Sofía: Ήπιαμε πολυ χθες, το παρακάναμε.
Luis: Μάλλον θα ναι γι αυτό. Θυμάμαι... που βγήκαμε μαζί αλλά μετά ήθελα να πάω σπίτι μου.
Sofía: (τον αγκαλιάζει και του ψιθυρίζει στ' αυτί) Αλλά εγώ σε έπεισα να έρθεις μαζί μου.
Luis: Έχω ειδοποιήσει τους γονείς μου; Θ' ανησυχούν που δεν ήρθα σπίτι...
Sofía: Σταμάτα Luis είσαι πια μεγάλο παιδί, μπορείς να περνάς τη νύχτα όπου θες... (σηκώνεται) Θες πρωινό μωρό μου;

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Lis με τη Gloria περπατάνε για το σχολείο)
Lis: Έπαθες κάτι από τότε που είδες τον πατριό μου; Έχεις χάσει τη μιλιά σου.
Gloria: Η αλήθεια είναι πως έπαθα κάτι. Έπαθα τη πλάκα μου! Τι κούκλος είναι αυτός;
Lis: Όχι και κούκλος... είναι και μεγάλος... δεν είναι άσχημος αλλά ας μην υπερβάλλουμε.
Gloria: Πλάκα μου κάνεις; Δε ξέρω πως είναι σαν άνθρωπος αλλά σαν εμφάνιση δε παίζεται. Ψηλός, γεροδεμένος... τι πρόσωπο, τι χαμόγελο!
Lis: Εντάξει Gloria. Αλλά σαν άνθρωπος... αν σου πω κάτι μου υπόσχεσαι να μη το πεις πουθενά;
Gloria: Φυσικά, δε χρειάζεται να το ρωτάς.
Lis: Πρόσεξε να μη το πεις σε κανέναν αλλά όταν λέμε σε κανέναν εννοούμε σε κανέναν.
Gloria: Μα ναι, πες μου.
Lis: Είναι σοβαρό. Του αρέσω. Δεν έχω πει τίποτα στη μαμά αλλά φαίνεται πως είναι τρελός για μένα.
Gloria: Σοβαρά μιλάς τώρα;
Lis: Τι ρωτάς θα έκανα πλάκα για ένα τέτοιο θέμα; Δε μου έχει επιτεθεί ακόμα αλλά το βλέπω στο βλέμμα του με θέλει. Ο τρόπος που με κοιτά, ο τρόπος που μου μιλά, που με αγγίζει... Αν δε μιλάω είναι για να μη στενοχωρήσω τη μαμά. Αλλά όταν κοιμάμαι στο δωμάτιό μου πάντα κλειδώνω τη πόρτα, φοβάμαι.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Η Julia ξυπνά στο ξενοδοχείο, σηκώνεται, κοιτά τη Gaby που κοιμάται, πλένεται, χτενίζεται αργά, αλλάζει και βγαίνει στο μπαλκόνι. Κάθεται στη καρέκλα και απολαμβάνει τη θέα. Κοιτά στον δρόμο και βλέπει τον Luis με τη Sofía, εκείνος προχωρά μπροστά χωρίς πολύ όρεξη ενώ εκείνη πέφτει πάνω του και τον αγκαλιάζει. Εκείνη θυμάται τα λόγια της Celeste)
Julia: (μουρμουρίζει) Σημαίνουσα προσωπικότητα... έχει και κοπέλα, μάλιστα... (εκείνη τη στιγμή έρχεται το σκυλάκι και τρίβεται στα πόδια της, εκείνη χαμογελά και το χαϊδεύει). Γλυκό μου, ε όχι να σε πουν και πατσαβούρα... όχι και να κοροϊδεύει το σκυλάκι μου, το πανέμορφο σφουγγαρόπανο.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Lis και η Gloria έχουν σταματήσει στον δρόμο)
Gloria: (αναστατωμένη) Το ξέρεις πως δεν ανακατεύομαι ποτέ αλλά αυτό δε πρέπει να μείνει έτσι Lis. Έχω μια φίλη που είναι κοινωνική λειτουργός, έχει πολλές γνώσεις, μπορείς να της μιλήσεις και να ετοιμάσουμε μια καταγγελεία...
Lis: Και να της πω τι; Αφού δεν έχω στοιχεία.
Gloria: Δε ξέρω. Μπορούμε να βάλουμε μια κάμερα.
Lis: Κοίτα εγώ είπα πως απλώς του αρέσω, δε μου έχει κάνει ακόμα τίποτα κακό.
Gloria: Και θα περιμένεις να σου κάνει κακό και μετά να μιλήσεις; Για όνομα του Θεού τότε θα είναι πολύ αργά!
Lis: Και τη μητέρα μου δε τη σκέφτεσαι; Έχει περάσει τόσα, γιατί να τη πληγώσω τόσο πολύ;
Gloria: Δε σε καταλαβαίνω. Αν νοιάζεσαι για εκείνη πρέπει να τη γλιτώσεις απ' αυτό το τέρας.
Lis: Μα... ο Juan είναι η ζωή της, δε μπορώ να της πω κάτι τέτοιο, θα καταρρεύσει.
Gloria: Όχι Lis. Θα πάμε και θα της το πούμε τώρα. (τη τραβά)

Fin del capítulo


CAPÍTULO 5

ΣΚΗΝΗ 1Η
(H Sofía  και ο Luis βολεύονται σε μια καφετέρεια. Εκείνη πάει δίπλα του, και τον αγκαλιάζει και τον φιλά)
Luis: Ησύχασε λιγάκι.
Sofía: Τι έπαθες, γιατί είσαι έτσι;
Luis: Τίποτα, εσύ τι έπαθες. Σου είπα δε νοιώθω τόσο καλά, ακόμα κοιμάμαι.
Sofía: (απομακρύνεται) Καλά. Αν δε θες εντάξει. Δε μ' αγαπάς πια;
Luis: Ας μην αρχίζουμε τώρα...
Sofía: (ειρωνικά) Λοιπόν, πήρες τη μαμά να την ενημερώσεις;
Luis: Τη πήρα... Έκανε τη θυμωμένη αν και δε νομίζω να κατάλαβε τίποτα. Έπαιξε τη μπιρίμπα της, γύρισε αργά, υπέθεσε ότι κάπου ξενυχτάω κι έπεσε να κοιμηθεί.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Η Gloria τραβά τη Lis αλλά αυτή ξεφεύγει)
Lis: Κορίτσι μου τρελάθηκες; Άσε με ήσυχη. Δε θέλω να πάω σε καμία κοινωνική λειτουργό, γιατί αντιδράς έτσι, μύγα σε τσίμπησε.
Gloria: Δε θα αντιδρούσα έτσι αλλά είναι σοβαρό.
Lis: Είναι σοβαρό αλλά κι εγώ ξέρω να προστατεύω τον εαυτό μου. Δεν έχω ανάγκη από κανέναν, αν κάνω κάτι θα το κάνω χωρίς τη βοήθειά σου. Έλα τώρα...
Gloria: Μα...
Lis: (της πιάνει το χέρι και τη πάει προς το σχολείο) Όπως σου είπα ξέρω να προστατεύω τον εαυτό μου. Κανείς μπορεί να μου κάνει κακό γιατί εγώ ξέρω να παλεύω, ξέρω να δείχνω τα νύχια μού και κανείς δε μπορεί να με βλάψει ούτε να με νικήσει. Γιατί ξέρει πως εγώ δε παίζω.
Gloria: (δε κρατιούνται απ' το χέρι, αλλά την ακολουθεί χωρίς αντίρρηση) Αυτά τα νύχια τα έχεις δείξει στον Juan;
Lis: Φυσικά. Ο Juan στηρίζεται στην αδυναμία της μητέρας μου. Αλλά είναι ξεκάθαρο ότι αν με πλησιάσει, αν αγγίξει έστω μια τρίχα απ' τα μαλλιά μου, θα το πληρώσει πολυ ακριβά.
Gloria: Εντάξει... αν νομίζεις ότι είσαι τόσο δυνατή.
Lis: Φυσικά και είμαι. Έλα τώρα Gloria κάνεις σα να μη με γνωρίζεις. Να σου πω την αλήθεια κάπου τον καταλαβαίνω και τον Juan. Είμαι κουκλάρα και όσο ηθικός κι αν είναι ένας άνδρας δε μένει ασυγκίνητος μπροστά σε μια τέτοια γυναίκα. Όμως αν θέλει παιχνίδια να πάει να πάει να παίξει με μια γυναίκα της ηλικίας του.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Η Julia και η Gaby στη τραπεζαρία του ξενοδοχείου, παίρνουν το πρωινό τους)
Gaby: Δε καταλαβαίνω τι σου συμβαίνει και κάθε φορά ξυπνάς τόσο πρωί. Είμαι σίγουρη πως η Lola και η Celeste κοιμούνται του καλού καιρού. Μετά από τόσο ξενύχτι...
Julia: Ρωτάς αν κοιμήθηκα και καθόλου; Πρώτα πρώτα η ένταση, εκείνης της βραδιάς... στην αρχή είχα άγχος για το πως θα μας υποδεχόντουσαν αλλά μας αποθέωσαν κι εγώ μετά ήμουν τόσο ευτυχισμένη όταν σκεφτόμουν τον κόσμο που μας χειροκροτούσε και που χόρευε μαζί μας... Ένοιωθα πως είχαμε γίνει κιόλας οι μεγαλύτερες σταρ του κόσμου! Μετά ήρθε κι αυτή η ανθοδέσμη... με προσγείωσε λίγο...
Gaby: Γιατί δε τού δίνεις μια ευκαιρία να πάει στο καλό; Αφού έτσι κι αλλιώς θα τα ξαναφτιάξετε, γιατί το κουράζετε...
Julia: Όχι, αυτή τη φορά όχι! Στα πόδια μου να σέρνεται εγώ δε θα του δώσω ποτέ κι άλλη ευκαιρία.
Gaby: Καλά, εντάξει.
Julia: Σήμερα το πρωί που ξύπνησα κάθiσα λίγο στο μπαλκόνι. Είδα τον τύπο που είχαμε δει στο πάρκο, που κορόϊδεψε το σκυλάκι μου.
Gaby: Ωχ, μ' αυτό το σκυλάκι! Μα έχει δίκιο, σα πατσαβούρι είναι...
Julia: Δε ξέρω τι έχεις μαζί του...
Gaby: Τίποτα, αρκεί να μη με πλησιάζει. Λοιπόν τι έγινε μ' αυτό το κουκλί;
Julia: Τίποτα, απλώς τον είδα, πέρασε κάτω απ' το μπαλκόνι. Και είδα να πέφτει πάνω του μια κοπέλα και όλο να τον αγκαλιάζει και να τον φιλά... Για να είναι τέτοια ώρα μαζί του πρέπει να ήταν το κορίτσι του. Θα περάσαν τη νύχτα μαζί.
Gaby: Φυσικό είναι να έχει κορίτσι, τέτοιο παιδί, όλες οι κοπέλες θα σφάζονται για εκείνον. Και δε του μίλησες;
Julia: Όχι. Τι να του πω δηλαδή;
Gaby: Εγώ θα του μιλούσα. Και όσο για την άλλη τη κοπέλα, οι σχέσεις είναι για να χαλάνε. Δε θα έχανα την ευκαιρία.
Julia: Τι λες τώρα Gaby! Εμένα δε μ' ενδιαφέρει να χωρίσω τον Luis Di Carlo απ' τη κοπέλα του. Για να κάνω μια σχέση πρέπει να είμαι ερωτευμένη. Και ξέρεις πως είμαι ερωτευμένη μόνο μ' εκείνον που δε πρέπει.
Gaby: Δε μου αρέσει που σκέφτεσαι έτσι, που το κακό να κάνεις μια προσπάθεια με κάποιον άλλον αφού λες ότι δε γίνεται πια να είσαι με τον Fede; Αλλά καλύτερα, έτσι θα έχω λιγότερο ανταγωνισμό, μπορεί να του τι πέσω εγώ.
Julia: Εσύ κάνε ότι θέλεις.
Gaby: (σηκώνει λίγο το βλέμμα και βλέπει τον Federico) Julia...
Julia: Τι συμβαίνει;
Gaby: (ψιθυρίζει) Αυτός με τον οποίο δε πρέπει να είσαι ερωτευμένη είναι εδώ. Αν γυρίσεις λίγο πίσω σου...

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Στο προαύλιο του σχολείου η Gloria πλησιάζει τον Pablo που διαβάζει ένα βιβλίο)
Gloria: Τι γίνεται;
Pablo: Καλά.
Gloria: Ξέρεις θέλω να σου πω κάτι τώρα που σε βρήκα μόνο.
Pablo: Πέσμου.
Gloria: (ψιθυρίζει) Έλα από δω... είναι μυστικό. Είπα στη Lis ότι δε πρόκειται να το πω σε κανεναν.
Pablo: Ωραία, σ' ακούω.
Gloria: Πρόσεχε όμως, δε θέλω να το μάθει όλο το σχολείο, είναι σοβαρό.
Pablo: Αφού το ξέρεις πως είμαι τάφος.
Gloria: Η Lis σήμερα μου είπε ότι της ρίχνεται ο πατριός της.
Pablo: Τι;! Δε το πιστεύω!
Gloria: Ναι, αφού μου το πε.
Pablo: Τον έχεις δει αυτόν τον τύπο;
Gloria: Τον είδα σήμερα το πρωί. Είναι ένας άνδρας πολύ όμορφος αλλά παλιάνθρωπος απ' ότι φαίνεται.
Pablo: Την καημένη τη Lis... και δηλαδή τι της έκανε;
Gloria: Απ' ότι κατάλαβα δε της έχει κάνει τίποτα ακόμα. Αλλά την κοιτάει μ' ένα βλέμμα... και φαίνεται ότι την θέλει.
Pablo: Το έχεις δει εσύ αυτό;
Gloria: Όχι, τον είδα μόνο ένα λεπτό σήμερα που πήγα να πάρω τη Lis να πάμε μαζί στο σχολείο.
Pablo: Gloria συγνώμη αλλά υπάρχει διαφορά από το κοιτάω μέχρι το ρίχνομαι. Η Lis πιστεύει ότι αρέσει σ' όλον τον κόσμο.
Gloria: Μακάρι να ήταν έτσι, αλλά δε πιστεύω να δημιουργούσε θέμα από το τίποτα, μη ξεχνάς ότι θα παντρευτεί τη μητέρα της. Πρέπει να κάνουμε κάτι Pablo. Της είπα να δει μια φίλη μου κοινωνική λειτουργό...
Pablo: Δε ξέρω. Αν είναι έτσι ο τύπος είναι για πολλές κλωτσιές και πρέπει σίγουρα κάτι να κάνουμε. Αλλά δε ξέρω τι γίνεται με τη φίλη σου. Μια μου τηλεφωνεί να βγούμε και μου λέει πως μ' αγαπά, και μετά βγαίνουμε και μου φέρεται σα να μη τη νοιάζει...
Gloria: Pablo εδώ μιλάμε για ένα σοβαρό θέμα κι εσύ μου λες βλακείες. Δεν έχει σχέση αυτό...
Pablo: Ναι, το ξέρω συγνώμη... πρέπει να τη στηρίξουμε. Απλώς χθες τσατίστηκα λίγο και σήμερα ούτε μου έχει μιλήσει... αλλά είναι άσχετο, το ξέρω. (φτάνει η Lis)
Lis: Τι γίνεται παιδία εδώ; Για ποιο πράγμα μιλάτε;

ΣΚΗΝΗ 5Η
(H Julia γυρίζει και βλέπει τον Federico. Προχωρά προς το μέρος του, χωρίς να μιλά)
Federico: Καλημέρα Julia... Δε θα μου μιλήσεις;
Julia: Εσύ έστειλες τα λουλούδια;
Federico: Εγώ. Μόνο για να σου ευχηθώ καλή τύχη στη πρεμιέρα.
Julia: Δεν είχε κάρτα.
Federico: Δεν είχε κάρτα γιατί θα την έσχιζες. Ήθελα να τα πάτε καλά. Ξέρω πως είναι το όνειρό σου να τραγουδάς και να γίνεις μια μέρα πολύ διάσημη και αφού το θέλεις εσύ το θέλω κι εγώ. Το ήξερα ότι θα καταλάβαινες ότι εγώ την έστειλα... Είναι τα αγαπημένα σου λούλούδια...
Julia: Δε τη κράτησα. Την έδωσα στη Gaby, γιατί της άρεσε αλλιώς θα την πέταγα.
Federico: Ήταν για σένα.
Julia: Ευχαριστώ. (φεύγει)

ΣΚΗΝΗ 6Η
(O Pablo μόνος του φαντάζεται τη Lis μ' εναν άσχημο, χοντρό άντρα
Lis: (με αθώο ύφος) Πάω να κοιμηθώ Juan. Αύριο πρέπει να ξυπνήσω νωρίς γιατί έχω σχολείο.
Juan: (με χυδαίο ύφος) Μόνη σου θα κοιμηθείς καραμελίτσα; Θέλεις... να έρθω να... σου κάνω παρέα;
Lis: Τι εννοείτε Juan; Πάντα μόνη μου κοιμάμαι.
Juan: Γι αυτό σου λέω κούκλα. Η μοναξιά δεν είναι ωραίο πράγμα. (έρχεται πίσω της, της αγγίζει τους ώμους και της ψιθυρίζει στ' αυτί) Αν θες μπορώ να σου κάνω παρέα και να σου μάθω ορισμένα πράγματα...)
Pablo: (μουρμουρίζει) Η καημενούλα... τρόμαξε, κλέιστηκε στο δωμάτιο και μου τηλεφώνησε για αν βγούμε... ήθελε να μ' ευχαριστήσει και μου είπε πως μ' αγαπά. (ξαφνικά θυμάται τα λόγια της Gloria ότι πρόκειται για πανέμορφο άνδρα... η φαντασίωση αλλάζει ο Facundo Arana κάθεται αμέριμνος και διαβάζει μια εφημερίδα στον καναπέ όταν η Lis που φοράει ένα μπέιμπι ντολ τον πλησιάζει.
Lis: (ναζιάρικα) Juan... λέω να πάω να κοιμηθώ...
Juan: Καληνύχτα Lis.
Lis: Ξέρεις φοβάμαι να κοιμηθώ μόνη μου. Έλεγα μήπως... θα ήθελες να κοιμηθείς μαζί μου σοκολατάκι.
Juan: (πολύ σοβαρός) Θα σου το πω για τελευταία φορά Lis. Σταμάτα να με παρενοχλείς αλλιώς δεν έχω άλλη λύση παρά να το πω στη μάνα σου.
Lis: Αν είναι έτσι να κάνουμε κάτι που να αξίζει να το πεις (τον αρπάζει και τον φιλά)
Pablo: (τρομαγμένος) Όχι! (ηρεμεί) Όλο βλακείες σκέφτομαι.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(O Fabio επιστρέφει σπίτι)
Paola: Τι κάνεις αγάπη μου;
Fabio: Καλά μαμά.
Paola: Θες να φας κάτι;
Fabio: Όχι, είμαι εντάξει.
Paola: Μήπως έπρεπε να είσαι στο πανεπιστήμιο τέτοια ώρα;
Fabio: Θέλω να ξεκουραστώ, κάνω τόσες προπονήσεις τελευταία και δε μπορώ να τα προλαβαίνω όλα.
Paola: Όπως θέλεις αγάπη μου. Ήθελα μόνο να σε ρωτήσω... μήπως κρύβεις κάτι από τη μανούλα;
Fabio: Εγώ; Σαν τι; (χτυπά το κουδούνι, ανοίγει)
Sofía: Έτοιμη για ψώνια κουνιαδούλα; A, γεια σου Fabio.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Στο προαύλιο του σχολείου ο Pablo ακολουθεί τη Lis)
Lis: Τι θες;
Pablo: Σκεφτόμουν... μήπως θα ήθελες να διαβάσουμε μετά το σχολείο μαζί;
Lis: Καλά, θα φάω και μετά έρχομαι αμέσως σπίτι σου.
Pablo: Όοοοχι...
Lis: Γιατί όχι, δε καταλαβαίνω, εσύ μου πρότεινες...
Pablo: Να, συγνώμη, σκεφτόμουν ότι θα ταν καλύτερα να έρθω εγώ σπίτι σου... γιατί δεν έχω έρθει ποτέ στο καινούργιο...
Lis: Ωραία, δεν έχω αντίρρηση, να έρθεις να δεις και το σπίτι. (χαμογελά σατανικά)

ΣΚΗΝΗ 9Η
(H Sofía και η Paola έχουν σταματήσει σε μια καφετέρεια και μιλάνε)
Sofía: Λοιπόν πως πάνε τα πράγματα με τον Juan;
Paola: Ιδανικά. Ζω σε σπιταρώνα, το χρήμα ρέει και είμαι έτοιμη να γίνω μέλος μιας από τις ισχυρότερες οικογένειες της χώρας. Ποιος το περίμενε τότε που χόρευα στα πιο κακόφημα κλαμπ της Μαδρίτης... Ο Juan είναι ο ιδανικός σύντροφος. Το μονο που με απασχολεί είναι ότι ακόμη δεν έχουμε καταλήξει στην ημερομηνία του γάμου.
Sofía: Πιστεύεις ότι υπάρχει κάποιος λόγος γι αυτό;
Paola: Δε νομίζω. Δε μου έχει δώσει δικαίωμα να υποψιαστώ ότι υπάρχει άλλη γυναίκα στη ζωή του. Όσο κι αν δεν πρέπει να είμαστε σίγουρες όταν μιλάμε για άνδρες πιστεύω ότι είναι ερωτευμένος μαζί μου. Και νοιώθω ευτυχισμένη που είμαι δίπλα του...
Sofía: Εννοείς ότι...;
Paola: Ναι, τον πλησίασα για τα λεφτά του αλλά κάθε με μέρα που περνούσε άρχισα να τον συμπαθώ και ήταν αναπόφευκτο να τον ερωτευθώ. Είναι ένας άνδρας τόσο όμορφος, τόσο γοητευτικός, με τρόπους...
Sofía: Δε μπορώ να πω ότι δε το είχα καταλάβει, αλλά μου κάνει λίγο εντύπωση που το παραδέχεσαι. Τέλος πάντων. Αν και τα συναισθήματα συνήθως περιπλέκουν τα πράγματα στη δουλειά μας, εδώ δε νομίζω πως σου κάθησε άσχημα. Παντρεύεσαι τα πλουτη και την ισχύ, έχεις και ρομάτζο... Και δε χρειάζεται να περάσουμε από διαδικασίες διαζυγίου... Καθόλου άσχημα φιλενάδα.
Paola: Είναι ομορφόσογο, τι να λέμε! Εσύ με τον Luis; Τον αγαπάς καθόλου;
Sofía: Θ' αστειεύεσαι! Για ν' αγαπήσω εγώ κάποιον πρέπει να τον θαυμάζω! Και τι να θαυμάσω απ' αυτό το παιδάκι που κρύβεται ακόμα πίσω απ' τις φούστες της μαμάς του; To μόνο καλό είναι ότι έχω να κάνω με φρέσκο κρέας, δε μπορούσα άλλο τους πορνόγερούς της Μαδρίτης.
Paola: Μάλλον ούτε καν τον συμπαθείς.
Sofía: Δεν είναι λίγος στο κρεβάτι αλλά είναι λίγος σα προσωπικότητα για να τον ερωτευθώ. Δε τον αντιπαθώ, νοιώθω οίκτο για το τι πρόκειται να πάθει μαζί μου το κακόμοιρο. Ούτε εκείνος είναι ερωτευμένος με μένα. Μου είπε να βγούμε από μια παρόρμηση, δεν είναι σταθερός χαρακτήρας, μια λέει έτσι, μια λέει αλλιώς... αλλά μια γυναίκα έχει όπλα για να κάνει έναν άνδρα να σέρνεται στα πόδια της. Απλώς πρέπει να ξέρει να τα χρησιμοποιήσει. Να στηριχτεί στο ότι ο άλλος έχει αισθήματα και συνείδηση, να τον κάνει να νοιώσει προστατευτηκότητα, τύψεις, χρέος...
Paola: Θα παίξεις το χαρτί της εγκυμοσύνης;
Sofía: Είναι πολύ νωρίς ακόμα, αυτό θα είναι το τελευταίο μου χαρτί. Προς το παρόν τώρα που τα πεθερικά μου με συμπαθούν καλό είναι να συντηρίσω την εικόνα του καλου κοριτσιού, της αγνής και άσπιλης κορασίδας, σε αντίθεση με τις άλλες κοπέλες του αγαπημένου τους Luis.
Paola: (γελά) Είσαι απίστευτη! Εγώ ποτέ δε θα ήμουν ικανή για τόσο θέατρο!
Sofía: Τι να κάνουμε γεννήθηκα ηθοποιός. Αφού εκείνοι θέλουν ένα καλό, σπουδαγμένο κορίτσι, καλής οικογενείας, αυτό θα έχουν.
Paola: Αν ήξεραν πως το πήρες εκείνο το πτυχίο της κριτικού τέχνης...
Sofía: Παίρνοντας τους καθηγητές. Κι εκείνη τη λεσβία... Απαίσιοι βρωμόγεροι. Γι αυτό, αυτό που έχω τώρα με τον Luis φαίνεται παράδεισος κι ας μη τον αγαπώ. Κριτικός τέχνης... δε ξέρω τι σκεφτόμουν... αφού υπάρχουν άλλες δουλειές με τις οποίες βγάζεις με ελάχιστο κόπο και χρόνο πάρα πολλά.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Η Julia γυρίζει στο δωμάτιο, παίρνει ένα τριαντάφυλλο από την ανθοδέσμη και το χαϊδεύει. Σκέφτεται τον Federico, οι αναμνήσεις έρχονται επιθετικές.)

ΣΚΗΝΗ 11H
(O Juan στο ωδείο, παίζει ένα κομμάτι στο πιάνο, μπαίνει ο Luis)
Luis: (τραγουδά) Por que me dejaste tan sola Julian...
Juan: (σταματά και χαμογελά) Αυτό το τραγούδι άρεσε σε κάποια που αγαπούσα πάρα πολύ.
Luis: Τους μαθητές σου τι τους έκανες, τους σκότωσες;
Juan: Κάτι πιο απλό, ακύρωσα τα μαθήματα από τη μία και μετά. Θα τα κάνουμε άλλη μέρα.
Luis: Είσαι έτοιμος;
Juan: Δεν είναι πολύ νωρίς ακόμη;
Luis: Είναι. Αλλά μπορεί να βρούμε κίνηση. Μη φοβάσαι πάντα υπάρχει κάτι να κάνεις στο Μπουένος Άιρες. Λοιπόν έτοιμος;
Juan: Πανέτοιμος.

Fin del capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 669
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Aug 16, 2015 1:38 pm

Μαντάρα τα έκαμε η Λις. Να δούμε πως θα ξεμπλέξει
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sun Aug 16, 2015 3:41 pm

Μπα, κάτι τέτοιες πάντα την γλιτώνουν Cool .
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Mon Aug 17, 2015 6:01 pm

CAPÍTULO 6

ΣΚΗΝΗ 1Η
(O Luis τρέχει με το αυτοκίνητο έχοντας συνοδηγό τον Juan)
Juan: Σταμάτα τρελέ! Στην εθνική οδό οδηγούμε όχι σε ράλι!
Luis: Φοβάσαι τη ταχύτητα, ολόκληρος άνδρας;
Juan: Δε φοβάμαι τη ταχύτητα, εσένα φοβάμαι.
Luis: Θα μπορούσα να πάω και πιο γρήγορα.
Juan: Μη τολμήσεις!
Luis: Να δούμε...
Juan: Δεν έπρεπε να έρθω μαζί σου... λες και δε σε ξέρω.
Luis: Τώρα είναι αργά.
Juan: Αν δε θες να βγάλω ότι έχω φάει πήγαινε πιο αργά.
Luis: Καλά, καλά... πότε γέρασες έτσι εσύ;

ΣΚΗΝΗ 2Η
(O Pablo και η Lis στο σαλόνι. Περνά η Paola)
Lis: Μαμά... Ο Juan μου φαίνεται πως έχει αργήσει.
Paola: Α, δε στο είπα αγάπη μου... Με πήρε τηλέφωνο, θα πάει με τον Luis να πάρουνε απ' το αεροδρόμιο την αδερφή τους τη Victoria.
Lis: Τη Victoria; Νόμιζα ότι ζει στην Ελλάδα και ότι έχει κόψει κάθε σχέση με την οικογένεια.
Paola: Ναι έτσι ήταν τα πράγματα. Αλλά απ' ότι φαίνεται έρχεται με τη κόρη της να μείνει εδώ. Ξέρεις πολλά αλλάζουν στη ζωή του ανθρώπου. Αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες και η μόνη λύση ήταν να γυρίσει στην Αργεντινή, αυτό κατάλαβα.
Lis: Και ο Juan θ' αργήσει;
Paola: Η πτήση φτάνει στις 6.00, βάλε μια καθηστέρηση, βάλε ότι θα θέλουν να μιλήσουν μετά από τόσα χρόνια, τη κίνηση... το πιθανότερο είναι να γυρίσει πολύ αργά. (Ο Pablo κοιτά τη Lis και παρατηρεί το βλέμμα της να γίνεται λυπημένο) Pablo, μήπως θες ένα ακόμα αναψηκτικό;
Pablo: Είμαι εντάξει, ευχαριστώ κυρία Paola.
Paola: Όπως θες. Αφήστε τον Juan τώρα και κοιτάξτε τα μαθήματά σας.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(H Julia κοιτά θλιμμένη τα λουλούδια στο δωμάτιό της όταν μπαίνει η Gaby)
Gaby: Άντε πάλι. Αφού τον θες γιατί δεν τρέχεις κοντά του;
Julia: Γιατί έχω βαρεθεί να είμαι το θύμα. Όσο κι αν τον αγαπώ, έχω αξιοπρέπεια. Πρέπει να μάθει πως κάποια πράγματα πληρώνονται. Πως δε μπορεί ν' απατά μια γυναίκα και μετά εκείνη να τον περιμένει σα να μην έχει συμβεί τίποτα, σα τη πιστή Πηνελόπη.
Gaby: Αν τον απατούσες κι εσύ; Θα ήσαστε πάτσι. Μετά θα συζητούσατε σε άλλη βάση.
Julia: Αυτό δεν είναι σχέση Gaby, σε μια σχέση χωράνε μόνο δύο. Εγώ δεν είμαι τέτοιος τύπος. Δε θέλω να εκδικηθώ. Θέλω μόνο να με σέβονται. Αν του συμπεριφέρομαι έτσι δεν είναι από εκδίκιση αλλά επειδή έχω πληγωθεί και θα ένοιωθα πολύ ηλίθια να πέσω πάλι στην αγκαλιά του. Έχω πληγωθεί, έχω κουραστεί... κι εσύ είσαι η μόνη που μου λες να τον συγχωρέσω. Γιατί;
Gaby: Γιατί εγώ διαχωρίζω το σεξ απ' την αγάπη. Μπορείς να πας μ' έναν άνθρωπο για μια νύχτα αλλά ν' αγαπάς τον φίλο σου. Δε μπορεί να χαλά μια σχέση για μια στιγμή αδυναμίας.
Julia: Είμαστε τόσα χρόνια μαζί. Δε πρόκειται για μια στιγμή αδυναμίας. Έτσι είναι, δεν αλλάζει. Δεν είχαμε μαλώσει, δεν έγινε τίποτα...  Μπορεί να είμαστε απολύτως ευτυχισμένοι και χαρούμενοι κι αυτός να πάει με μια κοπέλα μόνο επειδή του γυάλισε. Και δε ξέρω τι λες αλλά για μένα αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την αγάπη.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(O Luis και ο Juan στο αεροδρόμιο, παίρνουν ένα σνακ)
Luis: (κοιτά το ρολόι) Τι ώρα έρχονται;
Juan: H πτήση είναι για τις 6.00. Αλλά ξέρεις τι γίνεται με τις καθυστερήσεις, στην Αργεντινή ζούμε. Έχουμε ακόμα μιάμιση ώρα για τις 6.00 άρα θα βαρεθούμε να περιμένουμε.
Luis: Ανυπομονώ να δω την αδερφή και την ανιψιά μου. Πόσα χρόνια έχουμε να τις δούμε;
Juan: Από εκείνο το καλοκαίρι στη Σαντορίνη. Πρέπει να πάνε πια 4 χρόνια.
Luis: Ναι, 4 χρόνια κιόλας. Εκείνο το καλοκαίρι τα είχα φτιάξει μ' εκείνη τη ξανθιά Ελληνίδα τη Νίκη... τη θυμάσαι;
Juan: Τη θυμάμαι. Κάθε τι το συνδέεις και με μια γυναίκα.
Luis: Η ανιψούλα μου ήταν τόσο μικρή και πολύ όμορφη. Τώρα θα έχει μεγαλώσει...
Juan: Ναι ήταν ένα πανέμορφο και πολύ ήσυχο κοριτσάκι.
Luis: Juan... Πως έγινε και χαθήκαμε έτσι;
Juan: Τα έχει αυτά η ζωή. Δεν είναι δύσκολο να χαθείς όταν εσύ είσαι στην Αργεντινή και ο άλλος στην Ελλάδα. Έναν ωκεανό και σχεδόν μια ολόκληρη Μεσόγειο μακριά... Η Victoria ήταν ήρεμος χαρακτήρας, ούτε ισχυρογνώμων, ούτε τίποτα τέτοιο... Όταν όμως αγάπησε τον καπετάνιο δε δέχτηκε σε καμιά περίπτωση να της κάνουν κουμάντο. Έφυγε μαζί του. Εσύ ήσουν παιδί ακόμη. Ήμουν πολύ δεμένος μαζί της. Της έλεγα τα πάντα, μου τα έλεγε κι αυτή... Όταν ήμαστε παιδιά μαλώναμε όπως όλα τα αδέρφια. Αλλά όταν μεγαλώσαμε, έγινε η καλύτερή μου φίλη. Ήταν κι η διαφορά ηλικίας μικρή... Εσύ ήρθες πολύ μετά. Εγώ ήμουν 10 εκεινη 13, είχε ξετρελαθεί με τον κατάξανθο μπέμπη.
Luis: Εσύ με ζήλευες;
Juan: Τι να ζηλέψω ρε ψώνιο; Απλώς για λίγο καιρό έγινες το κέντρο της προσοχής. Έρχονταν οι συγγενείς να παίξουν με την ατραξιόν του σπιτιού. Το χαϊδεμένο. Κανείς δε περίμενε κι άλλο παιδί από την οικογένεια Di Carlo. Ήσουν ένα όμορφο και άμυαλο πιτσιρίκι. Δηλαδή δεν έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Δυστυχώς η περιουσία των Di Carlo πρέπει τώρα να μοιραστεί στα 3 αλλά τι να κάνουμε.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Η Gloria και ο Pablo συναντιούνται στον δρόμο και μιλούν συνομοτικά)
Gloria: Λοιπόν, τι έγινε;
Pablo: Δυστυχώς τίποτα, είμαστε πολύ άτυχοι. Ο πατριός δε φάνηκε, θα γυρίσει αργά γιατί πήγε να πάρει την αδερφή του απ' το αεροδρόμιο.
Gloria: Δε το πιστεύω, τέτοια γκαντεμιά!
Pablo: Αύριο μπορείς να πας εσύ στο σπίτι της Lis.
Gloria: Ναι ελπίζω αύριο να διαβάζω με τη Lis, δε ξέρω γιατί είναι λίγο παράξενη...
Pablo: Το ξέρω καλά αυτό. Μακάρι να είσαι πιο τυχερή... θέλω να δεις κάθε κίνησή του, κάθε βλέμμα...
Gloria: Εννοείται. Πρώτα ερευνούμε, διαπιστώνουμε τι παίζει και μετά δρούμε.
Pablo: Φυσικά. Θα αφοσιωθώ όσο μπορώ σ' αυτή την υπόθεση.
Gloria: Έτσι μπράβο. Αλλά μη ξεχνάς. Δε πρέπει να πεις τίποτα σε κανέναν. Μου υποσχέθηκες ότι θα είσαι τάφος. Κι ελπίζω να λες αλήθεια γιατί κι εγώ είχα υποσχεθεί στη Lis ότι δε θα πω τίποτα σε κανέναν.
Pablo: Ναι αλλά εγώ είμαι φίλος σας και νοιάζομαι για τη Lis.
Gloria: Γι αυτό σου το πα.
Pablo: Και όταν λέμε τάφος εννοούμε τάφος.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ο Luis και ο Juan συνεχίζουν τη συζήτησή τους)
Luis: Αυτό που δε καταλαβαίνω είναι πως κάποια στιγμή σταματήσαμε να έχουμε τηλεφωνική επικοινωνία.
Juan: Εντάξει, ποτέ δε σταματήσαμε εντελώς. Τον πρώτο καιρό επικοινωνούσαμε συχνά. Μετά, δε ξέρω με ποιο τρόπο η μητέρα μάθαινε για τις συνομιλίες μας... τι έλεγα εγώ, τι έλεγε εκείνη... Περνούσαμε ολόκληρες μέρες, ολόκληρες εβδομάδες συζητώντας εγώ με τους γονείς μου, τι λέγαμε στο τηλέφωνο. Και γιατί το είπε αυτό, και γιατί είπα εγώ το άλλο, και τι εννοούσε, κι αν το εννοούσε αυτό για μένα, και γιατί το είπε έτσι και δε το είπε αλλιώς και δε ξέρω τι άλλο... πρέπει να τα θυμάσαι...
Luis: Κάτι θυμάμαι.
Juan: Έπειτα ο καθένας ακολουθεί τον δρόμο του του. Η Victoria δε θα ζούσε πια μια άνετη ζωή... το παιδί, τα οικονομικά, οι δουλειές... αυτά δε τα ξέρεις βέβαια εσύ... οι παρέες της στην Ελλάδα ίσως... έχτισε εκεί μια άλλη ζωή.
Luis: Δε μετάνοιωσε ποτέ;
Juan: Αυτό πως να το ξέρω... Όταν όμως βρίσκεις έναν άνθρωπο που πιστεύεις ότι είναι ο άνθρωπός σου δε μετανοιώνεις. Ειδικά αν τα πράγματα πάνε καλά.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Η Celeste κλαίει έξω από το ξενοδοχείο όταν τη βλέπουν η Julia με τη Gaby)
Julia: Celeste... Τι έχεις;
Celeste: Τίποτα.
Julia: Πως τίποτα έχεις πλαντάξει. Ασχολούμαστε με τις δικές μας βλακείες, και δε σε προσέξαμε... Έλα πες μας τι σου συμβαίνει.
Celeste: Τίποτα το πολύ σημαντικό. Για την ακρίβεια δε συμβαίνει τώρα. Όλες μου οι αναμνήσεις είναι σ' αυτή τη πόλη. Πέρασα απ' το σπίτι μου και θυμήθηκα πράγματα που με σύγχισαν. Ο πατέρας μου ήταν τόσο αντίθετος όταν άρχισα να ασχολούμε επαγγελματικά με τη μουσική.  Όταν μπήκα στο συγκρότημα πίστευα ότι ήταν η ευκαιρία της ζωής μου. Όλες αυτές τις μέρες το χαίρομαι πάρα πολύ αλλά σήμερα που πέρασα απ' το δρόμο που ήταν το σπίτι μου... Δε ξέρω τι με έπιασε...
Gaby: Νοσταλγία;
Celeste: Δε ξέρω. Όχι... όχι νοσταλγία.
Gaby: Εγώ νομίζω πως αυτό που συμβαίνει είναι ότι είσαι λίγο κλαψιάρα.
Julia: Gaby! Άσε ήσυχο το κορίτσι. Μπορεί να είναι πιο σοβαρό απ' ότι νομίζεις. (την αγκαλιάζει κι εκείνη κάνει το ίδιο) Εμείς δεν είμαστε μέλη ενός συγκροτήματος μόνο αλλά και φίλες. Μπορεί τώρα να γνωριζόμαστε αλλά νοιαζομαστε η μία για την άλλη. Είμαστε εδώ για να σε ακούσουμε... οποιαδήποτε ώρα.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Lis κάθεται στον καναπέ του σαλονιού όταν έρχεται η Paola και κάθεται δίπλα της)
Paola: Τι έχεις αγάπη μου;
Lis: Τίποτα, γιατί.
Paola: Γιατί φαίνεσαι στενοχωρημένη.
Lis: Παράταμε μαμά, δεν έχω τίποτα.
Paola: Δε γίνεται να ξεγελάς τη μαμά μωρό μου. Θα ήθελες να βγεις λίγο έξω, να πάρεις αέρα...
Lis: Όχι δε θέλω να πάω πουθενά...
Paola: Να μιλήσεις με τους φίλους σου αν δε θες να μιλήσεις μαζί μου. Αυτός ο Pablo είναι το αγόρι σου;
Lis: Θα ήθελε. Αλλά δεν είναι. Απλώς βγήκαμε μια φορά μαζί. Μόνο μια φορά. Αλλά δεν είναι το αγόρι μου.
Paola: Σου αρέσει κάποιο άλλο αγόρι;
Lis: Όχι. Ο Pablo είναι χάλια, δεν είναι το θέμα αν υπάρχει άλλος... δηλαδή υπάρχει άλλος... αλλά δε μπορώ να το συζητήσω μαζί σου (φεύγει)

ΣΚΗΝΗ 9Η
(O Juan και ο Luis περιμένουν στην αίθουσα αναμονής)
Luis: Λες να βγει και να μη το καταλάβουμε;
Juan: Θα αναγνώριζα την αδερφή μου ανάμεσα σε 100.000 ανθρώπους.
Luis: Δε ξέρω, αν έχει αλλάξει... Έχει βγει πολύς κόσμος και δε την έχω δει.
Juan: Μη φοβάσαι, θα την αναγνωρίσουμε. Θα μας δει κι εκείνη...  
Luis: Αλλά δε ξέρει ότι είμαστε εδώ.
Juan: Ναι αλλά ξεχωρίζουμε... Να τη!

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Η Paola μιλά στο τηλέφωνο)
Paola: Δε ξέρω τι να κάνω Sofía. Κάτι απασχολεί τη  Lis αλλά δε θέλει να μου πει. Δε ξέρω πως να την καταφέρω να μου μιλήσει... καλά. Θες να συναντηθούμε.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Ο Juan και ο Luis πλησιάζουν την Victoria και τη Violeta)
Juan: Έκπληξη!  
Victoria: Τ' αγαπημένα μου αδερφάκια. Το ήξερα ότι θα έρθετε! Κάτι μέσα μου το έλεγε. (τους φιλά, στον Luis) Τι κάνεις μικρέ;
Luis: (αρπάζει ψηλά τη Violeta) Πόσο μεγάλωσε η ανιψούλα μου! Τι όμορφη!
Juan: Luis, το παιδί πρέπει να είναι ταλαιπωρημένο απ' το ταξίδι.
Victoria: Ναι, άσε την ήσυχη, κουράστηκε πολύ, δεν είναι συνηθισμένη. Θυμάσαι τον θείο Juan και τον θείο Luis αγάπη μου; Που είχαν έρθει στη Σαντορίνη για διακοπές... καλά εσύ ήσουν μικρούλα...  
Violeta: Ναι...
Luis: Ελάτε, έχω το αυτοκίνητο.
Juan: Που θα πάμε;
Victoria: Είχα σκεφτεί τις πρώτες μέρες να μείνουμε σ' ένα πανδοχείο.
Juan: Θα μείνεις μαζί μου, αφού η κατάσταση με τη μητέρα είναι δύσκολη. Μετά βλέπουμε.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Julia μπαίνει στο καμαρίνι και βλέπει τον Federico)
Julia: Fede, τι κάνεις εδώ;
Federico: Ήρθα μόνο να σε δω. Δε θα μείνω πολύ.
Julia: Μα με ποιο δικαίωμα...
Federico: (σηκώνεται απ' το κάθισμα, τη πλησιάζει και της χαϊδεύει τα μαλλιά) Ησύχασε. Δε θέλω να σε ενοχλώ. Κατάλαβα ότι έκανα λάθος. Πήρες μια απόφαση κι εγώ τη σέβομαι. Σ' αγαπώ αλλά το καταλαβαίνω ότι δε θες να με ξαναδείς. Θα φύγω.
Και σου εύχομαι πάλι καλή τύχη.
Julia: Ευχαριστώ.
Federico: Σου άρεσαν τα λουλούδια μου;
Julia: Ήταν ωραία, ευχαριστώ αλλά...
Federico: Μη λες αλλά, είπα κατάλαβα, δεν επιμένω. (μια πόρτα ανοίγει απότομα)

Fin del capítulo


CAPÍTULO 7

ΣΚΗΝΗ 1Η
(H Julia και ο Federico είναι πλέον πολύ κοντά όταν ανοίγει η πόρτα και μπαίνει η Gaby)
Gaby: (λίγο εκνευρισμένη) Κι αυτό το αστείο συνεχίζεται...

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Ο Luis οδηγεί, στη θέση του συνοδηγού βρίσκεται ο Juan και πίσω η Victoria με τη Violeta)
Luis: Ανιψούλα, πως σου φαίνεται το Μπουένος Άιρες;
Violeta: Έχει πολυ μεγάλους δρόμους.
Luis: Έτσι είναι, τώρα είμαστε στο κέντρο. Πάω αργά για να το δεις καλά.
Juan: Αυτό είναι το αργά για σένα;
Luis: Θα δεις και τη πόλη μας όμως μια μέρα θα πάμε μαζί να σε ξεναγήσω σ' όλα τα μέρη του Μπουένος Άιρες που έχουν ενδιαφέρον.
Juan: (χαμογελά) Εννοεί τα μπαράκια και τα κλαμπ.
Vicoria: Θεέ μου, ελπίζω να μη πάει τη μικρή σε τίποτα κακόφημα καταγώγια.
Luis: Μα τα κακόφημα μέρη έχουν περισσότερο ενδιαφέρον αδερφούλα.
Juan: Και τα ξέρεις και καλύτερα, έτσι;
Luis: Μη τον ακούς Victoria. Συνέχεια λέει κακά πράγματα για μένα, μάλλον γιατί είμαι πιο όμορφος και με ζηλεύει. Αν τον άκουγε κάποιος που δε με γνωρίζει θα νομιζε ότι το μόνο που κάνω στη ζωή μου είναι να ξενυχτάω και να βγαίνω με γυναίκες. Εγώ όμως έχω κι ενδιαφέροντα και καλλιέργεια. Θα την πάω να δει τη Ρικολέτα, το ροζ σπίτι...

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Η Paola και η Sofía κάθονται στο τραπέζι του κήπου και μιλάνε)
Sofía: Έχεις προβλήματα με τα παιδιά;
Paola: Το πρόβλημα είναι πως και τα δύο έχουν γίνει πολύ μυστικοπαθή τελευταία. Ο Fabio δε μου λέει με ποια βγαίνει -που μου τα έλεγε όλα- η Lis πάλι... Καλά ξέρεις πως είναι η Lis.  Σήμερα πάλι μου είπε πως της αρέσει κάποιος αλλά σε μένα δε μπορεί να το πει.
Sofía: Δεν είναι προβλήματα αυτά είναι η εφηβεία.
Paola: Και γι αυτό ανησυχώ. Μήπως έχουν μπλέξει κάπου ή μήπως μπλέξουν... Εσύ που είσαι πιο κοντά σ' αυτή την ηλικία... Θυμάσαι πως ήσουν έφηβη;
Sofía: (σοβαρεύει) Εγώ δεν ήμουν ποτέ ούτε παιδί ούτε έφηβη Paola. Μεγάλωσα σ' αυτό το βρωμερό χωριό του νότου της Ισπανίας, το πιο φτωχό σ' όλη τη χώρα, μες στη βρωμιά και τις κότες. Όταν ήμουν μικρή ο πατέρας μου έπινε και μετά ξυλοφόρτωνε εμένα και τη μάνα μου. Έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς αφορμή. Και μου φώναζε ότι θα γίνω π**** σα κι εκείνη. Όταν χώρισαν νόμιζα ότι θα δω μια άσπρη μέρα. Αλλά κι ο πατριός μου έπινε, μ' έδερνε και μου ριχνόταν. Βέβαια όχι απ' την αρχή, στην αρχή ήταν καλός...
Paola: Χριστέ μου! Τουλάχιστον ο Juan είναι καλός άνθρωπος.
Sofía: Η μάνα μου ξαναπαντρεύτηκε όταν ήμουν 13. Στα 15 ο πατριός προσπάθησε να με βιάσει.
Paola: (ψιθυρίζει) Στην ηλικία της Lis...
Sofía: Ούτε κι εγώ ξέρω πως του ξέφυγα. Όπως καταλαβαίνεις μ' αυτή τη ζωή δεν είχα καθόλου χρόνο και όρεξη για της ψευτοεπαναστάσεις της εφηβείας. Ορκίστηκα να φύγω από κει για πάντα, να γίνω πολύ πλουσια και να τους εκδικηθώ. Ευτυχώς πήρα εκείνη την υποτροφία, για πρώτη φορά η ζωή μου χαμογέλασε.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(H Julia, ο Federico και η Gaby κοιτάζονται για λίγο σιωπηλοί)
Julia: Gaby, μιλούσαμε και... μπήκες λίγο απότομα.
Gaby: Συγνώμη αλλά το καμαρίνι δεν είναι μόνο δικό σου, μπορεί να είσαι η αρχηγός αλλά...
Julia: Μα δε το λέω γι αυτό.
Federico: Συγνώμη Julia, ίσως αυτή δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Θα τα πούμε μια άλλη φορά με περισσότερη ησυχία.
Julia: Αντίο Federico. (εκείνος τη χαιρετά και φεύγει)

ΣΚΗΝΗ 5Η
Paola: Και τον Luis πως τον γνώρισες; Δε μου έχεις κάνει την ιστορία.
Sofía: Τον γνώρισα ένα βράδυ στη Μαδρίτη... Τότε που χόρευα τα σαββατοκύριακα στο Noches, γνωστό κλαμπ, βιτρίνα για κονσομασιόν. Και το αφεντικό ήταν πολύ εντάξει, καθαροί λογαριασμοί. Τότε ήμουν με τον Serrano, έναν πενηντάρη επιχειρηματία, σου έχω μιλήσει πολλές φορές γι αυτόν τον ηλίθιο. Μ' αυτόν είχαμε αρχίσει επαγγελματικά, επειδή του άρεσα οι συναντήσεις μας και τα ραντεβού γίνανε αρκετά και καταλήξαμε να έχουμε κάτι σα σχέση. Ζήλευε πολύ. Τέλος πάντων. Ένα  βράδυ είχε πάει εκεί ο Luis με τους φίλους του. Ανδροπαρέα. Το αφεντικό μου λέει ότι κάποιος φραγκάτος με γουστάρει και θα ήμουν κορόιδο να μη πάω στο τραπέζι του αλλά ήταν πάλι ένας μεσήλικας φαλακρός, φορτωμένος βέβαια, αλλά εκείνη τη βραδιά δεν είχα καμιά όρεξη. Μου λέει εντάξει, ό,τι θες κορίτσι μου, εγώ για σένα το λέω... Εγώ είχα δει τον μικρό, και ήθελα λίγη διασκέδαση. Κάθομαι στο τραπέζι του, μου λέει μπράβο χορεύεις πολύ ωραία, είχα δει ότι μ' έτρωγε με τα μάτια. Καλά αν  η πεθερούλα μου με έβλεπε πως ήμουν ντυμένη εκείνη τη στιγμή θα πάθαινε εγκεφαλικό. Ένα σορτσάκι κι ένα μικροσκοπικό σουτιέν που δε κάλυπτε σχεδόν τίποτα.      
Paola: Σίγουρα θα το πάθαινε. Τη γνωρίζω καλά και είναι μια πολύ συντηριτική γυναίκα.
Sofía: Μόλις πήγε να φύγει, τον σταματώ, παίρνω μια πόζα κι ένα ύφος μοιραίας γυναίκας  και του λέω: “Που νομίζεις ότι πας μικρέ;”
Paola: Δε σου είχε ζητήσει το τηλέφωνό σου;
Sofía: Όχι. Πήγε να διασκεδάσει αλλά μάλλον δεν ήθελε να κάνει κάτι με τις χορέυτριες, είχε μυριστεί ότι είχε πάει σ' ένα πολύ αμαρτωλό μέρος και η αγωγή απ' το σπίτι φαίνεται δε του το επέτρεπε. Αφού του το ζήτησα μου το έδωσε, έδωσα κι εγώ το δικό μου και συναντηθήκαμε την άλλη μέρα. Ο Serrano είχε φύγει εκτός Ισπανίας για δουλειές και ήταν πολύ καλά, ο Luis ήταν πολύ ιππότης. Περνούσαμε ωραία, με πήγαινε σε υπέροχα μέρη, καλά ήταν... Όταν του είπα ότι δούλευα γιατί είμαι από την επαρχία και ήθελα να μπορώ να πληρώνω τις σπουδές μου συγκινήθηκε ο βλάκας.  Όταν κατάλαβα πως ήταν γόνος μιας από τις σπουδαιότερες οικογένειες στην Αργεντινή, δε το πίστευα! Δε μπορούσα να χάσω την ευκαιρία, την άρπαξα κι από κει που θα ήταν μια περιπέτεια για λίγα βράδια, καταλήξαμε να έχουμε δεσμό.
Paola: Και στην Αργεντινή πως βρέθηκες;
Sofía: O Luis έπρεπε να γυρίσει. Μου πρότεινε να πάω μαζί του. Δέχτηκα. Το έσκασα από τον Serrano, μπήκα στο αεροπλάνο στη πρώτη θέση, και να μαι. Νοίκιασε ένα ωραίο διαμέρισμα για μας και να μαι.
Paola: Αλλά γνώρισες και τη Carla Di Carlo... Εκείνη πως...;
Sofía: Πως με αποδέχτηκε, θες να πεις;
Paola: Ναι. Είναι μια γυναίκα...
Sofía: Ναι, καταλαβαίνω τι θες να πεις, δε την έχω συναντήσει πολλές φορές αλλά δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις τι άνθρωπος είναι. Μια ξιπασμένη κυράτσα, που δε θα δεχόταν ποτέ για τον γιο της μια κοπέλα που δεν ανήκει σ' αυτόν τον συγκεκριμένο “κύκλο”. Καλά, όπως καταλαβαίνεις δεν είχα πει την αλήθεια στον Luis “ήρθα να σπουδάσω μόνο για να ξεφύγω απ' το χωριό και εκδίδομαι για να γίνω πλούσια”. Το μόνο καλό που πήρα απ' τον πατέρα μου, ειναι το επώνυμο, που τυχαίνει να είναι και επώνυμο μιας ισπανικής δυναστείας. Επινόησα ότι η οικογένειά μου είχε σχέση μαζί τους, ότι είχε φύγει στην επαρχία γιατί προτιμούσε τον καθαρό αέρα, ότι είχε απλώς προσωρινές οικονομικές δυσκολίες. Είπα ότι ο πατέρας μου πέθανε μετά από ένα φοβερό αυτοκινητιστικό ατύχημα στο οποίο είχε καεί ζωντάνος -αυτό το χάρηκα πάρα πολύ να το λέω- πριν λίγα χρόνια και ότι η μητέρα μου προσπαθούσε να συνέλθει σε μια κλινική στη Σουηδία. Και να ήθελε να τη γνωρίσει αλλά δεν ήταν εύκολο. Όταν γνώρισα τη μητέρα του, συμφωνήσαμε κι οι δυο να παραλείψουμε τις οικονομικές δυσκολίες και όλα όσα δε θα άρεσαν στη μαμά. Εκείνη ήταν πολύ ευτυχισμένη που ο γιος της ήταν με μια γυναίκα από την Ευρώπη και από καλή οικογένεια που δε το έψαχνε πολύ. Όμως σε λίγο καιρό χωρίσαμε... Δε πείραζε όμως γιατί πια ήμουν αρκετά μακριά απ' τον Serrano και επικοινωνούσα με το πρώην αφεντικό μου τον Velarde που με έφερε σ' επικοινωνία μ' ένα φίλο του. Έτσι ξανάρχισα τη παλιά ζωή, με πολυ καλύτερους όρους. Τα υπόλοιπα τα ξέρεις.
Paola:  Ξέρεις σκέφτομαι πως ίσως δεν έπρεπε να τα ξαναφτιάξεις με τον Luis. Τόσα ψέματα είναι δύσκολο μην αποκαλυφθούν, να συντηρείς αυτό το ψέμα για τόσο καιρό.
Sofía: Όχι Paola. Τώρα όμως που τον ξαναβρήκα είμαι αποφασισμένη να μη τον αφήσω να μου ξεφύγει. Θέλω πια να γίνω μια κυρία, και πολύ περισσότερο μια κυρία Di Carlo.    

ΣΚΗΝΗ 6Η
(H Carla στο μπαλκόνι της έπαυλης, όταν έρχεται ο Carlos)
Carlos: Όσο και να μη θες να το παραδεχτείς το ξέρω πως ανυπομονείς για την ώρα που θα ξαναδείς τη Victoria.
Carla: Θα είσαι τρελός μου φαίνεται!
Carlos: Σταμάτα πια Carla. Τότε γιατί κοιτάς όλη την ώρα στο δρόμο;  Φυσικό είναι. Τα παιδιά μας είναι πάντα παιδιά μας, όσο κι αν διαφωνούμε μ' αυτά που κάνουν. Το αίμα νερό δε γίνεται. Θα είχα πεθάνει απ' την αγωνία αν δεν ήξερα ότι ο Juan και ο Luis θα φρόντιζαν να τη φιλοξενήσουν και να τη περιποιηθούν.
Carla: Αυτά τα παιδιά δεν έχουν πάρει τίποτα από μας. Θα αναρρωτιόμουν αν είχε γίνει κάποιο λάθος στο μαιευτήριο αλλά δε μπορεί να έγινε τρεις φορές λάθος.
Carlos: Εδώ είσαι λάθος Carla. Η Victoria έχει πάρει το πείσμα και την αποφασιστηκότητα από μας. Ο Juan είναι σοβαρός και υπεύθυνος. Και ο Luis... είναι ίδιος με τον θείο του τον Paolo.
Carla: Αλλά δε κάνανε ποτέ τίποτα σωστό. Εγώ είχα άλλες φιλοδοξίες για τα παιδιά μου. Με το όνομα, τα λεφτά, τις διασυνδέσεις και την επιρροή μας, θα μπορούσαν να είναι πολύ περισσότερο απ' αυτό που είναι. Δε τους ενδιαφέρει η πολιτική, δε τους ενδιαφέρουν τα λεφτά, ούτε η εξουσία. Ένας ιδιοκτήτης ωδείου, μία παντρεμένη με Έλληνα ψαρά κι ένας αποτυχημένος βολεϋμπολίστας με προβλήματα σα γόνατα.
Carlos: Ότι και να λες η Victoria ήταν πάντα το κοριτσάκι μου. Θύμωσα μαζί της αλλά ποτέ δε θα πάψει να είναι. Δε ξέρω τι θα κάνεις αλλά εγω θα φροντίσω κι εκείνη και την εγγονή μου.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Το αυτοκίνητο του Luis σταματά μπροστά στο σπίτι του Juan)
Luis: Φτάσαμε. Εδώ μένει ο θείος Juan. (βγαίνουν όλοι έξω και ο Luis ξεφορτώνει) Θα τα πάρω εγώ που είμαι πιο δυνατός. Ε, Juan όχι, θα πάρεις κι εσύ λίγα είναι τελικά πολλά. Όχι μικρή εσύ δε θα κάνεις τίποτα, είμαστε στην Αργεντινή και οι γυναίκες δε χρειάζεται να κάνουν τέτοια πραγματα. (Ο Juan αφήνει κάτω μια βαλίτσα, και ανοίγει τη πόρτα, βλέπει τη Paola και τη Sofía στον κήπο)
Juan: Sofía, τι έκπληξη!
Sofía: (χαμογελά) Είχα πολύ καιρό να δω τη Paola αλλά τώρα που βγαίνω με τον Luis θα βλεπόμαστε πιο συχνά.
Juan: Βέβαια!
Sofía: Μήπως θέλετε βοήθεια;
Luis: Όχι, είμαστε άνδρες και τα καταφέρνουμε. (πλησιάζει και τι φιλάει στο μάγουλο) Τι κάνεις αγάπη μου; Να σας συστήσουμε. Από δω η αδερφή μας η Victoria και η κόρη της η Violeta. Η Paola η μνηστή του αδερφού μου, και η Sofía το κορίτσι μου. (χαιρετιούνται, φιλιούνται και λένε χαίρω πολυ)
Paola: Έχω κι εγώ μια κόρη Violeta που είναι στην ηλικία σου, τη Lis. Κι ένα αγόρι, τον Fabio, δυστυχώς έχει βγεί... (φωνάζει) Liiiiis... Φαίνεται δεν ακούει.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Lis φτιάχνεται στον καθρέπτη του δωματίου της)

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Στον κήπο του σπιτιού του Juan)
Juan: Paola. Δε πειράζει, τα κορίτσια θα έχουν όσο χρόνο θέλουν να γνωριστούν. Η μικρή ίσως θα ήθελε να κοιμηθεί λιγάκι, το ταξίδι απ' την Ελλάδα ήταν πολύ κουραστικό.
Paola: Έχεις δικιο αγάπη μου, θα τη πάω να κοιμηθεί. Victoria μήπως θα ήθελες να κάνεις ένα μπάνιο;
Victoria: Τώρα όχι, η αλήθεια είναι ότι ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά, ευχαριστώ πολύ όμως.
Paola: Μήπως θέλετε να φάτε κάτι;
Victoria: Ευχαριστούμε Paola. Έχουμε όμως φάει αρκετά στο αεροπλάνο.
Paola: Καταλαβαίνω, θέλετε μονο να ξεκουραστείτε. Ελάτε μαζί μου. Κι αν θέλετε κάτι...

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Η Celeste βάφεται στο καμαρίνι όταν μπαίνει η Julia)
Julia: Είσαι καλύτερα κορίτσι μου;
Celeste: Ευχαριστώ, είμαι καλά. Αυτό που φταίει είναι ότι κλαίω εύκολα. Δε ξέρω γιατί το παθαίνω και στενοχωριέμαι για ασήμαντα πράγματα.
Julia: Δε πειράζει. Έτσι είμαστε εμείς οι καλλιτέχνες. Ευαίσθητοι.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(O Luis με τη Sofía φεύγουν. Εκείνος της ανοίγει τη πόρτα του αυτοκινήτου)
Luis: Που θες να σε πάω;
Sofía: (πέφτει επάνω του, τον αγκαλιάζει και τον φιλά) Έλεγα να περάσουμε κι αυτή τη νύχτα μαζί.
Luis: Αγάπη μου όχι σήμερα, αλλά θα σε πάω όπου θες.
Sofía: Εγώ θέλω μόνο να είμαι μες στην αγκαλιά σου. Καλά... Αύριο όμως...
Luis: Αύριο πρέπει ν' ασχοληθώ με τις φιλοξενούμενες Sofía.
Sofía: Θα μπορούσες απλώς να πεις πως πια δε σ' ενδιαφέρω. Νομίζεις ότι δεν έχω προσέξει ότι δε σε νοιάζει όπως παλιά; Λοιπόν δε θέλω να με πας πουθενά, παράτα με. (περπατά στο δρόμο και ο Luis τρέχει από πίσω της)

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Paola μόνη με τον Juan στον καναπέ του σαλονιού)
Paola: Αγάπη μου δεν ήξερα ότι η αδερφή και η ανηψιά σου θα μείνουν εδώ.
Juan: Συγνώμη, δε μπορούσα να τις αφήσω κάπου μόνες, ελπίζω να μην είναι κόπος...
Paola: Κανένας κόπος αγάπη μου. Απλώς θα ήθελα όταν αποφασίζεις κάτι τέτοιο να μου το λες πρώτα.  
Juan: Έχεις δίκιο αγάπη. (φιλιούνται, μπαίνει η Lis)

Fin del capítulo


Last edited by mel on Sat Oct 31, 2015 1:23 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Aug 19, 2015 11:30 am

CAPÍTULO 8

ΣΚΗΝΗ 1Η
(O Luis τρέχει πίσω απ' τη Sofía)
Luis: (τη πιάνει απ' το μπράτσο) Σταμάτα τις τρέλες, μπορείς να μου πεις τι σε έπιασε;
Sofía: Καλά με περνάς για χαζή; Δε μ' αγκαλιάζεις, δε με φιλάς όπως παλιά, νομίζεις ότι δε το έχω προσέξει; Απορώ γιατί να είμαστε μαζί αν δε θες να μου δίνεις καμία σημασία.
Luis: Δεν είναι αλήθεια... γιατί δε μπορείς να καταλάβεις πως δε γίνεται όλες οι μέρες να είναι ίδιες;
Sofía: Στη Μαδρίτη ήταν αλλιώς. Θυμάσαι πόσο καλά περνούσαμε στη Μαδρίτη;
Luis: Ναι, θυμάμαι.
Sofía: Δε μ' αγαπάς πια;
Luis: Δεν είναι ότι δε σε θέλω... (της κρατά το χέρι) Το ξέρεις πως μ' αρέσει να είμαι μαζί σου. Αλλά κι εσύ βρε παιδί μου... μη με πιέζεις. Είμαστε λίγες μέρες μαζί, άσε να δούμε...
Sofía: Εγώ σ' αγαπώ. Το βλέπω σοβαρά, δε περνώ τον καιρό μου.
Luis: Ούτε κι εγώ περνώ τον καιρό μου. Σε θέλω, έλα μη παραπονιέσαι...
Sofía: Μήπως υπάρχει άλλη γυναίκα; Γιατί αν υπάρχει άλλη, θα προτιμούσα να μου το πεις παρά να με κοροϊδεύεις.
Luis: Όχι, μη λες βλακείες. Εγώ θέλω μόνο εσένα, αν μου άρεσε άλλη απλώς θα ήμουν με την άλλη. (της χαϊδεύει λίγο τον λαιμό και περνά το χέρι του στον ώμο της) Πάμε τώρα.
Sofía: Καλά. Σε πιστεύω, και ελπίζω να μη κάνω βλακεία που σε πιστεύω. (έχουν φτάσει στο αυτοκίνητο και φιλιουνται)

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Η Lis βλέπει τη Paola και τον Juan να φιλιούνται αλλά κάποια στιγμή σταματάνε)
Lis: Μαμά, θέλω να σου μιλήσω.
Paola: Ναι μωρό μου.
Juan: Γεια σου Lis.
Lis: Μαμά θέλω να μιλήσουμε ιδιαιτέρως, πάμε στη κουζίνα.
Paola: Καλά πάμε, αλλά τι τρόπος είναι αυτός;

ΣΚΗΝΗ 3Η
(To συγκρότημα αποθεώνεται για μια ακόμη φορά στο κέντρο)

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Η Lis με τη Paola στη κουζίνα)
Lis: Μπορείς να μου πεις τι δουλειά έχεις μ' έναν άνδρα που δε σε σέβεται;
Paola: Για τον Juan μιλάς έτσι;
Lis: Ναι για τον Juan. Κουβάλησε εδώ το σόι του χωρίς καν να σε ρωτήσει.
Paola: Για μια μέρα μόνο είναι Lis.
Lis: Δεν έχει σημασία που είναι για μια μέρα. Σημασία έχει ότι δε σε ρώτησε. Φαντάσου να τον παντρευτείς, θα κάνει πολύ χειρότερα.
Paola: Lis αρκετά! Δε πιστεύω ότι το κάνεις θέμα. Είμαι τόσο καιρό με τον Juan και δε θα χωρίσουμε για κάτι τέτοιο. Τον αγαπώ και μ' αγαπά. Καταλαβαίνω ότι μπορεί να μην αισθάνεσαι πολύ άνετα, αλλά επιτέλους δε μπορείς να δείξεις λίγη κατανόηση; Είναι ο άνδρας της ζωής μου, και για μια φορά δε μπορείς να μη χώνεσαι εκεί που δε σε σπέρνουν;
Lis: Τι λες μαμά, μήπως δε ζω κι εγώ σ' αυτό το σπίτι;
Paola: Το σπίτι είναι του Juan και μπορεί να καλεί όποιον θέλει.
Lis: Μάλιστα, επειδή είναι δικό του το σπίτι σημαίνει ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει και να μη μας υπολογίζει;
Paola: Σταμάτα Lis. Γνωρίζεις τι άνθρωπος είναι ο Juan και δε καταλαβαίνω πως κάνεις έτσι. Δε θα σου επιτρέψω να ξαναμιλήσεις μ' αυτόν τον τρόπο! Νομίζεις ότι πάντα πρέπει να γίνεται το δικό σου αλλά δεν είναι έτσι. Όλοι πρέπει μερικές φορές να κάνουμε πίσω, για το καλό όλων. Και δε θέλω ν' ακούω ούτε μια λέξη για τον Juan. Κατανοητό;
Lis: Κατανοητό. Αλλά μετά να μη λες ότι δε στα είπα.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ο Fabio με τη Rita φιλιούνται)
Rita: Σε λίγο θα έρθουν οι γονείς μου.
Fabio: Ένα τελευταίο φιλάκι...
Rita: Σ' αγαπώ πολύ. (φιλιούνται)
Fabio: Καληνύχτα.
Rita: Θα τα πούμε αύριο.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ξημερώνει. Ο Luis ξυπνά, σηκώνεται και ακούει έναν ήχο απ' το κινητό που βρίσκεται στον καθρέπτη)
Luis: (μουρμουρίζει) Ανοιχτό το είχα αφήσει; (το κοιτά) 3 μυνήματα απ' τη Sofia. Τη φορτική αυτή η κοπέλα. (το κλείνει και βγαίνει)

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Στη κουζίνα του σπιτιού του Juan, η Paola με τον Juan και τη Victoria παίρνουν πρωινό)
Victoria: Σ' ευχαριστώ πολύ για όλα όσα κάνεις για μας Paola.
Paola: Τι λες τώρα Victoria. Κάνω ότι θα έκανε ο καθένας, τίποτα διαφορετικό, τίποτα περισσότερο.
Victoria: Για μένα και τη κόρη μου είναι σημαντικό.
Paola: Όχι, μη το ξαναπείς αυτό.
Juan: Η μικρή ακόμα κοιμάται;
Victoria: Ναι, η καημένη... σκέφτομαι ότι θα είναι δύσκολα για κείνη. Να πρέπει να συνηθίσει σε μια ξένη χώρα.
Juan: Όλα συνηθίζονται όμως. Ο άνθρωπος είναι προσαρμοστικό ον. Τουλάχιστον μιλάει ισπανικά, εδώ θα κάνει νέες φίλες, νέους φίλους...
Victoria: Μου έλεγε ότι ήθελε πολύ να γνωρίσει την Αργεντινή και της άρεσε που θα έρθουμε εδώ. Όμως ανησυχώ... η Violeta είναι ένα μοναχικό παιδί, δε κάνει εύκολα φίλους, κλείνεται στον εαυτό της και δε μιλάει καθόλου μερικές φορές. (παύση) Ο θάνατος του πατέρα της την επηρέασε πολύ. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Και πριν έτσι ήταν.
Juan: Φαίνεται έξυπνο κοριτσάκι πάντως. Ξέρεις Victoria, καμιά φορά οι άνθρωποι που φαίνονται ήρεμοι και ήσυχοι και ίσως δε τους προσέχει κανείς έχουν περισσότερη δύναμη από εκείνους που φαίνονται πολύ κοινωνικοί και που κάνουν πολύ φασαρία. (μπαίνει η Violeta)
Violeta: Καλημέρα.
Paola: Καλημέρα μικρή μου. Κοιμήθηκες καλά;
Violeta: Πολύ καλά ευχαριστώ.
Paola: Όπως βλέπεις το πρωινό είναι έτοιμο. Πάρε ότι θες. (μπαίνει ο Fabio)
Fabio: Καλημέρα. Εσύ είσαι η Violeta; Τι κάνεις μικρή, εμένα με λένε Fabio. Είμαστε... θα μπορούσαμε να πούμε ξαδέρφια.
Juan: Αυτό ακριβώς.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, ο Federico κάθεται σ' έναν καναπέ. Βλέπει τη Gaby)
Federico: Gaby! Καλημέρα.
Gaby: Φυσικά δε περίμενες εμένα, έτσι;
Federico: Δε καταλαβαίνω γιατί είσαι τόσο εριστική μαζί μου. Κάθομαι ωραία και καλά στον καναπέ, δε περιμένω κανέναν, μένω σ' αυτό το ξενοδοχείο.
Gaby: Μένεις σ' αυτό το ξενοδοχείο γιατί θες να είσαι κοντά στη Julia.  
Federico: Όχι, μένω σ' αυτό το ξενοδοχείο γιατί δε θέλω να μένω με τη μάνα μου στο σπίτι.
Gaby: Σε παρακαλώ Federico. Τόσο καιρό που βλέπουμε το ίδιο έργο το μάθαμε πια. Είσαι με τη Julia, χωρίζετε γιατί σου γυαλίζει κάποια άλλη, και μετά τη κυνηγάς όπου κι αν πάει. Φροντίζεις να είσαι κοντά της σε κάθε της βήμα. Φεύγεις από το Μπουένος Άιρες και έρχεσαι εδώ, μόνο για σέρνεσαι σα σκυλάκι από πίσω της. “Δε θα ξαναγίνει, στ' ορκίζομαι”, “σ' αγαπώ είσαι η ζωή μου”, “δε μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα, η ζωή μου δε θα έχει νόημα”... Κρίμα, ποιητής άνθρωπος και δε μπορεί να πει κάτι περισσότερο από αυτές τις κοινοτοπίες.
Federico: Μπορεί να έχεις δίκιο Gaby.
Gaby: Κι εσύ έχεις δίκιο όταν λες πως είμαι εριστική μαζί σου. Δεν είναι κάτι προσωπικό αλλά η κατάσταση με έχει κουράσει φίλε μου. Η Julia είναι μια κοπέλα ρομαντική, θέλει να πιστεύει στην αιώνια αγάπη και στην αποκλειστικότητα στον έρωτα. Δεν έχεις σκεφτεί πως απλώς δε ταιριάζετε;
Federico: Και ποια γυναίκα δε θα ήθελε να ζήσει τον απόλυτο έρωτα και ποια δε θέλει την αποκλειστικότητα;
Gaby: Μη το λες. Υπάρχουν και γυναίκες με διαφορετικές αντιλλήψεις. Εγώ για παράδειγμα.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Luis ετοιμάζεται να βγει όταν τον προλαβαίνει στη πόρτα η Carla)
Carla: Πας να δεις την Victoria και τη Violeta;
Luis: Θα το ήθελα, αλλά θα τις δω μετά. Τώρα έχω προπόνηση.
Carla: Αχ Luis. Όλη αυτή η ιστορία με το άθλημα σου έχει αφήσει μόνο σακατεμένα γόνατα.
Luis: Μαμά, σε παρακαλώ, το γόνατό μου τώρα είναι καλά. Και θέλω να σου πω και κάτι άλλο. Ξέρω ότι είχες θυμώσει με την αδερφή μου αλλά σε παρακαλώ να φέρεσαι καλά και σε εκείνη και στη κόρη της... το κοριτσάκι στο κάτω κάτω δε φταίει σε τίποτα.
Carla: Βγαίνεις πάλι με τη Sofía;
Luis: Σ' αυτή τη πόλη όλα μαθαίνονται. Έχουμε αρχίσει να ξαναβγαίνουμε αλλά...
Carla: (διακόπτει) Δεν υπάρχει αλλά. Είναι ένα καθωσπρέπει κορίτσι και σε προειδοποιώ ότι θα έχεις να κάνεις μαζί μου αν σκοπεύεις να της ραγίσεις τη καρδιά. Πότε θα σοβαρευτείς Luis; Πιστεύεις πως οι γυναίκες είναι παιχνίδια για να παίζεις μαζί τους; Ξέρω ότι σε αγαπάει, είναι σίγουρο ότι σε αγαπά για να είναι πάλι μαζί σου. Κι εσύ έχεις φτάσει σε μια ηλικία ότι πρέπει για να παντρευτείς.
Luis: Θα το σκεφτώ μαμά (τη φιλά γι αποχαιρετισμό, εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ο Carlos)
Carlos: Luis. Πες στη Victoria και τη Violeta ότι είναι ευπρόσδεκτες όποια στιγμή θέλουν να έρθουν στο σπίτι.
Luis: Εντάξει. Θα πάρω τον Juan στο κινητό.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Julia κατεβαίνει στη ρεσεψιόν και βλέπει τον Federico με τη Gaby που συζητάνε)
Julia: (χωρίς να κοιτά τον Federico) Καλημέρα.
Federico: Εμένα δε μου μιλάς Julia;
Julia: Φυσικά, η καλημέρα είναι και για τους δύο.
Federico: Χθες δε με είδες αλλά ήμουν εκεί, είδα που έσκισε πάλι το γκρουπ.
Julia: Ευχαριστούμε.
Federico: Κι εσύ φυσικά ήσουν τέλεια.
Julia: Πάντα αυτό προσπαθώ... ευχαριστώ...
Gaby: Μήπως θέλετε να φύγω να τα πούμε καλύτερα;
Julia: Μη γίνεσαι κακιά, η συζήτηση είναι και για τους τρεις μας.
Gaby: Ναι και για τους τρεις... (μιμείται τον Federico) “Ήσουν τέλεια Julia”. Κι εδώ φτάνουμε στο σημείο που η Julia έχει μαλακώσει και μετά από λίγο φιλιέστε και τα φτιάχνετε.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Ο Juan, o Fabio, η Paola, η Violeta και η Victoria στο σαλόνι)
Fabio: Θες τώρα το πρωί να σε γυρίσω στη πόλη μικρή;
Juan: Εκτιμώ τη πρόθεσή σου, αλλά δε πρέπει να πας στο πανεπιστήμιο Fabio;
Fabio: Έλα Juan, αν χάσω δυο μαθήματα δε χάθηκε και ο κόσμος.
Victoria: Είστε όλοι πολύ ευγενικοί αλλά ξεχνάτε ότι κι εγώ έχω μεγαλώσει εδώ. Θα φτιαχτούμε και θα πάμε μια βόλτα. Εκτός κι αν η πόλη έχει αλλάξει τόσο...
Juan: Μπα, δε νομίζω. (έρχεται η Lis)
Lis: (κατεβαίνει τις σκάλες βιαστική) Γεια. Μαμά θα φάω στο σχολείο, έχω αργήσει, γεια σας.
Paola: Κάτσε λίγο Lis...
Lis: Δε μπορώ τώρα βιάζομαι (φεύγει)
Paola: Τι τρόπους έχει αυτό το κορίτσι... Με συγχωρείτε...
Victoria: Δε πειράζει Paola.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(O Federico και η Julia έχουν μείνει μόνη τους, επικρατεί μια αμηχανία μεταξύ τους)
Federico: Σχετικά με αυτό που είπε η Gaby... Εγώ σε καταλαβαίνω και δε θέλω να φανταστείς ότι είμαι εδώ για άλλο σκοπό... αλλά αν τα ξαναβρίσκαμε... εμένα θα μου έδινε πολύ χαρά.
Julia: Τα έχουμε πει αυτά.
Federico: Το ξέρω. Λέω μόνο πως εγώ θα το ήθελα. Θυμάμαι πάντα όσα ζήσαμε μαζί, τα θυμάμαι κάθε μέρα, κάθε λεπτό, κάθε βράδυ...
Julia: Δεν έχουμε μέλλον, έχουμε μόνο αναμνήσεις... αυτό είναι ένα τραγούδι που έχω γράψει, το θυμάσαι;
Federico: Είναι απ' τ' αγαπημένα μου. Το άκουσα και χθες. Αλλά αναρωτιόμουν αν το είχες γράψει για μένα.
Julia: Όχι για σένα. Το είχα γράψει... γενικά.
Federico: Ξέρεις... πολλές φορές όταν άκουγα τα τραγούδια σου σκεφτόμουν μήπως πηγή έμπνευσης ήταν κάποιος άλλος άνδρας κι όχι εγώ... όταν οι στίχοι ήταν πολύ ερωτικοί και σκεφτόμουν πως μπορεί να ήταν για κάποιον άλλον... ζήλευα.

ΣΚΗΝΗ 13Η
(Ο Luis βγαίνει απ' το γυμναστήριο και συναντά τη Sofía)
Sofía: Πως τα πήγες μωρό μου;
Luis: Πολύ καλά. (αγκαλιάζονται και φιλιούνται. Ξαφνικά θυμάται τα λόγια της Carla Πότε θα σοβαρευτείς Luis; Πιστεύεις πως οι γυναίκες είναι παιχνίδια για να παίζεις μαζί τους; Ξέρω ότι σε αγαπάει, είναι σίγουρο ότι σε αγαπά για να είναι πάλι μαζί σου. Κι εσύ έχεις φτάσει σε μια ηλικία ότι πρέπει για να παντρευτείς.)
Sofía: Συμβαίνει κάτι μωρό μου;
Luis: Όχι, τίποτα, μπορούμε να συνεχίσουμε. (ξαναφιλιούνται αλλά κάποιος άνδρας τους παρακολουθεί)
Dario: Νόμιζες ότι μπορούσες να ξεφύγεις ποντικάκι. Τώρα πιάστηκες στη φάκα, κανείς δε γλιτώνει από εμένα.

Fin de capítulo

_________________
[You must be registered and logged in to see this image.] [You must be registered and logged in to see this image.]
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 669
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Aug 19, 2015 5:42 pm

Εύχομαι στον Ντάριο να μην του ξεφύγει η Σοφία! Τόσα παραμύθια που αράδιασε, να δούμε πώς θα τα μπαλώσει. Η Λις βέβαια είναι σε χειρότερη μοίρα χεχε
Μου άρεσε πολύ ο χαρακτήρας της Γκάμπι. Σοκαριστικά ειλικρινής και γι'αυτό εκκεντρικότατη.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Aug 19, 2015 7:17 pm

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
Μου άρεσε πολύ ο χαρακτήρας της Γκάμπι. Σοκαριστικά ειλικρινής και γι'αυτό εκκεντρικότατη.

Να ταν μόνο αυτό καλά θα τανε xixixi .
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Aug 19, 2015 9:10 pm

Το φλασάκι δεν μπόρεσε ν' αντέξει το λογοτεχνικό βάρος του 9ου επεισοδίου carcajadas carcajadas carcajadas , οπότε πάμε στο 10ο. Ο Fernando είναι ο σωφέρ της οικογένειας Di Carlo και ο Norberto ένας ντετέκτιβ που έχει προσλάβει ο Dario για να μάθει για την Sofia.

CAPÍTULO 10

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Το συγκρότημα παίζει και το κοινό το παρακολουθεί με ενδιαφέρον, όταν η μουσική γίνεται πιο χαρούμενη)
Paola: Violeta, θέλεις να χορέψουμε;
Violeta: Δε τους ξέρω αυτούς τους χορούς.
Paola: Τι σημαίνει δε τους ξέρεις, θα τους μάθεις. Καλά δεν επιμένω. Victoria; Καλά για τον Juan δε το συζητώ χορεύει μόνο ταγκό και μιλόγκες. Αυτό ήταν πάντα το πρόβλημα.
Victoria: Εντάξει. Αν και νομίζω πως μετά από τόσο καιρό έχω χάσει τον ρυθμό μου. (έχουν σηκωθεί και χορεύουν)
Paola: Καλά το πας.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Η Lis στο δωμάτιό της με τη Gloria)
Lis: (θυμωμένη) Δε το πιστεύω αυτό που συμβαίνει! Δε μου επετρέψαν να έρθω μαζί τους. Η μαμά είπε πως πρέπει να μου βάλει όρια. Με τιμωρεί! Και ξέρεις γιατί γίνονται όλα αυτά, για ποιον γίνονται όλα αυτά; Για τον Juan.
Gloria: Καλά κι εσύ γιατί θυμώνεις τόσο; Θα σου άρεσε να είσαι με τη μάνα σου, τον Juan, την αδερφή του και τη ξαδερφούλα που δε τις συμπαθείς;
Lis: Δε καταλαβαίνεις τίποτα. Φυσικά και δε τους συμπαθώ και δε θέλω να είμαι μαζί τους. Αυτό που μου τη σπάει είναι ότι πια δε με υπολογίζουν. Η ίδια μου η μάνα με τιμωρεί επειδή κατά τη γνώμη της δε φέρθηκα καλά στους συγγενείς του Juan! Μόνο ο Juan την ενδιαφέρει. Νοιάζεται γι αυτόν περισσότερο από μένα που είμαι κόρη της.
Gloria: Νομίζω ότι υπερβάλλεις Lis.
Lis: Καθόλου, ξέρω πολύ καλά τι λέω και δεν υπερβάλλω καθόλου. Υπάρχουν γυναίκες που βάζουν τον γκόμενο πάνω απ' το παιδί τους και τελικά και η μάνα μου είναι μια απ' αυτές αν και δε θα το πίστευα ποτέ.
Gloria: Εντάξει Lis, είσαι πολύ θυμωμένη. Γιατί δε βλέπεις και την άλλη πλευρά; Θα γυρίσουν πολύ αργά και είναι ευκαιρία για μας να ξενυχτήσουμε με τα παιδιά. Ο Pablo είναι με τ' αγόρια στο Luc θα χαιρόταν πολύ να σ' έβλεπε...
Lis: Σε παρακαλώ, δε με νοιάζει καθόλου ο Pablo, ούτε τ' αγόρια τώρα. Και μη μου μιλάς γι αυτόν τον βλάκα που συνέχεια μου κολλάει.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Το συγκρότημα έχει κατέβει απ' τη σκηνή και εκεί παίζουν πια άλλοι μουσικοί.  Ο Luis σηκώνεται)
Sofía: Που πας αγάπη μου;
Luis: Στα καμαρίνια να συγχαρώ τα κορίτσια.
Sofía: Μήπως θα ζητήσεις και αυτόγραφο;
Luis: Αν μου δώσουν, γιατί όχι; Το ξέρεις ότι πάντα εκτιμούσα τη καλή μουσική.
Juan: Πραγματικά, αυτές οι κοπέλες είναι καταπληκτικές. Χρόνια έχω ν' ακούσω τέτοια μουσική από νέο συγκρότημα. Έχουν τόλμη και φαντασία, να το θυμηθείτε αν κάνουν τις σωστές επιλογές θα φτάσουν πολύ ψηλά.
Luis: (έχει σηκωθεί και φιλά στο κεφάλι τη Sofía) Δε θ' αργήσω μωρό μου.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Ο Dario είναι ξαπλωμένος σ' έναν καναπέ σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο. Κρατά μια φωτογραφία της Sofía που τη φωτίζει μ' έναν αναπτήρα)
Dario: Γύναιο... βρωμοθύληκο... με τσάκισες όμως αυτή τη φορά θα σε μαγκώσω στη φάκα ποντικάκι. Κανείς δε παίζει με τον Dario Serrano.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(O Luis μπαίνει στα καμαρίνια και βλέπει τη Julia με τη Celeste και το σκυλάκι)
Luis: Γεια σας.  
Julia: (λίγο αμήχανα) Γεια σου.
Luis: Ήρθα να σας δώσω συγχαρητήρια γιατί είστε καταπληκτικές. (Απλώνει το χέρι στη Julia κι εκείνη του το δίνει) Είμαι σίγουρος ότι θα γίνεις η μεγαλύτερη σταρ της χώρας (γυρίζει λίγο το βλέμμα του στη Celeste). Εννοώ... όλες θα γίνετε η μεγαλύτερες σταρ της Αργεντινής. (Η Celeste χαμογελά)
Julia: (το σκυλάκι τρέχει) Σφουγγαρόπανο, κάτσε φρόνιμα (το πιάνει και το αγκαλιάζει).
Luis: (γελά) Θύμωσες που είπα πως κάνει για το παρκέ όταν εσύ το λες σφουγγαρόπανο;
Julia: Ναι αλλά εγώ... το λέω με αγάπη.  (μπαίνει η Gaby)
Luis: Κι εγώ το λέω με συμπάθεια. Μου αρέσει αυτό το σκυλάκι. (το χαϊδεύει λίγο) Λοιπόν... συγχαριτήρια και πάλι.
Julia: Ευχαριστούμε.
Gaby: (στον Luis) Σ' έχουμε δει εσένα, δε ξέχνώ φάτσες. Πως σε λένε;
Luis: Luis.
Gaby: Λοιπόν σου αρέσαμε Luis;
Luis: Πάρα πολύ, αυτό έλεγα στις φίλες σας. (πάει προς τη πόρτα) Να μη σας απασχολώ άλλο, συγχαρητήρια και πάλι, αντίο.
Gaby: Γεια σου αγόρι μου. Και τώρα που ξέρεις τον δρόμο, να έρχεσαι συχνά, έχουμε ακόμα αρκετές παραστάσεις. Τα λέμε έτσι; (o Luis χαμογελά και φεύγει, απευθύνεται στη Julia) Εσύ τι με κοιτάς έτσι; Λες πως αγαπάς τον Federico, τώρα σου γυάλισε κι ο Luis; Μη τα θες όλα δικά σου, άσε κάτι και για μας.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(O Carlos με τη Carla στο σαλόνι)
Carlos: Πως και κάθεσαι σπίτι, δεν έχει πρωτάθλημα μπιρίμπας απόψε;
Carla: Κόψ' τις σάχλες Carlos. Καλά είναι και τα κορίτσια αλλά μια φορά μπορώ να χαλαρώσω και στο σπίτι ένα βράδυ.
Carlos: (μελαγχολικά) Ειδικά σήμερα. Που είδαμε τη κόρη μας μετά από τόσο καιρό.
Carla: Σε παρακαλώ, τι σχέση έχει αυτό. Να ξέρεις την ανέχομαι μόνο για το παιδί και γι αυτό δε πλακώνομαι μαζί της αν και μου έχει δώσει τόσες αφορμες.
Carlos: Αφορμές... τριγυρνάει ήσυχα σα το φάντασμα. Και το πρώτο βράδυ προτίμησε να βγει να διασκεδάσει αντί να κάτσει με τον πατέρα της που του έλειψε τόσο.
Carla: Επιτέλους! Σταμάτα, δεν αντέχω άλλο τους ανούσιους συναισθηματισμούς σου Carlos.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(O Juan, η Paola, η Victoria, η Violeta, o Luis και η Sofía περιμένουν τους παρκαδώρους για να πάρουν τ' αυτοκίνητά τους)
Victoria: (στη Violeta) Διασκέδασες αγάπη μου;
Violeta: Ναι, ήταν πολύ ωραία.
Victoria: Μπράβο.
Sofía: (ειρωνικά κι επιθετικά) Εσύ αγάπη μου, πως τα πέρασες, πήρες αυτόγραφο τελικά;
Luis: Μπορείς να μου πεις γιατί μου μιλάς έτσι;
Sofía: Γιατί είδα πως κοίταζες αυτή τη τραγουδίστρια.
Luis: Πως τη κοίταζα δηλαδή;
Sofía: Όπως κοίταζες κι εμένα όταν...
Luis: Όταν;
Sofía: Όταν πρωτογνωριστήκαμε.
Luis: Δε το πιστεύω ότι ζηλεύεις μια γυναίκα που είδα για 2 λεπτά στο καμαρίνι της και που το πιθανότερο είναι να μη τη ξανασυναντήσω ποτέ στη ζωή μου.
Sofía: Κι αν ανταλλάξατε τηλέφωνα;
Juan: Sofía δεν υπερασπίζομαι συχνά τον αδερφό μου αλλά αυτή τη φορά πιστεύω ότι είσαι υπερβολική. Ας μην κατηγορούμε τον Luis συνέχεια.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Έχει ξημερώσει. Η Lis μπαίνει στη κρεβατοκάμαρα όπου κοιμούνται ο Juan και η Paola. Παρατηρεί για λίγο τον Juan που κοιμάται ανάσκελα και το σεντόνι τον σκεπάζει ως τη μέση αφήνοντας το υπόλοιπο σώμα γυμνό)
Lis: (δυνατά) Με τιμωρήσατε αρκετά που δε με αφήσατε να έρθω μαζί σας, τώρα θέλετε να μου στερήσετε και το σχολείο;
Paola: (ξυπνά, κοιτά το ρολόι της) Θεέ μου! Κοιμηθήκαμε αρκετά. Αγάπη μου έχεις δίκιο αλλά αυτός δεν είναι τρόπος, χτυπάμε πριν μπούμε ειδικά όταν πρόκειτε για τη κρεβατοκάμαρα.
Lis: Φυσικά και χτύπησα αλλά δε μου απάντησε κανένας. Έφαγα, πλύθηκα και είμαι έτοιμη, δε θέλω ν' αργήσω εξαιτίας σας.
Juan: (στο μεταξύ έχει κι αυτός ξυπνήσει) Εντάξει Lis, τώρα θα σηκωθώ να σε πάω. (πάει να σηκωθεί αλλά τον κρατά η Paola)
Paola: Πρόσεχε αγάπη μου, είσαι γυμνός!

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Η Victoria έχει σηκωθεί και χτενίζεται αρκετή ώρα και μηχανικά στον καθρέπτη όταν κάποιος χτυπά τη πόρτα)
Victoria: Παρακαλώ.
Violeta: Να μπω;
Victoria: Φυσικά, μπες αγάπη μου. (μπαίνει) Καλημέρα. Έχεις πλυθεί;
Violeta: Ναι μαμά.
Victoria: Αλλά δεν έχεις χτενιστεί, έλα να σε χτενίσω.
Violeta: Μαμά, δεν είμαι πια μωρό.
Victoria: Αχ Violetita... έχεις δίκιο, αλλά το ξεχνάω, δε θέλω να θυμάμαι πόσα χρόνια έχουνε περάσει. Πάμε έξω. (τη πάει στο μπαλκόνι) Αυτό ήταν το δωμάτιό μου όλα τα χρόνια που έζησα σ' αυτό το σπίτι. Σ' αυτό το μπαλκόνι καθόμουν όταν ήμουν μικρή σα κι εσένα κι κοιτούσα τους κήπους και τα δέντρα... Δεν είναι πολύ όμορφα;  Ξυπνούσα, έβλεπα τη θέα και αισθανόμουν υπέροχα. Όνειρευόμουν τόσα πράγματα... Μωρό μου το ξέρω πως η κατάσταση είναι περίεργη εδώ. Βλέπεις οι γονείς μου είναι από τους ανθρώπους που δε συγχωρούν ότι κάποιος μπορεί να πάρει μόνος του αποφάσεις για τη ζωή του.
Violeta: Ο παππούς, μου φέρεται καλά.
Victoria: Καλά. Αλλά ίσως όχι σα τυπικός παππούς. Αν αισθάνεσαι άσχημα, θα φύγουμε από δω, δε ξέρω τον τρόπο αλλά κάτι θα βρούμε.
Violeta: Μαμά, αισθάνομαι μια χαρά, μη μου φέρεσαι σα να μαι από πορσελάνη, δεν έχω τίποτα.
Victoria: Μπορεί να είμαι υπερβολική. Ας ελπίσουμε ότι σιγά σιγά θα συνηθίσουμε και η κατάσταση θα γίνει καλύτερη.
Violeta: Α μαμά ο Fernando.
Victoria: (τον κοιτά λίγο) Έλα, πάμε τώρα μέσα, δεν είναι σωστό να παρακολουθούμε κρυφά τους άλλους.  

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Ο Dario περιμένει κάποιον στο σπίτι και μιλά στο τηλέφωνο)
Dario: Έλα αγάπη μου. Ναι, και μένα μου λείπεις πολύ; Αλλά δουλειές τι να κάνουμε. Τα παιδιά; Ήμουν σίγουρος πως θα τα κατάφερνες περίφημα, έχω παντρευτέι την πιο έξυπνη γυναίκα του κόσμου. (χτυπά το κουδούνι) Αχ... πρέπει να σε κλείσω πάλι για τη δουλειά. Σ' αγαπώ, τα λέμε. (μπαίνει μέσα μια γυναίκα με πολύ προκλητικά ρούχα)
Cruela: Είμαι απ' το γραφείο. Να γδυθώ;
Dario: Θα γδυθείς όταν πρέπει. Πως σε λένε κούκλα;
Cruela: Sofía.
Dario: (νευριάζει) Δε μπορώ ν' ακούω αυτό το όνομα, δε το πιστεύω! (πετάει ένα βάζο και η γυναίκα τρομάζει για μια στιγμή)
Cruela: (ψυχρά) Μπορείτε να με λέτε Cruela ή Lali ή Conchita δε με νοιάζει καθόλου εμένα.
Dario: Καλώς (της αγγίζει τον λαιμό και τους ώμους) θα σε λέω Cruela. Και το μόνο που θέλω για να τα πάμε καλά είναι πλήρη υποταγή. Πάμε τώρα μέσα να εργαστούμε.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(O Fernando παρκάρει το αυτοκίνητο και μπαίνει σε μια καφετέρεια. Παίρνει ένα σάντουιτς και πάει να καθήσει όταν προσέχει ότι εκεί είναι και ο Noberto)
Fernando: Norberto, τι κάνεις;
Norberto: Γεια σου φίλε, έλα να κάτσεις μαζί μου δεν έχω παρέα. Νόμιζα ότι δουλεύεις τέτοια ώρα.
Fernando: Δουλεύω όλη τη μέρα πρακτικά, αλλά αυτή τη φορά το πρωτάθλημα της μπιρίμπας άρχισε νωρίς και είπα να περάσω να φάω κάτι.
Norberto: Τρελάρες αυτοί οι πλούσιοι, έτσι;
Fernando: Θα έλεγα ότι έχουν τη συνηθισμένη αλαζονεία και τις ιδιοτροπίες των ανθρώπων της τάξης του.
Norberto: (παίρνει ένα περίλυπο ύφος)  Αχ φίλε μου... ξόδεψα όλα τα χρόνια μου στο εξωτερικό και γύρισα πίσω στη πατρίδα, γιατί; Εδώ δεν έχω πια φίλους, έχω συγγενείς που προσπαθουν να με γδάρουν για το συμφέρον τους και καμία γυναίκα δε με περιμένει.
Fernando: Δυστυχώς. Τα χει αυτά η ζωή.
Norberto: Τα χει αυτά η ζωή. Αλλά είναι εύκολο να το λες όταν είσαι νέος. Όταν φτάσεις στην ηλικία μου κι όταν μάλιστα τα βάσανα σε έχουν λυγίσει... πέσμου έχεις καμιά κοπέλα.
Fernando: Είχα αλλά χωρίσαμε.
Norberto: Δε πειράζει, νέος είσαι, ωραίος είσαι, θα βρεις το κορίτσι της ζωής σου. Αλίμονο σε μας! Κοίτα λίγο αριστερά σου στο βάθος. Βλέπεις 3 κορίτσια;
Fernando: Ναι, γιατί;
Norberto: Αν πλησίαζες κάποια απ' αυτές τις κοπέλες εσύ θα σου χαμογελούσε. Αν τη πλησίαζα εγώ θα έλεγε τι θέλει ο παππούς σα δε ντρέπεται.
Fernando: Τα παραλές, δεν είσαι γέρος Norberto. Αλλά γιατί δε στρέφεσαι σε μεγαλύτερες γυναίκες, αυτες είναι μικρές ακόμη και για μένα.
Norberto: Καμιά φορά η καρδιά δε σε ρωτάει ποια θ' αγαπήσει. Αν θ' αγαπήσει μεγάλη ή μικρή, πλούσια ή φτωχιά.
Fernando: Εννοείς ότι σου αρέσει κάποια από τις κοπέλες;
Norberto: Ναι. Εκείνη η μελαχροινή με τη κίτρινη μπλούζα μ' έχει τρελάνει.
Fernando: Χμ... ναι... έχω την εντύπωση πως μου το χεις ξαναπεί. Αλλά καλύτερα να μην έχεις ελπίδες. Τα έχει με τον γιο του αφεντικού μου.
Norberto: Είναι ερωτευμένη μαζί του;
Fernando: Τι να σου πω δε ξέρω. Δεν μου αρέσει ν' ανακατεύομαι στις υποθέσεις τους, προτιμώ να κάνω τυπικά τη δουλειά μου.
Norberto: Ναι καταλαβαίνω, αλλά δε ρωτάω από περιέργεια. Μόλις την είδα ξέσπασε ένα κύμα έρωτα και επιθυμίας στη καρδιά μου και θέλω να ξέρω τα πάντα για εκείνη. Ως σωφέρ θα ξέρεις πολλά... ακόμα κι αν δε το θες.
Fernando: Μόνο ότι κατάγεται από αριστοκρατική οικογένεια της Ισπανίας και σπούδαζε κριτικός τέχνης.
Norberto: Τι κομψό! Όσα περισσότερα μαθαίνω, τόσο περισσότερο τη θαυμάζω. Και ο νεαρός πόσων χρόνων είναι;
Fernando: 26.
Norberto: Αχ ότι και να πεις έχεις δίκιο. Πως μπορούν ν' ανταγωνιστούν τα 54 χρόνια μου τα 26. Στον ανθό της ηλικίας. Ξέρεις τι ζώδιο είναι;
Fernando: Δε ξέρω, νομίζω έχει γεννηθεί καλοκαίρι.
Norberto: (χαμογελά) Είπα μήπως έχω καμιά ελπίδα από... αστρολογικής απόψεως. Αλλά ούτε το ζώδιό του ξέρουμε σίγουρα. Σκέφτεσαι ότι είμαι ένας περίεργος άνθρωπος ε;
Fernando: Λίγη τρέλα την έχεις Norberto. Αλλά δε με πειράζει δε μ' ενοχλείς, μπορείς να μου λες ότι θες. Αλλά καλύτερα ξέχνα τη Sofía.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Luis γυρίζοντας από την προπόνηση συναντά τυχαία τη Julia στο πάρκο)
Luis: Ξέρεις από τότε που σε είδα στο πάρκο κάθε φορά που ερχόμουν εδώ ήλπιζα να σε ξαναδώ. Σήμερα πρέπει να είμαι πολύ τυχερός που σε πετυχαίνω μόνη. Χωρίς καν το σφουγγαρόπανο.
Julia: Γιατί, τι θέλεις;
Luis: Ήθελα να σε βρω.
Julia: Μήπως είσαι από εκείνους που ενθουσιάζονται βλέποντας μια γυναίκα πίσω από ένα μικρόφωνο ακόμα κι αν υπό άλλες συνθήκες ούτε που θα τη πρόσεχαν;
Luis: Μα για πρώτη φορά δε σε είδα πίσω από το μικρόφωνο.
Julia: Δε με είχες δει πουθενά, δεν ήξερες τίποτα για μένα;
Luis: Όχι, σε είχα δει μόνο σε φωτογραφία, αλλά δεν είναι το ίδιο.
Julia: Ναι δεν είναι. Αλλά αν συναντούσα εγώ κάποιον που μου φερόταν τόσο απότομα δε ξέρω αν θα ήθελα να τον ξαναδώ.
Luis: Ωραία εγώ είμαι περίεργος. Όχι, δε θα μπορούσα να σκεφτώ κάτι άσχημο για σένα γιατί είδα τα μάτια σου που ήταν θλιμμένα.
Julia: Ναι ήμουν λίγο λυπημένη.
Luis: Είχες πρόβλημα με το αγόρι σου;
Julia: Θες να μάθεις αν έχω αγόρι; Τι σε νοιάζει αφού κι εσύ έχεις κορίτσι.
Luis: Πως το ξέρεις ότι έχω κορίτσι;
Julia: Αφού είδα ότι καθόσουν μαζί της, ότι χόρευες μ' εκείνη. Η μελαχροινή, με τα μακριά μαλλιά που φορούσε ένα ασημί μίνι φόρεμα... Από τη σκηνή τα βλέπω όλα, αν και κάποιοι δε το πιστεύουν.  
Luis: Ναι, δε πίστευα ότι θα πρόσεχες και θα θυμόσουν κάτι τέτοιο. Έχεις να κάνεις κάτι τώρα;
Julia: Όχι, εσύ; Δε δουλεύεις, δε σπουδάζεις;
Luis: Σπούδαζα στην Ισπανία. Αν και οι σπουδές μου ήταν αφορμή να δω και να μάθω πολλά πράγματα, νομίζω ότι το έκανα μόνο για να πάρω ένα πτυχίο με κάποιον βαρύγδουπο τίτλο σπουδων γιατί το θέλανε οι γονείς μου. Έκανα εκεί κάποιες μικροδουλειές αλλά τώρα παίζω σε μια ερασιτεχνική ομάδα βόλεϋ. Που και που μας δίνουν κάποια χρήματα.
Julia: Και είσαι καλός στο βόλεϋ;
Luis: Μου είχαν πει πως θα μπορούσα να φτάσω μέχρι την εθνική όμάδα αλλά ο πρωταθλητισμός θέλει θυσίες. Να μη πίνεις, να μη ξενυχτάς, να τρως πάντα υγιεινά... και για να είμαι ειλικρίνής δε μπορώ να το κάνω.
Julia: Κι εγώ έπαιζα βόλεϋ... αλλά στο ίδρυμα.
Luis: Ποιο ίδρυμα;
Julia: Ήμουν σ' ένα ίδρυμα για παιδιά που έχουν εγκαταλείψει οι γονείς τους. Καλά ήτανε. Όχι τέλεια, αλλά μας φέρονταν καλά, αν θέλαμε ζωγραφίζαμε και κάναμε αθλητισμό... μια φορά όταν ήμουν μικρή ήρθε ένα παιδί που έπαιζε ακορντεόν. Από κείνη την ημέρα σκέφτηκα ότι θέλω ν' ασχοληθώ με τη μουσική.
Luis: Δε το πιστεύω, κι εγώ παίζω ακορντεόν!
Julia: Όχι δε κατάλαβες! Εγώ δε παίζω ακορντεόν, αλλά στα 15 εμφανίστηκε ο πατέρας μου και μου χάρισε μια κιθάρα. Και παίζω και πιάνο. Εσύ είσαι καλός;
Luis: Δυστυχώς όχι τόσο. Μάλλον δεν έχω κανένα ιδιαίτερο ταλέντο πουθενά.
Julia: Δε μπορεί...
Luis: Δε το παίζω μετριόφρων αλλά αυτή είναι η αλήθεια.
Julia: Μήπως απλώς ακόμα δεν έχεις παθιαστεί με κάτι;
Luis: Μήπως θες να μου κάνεις μια αναπάντητη να σε αποθηκεύσω;
Julia: Πέσμου το τηλέφωνό σου.
Luis: ****** Τώρα εσύ.
Julia: ****** Ωραία. Πάω στο ξενοδοχείο και τα λέμε.
Luis: Που μένεις;
Julia: Στο Luz. Αλλά μη μ' ακολουθήσεις. (φεύγει, η Gaby έχει δει τη σκηνή)  

Fin del capítulo


CAPÍTULO 11

ΣΚΗΝΗ 1Η
(H Victoria με τη Violeta στην έπαυλη)
Victoria: Αγάπη μου θα πάω να δω τον θείο Juan, θες να ρθεις;
Violeta: Όχι.
Victoria: Σίγουρα; Θα ήταν μια καλή ευκαιρία να μιλήσετε με τη Lis, ν' αρχίσεις να γνωρίζεις κόσμο εδώ, κορίτσια της ηλικίας σου...
Violeta: Δε νομίζω ότι η Lis με συμπαθεί αλλά ούτε εμένα μου αρέσει.
Victoria: Θα ήταν καλύτερα να περιμένετε να γνωρίσει η μια την άλλη και μετά να κρίνετε. Είστε περίπου ξαδέρφες. Αλλά τι λέω... (κοιτά το ρολόι) Δε πρέπει να έχει σχολάσει ακόμα. Λοιπόν;
Violeta: Θα κάτσω να διαβάσω το βιβλίο μου΄.
Victoria: Εντάξει. Σε χαιρετώ.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Ο Norberto στο διαμέρισμα του Dario)
Norberto: 2 τσιγάρα στο σταχτοδοχείο, 2 ποτήρια σαμπάνιας. Όλα δείχνουν πως δε περνάς πια τις μέρες μόνος.
Dario: Τώρα μαζεύεις πληροφορίες και για μένα Noberto; Μη ξεχνάς, σε πληρώνω για να κατασκοπεύεις άλλους. Λοιπόν, πέσμου τι νέο έχεις.
Norberto: Είναι αδύνατον να παρατηρώ μια ζωή τα πάντα λόγω δουλειάς και να σβήνει αυτή η ικανότητα τις υπόλοιπες ώρες.
Dario: Σιγά τις παρατηρήσεις, η γυναίκα μου θα τα έπιανε αυτά πριν ακόμα πατήσει στο δρόμο αυτής της πολυκατοικίας.
Norberto: Φτηνό, έντονο γυναικείο άρωμα...
Dario: Θα με τρελάνεις; Δε μυρίζει πια.
Norberto: Και στη κρεβατοκάμαρα επικρατεί τεράστια ακαταστασία. Ήταν εδώ μια γυναίκα αλλά από κείνες που δε λέγονται “κυρίες”.
Dario: Ναι, ήταν μια π****. Τι νόμιζες ότι θα την έβγαζα έτσι όλες αυτές τις μέρες;
Norberto: Είναι κι αυτό. Κανονικά εμένα δε με αφορά. Αν μπλέξεις πάλι με καμιά Sofía τόσο το καλύτερο για μένα. Θα έχω αρκετή δουλειά στο μέλλον.
Dario: (ακούγοντας το όνομα εκνευρίζεται και μορφάζει αλλά προσπαθεί να φαίνεται ήρεμος). Αυτό δε πρόκειται να ξανασυμβεί. (ανοίγη τη θήκη) Θες πούρο;
Norberto: To έχω κόψει το κάπνισμα εδώ και καιρό και νοιώθω να έχω ξαναγεννηθεί. Έχω περισσότερες αντοχές και η φυσική μου κατάσταση είναι απίστευτη.
Dario: Σοκολατάκι;
Norberto: (παίρνει ένα, το παρατηρεί και το αφήνει) Μου αρέσουν μόνο οι σοκολάτες Di Carlo. Κι αυτό το σοκολατάκι δεν είναι Di Carlo.
Dario: (ξεφυσά) Ωραία Noberto, πέρνα στο παρασύνθημα.
Norberto: Να θυμηθώ αυτά που έμαθα τελευταία... Οι Di Carlo έχουν 4 υπηρέτριες, μία μαγείρισσα, έναν κηπουρό και έναν σωφέρ. Οι υπηρέτριες δεν είναι ούτε πολύ νέες, ούτε πολύ όμορφες γιατί η κυρία Di Carlo κυρίως, προνοεί ώστε να μην υπάρξουν μπλεξίματα. Ο μεγαλύτερος γιος μένει με μια γυναίκα με 2 παιδιά στην εφηβεία και ετοιμάζεται να τη παντρευτεί. Είναι ιδιοκτήτης ωδείου. Ο σωφέρ είναι ελεύθερος. Σοβαρός και μετρημένος, απρόθυμος να μιλά για προσωπικές υποθέσεις που δε τον αφορούν. Από μια πλευρά αυτό δε μας βολεύει, το θετικό όμως είναι ότι είναι σχεδόν απίθανο να δώσει κάποια λανθασμένη πληροφορία που θα μας μπερδέψει. Ο Luis Di Carlo γεννήθηκε καλοκαίρι άρα είναι Δίδυμος, Καρκίνος, Λέων ή Παρθένος. Οι Δίδυμοι είναι πανέξυπνοι, περίεργοι, κοινωνικοί, δείχνουν ενθουσιασμό για κάθετι καινούργιο γι αυτό τους αρέσουν τα ταξίδια, οι έρευνες και περισσότερο από οτιδήποτε άλλο να χώνουν τη μύτη τους σε ξένες υποθέσεις. Σαν Δίδυμο η δουλειά του ντετέκτιβ έδωσε επαγγελματικό άλλοθι σ' αυτό που πάντα λάτρευα ν' ανακαλύπτω τα άπλυτα των άλλων. Οι Καρκίνοι είναι συνήθως δημοφιλείς, ήσυχοι, συναισθηματικοί, μαμάκηδες... Και οι Λέοντες-αλλά όλοι οι Λέοντες, δεν έχω γνωρίσει καμιά εξαίρεση- απίστευτα μεγάλα ψώνια, επιβλητικοί αλλά και γεναιόδωροι. Η διαίσθησή μου λέει ότι ο φίλος μας ο Luis έχει κάτι και απ' τα 3 ζώδια.
Dario: Σε παρακαλώ. Δε σε πληρώνω για να μου λες ότι ο σωφέρ είναι ελεύθερος ή τα χαρακτηριστικά του Λέοντα.
Norberto: Κι όμως. Η παραμικρή λεπτομέρεια μπορεί να έχει σημασία.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Ο Luis στο μπαλκόνι του διαμερίσματος της , γυμνός απ' τη μέση και πάνω. Εκείνη πάει κοντά του.)
Luis: To ξενοδοχείο Luz είναι πολύ κοντά. Το βλέπω κι από δω.
Sofía: Ναι μωρό μου, αλλά γιατί το λες.
Luis: (σκέφτεται τη Julia
Luis:Είχες πρόβλημα με το αγόρι σου;
Julia: Θες να μάθεις αν έχω αγόρι; Τι σε νοιάζει αφού κι εσύ έχεις κορίτσι.
Luis: Που μένεις;
Julia: Στο Luz. Αλλά μη μ' ακολουθήσεις.)
Πίσω του η Sofía του χαϊδεύει τα μπράτσα και το στήθος και ακουμπά το κεφάλι της στη πλάτη του) Τίποτα. Έτσι μου ρθε.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Ο Federico μπαίνει στο καμαρίνι της Julia κι αφήνει αργά σ' ένα βάζο ένα άσπρο τριαντάφυλλο. Από το πουθενά εμφανίζεται η Gaby)
Gaby: Ναι, άφηνε άσπρα λουλουδάκια στη καλή σου.
Federico: Θα της αφήνω ότι θέλω. Κι εσύ αν δε ξέρεις κάποια πράγματα όπως την αγάπη δεν είναι ανάγκη να τα ειρωνεύεσαι.
Gaby: Σε παρακαλώ Federico. Από μένα δεν υπάρχει πρόβλημα άφησέ της όσα τριαντάφυλλα θες. Τα ξαναφτιάξατε;
Federico: Εεε... όχι ακριβώς.
Gaby: Όχι ακριβώς. Αλλά αυτή τη φορά σου έχει δώσει ελπίδες και πιστεύεις πως θα τη ρίξεις με τα λουλούδια σου, έτσι Fede; Λοιπόν χρυσέ μου για το καλό σου θα σε ενημερώσω πως τώρα είναι δύσκολα τα πράγματα. Μπορεί... να κολακεύεται με το ενδιαφέρων σου αλλά έχουν εμφανιστεί αντίζηλοι διόλου ευκαταφρόνητοι.
Federico: (νευρικά) Τι εννοείς; Μίλα. Γιατί δε μιλάς, πέσμου, θα με σκάσεις.
Gaby: Ησύχασε καλέ μου, φυσικά και θα σου πω. Ψηλός, ωραίος, φραγγάτος, συμπαθητικός... Συναντιούνται στο πάρκο και στα καμαρίνια κι εκείνη δε δείχνει καθόλου ενοχλημένη από το ενδιαφέρον του.
Federico: Τα έχουν; Τον έχει φιλήσει; Βγαίνουν μαζί;
Gaby: Ααα... δε ξέρω τόσες λεπτομέρειες. Δε μου έχει πει ακόμα.
Federico: Μα είστε φίλες, πέσμου τι ξέρεις. Τον γνωρίζω; Ποιος είναι;
Gaby: Πραγματικά δε ξέρω πολλά. Ένα θα σου πω. Σου λέει κάτι το όνομα Luis Di Carlo;
Federico: Luis Di Carlo... Χριστέ μου, ο αδερφός του φίλου μου του Juan! Δε το πιστεύω ο μικρός που έβλεπα στο σπίτι του όταν ήμαστε φοιτητές...
Gaby: Που να δεις πως έχει γίνει τώρα αυτός ο μικρός!

ΣΚΗΝΗ 5Η
(O Juan με τη Victoria σπίτι του)
Victoria: Όλα αυτά τα χρόνια μου λείψατε πάρα πολύ. Ο Χρήστος ήταν ο ιδανικός σύζυγος και πατέρας, μας αγαπούσε πάρα πολύ και το έδειχνε. Η μικρή ήταν υπερβολικά δεμένη μαζί του, φαντάζεσαι τι σοκ έπαθε όταν πέθανε. Αλλά λόγω της δουλειάς έλειπε πολύ και δεν είχε πολλές συναναστροφές στη γειτονιά. Μερικές  φορές μιλούσα με τις μητέρες των συμμαθητών της Violeta αλλά γενικά δεν είχα φίλους. Ελληνικά δεν έμαθα ποτέ πολύ καλά. Μέχρι τον θάνατό του δε ζούσαμε πλούσια αλλά ήμαστε καλά. Μετά ανακαλύψαμε χρέη που δε μας είχε πει, μάλλον για να μη με κάνει ν' ανησυχώ. Έτσι ήταν. Ήθελε τη χαρά να τη μοιράζεται μαζί μας
και τη λύπη να τη φορτώνεται μόνος του. Τα πράγματα έγιναν πολύ δύσκολα. Σε μια χώρα με τεράστια οικονομικά προβλήματα και τόση ανεργία δε γινόταν να βρει δουλειά μια αλλοδαπή που ούτε καν μιλούσε καλά τη γλώσσα. Καταλήξαμε να ζούμε με τη βοήθεια της εκκλησίας.
Juan: (της πιάνει το χέρι) Victoria... γιατί ποτέ δε μας τα είπες όλα αυτά;
Victoria: Γιατί... γιατί δεν ήθελα να σας στενοχωρήσω, γιατί δεν ήθελα η μαμά να αισθανθεί νικήτρια και να πανηγυρίσει πάνω στη δυστυχία μου, γιατί πίστευα ότι θα τα κατάφερνα μόνη και ήμουν πολύ περήφανη για να δεκτώ οποιονδήποτε οίκτο ή βοήθεια από αυτούς με τους οποίους μάλωσα... Τώρα δεν έχω κουράγιο, τώρα τα δέχομαι όλα. Να μένω σπίτι, να έχω σωφέρ... Με τη μαμά η ατμόσφαιρα είναι ψυχρή,  ακόμα και στη Violeta φέρεται τυπικά ο μπαμπάς όμως πάντα θέλει να βοηθά. Μίλησε στον διευθυντή του σχολείου κι από Δευτέρα η Violeta θα πηγαίνει εκεί. Δε ξέρω πως θα τα καταφέρει.
Juan: (αγκαλιάζονται) Victoria δε πρέπει να τα βλέπεις σαν ήττα όλα αυτά. Είμαστε οικογένεια και οι οικογένειες μπορεί να μαλώνουν αλλά νοιάζεται ο ένας για τον άλλον. Μετά απ' ότι έγινε πως γίνεται να μη σου συμπαρασταθούμε; (ανοίγει η πόρτα και μπαίνει η Paola, η Lis, o Pablo και η Gloria)
Lis: (φωνάζει) Ο Juan αγκαλιάζει μια άλλη γυναίκα! (εκείνη τη στιγμή ο Juan και η Victoria αφήνουν ο ένας τον άλλον, η Victoria τους κοιτά)
Juan: (κρατά το χέρι της Victoria παίρνοντάς τη μαζί του και πάει προς τους άλλους). Γεια σου αγάπη μου. (φιλά τη Paola)
Paola: Συγνώμη για τη Lis Juan.
Juan: Γεια σας παιδιά. Θα πάω στη δουλειά και θ' αφήσω τη Victoria σπίτι.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ο Luis μπαίνει στην έπαυλη, πετά το σακίδιο στον καναπέ και χαϊδεύει τη Violeta)
Luis: Τι γίνεται ανιψούλα.
Violeta: Καλά Luis.
Luis: Που είναι η μαμά, σε άφησε μόνη;
Violeta: Πήγε στον θείο Juan.
Luis: Δε πήγαινες κι εσύ, να κάνεις παρέα με τη Lis.
Violeta: Αυτό μου το είπε και η μαμά αλλά η Lis δε με συμπαθεί.
Luis: Πως το λες αυτό; Βρεθήκατε για λίγο και ούτε καν μιλήσατε.
Violeta: Το λέω γιατί απλώς το ξέρω.
Luis: Καλά. Αν έχεις μαντικές ικανότητες δεν επιμένω. Αλλά η Lis δεν είναι κακιά. Μπορεί να ντύνεται και να βάφεται περίεργα και να πιστεύει πως είναι ότι καλύτερο έχει υπάρξει στον κόσμο ποτέ αλλά μπορεί μια μέρα να γίνετε καλές φίλες. Εξάλλου όλοι έχουμε τα ελλατώματά μας.
Violeta: Εσύ τι ελλάτωμα έχεις;
Luis: Εγώ... κανένα, ατυχές παράδειγμα. Και η κοπέλα μου η Sofía πως σου φαίνεται;
Violeta: Δε μ' αρέσει. Δε ξέρω γιατί.
Luis: (έκπληκτος) Είναι καλό να είναι κάποιος ειλικρινής αλλά νομίζω ότι ήσουν λίγο απότομη ανιψούλα.
Carla: (εμφανίζεται ξαφνικά) Περίεργο αυτό το παιδί. Αλλά κόρη της Victoria, τι να περιμένεις;
Luis: Μαμά... που ήσουν, μας κατασκόπευες;
Carla: Σταμάτα τις βλακείες Luis. Άκουσα χωρίς να το θέλω. Λοιπόν τα φτιαξες με τη Sofía Luneira κι εγώ το μαθαίνω τελευταία;
Luis: Μα δε το κρατάμε κρυφό, βγήκαμε μαζί με τον Juan και τη Paola.
Carla: Αλλά δε σκέφτηκες να μου το πεις. Μάλλον απέφυγες να μου το πεις για να μη σε πιέσω να κάνεις αυτό που πρέπει.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Στο σαλόνι η Paola, η Lis, η Gloria και ο Pablo)
Paola: Έχεις εξαντλήσει πια την υπομονή μου Lis. Δε μπορείς μια φορά να φερθείς σα κανονικός άνθρωπος. Τι ντροπή κι αυτή.
Lis: Τώρα φταίω εγώ; Μπαίνουμε και τον βλέπουμε αγκαλιά με μια γυναίκα. Που να ξέρω πως είναι η αδερφή του; Αφού κι εσύ το σκέφτηκες, σε είδα μαμά.
Paola: Μη λες βλακείες, θα μ' απατούσε και θα έφερνε στο σπίτι τη φιλενάδα του για να την αγκαλιάζει; Σε παρακαλώ!
Lis: Αλλά δεν αποκλείεις να σε απατάει. Ξέρεις ότι μπορεί να σ' απατήσει με μια πιο νέα και πιο ωραία γυναίκα.
Paola: Όχι ο Juan με αγαπά και δε με απατάει και δε θα μ' απατούσε ποτέ. Πως μιλάς έτσι στη μάνα σου μπροστά στους φίλους σου; Να πάει με μια πιο νέα και πιο ωραία; Χάσου απ' τα μάτια μου. Άντε πηγαίνεται να διαβάσετε.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Carla και ο Luis μόνοι τους)
Luis: Σε παρακαλώ μαμά ας μην ανοίγουμε την ίδια συζήτηση.
Carla: Μετά από τόσο καιρό τα ξαναφτιάξατε. Αυτό σημαίνει ότι αυτό που έχετε είναι δυνατό. Είναι μια κοπέλα όμορφη, σπουδαγμένη, σοβαρή, με αρχές και από καλή οικογένεια. Τι άλλο θα ήθελες να έχει η σύζυγός σου;
Luis: Δε λέω... αλλά μήπως θα έπρεπε να πάρω εγώ αυτή την απόφαση όταν νιώσω έτοιμος.
Carla: Αν δεν ήμαστε εμείς οι γυναίκες να πιέζουμε εσείς οι άνδρες θα παντρευόσασταν μετά τα 50. Πότε θα συνηδητοποιήσεις πως δεν είσαι πια παιδί και πως η ζωή δεν είναι παιδική χαρά για να παίζεις; Έχεις υποχρεώσεις απέναντι στους άλλους ανθρώπους.  

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Juan στο ωδείο βλέπει μια μαθήτριά του να παίζει πιάνο όταν εμφανίζεται μπροστά του ο Federico)
Juan: Πολύ ωραία Luisa. Να δούμε και το επόμενο. Μια στιγμή λίγο. Federico τι θες εδώ;
Federico: Μπορώ να σου μιλήσω λίγο;
Juan: Έγινε κάτι; Είναι επείγον;
Federico: Όχι, κάνε τι δουλειά σου.
Juan: Καλά σε 10 λεπτά τελειώνουμε. Έλα Luisa (H Luisa αρχίζει να παίζει, ο Federico πηγαίνει στο χωλ και από τη νευρικότητά του βγάζει τσιγάρο αλλά η μεγάλη πόρτα είναι ανοιχτή και τον βλέπει) Fede, μη μου βρωμίζεις τον χώρο. Αν θες πήγαινε έξω και μιλάμε μετά.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Η Victoria γυρίζει στην έπαυλη και συναντά στην είσοδο τον Fernando)
Fernando: Γεια σας κυρία.
Victoria: Γεια σου Fernando.
Fernando: Κυρία ο πατέρας σας μου έχει ζητήσει να σας πηγαίνω εγώ όπου χρειάζεστε. Δε θα του αρέσει να μάθει ότι βγαίνετε χωρίς εμένα.
Victoria: Αν είναι δυνατον! Fernando να πεις στον πατέρα μου ότι δε χρειάζομαι σωματοφύλακες.
Fernando: Συγνώμη κυρία αλλά αυτό πρέπει να το πείτε εσείς.
Victoria: Ναι, έχεις δίκιο. Ο πατέρας μου... τέλος πάντων.
Fernando: Εγώ πάντως είμαι στη διάθεσή σας κυρία.
Victoria: Ευχαριστώ Fernando.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(O Juan με τον Federico στο ωδείο)
Federico: Ούτε καν προσπαθείς να προσποιηθείς ότι χαίρεσαι που με βλέπεις Juan.
Juan: Δεν είναι αυτό. Απλώς η δουλειά είναι δουλειά. Και σε 20 λεπτά έχω κι άλλο μάθημα.
Federico: Θυμάμαι που ήμαστε καλοί φίλοι και που ερχόμουν σπίτι σου, γνώριζα τους γονείς σου, τον αδερφό σου τον μικρό με τα ξανθά μαλλιά... Αλήθεια τι κάνει τώρα;
Juan: O Luis από τότε έχει ψηλώσει πολύ, τα μαλλιά του έχουν σκουρύνει, επίσης έχει σπουδάσει στην Ευρώπη... αλλά μάλλον δε σ' ενδιαφέρει τόσο. Κάτι θες να μου πεις και μου το φέρνεις γύρω γύρω. Πάντα ήμουν της άποψης πως όταν θες να πεις κάτι το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μπεις κατεθείαν στο θέμα.
Federico: Κι όμως έχει σχέση. Σου έχω πει πως είχα σχέση με τη Julia την αρχηγό των Blancas. Την έχασα, από δικές μου βλακείες, το παραδέχομαι. Αλλά δεν έπαψα να την αγαπώ, είμαι ερωτευμένος μαζί της. Την ακολούθησα, την παρακάλεσα, της μίλησα... Νόμιζα πως ήμουν σε καλό δρόμο για να τη ξανακερδίσω όταν άκουσα ότι φλερτάρει με τον αδερφό σου.
Juan: Με τον αδερφό μου;! Πρώτη φορά το ακούω αυτό. Δε ξέρω τίποτα, όχι ο Luis δε μου έχει πει τίποτα, έχει κορίτσι, βέβαια πάντα ήταν άστατος με τις γυναίκες αλλά... πραγματικά πρώτη φορά το ακούω. Ποιος στο είπε;
Federico: Μια κοπέλα απ' το συγκρότημα.
Juan: Πολύ κοντινή πηγή δηλαδή... Μήπως η κοπέλα σε γουστάρει και σου είπε κάτι που επινόησε για να σε απομακρύνει από τη Julia;
Federico: Πραγματικά δε ξέρω γιατί μου το είπε. Αλλά τη γνωρίζω εδώ και πολύ καιρό και ότι μου έχει πει έχει βγει αληθινό.
Juan: Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι μια μέρα εγώ και ο Luis βγάλαμε έξω την αδερφή μας και τη κόρη της που ήρθαν από την Ελλάδα. Ήταν και οι φίλες μας μαζί μας. Μετά ο Luis πήγε να συγχαρει τις κοπέλες. Ενθουσιάζεται σα παιδί. Αλλά τίποτα άλλο. Κοίτα έχουμε μια διαφορά ηλικίας κι αυτά τα πράγματα προτιμά να τα συζητά με τους φίλους του, όμως βλεπόμαστε συχνά και αν συνέβαινε κάτι μάλλον θα το ξερα.
Federico: Ευχαριστώ Juan.
Juan: Ποια στο είπε;
Federico: Η Gaby, εκείνη η ψηλή.
Juan: Είναι φανταστικό συγκρότημα. Η κοπέλα σου τραγουδά θεϊκά, η κοπέλα στο μπάσο...
Federico: Η Celeste είναι ένας άγγελος που γλίστρησε απ' τον ουρανό.
Juan: Celeste τη λένε; Της πάει αυτό το όνομα. Είναι όντως μια κούκλα.
Federico: Το ήξερα πως μιλούσες γι αυτή επειδή είναι όμορφη, όχι επειδή σ' ενθουσίασε το μπάσο.
Juan: Ναι είναι πολύ όμορφη δε μπορώ να πω πως δε το πρόσεξα.
Federico: Θα της την έπεφτα αν δεν ήταν τόσο κοντά στη Julia. Παλιά εννοώ. Γιατί τώρα θέλω να είμια πιστός, να προσέχω μόνο εκείνη.
Juan: Αυτό είναι το σωστό.
Federico: (σηκώνεται) Σ' ευχαριστώ, δε ξέρω τι γίνεται με τον αδερφό σου αλλά ξέρω ότι είσαι ειλικρινής μαζί μου. Όμως πρέπει να σου πω πως αν τρέχει κάτι με το κορίτσι μου δε θα υπολογίσω πως είναι αδερφός σου.
Juan: Αντίο Fede. Τα λέμε.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Sofía κάνει ψώνια με τις 2 φίλες της σ' εναν εμπορικό δρόμο. Για λίγο βλέπει τον Dario αλλά εκείνος εξαφανίζεται στον κόσμο, μετά προσπαθεί να τον ξαναδεί αλλά δεν τα καταφέρνει)

Fin del capítulo


Last edited by mel on Wed Sep 09, 2015 8:36 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 669
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Fri Aug 21, 2015 9:00 pm

Η Carla έπρεπε να έχει κόρη τη Σοφία κι εγγονή τη Λις, τέτοια που είναι.

Ο Ντάριο ήθελε υποταγή και κάλεσε την Κρουέλα; Σε παρακαλώ, Ντάριο, η Κρουέλα είναι icon ψηλομύτας, δεν υποτάσσεται σε κανένα! Εκτός αν την κάλεσε για να υποταχθεί αυτός σ'εκείνη. Τότε συγχωρείσαι, Ντάριο.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sat Aug 22, 2015 4:16 pm

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
Η Carla έπρεπε να έχει κόρη τη Σοφία κι εγγονή τη Λις, τέτοια που είναι.

Η ζωή είναι άδικη xixixi .
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sat Aug 22, 2015 4:36 pm

CAPÍTULO 12

ΣΚΗΝΗ 1Η
(O Juan επιστρέφει σπίτι όπου τον περιμένει η Paola)
Juan: (τη φιλά) Τι γίνετε αγάπη μου.
Paola: (κάθονται αγκαλιασμένοι στον καναπέ και τον κοιτά) Φοβάμαι ότι έχω  προκαλέσει πολλά προβλήματα στη ζωή σου Juan.
Juan: Μη σκέφτεσαι βλακείες, σιγά το πράγμα. Η Lis είναι λίγο αυθόρμητη, ε και τι έγινε.
Paola: (ακουμπά το κεφάλι της στον ώμο του) Κάποιες φορές αυτό που σκέφτομαι είναι ότι θέλει να μας χωρίσει.
Juan: Κι εγώ νόμιζα πως είχε αποδεχτεί πια τη σχέση μας. Αλλά τη μια μέρα είναι έτσι, την άλλη αλλιώς.
Paola: Ίσως της είναι δύσκολο να καταλάβει πως εγώ κι ο πατέρας της τελειώσαμε. Ακόμα κι αν τον πατέρας της τον βλέπει ελάχιστες φορές. Θα προτιμούσε να ήμαστε οικογένεια.  (σηκώνεται) Αλλά τι θέλει πια; Είναι μια κακομαθημένη. Δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο παιδί χωρισμένων γονιών. Δε μπορούσε να είναι όπως ο Fabio, τι άλλο να κάνω για κείνη; Τη προσέχω, της δίνω λεφτά, της κάνω τα χατίρια. Ε δε γίνεται και να κλειστώ σε μοναστήρι επειδή χώρισα.
Juan: Φυσικά. Δε τελειώνει η ζωή με τον χωρισμό. Η Lis θ' αναγκαστεί ν' αποδεχτεί κάποια πράγματα θέλει δε θέλει.
Paola: Μήπως να επισπεύδαμε το θέμα του γάμου;
Juan: Έχεις δίκιο πολύ καλή ιδέα. Μόλις ξελασκάρει λίγο η δουλειά θα το τακτοποιήσω αμέσως. Εσύ μπορείς από τώρα να κοιτάξεις κάποια πράγματα όπως τις μπομπονιέρες.  

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Η Sofía θυμάται τη στιγμή που είδε τον Dario και τον έχασε. Θυμάται το παρελθόν.
Sofia: (είναι αρκετά προκλητική, έχει τα χέρια της στο λαιμό του) Τι έχεις Dario, εγώ ήρθα για να περάσουμε καλά.
Dario: (της κατεβάζει βίαια τα χέρια) Που ήσουν το πρωί που σε έπαιρνα 100 τηλέφωνα, με ποιον γυρνούσες ποντίκι;
Sofia: Κοιμόμουν... Αγάπη μου μη βάζεις άσχημα πράγματα στο μυαλό σου.
Dario: Δε με ξεγελάς εμένα ποντίκι. Να βάλεις καλά σ' αυτό το κούφιο το κεφαλάκι πως όσα ήξερες, με εμένα τελείωσαν. (της πιάνει τον λαιμό) Κατάλαβες ποντίκι; Κανείς δε παίζει με τον Dario Serrano. Κι όσοι το προσπάθησαν δε γλίτωσαν, κατανοητόWink

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Έχει ξημερώσει. Η Victoria με τον Carlos στο γραφείο της έπαυλης)
Victoria: Σε παρακαλώ πατέρα. Εκτιμώ όσα κάνεις για μένα και τη Violeta. Όμως κοντεύω πια τα 40 και δε χρειάζομαι κανέναν να με προσέχει.
Carlos: Βλέπω πως πάλι διαστρέφεις τη πραγματικότητα όπως έκανες μικρή Victoria. O Fernando είναι σοφέρ και όταν βγαίνεις από την έπαυλη είναι φυσικό να ζητάς τις υπηρεσίες του. Γι αυτό πληρώνεται. Δε καταλαβαίνω γιατί να αρνείσαι κάτι που σου προσφέρεται.
Victoria: Δε σου κρύβω ότι από μικρή είχα την εντύπωση πως οι σοφέρ ποτέ δεν απασχολούνταν μόνο με το να με πάνε από το ένα μέρος στο άλλο.
Carlos: Δε σου κρύβω ότι το είχα καταλάβει. Πάντα είχες μεγάλη φαντασία. Τώρα όμως είσαι πια γυναίκα όπως είπες. Δεν είναι λογικό να σκέφτεσαι περίεργα πράγματα. Ο Fernando είναι σοβαρός, διακριτικός... είχες κάποιο πρόβλημα μαζί του;
Victoria: Όχι.
Carlos: Λοιπόν μην αδικείς έναν άνθρωπο που απλώς κάνει τη δουλειά του. Χαίρομαι που γύρισες Victoria. Δε ξέρω πως ήταν όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα εδώ όμως θα είσαι όπως μια βασίλισσα στο βασίλειό της. Δε θα στερηθείς τίποτα απ' όσα ανήκουν στην οικογένεια.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(H Lis με τον Pablo και τη Gloria στο προαύλιο του σχολείου)
Pablo: Τα πας καλά τώρα με τη μάνα σου Lis;
Lis: Αγόρι μου είσαι βλάκας; Δεν είπα να μη ξαναμιλήσουμε γι αυτό το θέμα;
Gloria: Πως του μιλάς έτσι Lis;
Lis: Πως να του μιλήσω αφού δε καταλαβαίνει;
Pablo: Συγνώμη...
Lis: Εγώ το ξέρω πως ο Juan δε κάνει για τη μαμά μου. Αλλά αυτή δε το βλέπει, για αυτή πάντα εγώ έχω άδικο, πάντα φταίω εγώ.
Gloria: Μετά απ' αυτό που της είπες πως ο Juan θα φύγει με μια πιο νέα και πιο όμορφη δεν είχε άδικο να σου θυμώσει.
Lis: Δε το πιστεύω πως παίρνεις το μέρος της. Και οι τρεις ξέρουμε πως δε πρέπει να παντρευτεί τον Juan.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(H Paola και η Sofía περπατούν στα μαγαζιά)
Paola: Γιατί είσαι έτσι Sofía; Εγώ ήθελα να σου πω κάτι πολύ ευχάριστο και να ξεσηκώσουμε τα μαγαζιά.
Sofía: Εντάξει, πες πρώτα εσύ το ευχάριστο.
Paola: Είναι σοβαρό;
Sofía: Καλά θα σου πω. Χθες ήμουν για ψώνια με 2 φίλες μου όταν είδα έναν άνδρα... ήταν ο Dario Serrano.
Paola: O Dario Serrano; Αποκλείεται. Αφού δεν είχες καμιά επαφή μαζί του από τότε που έφυγες απ' την Ισπανία. Θα ερχόταν μετά από 3 χρόνια στην άκρη του κόσμου να σε βρει; Άσε που λογικά ήταν αδύνατο να ξέρει που βρίσκεσαι. (την πιάνει απ' τον ώμο) Έλα μη στενοχωριέσαι άδικα. Θα είδες κάποιον που του έμοιαζε. Πολλοί άνθρωποι μοιάζουν.
Sofía: Όχι ήταν αυτός! Δε ξέρω πως το έμαθε και τι θέλει από μένα, είναι ένας διάβολος, από τους ανθρώπους από τους οποίους μπορείς να περιμένεις τα πάντα.  
Paola: Πως είσαι τόσο σίγουρη; (ανήσυχη) Μη μου πεις ότι σε πλησίασε και σου μίλησε...
Sofía: Όχι, καμία σχέση, τον είδα μόνο για μια στιγμή. Και μετά προσπάθησα να τον ξαναδώ αλλά είχε χαθεί μες στον κόσμο. Φιλενάδα μακάρι να έχεις δίκιο. Αλλά ήταν ίδιος, όπως είχα αφήσει τον Dario στην Ισπανία, λίγο παχύς, γκρίζοι κρόταφοι, φαβορίτες... Φορούσε κοστούμι του άρεσαν πολύ τα κοστούμια, τα έβαζε συχνά εκτός δουλειάς.
Paola: Μην είσαι χαζούλα. Σε αναστάτωσε ένας άνδρας που είδες μια στιγμή και που έμοιαζε με τον Dario; Δεν έχει καμιά δουλειά ο Dario εδώ. Αν ερχόταν για δουλειές θα πήγαινε στο Μπουένος Άιρες, αν ήθελε να κάνει διακοπές στη Παταγονία, αλλά όχι εδώ.
Sofía: Μάλλον έχεις δίκιο. Αλλά είδα εκείνον τον άνδρα και μου πέρασε απ' το μυαλό αυτή η παράλογη ιδέα ότι ο Dario είχε φτάσει μέχρι την Αργεντινή για να με τιμωρήσει. Είναι κακός και εκδικητικός άνθρωπος. Είδα αυτόν τον τύπο και ξεπήδησαν απ' το μυαλό μου όλες οι φριχτές αναμνήσεις, οι φωνές του, οι έλεγχοι, οι προσβολές, οι στιγμές που γινόταν βίαιος...
Paola: Δεν είναι ανάγκη να τα θυμάσαι αυτά. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Σ' ένα παρελθόν πολύ μακρινό.
Sofía: Ναι, έτσι θα είναι. Λοιπόν; Πες μου το δικό σου ευχάριστο.
Paola: Α, όχι έτσι, σιγά σιγά. Έλα, κερνάω καφέ και θα στα πω.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Το συγκρότημα κάνει πρόβα στο κλαμπ όταν μπαίνει ο Federico. Ένα κινητό χτυπά στο τραπεζάκι αλλά κανείς δε το σηκώνει και σταματά. Η Lola σταματά να παίζει και τα κορίτσια κάνουν το ίδιο)
Celeste: Γιατί σταματήσαμε;
Lola: (στον Federico) Τι θες εσύ εδώ;
Federico: Ήρθα να μιλήσω στη Julia, γιατί απαγορεύεται;
Julia: Σε παρακαλώ Lola. Τώρα τελειώναμε... (κατεβαίνει από τη σκηνή και πλησιάζει τον Federico) θέλω να δω τι θέλει να μου πει ο Fede.
Lola: Στοιχηματίζω τίποτα το σοβαρό.
Gaby: Μην είσαι κακιά... Αχ θέλει να της πει ότι την αγαπά! (Ο Federico και η Julia απομακρύνονται απ' τα κορίτσια που όμως τους κοιτάνε)
Federico: Θέλω να σε ρωτήσω κάτι αλλά θέλω να μου πεις την αλήθεια.
Julia: Φυσικά, εγώ πάντα λέω την αλήθεια.
Federico: Αυτό ήταν σπόντα για μένα; Τέλος πάντων... Ήθελα να σε ρωτήσω... Αυτόν τον καιρό που δεν είμαστε μαζί μήπως σου άρεσε κάποιος άλλος ή μήπως βγήκες με κάποιον... και να βγήκες δε σε κατηγορώ, ήσουν ελεύθερη να κάνεις ότι θες απλώς ρωτάω...
Julia: Όχι δε βγήκα με κανέναν, δε φλέρταρα, δεν έκανα δεσμό... Δε χωρίσαμε για να βγαίνω με άλλους Federico.
Federico: Και ο Luis Di Carlo;
Julia: Τι σχέση έχω εγώ με τον Luis Di Carlo;
Federico: Άρα τον γνωρίζεις.
Julia: Ναι, είναι ο γιος του ιδιοκτήτη της σοκολατοποιίας. Και η αλήθεια είναι πως τον έχω δει μερικές φορές. Έχουμε μιλήσει αλλά αυτό μόνο, τίποτα άλλο.
Federico: Αλήθεια δε τρέχει τίποτα με το σοκολατόπαιδο;
Julia: Αλήθεια. (χτυπά το κινητό και βλέπει κλήση του Luis)
Federico: Ποιος είναι;
Julia: Ένας φίλος. (φεύγει)

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Η Sofía και η Paola στο καφέ)
Sofía: Λοιπόν;
Paola: Παντρεύομαι! (αγκαλιάζονται και φιλιούνται)
Sofía: Μη μου πεις! Ορίσατε ημερομηνία;
Paola: Εεε... ημερομηνία όχι ακόμα.
Sofía: Τότε τι μου λες, δε ξέρω κι εγώ εδώ και πόσο καιρό λέτε να παντρευτείτε.
Paola: Ναι αλλά τώρα είναι διαφορετικά. Μου είπε να δω μπομπονιέρες, νυφικά, να δω ποιους θα καλέσω κι εκείνος όποτε μπορέσει θ' αναλάβει τις διαδικασίες και θα κλείσει ημερομηνία.
Sofía: Δηλαδή θα παντρευτείτε σύντομα. Αχ φιλενάδα είμαι σχεδόν συγκινημένη. Το πρώτο σκέλος του σχεδίου το φέρνουμε εις πέρας.
Paola: Μένει να παντρευτείς κι εσύ τον Luis να γίνουμε κι επίσημα συννυφάδες.
Sofía: Μακάρι αλλά πρώτη φορά δεν είμαι τόσο σίγουρη για τον στόχο μου. Το αγόρι μας προέκυψε πολύ δύσκολο. Είναι πιο ψυχρός από ποτέ.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(O Luis με τη Violeta στο σαλονι)
Luis: (κρατά το κινητό) Δεν απαντά...
Violeta: Ποιος;
Luis: Κάποια φίλη.
Violeta: Η φίλη σου η Sofía;
Luis: Όχι, άλλη. Τι να κάνω τώρα;
Violeta: Πρώτα να χωρίσεις τη φίλη σου και μετά να τα φτιάξεις με την άλλη. Αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό.
Luis: Κι εσύ που ξέρεις...
Violeta: Αν δε σ' ενδιέφερε αυτή η κοπέλα που παίρνεις θα είχες άλλο ύφος.
Luis: Τελικά τα παιδιά είναι πολύ έξυπνα, τα πιάνουν όλα. Τηλεφωνώ σε μια καλλιτέχνιδα που θέλω να τη συγχαρώ γιατί είναι πολύ καλή. Δε τα έχουμε δηλαδή μόλις τη γνώρισα. Αλλά μη πεις τίποτα πουθενά γιατί η κοπέλα μου είναι πολύ ζηλιάρα. Και ο κόσμος κακός. Αν πεις κάτι μπορεί να μπλέξουμε.
Violeta: Δε λέω τίποτα. Να σου κάνω μια ερώτηση;
Luis: Ό,τι θες μικρή.
Violeta: Εσύ δε δουλεύεις ποτέ;
Luis: Τώρα που το λες... ναι έχω να δουλέψω καιρό. Αλλά παίζω βόλλεϋ, δε μπορείς να πεις πως δε κάνω τίποτα. Θα σου πω κάτι. Από αυτά που δε τα λέμε αλλά είναι αλήθεια. Σ' αυτό τον κόσμο υπάρχουν αυτοί που σκοτώνονται στη δουλειά γιατί δε μπορούν να κάνουν αλλιώς και αυτοί που έχουν τη πολυτέλεια να μη δουλεύουν. (περνά η Victoria) Victoria... (δε τον ακούει και τη φωνάζει) Victoria.
Victoria: A, Luis, ήμουν λίγο αφηρημένη.
Luis: Τι σκεφτόσουν;
Victoria: Τίποτα, απλώς ήμουν αφηρημένη. Λοιπόν τι λέτε με τη μικρή;

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Σ' ένα δωμάτιο του ξενοδοχείου η Julia με τη Celeste)
Julia: Τελικά μαζί τα πάμε καλύτερα απ' ότι με τη Gaby. Είμαστε φίλες εδώ και  πολύ καιρό αλλά τελευταία μου φαίνεται πολύ παράξενη.
Celeste: Κι εγώ αυτή την εντύπωση έχω. Ποιος ξέρει...
Julia: Ξέρεις έβλεπα το κινητό και ο Luis μου έχει κάνει πολλές κλήσεις. Εσύ τι λες να τον πάρω;
Celeste: Να τον πάρεις γιατί όχι. Δε χάνεις τίποτα, είναι ωραίος, συμπαθητικός... απ' το να σκέφτεσαι τον Federico καλύτερα να τον γνωρίσεις κι αν αξίζει τον κόπο να κάνεις κάτι μαζί του.
Julia: Ώπα φιλενάδα, βιάζεσαι. Με τον Fede πληγώθηκα πολυ και δε βιάζομαι να ξανακάνω τόσο σύντομα σχέση και να ξαναπληγωθώ. Και μου φαίνεται ότι και ο Luis βιάζεται.
Celeste: Μα δεν είναι ανάγκη να είσαι πάντα εσύ το θύμα. Μπορείς να βάλεις τους δικούς σου όρους.
Julia: Ναι, το ξέρω αλλά με τον έρωτα καμιά φορά χάνουμε τον έλεγχο όπως σου έχω πει...
Celeste: Εσένα πως σου φαίνεται ο Luis;
Julia: Μου αρέσει δε λέω. Έχει ωραίο χαμόγελο, έχει όλα όσα μπορούν να γοητεύσουν μια γυναίκα. Φαίνεται καλό παιδί αλλά πιστεύω ότι είναι από εκείνα τα πλουσιόπαιδα που είναι λίγο ανεύθυνα και κακομαθημένα κατά κάποιο τρόπο... Εσύ μάλλον τον γνωρίζεις λίγο καλύτερα, ποια είναι η γνώμη σου;
Celeste: Μπα, μη νομίζεις. Είμαστε στην ίδια περίπου ηλικία και μεγαλώσαμε κι οι δυο εδώ αλλά εγώ πήγαινα στο δημόσιο γυμνάσιο κι εκείνος στο ιδιωτικό. Μετά το σχολείο φυσικά και τα δυο γυμνάσια μαζευόμασταν στη πλατεία. Τον ήξερα γιατί τον ξέρανε όλοι. Ήταν πολύ όμορφο αγόρι από τότε, γιος των Di Carlo και αρκετά δημοφιλής.
Julia: Σου άρεσε;
Celeste: Τον είχα προσέξει αλλά όχι. Θυμάμαι που φορούσε κάτι στενά παντελόνια και κάτι μπλουζάκια με νεκροκεφαλές... Εκείνη τη περίοδο μου άρεσε ένας άλλος που ήταν κι αυτός καλός στην εμφάνιση αλλά τώρα δε ξέρω γιατί μου άρεσε τόσο, ήταν περίεργος.
Julia: Έτσι είναι, ερωτευόμαστε κάποιον και μετά λέμε καλά τι του έβρισκα τότε και τρελαινόμουν. Αυτός σε είχε προσέξει;
Celeste: Όχι, δεν άρεσα ιδιαίτερα στ' αγόρια τότε.
Julia: Δε το πιστεύω!
Celeste: Ναι, μη φανταστείς πως ήμουν 100 κιλά ή κάτι τέτοιο. Αλλά δεν ήμουν καθόλου κοινωνική, δε μιλούσα σχεδόν σε κανέναν, έτσι δε προτιμούσαν τη παρέα μου. Πιο άσχημες κοπέλες είχανε περισσότερες επιτυχίες.
Julia: Ναι, είναι έτσι, δε φτάνει μόνο η ομορφιά. Αλλά κι εσύ γιατί...
Celeste: Άσε με τώρα εμένα αφού μιλάμε για τον Luis. Δεν είχα ακούσει πάντως κάτι πολύ άσχημο για εκείνον... όταν θυμηθώ περισσότερα θα σου πω. Πρέπει να φύγω τώρα να πάρω την ανιψιά μου.
Julia: Εντάξει, τα λέμε (φιλιούνται)
Celeste: Τα λέμε. (φεύγει)

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Ο Dario μόνος του σε ένα καφέ μιλά στο κινητό του)
Dario: Ναι αγάπη μου, κι εμένα μου λείπεις πολύ αλλά δε βλέπω να ξεμπλέκω γρήγορα. Φυσικά και δε βλέπω την ώρα να σας ξαναδώ. Αλλά βλέπεις... έτσι είναι αυτές οι δουλειές. Αν είχα άλλο συνεργάτη... (βλέπει τον Norberto που έρχεται προς το μέρος του) Αυτός είναι ανυπόφορος, εκνευριστικός λέει πολλά... εντάξει αγάπη μου θα κάνω υπομονή τι άλλο μπορώ να κάνω. Φιλιά, τα λέμε.
Norberto: (έχει φτάσει) Γεια σου Dario.
Dario: Γεια σου Noberto, τι να σε κεράσω.
Norberto: Μια κρέπα με μπανάνα, παγωτό κρέμα και σιρόπι καραμέλα. Κι έναν καπουτσίνο γλυκό. Α, να δοκιμάσουμε κι αυτό το τσίζκεϊκ φαίνεται καλό. Γενικώς προσέχω αλλά δε πειράζει κάνουμε και καμιά παρασπονδία που και που. Αρκεί να μη το παρακάνουμε. Γιατί παραμονεύει και το ζάχαρο...  
Dario: Λοιπόν τι νέα μου φέρνεις σήμερα Noberto.
Noberto: Νέα; Α, όχι σήμερα δε σου φέρνω κανένα νέο. Ξύπνησα και δεν είχα καμιά όρεξη για τη παραμικρή έρευνα. Τι όμορφη μέρα! Σκεφτόμουν μόνο να βγω να απολαύσω τον ήλιο... να αράξω και να περάσω τη μέρα μου χαλαρά. (εκείνη την ώρα πιάνει μια δυνατή βροντή)

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Η Paola με τη Sofía όταν πιάνει η καταιγίδα)
Paola: Τι καταιγίδα κι αυτή ξαφνικά!
Sofía: Συμβαίνει, έλα πες μου για την εκκλησία! Θα παντρευτείτε στην πιο μεγάλη και πιο μεγαλόπρεπη εκκλησία της χώρας και μετά θα κάνετε ένα πάρτι στο πιο τρέντυ κλαμπ. Δε πιστεύω να θέλεις απλά πράγματα, χωρίς φιγούρες, λίγους καλεσμένους και τέτοια ξενέρωτα.
Paola: Δε ξέρω, δεν είμαι σίγουρη ακόμα... ναι έχω υπ' όψη μου μια εκκλησία που μ' αρέσει και το ξέρει και ο Juan αλλά δεν είναι η πιο μεγαλόπρεπη. Σιγά εσύ σε λίγο θα μου πεις να παντρευτώ στον καθεδρικό και να καλέσω τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Sofía: Ναι γιατί όχι; Αφού θα γίνεις μια κυρία Di Carlo.
Paola: To μόνο σίγουρο είναι ότι θέλω να βάλω ένα ωραίο νυφικό, να καλέσω πολύ κόσμο, να κάνουμε πάρτι, να το γιορτάσουμε όπως πρέπει! Μια φορά, ε καλά αυτό δεν ισχύει στην περίπτωσή μου, έχω παντρευτεί αλλά είναι η πρώτη φορά που νοιώθω τόσο ευτυχισμένη γι αυτό.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Ο Juan με τη Luisa, μόλις έχουν τελειώσει το μάθημα)
Juan: (κοιτά απ' το παράθυρο και όλα έχουν πλημμυρίσει) Τι είναι κι αυτό το πράγμα ξαφνικά. Luisa θα έρθει κάποιος να σε πάρει; Γιατί δε γίνεται να φύγεις μόνη σου τώρα με τέτοιο καιρό.
Luisa: Ναι, μην ανησυχείτε θα έρθει η θεία μου.
Juan: Ωραία, ας την περιμένουμε λοιπόν. (βλέπει ένα κορίτσι που βγαίνει απ' τ' αυτοκίνητο και κατευθύνεται στη πόρτα) Μου φαίνεται πως ήρθε (ανοίγει τη πόρτα πριν χτυπήσει το κουδούνι, η Celeste μπαίνει, το βλέμμα του στέκεται στο πρόσωπο, στα βρεγμένα μαλλιά και στο σώμα. Για λίγο κοιτάζονται χωρίς να λένε τίποτα).

Fin del capítulo


Last edited by mel on Wed Sep 09, 2015 8:35 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 669
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Aug 26, 2015 1:39 am

Σωστός ο Νορμπέρτο. Έρευνες όταν μας έρθει η όρεξη
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Aug 26, 2015 9:56 am

Αυτός ήταν ο αγαπημένος μου και φανταζόμουν να τον παίζει ο Norberto Diaz. Είχε τις δικές του μεθόδους, έκανε ό,τι γούσταρε και διασκέδαζε να τσιγκλά τον Dario Smile .

_________________
[You must be registered and logged in to see this image.] [You must be registered and logged in to see this image.]
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Aug 26, 2015 3:00 pm

CAPÍTULO 13

ΣΚΗΝΗ 1Η
(O Juan πλησιάζει τη Celeste, ακουμπά λίγο με το χέρι του τα μαλλιά της)
Juan: Βράχηκες... (τραβά το χέρι του) συγνώμη.
Celeste: Είμαι η θεία της Luisita, ήρθα να τη πάρω.
Juan: Εγώ... είμαι ο δάσκαλός της. Με λένε Juan.
Celeste: Με λένε Celeste.
Juan: Το ξέρω.
Celeste: Πως το ξέρετε.
Juan: Το ξέρω... γιατί οι Blancas είναι πλέον διάσημες, όλη η πόλη μας μιλά γι αυτές. Είσαι η μπασίστρια, έτσι δεν είναι; Σας έχω δει ζωντανά και θέλω να σας δώσω τα συγχαρητήριά μου.
Celeste: Σας ευχαριστώ πολύ, είναι πολύ ωραίο ν' ακούμε αυτά τα λόγια αν και είμαστε ακόμα στην αρχή. Κι εγώ σκεφτόμουν ότι κάπου σας έχω ξαναδεί.
Juan: Μπορείς να μου μιλάς στον ενικό; Ή σου φαίνομαι πολύ μεγάλος;
Celeste: Όχι δεν είναι αυτό, απλώς πάντα είμαι τυπική.
Juan: Η Luisita είναι πολύ καλή, έχουμε προχωρήσει το βιβλίο πολύ.
Celeste: Χαίρομαι που τ' ακούω, το ξερα πως έχει ταλέντο.
Juan: Είναι κληρονομικό φαίνεται.
Celeste: Ευχαριστώ, πρέπει τώρα να φύγω.
Juan: Μα βρέχει ακόμα.
Celeste: Ναι βρέχει... αλλά αν περιμένουμε να σταματήσει η βροχή θα καθυστερήσουμε πολύ.
Juan: Εμένα δε με πειράζει.
Celeste: Δεν έχετε άλλο μάθημα;
Juan: Φυσικά, τα μαθήματα δε τελειώνουν ποτέ. Αλλά είσαι ήδη βρεγμένη, δε φοβάσαι μήπως κρυώσεις;
Celeste: Δε κρυώνω εύκολα... και η βροχή έχει υποχωρήσει.
Juan: Περίμενε να ψάξω για μια ομπρέλα.
Celeste: Όχι μη κάνεις τον κόπο, σταμάτησε... (ανοίγει τη πόρτα)
Juan: Εντάξει... μόνο να προσέχετε μη γλιστρίσετε (του χαμογελά και τον χαιρετά κουνώντας το χέρι)
Luisa: Αντίο Juan.
Juan: Αντίο.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(O Dario με τον Noberto στο καφέ)
Dario: Καταραμένη βροχή! Πάει να σταματήσει και αμέσως αρχίζει πιο έντονα.
Noberto: Εγώ πάντως τ' απολαμβάνω. Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια στην αγροικία με τη βροχή να χτυπά λυσσαλέα το ξύλο κι εμείς να είμαστε μέσα απολύτως προστατυεμέοι. Πώς μυρίζει το χώμα μετά τη βροχή... αχ στην εξοχή έχουν όλα διαφορετικό χρώμα, διαφορετικό άρωμα. Ή μου φέρνει στο νου την  εικόνα ενος ερωτευμένου ζευγαριού που βρίσκει καταφύγιο σ' ένα εγκαταλελημένο σπίτι...  
Dario: Αυτό είναι διαφήμιση ζυμαρικών.
Noberto: Ή τυπική σκηνή σαπουνόπερας. Δυο νεαρά και πανέμορφα παιδιά που ακόμα δεν είναι ζευγάρι γιατί ντρέπονται ή φοβούνται να παραδεχτούν ότι αγαπιούνται όταν ξεσπά η βροχή... κι εκείνος θα τη σκεπάσει με το σακάκι του κι εκείνη θα νοιώσει τη καρδιά της να χτυπά πιο δυνατά με τ' άγγιγμά του... μετά εκείνη θα του πει πως όταν θέλει είναι πολύ καλός κι αυτός θ' απαντήσει ξέρεις καλά γιατί το κάνω και τα χείλη τους θα έρθουν πολύ κοντά...
Dario: Και τότε κάποιος θα διακόψει.
Norberto: Α, ξέρεις και τη συνέχεια.
Dario: Ώστε τον ελεύθερο χρόνο σου τον σπαταλάς βλέποντας σαπουνόπερες.
Norberto: Τι να γίνει, αφού στην πραγματική ζωή δε μου έτυχε κάτι τόσο δυνατό.
Dario: Αυτό το ύφος του μοναχικού κακομοίρη μπορεί να ξεγελά τα υποψήφια θύματα από τα οποία αποσπάς πληροφορίες αλλά δε περνά σε μένα.
Norberto: Λοιπόν, έχεις κάποια ρομαντική ιστορία που να συνδέεται με τη βροχή;
Dario: Λοιπόν, θα μιλήσουμε για τίποτα πιο ενδιαφέρον;  
Norberto: Καλώς... τι θα έλεγες να μιλούσαμε για το αν είναι καλύτερη η ζέστη ή το κρύο;

ΣΚΗΝΗ 3Η
(H Sofía στο διαμέρισμά της θυμάται
Sofía: (πάει με χαρά προς το μέρος του Dario) Αγάπη μου έλα να δεις τι σου αγόρασα.
Dario: Θες να πιστέψω πως όλο το πρωί το πέρασες ψωνίζοντας βρωμοπόντικο;
Sofía:  Μα ναι μωρό μου τι άλλο να έκανα... ψώνιζα και σε σκεφτόμουν, για δες αυτό (του επιδυκνύει μια γραβάτα)
Dario: (σηκώνεται αγριεμένος) Να πας να βρεις αλλού κορόιδο ποντίκι, δε πιστεύω ούτε λέξη.
Sofía: Κοίτα δε μ' ενδιαφέρει, εγώ δεν έχω καμιά υποχρέωση...
Dario: Τι, τι δεν έχεις υποχρέωση; (τη σπρώχνει βίαια στον τοίχο κι εκείνη χτυπά πάνω του και πέφτει κάτω) Πρόσεξε καλά μικρούλα γιατί δεν αστειεύομαι καθόλου εγώ. Είσαι μαζί μου, όπως κι αν είναι τα πράγματα. Έτσι και σε πιάσω με άλλον θα έχεις πολύ άσχημα ξεμπερδέματα. )
Sofía: Θεέ μου θα τρελαθώ. Δε μπορει να βρίσκεται στην Αργεντινή...

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Βρέχει, η Victoria βρίσκεται στη βεράντα όταν έρχεται ο Fernando)
Fernando: Θα κρυώσετε κυρία.
Victoria: Γιατί έχω την εντύπωση πως είσαι συνέχεια μπροστά μου; (O Fernando ρίχνει πάνω της τη ρόμπα αλλά όταν εκείνη γυρίζει το βλέμμα εκείνος έχει απομακρυνθεί)

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Ο Pablo, η Gloria και η Lis περιμένουν την Paola που παρκάρει μπροστά τους)
Lis: Άργησες σήμερα μαμά.
Paola: Τι κάνετε παιδιά;
Pablo: Καλά κυρία Paola.
Gloria: Καλά.
Paola: Είχα πάει για ψώνια με τη Sofía και ξεχαστήκαμε λίγο.
Lis: Σήμερα που βρέχει;
Paola: Ησύχασε Lis δεν είσαι κι από ζάχαρη να λιώσεις. Εξάλλου σήμερα τίποτα δε μπορεί να μου χαλάσει τη διάθεση γιατί έχω πολύ καλά νέα.
Gloria: Δηλαδή;
Paola: Δηλαδή... Lis πως θα σου φαινόταν η ιδέα να ντυθείς παρανυφάκι;

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ο Luis με τη Violeta στο σαλόνι)
Luis: Δε μου έχει απαντήσει... Λοιπόν ανηψόυλα, να σου κάνω μια ερώτηση μιας και είσαι πια ολόκληρη γυναίκα. Αν σ' ενδιέφερε ένα αγόρι δε θ' απαντούσες στα μυνήματά του;
Violeta: Όχι, δε θα απαντούσα για να δω πόσο θα επιμείνει.
Luis: Αυτό σκέφτομαι κι εγώ... Α, ανηψούλα είσαι τόσο καλή που λες αυτό που θέλω ν' ακούσω. Ευχαριστώ (χτυπά η πόρτα, ανοίγει) Sofía!
Sofía: Είμαι η κοπέλα σου, δε μπορώ να έρχομαι σπίτι σου όποτε θέλω;
Luis: Ναι... αλλά είχαμε πει... μα τι έχεις;
Sofía: Θέλω μόνο μια αγκαλιά. (αγκαλιάζονται)
Luis: Αγάπη μου τι έχεις; (η Violeta φεύγει)
Sofía: Ορκίσου μου ότι θα μ' αγαπάς για πάντα και δε θα μ' εγκαταλείψεις ποτέ.
Luis: Σ' αγαπώ αλλά το ξέρεις πως δε μ' αρέσει να επιμένεις σ' αυτή τη συζήτηση.
Sofía: Αν μ' αγαπούσες πραγματικά δε θα το έλεγες αυτό.
Luis: Έλα, το ξέρεις πως σ' αγαπώ.
Sofía: Υπάρχει άλλη;
Luis: Δε ξέρω πως σου ήρθε αυτό.
Sofía: Luis σ' αγαπώ και αν μ' αφήσεις πάλι για άλλη γυναίκα δε θα το αντέξω.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(H Paola και η Lis μπαίνουν στο σπίτι)
Lis: (εκνευρισμένη) Μπορείς να μου πεις τι βλακείες ήταν αυτές που έλεγες στο αυτοκίνητο για παρανυφάκια;
Paola: Καθόλου βλακείες μωρό μου, εγώ και ο Juan κάναμε μια συζήτηση και καταλήξαμε πως δεν υπάρχει λόγος να το αναβάλουμε άλλο. Εγώ θα αναλάβω ό,τι έχει να κάνει με τον γάμο από στόλισμα, catering, νυφικά και ο Juan τα διαδικαστικά μόλις μπορέσει.
Lis: Εννοείς ότι θα παντρευτείτε;
Paola: Μα τι σου λέω τόση ώρα; Και σε παρακαλώ Lis, γιατί αυτό το έκπληκτο ύφος, αυτό θα γινόταν κάποια στιγμή. Και θέλω να με βοηθήσεις κι εσύ αγάπη μου, εμπιστεύομαι το γούστο σου, μαζί να διαλέξουμε τα καλύτερα, για να γίνει μια πολύ όμορφη τελετή.  
Lis: Έχεις τη Sofía γι αυτό.
Paola: Η  Sofía είναι φίλη μου αλλά εσύ κι ο Fabio είστε παιδιά μου. Και θέλω ειδικά τη βοήθειά σου μιας και είμαστε κι οι δυο γυναίκες. Ίσως ο Fabio να είναι λίγο μεγάλος αλλά εσύ θα ήθελα να είσαι παράνυφος. Αυτό θα έδειχνε πως αποδέχεσαι και χαίρεσαι για τον γάμο.
Lis: Δε καταλαβαίνεις πως είμαι πολύ μεγάλη για παρανυφάκι; Και όχι μαμά ούτε χαίρομαι, ούτε αποδέχομαι τον γάμο.
Paola: Μα γιατί Lis; Είμαστε οικογένεια, δε θέλεις η μητέρα σου να είναι ευτυχισμένη με τον άνθρωπο που αγαπά; Το ξέρω πως είναι δύσκολο αλλά κάποιες φορές πρέπει να ξεκολλάμε απ' το παρελθόν για να προχωρήσουμε μπροστά. Γιατί αλλιώς δε θα γίνουμε ποτέ ευτυχισμένοι. Κατάλαβέ το μωρό μου, εγώ κι ο πατέρας σου...
Lis: Δε καταλαβαίνεις τίποτα μαμά (φεύγει)

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Ο Luis με τη Sofía)
Sofía: Πέσμου πάλι ότι μ' αγαπάς.
Luis: Δε καταλαβαίνω. Έγινε κάτι; Σα να ζητάς να σου επιβεβαιώσω...
Sofía: Δε καταλαβαίνεις πως νοιώθω ανασφάλεια; Ξέρεις τι είναι ν' αγαπάς κάποιον και να μη ξέρεις αν σ' αγαπά; Να τον θέλεις και να τον χρειάζεσαι και να ζεις με τον φόβο πως αυτός κάποια στιγμή απλώς θα φύγει; Δε μ' αγκαλιάζεις και δε με φιλάς πια όπως παλιά. Γιατί Luis; Έκανα κάτι; Θα μπορούσα να κάνω τα πάντα για να σε κρατήσω. Εσύ; Μ' έχεις βαρεθεί πια;
Luis: Δεν είναι αυτό το θέμα.
Sofía: Τότε ποιο είναι; (χτυπά το κινητό του) Ποια είναι; Είναι η άλλη;
Luis: (κοιτά και βλέπει τ' όνομα της Julia) Μια φίλη. (το κλείνει)
Sofía: Γιατί το κλεισες;
Luis: Γιατί... δεν είχα όρεξη να της μιλήσω, έχουμε πιο σημαντικά να πούμε.
Sofía: Ήταν αυτή, έτσι δεν είναι;
Luis: Παράταμε Sofía. Η ζήλεια σου με έχει κουράσει πια.
Sofía: Πέσμου ποια ήταν. Ποια φίλη; Εγώ δε τη γνωρίζω;
Luis: Όχι. Έλα μη το σκέφτεσαι. Δε καταλαβαίνεις πως αν κάτι μας απομακρύνει είναι ακριβώς αυτή η συμπεριφορά;
Sofía: Συγνώμη... Είμαι μια ερωτευμένη γυναίκα και δε μπορώ να μη ζηλεύω. Αν μπορούσα να ήμουν σίγουρη για σένα δε θα έκανα σκηνές.
Luis: Και γιατί δεν είσαι σίγουρη;
Sofía: Δε ξέρω, γιατί το νοιώθω.
Luis: Έλα υπερβολές (αγκαλιάζονται)

ΣΚΗΝΗ 9Η
(H Lis στο δωμάτιό της σκέφτεται τον Juan. Estoy enamorada de usted senor )

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Julia με τη Celeste)
Julia: Δε καταλαβαίνω... Μου έκανε τόσες κλήσεις και τώρα που τον παίρνω δεν απαντά.
Celeste: Ίσως γιατί δε του απάντησες.
Julia: Φαίνεται δεν είναι γραφτό να μιλήσουμε σήμερα. Σε λίγο έχουμε πρόβα. Και με σένα τι γίνεται;
Celeste: Με μένα τίποτα, τι να γίνει.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Ο Juan στο ωδείο σκέφτεται τη συνάντησή του με τη Celeste Juan: Βράχηκες... (τραβά το χέρι του) συγνώμη.
Celeste: Είμαι η θεία της Luisita, ήρθα να τη πάρω.
Juan: Εγώ... είμαι ο δάσκαλός της. Με λένε Juan.
Celeste: Με λένε Celeste.
Juan: Το ξέρω. Μπαίνει ο Federico)
Federico: Γεια σου Juan.
Juan: Γεια σου Federico.
Federico: Δε σε πειράζει που σε ενοχλώ εν ώρα εργασίας;
Juan: Όχι δε πειράζει, μιας και ήρθες ας τα πούμε λίγο, δεν έχω μάθημα τώρα.
Federico: Περίεργο.
Juan: Λοιπόν, πως από δω; Θέλεις ακόμα να σκοτώσεις τον αδερφό μου ή σου πέρασε;
Federico: Υπερβολές!
Juan: Υπερβολές αλλά είδα το μάτι σου πως γυάλιζε όταν μιλούσες γι αυτό. Τι έγινε αποδείχτηκε λανθασμένη η έγκυρη πηγή σου;
Federico: Αυτή η πηγή δεν έχει αποδειχτεί ποτέ λάθος κι αυτό με ανησυχεί. Δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι, τη Julia με άλλον άνδρα.
Juan: Έτσι είναι η ζωή, πάντα προχωρά μπροστά. Εσύ τα φτιαξες με άλλη, αυτή τώρα είναι ελεύθερη και μπορεί να τα φτιάξει με κάποιον. Αν δεν είναι ο αδερφός μου θα είναι άλλος.
Federico: Όχι δε μπορεί να τα φτιάξει με άλλον! Εγώ ονειρεύομαι όλη τη ζωή μου μαζί με τη Julia!
Juan: Είδα τη Celeste σήμερα.
Federico: Ποια Celeste;
Juan: Τη Celeste, που παίζει μπάσο.
Federico: Αλήθεια;
Juan: Ναι, η Luisita είναι ανηψιά της και ήρθε να τη πάρει. Και δε μου το χε πει...
Federico: Και; Την είδες και την ερωτεύθηκες;
Juan: Ωχ κι εσύ, σταμάτα τις σαχλαμάρες. Ήταν πιο όμορφη και τα μαλλιά της ήταν βρεγμένα.  
Federico: Αν θες, έχω τα μέσα να τη γνωρίσεις.
Juan: Το ξέρω αλλά δε χρειάζεται. Μιλησαμε αλλά λίγο όπως ήταν φυσικό αφού έπρεπε να φύγει.
Federico: Και τι είπατε;
Juan: Βλακείες. Τα τυπικά. Της είπα πως μου αρέσει η μπάντα, αν θέλει να ψάξω για ομπρέλα... και τέτοια.
Federico: Θα σ' ενδιέφερε να κάνεις κατάσταση μαζί της;
Juan: Τώρα αυτό το ρωτάς σοβαρά;
Federico: Φυσικά το ρωτάω σοβαρά. Είναι μια κοπέλα νέα, όμορφη, σου έχει κάνει εντύπωση... τι πιο φυσικό.
Juan: Φυσικά και όχι. Είμαι ένας άνδρας αρραβωνιασμένος, το ξεχνάς αυτό Federico;

ΣΚΗΝΗ 12Η
(O Norberto μιλά στο τηλέφωνο)
Norberto: Μάλιστα κυρία Federica. Πάντα είμαι σε καλό δρόμο. Τον έχω από κοντά.

ΣΚΗΝΗ 13Η
(Ο Juan μπαίνει σπίτι, τον υποδέχεται η Paola)
Juan: Γεια σου αγάπη μου.
Paola: Γεια σου μωρό μου σε περίμενα. Μίλησα κιόλας με τη Lis για τον γάμο.
Juan: Τον γάμο; Ποιον γάμο;

Fin de capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 669
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Thu Aug 27, 2015 10:48 pm

Ποιόν γάμο, Χουανίτο; Είσαι ένας άνδρας αρραβωνιασμένος, τρομάρα σου! Ωραίο τραγουδάκι ακούει η Λις, αν και από τους στίχους (που μιλάει με το "usted") φαντάζομαι διάλογο μεταξύ μαθήτριας και καθηγητή. Θυμήθηκα και το "Franco Buenaventura, el Profe" μια αργεντίνικη σειρά που έπαιξε κάποτε στο Άλτερ κι είχε παρόμοιο θέμα.
Τη Σοφία άρχισα να τη λυπάμαι λιγάκι parhgoria
Ο Νορμπέρτο είναι ωραίος τύπος. Και ρομαντικός και κυνικός amor2
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Fri Aug 28, 2015 10:11 am

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
Ποιόν γάμο, Χουανίτο; Είσαι ένας άνδρας αρραβωνιασμένος, τρομάρα σου! Ωραίο τραγουδάκι ακούει η Λις, αν και από τους στίχους (που μιλάει με το "usted") φαντάζομαι διάλογο μεταξύ μαθήτριας και καθηγητή. Θυμήθηκα και το "Franco Buenaventura, el Profe" μια αργεντίνικη σειρά που έπαιξε κάποτε στο Άλτερ κι είχε παρόμοιο θέμα.
Τη Σοφία άρχισα να τη λυπάμαι λιγάκι parhgoria

Μη την λυπάσαι, είναι μία υποκρίτρια xixixi . Αν και φανταζόμουν ότι με τον καιρό θα έτρεφε πραγματικά αισθήματα για τον Luis. Η Pimpinela είναι ένα ντουέτο που έχει τραγουδήσει για όλα τα ήδη σχέσεων και κερατώματος xixixi . Αν και στην πραγματικότητα δεν ήταν ζευγάρι αλλά αδέρφια!
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sat Aug 29, 2015 8:30 pm

CAPÍTULO 14

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Ο Juan με τη Paola)
Paola: Τι σου συμβαίνει Juan;
Juan: Τίποτα... τίποτα αγάπη μου... φυσικά και δε ξέχασα τον γάμο μας. Φταίει η δουλειά, είμαι πολύ κουρασμένος και όταν κουράζομαι... να καμιά φορά δε λειτουργώ...
Paola: Δε σε καταλαβαίνω Juan.
Juan: Έλα αγάπη μου, δε συμβαίνει τίποτα (της δίνει ένα φιλί στο μάγουλο). Εγώ είμαι ο πρώτος που θέλω να παντρευτούμε, να κάνουμε παιδιά...
Paola: Εντάξει αγάπη μου. (φεύγει και μουρμουρίζει) Ακούς εκεί ποιος γάμος... τι ήταν πάλι αυτό; (βλέπουμε τη Lis που έχει παρακολουθήσει τη σκηνή)

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Το συγκρότημα κάνει πρόβα όταν εμφανίζεται ο Federico)
Lola: (λίγο θυμωμένα) Τι κάνει αυτός εδώ;
Julia: Ήρθε να μας δει. Δηλαδή ήρθε να δει εμένα.
Gaby: Κοίτα έπαρση! Ήρθε δηλαδή μόνο για σένα.
Celeste: Αφού για τη Julia ενδιαφέρεται Gaby.
Gaby: Τέτοιος έρωτας εμένα να μου λείπει.
Celeste: Μα δε σου προσφέρθηκε. (Η Julia πάει προς το μέρος του Federico)
Federico: Ήσουν καταπληκτική όπως πάντα αγάπη μου.
Julia: Ευχαριστώ.
Federico: Δε θα μου δώσεις ένα φιλί;
Julia: Α... δε ξέρω... Federico...
Federico: Γιατί το σκέφτεσαι αφού πάλι στην αγκαλιά μου θα βρεθείς. Είναι γραμμένο από τη μοίρα να είμαστε μαζί. (στη Celeste) Μικρή θα μου πεις τι έχεις κάνει στον φίλο μου και σε σκέφτεται συνέχεια; (στη Julia) Λοιπόν αγάπη μου να σε περιμένω να φύγουμε μαζί;
Julia: Θα δω, δε ξέρω.
Federico: Εγώ θα σε περιμένω.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Στο σαλόνι της έπαυλης κάθονται ο Luis, η Victoria και η Violeta)
Victoria: Δε θα βγεις απόψε;
Luis: Όχι. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω καθόλου διάθεση.
Victoria: Φταίει κάποια κοπέλα γι αυτό;
Luis: Απλώς δε μου κάνει κέφι, γιατί το λες αυτό;
Victoria: Γιατί κοιτούσες το κινητό, και γιατί υπέθεσα πως δεν έχεις άλλα προβλήματα. Έχεις κορίτσι;
Luis: Ήταν εδώ πριν λίγο αλλά ευτυχώς έφυγε.
Victoria: Δε μου φαίνεται ωραίο να το λέει αυτό ένα αγόρι για το κορίτσι του.
Luis: Δεν είναι ότι δε μ' αρέσει. Είναι ότι τελευταία κάποιες φορές μου τη δίνει στα νεύρα.
Victoria: Τα έχουνε αυτά μερικές φορές οι σχέσεις.
Luis: Ναι δυστυχώς.
Victoria: Θυμάμαι εσένα από μικρό σου αρέσαν τα κορίτσια.
Luis: Πως το θυμάσαι... δε πρόλαβα να μεγαλώσω και έφυγες.
Victoria: Το πρώτο κοριτσάκι που σου άρεσε το λέγανε Antonella. Και τη πρώτη σου κοπέλα Camila.  
Luis: Ναι... πως το θυμάσαι; Αλλά δεν είμαι τόσο άτακτος όσο θέλει να με παρουσιάζει η μαμά. Τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου της είχα χαρίσει μια μεγάλη καρδιά με μια κάρτα που έγραφε “μωρό μου θα σ' αγαπώ για πάντα”. Ήμουν λίγο πιο μικρός από τη Violeta.
Victoria: Τι μου λες τώρα, το μωρό μου έχει μεγαλώσει, μπορεί σε λίγο να έχει κι αυτή αγόρι.
Violeta: Όχι δε μου αρέσουν τ' αγόρια.
Luis: Να στηρίζεσαι επάνω μου αδερφούλα, και θα προσέχω τον καθένα που θα τολμά να την πλησιάσει. Από τότε που έδωσα αυτή τη κάρτα στη Camilita δεν έχω ξαναπεί για πάντα.    
Victoria: Ωχ!
Luis: Τι συμβαίνει Victoria, δεν είναι τόσο σπουδαίο που η Violeta θα έχει αγόρι, όλοι μεγαλώνουμε.  
Victoria: Δεν είναι αυτό, σήμερα είχα σκοπό να πάμε να της πάρω στολή και το ξέχασα!
Violeta: Δε πειράζει, θα πάμε αύριο μαμά.
Victoria: Ναι αλλά πώς το ξέχασα...
Luis: Κι εγώ σας χρωστάω μια ξενάγηση στο Buenos Aires.
Victoria: Εμένα μου φτάνει που είμαι εδώ πάλι με την οικογένειά μου.

ΣΚΗΝΗ 4Η
(H Paola μπαίνει στη κρεβατοκάμαρα και βλέπει τον Juan ξαπλωμένο)
Paola: (ξερά) Σου συμβαίνει κάτι αγάπη μου;
Juan: Όχι, φαίνεται πως κουράστηκα λίγο παραπάνω σήμερα.
Paola: Γιατί τι έκανες;
Juan: Τίποτα. Δε ξέρω... ίσως να μην έφαγα καλά, να μη κοιμήθηκα αρκετά...
Paola: Πρώτη φορά σε βλέπω έτσι.
Juan: (απότομα) Δεν είναι για να το κάνουμε θέμα. (μαλακώνει) Έλα, δεν είναι τίποτα, είμαι καλά.  

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Τα κοριτσια του γκρουπ στα καμαρίνια)
Julia: Εμένα ως συνήθως με απασχολεί η σχέση μου με τον Federico. Εσένα όμως τι;
Celeste: Αυτό που είπε ο Federico. Δε μπορώ να σκεφτώ κάποιον που να συνάντησα αυτόν τον καιρό και που να γνωρίζει ο Federico.
Lola: O Federico ξέρει μόνο να λέει και να κάνει βλακείες. Κι εσύ Julia καλά θα κάνεις να τον βγάλεις μια και καλή απ' το μυαλό σου και να μη σε ξαναπασχολήσει καθόλου.
Celeste: Κι εμένα δε μ' αρέσει.  
Julia: Εσένα γιατί; Μόλις που τον ξέρεις.
Celeste: Δε μ' αρέσουν αυτοί που εξαπατούν τους άλλους.
Gaby: Κορίτσια τι γίνεται; Εδώ έχουμε θέμα με τον θαυμαστή της Celeste που δε τον ξέρουμε κι εσείς ασχολήστε για 1000ή φορά με τον Fede;
Lola: (στη Celeste) Ναι κορίτσι μου να βγεις κι εσύ με κάποιον καμιά ώρα.
Julia: Έχει δίκιο, είναι πολύ ωραίο που κάποιος σε σκέφτεται. Δεν είναι ωραίο να είσαι μόνη, μη κοιτάς εμένα με τον Federico...
Celeste: Μα πως να βγω μαζί του, αφού δε τον γνωρίζω. Και ούτε που μπορώ να φανταστώ ποιος είναι.
Julia: Θα ψαρέψω εγώ τον Fede να μου πει.  

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ο Luis, η Victoria και η Violeta σιωπηλοί στο σαλόνι της έπαυλης. Ξαφνικά ο Luis σηκώνεται)
Victoria: Που πας;
Luis: (βάζει το σακάκι του) Τελικά λέω να βγω. Δε μου κάνει καλό να κάθομαι κλεισμένος στο σπίτι και να μη κάνω τίποτα.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Τα κορίτσια ετοιμάζονται να φύγουν απ' το κλαμπ)
Federico: (στη Julia) Λοιπόν κούκλα, να σε πάω στο ξενοδοχείο;
Julia: Kαι που ξέρεις που θέλω να πάω; Μπορεί να μη θέλω να γυρίσω και να κοιμηθώ.
Federico: Θα σε πάω όπου θέλεις.
Gaby: Εντάξει, εγώ δε θα περιμένω μέχρι να βρείτε που θα πάτε θα φύγω με την Lola και τη Celeste.
Julia: Εντάξει, εγώ πάω με τον Federico.
Federico: Μόλις με έκανες τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στον κόσμο.
Julia: Καλά, μην ακούω υπερβολές για ένα ποτό θα πάμε και μετά θα με πας στο ξενοδοχείο, γιατί βαριέμαι να ψάχνω νυχτιάτικα συγκοινωνία.
Federico: Αυτό εννοείται. Δούλος σας κυρία μου.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Paola μόνη της στο σαλόνι, μπαίνει η Lis)
Lis: Τι θλιβερό μια γυναίκα που ετοιμάζεται να παντρευτεί να κάθεται μόνη της λυπημένη στο σαλόνι.
Paola: Μωρό μου δε κοιμάσαι ακόμα;
Lis: Ξέρεις να κοιμάμαι τέτοια ώρα;
Paola: Ίσως θα έπρεπε. Δε σου απαγόρευσα ποτέ να διασκεδάζεις αλλά μαθήτρια είσαι, είναι ανεπίτρεπτο να κάνεις ζωή ροκ σταρ. Έλα πήγαινε να κοιμηθείς.
Lis: Κρίμα ο γαμπρός να μη θυμάται τον γάμο.
Paola: Τι θέλεις Lis;
Lis: Δε μπορείς να το αρνηθείς γιατί το άκουσα.
Paola: Ο Juan φυσικά και δε θα ξεχνούσε ποτέ τον γάμο μας. Άσε τις βλακείες και πήγαινε να κοιμηθείς.
Lis: Και γιατί δεν είσαι τώρα μαζί του;
Paola: Γιατί έτσι Lis, σε διόρισε κανένας να κάνεις τον χωροφύλακα; Εγώ κι ο Juan αγαπιόμαστε και φυσικά θα παντρευτούμε. Το τελευταίο που με βάζει τώρα σε σκέψεις είναι η σχέση μου με τον Juan. Ποτέ δεν αμφέβαλλα για εκείνον.

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Julia με τον Federico στο μπαρ)
Julia: Βαρέθηκα, πάμε να φύγουμε.
Federico: Βαριέσαι μαζί μου;
Julia: Μαζί σου τα πράγματα δε θα είναι ποτέ πια ίδια και πρέπει να το παραδεχτούμε και οι δύο αυτό. Όσο γρηγορότερα τόσο το καλύτερο.
Federico: Δε μου απάντησες αν υπάρχει άλλος άνδρας στη ζωή σου.
Julia: Δεν σου απάντησα γιατί δεν είναι αυτό το θέμα. Αλλά αν θες να ξέρεις δεν υπάρχει. Προς το παρόν.
Federico: Υπάρχει όμως κάποιος υποψήφιος μνηστήρας, αυτό θες να μου πεις;
Julia: Όχι δε θέλω να σου πω αυτό Fede. Δε θέλω να πω κάτι περισσότερο απ' αυτό που λέω. Κι αυτή η κουβέντα δεν οδηγεί πουθενά. Πάμε να φύγουμε, έχω αρχίσει να νυστάζω, θέλω να κοιμηθώ.  
Federico: Θες να σε πάω στο ξενοδοχείο, να υποθέσω;
Julia: Που αλλού, στο σπίτι σου;
Federico: Ναι βέβαια... Όπως θες. Έλα πάμε.  

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Luis κάθεται στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου και κοιτάζει σ' ένα φύλλο τοπικού τύπου τη φωτογραφία της Julia. Διαβάζει “Οι Blancas ήρθαν για μερικές παραστάσεις στη πόλη μας και κατάφεραν να την αναστατώσουν. Μέσα σε λίγες μέρες όλοι άρχισαν να μιλάνε για εκείνα τα καταπληκτικά κορίτσια, την ερμηνεύτρια με τη βελούδινη φωνή και τις εξαίσιες μουσικούς που τη πλαισιώνουν. Τα κομμάτια τους είναι  ευαίσθητα αλλά όχι γλυκερά, δυναμικά χωρίς να χρειάζεται να κάνουν θόρυβο για ν' αποδείξουν το σθένος τους, με στίχους περιεκτικούς, γεμάτους λυρικότητα που όμως αντικατοπτρίζουν καταστάσεις της ζωής όλων μας. Κι όποτε θέλουν έχουν αποδείξει πως μπορούν να κάνουν το κοινό να χορεύει με τις ώρες. Γκρουπ-φαινόμενο που αν προσεχτεί και δε διαλυθεί για οποιονδήποτε λόγο σίγουρα θα φτάσει στην κορυφή της διασημότητας)

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Η Paola μπαίνει στη κρεβατοκάμαρα και βλέπει τον Juan ξαπλωμένο)
Paola: Juan... (τον σκουντά λίγο) Juan! (λίγο τσατισμένη) Μπα τώρα κοιμάται.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Ο Luis βλέπει τη Julia με τον Federico να μπαίνουν στο ξενοδοχείο και κρύβεται)

Fin del capítulo


CAPÍTULO 15

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Ο Federico και η Julia έχουν φτάσει στο ασανσέρ κι εκείνος προσπαθεί να τη φιλήσει αλλά εκείνη το αποφεύγει, ο Luis παρακολουθεί)
Julia: Καληνύχτα.
Federico: Καληνύχτα.
Julia: Δε θα φύγεις;
Federico: Θες να φύγω;
Julia: Αν ήθελα να μείνεις απλώς θα στο έλεγα. Δε μ' αρέσουν τα παιχνιδάκια.
Federico: Καλά λοιπόν. Φεύγω.
Julia: Φύγε. Καληνύχτα.
Federico: (αναστενάζει) Καληνύχτα. (απομακρύνεται, γυρίζει το βλέμμα και βλέπει τη Julia να τον χαιρετά με το χέρι, βγαίνει απ' το ξενοδοχείο)
Luis: (χυμά προς το μέρος της Julia που εκπλήσσεται) Αυτός ο βλάκας είναι το αγόρι σου;
Julia: Luis!
Luis: (χωρίς να φαίνεται εκνευρισμένος) Λοιπόν, γι αυτό δεν απαντάς στα τηλεφωνήματά μου;
Julia: Κοίτα καταρχάς δε μ' αρέσει που μου μιλάς έτσι. Κατά δεύτερον πρέπει να ξέρεις πως βρίσκομαι εδώ για δουλειά κι αυτό κάνω, έχουμε πρόβες όλη τη μέρα. Εξάλλου εγώ όταν είδα τις κλήσεις σου σε πήρα αλλά δε μου απάντησες.
Luis: Με πήρες μόνο μια φορά και δε μπορούσα να σου απαντήσω.
Julia: Γιατί ήσουν με το κορίτσι σου. Και δε σε πήρα μόνο μια φορά.
Luis: Όπως και να έχει δε με πήρες όσες φορές σε πήρα εγώ.  
Julia: Συγνώμη, πόσο χρονών είπαμε ότι είσαι; 5 και πας στα 6;
Luis: Γιατί λες πως ήμουν με το κορίτσι μου;
Julia: Γιατί το ξέρω. Το ξέρω πως έχεις κορίτσι. Σας έχω δει μαζί. Κι όχι μόνο στο κέντρο. Σας είδα μια φορά, από το μπαλκόνι που κολλούσε σα βδέλλα πάνω σου και σε φιλούσε.
Luis: (μουρμουρίζει) Ναι το διαμέρισμά της είναι κοντά.
Julia: Κι από μένα τι ζητάς;
Luis: Θα μπορούσαμε να είμαστε φίλοι.
Julia: Δεν ξέρω. Ίσως να μπορούσαμε.
Luis: Τι θα έλεγες να βγαίναμε τώρα; Δε χρειάζεται να μακιγιαριστείς, να βάλεις άλλα ρούχα... είσαι υπέροχη.
Julia: Και πολύ κουρασμένη.
Luis: Για έναν περίπατο. Έστω. Εδώ στο πάρκο.
Julia: Εντάξει. Αλλά σε μισή ώρα το πολύ θα είμαι στο κρεβάτι μου. Μόνη.  

ΣΚΗΝΗ 2Η
(H Paola κοιτάει τον Juan που κοιμάται, παίρνει το κινητό της)
Paola: Έλα Sofía. Ήθελα να σου μιλήσω. Είσαι με τον Luis; Α, όχι. Όχι δε συμβαίνει τίποτα. Εντάξει, θα τα πούμε αύριο.

ΣΚΗΝΗ 3Η
Julia: Θέλω να ξέρεις ότι δε βγαίνω με οποιονδήποτε θαυμαστή μου το ζητήσει.
Luis: Εγώ δεν είμαι οποιοσδήποτε θαυμαστής. Μπορεί να είμαι ο άνδρας της ζωής σου.
Julia: Ειλικρινά δεν έχω ιδέα, γιατί βρίσκομαι τώρα μαζί σου. Αλλά μάλλον δεν ήθελα να πάω ακόμα να κοιμηθώ.
Luis: Είπαμε πως θα είμαστε φίλοι. Δεν υπάρχει κάτι κακό σ' αυτό.
Julia: Σου αρέσει λοιπόν το πάρκο πολύ;
Luis: Ναι, μ' αρέσει να κάθομαι κάτω απ' τα δέντρα ή κοντά στο ρυάκι και να χαλαρώνω. Όταν ήμουν μικρός έπαιζα ποδόσφαιρο εδώ.
Julia: Ποδόσφαιρο; Δε σ' ενδιέφερε κανένα σπορ πιο... αριστοκρατικό;
Luis: Γιατί το λες αυτό;
Julia: Ξέρω ποιος είσαι.
Luis: Κατάλαβα. Εννοείς ότι ξέρεις ποιας οικογένειας γόνος είμαι.
Julia: Ναι, αυτό είναι πιο σωστό.
Luis: Και πως σου φαίνεται αυτό;
Julia: Πως να μου φανεί... ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Ποτέ δε κοίταζα τη τσέπη των ανθρώπων.
Luis: Ξέρω πολλές όμως που το κάνουν.
Julia: Κάποια πρώην κοπέλα σου;
Luis: Δε μιλώ για κάποια κοπέλα μου ή για κάτι τέτοιο προσωπικό. Απλώς όταν συμβαίνει το καταλαβαίνεις. Πως σου φέρονται διαφορετικά γιατί ο πατέρας σου έχει λεφτά. Ούτε εμένα μ' ενδιαφέρει το χρήμα και η δύναμη, αν και οι γονείς μου θα ήθελαν να ακολουθούσα κάποια καριέρα πολιτικού, επιχειρηματία... κάτι απ' το οποίο θα έβγαζα πολλά λεφτά τέλος πάντων. Εσύ πως το έμαθες;
Julia: Εδώ δε μένει τίποτα κρυφό.
Luis: Σίγουρα, έχεις δίκιο. Αλλά εγώ δε ξέρω τίποτα για εσένα.
Julia: Εμένα η καταγωγή μου είναι ταπεινή. Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν πολύ μικρή και μεγάλωσα σ' ένα ορφανοτροφείο.
Luis: Ορφανοτροφείο; Θα κάνουν πάρτι τα περιοδικά όταν το μάθουν. Βλέπω κιόλας έτοιμα τα ρεπορτάζ: μια σταχτοπούτα κατακτά τη κορυφή. Απ' το ορφανοτροφείο στη διεθνή αναγνώριση.
Julia: E, εντάξει δεν ήταν τόσο άσχημα τα πράγματα.
Luis: Μίλησέ μου θέλω να μάθω τα πάντα.
Julia: Αν σου πω τα πάντα τι θα έχουμε να πούμε μετά;
Luis: Πιστεύω πως εμείς οι δύο πάντα θα έχουμε κάτι να πούμε. Αυτός που σε συνόδευε ήταν το αγόρι σου;
Julia: Όπως το λες. Ήταν. Αλλά περάσαμε πολλά χρόνια μαζί. Τώρα δε ξέρω τι θα κάνω.
Luis: Απλό. Να χωρίσεις. Για να μην είστε τώρα μαζί σημαίνει πως υπάρχει κάποιος λόγος.
Julia: Ή κάποιος που θέλει να χωρίσω, αν κι εκείνος είναι δεσμευμένος. Δηλαδή δε διαφέρει πολύ απ' τους άλλους άνδρες.
Luis: Για να ξέρεις πρέπει πρώτα να δοκιμάσεις.
Julia: Πέσμου έναν λόγο για να σε προτιμήσω απ' τον Federico με τον οποίο έχω περάσει τη μισή μου ζωή.
Luis: Μαζί μου μπορείς να φοράς ότι τακούνι θέλεις.
Julia: Δεν είναι λόγος αυτός. Εννοώ... δεν είναι αλήθεια. Ο Fede δεν είναι κοντός. Είναι μετρίου αναστήματος.
Luis: Πρέπει να είσαι πολύ ερωτευμένη για να τον βλέπεις μετρίου αναστήματος. Φοβάμαι ότι δεν έχω πολύ τύχη.
Julia: Όχι είναι η αλήθεια, εσύ είσαι ψηλός.
Luis: Καλά, υποχωρώ.
Julia: Πρέπει να πάω να ξαπλώσω, ξενύχτησα σήμερα και δεν έπρεπε.
Luis: Θα σε συνοδεύσω.
Julia: Μα δίπλα είναι...
Luis: Ένας κύριος δε μπορεί να το επιτρέψει αυτό. Υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι για μια δεσποινίδα τη νύχτα.
Julia: Εντάξει, αν θες τόσο να με προστατεύσεις...  (περνά το χέρι του στον ώμο της και περπατάνε αγκαλιά)

ΣΚΗΝΗ 4Η
(H Victoria είναι μόνη της στο σαλόνι και γεμίζει ένα ποτήρι ποτό όταν μπαίνει ο Fernando)
Victoria: (το πίνει μονορούφι) Ακόμα εδώ είσαι Fernando;
Fernando: Ναι κυρία. Θα με θέλατε κάτι;
Victoria: Όχι, τι να σε θέλω; Αν θες κάτσε να πιεις ένα ποτό μαζί μου.
Fernando: Δε γίνεται, θα οδηγήσω σε λίγο. Σας ευχαριστώ για την πρόταση.
Victoria: (πίνει άλλο ένα) Είσαι πάντα τόσο τυπικός και προσεχτικός Fernando;
Fernando: Βεβαίως. Έτσι πρέπει να είναι όλοι στη δουλειά τους. Εγώ τυχαίνει να είμαι έτσι και στη ζωή μου. (παύση) Θα θέλατε να μου πείτε τι σκέφτεστε;
Victoria: Να... ίσως γίνω αδιάκριτη. Αυτό δε σου έχει στερήσει κάποια πράγματα στη ζωή; Όχι... μη μου απαντάς, ήταν βλακεία που σε ρώτησα.
Fernando: Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι είμαι πολύ ευχαριστημένος με τη ζωή μου κυρία. Και γιατί όχι, ευτυχισμένος. Δε χρειάζομαι πολλά πράγματα για να νοιώσω ευτυχισμένος.
Victoria: Ωραία... τόσο το καλύτερο για σένα.
Fernando: Καληνύχτα σας κυρία.
Victoria: Στο καλό να πας Fernando.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(O Luis και η Julia φτάνουν στη πόρτα του δωματίου της)
Julia: Δεν είπαμε λέξη σ' όλο τον δρόμο.
Luis: Εμένα μου φτάνει να είμαι μαζί σου, και να σ' έχω έτσι αγκαλιά κι ας μη λέμε τίποτα. Νοιώθω... σα να γνωριζόμαστε ήδη αρκετό καιρό και περπατώ αγκαλιά με το  κορίτσι μου.
Julia: Καλύτερα να μην ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση.
Luis: Αυτές οι συναντήσεις δε τελειώνουν μ' ένα φιλί στο στόμα; Ή μήπως φοβάσαι μήπως μας παραμονεύει κανένας μπαμπάς, πίσω απ' τη πόρτα;
Julia: (χαμογελά) Δε το βάζεις κάτω ε; Πίσω απ' τη πόρτα είναι μόνο η Gaby που θα κοιμάται του καλού καιρού.
Luis: Τόσο το καλύτερο. (τη φιλά κι εκείνη αφήνεται για λίγο)
Julia: Luis...
Luis: Ήθελα να σου δείξω πως υπάρχουν κι άλλα πράγματα για να με προτιμήσεις απ' τον κοντό. (η Julia κλείνει απαλά τη πόρτα)

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Ο Fernando επιστρέφει και βλέπει τη Victoria ξαπλωμένη στον καναπέ)
Fernando: (πλησιάζει) Victoria... (μουρμουρίζει) Πρέπει να λυποθύμισε... (πιο δυνατά) Victoria, Victoria... (της ανεβάζει τα πόδια στα πλάγια του καναπέ και της δίνει ένα χαστούκι)
Victoria: (μόλις συνέρχεται, τα έχει χαμένα) Ε; Τι γίνεται, τι κάνεις εδώ;
Fernando: Με συγχωρείτε, γύρισα και σας βρήκα ξαπλωμένη και υπέθεσα πως απλώς έχετε κοιμηθεί αλλά όταν ήρθα κοντά σας κατάλαβα πως είχατε λιποθυμήσει.
Victoria: Και γιατί με πλησίασες;
Fernando: Γιατί είχα δει πως δεν ήσαστε και πολύ καλά και ανησύχησα, σκέφτηκα πως μπορεί κάτι να σας συμβαίνει.
Victoria: Ευχαριστώ Fernando. Φαίνεται πως είσαι πολύ έξυπνος. Θα με βοηθήσεις να σηκωθώ;
Fernando: Μάλιστα κυρία. (τη βοηθά, και η Victoria στηρίζεται πάνω του, κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή μπαίνουν ο Carlos και η Carla που έχουν επιστρέψει από κάποια επίσκεψη)
Carlos: Fernando, τι συμβαίνει;
Fernando: Τίποτα κύριε, φαίνεται πως η κόρη σας ένοιωσε μια μικρή αδιαθεσία.
Carla: (έξω φρενών) Ποια αδιαθεσία; (βλέποντας το μπουκάλι με το ποτό) Καθόσασταν και τα πίνατε μαζί; Θα με σκάσει αυτό το κορίτσι! Πρώτα με τον ψαρά, τώρα με τον σοφέρ!
Victoria: (έχει αγκαλιάσει τον Fernando προσπαθώντας να σταθεί, αλλά αντιδρά) Ποιος ψαράς! Καπετάνιος ήταν αλλά τώρα δεν είναι τίποτα πια! (κλαίγοντας και πέφτοντας πάνω στον Fernando) Ήταν όλη η ζωή μου! Πια δεν έχω ζωή... Δεν έχω τίποτα κι αν δεν υπήρχε η Violeta θα πήγαινα αμέσως να τον βρω... Τώρα πια τίποτα δεν έχει σημασία για μένα... Γιατί να είναι τόσο άδικη η ζωή; (καταρρέει και πιάνεται απ' τα πόδια του Fernando) Ποτέ δε ζήτησα κάτι μεγάλο... ήθελα μόνο τον άνδρα μου κι αυτόν μου τον πήρε...
Carlos: (έρχεται κοντά της και της δίνει το χέρι) Σήκω κορίτσι μου. Ίσως ήπιες λίγο και αισθάνεσαι άσχημα όμως αύριο όλα θα είναι καλύτερα.  

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Η Julia βάζει το νυχτικό της όταν παρατηρεί ότι απ' το διπλανό κρεβάτι λείπει η Gaby)
Julia: Τρελοκόριτσο! Που να ξενυχτάει πάλι, ποτέ δεν ενημερώνει... Κρίμα ήθελα σε κάποιον να μιλήσω (θυμάται πως πέρασε με τον Luis Luis: Μίλησέ μου θέλω να μάθω τα πάντα.
Julia: Αν σου πω τα πάντα τι θα έχουμε να πούμε μετά;
Luis: Πιστεύω πως εμείς οι δύο πάντα θα έχουμε κάτι να πούμε. Αυτός που σε συνόδευε ήταν το αγόρι σου;
Luis: Εμένα μου φτάνει να είμαι μαζί σου, και να σ' έχω έτσι αγκαλιά κι ας μη λέμε τίποτα. Νοιώθω... σα να γνωριζόμαστε ήδη αρκετό καιρό και περπατώ αγκαλιά με το  κορίτσι μου. Θυμάται και το φιλί και χαμογελά)

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Η Victoria στο κρεβάτι της, δεν έχει κοιμηθεί ακόμα, ο Fernando χτυπά δειλά τη πόρτα)
Victoria: Μπαμπά... Fernando τι θες;
Fernando: Με συγχωρείτε αλλά ήθελα...
Victoria: Fernando... γιατί γύρισες όταν είπες πως θα φύγεις; Σ' έχει βάλει ο πατέρας μου να με παρακολουθείς;
Fernando: Συγνώμη;
Victoria: Πες μου γιατί ήρθες, τι θέλεις;
Fernando: Τίποτα, συγνώμη δεν έπρεπε να έρθω, το μετάνιωσα, δεν είναι κάτι σημαντικό... Δε πρέπει να ενεργώ παρορμητικά.
Victoria: Μα πέσμου τι ήθελες;
Fernando: Ξεχάστε το Victoria, καληνύχτα. (φεύγει)
Victoria: Fernando! Fernando! (μουρμουρίζει) Τι να ήθελε...

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Luis μπαίνει σφυρίζοντας στο μαγαζάκι και τον βλέπει ο Noberto)
Norberto: Πολλά κέφια έχεις νεαρέ!
Luis: Και γιατί να μην έχω; Η ζωή είναι ωραία κύριε.
Norberto: Η ζωή δεν είναι ωραία παλλικάρι μου. Την κάνει ωραία μια γυναίκα.
Luis: (γελά) Έχετε δίκιο, την ομορφαίνει πάντα μια γυναίκα.
Norberto: Ίσως μια γυναίκα μελαχροινή, με σκούρο δέρμα, μελιά μάτι, άγρια ομορφιά, κυματιστά μαλλιά και σαρκώδη χείλη...
Luis: (προβληματίζεται) Όχι ακριβώς... αλλά αυτή που περιγράφετε είναι... είναι το... το κορίτσι μου. Πως το ξέρετε;
Norberto: Μα ποιος δε ξέρει τη περίφημη οικογένεια Di Carlo μικρέ; Κάθε μέρα διαβάζω στα περιοδικά για τα κατορθώματά σας.  
Luis: Αλήθεια;
Norberto: Φυσικά και όχι νεαρέ, απλώς κάνω παρέα με το σoφέρ σας. Μη νομίζεις βέβαια ότι κάθεται και σας κουτσομπολεύει μαζί μου. Κάνατε τη καλύτερη επιλογή νεαρέ, αυτός καλά καλά δε μιλάει ούτε για τα δικά του. Απλώς έχει τύχει να σε δω μερικές φορές με το κορίτσι και δε χρειάζεται πολύ μυαλό... Είμαι εδώ κάθε μέρα. Μόνος μου ή με τον Fernando καμιά φορά. Αλλά ποιος προσέχει έναν φτωχό απόμαχο της ζωής.
Luis: Ελάτε τώρα, γιατί είστε τόσο απαισιόδοξος, δεν είστε και τόσο μεγάλος.
Norberto: Να σαι καλά αλλά εγώ δεν έχω πλάι μου κανένα μελαχρινό κορίτσι... εδώ που τα λέμε δεν έχω κανέναν. Άσε, είναι μεγάλη ιστορία. Ας αφήσουμε τα στενάχωρα. Λοιπόν; Δε περίμενα ένας γόνος Di Carlo να σηκώνεται νωρίς.
Luis: Μήπως κοιμήθηκα καθόλου... αλλά τα πράγματα δεν είναι όπως τα λέτε, είμαι αθλητής και πολύ συχνά σηκώνομαι νωρίς.
Noberto: Α, ωραία, μ' αρέσει ο αθλητισμός. Ήμουν πλέι μέικερ κάποτε σε μια ομάδα και είχα μεγάλες φιλοδοξίες πριν τραυματιστώ. Τώρα δεν υπάρχει πλέι μέικερ στο μπάσκετ.
Luis: Τι λέτε, μήπως εγώ δεν έχω σακατέψει τα γόνατά μου στο βόλεϋ... Αλλά πέρα απ' αυτό σήμερα περιμένω έναν φίλο.  

ΣΚΗΝΗ 10Η
(O Juan με τη Paola στη κουζίνα, παίρνουν πρωινό)
Juan: Έλα Paola, για πόσο θα μου το κρατάς; Δεν έκανα κάτι, ξέχασα τον γάμο μας για μια στιγμή αλλά τον ονειρεύομαι μια ζωή.
Paola: Δεν είναι αυτό, είναι όλη σου η συμπεριφορά Juan. Πριν ήσουν πιο εκδηλωτικός μαζί μου, δεν έλεγες ποτέ πως ήσουν κουρασμένος... τι έγινε, προσαρμοζεσαι σιγά σιγά στη ρουτίνα του γάμου
Juan: Δεν είναι ανάγκη να γίνεσαι σαρκαστική αγάπη μου.
Paola: Μη με λες αγάπη σου!
Juan: Έλα τώρα! Δεν είμαστε μωρά και το ξέρεις καλά πως είμαστε άνθρωποι κι ο καθένας μας μπορεί να έχει μια κακιά στιγμή. Δεν είναι όλα ροζ... τι σημαίνει αυτό πως δε σ' αγαπάω, πως δε μ' αγαπάς;
Paola: Εγώ φυσικά και σ' αγαπώ Juan.
Juan: Κι εγώ.
Paola: Αλλά δε το λες. Και δε το δείχνεις...
Juan: Έχεις δίκιο, τέρμα τα λόγια, καιρός να περάσουμε σε πράξεις. (τη φιλά και σε λίγο φιλιούνται παθιασμένα)

ΣΚΗΝΗ 11Η
(Ο Luis συναντά τον φίλο του ενώ ο Noberto τους παρακολουθεί)
Luis: Τι κάνεις Aurelio, να σου παραγγείλω έναν καφέ;
Aurelio: Ευχαριστώ αλλά αυτή τη φορά κερνάω εγώ. Τώρα που τα έχω τσεπώσει θα σου ανταποδώσω όλα τα κεράσματα Luis.
Luis: Αλήθεια; Για πες...
Aurelio: Σε παρακαλώ φίλε, αυτά θα τα πούμε μετά. Θυμάσαι τι ωραία περνούσαμε τότε που ξενυχτάγαμε στην Ισπανία και συνέχεια μιλούσαμε για γυναίκες και ποδόσφαιρο; Δε θέλω να πιστέψω πως ήρθες εδώ και η οικογένειά σου σε άλλαξε. Πως τώρα ασχολείσαι με μπίζνες.
Luis: Εντάξει θα τα πούμε μετά. Λοιπόν με ποια βγαίνεις;
Aurelio: Με καμιά... και η ομάδα πάει χάλια... ναι, ίσως θα ήταν καλύτερα να μιλήσουμε για τα επαγγελματικά μου.
Luis: Έλα τώρα... ξέρεις καμιά φορά ο έρωτας σου χτυπά τη πόρτα εκεί που δε το περιμένεις.
Aurelio: Ναι, μου είχες γράψει για την επανασύνδεσή σου με τη Sofía.
Luis: Μη μου μιλάς γι αυτό γιατί με κάνει και δε νοιώθω πολύ ωραία.  
Aurelio: Τι, χωρίσατε; Λυπάμαι.  
Luis: Μη λυπάσαι. Όχι δεν έχουμε χωρίσει...
Aurelio: Κάποια άλλη;
Luis: Μέσα είσαι... κάποια πολύ όμορφα γαλαζοπράσινα μάτια.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Gaby προσφέρει πρωινό στον Federico που μόλις έχει ξυπνήσει)
Gaby: Τι γλυκός που είσαι μωρό μου όταν ξυπνάς... όλα αυτά τα ετοίμασα για σένα.
Federico: Gaby... τι θες εδώ; Γιατί ετοίμασες πρωινό και τι στο καλό συμβαίνει;

Fin del capítulo


Last edited by mel on Wed Oct 28, 2015 1:50 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Sat Sep 05, 2015 4:20 pm

CAPÍTULO 16

ΣΚΗΝΗ 1Η
(H Julia, η Celeste και η Lola παίρνουν το πρωινό τους στο ξενοδοχείο)
Julia: Κορίτσια δε ξέρετε πόσο ανυπομονούσα να μιλήσω σε κάποιον για το τι έγινε χθες! Γύρισα αργά και ήθελα να μιλήσω στη Gaby αλλά φαίνεται πως είχε βγει κι εκείνη.
Celeste: Βρήκες ποιος είναι ο κρυφός θαυμαστής μου;
Julia: Αχ, δυστυχώς όχι... ξέρεις ο Fede όταν θέλει είναι τάφος, δε μπόρεσα να του πάρω κουβέντα... και προσπάθησα πολύ...
Lola: Αυτός ο ηλίθιος θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να τα ξαναφτιάξετε. Και δε σου λέει για να έχει έναν λόγο να σε κάνει να του μιλάς.
Julia: Αυτό πιστεύω κι εγώ... αν και μπορώ να πω πως ο Fede, μη κοιτάς τώρα που τρέχει από πίσω μου και είναι όλο γλύκες είναι γενικά παράξενος...
Lola: Μια στιγμή. Είπες πως γύρισες αργά. Αν υποψιαστώ πως πέρασες τη νύχτα με τον Federico...
Julia: Όχι, μην ανησυχείς. Γύρισα αργά γιατί μετά τον Fede ήρθε ο Luis και με πέτυχε έξω απ' το ασανσέρ, μόλις είχε φύγει ο άλλος...  
Lola: (χαμογελά) Καλά εσύ είσαι χειρότερη κι απ' τη Gaby. Που ξέρει με ποιον ξενύχτησε πάλι αυτή. Για πες.
Celeste: Δηλαδή χθες το βράδυ βγήκες με 2. Όπως θα έλεγε κι εκείνη... σιγανοπαπαδιά!
Lola: Λοιπόν πέστα όλα.
Julia: Βεβαίως θα σας πω...

ΣΚΗΝΗ 2Η
O Federico έχει ανασηκωθεί στο κρεβάτι και κοιτά τη Gaby που του προσφέρει πρωινό.
Federico: (νευριασμένος) Μπορείς να μου πεις τι στο καλό έχει συμβεί; Τι δουλειά έχεις εσύ εδώ;
Gaby: Ησύχασε μωρό μου, μάλλον δεν ξύπνησες καλά. Καταρχάς η στοιχειώδης ευγένεια λέει να μου πεις ένα ευχαριστώ. Κοίτα τι σου ετοίμασα.
Federico: (ψάχνει γύρω του και παίρνει ένα κουτί τσιγάρα) Αχ Θε μου, δε καταλαβαίνω τίποτα.
Gaby: Στη Julia δε θ' άρεσε να μάθει ότι καπνίζεις. Πιες πρώτα τη πορτοκαλάδα σου, κοίτα λίγο κι αυτά τα κρουασάν... Θες να σε ταϊσω;
Federico: Μη γίνεσαι γελοία. Δε καταλαβαίνω....
Gaby: Α μα πια! Όλο δε καταλαβαίνω και δε καταλαβαίνω... Φυσικά και δε καταλαβαίνεις. Αφού χθες το βράδυ ήπιες 2 μπουκάλια κι έγινες χάλια. Και όλο κάπνιζες...
Federico: Μη μου πεις...
Gaby: Όχι δε σου λέω. Αφού είσαι τελείως βλάκας μωρέ. Ήρθα να περάσουμε μια αξέχαστη νύχτα μαζί αλλά εσύ δεν ήθελες. Αποφάσισες ξαφνικά να είσαι πιστός στη Julieta. Τι περίεργο όμως όταν δεν είσαστε μαζί, της είσαι πιστός. Εσύ πως θα χαρακτήριζες έναν άνδρα που λέει όχι σε μια τέτοια κορμάρα; Είναι ή δεν είναι βλάκας;
Federico: Ωχ Gaby, παράτα με πια. (σηκώνεται)
Gaby: Θα τρέξεις τώρα στη Julieta σου;
Federico: Κι εσένα τι σε νοιάζει; Και γιατί κοιμήθηκες εδώ; Εισβάλεις στο σπίτι μου και μετά με ελέγχεις;
Gaby: Τι λες αγόρι μου, τα έχεις χάσει μου φαίνεται. Επίσκεψη ήρθα. Μετά σε είδα χάλια και δεν ήταν σωστό να σε αφήσω έτσι. Έτσι, πέρασα εδώ τη νύχτα. Τι κρίμα όμως όχι στην αγκαλιά σου.  
Federico: Μη μου κολλάς Gaby. Και άλλη φορά να ξέρεις ότι δε θέλω καμιά βοήθεια, τα καταφέρνω όλα μόνος μου.
Gaby: Το ξέρεις πως δε μπορώ ν' αδιαφορήσω.
Federico: Γιατί δε τα παρατάς, δεν έχεις σκεφτεί ποτέ ότι απλώς δε μ' ενδιαφέρεις;
Gaby: Όχι δε το πιστεύω αυτό. Δεν εκδηλώνεσαι μόνο γιατί δουλεύω με τη Julia. Το βλέπω πως δε σ' αφήνω αδιάφορο. (του χαϊδεύει με το δάκτυλο το στήθος, κολλά πάνω του και τον φιλά)

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Η Victoria στη τραπεζαρία του σαλονιού, μπαίνει ο Fernando)
Fernando: Καλημέρα σας κυρία.
Victoria: Καλημέρα Fernando.
Fernando: Είστε καλύτερα σήμερα;
Victoria: Ναι... σηκώθηκα και μου πονούσε το κεφάλι μου αλλά τώρα είμαι καλά. Τι ντροπή!
Fernando: Από μένα δεν έχετε να φοβάστε τίποτα πάντως.
Victoria: Δε μ' ενδιαφέρει αν μιλήσεις ή όχι Fernando. Δε με νοιάζει η γνώμη του κόσμου... ντρέπομαι για τον εαυτό μου.
Fernando: Κοιτάξτε... δε σας γνωρίζω καλά, λίγο καιρό μόνο. Αλλά ξέρω πως δεν είστε μπεκρού. Κάποιες καιές στιγμές έχουν όλοι στη ζωή τους.
Victoria: Δε ξέρω αν το εννοείς αλλά ευχαριστώ.
Fernando: Όταν με γνωρίσετε καλύτερα θα μάθετε ότι ότι λέω το εννοώ. Αλλά ήθελα να σας ρωτήσω κάτι. Γιατί με ρωτήσατε αν σας παρακολουθώ;
Victoria: Γιατί... μη δίνεις σημασία. Εκείνη την ώρα μίλαγε το ποτό.
Fernando: Μερικές φορές μεθυσμένοι λέμε αυτό που δε τολμάμε να πούμε νηφάλιοι. Λοιπόν; (μπαίνει η Violeta)
Violeta: Καλημέρα μαμά (τη φιλά), καλημέρα Fernando,
Fernando: Καλημέρα μικρή μου, κοιμήθηκες καλά;
Violeta: Καλά, ευχαριστώ.
Victoria: Κάτσε, θα ζητήσω να φέρουν το πρωινό σου. Α, να μη το ξεχάσω, σήμερα θα σε πάω ν' αγοράσουμε στολή για το σχολείο.
Fernando: Θέλετε να σας πάω εγώ κυρία;
Victoria: Εντάξει Fernando, θα σε ειδοποιήσω.    

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Ο Norberto στο διαμέρισμα του Dario)
Noberto: Πολύ χαίρομαι που αυτή τη φορά δεν αναγνωρίζω σημάδια της αμαρτίας Dario.
Dario: Τι να σε κεράσω Norberto;
Norberto: Τίποτα, προσέχω. Καλό θα ήταν να προσέχεις κι εσύ, να πας σε κάποιο διατροφολόγο, να κάνεις γυμναστική... γιατί έχεις κοιλίτσα και έχεις περάσει προ πολλού τη πρώτη νεότητα. Τα πράγματα γίνονται επικύνδινα.
Dario: Λοιπόν ας περάσουμε στο θέμα μας.
Norberto: Η υγεία θα έπρεπε να είναι το πρώτο θέμα.
Dario: Έλα τώρα Noberto αφού ξέρεις...
Norberto: Ξέρω, ξέρω για σένα το πρώτο θέμα είναι η Sofía. Ο έρωτας...
Dario: Σε παρακαλώ ποιος έρωτας, γιατί κάνεις ότι μπορείς για να μ' εκνευρίσεις;
Norberto: Θα συνέχιζα λέγοντας κάποια φιλοσοφία για τον έρωτα. Που δε σε αφορά. Ή σε αφορά; Ας τ' αφήσουμε, βλέπω ότι συχγίζεσαι με το παραμικρό.
Dario: Σε ακούω λοιπόν.
Noberto: Αγαπητέ μου τα νέα δεν είναι καλά. Δε φτάνει που σου πήρε το κορίτσι, το απατά κι από πάνω.
Dario: Αυτά δεν είναι καθόλου άσχημα νέα. Αυτού του τρωκτικού του αξίζουν τα χειρότερα.
Norberto: Δε ξέρω, από ηθικής άποψης... δεν είναι ωραίο, κλέβει το κορίτσι κάποιου που η παρουσία του στη ζωή του του δίνει... ας πούμε ότι του δίνει χαρά... Και το απατά;
Dario: Τέλος πάντων ξέρουμε τη νέα φίλη του πλουσιόπαιδου;
Noberto: Πέρα απ' το ότι έχει πρασινογάλανα μάτια και μακριά μαλλιά όχι δε ξέρουμε πολλά. Μπορούμε βέβαια να αφήσουμε τη φαντασία μας να δουλέψει. Τα στοιχεία που μου έδωσε είναι ότι είναι όμορφη, με πρασινογάλανα μάτια και μακριά μαλλιά. Αλλά το όμορφη δε μου λέει κάτι. Κάθε ερωτευμένος βρίσκει το αντικείμενο του πόθου του πανέμορφο. Από την άλλη ο νεαρός είναι μάλλον αρκετά επιφανειακός για να εκτιμίσει τη καρδιά και τον χαρακτήρα μιας γυναίκας. Βέβαια και στο La fea mas bella ο Don Fernando δεν ήταν...
Dario: Σε παρακαλώ, δε με ενδιαφέρει τι γίνεται στα σίριαλ. Γιατί πάντα βρίσκεις τρόπο να ξεφεύγεις απ' το θέμα; Μη μου πεις ότι του μίλησες και κατάφερες να εκμαιεύσεις μόνο αυτά.
Norberto: Όχι, αυτά τα άκουσα που τα έλεγε σ' ένα φίλο του.
Dario: Και; Δεν είπαν τίποτα άλλο;
Norberto: Τι ήθελες να στήσω αυτί; Να βάλω μήπως κανέναν κοριό;
Dario: Νομίζω ότι κι αυτό είναι ένα απ' τα πράγματα που κάνουν οι ντετέκτιβ.
Norberto: Σε γενικές γραμμές διαφωνώ με τη χρήση κοριού, είναι παραβίαση της ιδιωτικότητα του ατόμου. Τέλος πάντων, δεν είναι σωστό ν' αποκαλύπτω τα μέσα μου, και δε θα το κάνω για σένα.  
Dario: Η Sofía είναι ερωτευμένη μ' αυτόν τον χαλβά; Αν ναι, θα πονέσει πολύ.
Norberto: Και το θέμα είναι τι θέλουμε. Να πονέσει; Αν δε πονέσει, δε θα σου αρέσει έτσι; Αν πονέσει αυτό σημαίνει πως είναι ερωτευμένη μαζί του και δε ξέρω αν το θέλεις.
Dario: Μ' ένα πράγμα μπορεί να είναι ερωτευμένο αυτό το τρωκτικό, με τον πλούτο και τη μεγάλη ζωή. Μόνο ο χαμός αυτών των πραγμάτων μπορεί να τη πονέσει.
Norberto: Ή αυτό σε βολεύει να πιστεύεις.  

ΣΚΗΝΗ 5Η
(O Luis και ο Aurelio συζητούν στο σαλόνι)
Luis: Δε ξέρω αν η Sofía είναι ερωτευμένη μαζί μου Aurelio.
Aurelio: Σε παρακαλώ... απλώς είναι πολύ βολικό τώρα να λες ότι δεν είναι ερωτευμένη μαζί σου. Αλλά θυμάμαι πως έκανε για σένα από το πανεπιστήμιο.
Luis: Από τότε πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Κι εμένα πια δε με τρελαίνει τόσο.
Aurelio: Σ' έχει τρελάνει η μικρή με τα πρασινογάλανα μάτια. Αλλά δε μου έχεις πει και πολλά για αυτή. Μόνο για τα μάτια και για τον περίπατο... Έφτανε λοιπόν ένας περίπατος για να χάσεις τα μυαλά σου;  
Luis: Αν την έβλεπες... είναι πανέμορφη.
Aurelio: Και με την άλλη τι θα κάνεις;
Luis: Δε ξέρω. Αλλά και η Julia έχει αγόρι. Είναι περίπλοκη η κατάσταση.
Aurelio: Μέχρι τότε θα παρηγοριέσαι ότι η Sofía δε σ' αγαπά, ότι την γνώρισες σ' ένα κακόφημο κέντρο...
Luis: Κοίτα δεν είναι αυτό. Νοιώθω ότι με πιέζει αλλά όχι ότι το κάνει από αγάπη ή από ζήλεια αλλά από κτητικότητα. Σα να θέλει να κερδίσει κάτι από μένα.
Aurelio: Τι να σου πω βρε φίλε, πάντα καταφέρνεις και τα μπλέκεις. (μπαίνει η Victoria και η Violeta)
Victoria: Καλημέρα σας.
Luis: Aurelio, να σου συστήσω την αδερφή μου Victoria και τη κούκλα ανιψούλα μου τη Violeta.
Aurelio: Χάρηκα πολύ.
Luis: Αδερφούλα θα βγείτε έξω;
Victoria: Ναι, θα πάμε ν' αγοράσουμε στολή για τη μικρή. Fernando! (μπαίνει)
Fernando: Πάντα έτοιμος κυρία.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(H Julia, η Celeste και η Lola στο πάρκο)
Lola: Λοιπόν, τώρα  τι σκοπεύεις να κάνεις με τον νεαρό;
Julia: Έλα τώρα Lola, δεν είναι τίποτα, ένα φλερτ τίποτα παραπάνω.
Celeste: Κι αν για κείνον δεν είναι; Δε μου φαίνεται σωστή η στάση σου.
Julia: Σε παρακαλώ Celeste. Ή πολύ αθώα είσαι ή πολύ ρομαντική. Πότε με ερωτεύθηκε ο Luis; Δεν είναι καιρός που γνωριζόμαστε.
Celeste: Δε πιστεύεις στον έρωτα με τη πρώτη ματιά; Αν ποτέ συναντήσω τον άνδρα της ζωής μου θα ξέρω από τη πρώτη στιγμή ότι αυτός θα είναι.
Julia: Να σου πω την αλήθεια όχι δε το πολυπιστεύω. Τον συμπαθώ αλλά είναι χαζό να πιστεύω ότι και γι αυτόν δεν είναι κάτι παραπάνω από έναν ενθουσιασμό. Ο Luis είναι από τ' αγόρια που δε μεγαλώνουν ποτέ. Είναι ένα πλουσιόπαιδο που μεγάλωσε έχοντας τον κόσμο στα πόδια του. Πότε να προλάβει να φάει τα χαστούκια, ν' αποκτήσει τις εμπειρίες που σε ωριμάζουν στη ζωή; Φέρετε σαν έφηβος. Όπως μικρές που βλέπαμε οποιοδήποτε σούργελο στη τηλεόραση και το κρεμούσαμε αφίσα στο δωμάτιο και το ερωτευόμασταν... έτσι ακριβώς.
Celeste: Φαίνεσαι πολύ απόλυτη όμως. Επειδή κάποιος είναι πλούσιος δε σημαίνει ότι ποτέ δεν έχει νοιώσει άσχημα.  
Julia: Μα έχει και κοπέλα και μου τη πέφτει. Δείγμα ωριμότητας είναι αυτό;
Lola: Όχι αλλά έχει δίκιο η Celeste ότι είσαι απόλυτη. Κάτι άλλο συμβαίνει. Ακόμα αγαπάς τον ζουμπά;
Julia: Το ξέρεις ότι μου τη σπάει να τον λες ζουμπά.
Lola: Καλά, καλά...
Julia: Ναι δεν μπορώ ν' αρνηθώ ότι ακόμα είμαι ερωτευμένη μαζί του. Τα χρόνια που περάσαμε δε σβήνονται έτσι σε μια στιγμή.
Lola: Αχ κορίτσι μου εσύ θα μας σκάσεις.
Julia: Το ξέρω ότι δε το αξίζει. Ας μην αρχίσουμε πάλι τα ίδια. Ο Luis από την άλλη... μου αρέσει πολύ. Και με κάνει να χαμογελάω.
Lola: Καλύτερα ένας άνδρας να σε κάνει να χαμογελάς παρά να κλαις.
Julia: Σίγουρα αλλά κι αυτός δεν είναι άνδρας για σπίτι.
Lola: Ενώ ο Federico... τι να πεις σ' εμας της σταρ της μουσικής ίσως δε κολλάνε στην εικόνα μας οι άνδρες για σπίτι. (βλέπουν τον Federico και τη Gaby)
Celeste: Κατά φωνή.
Lola: Κι ο γάιδαρος. Πέστο χρυσό μου μη ντρέπεσαι.
Julia: Πως από δω παιδιά;
Gaby: O Fede με πέτυχε στο δρόμο και είπαμε να σας έρθουμε μαζί. Ήξερα πως αν δεν ήσαστε στο ξενοδοχείο θα ήσαστε στο πάρκο. Τελευταία σ' αρέσει πολύ αυτό το μέρος, ε Julia;

ΣΚΗΝΗ 7Η
(O Juan με την Paola στο σπίτι)
Juan: Τι συμβαίνει αγάπη μου, γιατί είσαι έτσι; Πάλι προβλήματα με τη Lis;
Paola: Αυτά δε τελειώνουν ποτέ.
Juan: Σας άκουγα όταν γύρισα, αλλά δε κατάλαβα για ποιο πράγμα μαλώνατε.
Paola: Δε πειράζει μωρό μου δεν ήταν τίποτα σημαντικό, ήταν απ' αυτά που συμβαίνουν τελευταία... Τι να κάνουμε ας το πάρουμε απόφαση ότι θα έχουμε κι αυτό το πρόβλημα. Εσύ;
Juan: Τα ίδια.
Paola: Σίγουρα; Σαν κάτι να σε απασχολεί τελευταία κι ελπίζω να μην είναι ο γάμος μας...
Juan: Όχι αγάπη μου, είναι δυνατόν;
Paola: (χαμογελά) Έλεγα...
Juan: Δε θα σου πω ψέματα με απασχολεί η αδερφή μου. Μιλάμε με τον Luis και μου λέει πως ώρες ώρες είναι σα χαμένη, αφηρημένη.
Paola: Φυσικό δεν είναι; Να στηρίζεσαι σ' έναν άνθρωπο και ξαφνικά να τον χάνεις; Και να ζεις σε μια ξένη χώρα και να μη ξέρεις τι να κάνεις...
Juan: Βέβαια, το ξέρω ότι έχεις δίκιο, είναι φυσικό, ο καθένας θα ένοιωθε έτσι... είναι όμως αδερφή μου και δε ξέρω τι να κάνω.
Paola: Θα τον αγαπούσε πάρα πολύ... για να φύγει μαζί του και για να ζήσουν τόσα χρόνια μαζί...
Juan: Ναι, δε τον είχα γνωρίσει καλά αλλά πρέπει να ήταν πολύ καλός άνθρωπος και να ήταν ευτυχισμένη μαζί του. Ανοιχτόκαρδος, φιλόξενος, τίμιος... και έκανε τα πάντα για την οικογένειά του. Όπως μου είχε πει...
Paola: Αχ αγάπη μου. Πρέπει να είναι το χειρότερο πράγμα στον κόσμο να χάνεις τον άνθρωπό σου. Εγώ θα τρελαινόμουν μόνο αν χωρίζαμε και σ' έχανα...

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Ο Fernando, η Victoria και η Violeta στο μαγαζί)
Victoria: Σου πάει πολύ η στολή αγάπη μου. Εσένα πως σου φαίνεται όμως;
Violeta: Αφού είναι ο κανονισμός του σχολείου... ναι μάλλον μου πάνε τα χρώματα. Αλλά νοιώθω σα προσκοπάκι.
Victoria: Στην Ελλάδα δε φοράνε στολές. Μόνο σε κάποια ιδιωτικά.
Fernando: Αλήθεια; Σας θυμίζει τον εαυτό σας κυρία στην ηλικία της;
Victoria: Μπα... η Violeta είναι πιο όμορφη.
Fernando: Ελάτε τώρα, μην είστε μετριόφρων.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Τα κορίτσια του γκρουπ συζητάνε)
Julia: Τι είναι αυτές οι σπόντες που ρίχνεις όταν είναι μπροστά ο Fede; Έπρεπε να πεις για το πάρκο; Αφού το ξέρεις ότι δε μ' αρέσει καθόλου όταν το κάνεις αυτό.
Gaby: Γιατί σ' ενδιαφέρει ακόμα ο Fede;
Julia: Δεν έχει σημασία αυτό.
Gaby: Τότε άστον να τσιτσιριστεί λιγάκι.
Julia: Δε καταλαβαίνεις. Εμένα δε μ' αρέσουν τα παιχνίδια, δε θέλω να τον τσιτσιρίσω, ούτε να τον κάνω να ζηλέψει ούτε τίποτα.
Gaby: Λοιπόν, τι σκοπεύεις να κάνεις μαζί του;
Lola: Κι εσένα τι σε κόφτει τόσο πια;
Gaby: Εγώ σα φίλη ρωτάω.
Julia: Αν θες να μάθεις σα φίλη, χθες βγήκα με τον Luis. Αφού με έφερε στο ξενοδοχείο ο Fede...
Gaby: Αυτά είναι τα τυχερά... άλλες δεν έχουν κανέναν κι άλλες βγαίνουν το ίδιο βράδυ με δύο...
Julia: Λοιπόν, άκου τι έγινε...  

ΣΚΗΝΗ 10Η
(O Luis με τον Aurelio)
Aurelio: Ώστε τη φίλησες; Μπράβο φίλε, παραμένεις ο Luis που ξέρω.
Luis: Μη μου λες μπράβο. Δε ξέρω αν έκανα καλά. Δεν έχω σταματήσει να το σκέφτομαι... σκέφτομαι, σκέφτομαι... αναρρωτιέμαι για κάθετι που της λέω, για κάθετι που κάνω. Αν κάνω καλά όταν λέω το ένα, αν με παρεξηγήσει αν πω το άλλο, αν το πάρει στραβά που έκανα το παρόλο... ώρες ώρες νομίζω πως θα τρελαθώ...
Aurelio: Ε, μη τρελαθείς... σε όλους συμβαίνει όταν τους αρέσει πολύ μια κοπέλα.
Luis: Εμένα δε μου έχει ξανασυμβεί. Τουλάχιστον όχι σ' αυτόν τον βαθμό... Μπορεί να μοιάζω με τύπο με υπερβολική αυτοπεποίθηση αλλά δεν είναι έτσι. Φέρομαι παρορμητικά και λέω μεγάλα λόγια αλλά μετά τα σκέφτομαι και σχεδόν παραλύω. Τη μια στιγμή νοιώθω πολύ σίγουρος ότι της αρέσω όπως μου αρέσει και την άλλη σκέφτομαι πως γι αυτό ακριβώς θα με περνά για ψώνιο, στην καλύτερη περίπτωση για ψώνιο και θα σκέφτεται πολύ άσχημα για μένα.
Aurelio: Αχ αδερφάκι, πρέπει να σου εξηγήσω μερικά πράγματα...  
Luis: Ακούω δάσκαλε.
Aurelio: Πως κατάντησες έτσι φιλαράκι, σε βλέπω και σε λυπάμαι. Τέλος πάντων. Όταν σε μια γυναίκα αρέσει ένας άνδρας της αρέσει αυτός ο άνδρας. Και όταν σε έναν άνδρα αρέσει μια γυναίκα του αρέσει αυτή η γυναίκα.
Luis: Με φώτισες.
Aurelio: Αχ, ο έρωτας σ' έχει χαζέψει. Θα σου εξηγήσω. Αν της αρέσεις, αν έχει αρχίσει να σε σκέφτεται και να σ' ερωτεύεται, ακόμα κι αν σε θεωρήσει ψώνιο δε θα πάψεις να της αρέσεις εκείνη τη στιγμή. Είναι η έλξη, αυτό που δε μπορεί να εξηγηθεί, που βλέπεις να συμβαίνει ακόμα και σε εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους...
Luis: Ναι, το καταλαβαίνω αυτό που λες. Πως όμως ξέρω αν της αρέσω; Νοιώθω ότι της αρέσω αλλά ίσως είναι επειδή θέλω να της αρέσω ή επειδή είμαι αισιόδοξος.
Aurelio: Κάποια στιγμή θα καταλάβεις.
Luis: Δε ξέρω πόσο χρόνο έχω Aurelio. Και το συγκρότημα δε θα μείνει για πάντα στη πόλη, κάποια στιγμή θα φύγει. Τι να κάνω; Κι εκείνη με το δίκιο της θα σκέφτεται πως είμαι απλως ένας από τους τρελαμένους φαν...
Aurelio: Αχ έχω συγκινηθεί, είναι η πρώτη φορά που βλέπω τον Luisito τόσο ερωτευμένο...
Luis: Κόφτο δεν είναι αστείο.

ΣΚΗΝΗ 11Η
Juan: (σκέφτεται τη συνάντησή του με τη Celeste Juan: Βράχηκες... (τραβά το χέρι του) συγνώμη. Celeste: Είμαι η θεία της Luisita, ήρθα να τη πάρω.
Juan: Εγώ... είμαι ο δάσκαλός της. Με λένε Juan.
Celeste: Με λένε Celeste.
Juan: Το ξέρω.
Celeste: Πως το ξέρετε.) Τι στο καλό μου συμβαίνει... (μπαίνει η Paola)
Paola: Είπες τίποτα αγάπη μου;
Juan: Όχι μωρό μου.
Paola: Ακόμα σκέφτεσαι τη Victoria... αλλά είναι νέα γυναίκα, της έτυχε αυτή η τραγωδία αλλά σίγουρα μια μέρα θα το ξεπεράσει.
Juan: Αυτό ελπίζω κι εγώ. Λοιπόν είσαι έτοιμη;
Paola: Έτοιμη, πάμε.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Gaby τρυπώνει στο δωμάτιο του Federico)
Federico: Gaby! Πάλι εσύ εδώ, πάλι μπροστά μου! Ξεκουμπίσου και φύγε τώρα γιατί αλλιώς δε ξέρω τι θα κάνω.
Gaby: Ησύχασε αγοράκι μου. Λοιπόν, πως αυτό το θαύμα και δε τρέχεις πίσω από τη Julia; Μη μου συγχίζεσαι, θα μου πάθεις τίποτα. Ίσως βέβαια να κατάλαβες...
Federico: Να κατάλαβα τι; Εσύ πρέπει να καταλάβεις ότι αν δεν εξαφανιστείς τώρα, δε θα υπολογίσω καθόλου ότι είσαι γυναίκα και θα σε πετάξω με τις κλωτσιές.
Gaby: Μα εγώ θέλω να σου θυμίσω πως είμαι γυναίκα γλυκό μου μωρό. Σε βλέπω εξοργισμένο και με φτιάχνεις... μη το ψάχνεις δε θα βρεις άλλη σα και μένα. Το έμαθες ότι η αγαπημένη σου αγία Julia χθες μόλις την άφησες δεν έχασε χρόνο και βγήκε με τον ψηλό;
Federico: Τι εννοείς, τι λες τώρα... όχι δε σε πιστεύω, λες ψέματα γιατί θες...
Gaby: (πλησιάζει πολύ κοντά) Έλα τώρα Fede, το ξέρεις ότι δε λέω ψέματα, ότι ποτέ δε σου έχω πει ψέματα. Μη σου πω ότι βγήκε μαζί σου μόνο για να μάθει ποιος ενδιαφέρεται για τη Celeste. (κολλάει πάνω του) Κρίμα όμως γιατί υπάρχουν γυναίκες που θα έκαναν τα πάντα για σένα...
Federico: Μη μου το κάνεις αυτό...
Gaby: Να μη σου κάνω τι;
Federico: Αρκετά, φύγε...
Gaby: (ψιθυρίζει στ' αυτί του) Μου λες να φύγω αλλά δε το εννοείς...
Federico: Τι θέλεις Gaby...
Gaby: Αυτό που θέλεις κι εσύ... (απομακρύνεται ελάχιστα)
Federico: Θα φύγεις τώρα;
Gaby: Εγώ δε μπορώ να σου πω όχι, πάντα θα σου κάνω όποια χάρη θες... (βγάζει τη ζώνη, λύνει το φόρεμά της, το αφήνει να πέσει και μένει με τα εσώρουχα)

Fin de capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 669
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Tue Sep 08, 2015 7:43 am

Κατευθείαν στο ψητό η Γκάμπι. Βέβαια, τον Φεντερίκο δεν τον φανταζόμουν ζουμπά αλλά τι να γίνει...
Ο Νορμπέρτο τεμπελιάζει για τα καλά, ντεντέκτιβ που κανονικά τρυπώνουν όπου να'ναι και τον έπιασε η ευαισθησία για τον προσωπικό χώρο του αντικειμένου ερεύνης; Απλά βαριέται να εργαστεί! Προβλέπω τον Λουίς να την πατάει από κει που δε φταίει. Ας αποφασίσει γρήγορα αν θέλει Χούλια ή Σοφία, γιατί δεν τον βλέπω καλά, με τον Ντάριο στο κατόπι του
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Tue Sep 08, 2015 9:09 pm

Η αρχική ιδέα ήταν ο Luis να είναι πολύ πιο ψηλός και όμορφος από τον Federico αλλά η Julia να είναι κολλημένη με τον πρώην της. Πρόσφατα σκέφτηκα πως αν έκανα και 2a temporada θα έγραφα ένα ωραίο love story για τον Federico και πως δε χρειάζεται να είναι χάλια. Αν δεν είναι πρώτο μπόι δεν πειράζει, ούτε ο Τομ Κρουζ είναι Razz .  
Όσο για τον Luis είναι νομίζω φανερό ποια θέλει Wink .
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Wed Sep 09, 2015 9:55 am

CAPÍTULO 17

ΣΚΗΝΗ 1Η
(O Federico και η Gaby ξαπλωμένοι κάτω απ' τα σεντόνια)
Gaby: (με ένα χαμόγελο ικανοποίησης) Λοιπόν;
Federico: (άκεφα) Τι λοιπόν;
Gaby: Λοιπόν πως θα με χαρακτήριζες; Καταπληκτική ή τέλεια;
Federico: Φύγε τώρα Gaby.
Gaby: Δε μου απαντάς. Φαίνεται δε θέλεις να παραδεχτείς πως με μένα ικανοποιήσαι περισσότερο από ότι με την αγαπημένη σου Julia.
Federico: Με τη Julia είναι διαφορετικό. Άλλο πράγμα να κάνεις έρωτα με κάποιον με τον οποίο είσαι ερωτευμένος...
Gaby: Λές; Δε νομίζω. Εγώ πάλι πιστεύω πως όταν δεν είσαι ερωτευμένος αφήνεις τον εαυτό σου περισσότερο ελεύθερο.
Federico: Δε περιμένω να καταλάβεις...
Gaby: (σηκώνεται, βάζει το φόρεμα, πηγαίνει προς το μέρος του, σκύβει και τον φιλά στο μάγουλο) Δε πειράζει μωρό μου. Εμένα με βολεύει η δική σου εκδοχή. Όταν με ερωτευθείς από ηφαίστειο θα γίνεις ο ίδιος ο Βεζούβιος.
Federico: Πρέπει πάντα να μιλάς τόσο πολύ;
Gaby: (στη πόρτα) Θα σου τηλεφωνήσω ή θα με πάρεις εσύ;
Federico: Gaby, έλεος, μπορείς απλώς να φύγεις;
Gaby: Κατάλαβα... πάντα πρέπει εγώ να παίρνω την πρωτοβουλία. Αντίο. (φεύγει)
Federico: (σηκώνεται και στριφογυρίζει) Τι έκανα... (βλέπει τα εσώρουχα της Gaby και τα πιάνει) Αυτό το κορίτσι... δε καταλαβαίνει τίποτα.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(H Sofía έξω από την επιχείρηση Di Carlo. Βλέπει τον Carlos κρύβεται πίσω από ένα δέντρο μετά προχωρά μπροστά του με σκυμμένο το κεφάλι δήθεν αφηρημένη)
Carlos: Sofía, τι έκπληξη! Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω.  
Sofía: Τι κάνετε κύριε Carlos;
Carlos: Όπως τα ξέρεις κορίτσι μου. Εσύ πως είσαι;
Sofía: Καλά...
Carlos: Σου συμβαίνει κάτι, μου φαίνεσαι λίγο λυπημένη.
Sofía: Όχι... δεν είναι τίποτα.
Carlos: Μα πέσμου Sofía. Μπορείς να μου έχεις εμπιστοσύνη, το ξέρεις πως σε ρωτάω μόνο για να σε βοηθήσω.  
Sofía: Το ξέρω κύριε Carlos.
Carlos: Λοιπόν...
Sofía: Τίποτα. Έχει να κάνει με πράγματα... αισθηματικής φύσης, εγώ μπορεί να τα παίρνω πολύ σοβαρά αλλά εσάς να μη σας απασχολώ.
Carlos: Για σένα μπορώ να διαθέσω όσο χρόνο έχω. Ξέρεις πόσο ήθελα να γίνεις νύφη μου. Ελπίζω μόνο γι αυτό το λυπημένο προσωπάκι να μη φταίει ο γιος μου ο Luis.
Sofía: (δήθεν έκπληκτη) Ώστε... ξέρετε;
Carlos: Ναι κορίτσι μου, το ξέρω πως αρχίσατε να ξαναβγαίνετε με τον Luis. Θα έπρεπε να περιμένεις να μη μείνει μυστικό από τη στιγμή μάλιστα που βγήκατε με τους συγγενείς του στο κλαμπ.
Sofía: Ναι... δε μπορούσε να μείνει μυστικό. Αλλά ο Luis δεν ήθελε να σας το πούμε.
Carlos: Αυτός ο γιος μου! Πραγματικά απογοητεύομαι μαζί του! Νομίζει ότι μπορεί να παίζει έτσι μ' ένα κορίτσι καλής οικογενείας...
Sofía: Μη τον κατηγορείτε κύριε Carlos. Δεν ήθελε να το μάθετε γιατί ξέρει πόσο με αγαπάτε και δεν ήθελε ν' απογοητεύσει την οικογένειά του σε περίπτωση που δε πήγαιναν τα πράγματα καλά.
Carlos: Ανοησίες. Ποιος άνδρας κρύβει το κορίτσι που αγαπά, στο κάτω κάτω η σχέση σας δεν είναι παράνομη. Φοβάμαι πως δε τον καταλαβαίνω. Πότε θα μεγαλώσει αυτό το παιδί, πότε θα αναλάβει τις ευθύνες του; Είμαι σίγουρος πως αν η σχέση σας δε πάει καλά φταίει εκείνος.  
Sofía: Όταν μια σχέση δε πάει καλά φταίνε κι οι δυο, το ξέρετε καλύτερα από μένα αυτό.  
Carlos: Μην προσπαθείς να τον δικαιολογήσεις κορίτσι μου. Αν δε σε θέλει, δεν υπάρχει λόγος να σε παιδεύει. Δε καταλαβαίνω βέβαια γιατί να μη σε θέλει... Αν ο λόγος είναι άλλη γυναίκα πρέπει να τον σκοτώσω.
Sofía: (βάζει τα χέρια στο πρόσωπο, σιγά) Δυστυχώς...
Carlos: Έλα κορίτσι μου, μην κλαις. Καταρχάς είσαι σίγουρη;
Sofía: Συγνώμη εγώ φταίω, δεν έπρεπε να πω τίποτα.
Carlos: Έλα τώρα, δε πειράζει... δυστυχώς ο Luis είναι πολύ επιπόλαιος. Αλλά είναι καλό παιδί. Δε ξέρω τι μπορεί να έγινε, δε θέλω να γίνω αδιάκριτος. Το μόνο που θα σου πω είναι ότι οι σχέσεις που έχουν βάθος δε πρέπει να χαλάνε έτσι. Δεν είναι εύκολες οι σχέσεις. Θέλουν συζήτηση, δουλειά... Ελπίζω να επιλύσετε ότι σας απασχολεί. Εγώ θα του μιλήσω.
Sofía: Σας παρακαλώ όχι.
Carlos: Εγώ σε παρακαλώ. Πρέπει κάποιος να του τα ψάλει. Μη φοβάσαι ξέρω πως θα το φέρω, θα είμαι διακριτικός, δε θα τα βάλει μαζί σου. Έχω βαρεθεί πλέον τις βλακείες του. Δε μπορεί να φέρετε έτσι σ' ένα τέτοιο κορίτσι.

ΣΚΗΝΗ 3Η
(O Juan κάθεται σε μια καφετέρεια και διαβάζει εφημερίδα όταν βλέπει τον Federico)
Juan: Federico! Federico!
Federico: A, γεια σου Juan. Τι κάνεις εδώ, είσαι μόνος σου;
Juan: Ναι, περιμένω την Paola να κάνει κάποια ψώνια. Είχαμε πει να συναντηθούμε εδώ. Ξέρω ότι θα περιμένω πολύ, ξέρεις πως είναι οι γυναίκες... Βασικά πρόκειται για ψώνια για τον γάμο.
Federico: Θα παντρευτείτε; Χαίρομαι πολύ φίλε!
Juan: Άντε να παίρνουν κι άλλοι σειρά. Τελικά ήταν μια απόφαση μόνο.
Federico: Δε ξέρω, δε μου φαίνεσαι πολύ χαρούμενος....
Juan: Όχι γιατί το λες αυτό; Ξέρεις κάτι Fede, όταν ζεις πολλά χρόνια μ' έναν άνθρωπο και μάλιστα υπάρχουν δυο παιδιά, δηλαδή έχετε ζήσει όλη αυτή τη ρουτίνα της συμβίωσης... πως να στο πω. Είμαστε έτσι κι αλλιώς σα μια οικογένεια. Μία τελετή κι ένα χαρτί δε θ' αλλάξουν πολλά.
Federico: Ναι, καταλαβαίνω τι λες. Απλώς εγώ αν παντρευόμουν τη Julia... δε ξέρω θα το έλεγα με πιο χαρούμενο ύφος.
Juan: Έχει πάει να δει και το νυφικό... ξέρεις είναι γκαντεμιά να το δω κι εγώ.
Federico: Αχ η Julia με νυφικό θα ήταν πολύ όμορφη σα νύμφη...
Juan: Λοιπόν; Νοιώθω σαν κάτι να θες να μου πεις και όλο το γυροφέρνεις. Θα παντρευτείς με τη Julia;
Federico: Δε το βλέπω... και ξέρεις γιατί δε το βλέπω; Γιατί είμαι βλάκας, Θεέ μου τι πήγα κι έκανα!
Juan: Έβλεπα πως ήσουν ανήσυχος αλλά ήλπιζα ότι δεν ήταν για κάτι κακό. Τι έγινε, μαλώσατε;
Federico: Όχι... όχι ακόμα. Πήγα με άλλη.  
Juan: Αχ Fede ποτέ δε θ' αλλάξεις.
Federico: Μα αυτή τη φορά... δε το ήθελα, στ' ορκίζομαι πως δε το ήθελα. Δε φλέρταρα, δε τη κυνήγησα, με κυνηγούσε και την αγνοούσα... αλλά αυτές οι γυναίκες! Όταν θέλουν κάτι πετυχαίνουν πάντα τον στόχο τους.
Juan: (γελά) Ναι αυτές οι γυναίκες...
Federico: Μη γελάς. Μη γελάς μ' εκνευρίζεις, λέω την αλήθεια. Την απέφευγα, μου κολλούσε, μέχρι που σήμερα το πρωί έβγαλε το φόρεμά της, κόλλησε πάνω στο σώμα μου... δε μπορούσα να κάνω αλλιώς άνθρωπος είμαι.
Juan: Σοβαρά μου μιλάς;
Federico: Σοβαρότατα. Και δε της είχα δώσει κανένα δικαίωμα.
Juan: Μα πως... έτσι στη ψύχρα;
Federico: Είναι αδίστακτη, δε κολλάει πουθενά.
Juan: Μα ποια είναι;
Federico: Θυμάσαι που σου είχα μιλήσει για τη Gaby;
Juan: Ασφαλώς και θυμάμαι. Εγώ μάλιστα σε είχα ρωτήσει αν της αρέσεις.
Federico: Μου πέταγε υπονοούμενα, φρόντιζε να είναι μαζί μου... αλλά δε περίμενα να φτάσει μέχρι εκεί.
Juan: Τι μπλέξιμο! Έτσι όπως τα λες σε καταλαβαίνω... δεν είναι εύκολο να συγκρατηθείς με μια γυμνή γυναίκα... αλλά δεν είναι στο συγκρότημα της Julia;
Federico: Ναι, εκείνη η ψηλή, δε τη θυμάσαι;
Juan: Που να θυμάμαι, έχει περάσει λίγος καιρός... έπειτα δε συγκρατώ φάτσες. Είναι όμορφη;
Federico: Είναι προκλητική. Παλιοκόριτσο και της φαίνεται.
Juan: Κρίμα... απορώ πως μπόρεσε και φέρθηκε έτσι στη φίλη της. Τώρα, φοβάσαι μη το μάθει;
Federico: Για την Gaby, έχουμε ήδη σχέση ακόμα κι αν δε το θέλω. Δε πιστεύω ότι θα της το πει τώρα αλλά πάντα θα φοβάμαι.
Juan: Είσαι άτυχος Fede μια φορά προσπάθησες κι εσύ να μείνεις πιστός...
Federico: Κοίτα νοιώθω πολύ άσχημα αλλά τεχνικά... δεν απίστησα αφού δε τα έχουμε ακόμα φτιάξει με τη Julia.
Juan: Τι;
 
ΣΚΗΝΗ 4Η
(Τα κορίτσια του συγκροτήματος συζητάνε)
Julia: Να πήγαινε ο Federico με άλλη; Φυσικά θα θύμωνα πολύ.
Gaby: Εννοώ τώρα που δεν είστε μαζί. Αφου δεν είστε μαζί τι θα σε πείραζε.
Julia: Θα με πείραζε γιατί θέλει να είμαστε ξανά μαζί και δεν είναι συνεπές να με κυνηγάει και να πάει με άλλη. (χτυπάει ένα κινητό)
Celeste: Μια στιγμή. (το κλείνει)
Lola: Τι είναι;
Celeste: Τίποτα, ας συνεχίσουμε.

ΣΚΗΝΗ 5Η
(O Juan και ο Federico στη καφετέρεια, έρχεται η Paola)
Paola: (φιλά τον Juan) Μωρό μου τι κάνεις;
Juan: Γεια σου αγάπη μου, πήρες αυτά που ήθελες;
Paola: Ναι, τα έχω παραγγείλει όλα. Αλλά δε μπορώ να σου πω... είναι έκπληξη.
Juan: Με τον Federico, πρέπει να έχετε γνωριστεί.
Paola: Ναι...
Federico: Νομίζω είχαμε ειδωθεί μια φορά. Δε πειράζει και να μη με θυμάσαι Paola. Εγώ πάντως δε ξεχνώ τις όμορφες γυναίκες.
Paola: Όπως και να έχει, χάρηκα Fede. Ο Juan μου έχει μιλήσει πολύ για σένα. Χαίρομαι να γνωρίζω τους φίλους του.
Federico: Ναι, είμαστε μαζί απ' το πανεπιστήμιο. Το καλύτερο παιδί μας παίρνεις Paola.
Paola: Αλήθεια;
Federico: Αλήθεια. Ο Juan είναι ένας άνδρας που διαφέρει από τους άλλους. Όσο τον θυμάμαι ήταν πάντα σοβαρός, πιστός...
Paola: Σα να λέμε κέρδισα τον πρώτο αριθμό του λαχείου.
Juan: Ωχ, σταματήστε.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(H Julia μόνη με τη Celeste)
Julia: Τι σου συμβαίνει Celeste;
Celeste: Εμένα; Τίποτα, πως σου ήρθε;
Julia: Έλα τώρα, λες και δε βλέπω... νομίζω πως κάποια είναι πιο ευαίσθητη απ' ότι θα έπρεπε. Λοιπόν από ποιον ήταν το τηλεφώνημα, από πρώην γκόμενο;
Celeste: Ήταν... απ' τον πατέρα μου. Δεν ήθελα να του μιλήσω γιατί... δεν τα πάμε καλά.
Julia: Αγάπη μου εσύ ξέρεις καλύτερα απ' τον καθένα.  Όμως θα ήθελα να σου πω κάτι. Κι εγώ δε τα πήγαινα καλά με τον πατέρα μου. Μετά το θάνατο της μητέρας μου με έκλεισε σε ένα ορφανοτροφείο και χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να θελήσει να με ξαναδεί. Πέθανε λίγο καιρό μετά τη γέννα και πίστευε ότι έφταιγα εγώ. Εκείνη την εποχή η μητέρα μου είχε πολύ ευαίσθητη υγεία και θεώρησε ότι η γέννησή μου την επιβάρυνε πολύ.
Celeste: Μα αυτό είναι φοβερό!
Julia: Ναι δεν είναι ότι καλύτερο. Δεν είναι ωραίο να ζεις στο ίδρυμα, χωρίς τη στοργή της οικογένειάς σου. Όμως ξαναβρεθήκαμε, του θύμωσα, δε του μιλούσα, τσακώθηκα μαζί του... και τελικά τον συγχώρεσα. Ήταν μια λύτρωση γιατί παρόλα αυτά και του έλειπα, και μου έλειπε. Δεν ήταν εύκολο. Αλλά τώρα μου αρέσει που μπορώ να του τηλεφωνώ και έχω έναν ακόμα άνθρωπο με τον οποίο μπορώ να πω δυο λόγια... ακόμα κι αν δεν υπήρξε ο πατέρας που ήθελα, ο πατέρας που είχα ανάγκη μικρή.
Celeste: Ευχαριστώ Julia. Θα τα σκεφτώ αυτά που είπες. Αν κι εγώ δεν ξέρω αν ο πατέρας μου με αγαπά.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Ο Luis μπαίνει στο σπίτι όπου τον περιμένει ο Carlos)
Luis: Γεια σου μπαμπά.
Carlos: Θέλω να μιλήσουμε Luis.
Luis: Ωχ! Δε μ' αρέσει όταν παίρνεις αυτό το ύφος.
Carlos: Κάτσε σε παρακαλώ. Είσαι σε μια ηλικία όπου πρέπει να δέχεσαι ν' ακούς και πράγματα που δε σου αρέσουν.
Luis: Ωραία. Λοιπόν τι έκανα πάλι;
Carlos: Δεν πρόκειται για κάτι συγκεκριμένο. Αφορά γενικά τη συμπεριφορά σου. Την ανεύθυνη συμπεριφορά σου. Είδα τη Sofía και ήταν πολύ στενοχωρημένη. Δε μου το είπε αλλά κατάλαβα πως είχες σχέση με αυτό. Σ' ευχαριστεί να καταρακώνεται ένα τίμιο κορίτσι για χάρη σου;
Luis: Σε παρακαλώ μπαμπά...
Carlos: Θα μ' ακούσεις. Δεν είναι ότι μ' αρέσει ν' ανακατεύομαι στις προσωπικές σου ιστορίες. Πέσμου όμως πόσο μπορεί να συνεχιστεί αυτό; Για πόσο σκοπεύεις να τρέχεις πίσω ακόμα κι από ξύλα που φοράνε φούστα;
Luis: Δεν είναι έτσι... αν η  Sofía δεν είναι καλά, αυτό δεν είναι κάτι που δε με συγκινεί. Είχαμε πει να προσπαθήσουμε να ξαναφτιάξουμε τη σχέση μας αλλά όχι ότι θα παντρευτούμε. Μπαμπά το ξέρω ότι θα σας άρεσε να παντρευτούμε αλλά δε μπορώ να το κάνω αν δε το αισθάνομαι. Ίσως πήρε τα πράγματα λίγο πιο σοβαρά...
Carlos: Τι μου λες τώρα; Σε μια σχέση φυσικό επακόλουθο δεν είναι ο γάμος; Εσύ πότε επιτέλους θα πάρεις τη ζωή σου στα σοβαρά; Τι πιο φυσικό για μια σοβαρή κοπέλα να θέλει να παντρευτεί και όχι να βγαίνει μόνο με κάποιον; Αν δε τη θες ας χωρίσετε, αλλά μη παίζεις με έναν αθώο άνθρωπο.
Luis: Κοίτα πατέρα. Σε κάποια πράγματα μπορεί να έχεις δίκιο. Αλλά εγώ δεν είχα πρόθεση να πληγώσω ούτε τη Sofía ούτε οποιαδήποτε άλλη κοπέλα. Θα σου μιλήσω ανοιχτά. Δεν είμαι ερωτευμένος μαζί της.  
Carlos: Και με ποια είσαι; Γιατί μου είναι αδύνατο να πιστέψω ότι άλλαξες συμπεριφορά απέναντί της χωρίς να υπάρχει άλλη γυναίκα. Luis, τι έπαθες; Μίλα μου, μη στέκεσαι έτσι.
Luis: Θέλω να είμαι ειλικρινής με σένα και τι μαμά.
Carlos: Πολύ ωραία, σ' ακούω.
Luis: Μπαμπά γιατί μου φέρεσαι πάντα έτσι; Τι δεν έχω κάνει σωστά; Ίσως δεν είμαι ο τέλειος γιος, αλλά πάντα προσπαθούσα να κάνω αυτό που είναι σωστό, ποτέ δεν ήθελα να σας στενοχωρήσω, το ξέρεις πως σας σέβομαι.
Carlos: Άσε το μελόδραμα και απάντησέ μου σ' αυτό που σε ρωτάω. Αν είμαι αυστηρός μαζί σου Luis, δεν είναι γιατί θέλω να σε μαλώνω. Το κάνω γιατί ξέρω πως δεν είσαι χαζός, γι αυτό έχω απαιτήσεις από σένα.  
Luis: Εντάξει, συγνώμη, μάλλον το παράκανα. Ας μιλήσουμε με ανοιχτά χαρτιά. Ναι μου αρέσει μια άλλη κοπέλα.
Carlos: Χριστέ μου! Ο Θεός ξέρει που πήγες κι έμπλεξες πάλι.
Luis: Μα γιατί το λες αυτό; Γιατί οποιαδήποτε κοπέλα μ' αρέσει πρέπει να είναι παρτσακλό, σούργελο, ανήθικη;
Carlos: Αγαπητέ μου Luis, να ήξερες πόσες φορές έχω αναρρωτηθεί το ίδιο ακριβώς.
Luis: Μπαμπά... μακάρι κάποια στιγμή να τη γνωρίσεις. Θα δεις πως είναι πολύ καλό κορίτσι.
Carlos: Τη γνώρισες σε κανένα στριπτιτζάδικο;
Luis: Κατάλαβα, πια ό,τι λέω και ότι αισθάνομαι δε μετράει καθόλου εδώ μέσα.
Carlos: Μας έχεις δώσει δικαιώματα, γι αυτό σκεφτόμαστε έτσι Luis.
Luis: Ωραία, και τι να κάνω; Μου αρέσει ένα άλλο κορίτσι, την είδα και τρελάθηκα. Μήπως το ήθελα να συμβεί αυτό; Μήπως μπορούσα να το ελέγξω; Να παντρευτώ και να προσποιηθώ ότι δε συμβαίνει τίποτα; Αφού τη σκέφτομαι συνέχεια, δεν υπάρχει τρόπος να το σταματήσω. Άστο μπαμπά, κακώς μιλάμε, αφού δε θέλετε να καταλάβετε τίποτα.  

ΣΚΗΝΗ 8Η
(H Julia με τη Celeste μόνες στο δωμάτιο)
Celeste: Η ιστορία μου μοιάζει λίγο με τη δική σου. Ο πατέρας μου ήθελε να φύγει με τη φιλενάδα του όταν η μητέρα μου έμεινε έγγυος. Επαρκής λόγος για να μη με συμπαθεί.
Julia: Και τι έγινε τελικά, με ποια έμεινε;
Celeste: Η εγκυμοσύνη της μητέρας μου προκάλεσε τον χωρισμό του από την άλλη. Καλό ζώο ήταν κι αυτή! Ποιος πιστεύει ότι ένας παντρεμένος άνδρας με όλα τα προβλήματα που μπορεί να έχει ο γάμος του δε κοιμάται με τη γυναίκα του; Τέλος πάντων μετά τα ξαναβρήκαν. Παντρεύτηκε την Ολλανδέζα. Ναι, ήταν ολλανδικής καταγωγής. Αλλά μη φανταστείς Ολλανδέζα άρα ψηλή ξανθιά πανέμορφη. Δεν έλεγε τίποτα μπροστά στη μητέρα μου. Η μητέρα μου ήταν πανέμορφη γυναίκα.
Julia: Το φαντάζομαι γιατί κι εσύ είσαι πολύ όμορφη.
Celeste: Η Ολλανδέζα σαν εμφάνιση δεν έλεγε τίποτα. Ναι ψηλή, αλλά χωρίς χάρη και θηλυκότητα, με κάτι βαριά κόκαλα, φαρδιές πλάτες, σαν άνδρας. Στεγνή, με κάτι αχυρένια ξερά μαλλιά... Όμως γύρω στα δέκα χρειάστηκε να ζήσω μαζί τους.  Δε ξέρω από πότε ψυχράθηκα με τον πατέρα μου. Νομίζω ότι έτσι ήταν οι σχέσεις μας πάντα.
Julia: Κρίμα όμως.
Celeste: Δε ξέρω. Δεν ένοιωσα ποτέ τόσο δυστυχισμένη από την έλειψή του. Δεν ένοιωσα να μου λείπει. Άλλα πράγματα με πείραξαν.
Julia: Η ζωή όμως συνεχίζεται. Δε μου αρέσει να σε βλέπω έτσι.
Celeste: Ίσως να δίνω περισσότερη σημασία απ' ότι χρειάζεται δε ξέρω.
Julia: Από την άλλη, δεν ήταν και λίγο αυτό να το δεχτεί ένα μικρό κορίτσι. Ο καθένας μικρός θέλει τον πατέρα του. Και με τη μητέρα σου τι έγινε;
Celeste: Δε ξέρω γιατί απαίτησε να με πάρει από εκείνη. Μάλλον για να την πληγώσει, για να την τιμωρήσει...
Julia: Μπορεί και να σε ήθελε.
Celeste: Καλύτερα ν' αλλάξουμε κουβέντα.
Julia: Ναι, ας μιλήσουμε για μικρότερα αγοράκια απ' τους μπαμπάδες μας. Σου αρέσει κανένας απ' τους θαυμαστές που σε περιτρυγιρίζουν τελευταία;
Celeste: (χαμογελά) Κοίτα, δεν εγώ δεν έχω τη τύχη κάποιων άλλων που τους έχουν δυο δυο.
Julia: (χαμογελά) Έλα! Δεν απάντησες όμως.
Celeste: Μου άρεσε ο δάσκαλος της μουσικής της ανηψούλας μου. Τον είδα πριν λίγες μέρες. Τι ωραίος άνδρας!
Julia: Και γιατί δε μας το είπες πριν;
Celeste: Μα δεν έχει συμβεί απολύτως τίποτα μαζί του. Πιθανόν να είναι και παντρεμένος. Απλώς πρόσεξα ότι ήταν ωραίος.
Julia: Πας καλά κορίτσι μου; Και δε βρήκες μια πρόφαση να ξαναπάς στο ωδείο να τον ξαναδείς να μιλήσετε; Δε μίλησες στην ανιψούλα σου;
Celeste: Ξέρεις και την ανιψιά μου δε τη βλέπω πολύ γιατί και με τον αδερφό μου δεν έχω πολύ καλές σχέσεις.
Julia: Που σε βρήκαμε εσένα! Πρέπει να σου κάνουμε μαθήματα, είσαι ακόμα στο δημοτικό.

ΣΚΗΝΗ 9Η
(Ο Juan και η Paola επιστρέφουν σπίτι και βλέπουν τη Lis)
Paola: Τι κάνεις αγάπη μου, μόνη σου είσαι;
Lis: Ήμουν με τον Pablo αλλά έφυγε.
Juan: Πολύ παρέα με τον Pablo βλέπω ότι κάνουμε τελευταία.
Lis: Καμία σχέση με αυτό που υποννοείς. Ο Pablo δεν είναι ο άνδρας των προδιαγραφών μου.
Paola: Μη σοβαρεύεις τόσο αγάπη μου, αστειεύεται ο Juan.
Lis: Το ξέρω. Φαίνεστε πολύ χαρούμενοι για τον γάμο.
Juan: Και ο άνδρας των ονείρων σου πως πρέπει να είναι;
Lis: Δε μ' ενδιαφέρουν τα παιδάκια σα τον Pablo. Δε μου αρέσει αυτό το φλώρικο στιλ, με τα γυαλάκια... δε ξέρω, απλώς να είναι πραγματικός άνδρας.
Paola: Σου εύχομαι να τον βρεις αγάπη μου, τουλάχιστον εγώ αισθάνομαι τυχερή (φιλά στο μάγουλο τον Juan).

ΣΚΗΝΗ 10Η
(H Julia με τη Celeste)
Celeste: Ειλικρινά περνάω καλά και μόνη μου, δε θέλω να κάνω σχέση. Μόνη μου νοιώθω πιο χαλαρή, πιο ελεύθερη.
Julia: Μη μου πεις πως δε σου έχει λείψει να έχεις ένα αγόρι και να είσαι ερωτευμένη.
Celeste: Όχι... ίσως απλώς δεν ήμουν πολύ τυχερή και τώρα δε θέλω.
Julia: Όμως αυτός ο ψηλός, ο όμορφος καθηγητής...
Celeste: Όχι Julia.
Julia: (χτυπά το τηλέφωνό της) Ναι; Luis! Έλα θα σε πάρω σε 5 λεπτά.
Celeste: Γιατί του είπες σε 5 λεπτά;
Julia: Αχ Celeste, καλά λέω ότι είσαι του νηπιαγωγείου. Για να μη παίρνει πολύ θάρρος.
Celeste: Είσαι πολύ χαρούμενη όμως, από τη στιγμή που σε πήρε λάμπει το πρόσωπό σου. Είσαι ερωτευμένη;
Julia: Μου αρέσει πολύ. Όταν δε με κυνηγά μου λείπει.

ΣΚΗΝΗ 11Η
(H Sofía επισκέπτεται τον Luis)
Luis: Sofía, δε σε περίμενα!
Sofía: Και δε χάρηκες πολύ που με είδες. Το ξέρω πως δε τα πάμε πολύ καλά, και πως νοιώθεις ότι σε πιέζω αλλά δε θα ήθελα να είμαι ανεπιθύμητη.
Luis: Δεν είσαι ανεπιθύμητη. Πάντα θα νοιάζομαι για σένα, περάσαμε πολλά μαζί.
Sofía: Αυτά μοιάζουν λόγια αποχαιρετισμού.
Luis: Ίσως δεν είναι η κατάλληλη ώρα... αλλά ναι. Σ' αγαπώ αλλά θέλω να χωρίσουμε.
Sofía: Να χωρίσουμε; (κλαίει) Για ποια θέλεις να χωρίσουμε; Εγώ σ' αγαπώ, νόμιζα πως κι εσύ με αγαπούσες, τι έγινε και άλλαξες; Φαινόσουν ερωτευμένος μαζί μου, πως βαρέθηκες ξαφνικά; Πες μου την αλήθεια. Μην είσαι άλλο δειλός. Με χρησιμοποίησες. Σ' αγάπησα αλλά για σένα δεν ήμουν τίποτα περισσότερο από μία περιπέτεια. Ήμουν ηλίθια που νόμιζα ότι για όσο διάστημα ήμαστε μαζί ήμουν κάτι ξεχωριστό στη ζωή σου. Ήμουν μία απ' τον σωρό.
Luis: Είσαι ταραγμένη  και λες πράγματα που δε στέκουν.
Sofía: Ενώ εσύ είσαι πολύ ήρεμος. Ο χωρισμός δε σου κοστίζει τίποτα.
Luis: Δε θέλω να υποκρίνομαι, δε σου αξίζει.
Sofía: Είναι αργά. Αν θες να φύγω, θα φύγω. Είσαι σκουλίκι. Μια μέρα θα πληρώσεις αυτό που μου έκανες. Όλα εδώ πληρώνονται. (φεύγει)

ΣΚΗΝΗ 12Η
(Η Lis πλησιάζει τον Juan, όταν τον βρίσκει μόνο του)
Lis: Juan... είσαι πολύ χαρούμενος για τον γάμο σου;
Juan: Ναι...
Lis: Αλλά εγώ δεν είμαι.
Juan: Αν έχεις κάτι να μου πεις, θα ήθελα πολύ να σε ακούσω. Έχω όλο τον χρόνο για σένα Lis.
Lis: Δεν είναι ότι δε σ' αγαπώ, σε γνωρίζω πολύ καιρό, και δεν είναι ότι σε θεωρώ ακατάλληλο για τη μητέρα μου...
Juan: Τότε τι είναι;
Lis: Juan... μ' αγαπάς καθόλου;
Juan: Σ' αγαπώ πολύ.
Lis: Αγκάλιασέ με.
Juan: (την αγκαλιάζει) Δεν υπάρχει τίποτα για να φοβάσαι κοριτσάκι μου.
Lis: (τον κοιτά στα μάτια, τα πρόσωπά τους έρχονται κοντά) Juan...
Juan: Τι είναι; (τα χείλη της πλησιάζουν στα δικά του)

Fin del capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1295
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    Thu Sep 10, 2015 9:32 pm

CAPÍTULO 18

ΣΚΗΝΗ 1Η
(Η Lis ετοιμάζεται να φιλήσει τον Juan όταν ο Fabio ανοίγει την πόρτα)
Fabio: Τι έχουμε εδώ αγαπούλες; Είμαστε όλοι συγκινημένοι με τον γάμο;
Lis: (ενοχλημένη) Μη λες βλακείες Fabio. Πάντα ανακατεύεσαι παντού. Τι θέλεις, γιατί δε χτυπάς τη πόρτα;
Fabio: Γιατί ποτέ δε χτυπούσα, τι σ' έπιασε τώρα; Στο σπίτι μου δε βρίσκομαι;
Lis: Eίσαι βλάκας! (φεύγει)
Fabio: Πολλά νεύρα έχει τελευταία.
Juan: Εσύ Fabio, τι κάνεις;
Fabio: Καλά είμαι.
Juan: Α, βγάλαμε τα προσκλητήρια, δε πρόλαβα να τα δείξω στη Lis. Κάτσε εδώ τα χω. Πως σου φαίνονται;
Fabio: Ωραία, πολύ ωραία.

ΣΚΗΝΗ 2Η
(Η Julia με τη Celeste)
Julia: Μα τι έγινε, γιατί δε με παίρνει;
Celeste: Είπες ότι θα πάρεις εσύ.
Julia: Ναι αλλά γνωρίζοντας τον Luis, νόμιζα ότι θα με έπαιρνε.
Celeste: Μπορεί... να μη θέλει να σου δώσει θάρρος.  

ΣΚΗΝΗ 3Η
(Η Victoria μπαίνει στο δωμάτιο του Luis)
Victoria: Τι σου συμβαίνει μικρέ;
Luis: Θα άκουσες τις φωνές και τα κλάματα. Χώρισα. Είπα στη Sofía να χωρίσουμε.
Victoria: Είσαι σίγουρος ότι το θες; Φαίνεσαι πολύ λυπημένος.
Luis: Ναι, είμαι σίγουρος. Δεν έπρεπε να τα είχαμε ξαναφτιάξει. Αλλά τώρα νοιώθω χάλια, νοιώθω τύψεις, δεν ήθελα να τη κάνω να υποφέρει.
Victoria: Όταν ηρεμίσουν τα πράγματα θα μιλήσετε και όλα θα είναι καλύτερα.
Luis: Δε ξέρω, με τη Sofía όσο μιλάμε τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Νοιώθω  απαίσια, δεν έχω όρεξη για τίποτα. (Η Victoria του χαϊδεύει τα μαλλιά)  

ΣΚΗΝΗ 4Η
(Έχει βραδυάσει, ο Federico και ο Juan έχουν βγει)
Federico: Γιατί έχεις αυτό το ύφος όλη την ώρα Juan; Δε ξέρω τι σου συμβαίνει αλλά μου φαίνεται πως τα προβλήματά σου είναι μεγαλύτερα απ' τα δικά μου. Ακόμα αμφιβάλλεις για τον γάμο σου με τη Paola;
Juan: Το μόνο σου πρόβλημα είναι ότι είσαι άπιστος Fede. Έτσι ήσουν πάντα και έτσι θα είσαι.
Federico: Αλλά τη Julia την αγαπώ κι αν δεν ήταν αυτό το γύναιο...
Juan: Είσαι και λίγο άτυχος, αυτό είναι αλήθεια.
Federico: Κι εσένα τι σου συμβαίνει, πέσμου.
Juan: Θα σου το πω μόνο γιατί είσαι φίλος μου και γνωριζόμαστε χρόνια. Αλλά δε πρέπει να ανοίξεις το στόμα σου.
Federico: Είμαι τάφος.
Juan: Σήμερα η Lis μου ζήτησε να την αγκαλιάσω, το έκανα και... μπορεί να είναι και ιδέα μου βέβαια αλλά μου φάνηκε πως ήθελε να με φιλήσει και θα το έκανε αν δεν άνοιγε τη πόρτα ο Fabio. Αλλά μπορεί να ζητούσε να φιλήσει το μάγουλό μου όχι τα χείλη μου, δε ξέρω. Δε ξέρω και είμαι πολύ μπερδεμένος.
Federico: Σου πέρασε ποτέ απ' το μυαλό ότι η μικρή μπορεί να είναι ερωτευμένη μαζί σου;
Juan: Μέχρι σήμερα δε μου είχε περάσει ποτέ. Τη γνωρίζω χρόνια και τη βλέπω περίπου σα κόρη μου.  
Federico: Αλλά πάντα αντιδρούσε στον γάμο σας με τη μητέρα της.  
Juan: Ναι αλλά ποτέ δε φαντάστηκα ότι αυτός θα ήταν ο λόγος. Είναι πολύ περίεργο.
Federico: Που είναι το περίεργο Juan; Μια κοπέλα αντιδρά στο γάμο της μάνας της όταν γίνεται χρόνια μετά των χωρισμό των γονιών της, τον πατέρα της σχεδόν δε τον έχει γνωρίσει και με τον πατριό της δεν έχει πρόβλημα. Αυτό είναι περίεργο. Συγνώμη αλλά έπρεπε να το είχες σκεφτεί νωρίτερα.
Juan: Ωραία, αφού ήταν τόσο απλό πως δε το σκέφτηκες εσύ.
Federico: Δεν είναι παράξενο ή πρωτοφανές. Είσαι ένας όμορφος άνδρας, σε πολλές μικρές αρέσουν οι μεγαλύτεροι, της φερόσουν ωραία, σε έβλεπε να κάνεις μπάνιο ημίγυμνος στη πισίνα, έβλεπε αυτό το σώμα το γεροδεμένο, ε δε θέλει πολύ.
Juan: Σταμάτα θα με κάνεις να πιστέψω ότι φταίω εγώ. Ποτέ δεν το είχα φανταστεί, ακόμα και τώρα σκέφτομαι πως μπορεί να είναι μια παράλογη ιδέα, πως βάζω με το μυαλό μου τρελά πράγματα.
Federico: Juan σε γνωρίζω, το ξέρω πως αν η υποψία δεν είχε βάση ούτε καν θα μου το ανέφερες.
Juan: Κι αν είναι έτσι, τι κάνουμε;

ΣΚΗΝΗ 5Η
(Έχει ξημερώσει. Η Sofía έχει βγει με την Paola)
Sofía: Δε ξέρω τι να κάνω. Εκεί που νόμιζα πως είχα κάποιο έλεγχο...
Paola: Μα για ποιο πράγμα μιλάς;
Sofía: Για τον Luis. Φιλενάδα χαίρομαι για σένα που πας για γάμο, δυστυχώς το δικό μου σχέδιο δε πάει και τόσο καλά.
Paola: Μα γιατί τόση απαισιοδοξία; Έλα αποκλείεται να είναι κάτι τόσο σοβαρό, η Sofía που γνωρίζω δε κάνει έτσι, παλεύει γι αυτό που θέλει. Δε θέλει γάμο;
Sofía: Ποιο γάμο, εκεί είσαι ακόμα; Με χώρισε.
Paola: Σε χώρισε, γιατί;
Sofía: Τώρα θες να σου αραδιάσω τις δικαιολογίες του ότι τον έπνιγα κ.λ.π. ή να σου πω την αλήθεια;
Paola: Την αλήθεια φυσικά.
Sofía: Ε, δε ξέρω ποια ακριβώς είναι η αλήθεια. Ξέρω μόνο ότι πολλές τον γλυκοκοιτάζουν και ότι δεν είναι τύπος με αντιστάσεις. Απορώ όμως πως γίνεται να μην έχω καταλάβει τίποτα, ούτε αργούσε στα ραντεβού μας, ούτε μου έδωσε κάποια άλλη αφορμή.
Paola: Και το ένστικτό σου, τι σου έλεγε;
Sofía: Το ένστικτό μου, δυστυχώς μου λέει πως του έχει περάσει. Ό,τι ήταν να νοιώσει για μένα το ένοιωσε και τώρα ό,τι και να κάνω... όχι πως δε θα κάνω, θα το προσπαθήσω μέχρι τέλους. Από αύριο αλλάζω στρατηγική.
Paola: Δηλαδή;
Sofía: Δε ξέρω ακόμα κάτι θα βρω. Προς το παρόν θα ήθελα να βρω εκείνη τη τσούλα να της βγάλω τα μαλλιά τρίχα τρίχα.

ΣΚΗΝΗ 6Η
(Η Victoria έξω απ' τ' αυτοκίνητο του Fernando φιλά τη Violeta)
Violeta: Σιγά μαμά, θα χάσω το μάθημα.
Fernando: Καλά σας λέει το κορίτσι. Η Violeta είναι πια μεγάλη κοπέλα, δε χρειάζονται τόσα χάδια. Θα μπει μέσα και θα σκίσει.  
Victoria: Εντάξει μωρό μου πήγαινε. (Η Violeta μπαίνει στο σχολείο και χαιρετόντας τους)
Fernando: Μήπως είστε υπερβολική; Ανησυχείτε πολύ. Η Violeta μιλά πολύ καλά ισπανικά.
Victoria: Το ξέρω πως είμαι υπερβολική. Και πως οι άνθρωποι πάντα προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες. Αλλά είμαι μητέρα της και μια μητέρα πάντα έτσι φέρεται.
Fernando: Ωραία δικαιολογία αυτή.
Victoria: Δεν είναι δικαιολογία. Υποθέτω πως δεν έχεις παιδιά Fernando.
Fernando: Όχι δυστυχώς. Μάλλον είναι αργά για μένα.
Victoria: Εννοείς κάποιο πρόβλημα... δεν ήθελα... συγνώμη.
Fernando: Όχι δεν έχω κανένα πρόβλημα. Πρόβλημα υγείας ή υπογονιμότητας. Είμαι μια χαρά.  
Victoria: Τότε; Είσαι ακόμα πολύ νέος.
Fernando: Ας πούμε πέρασε ο καιρός που θα επιθυμούσα μια οικογένεια.  
Victoria: Αν κάποτε απογοητεύτηκες από μια γυναίκα, να είσαι σίγουρος πως μια μέρα θα βρεθεί κάποια καλύτερη.  
Fernando: Καλά. Πάμε τώρα ή θα κατασκοπεύουμε τη μικρή;
Victoria: Πάμε.

ΣΚΗΝΗ 7Η
(Ο Federico τρώει μόνος του στο εστιατόριο του ξενοδοχείου όταν φτάνει η Gaby)
Gaby: (τον αγκαλιάζει από πίσω και τον φιλά) Πως είσαι σήμερα μωρό μου;
Federico: Τι κάνεις, τρελάθηκες; Τα κορίτσια θα έρθουν από στιγμή σε στιγμή. Αν με δει η Julia θα πεθάνω. Άσε με.
Gaby: Πω πω νεύρα! Μου αρέσει αυτό στον άνδρα, αλλά νόμιζα πως είχα τον τρόπο να σε χαλαρώσω.
Federico: Gaby, κατάλαβέ με σε παρακαλώ. Αγαπάω μια γυναίκα και αυτή είναι η Julia. Ό,τι έγινε μεταξύ μας δεν έπρεπε να γίνει.
Gaby: Δε σου άρεσε;
Federico: Σε ικετεύω, κατάλαβέ το. Δε θέλω να έχουμε καμία σχέση.  
Gaby: Φαντάσου και να ήθελες.
Federico: Το ξέρεις πολύ καλά πως ότι έγινε δε το προκάλεσα εγώ.
Gaby: Αλλά μπορώ να το ξαναπροκαλέσω εγώ. (τον πιάνει και τον φιλά)

ΣΚΗΝΗ 8Η
(Στο προαύλιο του σχολείου ο Pablo πλησιάζει τη Violeta)
Pablo: Τι γίνεται μικρούλα;
Violeta: Είμαστε στην ίδια ηλικία, μη με λες μικρούλα.
Pablo: (χαμογελά) Το ξέρω. Ήθελα απλώς να σε πλησιάσω, είσαι καινούργια και δε μου φαίνεσαι πολύ κοινωνική.
Violeta: Ευχαριστώ. Δυστυχώς έχεις δίκιο.
Pablo: Δε πειράζει, ούτε κι εγώ είμαι ο κουλ τύπος του σχολείου. Λοιπόν ήρθες από την Ελλάδα;
Violeta: Ναι. Ο πατέρας μου πέθανε και τα πράγματα άρχισαν να γίνονται δύσκολα για μας. Η μαμά μου όμως είναι Αργεντινή.  
Pablo: Ωραία, θα ξέρεις πολλά για τη χώρα. Είμαι σίγουρος ότι θα προσαρμοστείς αμέσως, φαίνεσαι πολύ έξυπνο κορίτσι.
Violeta: Αν έχω φίλους να με βοηθάνε όπως κι εσύ, είμαι σίγουρη. (Η Lis και η Gloria παρακολουθούν από μακριά)
Lis: Απορώ τι της λέει τόση ώρα.
Gloria: Ξέρεις τον Pablo, είναι καλός και πάντα θέλει να βοηθάει.  
Lis: Μάλλον του γυάλισε και απορώ τι της βρίσκει. Και δε μπορείς να πεις ότι έχει κακό γούστο, γιατί ξέρω ότι του αρέσω κι εγώ.
Gloria: Τι γίνεται ζηλεύουμε;
Lis: Μη λες βλακείες, δε μου αρέσει ο Pablo, μου αρέσει...
Gloria: Ποιος;
Lis: Κανένας.
Gloria: Είναι όμορφη. Μπορεί το στυλ σας να είναι διαφορετικό αλλά είναι όμορφη. Δε ξέρω γιατί δε τη χωνεύεις. Μακάρι να τα βρει με τον Pablo.  

ΣΚΗΝΗ 9Η
(H Sofía επισκέπτεται τον Luis)
Sofía: (βλέπει από τη μισάνοιχτη πόρτα) Μπορώ να μπω;
Luis: Φυσικά.
Sofía: Επιμένεις στην απόφασή σου;
Luis: Ναι. Δε θέλω να σε κοροϊδεύω. Θέλω να χωρίσουμε.
Sofía: Υπάρχει άλλη, έτσι; Τη γνωρίζω;
Luis: Δε πήγαινε άλλο να είμαστε μαζί. Γι αυτό χωρίσαμε. Θα συνέβαινε αργά ή γρήγορα.
Sofía: Εντάξει, δε μ' αρέσει να σε αμφισβητώ. Όμως... σ' αγάπησα πολύ Luis. Ίσως από την αγάπη μου να παρασύρθηκα και να έκανα λάθη. Πέσμου τι σε ενόχλησε σε μένα, δεν ήμουν καλή; Προσπαθούσα πάντα να κάνω το καλύτερο για σένα... και να σε φροντίζω...
Luis: Δε θέλω να σου ρίξω ευθύνες, σ' έναν χωρισμό φταίνε πάντα κι οι δυο. Ας πούμε... πως δε ταιριάζαμε όσο έπρεπε για να είμαστε μαζί.
Sofía: Θες να μείνουμε φίλοι ή δε θες να με ξαναδείς;
Luis: Γιατί ρωτάς; Φυσικά θέλω να βλεπόμαστε, δε θα γίνουμε εχθροί.
Sofía: Δε θα άντεχα να σε χάσω για πάντα απ' τη ζωή μου. Έστω κι αν δεν είμαστε ζευγάρι... θέλω να σε βλέπω. Να μου τηλεφωνείς που και που. Να βλεπόμαστε κάποια Κυριακή, να μιλάμε...
Luis: Έτσι θα γίνει... είναι δύσκολο!
Sofía: Για μένα περισσότερο. Βλέπεις πάντα κάποιος αγαπάει πιο πολύ. Μη πεις τίποτα. Δε φταις εσύ. Δε μπορώ συνέχεια να απαιτώ, το κατάλαβα. Το κατάλαβα πως σε κούρασα...
Luis: Sofía...
Sofía: Θέλω να ξέρεις πως σε αγάπησα πάρα πολύ. Εσύ θα με θυμάσαι καμιά φορά με αγάπη;
Luis: Τι είναι αυτά που λες...
Sofía: Μη προσπαθείς τώρα να μου πεις τίποτα. Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη για τα λάθη μου... αυτά τα λάθη μας χώρισαν. Θα σ' αγαπώ για πάντα Luis.

ΣΚΗΝΗ 10Η
(Τα κορίτσια κατεβαίνουν στη τραπεζαρία, η Gaby μόλις έχει πάψει να φιλά τον Federico)
Federico: (σιγά) Είσαι τρελή; Παρολίγο να μας βλέπανε.
Gaby: Φυσικά και είμαι τρελή, τι άλλο πρέπει να κάνω για να στο αποδείξω.
Federico: Άκου με καλά, αν γίνεις η αιτία να χάσω τη Julia, δεν ξέρω ούτε ο ίδιος τι είμαι ικανός να κάνω. Μπορεί να σε σκοτώσω, σοβαρά μιλάω.
Gaby: Σιγά τα αίματα. Αγόρι μου στο έχω πει, η Julia τώρα κοιτά αλλού και δε την αδικώ γιατί το παιδί είναι κουκλί. Άλλο αν εγώ έχω άλλα γούστα.
Lola: (πλησιάζει) Καλημέρα, τι λέτε εσείς συνωμοτικά;
Federico: Τίποτα σημαντικό. (στη Julia) Αγάπη μου τι κάνεις;
Julia: Καλά Federico, εσύ.
Gaby: (του ψυθιρίζει) Κοίτα ψύχρα.
Celeste: Σα να μου φαίνεται πως όντως είστε λίγο περίεργοι σήμερα.
Federico: Κορίτσια, ελάτε να φάμε μαζί. Αγαπημένη μου Julia, θα σε πείραζε να κάτσεις δίπλα μου;

ΣΚΗΝΗ 11Η
(O Aurelio εισβάλει στο δωμάτιο του Luis ενώ εκείνος είναι ξαπλωμένος)
Aurelio: Τι γίνεται φίλε, θα βγούμε να πάμε για κανένα ποδοσφαιράκι;
Luis: Δεν έχω όρεξη Aurelio.
Aurelio: Γιατί, τι έγινε πάλι.
Luis: Πριν λίγη ώρα ήταν εδώ η Sofía. Ήταν όπως δε την είχα δει εδώ και καιρό. Γλυκιά, με κατανόηση... φαινόταν συντετριμμένη απ' τον χωρισμό μας. Λυπήθηκα πολύ. Είχαμε ζήσει και ευτυχισμένες στιγμές μαζί. Για πρώτη φορά αμφιβάλλω αν κάνω το σωστό.  
Aurelio: Το σωστό κάνεις αφού δε την αγαπάς. Είναι καλύτερο να μείνεις μαζί της από οίκτο;
Luis: Δε θα έμενα από οίκτο. Δε ξέρω. Με πειράζει που της είπα ψέματα γιατί όντως χωρίζουμε για άλλη γυναίκα. Ακόμα κι αν δεν έχω τίποτα μ' αυτή την άλλη. Όμως τη σκέφτομαι διαρκώς. Δε μπορώ να είμαι με τη Sofía κι εκείνη να έρχεται συνεχώς στη σκέψη μου. Πως να στο εξηγήσω. Είναι παράλογο. Χώρισα μόνο γιατί με έχει τρελάνει και γι αυτό δεν αντέχω να είμαι ερωτικά με άλλη. Από το πρωί μέχρι το βράδυ τη σκέφτομαι. Θέλω ν' ακούω τη φωνή της, να βρίσκω κάποια ευκαιρία να τη βλέπω... Από την άλλη δε θέλω να τρέχω συνέχεια από πίσω της γιατί θα το πάρει πάνω της.
Aurelio: Την έχεις πατήσει για τα καλά. Να σου πω, εγώ πιστεύω ότι με τη Sofía έτσι κι αλλιώς θα χωρίζατε. Δεν υπήρχε κάτι πιο βαθύ να σας ενώνει και μοιραία βαρεθήκατε ο ένας τον άλλον.
Luis: Εκείνη λέει πως μ' αγαπάει. Και θα προτιμούσα να μη μ' αγαπούσε.
Aurelio: Έλα τώρα ξέρω τι ψώνιο είσαι. Φυσικά και σε κολακεύει που σ' αγαπά.
Luis: Δε ξέρω πως την έπαθα έτσι με τη Julia. Ν' αφήσω τη κοπέλα μου για κάτι που μπορεί να μη συμβεί ποτέ.
Aurelio: Έλα τώρα, δε θέλω να είσαι ηττοπαθής. Σήκω, κουνήσου δε θα καλογερέψουμε επειδή χώρισες.

ΣΚΗΝΗ 12Η
(H Lis επιστρέφει σπίτι, βλέπει τον Fabio)
Lis: Πως και είσαι σπίτι τέτοια ώρα;
Fabio: Θέλω να μου πεις την αλήθεια τώρα που είμαστε μονοι. Είσαι ερωτευμένη με τον Juan;

Fin del capítulo
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Sponsored content




PostSubject: Re: Δείγματα γραφής.    

Back to top Go down
 
Δείγματα γραφής.
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 4Go to page : 1, 2, 3, 4  Next

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Τηλενουβελοτρέλα :: Γενικού περιεχομένου :: Webnovelas-
Jump to: