Τηλενουβελοτρέλα

Φόρουμ για τους φαν των τηλενουβελών.
 
HomeHome  CalendarCalendar  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log in  

Share | 
 

 Noelia (από το 35).

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5  Next
AuthorMessage
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Sep 01, 2016 9:12 pm

Η Κλαούδια δεν θα τα πάει κι άσχημα, αυτή που θα υποφέρει (και) μακροπρόθεσμα είναι η Σοφί. Κακό τέλος δε θα υπάρξει για κανέναν (σχεδόν), για άλλους το τέλος θα είναι ευτυχισμένο, για άλλους καλό δεδομένου ότι αυτοί θα το επιλέξουν.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Sep 04, 2016 12:20 am

Η Κλαούδια είναι πολύ συμπαθητική, θα ήταν κρίμα να μείνει πίσω και να κλαίει. Ευτυχώς δεν θα τα πάει άσχημα
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Sep 29, 2016 4:24 pm

Capítulo 59

Μερικές φορές είναι σαν κάποιος να μην γνωρίζει καλά τον εαυτό του και τα συναισθήματά του για έναν άλλον άνθρωπο. Ο Leandro νόμιζε πως στην καρδιά του είχε μείνει μόνο περιφρόνηση για την Sophie και πως οποιαδήποτε δική της εκδήλωση αισθήματος προς τον πρόσωπό του θα προκαλούσε τον οίκτο του. Αντιθέτως η δυστυχία της τον έκανε να λυπάται και η ζήλια της να αμφιβάλλει για το πόσο δίκαιη υπήρξε η σκληρή του κρίση. Αντιμετώπισε το ερώτημά της με σοβαρότητα.
-Νομίζω πως από την στιγμή που δεν είμαστε καν φίλοι, δεν σου οφείλω καμιά εξήγηση τι κάνω και ποιον αγαπάω. Δεν έχω καμιά διάθεση να το κάνω και ούτε είναι σωστό να γίνω αδιάκριτος  γιατί αυτό δεν αφορά μόνο εμένα.
-Αλήθεια; του επιτέθηκε εκείνη γεμάτη θυμό. Αν δεν με αφορά πώς αισθάνεσαι σίγουρα με αφορά τι κάνεις όταν το κάνεις σπίτι μου γιατί εδώ δεν είναι ξενοδοχείο. Αλλά θα ήταν παράλογο για σένα να σεβαστείς την οικία του συζύγου μου, την φιλοξενία του, έτσι Leandro;
Ο υπαινιγμός έκανε τον νεαρό να κοκκινίσει αλλά δεν υποχώρησε.
-Τον κύριο Contreras πρώτα απ' όλα οφείλει να τον σέβεται η σύζυγός του και αυτό δεν συμβαίνει όταν εκείνη κάνει σκηνές σε έναν άλλον.
-Λυπάμαι Leandro, ψιθύρισε η Sophie γεμάτη ντροπή. Δεν είμαι καλά τελευταία. Λυπάμαι όμως που κι εσύ δεν είσαι αυτός που πίστευα.    
-Η απογοήτευση είναι αμοιβαία έτσι δεν χρειάζεται να το κάνουμε θέμα.
Κάθισε και κάθισε κι εκείνη απέναντί του.
-Σ' αυτό έχεις δίκιο.
-Δεν πηγαίνουν όλα όπως θα τα ήθελες, έτσι Sophie; Αλλά ξέρεις... ίσως συνήθισες στην ευτυχία και οι δυσκολίες τώρα να σου φαίνονται βουνό.
-Μπορεί.
-Για να παντρεύτηκες τον Contreras θα τον αγαπάς.
-Τον αγαπώ.
-Τότε καλύτερα να είσαι δυνατή να τον στηρίξεις στις δύσκολες ώρες που περνά. Είμαι σίγουρος πως κι αυτός το ίδιο θα έκανε για εσένα.
-Αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Η δική του αγάπη είναι μεγάλη, αγνή και δίχως όρους.
-Τότε δεν αξίζει να κρατάς πικρίες για κάτι που ξέρουμε κι οι δυο πια πως δεν άξιζε. Ηρέμησε και ασχολήσου με τον άνδρα σου, όλα τα άσχημα κάποτε περνούν. Και άσε εμένα να κάνω ό,τι νομίζω με την δική μου ζωή, συμπλήρωσε φεύγοντας.

La Bahía con las hadas.
Η μέρα για τους κατοίκους της μικρής πόλης ξημέρωσε ηλιόλουστη και χαρούμενη.  Ίσως για όλους εκτός από τον Mateo που έπαιρνε ήσυχα το πρωινό του (ας πούμε πρωινό γιατί κόντευε μεσημέρι), με την Lucia.    
-Την μια ψάχνουμε τον θείο και φτύνουμε αίμα για να τον βρούμε. Μετά ψάχνω τη Noelia, στον φούρνο, στο σχολείο, τίποτα. Να ήταν και καμιά μεγάλη πόλη.... Και ο θείος να μη θέλει να μου πει τίποτα, δεν ξέρω γιατί κάνει έτσι.
-Ο θείος σου δεν ήταν ποτέ καλός άνθρωπος, με εξαπάτησε.
-Αλλά αυτό τι έχει να κάνει μ' εμένα; Δεν ξέρω, σαν να μην είναι τυχερό να ξαναδώ τη Noelia.
-Μη μου πεις ότι άρχισες εσύ να πιστεύεις στα μεταφυσικά.
-Όχι αλλά τι άλλο να σκεφτώ;
-Θα παλέψουμε μαζί Mateo. Θα νικήσουμε την τύχη που μας πάει κόντρα. Τώρα που βρήκαμε τον Bosco τίποτα δε θα είναι τόσο δύσκολο. Θα επιμείνουμε και θα τα καταφέρουμε πίστεψέ το.

Μαδρίτη.
Ο Leandro είχε απλωθεί στον καναπέ του σαλονιού σα να ήταν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού όμως το πρόσωπό του έδειχνε κούραση και λύπη. Η Claudia τον πλησίασε τρυφερά.
-Έγινε κάτι αγάπη μου;
-Μίλησα με την Sophie. Και είπαμε πολλά. Πολλά που δεν λέγαμε για καιρό.
-Πιστεύω πως είναι καλύτερα έτσι. Όταν χωρίζεις να λες όσα θες στον άλλον, να μη μένουν να σε πνίγουν μέσα σου. Νομίζω έτσι ξεπέρασα τον Felipe. Βριστήκαμε, τελειώσαμε, και δεν προσπαθήσαμε να ξαναγίνουμε ζευγάρι.
-Όταν μιλάς για τον Felipe καταλαβαίνω πως ήταν πολύ σημαντικός για εσένα.
-Ήταν. Αλλά αν κάποια πρέπει να κάνει σκηνή αυτή είμαι εγώ. Εσύ ήσουν κλεισμένος με την πρώην σου στην κουζίνα.
-Έτυχε, δεν το έκανα επίτηδες. Και η Sophie δεν είναι καλά.
-Φαντάζομαι όταν παντρεύεσαι κάποιον με τον οποίον δεν είσαι ερωτευμένος δεν περνάς καλά. Ειδικά αν...
-Ειδικά;
-Τίποτα.
-Ειδικά αν με αγαπά; Δε νομίζω.
-Ειδικά αν τύχει και μια δυσάρεστη κατάσταση, όπως η αρρώστια του αδερφού του κυρίου Contreras.    
-Πρέπει να φύγω Claudia. Να είμαστε και οι τέσσερις εδώ μαζί έχει καταντήσει πολύ άρρωστο.
-Το καταλαβαίνω, καμιά φορά νιώθω έτσι κι εγώ.
-Σκέφτομαι από Δευτέρα να γυρίσω στο κολέγιο. Αλλά εμείς θα βλεπόμαστε. Καμιά φορά μπορεί να το σκάω για να σε βλέπω όπως παλιά.
-Θυμάσαι;
Της έπιασε τα χέρια.
-Μη σκεφτείς ότι δε μου αρέσει να είμαι μαζί σου Claudia. Δε θα βαριόμουν ακόμα κι αν έπρεπε να είμαστε μια ολόκληρη ζωή μαζί.  

Buenos Aires.
O Lucio άνοιξε την πόρτα της κρεβατοκάμαρας σιγά.
-Δεν κοιμάσαι αγάπη μου;
-Όχι μωρό μου, μόνο σκέφτομαι.
-Τι σκέφτεσαι;
-Τα γνωστά. Θα σ' έχω κουράσει κι εσένα. Κι αυτή η παράσταση με τα χαμένα παιδιά... Δίνω όλο τον εαυτό μου εκεί Lucio και μετά δεν μένει ενέργεια για τίποτα. Δεν τραγουδώ δυο τραγουδάκια όπως θα το έκανε η καθεμιά.
-Το ξέρω.
-Αλλά πάντα είσαι υπερβολικός. Δεν χρειαζόταν να φέρεις γιατρό.
-Μα αν πρόκειται για την υγεία σου εγώ δεν μπορώ να το ρισκάρω.
-Είναι γιατί είσαι πολύ νέος, δεν καταλαβαίνεις οι άνθρωποι που είναι λίγο πιο μεγάλοι κουράζονται πιο εύκολα.
-Πάλι μ' αυτό Luján...
-Είναι αλήθεια.
-Θα είσαι κουρασμένη και το απόγευμα...
-Για την γιορτή της αγαπημένης μας Elisabetta; Όχι, δεν επιτρέπεται, φυσικά και θα παρευρεθώ.
-Δε θυμάμαι, στο είχα πει;
-Ότι είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι δεν σημαίνει ότι δεν αντιλαμβάνομαι τίποτα αγαπητέ μου. Αν και μοιραία θα είναι εκεί και ο αχώνευτος ο Enrique πιστεύω θα μου κάνει καλό να βγω λίγο, να δω φίλους... Και που είσαι, θέλω να σ' έχω από κοντά, μη νομίζεις ότι θα σ' αφήσω έτσι εύκολα στα νύχια της κάθε τυχαίας σταρλετίτσας.
-Luján κι εσύ νομίζεις...
-Τι να νομίζω, ότι ενδιαφέρεσαι εσύ ή ότι ενδιαφέρεται αυτή;
-Εγώ το ξέρεις ότι δεν ενδιαφέρομαι για καμία άλλη.
-Ας πούμε ότι το ξέρω. Αυτό το κοριτσάκι που νομίζει ότι είναι σταρ και που θέλει τον δικό μου άνδρα έχει αρχίσει να μ' ενοχλεί αφάνταστα.
Ο Lucio χαμογέλασε. Μετά την Malena Ríos η ντίβα του είχε ανοίξει ένα νέο νοητό μέτωπο με “αυτή την μικρή” την ανερχόμενη “κάποια Betina”. Είχε ξαναβρεί την μαχητικότητά της.

La Bahía con las hadas.
To μεσημεράκι ο κύριος Bosco δέχτηκε μια ακόμα επίσκεψη του ανιψιού του. Τον προσκάλεσε να φάνε μαζί αλλά ο νεαρός δεν φαινόταν να έχει όρεξη ούτε για φαγητό ούτε για πολλά λόγια. Η στάση του φανέρωνε έναν συγκρατημένο εκνευρισμό.
-Νομίζω ότι μπορείς να φανταστείς τι θέλω να σου ζητήσω εδώ θείε.
-Αν είναι να μου μιλήσεις πάλι για την κληρονομιά, η πόρτα είναι από εδώ.
-Μην κάνεις τον χαζό.
-Ειλικρινά δεν σε καταλαβαίνω.
-Ξέρεις ότι ψάχνω τη Noelia.
-Όπως βρήκες εμένα θα την βρεις κι αυτή.
-Χωρίς την βοήθειά σου θείε; Το ξέρω ότι πας και την βλέπεις...  
-Δεν είμαι φίλος της Mateo. Ούτε φίλος των δικών της, λίγες φορές τους έχω δει. Αλλά και να ήμουν...
-Προτιμάς μία άγνωστη από τους συγγενείς σου;
-Μη μ' ανακατεύεις στις υποθέσεις σου σε παρακαλώ. Εγώ δε μπορώ να σ' εμποδίσω να κάνεις κάτι αλλά κάν' το μόνος σου.  
-Δεν την βλέπω πια στον φούρνο, δεν ξέρω που να την βρω, μονολόγησε ο Mateo με κάποια απελπισία που στον κύριο Bosco φάνηκε ειλικρινής. Ωστόσο δε λύγισε.  
-Και γιατί δε ρωτάς;
-Δε θέλω να την εκθέσω.
-Δε σκέφτηκες πως με το να γυρίζεις και να μιλάς γι αυτήν την εκθέτεις ήδη.
-Καλά... δε θέλω να την εκθέσω περισσότερο.
-Τι σκοπό έχεις γι αυτήν την κοπέλα Mateo;
-Μ' ενδιαφέρει και θέλω να την γνωρίσω καλύτερα.
-Αν είναι μόνο αυτό θα σου περάσει. Εσύ ενθουσιάζεσαι εύκολα και άλλο τόσο εύκολα σου φεύγει ο ενθουσιασμός. Μη βάζεις ένα μικρό κορίτσι στις γλώσσες του κόσμου.
-Γιατί την προστατεύεις τόσο θείε;
-Πέρα απ' τον... ενθουσιασμό μήπως υπάρχει κι άλλος λόγος Mateo; Σχεδιάζετε τίποτα εσύ και η Lucia;
-Να την θυσιάσουμε στον δαίμονα μια νύχτα με πανσέληνο.
-Κορόιδευε... Μην αφήνεις αυτή την γυναίκα να σε εκμεταλλεύεται παιδί μου. Ξέχνα τη μικρή, ξέχνα την διαθήκη, ξέχνα τα όλα και γύρισε στο πανεπιστήμιο.
-Εντάξει θείε. Κατάλαβα, δεν μπορώ να υπολογίζω σ' εσένα.      

Buenos Aires.
H Luján όχι μόνο πήγε στην γιορτή της κόρης του “αγαπημένου” της Enrique αλλά το διασκέδασε σ' έναν βαθμό. Η μουσική ήταν ευχάριστη και χόρεψε αρκετές φορές με τον Lucio τον οποίο κρατούσε αγκαζέ κι από κοντά, έτσι για να μην παίρνουν θάρρος μερικές μερικές. Μεγαλύτερη χαρά βέβαια της έδωσε το θάψιμο του βραχνοκόκορα Malena Ríos από μια παρέα φίλων της Elisabetta. Συμπαθητικά αυτά τα παιδιά, θα έπρεπε να ξαναβρεθούν για κανέναν καφέ οπωσδήποτε! Ήταν καιρός που δεν έβρισκε έναν άνθρωπο να καταλαβαίνονται τόσο, αν και ως ντίβα φρόντισε δείχνει όσο δυνατόν μεγαλόψυχη να είναι διακριτική στις εκδηλώσεις της. Απορροφημένη στις ενδιαφέρουσες συζητήσεις, δεν πρόσεξε πως ο Lucio βγήκε στην μεγάλη βεράντα και κοιτούσε την θέα του κήπου. Το πρόσεξε η Bettina.
-Δεν περνάς καλά μέσα;
Γύρισε λίγο ξαφνιασμένος. Η κοπέλα κρατούσε ενα κόκκινο κρασί σε ποτήρι σαμπάνιας.
-Είπα να πάρω λίγο αέρα.
-Καταλαβαίνω, κι εγώ μερικές φορές δεν αντέχω την βαβούρα.
-Εσύ;
-Μερικές φορές.
Χαμογελούσε. Στο βάθος ακουγόταν μια χαρούμενη ταραντέλα, απ' αυτές που πάντα βάζει ο Enrique στις κοινωνικές συνευρέσεις που οργανώνει για να τιμά τις ρίζες του.  Και η Bettina είχε γαλάζια μάτια, ήταν περίεργο που πρώτη φορά το πρόσεχε αυτό.      
-Αν μείνω λίγο ακόμα εδώ, μάλλον θα είναι αγενές, είπε ο Lucio.
-Και δε θ' αρέσει στην Luján... με συγχωρείς...
-Όχι δε θα αρέσει.
Αφού μετάνιωσε που ανέφερε την Luján μετά τα έκανε χειρότερα.
-Δεν το ήξερα ότι είσαι ζευγάρι με την πρωταγωνίστριά μας.
-Δεν το ήξερες; Μα δεν το κρατάμε μυστικό.
-Ναι αλλά... καμιά φορά ο κόσμος λέει...
-Ναι πολλές φορές ο κόσμος βγάζει φήμες αλλά εγώ και η Luján δεν το κρύψαμε ποτέ.
-Ναι... είμαι χαζή.
-Όχι, δε με πειράζει. Όταν περνάμε τόση ώρα μαζί στην δουλειά... είναι σα να είμαστε φίλοι. Αν είχες λοιπόν την περιέργεια... ναι, είμαστε μαζί. Δεν πάμε καλύτερα;    
-Ναι, φυσικά.
Τι της είχε έρθει να γίνει τόσο αδιάκριτη; Δεν το έκανε από κακία, οι σκέψεις της έβγαιναν κατευθείαν στο στόμα χωρίς επεξεργασία και ήξερε πως ήταν μεγάλη να φέρεται έτσι. Να είχε ενοχληθεί ο Lucio; Δεν έδειχνε κάτι τέτοιο αλλά μπορεί να ήταν απλώς ευγενικός. Έκανε γκάφα. Μια ακόμα. Μια παραπάνω, μια παρακάτω δεν κάνει διαφορά. Το σίγουρο είναι πως δεν είχε ελπίδα μαζί του. Εκείνος δεν φαινόταν να προβληματίζεται ή να αμφιβάλλει καθόλου για την σχέση του με την Luján.  

La Bahia con las hadas.
Καμιά φορά και με τους ανθρώπους συμβαίνει αυτό που συμβαίνει με τα πράγματα. Όταν τους ψάχνεις δεν τους βρίσκεις και μετά τυχαία τους βλέπεις μπροστά σου. Μετά την συνάντησή του με τον κύριο Bosco o Mateo δεν είχε όρεξη να γυρίσει στο σπίτι. Κατευθυνόμενος σ' ένα ταβερνάκι όπου σύχναζε παλιότερα όταν βρισκόταν στην μικρή πόλη περνώντας από τον πλατύ δρόμο πρόσεξε από μακριά το κόκκινο μαλλί μιας κοπέλας που μόλις έβγαινε από το μαγαζί της κυρίας Simona. Ήταν σίγουρος πως ήταν η Noelia. Ήθελε να την φωνάξει αλλά κρατήθηκε: η μικρή δεν ήξερε πως ξέρει το όνομά της. Έτρεξε να την προλάβει.    
-Leandro, έπαθες κάτι;
-Ήθελα να σε δω μικρό μου ξωτικό. Δε χαίρεσαι κι εσύ που με βλέπεις;
-Για να είμαι ειλικρινής όχι.
-Μα γιατί είσαι τόσο σκληρό ξωτικό;
-Έτσι είναι τα ξωτικά. Σκληρά.
Η Noelia προχώρησε και ο Mateo άρχισε να την ακολουθεί.
-Θα κόστιζε πολύ στο ξωτικό να μου δώσει μια ευκαιρία να γίνουμε φίλοι;
-Έχω φίλους. Αυτούς που έχω επιλέξει εγώ.
-Ένας παραπάνω ποτέ δεν περισσεύει.
-Μην κάνεις τον χαζούλη γιατί το ξέρουμε ότι δεν θες μόνο αυτό Leandro.  
-Κι αν θέλω κάτι περισσότερο πού είναι το κακό;
-Είναι κακό γιατί έχω ήδη αγόρι, στο έχω πει. Τον λένε Julio, η σχέση μας είναι πολύ σοβαρή και θα παντρευτούμε.
-Είναι ο αρραβωνιστικός σου;
-Ναι, φυσικά και είναι. Εγώ δε θα έκανα ποτέ μια σχέση χωρίς σοβαρό σκοπό, για ποιά με πέρασες;
Ο Mateo έπιασε το χέρι της Noelia και το κράτησε μπροστά του. Την ανατρίχιασε ελαφρά αγγίζοντας με το δάχτυλό του τον παράμεσό της.
-Δεν βλέπω δαχτυλίδι εδώ. Είσαι ελεύθερη... (θα έλεγε το όνομά της αλλά σταμάτησε). Σου είπε ότι θα σε παντρευτεί;
Η κοκκινομάλλα τράβηξε το χέρι της.  
-Μου το ζήτησε.
-Σε κοροϊδεύει.
-Μην κρίνεις εξ' ιδίων αγαπητέ μου.
-Με συγχωρείς.
-Σε συγχωρώ γιατί είμαι μεγαλόψυχη. Τι θες από μένα Leandro είμαι σίγουρη πως μπορείς να επιλέξεις ανάμεσα σε πολλά κορίτσια.
-Μπορεί, αλλά δεν έχει σημασία. Πας σπίτι σου; Θα μου επιτρέψεις να σε συνοδεύσω;
-Είσαι τρελός; Το μόνο που μου λείπει είναι να με κουτσομπολεύουν οι γείτονες, οι γονείς μου να μου κάνουν ανάκριση και να χωρίσω με τον Julio εξαιτίας σου. Μη σου πω ότι με το να μιλάμε τόση ώρα έχουμε ήδη κεντρίσει την περιέργεια και την φαντασία του κόσμου εδώ.
-Τι να κάνω Noelia; Na ρωτήσω στον φούρνο;
-Όχι.
-Και ο θείος μου δε μου λέει τίποτα.
-Ποιός είναι ο θείος σου;
-Ο Ailber Bosco. Αυτόν αναζητούσα στον Όρμο.
-Ξέρεις ότι με λένε Noelia. Και εσένα, ποιό είναι το πραγματικό σου όνομα Leandro;
-Mateo.
-Κρίμα.
-Που με λένε Mateo;
-Είναι μεγάλη ιστορία, απάντησε η Noelia σοβαρά και λυπημένα.  Από δω στρίβουμε , αν περπατήσεις θα βρεις ένα χαμηλό κεραμιδί σπιτάκι με ωραίο κήπο δίπλα σ' ένα άδειο οικόπεδο. Εκεί μένω. Στο λέω μόνο γιατί ο θείος σου είναι καλός άνθρωπος. Μη ρωτάς για μένα και μην αρχίσεις τις επισκέψεις, θα με φέρεις σε δύσκολη θέση.
-Ευχαριστώ Noelia. Τώρα ξέρω πως και να φύγω δε θα σε χάσω.
-Αντίο.    

Μαδρίτη.
Το επόμενο πρωί η Sophie ξύπνησε πιο ήρεμη. Πήρε ένα πλούσιο πρωινό, διάβασε ένα ακόμα κεφάλαιο από την Άννα Καρένινα, πέρασε δυο σειρές βελονιές στο ξεχασμένο της εργόχειρο και βύθισε το κορμί της σ' έναν πλούσιο αφρό από αρωματικά έλαια που την έκανε να χαλαρώσει περισσότερο. Είχε ξαναβρεί την πίστη της ότι η ζωή είναι ωραία και η ίδια ευλογημένη που ήταν όμορφη και υγιής και είχε έναν άνδρα που την αγαπούσε όσο τίποτα στον κόσμο. Δεν φανταζόταν ότι η επίσκεψη ενός φίλου του συζύγου της θα της προκαλούσε νέα αναστάτωση.
Ο κύριος Roca χτύπησε την πόρτα της έπαυλης και η Claudia άνοιξε. Αφού χαιρετήθηκαν άρχισε να της λέει πως λείπει σε όλους στο σπίτι, στην Bea, στην Belén που συνεχώς ρωτά γι αυτήν, στη Sandra, στην κυρία Paola, ακόμα και στον ίδιο. Στο σημείο αυτό την αγκάλιασε από τον ώμο, μια κίνηση που η Sophie παρατηρώντας την από την μισάνοιχτη πόρτα της κουζίνας βρήκε πολύ τολμηρή. Η αντιπάθειά της προς την υπηρέτρια την οδήγησε να σκεφτεί το χειρότερο. Κοιτούσε νευριασμένη χωρίς να ακούει, με το στόμα ανοιχτό.
-Φυσικά και εμένα μου λείπετε αλλά έτσι είναι η ζωή.
-Claudia...
Το βλέμμα του την έκανε να νιώσει άβολα.
-Ο κύριος Contreras δεν είναι εδώ, έχει πάει στο νοσοκομείο να δει τον αδερφό του.
-Δεν πειράζει, δε τον ήθελα κάτι, είπα να περάσω μιας και ήταν ο δρόμος μου. Ο Evaristo πάει καλύτερα;
-Ναι, έτσι λένε.
-Ευχάριστο αυτό. Θα καθίσω να πω ένα γεια στην οικοδέσποινα.
-Θα θέλατε έναν καφέ, ένα τσάι;
-Ένα τσάι, ευχαριστώ.
Όταν είδε την Claudia να έρχεται προς το μέρος της η Sophie εισέβαλε στο σαλόνι. O Jonatas σηκώθηκε να την χαιρετήσει.
-Τι κάνεις Sophie;
-Καλά είμαι. Κι εσείς αν ενδιαφέρεστε για την Claudia θα έπρεπε να ξέρετε πως δεν είστε ο μοναδικός εραστής της!

Fin del capítulo. 

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Oct 02, 2016 12:02 am

Καλώς έβαλε τα πράγματα στη θέση τους ο Λεάντρο. Αλλά η Σόφι δε λέει να ησυχάσει. Τυχαίο ήταν που διάβασε την Άννα Καρένινα; xixi
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Oct 27, 2016 3:54 pm

Capítulo 60

O κύριος Jonatas τα έχασε. Γνώριζε την Sophie αρκετά χρόνια. Ήταν μια κοπέλα ήσυχη, χαρούμενη, θρησκευόμενη, καθώς πρέπει. Πόσο παράφορο πρέπει να ήταν το πάθος της για το μικρό για να αλλάξει έτσι;
-Ξεχνάς ότι μιλάς σ' έναν άνθρωπο παντρεμένο Sophie; Που μάλιστα δεν έδωσε ποτέ δικαιώματα για τέτοια σχόλια; Αν κάποιος πρέπει να προσέχει αυτή είσαι εσύ νεαρή, δίνεις υπερβολική σημασία στις σχέσεις της Claudia, δε νομίζεις;
-Το ξέρω. Δεν είστε ο μόνος που μου το λέει. Μου το έχει επισημάνει και ο Leandro, και η ίδια η Claudia...
Μιλούσε σιγά, ήταν χλωμή, έδειχνε μόνη και λυπημένη. Και ο κύριος Jonatas παρά την προσβολή την συμπόνεσε.
-Αυτό ίσως σημαίνει ότι κάπου κάνεις λάθος. Όλοι κάνουμε. Κι εσύ είσαι τόσο νέα...
-Ω κύριε Jonatas είστε πολύ καλός.
-Το τσάι σας, διέκοψε την συζήτηση η Claudia.
-Ευχαριστώ.
Σταμάτησαν να μιλάνε μέχρι που έφυγε η υπηρέτρια. Μετά από μια γουλιά ο κύριος Jonatas σηκώθηκε και στράφηκε στην θλιμμένη νεαρά:
-Θα προτιμούσα να μιλήσουμε στον κήπο, ας απολαύσουμε τον ήλιο τώρα που τον έχουμε ακόμα.
-Όπως θέλετε.
Αφού βγήκαν ο κύριος Jonatas έκλεισε την πόρτα.
-Θα ήθελα να σας ζητήσω...
-Μη μου ζητάς τίποτα, ξέχνα το, απάντησε εκείνος κοφτά.
Περπάτησαν λίγο στο δρομάκι που χώριζε δυο τεράστιες εκτάσεις γρασίδι.
-Μπορώ να ορκιστώ ότι με τον άνδρα μου ήμουν πολύ ευτυχισμένη στο Παρίσι... έσπασε την σιωπή η Sophie χωρίς να υπολογίζει αν ήταν σωστό αυτό που ήθελε να πει.  
-Αλλά δεν γίνεται να είστε πάντα στο Παρίσι καλή μου.
-Όχι δε γίνεται.
-Πριν μιλήσαμε για λάθη, άρχισε πάλι ο κύριος Jonatas κάπως αμήχανα. Έχω κάνει κι εγώ λάθος. Όταν ήρθε η Claudia σπίτι, είδα μια κοπέλα στην ηλικία της κόρης μου, έξυπνη και καλή που όμως δε θα είχε ποτέ τις ευκαιρίες που έχει η Beatriz... Ίσως γι αυτό να της έδειξα μια συμπάθεια παραπάνω απ' το κανονικό, εννοώ μια συμπάθεια παραπάνω απ' αυτή που συνήθως δείχνουν οι εργοδότες στους εργαζομένους τους. Και που τώρα καταλαβαίνω πως μπορεί να είναι παρεξηγήσιμη.
-Κύριε Jonatas, εσείς είπατε πως είστε ένας άνθρωπος που δεν έχει δώσει δικαιώματα. Έτσι σας θυμάμαι κι εγώ. Παρακαλώ αγνοείστε ό,τι φριχτό μπορεί να είπα πάνω στην σύγχυσή μου.
-Όχι Sophie, ο αυθορμητισμός των άλλων καμιά φορά σε κάνει να βλέπεις ότι δεν είσαι όσο σωστός θα ήθελες, κι ας μην έχεις κακή πρόθεση.
-Για εσάς δεν πρέπει να έχω αμφιβολίες, όμως η Claudia...
-Την έχεις πάρει με πολύ κακό μάτι βλέπω. Κι όμως μπορώ να σε διαβεβαιώσω πως είναι πιο τίμια απ' όσο πιστεύεις. Άλλη στην θέση της θα φρόντιζε να εκμεταλλευτεί την εύνοιά μου.  
-Εννοείτε...
-Έχεις μεγαλώσει Sophie και ξέρεις πια ότι δεν υπάρχει μόνο ο αγνός έρωτας... Όμως παρόλες τις παγίδες που μας βάζει η ζωή εμείς πρέπει να είμαστε πάντα σωστοί. Άλλοι δε θέλουν κι άλλοι δεν το καταφέρνουν. Μη νομίζεις πως δεν είσαι τυχερή που έχεις έναν άνδρα που σε κοιτά στα μάτια.
-Και που δε θα έκανα τίποτα για να εξευτελίσω το όνομά του.
-Ξέρω πόσο αγαπάς τον Eduardo. Πρέπει όμως να προσέχεις...
-Όχι δεν χρειάζεται να προσέχω γιατί ξέρω ότι δε θα ξαναμπλέξω με τον Leandro ξανά. Είναι ένας αχρείος όμως με πονά που τον πίστεψα κάποτε.
-Αυτό το κάποτε καλό είναι να το αφήσεις πίσω σου. Δεν οφείλεις να υποφέρεις για το παρελθόν, για λάθη των άλλων. Και ό,τι είπαμε...
-Μα δεν έχω και κανέναν να μιλήσω, διέκοψε η Sophie.

La Bahía con las hadas.
Την τελευταία ώρα της γεωγραφίας ήρθε στη Noelia η επιθυμία να δει τον Mateo. Αν κατευθυνόταν προς το όρμο ίσως κάπου στην διαδρομή να τον συναντούσε, αν όχι δε θα ήταν κακή ιδέα να επισκεφθεί τον κύριο Bosco που είχε κάποιες μέρες να τον δει και της έλειπε. Και αν και ο ανιψιός είχε την ίδια ιδέα τότε θα πετύχαινε μ' έναν σμπάρο δυο τρυγόνια!
Μετά το σχόλασμα, μόλις η παρέα έφτασε κοντά στον χωματόδρομο που ανέβαινε τον λόφο η κοκκινομάλλα είπε στα άλλα παιδιά πως θα πήγαινε στην αγαπημένη της παραλία, η Luz όμως παρατήρησε πως καλύτερα θα ήταν ν' αφήσει τις πολλές βόλτες, γιατί δεν ήταν ωραίο να λείπει συνέχεια απ' το σπίτι χώρια που σε λίγο καιρό άρχιζαν οι εξετάσεις, πότε θα καθόταν να διαβάσει; Η Noelia πρόσεξε το βλέμμα της αδερφής της. Σα να μάντευε, σα να ανησυχούσε για κάτι.
Χωρίς να δώσει πειστικές απαντήσεις κίνησε για τον όρμο. Σε κάποια σημεία της διαδρομής κοντοστάθηκε θαυμάζοντας τα αγριολούλουδα, τα δέντρα, τα βράχια, τον κολπίσκο, ανασύροντας διάφορες αναμνήσεις που συνδέονταν με το τοπίο. Προσπέρασε όσο πιο γρήγορα μπορούσε την έπαυλη του Hipolito Villareal για να ξεφύγει από τις στενάχωρες σκέψεις που αφορούσαν εκείνον τον Leandro που ποτέ δεν είχε δει από κοντά.
Έφτασε στο σπιτάκι του Bosco,διέσχισε την μικρή αυλή και μπήκε μ' έναν μικρό δισταγμό από την μισάνοιχτη πόρτα. Ο κύριος Bosco δεν ήταν στον χώρο με το ντιβάνι που αποκαλούσαν “σαλόνι”. Προχώρησε δεξιά σ' ένα μικρότερο δωμάτιο. Τον βρήκε να σκαλίζει ξύλινα αλογάκια παρατεταγμένα στη σειρά. Αντιλήφθηκε την παρουσία της πριν καν γυρίσει να την κοιτάξει.
-Noelia μικρή μου το ήξερα πως θα έρθεις!
-Με περιμένατε κύριε Ailber; Γι αυτό αφήσατε την πόρτα ανοιχτή;
-Ω, είμαι πολύ αφηρημένος ώρες ώρες, απάντησε ο άνθρωπος με τα πορτοκαλόξανθα μαλλιά και χάιδεψε με τον δείχτη του το λευκό μαγουλάκι της Noelia. Έβαλε το χέρι του απαλά πίσω απ' την πλάτη της οδηγώντας την να κάτσει δίπλα του κοντά στον πάγκο με τα αλογάκια.
-Κύριε Ailber καθώς ερχόμουν σκεφτόμουν πως ζείτε στην ερημιά απομονωμένος από τον κόσμο.
-Απομονωμένος; Μα μικρούλα, δεν έχεις δει τους γείτονές μου;
-Δεν τους έχω δει, δηλαδή... έχω δει τα σπίτια και καταλαβαίνω πως δε θα είναι ακατοίκητα, όμως τους ίδιους...
-Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ διακριτικοί, διέκοψε ο κύριος Bosco. Μου παρέχουν όμως τα πάντα όταν χρειαστώ.
-Έτσι τους βλέπετε; Χρήσιμους να σας παρέχουν, όχι σαν φίλους;
-Δε γίνεται να είσαι φίλος με τον καθένα. Εξάλλου πάω κάθε μέρα στην πόλη, για δουλειά, στην ταβέρνα, επισκέπτομαι εσάς... Βλέπεις πόσο λάθος είναι το συμπέρασμά σου ότι ζω απομονωμένος απ' τον κόσμο;
-Δεν ξέρω, καθώς ερχόμουν μου φαινόταν πως εδώ είναι το τέλος του κόσμου...
Ο κύριος Bosco σταμάτησε να χαράζει την χαίτη του αλόγου και την κοίταξε για λίγο.
-Νόμιζα πως σου άρεσε εδώ Noelia.
-Απλώς σκεφτόμουν πως ίσως ήταν καλύτερο για εσάς να έχετε πολλούς ανθρώπους γύρω σας, ελπίζω να μη με παρεξηγήσετε κύριε Ailber.
Εκείνος δάγκωσε το πάνω χείλος μπήγοντας το μικρό του εργαλείο στο κεφάλι του δημιουργήματός του. Η Noelia το ερμήνευσε “γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα” ή κάτι παρόμοιο όμως τελικά ο Ailber Bosco είπε “έχω λίγους αλλά καλούς” που λογικά υπονοούσε πως υπάρχουν και κακοί όμως ήταν σαφέστατα πιο αισιόδοξη φράση απ' αυτή που μόλις είχε έρθει στο μυαλό της.
-Δε μου είπες όμως αν σ' αρέσει η δουλειά μου.
-Είστε πραγματικός καλλιτέχνης κύριε Ailber!
-Μπα, στην πραγματικότητα κάνω δουλειά εργοστασίου, μόνο που στην περίπτωσή μου η μηχανή είναι το χέρι μου. Επειδή όμως είναι χειροποίητα κοστίζουν πολύ περισσότερο.
Την ξανακοίταξε.
-Να σου πω όμως κάτι Noelia, που κανένας μεγάλος ποτέ δε θα σου πει; Τα πολλά λεφτά δεν αξίζουν τίποτα. Στο λέει κάποιος που είχε πάρα πολλά λεφτά, το σπίτι στον λοφίσκο ήταν δικό μου.
-Και ο κύριος Villareal σας το έκλεψε;
-Απλώς του το πούλησα. Έχεις μεγάλη φαντασία, πρόσθεσε γελώντας. Μην παντρευτείς κάποιον μόνο επειδή θα έχει πολλά λεφτά.
-Έτσι κι αλλιώς δε με θέλει κανένας με λεφτά.
-Το μόνο καλό αν είχα πολλά λεφτά θα ήταν ότι θα μπορούσα να σου χάριζα ένα αληθινό αλογάκι! Θα σου άρεσε πολύ, έτσι μικρή;

Όταν η Ana γύρισε απ' τον φούρνο πήγε αμέσως στο δωμάτιο των κοριτσιών. Είδε μόνο την Luz.
-Η αδερφή σου πού είναι;
-Πήγε βόλτα.
-Μόνη της;
-Ναι, στον κολπίσκο.
-Δε μπορούσε να γυρίσει να φάει και να διαβάσει πρώτα πριν αρχίσει να γυρνά; Πότε θα κάνει τα μαθήματά της. Α, πρέπει να σφίξουμε τα λουριά σ' αυτό το κορίτσι, κάνει ό,τι θέλει και δεν υπολογίζει κανέναν. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό.
-Μου υποσχέθηκε ότι δε θ' αργήσει πολύ.
-Να την περιμένουμε το βράδυ δηλαδή. Και αυτά;
-Τα βιβλία της. Μου τα έδωσε να τα κουβαλάω για να μην τα έχει μαζί της.
-Και δεν προσφέρθηκε κανέναν αγόρι να σε βοηθήσει;
-Ναι, τα πήρε ο Jorge και με συνόδευσε ως το σπίτι.
-Ευγενικό παιδί και γνωρίζουμε την οικογένειά του. Πολύ καλοί άνθρωποι.
-Ναι, πολύ καλοί, συμφώνησε αμήχανα η Luz.
-Καταλαβαίνεις γιατί στο λέω αυτό, έτσι; Δε μου αρέσουν οι σάλτσες γι αυτό θα σου μιλήσω ευθέως. Καλή μου, από την αδερφούλα σου δεν ξέρω πια αν μπορώ να ελπίζω τίποτα, όμως εσύ ήσουν πάντα πιο λογική. Ξέρω ότι αν ο Jorge είναι τόσο καλός μαζί σου είναι γιατί ενδιαφέρεται για σένα και θέλει να σε κερδίσει.
-Μητέρα εγώ... ορκίζομαι πως ποτέ δεν έδωσα στον Jorge το ελάχιστο δικαίωμα.
-Έλεγα ότι εγώ και ο πατέρας σου ξέρουμε ότι σ' αγαπά. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Είναι καλό παιδί και οι γονείς του τίμιοι άνθρωποι. Δεν είναι πλούσιοι αλλά τον τρόπο τους τον έχουνε. Δεν θα είχαμε καμία αντίρρηση να του δώσουμε το χέρι σου εφόσον το ζητήσει.
-Μίλησες με... η κυρία... σου μίλησε... εγώ δε θέλω τον Jorge!
-Γιατί, τι έχει;
-Τίποτα. Μια χαρά είναι μόνο που... σκεφτόμουν πως αν παντρευόμουν θα ήθελα να παντρευτώ κάποιον που θα μου άρεσε λίγο περισσότερο.
-Υπάρχει κάποιος που σου αρέσει λίγο περισσότερο;
-Φυσικά όχι μαμά, αν υπήρχε θα το ήξερες, τίποτα δε μένει κρυφό εδώ.
-Εντάξει. Κανείς δε θα σ' αναγκάσει να πάρεις κάποιον που δε θες, μην ταράζεσαι. Πρέπει όμως να σκεφτείς το μέλλον σου Luz!

Ησυχία... Το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος από το λάξευμα του ξύλινου ταμπλό όπου ο κύριος Bosco είχε σχεδιάσει κάτι περιστέρια. Μια γαλήνη σχεδόν υπνωτιστική. H Noelia χάιδεψε το χρωματιστό αλογάκι της. Παρολίγο να το ξεχνούσε.
-Είδα τον ανιψιό σας κύριε Ailber.
-Τον Mateo;
-Μάλιστα, αυτόν.
-Δεν πιστεύω να μην έρχεσαι για μένα αλλά για να μάθεις για τον Mateo, είπε ο κύριος Bosco τάχα στ' αστεία.
-Μα τι λέτε κύριε Ailber, εγώ σας το ανέφερα γιατί... νόμιζα πως θα σας ενδιέφερε η πληροφορία. Τελικά όντως δεν είστε τόσο μόνος όσο φαίνεται.
-Ναι, μου κουβαλήθηκαν εδώ αυτός και η μητριά του αυτή η μάγισσα η Lucia.
-Δεν τους θέλετε δηλαδή;
-Να μη σε ζαλίζω με παλιές οικογενειακές ιστορίες. Δε μου φταίει το παιδί. Αλλά δεν είναι καλή παρέα για μια κοπέλα σαν κι εσένα Noelia.
H Noelia δεν τον είχε δει ποτέ πιο σοβαρό.
-Δηλαδή... να μην του μιλάω;
-Αυτά είναι δικά σας θέματα, απάντησε ο κύριος Bosco με κάποιο κόπο.
-Το λέτε γιατί του αρέσουν τα κορίτσια;
-Τον γνωρίζεις λίγο καλύτερα απ' όσο θα περίμενα.
-Μη νομίζετε δυο τρεις φορές... αλλά συνεχίστε σας παρακαλώ.
-Στον Mateo αρέσουν πολύ οι γυναίκες. Και οι μεγάλες και οι μικρές και οι ανύπανδρες και οι παντρεμένες. Έχει κάνει πολλές σχέσεις στη ζωή του, πολλά σκάνδαλα... Μην κολακεύεσαι αν σου δείχνει ενδιαφέρον έτσι κάνει με όλες. Εσύ πρέπει να προσέχεις...
-Φυσικά και προσέχω, ειδικά η μητέρα μου λέει χίλιες φορές την ημέρα να προσέχω τα αγόρια. Πως τώρα πρέπει να με νοιάζουν μόνο τα μαθήματά μου... θα μου πείτε κι εσείς τα ίδια;
-Δε θέλω να παραστήσω τον πατέρα σου μικρή, πες πως ό,τι σου λέω είναι η γνώμη ενός καλού φίλου. Που σαν λίγο μεγαλύτερος ξέρει κάποια περισσότερα πράγματα. Μια λάθος σχέση μπορεί να σου καταστρέψει τη ζωή.
-Αν... η Noelia δίστασε.
-Αν άλλαξε;
-Νομίζω πρέπει να δείξετε περισσότερη επιείκεια στον ανιψιό σας ειδικά αν έχετε κάνει παρόμοια λάθη. Δεν εννοώ ότι έχετε κάνει, αλλά η μητέρα λέει πως οι άνδρες... να ας πούμε μπορεί να κάνουν λάθος σχέσεις.  
-Μη νοιάζεσαι για τον ανιψιό μου, δεν υπάρχει λόγος. Εσύ που είσαι ακόμα ένα αθώο κορίτσι έχεις ανάγκη να προστατεύσεις τον εαυτό σου.

Μαδρίτη.
Δεν μπορούσε άλλο να μένει σα φυλακισμένη στην κρεβατοκάμαρα. Ούτε ήθελε να βγει έξω. Ο Eduardo άξιζε όταν γύριζε να έβρισκε τουλάχιστον την γυναίκα του σπίτι. Κατέβηκε αργά στο σαλόνι. Κάθισε στον καναπέ. Ο Leandro θα περνούσε από εκεί, όλοι πάντα περνούσαν από κει. Θα κατάπινε την περηφάνια της και θα του μιλούσε, αν δεν ξεσπούσε όλη αυτή την πίκρα μέσα της θα τρελαινόταν. Όταν τον είδε δεν χρειάστηκε να φωνάξει τ' όνομά του, εκείνος κάθισε κοντά της και την κοιτούσε. Και εκείνη για λίγο σκέφτηκε να του κρατήσει μούτρα απολαμβάνοντας μια μικρή νίκη.
-Έχεις κάτι Sophie;
-Γιατί το λες αυτό;
-Μου φαίνεσαι χλωμή.
Αλλά ακόμα και η χλομάδα την ομόρφαινε, τόνιζε το σμαραγδένιο χρώμα των ματιών της και έκανε τα χείλη της να φαίνονται ακόμα πιο επιθυμητά.
-Για όλα φταις εσύ Leandro.
Η κουβέντα κρατήθηκε σε ήρεμους τόνους και σε τόσο πολιτισμένο πλαίσιο που θα ήταν κρίμα να μην έχει ακροατές. Η Claudia που θα περνούσε κι εκείνη στο σαλόνι βλέποντας τους μαζί άλλαξε γνώμη και τέντωσε τ' αφτιά της πίσω απ' την μισάνοιχτη πόρτα της κουζίνας. Επειδή ο χώρος ήταν τεράστιος δεν είχε πολύ καλό ήχο αλλά η εικόνα ήταν τέλεια.
-Τι έκανα εγώ;
-Αν έχω αρρωστήσει, αν εκτίθεμαι στον κόσμο, όλα αυτά είναι εξαιτίας σου. Πήρα κάποια απόφαση υπό πίεση κι όταν κάνεις πράγματα επειδή σε πιέζουν δεν νιώθεις καλά. Παντρεύτηκα τον Eduardo...
-Δεν ήθελες να παντρευτείς τον άνδρα που φιλούσες στην ωραία γαλλική εξοχή, στα κτήματα, όταν έπεφτε η βροχούλα;
Προσπέρασε την ειρωνεία του.
-Όταν έγινε δεν το ήθελα, όχι. Τον εκτιμούσα και η μητέρα πίστευε πως ήταν το καλύτερο να παντρευτώ έναν άνδρα που θα με στήριζε και θα μας βοηθούσε όλους οικονομικά. Γιατί πρακτικά η οικογένειά μου δεν έχει τίποτα. Αλλά ακόμα κι αν κινδύνευα να μείνω στον δρόμο δε θα παντρευόμουν ούτε τον Eduardo ούτε κανέναν  αν ήξερα ότι μπορώ να βασιστώ πάνω σου Leandro.
O Leandro τεντώθηκε πίσω σαν να ήταν να δει μια παράσταση που δε τον αφορούσε.
-Σε ακούω, γιατί με κατηγορείς πάλι;
-Πίστευα στην αγάπη μας μέχρι που σε είδα αγκαλιά με την υπηρέτρια.
-Άντε πάλι μ' αυτό...
-Στο σπίτι των Roca.
-Κοίτα εσύ ήσουν αυτή που με πρόδωσε κι αν νιώθεις καλύτερα να πιστεύεις ότι εγώ το έκανα πρώτος λυπάμαι αλλά δεν είναι αλήθεια.
-Τώρα θα με βγάλεις τρελή;
-Στο σπίτι... μα αυτό ήταν μόνο μια  φιλική αγκαλιά γιατί... δε σε αφορά το γιατί αλλά ήταν κάτι τελείως φιλικό.
-Βλέπω θυμήθηκες, ωραία. Πόσες φιλικές αγκαλιές και πόσα φιλικά φιλιά πίσω από την πλάτη μου...
-Μπορώ να ορκιστώ...
Η Sophie άγγιξε με το χέρι της το πόδι του.
-Μ' αγαπούσες;
Σηκώθηκε, σηκώθηκε κι εκείνη. Ήταν κοντά. Έβαλε το χέρι της στον ώμο του, μετά το κατέβασε στο στήθος του, εκείνος της το πήρε για να το απομακρύνει. Η Sophie το ακούμπησε στο μπράτσο του αυτή τη φορά.
-Κατά κάποιον τρόπο θα με παρηγορούσε να ήξερα πως δεν ήταν όλα ψέματα.

Buenos Aires.
H Elisabetta ανέβηκε στην σκηνή με τον αέρα μιας άξιας σκηνοθέτιδος έτοιμης να μεγαλουργήσει για άλλη μια φορά στην πρόβα. Έριξε μια ματιά γύρω της. Από τους ηθοποιούς και τους μουσικούς δεν έλειπε κανένας. Πλησίασε την Bettina.
-Τι έχει το κορίτσι;
-Καλά είμαι Elisabetta, μπαίνω στο πετσί του ρόλου μου.  
-Α μικρή, ποια νομίζεις ότι θα ξεγελάσεις;
Την πήρε παράμερα.
-Τι να σου κάνω, κρίμα που δεν είναι ηθοποιός. Θα μπορούσα να πείσω τον μπαμπά να σας γράψει μερικές σκηνές να έρθετε πιο κοντά, της είπε σιγά.
-Τόσο πολύ φαίνεται;
-Μην ανησυχείς, ξέρω κάτι που μπορεί να σου φανεί χρήσιμο.

Μαδρίτη.
Ο Leandro έπεσε στο κρεβάτι με το μυαλό γεμάτο σκέψεις και την καρδιά μαλακωμένη απέναντι στην Sophie. Μπορεί τελικά όλα να προκλήθηκαν από μια παρεξήγηση. Δεν είχε πλέον μέλλον μαζί της. Μια λύση υπήρχε. Κάτι που δεν το σκεφτόταν για πρώτη φορά...

Fin del capítulo  

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Mon Oct 31, 2016 2:40 am

Μάλλον να επιστρέψει στη χώρα του σκέφτεται ο Λεάντρο,ε; Η Σόφι είναι η κλασσική ανεύθυνη παραπονιάρα που ρίχνει το φταίξιμο στους άλλους για δικές της αποφάσεις. Αυτή τον άφησε.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Mon Oct 31, 2016 3:37 pm

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
Μάλλον να επιστρέψει στη χώρα του σκέφτεται ο Λεάντρο,ε;

Αυτό θα το σκεφτεί σε λίγο.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Nov 23, 2016 10:26 am

Capítulo 61

Το άλλο πρωί ο Leandro ξύπνησε ευδιάθετος, η Claudia όχι και τόσο. Τον ακολούθησε απρόθυμα στο δωμάτιό του όταν της το ζήτησε.
-Σε έφερα εδώ γιατί θέλω να σου μιλήσω για κάτι που αφορά μόνο εμάς. Θα ήταν καλύτερα να το κάνω σ' ένα μέρος με μεγαλύτερη πολυτέλεια, πιο επίσημο...
-Αρκετή πολυτέλεια έχει κι εδώ, σε ακούω, διέκοψε η Claudia που σαν κάπου να πήγαινε το μυαλό της.
-Έλεγα... να ίσως έπρεπε να οργανώσω πρώτα ένα ωραίο δείπνο αλλά είμαι ανυπόμονος και θέλω να το κάνω τώρα. Claudia θέλεις να με παντρευτείς;
-Τι;!
-Θα γονάτιζα αλλά έτσι κι αλλιώς δεν έχω δαχτυλίδι. Με συγχωρείς γι αυτό και σε παρακαλώ απάντησέ μου: ναι, ή όχι;
H Claudia χαμογελούσε, έδειχνε χαρούμενη, όμως η απάντησή της δεν ήταν αυτή που περίμενε ο νεαρός.
-Μα Leandro...
-Δε θες να με παντρευτείς;
-Δεν είναι τόσο απλό. Δεν είναι ότι δε θέλω να σε παντρευτώ. Αλλά δεν ξέρω, μου φαίνεται λίγο νωρίς, είπε η Claudia μη πιστεύοντας και η ίδια ότι πρόφερε αυτά τα λόγια. Μέχρι πριν λίγο καιρό η ίδια πρόταση θα την έκανε να πετά στα ουράνια και θα έλεγε αμέσως ναι χωρίς δισταγμούς ή αμφιβολίες.
-Νωρίς για να παντρευτείς; Απ' όσο ξέρω τον Felipe τον ήθελες για άνδρα σου και τότε ήσουν πιο μικρή. Πώς τώρα είναι νωρίς;
-Δεν είναι θέμα ηλικίας. Με τον Felipe είμαστε περισσότερο καιρό μαζί και η δική μας η σχέση... νομίζω πως δεν είναι απ' αυτές τις σχέσεις...
-Θυμάσαι που μια μέρα με ρώτησες αν θα σε παντρευόμουν παρόλο που είμαστε διαφορετικοί; Δεν το είπες έτσι αλλά αυτό εννοούσες. Κι εγώ σου απάντησα ότι οι διαφορές μας δε με ενδιαφέρουν.
-Θυμάμαι, δεν είναι τόσο μακρινή αυτή η μέρα.
-Το εννοούσα Claudia. Σε θέλω και σου έχω εμπιστοσύνη, αν θέλεις κι εσύ... Τι άλλο να περιμένουμε;
-Μιλάς λες και είναι πολύ απλό. Κι εγώ ίσως γιατί ήμουν πιο μικρή όπως είπες το έβλεπα πιο απλά. Αν θυμάσαι σου είχα πει "αν σοβαρέψει η σχέση μας"...
-Η σχέση μας είναι σοβαρή και πολύ στενή. Πρέπει να παντρευτούμε.
-"Πρέπει να παντρευτούμε";
-Θέλω να παντρευτούμε. Και ήλπιζα πως θέλαμε να παντρευτούμε, τόνισε τον πρώτο πληθυντικό ο Leandro.
-Η πραγματικότητα όμως... Αγάπη μου δε θέλω να σε προσβάλλω αλλά ο Felipe ήταν ενήλικος και ανεξάρτητος, οι δικοί σου πώς θα το δεχτούν; Κι έπειτα... ούτε η μητέρα μου κατάφερε να κάνει έναν ευτυχισμένο γάμο ούτε ο πατέρας σου απ' όσο μου έχεις πει. Μπορεί να είναι πολύ δύσκολο τελικά.
-Θα τα καταφέρουμε εμείς. Εγώ δεν είμαι ο πατέρας μου ούτε εσύ η δόνια Eulalia.
-Η δόνια Eulalia θα ήταν περήφανη αυτή τη στιγμή. Σου έχω πει ότι στην κηδεία της γιαγιάς μου είπε να κάνω κάτι για να σε παντρευτώ; Όχι γιατί σε συμπάθησε, για τα λεφτά φυσικά.
-Ξέρω πως εσύ δεν είσαι έτσι.
-Εγώ όταν κάνω κάτι το κάνω από αγάπη όχι γιατί περιμένω ανταλλάγματα.
-Λοιπόν;
-Με συγχωρείς αλλά δε θέλω να βιαστούμε, να περάσουμε κατευθείαν στον γάμο...
-Τι χαζός... Έχεις δίκιο δεν παντρεύονται έτσι οι άνθρωποι. Θα αρραβωνιαζόσουν μαζί μου Claudia;
-Και τώρα ακόμα.
Η συζήτηση έκλεισε μ' ενα φιλί.

Εκείνη τη στιγμή και ένα άλλο ζευγάρι φιλιότανε. Η Patricia αδυνατούσε να εξηγήσει πώς και γιατί είχε βρεθεί μόνη στο δωμάτιο του Manuel όταν κανένας άλλος δεν ήταν στο σπίτι. Αυτή η ξεδιάντροπη συμπεριφορά δε την χαρακτήριζε. Παρέμενε ένα ντροπαλό κορίτσι γι αυτό αντέδρασε με πανικό όταν τα χείλη του κατέβηκαν στον λαιμό της και τα χέρια του άρχισαν να διεκδικούν το κορμί της πιο απαιτητικά.  
-Manuel!
-Τι συμβαίνει;
-Νομίζω πως κάποια χάδια είναι μόνο για μετά τον γάμο, τραύλισε κατακόκκινη ενώ απομακρύνθηκε λίγο ακόμα από τον φίλο της που είχε καταφέρει να τινάξει μισό μέτρο μακριά.
-Paty ηρέμησε, εγώ... Μη φοβάσαι, μου αρέσεις...
Προσπάθησε να την ξαναπλησιάσει.
-Παράτα με, ήταν λάθος μου που ήρθα.
-Μη φεύγεις. Πόσες ευκαιρίες έχουμε να είμαστε μαζί;
-Να είμαστε μαζί, αλλά όχι έτσι.
-Εντάξει δε σε ξαναγγίζω.
Έμειναν ο ένας απέναντι στον άλλον, αμίλητοι για λίγο.
-Τελευταία είσαι όλο και πιο απόμακρος.
-Εγώ; Νομίζω πως πριν ένα λεπτό με κατηγορούσες για το ακριβώς αντίθετο.
-Μιλάω γενικά, απάντησε η Patricia. Η νευρικότητα της είχε περάσει. Δεν ξέρω πως θα σ' αντέχω όταν παντρευτούμε.
-Όταν παντρευτούμε;! επανέλαβε το αγόρι ασυναίσθητα.
-Είναι φορές που δε μου δίνεις καμία σημασία, συνέχισε να παραπονιέται η κοπέλα.
-Μα για να μη σ' εκθέσω κουκλί μου.
-Δεν ξέρω, ίσως δεν είμαι πολύ έξυπνη αλλά μη με περνάς για τόσο χαζή.
-Φυσικά και δεν είσαι χαζή. Αλλά... δεν καταλαβαίνω τι θέλεις από μένα.
Τώρα ο Manuel ένιωθε αμηχανία.
-Εγώ θέλω... εγώ... να δε θέλω μόνο να περνάς τον καιρό σου μαζί μου.
-Γιατί το λες αυτό, επειδή δε λέω μεγάλα λόγια; Και ο Leandro κάποτε έλεγε ότι θα παντρευτεί την Sophie και ούτε πρόταση της έκανε ποτέ.
-Ο Leandro σ' απασχολεί πολύ.
-Είναι κάποια πράγματα μεταξύ ανδρών.
-Ναι καταλαβαίνω. Έχω πει στην Bea να με περιμένει στο πάρκο. Να πούμε κι εμείς κάποια πράγματα που είναι μεταξύ κοριτσιών.
-Θα φύγεις;
-Δεν μπορώ να μείνω όλη τη μέρα εδώ.
-Να σε συνοδεύσω.
-Και για να σου απαντήσω στην προηγούμενη ερώτηση, θα το ξέρεις ήδη πως είμαι η κατάλληλη για σένα. Επίσης είμαι κόρη στρατιωτικού, του είπε όταν φτάσανε στην πόρτα. Τον φίλησε στο μάγουλο. Αστειευόταν;  

Buenos Aires.
H Bettina υποδέχτηκε με χαρά την Elisabetta στο πατρικό της, μια απλή μεσοαστική κατοικία κοντά στο κέντρο της πρωτεύουσας.
-Λοιπόν, πότε θα μετακομίσεις στην Ricoletta να γίνουμε γειτόνισσες;
-Μπα, δεν το βλέπω να φεύγω γρήγορα από εδώ. Μπορεί να μην είναι έπαυλη, αλλά έχω τους γονείς μου που με βοηθάνε σε όλα, τη μικρή μου αδελφή... Δε με ενθουσιάζει η ιδέα να μείνω σ' ένα μεγαλύτερο και πολυτελές σπίτι αλλά ολομόναχη, ακόμα κι αν έχω υπηρεσία.
-Η μοναξιά δεν αρέσει σε κανέναν καλή μου. Κι εσύ δε θα έρθεις μόνη σου στην Ricoletta αλλά με τον άνδρα σου.
-Τον άνδρα μου; Μη με κοροϊδεύεις Elisabetta εδώ δεν υπάρχει ούτε αρραβωνιαστικός, ούτε δεσμός...
-Υπάρχει όμως υποψήφιος, είναι κι αυτό κάτι.
-Αυτός που λες δεν έχει δείξει το παραμικρό ενδιαφέρον. Κι όταν πάω να του μιλήσω τα θαλασσώνω. Εξάλλου ακόμα κι αν μπορούσα να κάνω κάτι δεν ξέρω αν θα ήταν σωστό γιατί ο Lucio δεν είναι μόνος.
-Δεν είναι μόνος; Εκτός από το να προσέχεις τα ωραία του ματάκια έχεις δει κανένα δαχτυλίδι στο αριστερό ή στο δεξί χέρι του αγαπημένου μας Lucio;
Η σκηνοθέτιδα επιδείκνυε τα παχουλά της χέρια κουνώντας τα νευρικά με έναν αστείο τρόπο.
-Όχι αλλά όλοι ξέρουν πως είναι με την Luján. Εγώ ήμουν η μόνη που δεν το ήξερα, το έμαθα κι εγώ...
-Καλή μου ξύπνα, ο Lucio εκατό χρόνια είναι με τη Luján και δεν έχουν ποτέ προχωρήσει σε αρραβώνα ή γάμο. Είναι αυτό τρόπος να “είναι” ένας άνδρας με μια γυναίκα; Άντε να μην ανοίξω το στόμα μου να πω τι είναι!
Η Elisabetta εκτός από έντονη προσωπικότητα ήταν κι από τους ανθρώπους που αντιδρούν με νεύρα και θυμό στην μελαγχολία των άλλων.
-Άκου Bettina, τον Lucio εγώ κι ο πατέρας μου τον γνωρίζουμε από τότε που ήταν μικρό παιδάκι. Οι παππούδες μας ζούσαν δίπλα δίπλα στο ίδιο χωριό στο Παλέρμο, αυτός και η οικογένειά του είναι και δική μας οικογένεια. Τον αγαπάμε γι αυτό και θέλουμε το καλύτερο γι αυτόν, όταν άφησε τη νομική για τη μουσική εμείς τον στηρίξαμε κι ας μην είμαστε σύμφωνοι. Έχει ήδη αποκατασταθεί επαγγελματικά, είναι νέος, υγιής, τι περιμένει να κάνει τη δική του οικογένεια;
-Δε τον πήραν και τα χρόνια Elisabetta, έχει πολύ καιρό μπροστά του.
-Εμένα μου λες! Τα χρόνια περνάνε πριν καν το καταλάβεις κουκλίτσα μου. Αυτή φταίει! Εγώ και ο μπαμπάς ποτέ δεν είδαμε με καλό μάτι όλα αυτά τα πάρε δώσε μαζί της αλλά τι να κάναμε αφού τη διάλεξε. Αν δεν ήταν η Luján o Lucio θα είχε ήδη οικογένεια. Τον σέρνει από τη μύτη και δε τον αφήνει να συνεχίσει τη ζωή του τουλάχιστον.
-Όμως Elisabetta όπως είπες αυτή διάλεξε.
-Πριν λίγο καιρό ήταν μαζί στην Bahía con las hadas. Έχει κάτι δουλειές η Luján εκεί δεν ξέρω ακριβώς, πήρε τ' αφτί μου ότι θα ξαναπάνε.
-Στον Όρμο με της νεράιδες; Κοίτα σύμπτωση, πόσοι είναι οι μόνιμοι κάτοικοι στον Όρμο!
-Μπορεί να είναι σύμπτωση, μπορεί να θέλει να σου πει κάτι η μοίρα. Αυτό ήθελα να σου πω. Αν εδώ είναι απορροφημένος με τη δουλειά, στον Όρμο μόνοι, χαλαροί στις διακοπές, με τη θαλασσινή αύρα, με τη μαγεία... Όμορφη είσαι, νέα είσαι, όμορφα μπλε ματάκια έχεις, ε δε μπορεί να μην πάρει μπροστά. Μόνο λίγη αυτοπεποίθηση σου λείπει. Θα σου δώσω τη διεύθυνση της πανσιόν.    

Μαδρίτη.
Για όγδοη φορά η Claudia πήγαινε να πιάσει το τηλέφωνο και για όγδοη φορά απομάκρυνε το χέρι της όπως κάποιος πιάνει ένα κομμάτι πίτα που καίει ακόμα. Ήθελε σαν τρελή να μιλήσει στην Sandra αλλά τα τηλέφωνα δεν είναι για το υπηρετικό προσωπικό, η νευρασθενικιά αφεντικίνα θα της έβαζε τις φωνές αν την έβλεπε. Να περνούσε απ' τους Roca; Με ποια πρόφαση; Αν σε κάτι δεν ήταν καλή αυτό ήταν να εφευρίσκει προφάσεις και δικαιολογίες. Δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα, έπρεπε να περιμένει το επόμενο της ρεπό για να τα πει με την φιλενάδα της. Να της μιλήσει για τον γάμο, να την ακούσει να διαφωνεί για την στάση της, να της παραθέσει τις επιφυλάξεις της για τον Leandro. Γιατί μπορεί να την απασχολούσε η αποδοχή της οικογένειάς του και κάποια ακόμα μικροθέματα όμως ήταν συγκρατημένη κυρίως λόγω αμφιβολιών. Ναι, είχε αμφιβολίες γιατί δεν ήταν σίγουρη ότι ο αγαπημένος της είχε ξεχάσει την Sophie και τα ξεμοναχιάσματα μαζί της δεν την βοηθούσαν να τις ξεπεράσει. Δεν του έκανε λόγο γιατί δεν ήθελε να κατηγορεί χωρίς αποδείξεις. Μήπως η αδυναμία που του είχε την έκανε υπερβολικά μαλακή; Κι αν δεν ήταν το ίδιο ερωτευμένος μαζί της τότε γιατί τη ζήτησε σε γάμο; Για να αποκολλήσει την σκέψη, την ζωή και την ψυχή του από εκείνη; Για τον πατέρα του μιλούσε λίγο, απ' ότι είχε καταλάβει όμως ήταν πολύ αυστηρός. Ακόμα κι αν ο Leandro δεν τον αγαπούσε, οι ιδέες ενός ανθρώπου με τον οποίο έζησε από μωρό μέχρι τα δεκαπέντε του χρόνια τον είχαν σίγουρα επηρεάσει. Οι “στενές” τους σχέσεις επέβαλαν την “αποκατάσταση” της “τιμής” της. Ή μπορεί να σκεφτόταν βλακείες, ο αρραβώνας και ο γάμος δεν είναι η φυσική κατάληξη μιας σχέσης; Ο Leandro ήταν ένα τίμιο παιδί, όχι σαν τον Felipe.
Κάποιος χρόνος αρραβώνα θα τη βοηθούσε να ξεκαθαρίσει τα πράγματα.  

La Bahía con las hadas.
Έφταναν στο σπίτι σχεδόν όταν είδαν τον Mateo. Τυχαίο; Η Noelia θυμήθηκε που της είχε πει πως τώρα που ξέρει που μένει δε θα χαθούνε. Καλύτερα έτσι. Να μην κάνει και τον κόπο να τον ψάχνει σε βουνά και λαγκάδια. Ανταπέδωσε τον χαιρετισμό του με ψυχρή ευγένεια.
-Luz, από δω ο Mateo, είναι ανιψιός του κυρίου Bosco, τον σύστησε στην αδερφή της. Mateo από δω η αδερφή μου η Luz.
-Τίποτα δεν είναι τυχαίο, η ομορφιά στην οικογένειά σας πρέπει να είναι θέμα κληρονομικότητας.
Η Luz κοκκίνισε και ευχαρίστησε. Η Noelia χαμογέλασε.
-Τώρα φλερτάρεις και την αδελφή μου που μόλις την γνώρισες μπροστά στα μάτια μου; Πώς μπορώ να σ' εμπιστευθώ;
-Είμαι απλώς ευγενικός και λέω ότι βλέπω. Σε περιμένω στις πέντε στον Όρμο, συνέχισε ψιθυρίζοντας στη Noelia.
-Δεν μπορώ. Οι γονείς μου μου τα ψάλανε και έχουν δίκιο. Δεν γίνεται να γυρίζω συνέχεια σα να μην έχω σπίτι.
-Θα σε περιμένω κάθε μέρα στις πέντε στον Όρμο, από την πλευρά που είναι το σπίτι του θείου, κοντά στον λοφίσκο, συνέχισε το αγόρι στον ίδιο τόνο.
-Κάνε ότι θες Mateo εγώ πάντως δε σου υπόσχομαι πως κάποτε θα έρθω. Καλό μεσημέρι.  

Μαδρίτη.
Το πρωί πριν φύγει για το κολέγιο ο Leandro μάζεψε στα δεξιά τα σκούρα μαλλιά της Claudia για να περάσει από τον λαιμό της ένα περιδέραιο.
-Αν δε δέχεσαι ένα δαχτυλίδι, ελπίζω να δεχτείς αυτό.
Η αλυσίδα ήταν από λευκόχρυσο και στο κέντρο είχε μια κατακόκκινη πέτρα. Ήταν απλό αλλά κομψό. Η κοπέλα άρχισε να το χαϊδεύει απαλά.
-Τι είναι, δώρο αρραβώνα;
-Μη μου πεις ότι εσύ δε θυμάσαι τι είναι σήμερα!
Η Claudia έπεσε στην αγκαλιά του.
-Κανείς ποτέ δεν έχει θυμηθεί τα γενέθλιά μου!
-Ήταν δυνατόν να ξεχάσω τα γενέθλια της κοπέλας μου; Σου αρέσει;
-Είναι πανέμορφο αγάπη μου, σ' ευχαριστώ.
Ο Eduardo με την Sophie κατέβαιναν τις σκάλες.
-Συμβαίνει κάτι εδώ; ρώτησε ο κύριος Contreras.
-Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου κύριε Eduardo.
-Χρόνια πολλά τότε, ό,τι επιθυμείς.
-Σας ευχαριστώ.
-Τα δικά μου είναι ακριβώς έναν μήνα μετά, είπε η Sophie.
-Και το κολιέ, δώρο του Leandro; Το αγόρι σου έχει ωραίο γούστο, δε μπορώ να πω.
-Επίσης αποφασίσαμε να αρραβωνιαστούμε, ανακοίνωσε ο Leandro.
Από το ύφος του Contreras και της Sophie φαινόταν πως δεν περίμεναν να τ' ακούσουν αυτό. Το πρόσωπο της πρασινομάτας είχε γίνει σα λευκό πανί.
-Να μια καλή είδηση μετά από τόσο καιρό. Εγώ δεν έχω καμιά αντίρρηση, είπε τελικά ο κύριος Contreras.  

O Jonatas έπινε τον καφέ του και δεν μπορούσε να ξεχάσει την συνάντησή του με την Sophie. “Κι εσείς αν ενδιαφέρεστε για την Claudia θα έπρεπε να ξέρετε πως δεν είστε ο μοναδικός εραστής της!”. Η Paola δε γινόταν να μην το προσέξει.
-Έχεις κάτι Jo;
-Δεν ξέρω, δεν είμαι στα καλύτερά μου τελευταία. Μην ανησυχείς αγάπη μου, θα περάσει κι αυτό.
-Μα τι σε απασχολεί;
-Όλα πηγαίνουν στραβά σ' αυτόν τον κόσμο.
-Πάντα πήγαιναν στραβά, σχολίασε η Baatriz. Πάω μπαμπά.
-Πού πας;
-Μα στο σχολείο. Μήπως να κάτσω εδώ, με ανησυχείς τελευταία.
-Έλα πήγαινε, μη γυρεύεις δικαιολογίες.  
-Καλά. Θα τα πούμε όταν γυρίσω.
-Γεια σου μικρή.

-Επέστρεψε ο μελλοθάνατος;
Η ερώτηση του Manuel έσταζε ειρωνεία.  
-Γεια σου Manuel, είπε απρόθυμα ο Leandro.
Εκείνος τον πλησίασε. Δειλά.
-Νομίζω δεν χρειάζεται να σου ξαναπώ...
-Το ξέρεις πως εγώ δε θα μιλούσα ποτέ.
-Ωραία.
-Manuel! Είναι καλύτερα να το μάθεις από μένα. Εγώ και η Claudia αρραβωνιαζόμαστε.  
O Manuel τα έχασε. Μουρμούρισε "τα κατάφερε"  ή κάτι τέτοιο αλλά ο Leandro είχε απομακρυνθεί.

La Bahía con las hadas.
Οι δύο αδελφές ξύπνησαν λίγο πιο νωρίς από το συνηθισμένο.
-Ιδέα μου η δεν κοιμήθηκες πολύ; ρώτησε η Noelia.
Ήταν ακόμα ξαπλωμένη και κοιτούσε την Luz που μόλις είχε σηκωθεί και ετοιμαζόταν.
-Καλά κοιμήθηκα. Σκεφτόμουν τον καινούργιο σου φίλο τον Mateo, θα πας σήμερα να τον δεις;
-Σήμερα όχι αλλά σιγά μη με περιμένει για πάντα.  Το πολύ να με περιμένει και αύριο. Θα πάω όμως έτσι κι αλλιώς μια μέρα για τον κύριο Ailber. Α Luz μη μου πεις ότι ερωτεύθηκες τον Mateo. Δεν είναι καθόλου καλός για εσένα. Ο κύριος Ailber μου έχει μιλήσει γι αυτόν. Το χόμπι του είναι να τρέχει πίσω από τα κορίτσια και δεν είναι καθόλου σοβαρός. Εσένα σου αξίζει να είσαι πριγκίπισσα σε κάστρο όχι σκλάβα στο χαρέμι του πασά Mateo.
-Μα πώς σου ήρθε αυτό; Μόλις χθες τον γνώρισα, δε λέω ωραίο παιδί είναι... Εσύ να προσέχεις γιατί δε νομίζω ότι σου είναι αδιάφορος εντελώς.
-Αδιάφορος όχι. Αλλά αυτό απέχει από το να θέλω να κάνω κάτι με αυτόν τον ξιπασμένο γυναικά. Μα τι λέμε αφού έχω αγόρι Luz.    

Μαδρίτη.
Το απόγευμα ο Manuel καθόταν στο κρεβάτι του σκυφτός με τα χέρια ακουμπισμένα στα γόνατα, μόνος στο δωμάτιο του οικοτροφείου. Από το πρωί ούτε μιλούσε σε κανέναν, ούτε πρόσεχε στα μαθήματα, ούτε φαινόταν να έχει διάθεση να κάνει οτιδήποτε θα χρειαζόταν περισσότερη ενέργεια. Η Patricia άνοιξε την πόρτα και στάθηκε μπροστά του. Την κοίταξε.  
-Πώς μπήκες εδώ;
-Με βοήθησε η Lola.
-A...
Χωρίς να πτοείται από την έλλειψη ενθουσιασμού η κοπέλα κάθισε δίπλα του και πέρασε το χέρι της στην μέση του. Η αντίδραση του Manuel ήταν η αντίδραση που θα είχε ένα άγαλμα.  
-Κάτι συμβαίνει που δε θες ή δε μπορείς να μου πεις. Δεν πειράζει θα γίνει στο χρόνο του. Εγώ θα είμαι πάντα δίπλα σου, είπε και ακούμπησε το κεφάλι της στο μπράτσο του.  

Λίγες μέρες μετά...
Την Παρασκευή το μεσημέρι ο Leandro επέστρεψε στην έπαυλη. Ο κύριος Contreras έδωσε άδεια στην Claudia να βγει με τον σχεδόν επίσημο αρραβωνιαστικό της. Πήγανε στο πάρκο, στο καφέ, για ψώνια, μιλήσανε για το κοινό τους μέλλον, μείνανε για λίγο στο κέντρο που είχαν γνωριστεί, γυρίσανε το βράδυ. Εκείνος την φίλησε στην πόρτα του δωματίου της και μετά έμεινε λίγο στο σαλόνι. Στο χαμηλό τραπεζάκι του σαλονιού είδε ένα γράμμα. Ήταν έξω απ' τον φάκελό του. Το είχε ξεχάσει εκεί ο Contreras; Συχνά διάβαζε την αλληλογραφία του στο σαλόνι ειδικά όταν ήταν μόνος, αλλά δε την άφηνε έτσι εκτεθειμένη. Με τα τρεχάματα που είχε με τον αδερφό του, μπορεί να αφηρέθηκε ποιος ξέρει... Πλησίασε. Αναγνώρισε τον γραφικό χαρακτήρα του πατέρα του. Δεν ήξερε τι τον ώθησε να πάρει στα χέρια του τα πυκνογραμμένα φύλλα. Κάποια νοσταλγία που έθαβε κάτω από το πείσμα και τον εγωισμό;
Άρχισε να διαβάζει. Τα δάχτυλά του άρχισαν να τρέμουν.

Fin del capítulo.      

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Nov 23, 2016 7:09 pm

Ευτυχώς για τον Λεάντρο είναι ζευγάρι με μια προσγειωμένη κοπέλα σαν τη Claudia. Τον Μανουέλ τον λυπήθηκα [url=http://emoticon Κι ας φταίει κι ο ίδιος για τη θέση στην οποία βρίσκεται.
Για τη Λουχάν του γράφει ο πατέρας του; Θα το μάθω παρακάτω...
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sat Dec 17, 2016 9:35 pm

Capítulo 62

Πέρασε όλη τη νύχτα κόβοντας νευρικά βόλτες στο δωμάτιό του. Η μάνα του ζούσε! Την έλεγαν Lujan και το επάγγελμά της ήταν ηθοποιός ή τραγουδίστρια, δεν διευκρινιζόταν, είχε πάντως να κάνει με την καλλιτεχνία. Δεν τον είχε ξεχάσει, είχε έρθει φέτος το καλοκαίρι στο θέρετρο να τον δει. Άργησε πολύ, αν νοιαζόταν πραγματικά θα τον είχε γνωρίσει ήδη. Δεν είχε τόση σημασία. Η μάνα του ζούσε, ήξερε το όνομά της και ότι βλεπόταν με τον πατέρα του.
Πέρασε τόσα χρόνια κάνοντας υποθέσεις, έπλασε χιλιάδες εκδοχές της ύπαρξης εκείνου του μυστηριώδους φαντάσματος, ο πατέρας του δεν έλεγε τίποτα, οι φίλοι του και οι συγγενείς δεν έλεγαν τίποτα, ακόμα και η Rebecca μπροστά του την αποκαλούσε με κάποιο υβριστικό χαρακτηρισμό άσχετο με την ηλικία ή το επάγγελμά της. Δεν άκουσε ποτέ κάποια τυχαία αναφορά από τον Augusto, από την Marisela, από κάποιο απ' τα παιδιά που έκανε παρέα τέλος πάντων. Ο δεσποτισμός του Hipolito Villareal φαινόταν να έχει επιβληθεί παντού, ακόμα και στις φήμες και το κουτσομπολιό που ποτέ κανένας δικτάτορας δεν κατάφερε να ελέγξει. Όταν ρωτούσε δεν έπαιρνε απάντηση, τουλάχιστον σοβαρή. Μία απάντηση ήταν ότι θα μπορούσε να θεωρεί την Rebecca μητέρα του, μια άλλη ότι για να είναι τόσο όμορφος έπρεπε να ήταν νεραϊδογεννημένος.  
Κι όμως η μητέρα του ήταν μια γυναίκα με σάρκα και οστά, που ανέπνεε και ζούσε όπως όλες οι κανονικές γυναίκες. Λίγο ακόμα και θα πίστευε πως δεν ήταν πλάσμα του κόσμου τούτου. Είχε σχεδόν πείσει τον εαυτό του ότι δεν θα την έβλεπε ποτέ. Κι όμως ήταν... εκεί. Έπρεπε να γυρίσει αμέσως.  

La Bahia con las hadas.  
Το απόγευμα η Noelia πήγε στο ιδιότυπο ραντεβού της με τον Mateo χωρίς ίχνος τύψεων ή ενοχών. Τον είδε πρώτη να κοιτά τη θάλασσα (ναι, μπορεί κατά βάθος να ήταν ρομαντική ψυχή), είχε υπέροχο προφίλ.
-Lea... Mateo! διόρθωσε φωνάζοντας.
-Noelia το ήξερα πως μια μέρα θα ερχόσουν! αποκρίθηκε εκείνος όλο χαρά.
-Εγώ για να είμαι ειλικρινής δεν ήμουν τόσο σίγουρη πως θα με περίμενες εδώ κάθε μέρα επί μία εβδομάδα.
-Τι λες, θα μπορούσα να σε περιμένω χρόνια.
-Αυτά να τα πεις σε κάποια πολύ χαζή, άντε να άντεχες λίγες μέρες ακόμα. Έχε χάρη που σε λυπήθηκα και ήρθα.
-Το παραδέχομαι, είσαι πολύ σπλαχνικό ξωτικό.
-Μη με λες ξωτικό με κάνει να νοιώθω πως διαφέρω από τους άλλους.
-Τότε κι εσύ να μη με μπερδεύεις μ' αυτόν τον βλάκα τον Leandro. Αλήθεια ποιος είναι αυτός, πρέπει να γνωρίζω τους εχθρούς μου.
Η Noelia χαμογέλασε. Κάθισαν στον κορμό.
-Είναι ο αδερφός ενός φίλου και αν σκοπεύεις να τον εξοντώσεις σαν εχθρό θα πρέπει να περιμένεις πολύ γιατί βρίσκεται στην Ισπανία.
-Να μαντέψω. Τον αγαπούσες από παιδί αλλά αυτός δε σου έδινε την σημασία που θα ήθελες γιατί σε έβλεπε πάντα σαν την μικρή φίλη του μικρότερού του αδελφού. Ντρεπόσουν να του μιλήσεις και τώρα που είναι μακρυά σου λείπει.
-Λυπάμαι, πιο έξω δε θα μπορούσες να πέσεις, ο αδελφός του ο Facundo είναι μικρούλης δε θα μπορούσε να είναι στενός μου φίλος. Είναι οι δυο γιοι του Hipolito Villareal. Μια μέρα που έκανα μπάνιο στον κολπίσκο άρχισε να βρέχει πολύ κι αυτός με ανέβασε πάνω στο σπίτι για να μη γίνω μούσκεμα. Εκεί είδα τη φωτογραφία του Leandro κι αν είναι όπως είναι στην φωτογραφία και στην πραγματικότητα τότε είναι το πιο όμορφο αγόρι που έχω δει ποτέ.
-Μια στιγμή. Αν λες ότι ο Julio είναι πολύ πιο όμορφος από μένα και ο Leandro ως ο πιο όμορφος είναι φυσικά πολύ πιο όμορφος από μένα, εγώ τι είμαι κανένα τέρας; Γιατί έτσι θ' αρχίσω να αισθάνομαι.
-Καλός είσαι κι εσύ.
-Μάλιστα καλός. Αλλά όχι σαν τον Julio, τον Leandro ή τον Hipolito.
-O κύριος Hipolito τι σχέση έχει; Δεν μπορεί να γίνει σύγκριση γιατί αυτός είναι γέρος, δεν ξέρω πώς ήταν στα νιάτα του.  
-Έλα τώρα... βρέθηκες μαζί του στο σπίτι στον λοφίσκο, μόνη... νομίζεις πώς θα πιστέψω πως ήταν μια αθώα σύμπτωση;
-Μα έβρεχε...
-Και αυτό κάνει την σκηνή ακόμα πιο ρομαντική.
Η Noelia κοίταξε τον Mateo προσεχτικά. Χαμογελούσε. Δεν ήταν σίγουρη αν έπρεπε να θυμώσει ή όχι.
-Δεν θέλω να σκεφτείς πως δεν έχω καθόλου αίσθηση του χιούμορ αλλά το δικό σου είναι πολύ... διεστραμμένο για τα δικά μου γούστα.
-Δεν ισχύει; Να ξέρετε ότι δεν πτοούμε από αντιπάλους, όσο ισχυροί και να είναι δεσποινίς.
-Είσαι πολύ αυθάδης Mateo. Δεν μιλάνε έτσι σε ένα κορίτσι που μόλις γνωρίζουν.
-Γιατί όχι, ο Hipolito Villareal είναι καλοστεκούμενος. Ίσως εδώ να είστε ακόμα αθώοι αλλά έχω δει πολλά στο Buenos Aires.
-Μην προσπαθείς να μ' εντυπωσιάσεις γιατί κι εγώ στο Buenos Aires μεγάλωσα.
-Αλλά σαν πριγκιπέσα. Να σε προστατεύει πάντα ο μπαμπάς και η μαμά.
-Ναι και τους ευχαριστώ γι αυτό. Κι εσύ Mateo; Ήσουν μήπως μέλος συμμορίας; Γιατί  δεν σου φαίνεται καθόλου ξέρεις. Κάθε άλλο παρά μοιάζεις με παιδί της πιάτσας θα έλεγα.
-Noelia...
-Ναι.
-Δεν το εννοούσα για τον Villareal. Με συγχωρείς.
-Σε συγχωρώ αλλά δε θέλω να σε ξαναδώ. Νόμιζα ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι. Καμιά φορά οι γονείς μου που μου λένε να μη μιλάω με άτομα που δεν γνωρίζω έχουν δίκιο.
Η Noelia ίσιωσε την φούστα της να φύγει. Ο Mateo δεν την σταμάτησε. Μα λόγια ήταν αυτά; Ό,τι και να σκέφτηκε για εκείνη και τον Hipolito (γιατί στο δικό του μυαλό όλοι οι συνδυασμοί ήταν πιθανοί και φυσικοί) δεν έπρεπε να τ' ανοίξει το ρημάδι το στόμα.  Ούτε γι αστείο δε λένε τέτοια πράγματα σε ένα κορίτσι. Φαινόταν δυσαρεστημένη και είχε δίκιο, αν του φώναζε επίσης θα είχε δίκιο. Ούτε το χαρτί του πρωτευουσιάνου έπιασε. Το χειρότερο πρώτο ραντεβού.
-Πάντως σε ευχαριστώ που ήρθες. Ήθελα πολύ να σε δω.

Μαδρίτη.
Πριν ακόμα έρθει η ώρα του πρωινού ο Leandro έτρεξε στο δωμάτιο της Claudia.
-Τι συμβαίνει αγάπη μου;
-Αυτό.
Της έδειξε την επιστολή.
-"Αγαπητέ μου φίλε Eduardo". Δεν απευθύνεται σε σένα το γράμμα.  
-Πήγαινε πιο κάτω.
O Leandro έβαλε το δάχτυλό του στο επίμαχο απόσπασμα.
-"Οι σχέσεις μου με την Lujan"...
Η κοπέλα διάβασε την παράγραφο από μέσα της.
-Είναι η μητέρα μου.
-Αυτό κατάλαβα κι εγώ. Όμως πώς βρέθηκε στα χέρια σου αυτό;
-Δεν έχει σημασία. Το είδα στο σαλόνι και... το ξέρω πως δεν είναι σωστό, δε με νοιάζει. Δε με ενδιαφέρει κι αν με πιάσουν με το γράμμα, πρέπει να φύγουμε αμέσως για Αργεντινή. Καταλαβαίνεις τι έχει γίνει; Πολλές φορές πίστευα πως ήταν νεκρή και πονούσε τον πατέρα μου να αναφέρεται σ' αυτήν. Όχι μόνο ζει αλλά και συναντιούνται! Τώρα πιστεύω πως με έστειλαν εδώ μόνο για να μη την δω ποτέ, όλα αυτά έγιναν από τον ανταγωνισμό του ζευγαριού.
-Καλά, και τι σκέφτεσαι να κάνεις; Αν πάμε στην Αργεντινή πιστεύεις πως θα δεις τη μητέρα σου; Στην έκρυβαν τόσο καιρό.
-Για να πάμε πρέπει να παντρευτούμε. Ο πατέρας μου θα δεχόταν να ταξιδέψω και να με φιλοξενήσει μόνο με τη γυναίκα μου. Πρέπει να το κάνουμε αμέσως. Μετά θα πάρουμε το πρώτο πλοίο για το Buenos Aires.
-Αγάπη μου ησύχασε λίγο. Σκέψου. Πιστεύεις πως ο πατέρας σου δε θα θυμώσει που θα φύγεις στη μέση της σχολικής χρονιάς;
-Δε με νοιάζει.
-Σε νοιάζει να πάμε παντρεμένοι και δε σε νοιάζει αυτό;
-Δε θέλω να φτάσω στην Bahía με μια ερωμένη -συγνώμη αυτό θα σκεφτεί, γιατί δε θέλω να τον προκαλώ. Εντάξει, έχεις δίκιο και το άλλο δε θα του αρέσει αλλά κάτι πρέπει να κάνω. Αν η μητέρα μου πεθάνει πριν πάω;
-Πόσο πιθανό είναι αυτό; Και γιατί θες τόσο να την δεις;
-Γιατί... δεν περιμένω κάτι, είναι σα να λείπει ένα κομμάτι από τη ζωή μου και θέλω να το βρω. Αυτό.
-Κι εγώ;
-Εσύ τι;
-Έρχεσαι και μου λες να σ' ακολουθήσω, να φύγουμε τώρα χωρίς να με ρωτάς.
-Αν αντιμετώπιζες το ίδιο θέμα θα πήγαινα και στην Κίνα μαζί σου.    
-Δε λέω πως είσαι αναίσθητος, είσαι αναστατωμένος. Μου είχες πει πολλές φορές πως ήθελες να μάθεις ποια ήταν η μητέρα σου. Τώρα που ξέρεις κάποια πράγματα, το όνομά της, ότι είναι καλλιτέχνης, ότι δεν έχει χαθεί, θα έπρεπε να είσαι χαρούμενος, θα μπορούσες να μην τα μάθαινες ποτέ.
-Έχεις δίκιο. Από το τίποτα είναι κι αυτό κάτι. Αλλά δεν μπορώ να κάθομαι έτσι και να σκέφτομαι συνέχεια αυτό το πράγμα.
-Έχεις σκεφτεί πως αυτό το κομμάτι που σου λείπει μπορεί να είναι ένα κομμάτι που δεν είχες ποτέ;
-Claudia, δεν είμαι χαζός. Αν αυτή η Lujan με αγαπούσε σαν γιο της, το ξέρω πως θα έβρισκε έναν τρόπο να είναι κοντά μου, όποιες κι αν ήταν οι συνθήκες. Δεν αναζητώ μια μαμά, καταλαβαίνω πως εδώ υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό που με αφορά, που κακόβουλα μου το κρύβουν και πρέπει να το ανακαλύψω. Τώρα έχω στα χέρια μου την άκρη του νήματος.  
-Ναι αλλά λέει πως θα πάει πάλι στην Bahía, το καλοκαίρι, στις δικές σου διακοπές όταν εσύ θα έχεις γυρίσει όπως πιστεύει. Τώρα έχουμε Οκτώβρη, θα την περιμένεις μέχρι τον Ιούνη, και μέχρι τότε τι θα κάνεις, θα πας στο Buenos Aires να ζητάς μια Luján που μπορεί να είναι ηθοποιός;
-Δεν μπορώ να πω πως όσα λες δεν είναι λογικά. Όμως θα ήθελα να μου συμπαραστέκεσαι περισσότερο.
-Να πω τι; Παράτα τα όλα, ας τρέξουμε στην Bahia con las hadas; Το μόνο που θα πετύχουμε είναι να θυμώσουμε τους δικούς σου που ακόμα και παντρεμένη μαζί σου δε θα με δεχτούν ποτέ.  
-Δεν χρειάζεται να ξέρουν όλη την αλήθεια, δε θα τους πούμε ότι είσαι αριστοκράτισσα αλλά δεν είναι ανάγκη να ξέρουν ότι δουλεύεις. Γιατί τόσες αντιρρήσεις και τόσες επιφυλάξεις; Άσε να τα φροντίσω όλα εγώ, άντρας σου είμαι. Και δεν μπορώ να περιμένω μέχρι τον Ιούνιο, είναι αρκετός καιρός.
Η Claudia τον αγκάλιασε.
-Ο καιρός περνάει γρήγορα αγάπη μου. Περίμενε λίγο ακόμα. Δεν είναι τίποτα, χρόνια ολόκληρα περίμενες γι αυτό. Κι εγώ σου υπόσχομαι να παντρευτούμε πριν τον Ιούνιο. Ήθελα αργότερα, αλλά σε μια σχέση πρέπει να κάνουν υποχωρήσεις και οι δύο έτσι δεν είναι;      

Η μέρα δεν ξεκίνησε καλά ούτε για τον Manuel. Είχε ξυπνήσει νωρίς και καθόταν στο σαλόνι. Ο κύριος Joaquín μπήκε στο σπίτι και πήγε προς το μέρος του. Το ύφος του φανέρωνε πως αυτό που είχε να του πει δεν ήταν καθόλου ευχάριστο.
-Τι κάνεις Manuel;
-Τι έγινε;
-Δυστυχώς...
-Μπαμπά μίλα!
-Θυμάσαι τον φίλο του Antonio τον Alberto; Σήμερα χαράματα, γύριζε στον δρόμο, παραπάτησε και τον χτύπησε ένα αυτοκίνητο που έτρεχε με ταχύτητα. Πρέπει να είχε πιει.
-Και τώρα είναι στο νοσοκομείο; Υπάρχουν ελπίδες;
-Δεν άντεξε αγόρι μου, δυστυχώς...
Ο Manuel κοιτούσε σοκαρισμένος. Είχε αρκετές αναμνήσεις από τον Alberto.
-Λυπάμαι τον Antonio. Θα το πήρε πολύ άσχημα, λογικό είναι, κι εγώ...
-Δεν το ξέρει ακόμα. Ελπίζω να του δώσουν άδεια από τον στρατό, για να βρεθεί αύριο στην κηδεία.    

Οι στιγμές που το ζεύγος Contreras και ο Leandro έπαιρναν μαζί το πρωινό τους στην τραπεζαρία δεν χαρακτηρίζονταν ποτέ από άνεση στην επικοινωνία, ειλικρίνεια και χαρά. Εκείνο το πρωί ήταν λίγο πιο παράξενο.
-Έχεις κάτι Leandro; Η όψη σου δε μ' αρέσει, δεν κοιμήθηκες καλά; ρώτησε ο Eduardo.
-Καλά είμαι ευχαριστώ.
-Δεν μπορώ να φανταστώ τι σ' απασχολεί, σε αγχώνει μήπως ο αρραβώνας;
-Όχι καθόλου, μάλιστα μέχρι το καλοκαίρι εγώ και η Claudia λέμε να παντρευτούμε. Γιατί κύριε Contreras σκέφτομαι να γυρίσω στην Αργεντινή όταν τελειώσουν τα μαθήματα και θέλω να γυρίσω με τη γυναίκα μου.
-Α πολύ ωραία, είμαι σίγουρος ότι ο Hipolito ανυπομονεί να σε ξαναδεί αν και πρέπει να σε προειδοποιήσω ότι δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος με την συμπεριφορά σου. Είναι θυμωμένος θα έλεγα που δεν επικοινωνείς μαζί του.
-Είμαι σίγουρος πως εκεί στην Bahía ασχολείται με πολύ πιο ενδιαφέροντα θέματα για να μου κρατά κακία.
-Κανένας πατέρας δεν κρατά κακία στα παιδιά του, απάντησε ο Contreras που δεν κατάλαβε το υπονοούμενο. Πόσο γρήγορα όμως τα αποφασίσατε όλα... άρχισε πάλι μετά από ένα ολόκληρο λεπτό σιωπής.
-Τον αρραβώνα, τον γάμο... συμπλήρωσε η Sophie. Και εγώ που νόμιζα πως είστε κατά του γάμου.
-Αρκεί να βεβαιωθεί κανείς πως έχει βρει τον κατάλληλο άνθρωπο για να αλλάξει γνώμη, τόνισε η Claudia που είχε έρθει για να σερβίρει ένα κέικ με σοκολάτα και κάστανα που μόλις είχε βγάλει από τον φούρνο η Lupe και φαινόταν πεντανόστιμο.

La Bahía con las hadas.
O Mateo ήθελε πολύ να δει τη Noelia. Γι αυτό σκέφτηκε αφού ήξερε που μένει να πάει να τη δει. Ούτε συνωμοσίες, ούτε μυστικές συμφωνίες, ούτε ατελείωτοι περίπατοι χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα, απλά πράγματα. Με μια απλή επίσκεψη δε διακηδεύεται η τιμή κανενός. Περίμενε να πάει 11.00 (τέτοια ώρα όλοι θα είχανε ξυπνήσει) και χτύπησε την πόρτα του σπιτιού. Άνοιξε η Ana.
-Καλημέρα σας.
-Καλημέρα.
-Με λένε Mateo, είμαι ανιψιός του κύριου Bosco.
-Παρακαλώ περάστε, ο κύριος Bosco είναι καλά; Έχουμε καιρό να τον δούμε.
-Ναι πολύ καλά μην ανησυχείτε. Μου έχει πει τα καλύτερα για εσάς (ψέμα αλλά μια προσπάθεια δημιουργίας καλού κλίματος δεν έβλαψε ποτέ κανέναν). Θα ήθελα να δω τη Noelia.
H Ana τίναξε ελαφρώς το κεφάλι προς τα πίσω σηκώνοντας τα φρύδια σα να έλεγε "ναι φυσικά, ποια άλλη;".
-Ξέρετε την είδα στον θείο μου και νομίζω ενοχλήθηκε λίγο από μια συζήτηση που της έκανα, δυστυχώς μερικές φορές μιλάω πολύ αυθόρμητα.
-Φυσικά και είναι λάθος σας αυτό νεαρέ, πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε τι λέμε.
-Έχετε δίκιο αλλά φυσικά ποτέ δε θα ήθελα να την στενοχωρήσω.
-Εδώ είναι η φίλη σας, είπε η Ana βλέποντας τη Noelia που είχε προβάλει δειλά από την πόρτα της κουζίνας. Θα σας αφήσω να τα πείτε μόνο μη την καθυστερήσετε πολύ γιατί έχουμε δουλειές.

Μαδρίτη.
Το απόγευμα ο Leandro ήταν πιο ήρεμος. Η Claudia πήγε στο δωμάτιό του τάχα να ξεσκονίσει -οι οικιακές εργασίες ήταν πάντα ένα πρόσχημα να βρεθούν πιο κοντά.
-Είσαι ακόμα θυμωμένος μαζί μου;
-Δεν είμαι θυμωμένος μαζί σου. Το μισώ που μιλάς λογικά. Και τώρα να μπορούσα να βρεθώ στην Αργεντινή δε θα κέρδιζα τίποτα, μάλλον θα κέρδιζα, έναν καυγά με τον πατέρα μου. Εσύ τον δικό σου πατέρα δε θέλησες ποτέ να τον γνωρίσεις;
-Γιατί να τον γνωρίσω, είναι σα να τον έχω γνωρίσει ήδη. Θα είναι σαν όλους τους φίλους της μητέρας μου, πάντα έκανε σχέσεις με αλήτες, μπεκρήδες, άχρηστους. Γιατί να διαφέρει;
-Δεν ξέρω, δεν είχες ποτέ την περιέργεια;
-Όχι... τι να σου πω μπορεί και να φοβάμαι. Η ευτυχία βρίσκεται στο μέλλον όχι στο παρελθόν. Αυτό πιστεύω εγώ.
-Εγώ προτιμώ να ξέρω.
-Φαντάζεσαι να παντρεύονταν η μητέρα μου με τον πατέρα σου, θα ήταν το τέλειο ζευγάρι!
Γέλασαν.
-Η μάνα σου σίγουρα είναι λιγότερο γκρινιάρα από την Rebecca πάντως.
-Την χοντρή με τα κίτρινα γουρλωτά μάτια;
-Αυτή.
-Αυτό είναι κουκουβάγια όχι γυναίκα.
-Αλήθεια λέω.
-Δεν μπορεί να είναι τόσο φριχτή, νομίζω πως υπερβάλλεις.
-Όταν την γνωρίσεις θα δεις πως δεν υπερβάλλω καθόλου. Φοβάσαι να έρθεις μαζί μου; Όταν παντρευτούμε δε θα μπορεί κανείς να μας κάνει τίποτα. Ο γάμος δε θα μας εμποδίσει να κάνουμε ό,τι θέλουμε, αν θες μπορούμε να περιμένουμε λίγο για παιδιά. Και το οικονομικό να μη σ' απασχολεί. Δε θέλω ν' ακουστώ κυνικός, αλλά τα λεφτά είναι τόσα που δεν μπορείς ούτε να φανταστείς.
-Εγώ στηριζόμουν πάντα στα δικά μου λεφτά.
-Και; Προτιμάς να είσαι υπηρέτρια απ' το να σε υπηρετούν;
-Όπως το λες όχι αλλά όταν σ' ακολουθήσω θα αφήσω πίσω μου πολλά.
-Τι θ' αφήσεις; Τη μητέρα σου; Τον Manuel; Θα κάνεις πολλούς καλούς φίλους στην Bahía, οι Αργεντινοί δε διαφέρουν από τους Ισπανούς. Θέλω να γνωρίσεις τον αδερφό μου, τον Augusto, κάποιους ανθρώπους εκεί που αγαπώ. Και θα ήθελα να σε γνωρίσουν κι εκείνοι.
-Θα το ήθελα κι εγώ αυτό. Και ο Hipolito Villareal; Αυτός ο φοβερός; Πιστεύεις ότι μπορούμε να τον κοροϊδεύουμε έτσι;
-Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελε να βρει αυτός νύφη για μένα. Δε θα ήθελε να πάρω μία κατώτερης τάξης. Αλλά δεν είναι ανάγκη να ξέρει κανείς πολλές λεπτομέρειες, σ' αυτό το χωριό δε θα ψάξουν τι γινόταν έναν ωκεανό μακριά. Δεν είναι άπληστος, τελικά θα το δεχτεί. Εξάλλου απ' όσα λέει ο Contreras νομίζω ότι του έχω λείψει τόσο καιρό μακρυά. Αυτό είναι προς όφελός μας.  

La Bahía con las hadas.
-Δε χρειαζόταν να έρθεις μέχρι εδώ και να ενοχλείς τη μαμά, σου είπα πως σε συγχωρώ.
-Εμένα δε μου φτάνει.
-Θα έπρεπε να σου περισσεύει με όλα αυτά που μου είπες, διέκοψε τον Mateo η Noelia. Τι νόμιζες πως θα μπορούσα να είμαι με κάποιον μόνο για να μου κάνει ωραία δώρα; Εγώ είμαι ένα κορίτσι ρομαντικό, δεν ξέρω αν σου φαίνεται ξεπερασμένο αυτά αλλά λυπάμαι έτσι είμαι. Κι αν νομίζεις πως μπορείς να μου λες οτιδήποτε μόνο επειδή πήγα στο ραντεβού ενώ έχω δεσμό στο ξαναλέω πως δεν είχα σκοπό ν' αρχίσω να βγαίνω μαζί σου. Και ακόμα κι αν εγώ κι ο Julio χωρίσουμε...
-Noelia σταμάτα! Μη με βασανίζεις, σου ζήτησα συγνώμη, τι θες να πέσω στα πόδια σου; Και όχι ποτέ δεν σκέφτηκα πως θα έκανες σχέση με κάποιον για τα λεφτά, εσύ όχι.
-Τότε;
-Στην αγάπη αποφασίζει μόνο η καρδιά. Δεν κοιτά τάξη, ηλικίες, τι είναι νόμιμο, τι παράνομο.
Η Noelia κάθισε στον καναπέ. Ήταν ήρεμη.
-Όχι δεν είναι έτσι, διαφωνώ μαζί σου. Αγαπάμε ανθρώπους που μας μοιάζουν. Με τους οποίους έχουμε κοινά: την ίδια πάνω κάτω ηλικία, την ίδια κοινωνική κατάσταση. Με αυτούς καταλαβαινόμαστε καλύτερα.
-Αυτή η άποψη δεν είναι τόσο ρομαντική.
-Είναι αυτό που συμβαίνει κι έπειτα υπάρχει κι ένα θέμα ηθικής. Για παράδειγμα, αν η Luz είχε αγόρι θα μπορούσα ν' αγαπήσω το αγόρι της αδελφής μου; Ακόμα κι αν ήταν αυτό που ονειρευόμουν μια ζωή, ψηλός, μελαχροινός, με σγουρά μαλλιά σαν του Julio, δεν ξέρω τι θα έκανα αλλά δε θα τον αγαπούσα.
Ο Mateo την άγγιξε στον ώμο.
-Noelia... η παρέα με διαφορετικούς ανθρώπους έχει περισσότερο ενδιαφέρον.
-Μπορεί αλλά κάποιοι είναι τόσο διαφορετικοί που έτσι κι αλλιώς δε θα σε κοιτούσαν ούτε θα τους κοιτούσες εσύ.
-Μιλάς για κάποιον συγκεκριμένα;
-Όχι... όχι.
-Κι εμείς; Είδες που μπορούμε να μιλάμε κι ας μην πιστεύουμε τα ίδια πράγματα;
-Αυτό δε σημαίνει... δε θέλω να σου δίνω ελπίδες Mateo.

Μαδρίτη.
Ο Antonio έφτασε στο πατρικό αρκετά αργά. Φαινόταν καταβεβλημένος από την είδηση του θανάτου του φίλου του. Ο Manuel τον αγκάλιασε.
-Συλλυπητήρια αδερφέ.
-Ευχαριστώ Manuel.
-Σε περιμέναμε το πρωί.
-Όχι, έπρεπε να γυρίσω αμέσως. Δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό.  

O Leandro κατέβηκε στο σαλόνι. Ο κύριος Contreras καθόταν μόνος και διάβαζε την εφημερίδα του.
-Μήπως θα μπορούσα να πάρω τηλέφωνο στην Αργεντινή;
Ο μεσήλικας άνοιξε διάπλατα τα μάτια του. Ο νεαρός δεν είχε κάνει ποτέ τηλεφώνημα στην Αργεντινή.
-Μα φυσικά.
-Ξέρετε το τηλέφωνο στην Bahía con las hadas; Ποτέ δεν θυμάμαι.
-Περίμενε.
Του άνοιξε τον τηλεφωνικό κατάλογο.
-Κάπου εδώ είναι.
Ο Leandro άρχισε να σχηματίζει το νούμερο διστακτικά. Πριν τελειώσει κατέβασε το ακουστικό.
-Δεν ξέρω τι να πω. Πώς ν' αρχίσω.
-Όμως πρέπει να του μιλήσεις για τις αλλαγές στη ζωή σου. Με εξέπληξες Leandro. Το μόνο που δε θα πιστεύαμε εγώ και ο πατέρας σου είναι ν' αποφασίσεις να τακτοποιηθείς τόσο νωρίς. Για την ακρίβεια... ο Hipolito πίστευε πως θα αργήσει πολύ αυτή η μέρα.
-Ευχαριστώ πολύ κύριε Contreras. Και εσάς και τον πατέρα μου.
-Ο Hipolito είναι αυστηρός με συνέπεια να βλέπει όλο τον κόσμο ανεύθυνο, μην το παίρνεις κατάκαρδα. Όμως είσαι όντως πολύ νέος για γάμο, καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται;
-Κάτι ξέρω κι εγώ από ζωή κύριε Contreras.
Αυτή η φράση προκάλεσε ένα αβίαστο πλατύ χαμόγελο στον συνομιλητή. Αλλά γρήγορα τα χείλη πήραν την γνωστή τους οριζόντια θέση.
-Τι επιδιώκεις, τι πιστεύεις πως θα καταφέρεις με όλα αυτά Leandro;

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Dec 25, 2016 8:04 am

Δυσκολεύουν τα πράγματα για τη συνάντηση του πρωταγωνιστικού ζευγαριού. Γυρνάει αργεντινή ο Λεάντρο αλλά παντρεμένος; skeftomai
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Dec 25, 2016 2:37 pm

Δε φτάνει που παίρνει αποφάσεις χωρίς να ζητά την γνώμη του Hipolito, να γυρίσει με μια σχέση που δεν είναι επίσημη θα πήγαινε πάρα πολύxixi . Θα φτάσει στην Αργεντινή αφού έχει αρραβωνιαστεί. Αρχικά θα πιστεύουν πως είναι παντρεμένος κάτι που δε θα ισχύει. Οι πράξεις του ταιριάζουν περισσότερο σε ενήλικα και κάποια στιγμή είχα σκεφτεί να μεγαλώσω τους ήρωες στα μουλωχτά αλλά δε θα το κάνω. Στην Αργεντινή βασικά αρχίζουν οι περιπέτειες του Leandro.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Jan 06, 2017 8:23 pm

Capítulo 63

Αυτό του έλειπε μόνο, μια ειλικρινής συζήτηση με τον Contreras. Μόλις που είχε συνέλθει απ' την είδηση που αφορούσε την μητέρα του και μια νέα αναστάτωση τον περίμενε, άλλο ένα βράδυ με ελάχιστο ύπνο. Δεν ειπώθηκαν όλα απευθείας αλλά το μήνυμα ήταν παραπάνω από σαφές. Και τώρα, άλλο ένα πρωινό έπρεπε να βρεθεί στο δωμάτιο της Claudia να μιλήσουνε, όσο καθυστερούσε τόσο λιγότερες πιθανότητες είχε να την πείσει. Καλημερίστηκαν μ' ένα φιλί.  
-Μωρό μου τι θα έλεγες ο αρραβώνας να γίνει σε μια εβδομάδα, το Σάββατο που έρχεται; της πρότεινε.
-Δεν έχω καμιά αντίρρηση αγάπη μου, μια βδομάδα φτάνει και περισσεύει για μια απλή τελετή.
-Ξέρεις Claudia... είχαμε μια συζήτηση με τον Contreras χθες το βράδυ... προθυμοποιήθηκε να μας βοηθήσει. Θα μιλήσει στον πατέρα μου και θα του γράψει, θα του τονίσει πόσο καλή κοπέλα είσαι και από εξαιρετική οικογένεια για να νικήσει τις αντιρρήσεις του και σε βεβαιώνω πως ο λόγος του Contreras μετράει πολύ γι αυτόν.
-Αυτό είναι πολύ ευχάριστο! αναφώνησε χαρούμενη η Claudia. Μόνο που ανησυχώ λίγο γιατί εγώ στα ψέματα δεν είμαι καλή και την δική μου οικογένεια εξαιρετική δεν την λες.
-Δεν είναι κι εντελώς ψέμα, αυτός ο Fernando ο πατριός σου δεν έχει κάποια οικονομική επιφάνεια;
-Απλώς δεν είναι φτωχός Leandro.
-Μας κάνει κι αυτό. Μην φοβάσαι για τίποτα, δεν υπάρχει λόγος να μιλάς συνεχώς με τους δικούς μου, όταν πάμε εκεί θα έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε, είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να σου δείξω...
Ο ενθουσιασμός του Leandro σα να έπαψε ξαφνικά. “Καλή οικογένεια”, “εξαιρετική οικογένεια”. Και η δική του οικογένεια θα θεωρούνταν “εξαιρετική” λόγω της “εξαιρετικής” οικονομικής κατάστασης. Κι ας συναντούσε ο πατέρας του αυτήν την Luján, κι ας είχε καθώς φαίνεται βρει η μητριά του εραστή. Η Rebecca με εραστή! Θα γελούσανε με την Claudia αν της το έλεγε αυτό. Έπρεπε όμως να μπει αμέσως στο θέμα, αρκετά χαζολογήσανε.
-Δεν φαντάζομαι να νομίζεις ότι ο κύριος Contreras θα μας κάνει αυτή την χάρη χωρίς αντάλλαγμα.
-Δηλαδή, τι μπορεί να θέλει;
-Να φύγουμε από εδώ κοντά στις διακοπές των Χριστουγέννων. Καταλαβαίνεις ότι πρέπει να έχουμε παντρευτεί μέχρι τότε.
-Σίγουρα είναι λόγια του κυρίου Contreras αυτά; Γιατί να ζητήσει κάτι τέτοιο;
-Γιατί... γιατί αρκετά με ανέχτηκε Claudia, το πρόβλημα το έχει μαζί μου, όχι μαζί σου. Είχα σχέση με την Sophie και αυτό τον ενοχλεί.
-Και έχει κάποια βάση η ανησυχία του; Δεν καταλαβαίνω πως μπορεί...
-Μη λες χαζομάρες. Ό,τι είχα εγώ με την Sophie έχει τελειώσει και δεν τελείωσε χθες. Αυτός όμως δεν το αντέχει να ζούμε μαζί εγώ κι αυτή κι ας είναι για δυο μέρες την εβδομάδα.    
-Για να είμαι ειλικρινής... δεν μπορώ να πω πως δεν το καταλαβαίνω.
-Τον δικαιολογείς;
-Όχι... και σταμάτα, δεν είναι τόσο κακός, ξέρεις πόσοι σου γυρίζουν την πλάτη όταν έχεις ανάγκη; Ο Contreras δεν το έκανε. Τέλος πάντων, ούτε εμένα μου αρέσει να ζω με την πρώην αγαπημένη σου, ούτε να μένουμε όλοι μαζί... Πώς τα καταφέραμε έτσι; Δεν έπρεπε να δεχτώ την πρόταση του Roca. Έπρεπε να βρω άλλη δουλειά... Αλλά ήταν τόσο καλός μαζί μου...
-Claudia... εσύ πόσο θες να με παντρευτείς; ρώτησε ο Leandro κοιτώντας την κατάματα.
-Στην αρχή ήθελα αλλά... όσο συνηθίζω την ιδέα μου αρέσει περισσότερο, απάντησε η Claudia μ' ένα αχνό χαμόγελο.
-Τι το Δεκέμβρη, τι έξι μήνες μετά. Εμείς είμαστε φίλοι, γνωριζόμαστε χρόνια.
-Αλλά για την Sophie τότε δε μου είχες πει.
-Ένας κύριος δε μιλά. Ας αφήσουμε τις βλακείες. Αν δεν δεχτούμε... πρέπει να το ξεχάσουμε. Θα πει όλη την αλήθεια. Μέχρι τις διακοπές των Χριστουγέννων πρέπει να γίνει. Δεν είναι για να περάσει το δικό μου, το βλέπεις. Ας παντρευτούμε μια ώρα πριν φύγουμε αν θες, αλλά πρέπει να πάμε εκεί παντρεμένοι.    

Το απόγευμα η Patricia πήγε να συμπαρασταθεί στον Manuel. Πήρε και την φιλενάδα της την Beatriz μαζί της για να μην την κακοχαρακτηρίσουν.
Στο σαλόνι της πολυτελούς κατοικίας το κλίμα ήταν βαρύ. Δεν ήταν πολύ ώρα που οι Escalona είχαν γυρίσει απ' την κηδεία. Η τελετή θα γινόταν το πρωί και δε θα ήταν μεγάλη όμως κάτι η μιάμιση ώρα που καθυστέρησε ο παπάς, κάτι το ένα, κάτι το άλλο, κάτι απ' αυτά που "μόνο στην Ισπανία γίνονται" αποδείχτηκε χρονοβόρα.
Τα κορίτσια συλλυπήθηκαν την οικογένεια.
-Και ο Manuel, δεν είναι εδώ; ρώτησε δειλά η Patricia που δεν έβλεπε τον καλό της.
-Μόλις πήγε στο δωμάτιό του, δεν αισθανόταν καλά, είπε ο κύριος Joaquín.
-Θα μπορούσα να τον δω μόνο για δύο λεπτάκια σας παρακαλώ;
-Φυσικά, αν είναι για δυο λεπτά...
-Έλα να σου δείξω, προθυμοποιήθηκε ο Antonio.
O Manuel πραγματικά δεν ήταν καλά. Τον είχε ζαλίσει ο ήλιος που εκείνη τη φθινοπωρινή μέρα είχε βγει αυγουστιάτικος, οι φωνές και τα κλάμματα του πλήθους, τον είχε ταλαιπωρήσει η ορθοστασία, τον είχε καταβάλει η πνιγηρή ατμόσφαιρα. Ένοιωθε το καλό του μαύρο κοστούμι να τον στενεύει και την γραβάτα να του σφίγγει τον λαιμό. Δε θα το παραδεχόταν ποτέ στον Felipe αλλά ένα καλό θα γινόταν αν ανέβαιναν ποτέ “αυτοί” στην εξουσία, αυτές οι θηλιές που ποιος ξέρει ποιος θηλυπρεπής μόδιστρος επέβαλλε ως ανδρικό αξεσουάρ θα καταργιόντουσαν, οι ηλίθιοι που θα τις φορούσαν δημοσίως θα κινδύνευαν.
-Paty...
-Ήρθα να σου πω συλλυπητήρια.
-Ευχαριστώ.
-Το σακάκι δεν πρόκειται να καταφέρεις να το βγάλεις αν δεν το ξεκουμπώσεις.
Ο Manuel κοίταξε χαμηλά. Ναι ένα κουμπί δεν το είχε βγάλει απ' την τρύπα του, το έκανε ήσυχα και με υπομονή η Patricia. Μετά τον βοήθησε τραβώντας το σακάκι απαλά. Στον νεαρό άρεσε αυτή η κίνηση. Με την ίδια αποτυχία προσπάθησε να λύσει τον κόμπο της γραβάτας.
-Είσαι λίγο νευρικός, επίτρεψέ μου.
Η κοπέλα έλυσε την γραβάτα με σχετική ευκολία. Ήταν ήρεμη και πάλι οι κινήσεις της ήταν τόσο απαλές... Εντάξει οι γραβάτες μπορούσαν να παραμείνουν αν ένα κορίτσι της βγάζει με τόσο ωραίο τρόπο.
Ο Manuel κοίταξε την Patricia; Θ' ακολουθούσε κάτι άλλο;
-Νομίζω πως θα ήταν καλύτερα να πηγαίνω, έχεις ανάγκη να χαλαρώσεις και να ξεκουραστείς. Να ζείτε να τον θυμόσαστε, είπε εκείνη.

La Bahía con las hadas.
Η επίσκεψη του Mateo στη Noelia δεν πέρασε έτσι χωρίς συνέπειες. Η Ana ανέκρινε τη μικρή για τον άγνωστο νεαρό και μετά ρώτησε τον Bosco για τον ανιψιό του. Πάντα ανησυχούσε για εκείνη και ήθελε να ξέρει το ποιόν των ανθρώπων με τους οποίους είχε συναναστροφές. Ψάχνοντας έφτασε στη Lucia την οποία κάλεσε ένα ωραίο πρωί σπίτι να γνωριστούν.
Η “μάγισσα” ήταν ομιλητική και ευχάριστη. Είχε μαζέψει τα ατίθασα μαλλιά και είχε φροντίσει το ντύσιμό της ώστε να φαίνεται μια καθώς πρέπει κυρία. Με την ευγλωττία κάλυπτε τις στιγμές αμηχανίας και σιωπής που θα μπορούσαν να προκύψουν δείχνοντας παράλληλα ενδιαφέρον στους συνομιλητές της. Ένα π' όσα είχε μελετήσει δεν πήγε καλά: της ήταν δύσκολο να σταματήσει να καρφώνει με το βλέμμα τη Noelia.
-Με συγχωρείτε αλλά η κορούλα σας μοιάζει τόσο στην συγχωρεμένη την αδερφή μου, δικαιολογήθηκε. Μάλλον πήρε περισσότερο απ' το σόι του άνδρα σας, πρόσθεσε κοιτάζοντας την οικοδέσποινα με τα πλούσια μαύρα μαλλιά.
-Απ' όπου και να πήρε είναι πολύ όμορφη, είπε η Ana που ποτέ δεν είχε προσπαθήσει να κρύψει την υιοθεσία της Noelia αλλά δε θα την αποκάλυπτε σε μια σχεδόν άγνωστη με την πρώτη ευκαιρία.
-Αυτό είναι το μόνο σίγουρο, συμφώνησε η Lucia ακουμπώντας στο τραπεζάκι το πιατάκι με τον καφέ.
-Θα ήμουν όμως πολύ τυχερή αν έμοιαζα στη μαμά, είπε η Noelia.
-Δεν υπάρχει αμφιβολία αλλά κάθε άνθρωπος έχει τον τύπο του. Στον Mateo αρέσουν τα δικά σου χρώματα και σε συμπαθεί πολύ, το ξέρεις Noelia; Πάντα μου μιλά για σένα με τα καλύτερα λόγια.
-Μπορείς να με πεις τρελή αλλά δε μου αρέσει καθόλου αυτή η γυναίκα, δήλωσε η Ana στον Gilberto όταν μείνανε μόνοι.
Περίμενε να ακούσει πως πάλι υπερβάλλει όμως εκείνος είπε:
-Ούτε εμένα Ana.

Μαδρίτη.
Ο Antonio μπήκε χωρίς να χτυπήσει σπρώχνοντας μαλακά την πόρτα.
-Είσαι καλά μικρέ; Έχεις ακόμα πονοκέφαλο;
-Όχι μου πέρασε. Ευχαριστώ αδερφέ, εγώ θα έπρεπε να ρωτάω για σένα.
-Μακάρι να είχαμε περισσότερο χρόνο Manuel, θα είχαμε πολλά να πούμε όχι μόνο για τον Alvaro.
-Αύριο φεύγεις πάλι;
-Έτσι είναι ο στρατός.
-Ναι το ξέρω, μουρμούρισε ο Manuel.
-Πολύ χαριτωμένες οι συμμαθήτριές σου, η Patricia είναι το κορίτσι σου;
-Ναι...
-Καιρός ήταν, μήπως ξεπεράσεις την Claudia, ξέφυγε του Antonio. Μη με κοιτάς έτσι μόνο ένας βλάκας δε θα το καταλάβαινε.
-Κι εσένα... πώς σου φαίνεται η Claudia; ψιθύρισε κομπιάζοντας ο Manuel.
-Τι να σου πω, καλή... για... ορισμένα πράγματα.
Ο Manuel πετάχτηκε αμέσως απ' το κρεβάτι.
-Τι, θα με χτυπήσεις τώρα; Κοίτα Manuel εγώ εννοούσα πως θα ήταν ωραία να την φιλάς ή να πηγαίνετε βόλτες στο ηλιοβασίλεμα αλλά θα ήταν δύσκολο να την συστήσεις σε μια δεξίωση, δεν είναι του κύκλου μας όπως θα έλεγε η μαμά. Αυτό ήθελα να πω καμιά σχέση μ' αυτό που που πήγε το μυαλό σου.
-Θα έπρεπε να χτυπήσω αυτόν τον προδότη τον Leandro, δεν ξέρω γιατί δεν το έκανα. Είναι μαζί και λένε να αρραβωνιαστούν.
-Κι εσύ τι θα κάνεις;
-Εσύ τι λες να κάνω;
-Να σκεφτείς τι πραγματικά θέλεις στη ζωή σου. Μην το καθυστερείς πολύ όμως, η ζωή είναι μικρή.  

-Leandro στο τηλέφωνο είναι ο Hipolito θα έρθεις να του μιλήσεις;
Ο Leandro πλησίασε την συσκευή όχι με την άνεση ενός γιου που θα μιλούσε στον πατέρα του αλλά με την συστολή ενός νηπίου που φοβάται και ντρέπεται να χαιρετήσει τον άγνωστο θείο.
-Μπαμπά;
Παύση κι απ' την άλλη μεριά της γραμμής.
-Έλα αγόρι μου, πώς είσαι;
-Καλά.
-Ο Eduardo με ενημέρωσε. Με λυπεί πολύ και για μια ακόμα φορά με απογοητεύεις που κάνεις του κεφαλιού σου χωρίς να με ενημερώνεις. Ο γάμος είναι μια απόφαση που δεν πρέπει κάποιος να παίρνει επιπόλαια, θα έπρεπε να το ξέρεις. Τουλάχιστον ο Eduardo λέει πως είναι εξαιρετική κοπέλα. Δε σου κρύβω πως με ανησυχούσε πολύ με ποια θα έμπλεκες στην Ισπανία. Σας περιμένουμε στις γιορτές, μου μίλησε με τόσο καλά λόγια που ανυπομονώ να την γνωρίσω.
-Θα έρθουμε, εντάξει.
-Θα σε κλείσω γιατί υποθέτω δεν έχεις κάτι άλλο να μου πεις. Θα προτιμούσα όλα αυτά τα χρόνια να μου μιλάς απευθείας όχι με μεσολαβητές. Θα ήταν πιο σωστό και έντιμο. Τι να πω, ελπίζω ο γάμος να σε ωριμάσει γιατί πραγματικά το χρειάζεσαι. Γεια σου Leandro.
-Μπαμπά μην κλείνεις!
-Τι θες, να πω χαιρετίσματα κάπου;
-Πες στον Facundo, είναι καλά;
-Όλοι είμαστε πολύ καλά.
-Μήπως εσύ έχεις κάτι να μου πεις;
-Όχι όλα είναι ήσυχα εδώ, όπως τα θυμάσαι, στις μικρές επαρχιακές πόλεις δεν συμβαίνει τίποτα.
-Σίγουρα;
-Σου συμβαίνει κάτι Leandro;
-Όχι είχα την εντύπωση πως ήθελες να μου πεις και κάτι άλλο.
-Όχι πήρα να μιλήσω στον Eduardo και με την ευκαιρία να σε συγχαρώ.
-Ευχαριστώ, γεια σου μπαμπά.
-Γεια σου Leandro.
Ο νεαρός κατέβασε το ακουστικό. Πόσος καιρός είχε περάσει από την τελευταία φορά που μίλησε με τον πατέρα του; Ήταν μια συνομιλία σύντομη και κοφτή.
-Leandro κάτσε λίγο.
-Τι θέλετε;
-Θέλω να σου πω πως δε σε αντιπαθώ ούτε έχω κάτι μαζί σου. Το ξέρω πως δεν με πιστεύεις όμως όπως τα έφερε η ζωή δεν είχα άλλη επιλογή. Ελπίζω να μη βρεθείς ποτέ στην θέση μου για να καταλάβεις.
-Τι να καταλάβω πως δεν είχατε άλλη επιλογή από τον εκβιασμό;
-Έναν εκβιασμό που σε βόλεψε.
-Πείτε μου κιόλας ότι το κάνατε για μένα!
-Το έκανα για όλους αυτή η εξέλιξη είναι η καλύτερη και για σένα και για μένα και για την Sophie και για την Claudia μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Περίμενε λίγο.
-Τι είναι πάλι;
-Θα ήμουν ικανοποιημένος αν τα βρίσκατε με τον πατέρα σου. Ειλικρινά δεν βλέπω κανέναν σοβαρό λόγο να κρατάτε απόσταση, μια οικογένεια είστε. Αν νιώθεις αρκετά μεγάλος για να παντρευτείς, είναι ώρα ν' αφήσεις αυτή την παιδιάστικη συμπεριφορά “ο μπαμπάς μου δε με αγαπά”.
-Αφού το λέτε υπόσχομαι πως θα τον αγκαλιάσω αμέσως μόλις φτάσω, ειρωνεύτηκε ο Leandro που το αίμα του είχε ανεβεί στο κεφάλι από τον κοροϊδευτικό τόνο της φωνής του Contreras στην τελευταία φράση.
-Να τον αγκαλιάσεις, γιατί όχι; Πιστεύεις ότι για πολύ ακόμα θα έχεις κάποιον να τον λες πατέρα;
Ο κύριος Contreras ήταν πολύ σοβαρός.
-Είναι άρρωστος, αυτό θέλετε να πείτε;
-Όχι αλλά τι νομίζεις; Και εγώ και ο Hipolito έχουμε διανύσει περισσότερο από τον μισό δρόμο της ζωής μας. Τσατίζεσαι, μαλώνεις, κρατάς μούτρα... Και έρχεται μια μέρα που θέλεις να μιλήσεις στον πατέρα σου κι αυτός δεν είναι εκεί.
-Θα πάω να κοιμηθώ, πέρασε η ώρα.
-Είμαι σίγουρος πως ο Hipolito θα συγκινηθεί πολύ που θα σε ξαναδεί. Είσαι ο γιος του, εγώ ποτέ δεν πίστεψα...
-Συνεχίστε.
-Τι να συνεχίσω;
-Είπατε “εγώ ποτέ δεν πίστεψα”, τι δεν πιστέψατε ότι δεν είμαι γιος του; Υπάρχει αυτή η περίπτωση;
-Έχεις μεγάλη φαντασία νεαρέ.
-Αν δε θέλατε να πείτε αυτό, τι θέλατε να πείτε, σας ακούω.
-Τίποτα, δε θυμάμαι πια.
-Μην κάνετε τον χαζό, δε θυμάστε τι θα λέγατε πριν από ένα δευτερόλεπτο;
-Έτσι είναι τα γηρατειά.
-Μπορεί να μην είμαι γιος του, αυτό πιστεύει αυτός;
-Επιτέλους Leandro! Εντάξει αφού επιμένεις θα σου πω. Θα έλεγα ότι ποτέ δεν πίστεψα ότι δε σε αγαπά. Αλλά σταμάτησα γιατί σκέφτηκα ότι εσένα μπορεί να σου φαινόταν σαχλό αυτό. Ευχαριστημένος;
Στο μυαλό του Leandro είχε ήδη μπει η αμφιβολία.

Το επόμενο πρωί η Claudia πήρε ρεπό και έτρεξε με την Sandra στα μαγαζιά για να πάρει ένα όμορφο φόρεμα για τον αρραβώνα. Από την εποχή που δούλευε στους Roca είχε αγοράσει κάμποσα καινούργια φορέματα, για εκείνη όμως την ξεχωριστή μέρα ήθελε ένα που δε θα το είχε φορέσει ποτέ .
-Πες μου, είσαι ευτυχισμένη φιλενάδα;
Το πρόσωπο της Sandra φωτιζόταν από χαρά λες και αρραβωνιαζόταν η ίδια.
-Φυσικά και είμαι. Αν και ήθελα ο γάμος να γίνει αργότερα και εδώ που τα λέμε ο κύριος Contreras δε φέρθηκε πολύ σωστά.
-Έλα, τι σημασία έχει τώρα αυτό; Δεν είναι τέλειο που παντρεύεσαι και που πας στην Αργεντινή; Το μόνο που δε μ' αρέσει είναι που δε θα βλεπόμαστε πια.
-Στο υπόσχομαι πως θα σου γράψω μόλις πατήσω το πόδι μου εκεί και κάθε φορά θα σου απαντάω αμέσως.
-Ωραία γιατί θέλω να τα μάθω όλα!
-Αχ Sandra! Είναι φορές που δεν το πιστεύω. Το ξέρεις πως την πρώτη φορά που μου σύστησαν τον Leandro του είπα πως θέλω να πάω στην Αργεντινή; Αλλά αυτά ήταν λόγια, απ' αυτά που λέμε σ' έναν ξένο, δεν το φανταζόμουν πως θα ερχόταν ποτέ αυτή η στιγμή. Κοίταξέ με και πες μου ότι δεν είναι τρέλα που αφήνω την δουλειά μου, εσένα κι όσους αγαπώ εδώ.
-Όχι και τρέλα, δεν φεύγεις γιατί έτσι σου ήρθε, φεύγεις γιατί παντρεύεσαι αυτόν που αγαπάς. Και για πες μου θέλετε να κάνετε πολλά παιδιά;
-Αυτό θα το δούμε. Ο Leandro δε μου το έχει πει ευθέως αλλά θέλει γιο. Εγώ θα ήθελα πάρα πολύ ένα κοριτσάκι.
-Είμαι σίγουρη ότι θα γίνεις η καλύτερη μαμά!
-Το θέλω πολύ αυτό. Θα μου φτιάξεις τα μαλλιά για τον αρραβώνα; Θα τα ήθελα κυματιστά σαν τα δικά σου.
-Εννοείται, θα είσαι μια κούκλα!  

La Bahía con las hadas.
O Julio καλημέρισε τις αδερφές καθώς εκείνες πήγαιναν στο σχολείο.
-Θα βρεθούμε το απόγευμα; ρώτησε τη Noelia.
-Το απόγευμα θα έχω πολύ δουλειά, γιατί είναι και κάτι μαθήματα που έπρεπε εδώ και μέρες να τα έχω κάνει και λέω να τα κάνω σήμερα.
-Σήμερα; Τότε ας βρεθούμε αύριο, τι λες;
-Αύριο;
-Κι αύριο θα έχεις μαθήματα; Γιατί δε μου λες την αλήθεια μια και καλή Noelia;
-Την αλήθεια; Για ποιά αλήθεια μιλάς;
-Δεν είσαι μαζί μου όπως ήσουν κάποτε, φταίει αυτός ο Leandro ή Mateo ή όπως αλλιώς τον λένε;
Η Noelia έγινε κατακόκκινη από θυμό.
-Αν θες να ξέρεις αυτός ο Leandro ή Mateo με κυνηγά εδώ και καιρό κι εγώ πάντα του λέω πως έχω αγόρι, πως το αγόρι μου τον λένε Julio και πως είναι πιο ωραίος απ' αυτόν και πως έχει σγουρά μαλλιά.
-Ωραία, κι εμένα γιατί δε μου έχεις πει τίποτα; Μήπως του τα λες για να συνεχίσει να σε κυνηγά; Πού τον βλέπεις αυτόν και γιατί εμένα δε μου είχες πει τίποτα;
-Δεν τον βλέπω αυτός έρχεται κάθε φορά στον δρόμο μου, δε θέλω να τον βλέπω μπροστά μου αλλά στέκεται κάθε φορά μπροστά στα μάτια μου, τι να κάνω να στραβωθώ;
-Και περιμένεις να πιστέψω εγώ αυτά τα παραμύθια; Περνιέσαι και για θαρραλέα, ήθελα να δω αν βρεις ποτέ το θάρρος να μου πεις να χωρίσουμε.
-Φυσικά και έχω το θάρρος, αποδέχομαι την πρόκλησή σου αγαπητέ. Μαζί σου... μαζί σου δεν νοιώθω όπως κάποτε γι αυτό δε θα λυπηθώ καθόλου να χωρίσουμε. Δεν έχει καμιά σχέση ο Mateo και σε ευχαριστώ πολύ που μου έδωσες την ευκαιρία να το πω, αν και δεν είχα σκεφτεί να στο ζητήσω.  

Μαδρίτη.
Κατά το απογευματάκι η Claudia γύρισε στην έπαυλη του Contreras να ξεκουραστεί. Ξαφνιάστηκε όταν είδε τον Manuel στον καναπέ του σαλονιού.
-Τι κάνεις εδώ Manuel ο Leandro είναι στο κολέγιο θα έπρεπε να το ξέρεις.
-Εσένα ήθελε, εξήγησε η Lupe που της είχε ανοίξει την πόρτα. Ένας Θεός ξέρει πόση ώρα είναι εδώ, επέμενε να σε περιμένει.
-Εμένα;
-Ναι εσένα ήθελα, ποιός σου είπε ότι έχω καμιά όρεξη να δω τον Leandro;
Η Lupe εξαφανίστηκε διακριτικά. Η Claudia άφησε τις τσάντες με τα ψώνια στο πάτωμα.
-Λοιπόν;
-Τα έχω μάθει όλα, αρραβωνιάζεστε, παντρεύεστε... προς τι τόση βιασύνη, θέλω να πω... συντρέχει κάποιος λόγος... σοβαρός;
-Αν ρωτάς αν είμαι έγκυος δεν είμαι.
-Αν πάντως... θα κάνατε πολύ όμορφα παιδιά.
-Αυτό θα το πάρω σαν κοπλιμέντο γιατί δεν έχω καμιά όρεξη να τσακωθώ μαζί σου. Ευχαριστώ.
-Πώς θα πας σε μια ξένη χώρα Claudia, το σκέφτηκες καλά; Αν αυτός ο Hipolito Villareal δε θέλει τον ίδιο του τον γιο πιστεύεις ότι θα δεχτεί εσένα, μια λουλουδού, μια υπηρέτρια; Κι αν κρύψεις το παρελθόν σου για πόσο καιρό πιστεύεις πως θ' αντέξεις να υποκρίνεσαι;
-Παράτα με Manuel λες και δεν έχω ήδη αρκετό άγχος. Γιατί ήρθες, για να με τσατίσεις , για να με προσβάλεις; Αυτό είναι αλήθεια από τότε που γνωριζόμαστε το κάνεις πολύ καλά.
-Εγώ... ήρθα γιατί έπρεπε να σε κάνω να σκεφτείς.
-Γιατί; Τι σου έκανα, γιατί μ' ενοχλείς; Τι σε νοιάζει τι θα κάνω στη ζωή μου; Δεν είσαι ούτε φίλος μου ούτε αδερφός μου, είσαι ξάδερφος ενός πρώην μου δηλαδή τίποτα γιατί ανακατεύεσαι;
-Γιατί δε θέλω να φύγεις Claudia.
Την κοίταζε στα μάτια και της έπιασε το χέρι. Μετά έβαλε και το άλλο του χέρι πάνω στο δικό της.
-Εμένα πάντα με νοιάζει να το ξέρεις αυτό.
Ακολούθησε σιωπή. Ο ήχος της πόρτας που άνοιγε έκανε τα χέρια να λυθούν. Ήταν ο Leandro.

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Mon Jan 09, 2017 4:23 pm

Νέο επεισόδιο και χαμπάρι δεν το πήρα...

Αν κατάλαβα καλά ο Κοντρέρας είπε στον Ιππόλυτο το ψεματάκι πως Λεάντρο και Κλαούδια παντρεύτηκαν ήδη; Πολύ βιάζονται, όμως, τα παιδιά. Μέχρι και παιδιά ονειρεύονται!
Ο καημένος ο Μανουέλ parhgoria Μπορεί να απαγορεύσει και τους αρραβώνες αν βγει ποτέ στην εξουσία xixi
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Mon Jan 09, 2017 5:30 pm

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
Νέο επεισόδιο και χαμπάρι δεν το πήρα...

Καλέ κόντεψα να φτάσω τις 8 σελιδες  risa , είναι μεγάλα αυτά τα επεισόδια αλλά καλύτερα, να μην καθυστερούμε πολύ.

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
Αν κατάλαβα καλά ο Κοντρέρας είπε στον Ιππόλυτο το ψεματάκι πως Λεάντρο και Κλαούδια παντρεύτηκαν ήδη; Πολύ βιάζονται, όμως, τα παιδιά. Μέχρι και παιδιά ονειρεύονται!

Έχεις δίκιο που το ρωτάς, τώρα διαβάζοντας κατάλαβα πως φαίνεται σα να ξέρει πως έχουν παντρευτεί αφού τον συγχαίρει κ.λπ. Αλλά όχι, αυτό που ξέρει είναι πως θα παντρευτούν σύντομα και θα υποδεχτεί την νύφη του στην Αργεντινή.
Η Claudia και ο Leandro κάνουν σχέδια και ζούνε την ευτυχία πριν την θύελλα.  

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
Ο καημένος ο Μανουέλ parhgoria Μπορεί να απαγορεύσει και τους αρραβώνες αν βγει ποτέ στην εξουσία xixi

Μια και καλή risa . Σκεφτόμουν διαφορετικά την "αποκάλυψη", μετά από μια σημαντική εξέλιξη και μια συνομιλία με την Claudia, εκείνη να καταλαβαίνει το ενδιαφέρον του και να της έρχεται ξαφνικό. Από την στιγμή όμως που η Claudia φεύγει δε μπορoύσε να γίνει αλλιώς ήταν "ή τώρα ή ποτέ". Τελικά θα δώσω λίγο περισσότερο χρόνο σ' αυτό το ζευγάρι, μπορεί κι ένα φιλί. Χάπι εντ όχι γιατί έχουν προηγηθεί τόσα πολλά και θα έπρεπε να γίνουν τουλάχιστον άλλα τόσα για να φτάσουμε εκεί και πρέπει να ασχοληθώ με τον Leandro, τη Noelia και όσα θα γίνουν στην Αργεντινή. Είναι πάντως μια ιστορία που μ' αρέσει.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue Jan 10, 2017 5:12 pm

mel wrote:
Αλλά όχι, αυτό που ξέρει είναι πως θα παντρευτούν σύντομα και θα υποδεχτεί την νύφη του στην Αργεντινή.

Ψύχραιμα το πήρε ο Ιππόλυτο παρότι ο Λεάντρο πήρε σοβαρή απόφαση χωρίς τη γνώμη του. Εκτός αν το πήρε ψυχρά και ξίνισε, πράγμα που δεν φαίνεται βέβαια από τηλεφωνική συνομιλία. Να δούμε πώς θα υποδεχτεί τη μέλλουσα νύφη.
mel wrote:
Τελικά θα δώσω λίγο περισσότερο χρόνο σ' αυτό το ζευγάρι, μπορεί κι ένα φιλί. Χάπι εντ όχι γιατί έχουν προηγηθεί τόσα πολλά και θα έπρεπε να γίνουν τουλάχιστον άλλα τόσα για να φτάσουμε εκεί και πρέπει να ασχοληθώ με τον Leandro, τη Noelia και όσα θα γίνουν στην Αργεντινή. Είναι πάντως μια ιστορία που μ' αρέσει.

Κι εμένα μ'αρέσει γιατί ο χαρακτήρας του Μανουέλ είναι ιντριγκαδόρικος, έτσι κυνικός που είναι. Προς στιγμή, νόμισα ότι η ιστορία τους τελείωνε με τον αρραβώνα της Κλαούδια και του Λεάντρο, μιας και θα φύγουν, πού θα την ξαναδεί ο Μανουέλ; Ευτυχώς, θα τη συνεχίσεις. Όσο για το τέλος, δεν πειράζει αν δεν είναι ευτυχισμένο, θα έχει πιο πολύ σασπένς αν είναι άγνωστη η πορεία τους.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Jan 11, 2017 11:49 am

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
mel wrote:
Αλλά όχι, αυτό που ξέρει είναι πως θα παντρευτούν σύντομα και θα υποδεχτεί την νύφη του στην Αργεντινή.

Ψύχραιμα το πήρε ο Ιππόλυτο παρότι ο Λεάντρο πήρε σοβαρή απόφαση χωρίς τη γνώμη του. Εκτός αν το πήρε ψυχρά και ξίνισε, πράγμα που δεν φαίνεται βέβαια από τηλεφωνική συνομιλία.

Κανονικά θα έπρεπε να γίνει έξαλλος και να μην επιτρέψει τον γάμο και αυτό δε βολεύει τόσο. Η "δικαιολογία" μου για την συμπεριφορά του είναι ότι θέλει επιτέλους να δει τον γιο του και αυτό τον έχει κάνει να βάλει αρκετό νερό στο κρασί του. Τελικά δεν μπορώ να τον κάνω πάρα πολύ σκληρό.     

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
mel wrote:
Τελικά θα δώσω λίγο περισσότερο χρόνο σ' αυτό το ζευγάρι, μπορεί κι ένα φιλί. Χάπι εντ όχι γιατί έχουν προηγηθεί τόσα πολλά και θα έπρεπε να γίνουν τουλάχιστον άλλα τόσα για να φτάσουμε εκεί και πρέπει να ασχοληθώ με τον Leandro, τη Noelia και όσα θα γίνουν στην Αργεντινή. Είναι πάντως μια ιστορία που μ' αρέσει.

Κι εμένα μ'αρέσει γιατί ο χαρακτήρας του Μανουέλ είναι ιντριγκαδόρικος, έτσι κυνικός που είναι. Προς στιγμή, νόμισα ότι η ιστορία τους τελείωνε με τον αρραβώνα της Κλαούδια και του Λεάντρο, μιας και θα φύγουν, πού θα την ξαναδεί ο Μανουέλ;

Καλά μέχρι τα Χριστούγεννα ποιος ζει ποιος πεθαίνει egw den eipa tipota . Θα συμβούν διάφορα που όταν τα σχεδίαζα μου φαίνονταν μια χαρά και τώρα βλέπω πως κάπου μπάζουν, αλλά θα προσπαθήσω να τα δώσω έτσι ώστε να φαίνονται λογικά.  
Δύσκολο να προχωρήσει μια νοβέλα χωρίς να παρακάμπτεται η λογική, αυτό καταλαβαίνω εγώ thymos !

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Feb 03, 2017 6:15 pm

Κάπου στο επεισόδιο παρεμβάλλεται μια ανάμνηση, ελπίζω να μην μπερδευτείτε.

Capítulo 64

Στράφηκε αμέσως εναντίον του Manuel.
-Τι θες εσύ εδώ; Δε σου είπα να μην την ξαναπλησιάσεις ηλίθιε;
-Θα κάνω ότι θέλω, δε θα σου δώσω λογαριασμό.
Η απάντηση εκνεύρισε περισσότερο τον Leandro. Τον έσπρωξε και ο Manuel όρμησε πάνω του. Θα αρχίζανε να παλεύουν αν η Claudia δεν έκανε μια δυναμική κίνηση να τους χωρίσει και δεν έβαζε τις φωνές.
-Αρκετά! Νόμιζα πως είσαστε ολόκληροι άνδρες πια κι εσείς κάνετε σα μωρά. Manuel φύγε σε παρακαλώ.
O Manuel υπάκουσε. Αποχώρησε υπό τα βλέμματα του ζευγαριού αλλά και της Lupe και της Sophie που είχαν μαζευτεί να δουν τι γίνεται στο σαλόνι. Εκείνος κοιτούσε μόνο την Claudia.

La Bahía con las hadas.
Η τάξη της Noelia σχόλασε πιο νωρίς και εκείνη το πρώτο που σκέφτηκε να κάνει ήταν να τρέξει στον Julio. "Πες στη μαμά και στον μπαμπά πως θα κάνω μια βόλτα εδώ γύρω και δε θ' αργήσω" παρήγγειλε στη Luz. "Α, πάρε και τα βιβλία!". Ευτυχώς για τη μικρή κοκκινομάλλα ήταν σπίτι του, δεν χρειάστηκε να ψάξει πολύ. Οι γονείς του και η Clara λείπανε. Μείνανε μόνοι στο δωμάτιό του.
Ήταν νευρική. Ο Julio πάλι ήρεμος.
-Ήθελα να σου πω... Julio σε έναν μήνα δηλαδή ένα μήνα και κάτι λίγο ακόμα θα κλείσω τα δεκαεφτά εντελώς, είμαι πια δεσποινίδα δεν πρέπει να φέρομαι σαν παιδί. Και χθες το πρωί σου μίλησα λίγο χαζά.
-Κι εγώ δεν έπρεπε να θυμώσω, δεν είμαι έτσι, δεν είμαι ζηλιάρης, δεν ξέρω τι με έπιασε.
-Όχι δε φταις, εγώ έπρεπε να είμαι ξεκάθαρη μαζί σου όχι να κάνω σα μωρό.
-Όχι φταίω, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να μιλάμε όχι να μαλώνουμε. Και αυτή τη φορά αυτός που το ξεκίνησε ήμουν εγώ.
-Μα πόση υπομονή να κάνεις κι εσύ όταν έχεις μια κοπέλα ανώριμη.
-Θα μπούμε στο θέμα ή όχι;
-Φυσικά... είναι λίγο δύσκολο.
-Το ξέρω. Γι αυτό λέμε χαζομάρες. Άσε να το κάνω πιο εύκολο εγώ. Ξέρεις ότι μ' αρέσει να είμαι μαζί σου, θα μπορούσα να είμαι μαζί σου για πάντα, αν όμως εσύ δε νιώθεις το ίδιο δε βλέπω κανένα νόημα να σε κρατώ με το ζόρι.
-Θες να πεις να χωρίσουμε;
-Είδες πόσο εύκολο το έκανα; Δεν είμαι τόσο χαζός για να μη βλέπω ότι δεν είσαι το ίδιο εκδηλωτική μαζί μου όπως παλιά. Δεν ξέρω αν φταίει ο Mateo ή όπως στο καλό τον λένε αλλά η ουσία είναι η ίδια.
-Όχι Julio...
-Μη μου πεις πως δεν το είχες σκεφτεί.
-Δεν έχει σχέση...
-Αν δεν το κάνουμε τώρα θα είναι πιο δύσκολο μετά, την διέκοψε. Έλα σκούπισε τα δάκρυά σου. Θα έπρεπε να είσαι κόρη της Luján Solari όχι της κυρίας Ana με τόση έφεση στο δράμα. Έτσι κι αλλιώς εμείς δε θα χαθούμε. Αν ποτέ σου λείψω ξέρεις που θα με βρεις.  

Μαδρίτη.
-Από τον Manuel περιμένω τα πάντα, εσύ όμως; Ετοιμαζόμαστε ν' ανοίξουμε σπίτι και κάθεσαι κι αρπάζεσαι σαν το κοκοράκι! Σου φαίνεται σωστό;
-Όχι, αλλά ξέρεις τον Manuel κάνει ό,τι μπορεί για να μου σπάει τα νεύρα.
-Και τότε που μαλώσατε είχε να κάνει μ' εμένα, έτσι δεν είναι;
-Ναι, λοιπόν; Γιατί ήρθε, σου είπε πως σ' αγαπά;
-Όχι. Δεν έχει σημασία τι μου είπε, σημασία έχει εσύ να είσαι σοβαρός. Αλλά νομίζω..., συνέχισε η Claudia με κάποιον δισταγμό, δε θα αντιδρούσες έτσι αν δε σ' απασχολούσε και κάτι άλλο.
-Έχεις δίκιο. Το βράδυ πριν γυρίσω στο κολέγιο μίλησα με τον Contreras και υπονόησε πως ο πατέρας μου δεν είναι στην πραγματικότητα ο πατέρας μου. Δεν μπορώ να το βγάλω απ' το μυαλό μου.
-Είναι απαράδεκτος!
-Εσύ το λες αυτό;
-Μα δε βλέπεις, θέλει να σε κάνει να φύγεις όσο πιο γρήγορα γίνεται.
-Αν είναι αυτός ο στόχος του τον έχει πετύχει. Θέλω να πάω στην Bahía αμέσως, να ρωτήσω, να μάθω. Δεν ήξερα τίποτα για την μητέρα μου και τώρα μαθαίνω πως ούτε ο πατέρας μου είναι αυτός που πίστευα. Τι έχει συμβεί στη ζωή μου τελικά; Τόσα χρόνια ζω μέσα σ' ένα μεγάλο ψέμα.
-Όχι, μη στενοχωριέσαι, εσύ είσαι αυτός που είσαι ανεξάρτητα από το ποιοί είναι οι γονείς σου. Μη σκέφτεσαι το παρελθόν, σκέψου το μέλλον που θα χτίσουμε μαζί.
-Λυπάμαι, δεν μπορώ να το κάνω, δεν μπορώ να προσποιηθώ ότι δε μ' απασχολεί.
-Και τι θα γίνει τώρα, θα βγάλεις άλλα εισιτήρια να φύγουμε πιο νωρίς;
-Όχι, εσύ υποχώρησες αρκετά, δε θα στο ζητήσω κι αυτό. Δε θα του κάνω τη χάρη, θα περιμένω.
-Ας μη μιλάμε άλλο για τον Contreras. Εσύ πώς και είσαι εδώ;
-Με βοήθησε η Lola αλλά πρέπει να γυρίσω.
-Φυσικά, όπως την πρώτη φορά, θυμάσαι;
-Πήγες για ψώνια;
-Ναι, πήρα ένα φόρεμα για τον αρραβώνα. Και κάτι άλλα πραγματάκια.
-Βάλτο, θέλω πολύ να σε δω.
-Τι τώρα;
-Ναι, είναι γρουσουζιά να δει κανείς τη νύφη με το νυφικό, για τον αρραβώνα δε λένε τίποτα.

La Bahía con las hadas.
Όταν η Clara γύρισε απ' τον φούρνο δεν άργησε ν' αντιληφθεί ότι ο αδερφός της ήταν κακόκεφος.
-Τελείωσα με τη Noelia, της εξήγησε, τώρα μπορείς να είσαι χαρούμενη.
-Σε παρακαλώ Julio, ποτέ δε θα μ' έκανε χαρούμενη κάτι που στενοχωρεί εσένα.
-Το ξέρω αδερφούλα, έτσι το 'πα, είπε εκείνος μ' ενα αχνό χαμόγελο. Αλλά η αλήθεια είναι ότι τη Noelia...
-Δεν έχω κάτι μαζί της αλλά δε μου άρεσε που αρνήθηκε την πρότασή σου.
-Είχε κάθε δικαίωμα. Αλλιώς δε θα συζητούσαμε, θα έπαιρνα ένα ρόπαλο, θα την έσερνα απ' τα μαλλιά... ήταν πιο βολικές οι παλιές εποχές, συμπέρανε ο νεαρός αναστενάζοντας.
-Λοιπόν, τι έγινε;
-Τι να γίνει, στην πραγματικότητα είναι σα να έχουμε χωρίσει εδώ και καιρό. Και που βρισκόμασταν η Noelia δε με φιλούσε όπως πριν, δε μου μιλούσε όπως παλιά, αν μας έβλεπε κανένας δε θα καταλάβαινε πως είμαστε ζευγάρι.
-Και τι σκέφτεσαι; Λες να φταίει αυτός που τη ζητούσε στον φούρνο;
Τη δεύτερη ερώτηση η Clara την έκανε μετά από μια μεγάλη παύση. Ωστόσο ο Julio δεν είχε πρόβλημα ν' απαντήσει:
-Εκείνη το αρνείται κι εγώ την πιστεύω. Μπορεί να τον έχει ερωτευθεί και να μην το έχει συνειδητοποιήσει ακόμα. Κι αυτά συμβαίνουν.

Μαδρίτη.
Πριν κατέβει την μεγάλη εσωτερική σκάλα που συνέδεε τα πάνω δωμάτια με το σαλόνι η Sophie παρακολούθησε τη μικρή επίδειξη της Claudia. Παραδέχτηκε πως η υπηρέτρια έδειχνε όμορφη. Φτιαγμένη και στολισμένη θα ήταν ακόμα καλύτερη. Έκλεισε τα μάτια της. Φαντάστηκε τον αρραβώνα. Ο Leandro και η Claudia νέοι, όμορφοι κι ευτυχισμένοι θα αντάλλασσαν δαχτυλίδια. Εκεί θα ήταν κι εκείνη με τον σύζυγό της και με την παρέα των παιδιών του σχολείου που κάποτε ήταν κοινοί τους φίλοι. Ο Leandro θα φιλούσε απαλά τα χείλη της Claudia. Οι καλεσμένοι θα χειροκροτούσαν. Όλοι θα χαίρονταν την τελετή.
Και οι ματιές τους; Και οι δειλές πρώτες συναντήσεις τους; Και οι ώρες που περνούσαν παίζοντας πιάνο μαζί; Και οι περίπατοι στο πάρκο με τις πάπιες; Και ο πόνος κάθε φορά που έπρεπε να αποχωριστούν; Και η χαρά τους όταν ξαναβρίσκονταν μετά από καιρό, και τα φιλιά τους κρυφά από τη μητέρα;
Όλα χωρίς σκοπό αφού ο Leandro θα παντρευόταν σύντομα μια άλλη. Μήπως κι αυτή... Όλα είχανε τελειώσει.
"Χάζευαν τα παγόνια, χαϊδεύανε τα μικρά ζωάκια που τύχαινε να περάσουν μπροστά τους και τάιζαν τα περιστέρια και τις πάπιες. Το τελευταίο ειδικά τους ευχαριστούσε πολύ. Οι συζητήσεις τους περιλάμβαναν ανούσια θέματα σχετικά με την χλωρίδα και την πανίδα του μέρους όμως φαίνονταν να διασκεδάζουν.
-Τι ωραία που θα ήταν η Lupe να μας είχε ετοιμάσει ένα καλαθάκι με σάντουιτς και να καθόμασταν εδώ, κοντά στην λιμνούλα για πικνίκ.
-Ωραία αλλά... ίσως να ήταν εκκεντρικό αυτή την εποχή. Δεν έχει μπει για τα καλά η άνοιξη.
-Leandro δεν θα σου άρεσε καμιά φορά να κάνεις κάτι που οι άλλοι δεν εγκρίνουν; Και να το ξέρεις πως δεν το εγκρίνουν.
-Ίσως... δεν ξέρω.
-Μη με παρεξηγείς. Φυσικά σε μια κοινωνία χρειάζονται όρια και κανόνες, θα είμαστε μια ζούγκλα αν ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε. Αλλά καμιά φορά αυτά τα όρια είναι τόσο στενά... σχεδόν ασφυχτικά.”  
Όταν ο Leandro έμεινε μόνος πήγε κοντά του.
-Είδα τι έγινε με τον Manuel. Για να θυμώνεις τόσο θα την αγαπάς.
-Και;
-Έτσι είναι καλύτερα, ο Leandro που είχα γνωρίσει δε θα ήταν με μια γυναίκα που δε θα αγαπούσε.
-Αυτός ο Leandro... φυσικά δε θα την έπαιρνα μαζί μου αν δεν την αγαπούσα.
Ήταν απ' τις στιγμές που ο Leandro απέφευγε να κοιτάξει την Sophie στα μάτια λες και  αυτά θα τον μάγευαν. Υπήρχε κάτι ανυπόφορο στο να κοιτάζονται.

Buenos Aires.
H Bettina στάθηκε μπροστά στον ολόσωμο καθρέπτη του δωματίου που ακόμα μοιραζόταν με την αδελφούλα της Francisca. Μάζεψε τον όγκο των καστανόξανθων μαλλιών της και τον σήκωσε ψηλά.
-Τι λες να τα κάνω κότσο ή να τ' αφήσω ελεύθερα κάτω; την ρώτησε.
-Εγώ τα προτιμώ κάτω, έχουν υπέροχο χρώμα τα μαλλιά σου, μακάρι να είχα τέτοια μαλλιά κι εγώ.
-Όμως... μ' αυτό το φόρεμα πάει καλύτερα ο κότσος τι λες;
-Ν' αλλάξεις φόρεμα. Ωραίο είναι κι αυτό αλλά πολύ μαύρο, πολύ επίσημο... σε μεγαλώνει.
Η Bettina κάθισε στο σκαμνάκι κι αναστέναξε.
-Ο Lucio προτιμά τις μεγάλες...
-Αχ σταμάτα πια να μιλάς για τον Lucio σα να είναι ο τελευταίος άνδρας πάνω στη γη.
-Μήπως το θέλω; Μακάρι να μπορούσα να τον βγάλω απ' το μυαλό μου αλλά δε γίνεται.
-Είμαι σίγουρη πως στις διακοπές των Χριστουγέννων θα γνωρίσεις ένα πολύ όμορφο και ενδιαφέρον αγόρι. Λοιπόν που σκέφτεσαι να πας; Στο Παρίσι, στη Ρώμη, στη Βιέννη;
-Θα πάμε μαζί στη θεία όπως πάντα.
-Είναι εξοργιστικό που ξεχνάς πως είσαι μια σταρ πια!
-Μπορεί να είναι και ο Lucio εκεί...
-Ε δεν τρώγεσαι!Για βάλε λίγο και το πράσινο να σε δω.
-Καλύτερο;
-Ε ναι! Αυτό να βάλεις.
Η Bettina άνοιξε την ντουλάπα.
-Θα δοκιμάσω και το κόκκινο.
-Αυτό δεν το είχα δει, υπέροχο, πότε το πήρες;
-Χθες μετά την πρόβα το είδα στην βιτρίνα του Cartier και νόμιζα πως με φώναζε να το αγοράσω. Για βοήθησέ με.
-Κι αυτό σου πάει, φοβάμαι θα είναι δύσκολη επιλογή.
-Γι αυτό μην ανησυχείς, έχουμε μια εβδομάδα μέχρι το πάρτυ. Αν δεν πρόκειται να μ' ερωτευθεί τουλάχιστον να με δει πολύ όμορφη...
-Για να καταλάβει τι χάνει, συμπλήρωσε η Francisca.

Μαδρίτη.
Το επόμενο πρωί η Claudia συνάντησε την Sandra στην αγορά. Της είπε τα νέα της και φυσικά της διηγήθηκε και το περιστατικό με τον Manuel.
-Είναι ερωτευμένος μαζί σου φως φανάρι! Γιατί άλλο δηλαδή μπορεί να συμβαίνουν όλα αυτά;
-Έχεις δίκιο...
-Και δε χαίρεσαι; Κάθε γυναίκα κολακεύεται όταν έχει θαυμαστή.
-Ναι αλλά... είναι ο Manuel! Δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές με έχει κάνει να θυμώσω μαζί του, να μην αναφέρω πόσο άσχημα μου έχει μιλήσει...
-Τώρα θα το πληρώνει και με το παραπάνω, είπε η Sandra με μια υποψία μελαγχολίας για πρώτη φορά (μέχρι εκείνη την στιγμή χαιρόταν σα να είχε αποκτήσει η ίδια έναν υποψήφιο μνηστήρα). Δυστυχώς γι αυτόν, άργησε πολύ...
-Τον λυπάσαι;
-Ναι λίγο... Θα του ήταν δύσκολο να σε βλέπει με τον ξάδερφό του ή με τον Leandro. Γι αυτό συμπεριφερόταν έτσι.
-Έλα Sandra, μην τον δικαιολογείς. Κι όταν ο Leandro ήταν με την Sophie εγώ τι έπρεπε να κάνω να πάω και να τη βρίσω; Αλλά για να είμαι ειλικρινής..., συνέχισε η Claudia μαλακώνοντας τον τόνο της φωνής της, κι εγώ λυπάμαι λίγο. Εξάλλου δεν ήταν πάντα κακός μαζί μου. Ήταν... παράξενος. Σου το έχω πει πως όταν γνώρισα στην ταβέρνα τον Felipe και τον Manuel, ο Manuel σαν εμφάνιση μου άρεσε περισσότερο; Αλλά με κέρδισε ο Felipe γιατί ήξερε να μιλάει ωραία, να μου κάνει κοπλιμέντα... Ακόμα και να ήξερα πως ενδιαφερόταν, ο Manuel με τους τρόπους του δε θα μπορούσε να έχει καμία τύχη.

Πρώτο χτύπημα: το γράμμα που αναφερόταν στην μητέρα του. Δεύτερο χτύπημα: η “διαταγή”-εκβιασμός του Contreras να φύγει μέχρι τις διακοπές των Χριστουγέννων. Χτύπημα τρίτο: το υπονοούμενο του μεσήλικα πως ο Hipolito Villareal δεν ήταν ο πατέρας του. Το τρίτο δεν πόνεσε όσο θα πονούσε αν δεν είχαν προηγηθεί τα άλλα δύο. Σαν αυτά τα ξαφνιάσματα να του είχαν γίνει συνήθεια, ένοιωθε πως υπήρχε περιθώριο ν' αντέξει κι άλλες τέτοιες εκπλήξεις. Όχι πως δεν τον απασχολούσε. Μεγάλωσε με δυο ανθρώπους  που δεν ήταν οι γονείς του; Γιατί; Και ο πατέρας του αν δεν ήταν ο Hipolito Villareal ποιός ήταν και τι έκανε; Ευχόταν να είχε ένα πρόσωπο ολόιδιο με το δικό του μόνο για να μην έχει αμφιβολίες. Έκανε κάποιες σκέψεις σχετικά με τα χαρακτηριστικά τους και την κληρονομικότητα που όμως δεν μπορούσαν να οδηγήσουν σε σίγουρα συμπεράσματα. Κοιτιόταν στον καθρέπτη προσπαθώντας να βγάλει άκρη, ήξερε ότι είναι χαζό αλλά δεν μπορούσε να μην το κάνει, ακόμα και μπροστά στον συγκάτοικό του.
-Ξέρεις και ο Νάρκισσος κοιτούσε το είδωλό του και δεν είχε πολύ καλό τέλος, τον πείραξε ο Brian παραξενεμένος από την ξαφνική ματαιοδοξία του συμμαθητή του.

Μια εβδομάδα μετά.
Buenos Aires.
Ήταν όμορφη, μήπως όμως ήταν και υπερβολική; Μ' αυτή την τουαλέτα με το έντονο χρώμα και το μεγάλο ντεκολτέ θα ένοιωθε όλα τα βλέμματα πάνω της. Και λοιπόν; Αυτό δεν ήταν το ζητούμενο; Έπρεπε ν' αφήσει κατά μέρος τις ντροπές της απλής κοπέλας, να δείξει για μόνο μια νύχτα αυτοπεποίθηση σταρ. Έκλεισε τα μάτια και τα έσφιξε για να συγκεντρωθεί να το πετύχει. Ήταν ένα κόλπο που δεν καταλαβαίνανε πολλοί αλλά που πάντα είχε αποτέλεσμα.
-Σου συμβαίνει κάτι; ρώτησε ο συνάδελφος συνοδός της.
-Όχι, μόνο κάτι σκέφτηκα. Πάμε μέσα;
-Ναι φυσικά.
Το Ninfa del Río, στολισμένο ειδικά για την περίσταση ήταν γεμάτο. Κανένας από τους συντελεστές της "Εγκαταλελειμένης" δε θα έλειπε στην γιορτή για την επιτυχία της παράστασης. Η ορχήστρα έπαιζε τα τραγούδια της μόδας. Η Bettina άρχισε να χαιρετά τους φίλους της. Με τις γυναίκες αντάλλασσαν φιλιά στον αέρα για να μη φύγει το κραγιόν. Τα τραπεζάκια ήταν για δύο ή τέσσερα άτομα και σε όλα είχαν τοποθετηθεί μικρά βάζα με βιολετιά λουλούδια. Με λίγο κόπο οι δύο νέοι βρήκαν κάπου να καθίσουν. Μιλήσανε ευχάριστα για λίγο.
Και ο Lucio που ήταν; Η ίδια φαντασίωση: την πλησιάζει, της λέει πόσο όμορφη είναι, της εξομολογείται πως εδώ και καιρό είναι ερωτευμένος μαζί της και προσθέτει πως με την Luján έχουνε χωρίσει ("δεν υπέφερε κανείς μας, καταλάβαμε πως δεν ταιριάζαμε"). Όχι δεν έπρεπε να φαντάζεται άλλο, ήταν μια βραδιά διασκέδασης που δε θα της άλλαζε τη ζωή, θα περνούσε καλά ήταν δεν ήταν ο Lucio εκεί. Γύρισε το κεφάλι απ' την άλλη για να κάνει το ίδιο κόλπο. Όταν άνοιξε τα μάτια είδε τον Lucio να χορεύει με την Elisabetta. Αφού τελείωσε το κομμάτι ήρθε να την χαιρετήσει.
-Είσαι πολύ όμορφη, της είπε.
-Ευχαριστώ πολύ.
-Μήπως θα ήθελες να χορέψουμε;
-Ναι φυσικά.
-Juan σε πειράζει;
-Όχι καθόλου.
Τι στο καλό, η φαντασίωση γινόταν πραγματικότητα; Κόντεψε να ρίξει το ποτήρι της από το άγχος.
-Ελπίζω να μην είσαι τόσο άτσαλη στον χορό, αστειεύτηκε εκείνος μ' ένα πλατύ χαμόγελο.
-Όχι είμαι αστέρι, διαβεβαίωσε η Bettina αμφιβάλλοντας αμέσως για την ατάκα της. Έδωσε τα χέρια στον Lucio ενώ ευχόταν να μην καταλάβει πως έτρεμαν λίγο. Χόρεψαν πολύ ωραία εκείνο το βαλς που πρώτη φορά άκουγε και το ονόμασε “Το βαλς της χαράς”.

Μαδρίτη.
Ο αρραβώνας ήταν μια τελετή διακριτική και σύντομη. Στο σαλόνι της έπαυλης παρευρέθησαν η Beatriz, ο Brian με τις αδελφές του, η Patricia χωρίς τον Manuel,  λίγοι ακόμα συμμαθητές του Leandro, η Sandra, η Belen που συγκινημένη στο φανταχτερό της φόρεμα ήταν η ζωηρή νότα ανάμεσα στους συγκεντρωμένους και ο Eduardo Contreras με τη Sophie που παρακολουθούσε αμίλητη με την ηδονή της οδύνης. Μετά το τελετουργικό η Lupe σέρβιρε τα πεντανόστιμα γλυκά της. Οι καλεσμένοι ευχήθηκαν και συνομίλησαν αλλά χωρίς φασαρία. Όλοι σέβονταν τον άγραφο κανόνα κατάθλιψης αυτού του σπιτιού. Μάλιστα φύγανε σχετικά νωρίς αφού το ζευγάρι υποσχέθηκε να τους αποζημιώσει με τον μεγάλο χαμό που θα γινόταν στον γάμο.

La Bahía con las hadas.
H Noelia αργούσε να σηκωθεί απ' το κρεβάτι.
-Έχεις κάτι; την ρώτησε η Luz χαϊδεύοντας τα κατακόκκινα μαλλιά της.
-Όχι μόνο που δε θέλω να σηκωθώ, δε θέλω να ζήσω. Βαριέμαι.
-Για το θέμα με τον Julio είσαι έτσι; Μα μην ξεχνάς ότι ουσιαστικά εσύ τον χώρισες.
-Όχι, αυτός το πρότεινε, αν εγώ ήθελα πρώτη να χωρίσουμε κι αυτός το δέχτηκε πολύ εύκολα. Luz...
-Τι είναι;
-Λες να υπάρχει άλλη; Γιατί αν τον δω με άλλη... Όχι αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ.

Μαδρίτη.
Όλα κυλούσαν όπως θα περίμενε κανείς μέχρι το βράδυ της Κυριακής. Ο Eduardo Contreras έλειπε και η Sophie κάθισε στο πιάνο. Πόσος καιρός ήταν που είχε ν' ακουστεί πιάνο σ' αυτό το σπίτι! Μήνες ολόκληροι, μπορεί και χρόνια. “Caminito” και “Trenzas de oro”! Τα πρώτα κομμάτια που αυτός είχε παίξει στην Sophie τις πρώτες μέρες της γνωριμίας τους. Η μουσική εκτελεσμένη με ικανότητα βιρτουόζου είχε στον νεαρό την επίδραση ενός μαγικού αυλού ή του τραγουδιού των σειρήνων. Ο Leandro δεν είχε βάλει κερί στ' αυτιά του. Έφτασε ανυπεράσπιστος στο σαλόνι όπου η καλλονή συνέχιζε με τα κομμάτια εκείνης της μέρας. Σταμάτησε μόλις τον κατάλαβε κοντά της.
-Θυμάσαι;
Πήρε για απάντηση ένα ξερό “ναι”.
-Ναι αλλά δεν έχει σημασία, αυτό δε θες να μου πεις; Βλέπεις σε ξέρω καλά.
Η Sophie σηκώθηκε. Φορούσε ένα λευκό φόρεμα όλο δαντέλες που στένευε το κορμί της προκλητικά. Τα σκούρα της μαλλιά σηκωμένα ψηλά αναδείκνυαν την απίστευτη αρμονία ενός προσώπου με μάτια γεμάτα με πράσινο που δεν είχε δει πουθενά αλλού. Τα χείλη της ελαφρώς σαρκώδη χωρίς να χρειάζονται μπογιές για να είναι επιθυμητά, το τέλειο συμπλήρωμα μιας απόκοσμης εκείνη τη νύχτα ομορφιάς. Ο Leandro δάγκωσε ελαφρώς το κάτω χείλος της -δεν μπόρεσε να μην το κάνει. Σταμάτησε αμέσως σα να συνήλθε αλλά έτρεμε.
-Αυτό δεν ήταν φιλί, της ψιθύρισε.
Εκείνη κόλλησε ολόκληρη πάνω του.
-Κι αυτό δεν είναι αγκαλιά αν το θες. Πόσο ήθελα να νιώσω το σώμα σου...
-Σε παρακαλώ, άσε με.
Κατάφερε να ξεφύγει. Πήρε μια ανάσα. Θα γύριζε στο δωμάτιό του αλλά τότε είδε πως ήταν κι η Claudia εκεί.

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Feb 03, 2017 7:32 pm

Η Σόφι είναι thymos thymos ahora vas a ver kalaaaaa Δε φτάνει που τον άφησε πρώτη, βρίσκεται στο σπίτι το άντρα της, του την έπεσε και μετά τον αρραβώνα του. Αλλά κι ο Λεάντρο δε φαινόταν να έχει κανένα δέσιμο με την Κλαούδια, μάλλον για να απομακρυνθεί από το απαγορευμένο την είχε. Στην Μπετίνα εύχομαι να τα βρει με τον Λούσιο, να μείνει ελεύθερη η Λουχάν για να γίνει τίποτα με την παλιά της αγάπη xixi
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Mar 19, 2017 2:06 pm

Capítulo 65

Η Claudia δεν είχε δει τίποτα που να αποδύκνειε απιστία. Ωστόσο η ερωτική ένταση ανάμεσα στους δύο ήταν εμφανής. Κούνησε το κεφάλι με μια έκφραση αποδοκιμασίας και έτρεξε στο δωμάτιό της. Ο Leandro την ακολούθησε. Εκείνη πρόλαβε να κλείσει την πόρτα. Ίσα που σκούπισε τα μάτια της από τα δάκρυα που της είχε φέρει ο θυμός και την ξανάνοιξε. Ο νεαρός στεκόταν απέξω και φώναζε. Δεν ήταν διατιθεμένη να γίνει πρωταγωνίστρια μιας παράστασης που αύριο θα συζητούσε η μισή Μαδρίτη.
-Τι θες;
Τον κάρφωσε με ένα βλέμμα που πετούσε φλόγες. Πίεζε τα σταυρωμένα χέρια πάνω στο σώμα της για να μην του τραβήξει τα μαλλιά. Ήταν μεγάλη για να επιτίθεται έτσι.
-Όταν άκουσα το πιάνο κατέβηκα στο σαλόνι γιατί εδώ κανένας δεν παίζει πιάνο και μου έκανε εντύπωση. Εκεί είδα τη Sophie... μου μίλησε λίγο αλλά μόνo αυτό. Τι σκέφτηκες αγάπη μου;
-Και έπρεπε να φιληθείτε γι αυτό;
-Ποιό φιλί, θα με τρελάνεις, δεν υπήρξε φιλί!
Την κοίταζε στα μάτια; Μπλόφαρε; Αν μπλόφαρε δε θα έπεφτε στην παγίδα. Αν όχι έτσι κι αλλιώς αυτή η σχέση ήταν τελειωμένη.
-Εντάξει, υποχώρησε η κοπέλα. Δεν φιληθήκατε αλλά είσαστε έτοιμοι να το κάνετε. Μη με περνάς για ηλίθια, δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω πράγματα που δε μου αρέσουν. Κι εσύ τρέμεις ακόμα, σε σιχαίνομαι!
-Όχι, δεν... Claudia έχω δικαίωμα να μιλήσω κι εγώ.
-Δε μίλησες;
-Τώρα είσαι αναστατωμένη.
-Γιατί εσύ δεν είσαι; κάγχασε η Claudia.
-Άκουσέ με σε παρακαλώ.
-Φύγε Leandro δε μου αρέσουν τα δράματα. Τώρα δεν μπορούμε να μιλήσουμε με ψυχραιμία. Αλλά κι αν μπορέσουμε να ξέρεις ότι εμείς τελειώσαμε εδώ. Τέλος.
-Καληνύχτα Claudia.
Ο Leandro άφησε την κοπέλα να κλάψει με την ησυχία της. Πήγε στο δωμάτιό του με το μυαλό γεμάτο σκέψεις. Ούτε αυτό το βράδυ μπόρεσε να κοιμηθεί.

Buenos Aires.
H Bettina γέμισε τη βαλίτσα με τόσα καινούργια καλοκαιρινά φορεματάκια που μετά χρειάστηκε να προσπαθήσει πολύ για να την κλείσει.
-Δε θα πάμε στο Λονδίνο δηλαδή; παραπονέθηκε η Francisca.
-Στο Λονδίνο αυτή την εποχή κάνει κρύο, πολύ κρύο κι όπως ξέρεις εγώ το κρύο δεν το αντέχω. Σου υπόσχομαι όμως να σε πάω όταν γίνω πιο μεγάλη και πιο διάσημη. Όχι μόνο στο Λονδίνο, θα γυρίσουμε όλη την Ευρώπη.
-Ναι καλά...
-Αν το υπόσχεται η αδερφούλα εσύ δεν πρέπει να την αμφισβητείς.
-Μέχρι τότε...
-Μη γκρινιάζεις, τα χρόνια περνάνε γρήγορα θα το δεις.
-Μάλλον θα πρέπει να προσεύχομαι να θέλει να πάει και ο Lucio στην Ευρώπη.  
-Μην είσαι  κακιά.
-Θα είμαι όσο κακιά θέλω! Μια φορά σου ζήτησε να χορέψετε και αμέσως γέμισες ελπίδες. Είμαι σίγουρη πως θα χόρεψε με καμιά δεκαριά κορίτσια ακόμη.
-Ναι και λοιπόν; Πόσες φορές πρέπει να στο εξηγήσω; Δεν ελπίζω κάτι, το ξέρω πως είναι αδύνατον, αυτό που θέλω είναι να είμαι κοντά του, να νιώθω κοντά του... Δεν μπορώ να τον αισθάνομαι μακρυά κι εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις...
-Ξέρω, μέχρι να ερωτευθώ. Τελικά πρέπει να είναι ένα πολύ χαζό συναίσθημα.
-Να πω ότι δεν είναι; Αλλά χαζό ξεχαζό είναι μια αρρώστια που όλοι την περνάνε.
-Και πώς θα κλείσει το θέατρο τον Δεκέμβρη; Εγώ ήξερα πως τέτοιες εποχές περιμένουν οι καλλιτέχνες να βγάλουν λεφτά.
-Θα κλείσει γιατί έτσι θέλει η ντίβα μας η Luján Solari.
-Γιατί ντίβα; Η ντίβα δε θα έπρεπε να είσαι εσύ;
-Όχι εγώ δε θα μπορούσα να είμαι ποτέ έτσι. Είναι απρόσιτη και φαίνεται πως έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της. Έχει τους λόγους της που θέλει να βρεθεί στην Bahía αλλά αυτοί οι λόγοι παραμένουν ένα μυστήριο για μας.
-Ποιός ξέρει, φαντάζομαι θα είναι λόγοι σοβαροί.
-Μπορεί απλώς ιδιοτροπία της. Και νομίζω εμένα δε με συμπαθεί.
-Πως να σε συμπαθεί; Αφού θες το αγόρι της.  

Μαδρίτη
-Σήμερα δε θα δεις αν είσαι όμορφος;
Ο Brian μπορεί να εκφράστηκε σκωπτικά καταλάβαινε όμως πως κάτι είχε στενοχωρήσει τον Leandro. Ήταν κάποια ώρα που είχε ξαπλώσει πάνω απ' τα σκεπάσματα του κρεβατιού με τα χέρια σταυρωμένα χωρίς να βγάζει μιλιά.
-Ξέρεις Brian... Φαντάστηκα τόσες φορές πόσο ευτυχισμένοι θα είμαστε με την Claudia... Θα είμαστε χαρούμενοι μαζί και μαζί με τα παιδιά που θα κάναμε. Και το πρωί ούτε μου μίλησε καλά καλά.
-Με συγχωρείς που θα στο πω αλλά οποιοσδήποτε άλλος στη θέση σου ούτε καν θα σκεφτόταν να παντρευτεί από τώρα. Τα κορίτσια τρελαίνονται για σένα, αν είχα εγώ αυτή την εμφάνιση... πρώτα θα έβγαινα με όσες περισσότερες μπορούσα και μετά... αν έφτανα σε μια ηλικία, δε λέω, μπορεί και να παντρευόμουν.
-Εμένα δε μ' ενδιαφέρει να καταρρίψω κάποιο ρεκόρ.
-Μη νιώθεις ενοχές για την Claudia. Σκέψου μόνο ότι οι σχέσεις και οι αρραβώνες χαλάνε, μες στη ζωή είναι κι αυτά. Και ο καθένας αν είχε μια καλλονή να τον περιτριγυρίζει όπως η Sohie...
Το έντονο βλέμμα του Leandro έκανε τον Brian να σταματήσει. Κάτω από αυτό το πορτοκαλί κεφάλι υπήρχε τελικά ένα μυαλό που έπαιρνε στροφές.
-Ναι εγώ φταίω. Όλα τα κάνω λάθος. Η Claudia με έπιασε με τη Sophie. Όχι πως κάναμε κάτι δηλαδή, αλλά δε θέλει ν' ακούσει κουβέντα. Μου είπε πως με σιχαίνεται.
-Κι αν σε συγχωρούσε θα τα ξαναφτιάχνατε;
-Δε θα με συγχωρήσει. H Claudia δεν είναι απ' αυτές που θα κάνανε τα στραβά μάτια για να βολευτούνε με έναν άνδρα. Είναι περήφανη. Για το μόνο πράγμα που είμαι σίγουρος είναι πως μ' αγαπούσε. Και όποιος αγαπά δεν μπορεί να καταπιεί κάτι τέτοιο.
-Και δε θες να σε συγχωρήσει.
-Φυσικά και θέλω.
-Όμως εσύ είπες πως είναι περήφανη. Αν σε δεχόταν ξανά θα έπεφτε στα μάτια σου, θα γινόταν μια γυναικούλα που συμβιβάζεται είτε από συμφέρον είτε από αδυναμία.
-Έχεις δίκιο. Αυτό που κατά βάθος θα ήθελα δεν είναι να με συγχωρήσει, θα ήθελα να πιστέψει πως είμαι αθώος. Και είναι αρκετά έξυπνη για να πιστέψει κάτι τέτοιο.
Ο Brian άργησε να μιλήσει, σα να σκεφτόταν κάτι.
-Δηλαδή έχετε τελειώσει τώρα; Οριστικά;
-Καθώς φαίνεται...

Η επόμενη μέρα ήταν δύσκολη για την Claudia. Έτριβε με μίσος τα ασημικά και έκανε όλες τις δουλειές που είχε αμελήσει για να εκτονώσει τον θυμό και την στενοχώρια της. Είχε αποχαιρετήσει τον Leandro ξερά προσπαθώντας να κρύψει πόσο την είχε επηρεάσει το χθεσινό περιστατικό και είχε σερβίρει με ψυχραιμία την κυρία της ενώ την ίδια ώρα ήθελε να της βγάλει τα μάτια. Μετά το πρωινό εκείνη πήγε στην κρεβατοκάμαρά της και μέχρι να γυρίσει ο Eduardo δεν βγήκε από κει. Δεν θέλησε να την προκαλέσει κοιτάζοντάς την με το βλέμμα της νικήτριας, εξαφανίστηκε, ποιος ξέρει, ίσως ντρεπόταν λίγο. Τώρα την καταλάβαινε κάπως. Δύσκολο να βλέπεις όλη την ώρα την γυναίκα που αγκαλιάζει αυτός που αγαπάς. Φυσικά η περίπτωση δεν ήταν ίδια. Η Sophie είχε πάρει μια απόφαση, ήταν πια παντρεμένη. Ήθελε να πει τι έγινε στην Sandra αλλά δεν ήταν έτοιμη, είχε ενθουσιαστεί με τον γάμο, τώρα πόσο θα απογοητευόταν...
Όταν το απόγευμα πέρασε από την έπαυλη ο κύριος Jonatas ένιωσε λίγη ανακούφιση σα να έβλεπε έναν παλιό φίλο.
-Λυπάμαι αλλά ο κύριος Contreras δεν είναι εδώ, του ανήγγειλε.
-Είναι δικό μου λάθος φαίνεται πως πρέπει πια να ειδοποιώ για τις επισκέψεις μου.  
-Η αλήθεια είναι ότι σπάνια βρίσκεται σπίτι τελευταία. Όλη τη μέρα είναι στο νοσοκομείο και γυρνά μόνο για να κοιμηθεί...
-Η κατάσταση του αδερφού του δε βελτιώθηκε καθόλου να υποθέσω;
-Ο κύριος Contreras δε μιλά πολύ αλλά νομίζω πως όχι.
-Είναι ώρα να πηγαίνω τότε. Και να μην το ξεχάσω, συγχαρητήρια για τον αρραβώνα.
-Κύριε Jonatas... σταθείτε λίγο, παρακάλεσε η Claudia τον παλιό της εργοδότη που παρά τα τελευταία του λόγια δεν φαινόταν έτοιμος να φύγει.
-Τι είναι;
-Να έλεγα μήπως... σκεφτόμουν να φύγω απ' το σπίτι... έλεγα μήπως ξέρετε αν κάπου θέλουν μια κοπέλα... ξέρετε δε φοβάμαι τη δουλειά και μπορώ να κάνω οτιδήποτε, συμπλήρωσε η Claudia δείχνοντας ασυναίσθητα την στολή της.
O Jonatas κάθισε στον καναπέ και εκείνη έκανε το ίδιο.
-Δεν είναι εποχή για προσλήψεις. Όλοι διώχνουν κόσμο δεν παίρνουν. Εγώ δεν έχω κάνει απολύσεις αλλά πριν μια βδομάδα έφυγε μια υπάλληλος και χάρηκα που δε θα πρέπει πια να την πληρώνω. Όμως γιατί σ' απασχολεί, δε θα φύγεις λίγες μέρες έτσι κι αλλιώς;
-Όχι, με τον Leandro τελικά δε θα παντρευτούμε. Χωρίσαμε.
Ο άνδρας ακούμπησε το χέρι του στον ώμο της.  
-Μη στενοχωριέσαι, για κάθε γυναίκα υπάρχει ένας άνδρας.
-Ναι, μάλλον.
-Κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά γιατί μια κοπέλα που ετοιμάζεται να παντρευτεί πρέπει να λάμπει... κι εσύ δεν λάμπεις.
-Τι ωφελεί να αρνηθώ ότι είμαι λυπημένη. Αλλά θα περάσει κι αυτό.
-Θα περάσει, να είσαι σίγουρη.
Ο Jonatas απέσυρε το χέρι του.
-Η Belén και η Sandra...
-Παρακαλώ μην πείτε τίποτα, θα στενοχωρηθούν και αυτές...
-Εντάξει, αλλά το τι σκέφτονται οι άλλοι δεν είναι το σημαντικότερο.
-Λυπάμαι γιατί είχαν ενθουσιαστεί... Φυσικά και δεν σκοπεύω να το κρατήσω μυστικό κύριε αλλά θα ήθελα να το μάθουν από μένα.
-Φυσικά, το καταλαβαίνω. Και συμφωνώ.  
Έμειναν λίγο αμίλητοι. Ο Jonatas σηκώθηκε.
-Θέλω να ξέρεις ότι μπορείς να υπολογίζεις σε μένα. Και γι αυτό που μου είπες... θα δω αν μπορώ να κάνω κάτι.
-Σας ευχαριστώ πολύ, ειλικρινά, απάντησε η Claudia αποχαιρετώντας τον.
-Και να θυμάσαι πως κανένας άνδρας δεν αξίζει να κλαις γι αυτόν.
-Μπορώ να σας το υποσχεθώ πως δε θα ξαναγίνει.
-Έτσι μπράβο, όλη η ζωή είναι μπροστά σου κορίτσι μου.
Η Claudia έκλεισε την πόρτα και σωριάστηκε στον καναπέ. Ίσως δεν ήταν σωστό που μιλούσε με τον Jonatas σαν να είχε έρθει για εκείνη, ίσως δεν ήταν σωστό να κάθεται στον καναπέ, αλλά τι σημασία είχε... Είχε λυπηθεί και κουραστεί πολύ.  

-Θα παίξουμε τένις, θέλεις να παίξεις μαζί μας;
Ο Brian έκανε την πρόταση στον Leandro ελπίζοντας ότι το παιχνίδι θα βελτίωνε τη διάθεσή του.
-Θα είναι και ο Manuel;
-Όχι, ο Manuel σαλιαρίζει με την Patty. Και είναι καιρός να σταματήσετε να μαλώνετε, τι έχεις μαζί του;
-Καλά, έτσι κι αλλιώς δεν έχω όρεξη να παίξω. Όχι, ο Manuel δε φταίει για όλα... συνέχισε ο Leandro σα να μονολογούσε.
Σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή στο σαλόνι δίπλα στο πιάνο όταν τα χείλη του ενώθηκαν με της Sophie. Και την στιγμή που το σώμα της κόλλησε στο δικό του κι ήταν σα να μοιράζονται τον ίδιο πυρετό. Ένα ρίγος είχε διαπεράσει ολόκληρο το κορμί του και κάθε φορά που το θυμόταν ανατρίχιαζε. Αν γινόταν ποτέ γιατρός θα ήθελε να κάνει εγχειρήσεις που αφαιρούν από τους εγκεφάλους τις σκέψεις που δεν είναι σωστό να γίνονται. Μήπως είχε ξεχάσει πόσο τον είχε πληγώσει;
-Θα αλλάξω τα εισητήριά μου και θα φύγω το συντομότερο δυνατόν, είπε στον Brian. Δε θα παντρευτώ και δεν έχω πια κανένα λόγο να μένω εδώ. Η παρουσία μου κάνει κακό σε όλους.

La Bahía con las hadas.
Θα μπορούσε να κοιμάται ώρες ακόμη αν δεν ήταν αυτή η μυρωδιά που τον προσκαλούσε στο τραπέζι: η σούπα με κοτόπουλο και σπανάκι που μαγείρευε η Lucia! Τεντώθηκε και σηκώθηκε να πάει στο μπάνιο να πλυθεί. Κοιτάχτηκε για δύο δευτερόλεπτα στον καθρέπτη. Το χθεσινό ξενύχτι τον έκανε να δείχνει κουρασμένος. Στην Bahía δεν υπήρχαν πολλές επιλογές όποιος όμως ήθελε να διασκεδάσει με ωραία συντροφιά έβρισκε πάντα τον τρόπο να το κάνει. Χρειαζόταν ξύρισμα όχι όμως τώρα, τώρα τον περίμενε η σούπα.
-Καλημέρα μητριούλα.
-Ξέρεις τι ώρα είναι;
-Όχι, η σούπα είναι έτοιμη; Θα φάω κατευθείαν μεσημεριανό, βλέπεις σου έρχομαι και οικονομικός.
-Μόλις έγινε, απάντησε η Lucia και άρχισε να σερβίρει.
-Τέλεια!
-Σ' αυτό το σπίτι ξέρεις μόνο να κοιμάσαι και να τρως. Τα πράγματα είναι δύσκολα μ' αυτούς τους αναθεματισμένους τους Andersen.
-Γιατί, εσύ δεν έλεγες πως όλοι οι άνθρωποι διαφθείρονται;  
-Πέσαμε στην περίπτωση. Και το ειρωνικό είναι πως όντως η Noelia δεν είναι κόρη τους.
-Και πώς το έμαθες αυτό;
-Δεν το έμαθα το ξέρω. Τι σχέση μπορεί να έχει η μαυριδερή με αυτό το χλωμό κόκκινο πράγμα;
-Καμιά φορά συμβαίνει, δε μοιάζουν όλα τα παιδιά με τους γονείς τους. Θα πήρε από κανέναν άλλον συγγενή.
-Όχι, η Noelia και η Ana δεν είναι συγγενείς σίγουρα. Πάντα υπερισχύουν τα σκούρα χρώματα.
Η μητριά του μιλούσε με τόση βεβαιότητα που ο Mateo θα ήταν μάταιο να επιμείνει. Έβαλε άλλη μια κουταλιά στο στόμα του.
-Τους μίλησες ευθέως;
-Όχι, είναι πολύ τίμιοι για να κάνω την πρόταση έτσι. Και φαίνεται πως δεν μ' εμπιστεύονται. Δεν ξέρω γιατί αλλά μαζί μου είναι πολύ επιφυλακτικοί. Δεν καταλαβαίνω τι μπορεί να έκανα λάθος.
-Είναι πιο έξυπνοι απ' ότι περίμενες φαίνεται.
-Ναι δυστυχώς. Ούτε η χαζοχαρούμενη Noelia είναι πρόθυμη να γίνει φίλη μου. Εσύ όπως είπαμε, να την έχεις από κοντά.
-Μάλιστα μητριούλα.
Τελείωσε το πιάτο του ευχαριστημένος και σηκώθηκε να το ξαναγεμίσει. Χαμογελούσε. Το καλοκαίρι είχε φτάσει, το μέρος ήταν υπέροχο, έμενε μόνος του με την Lucia που του έφτιαχνε νοστιμότατο φαγητό και μάλιστα του έδινε εντολή να έχει από κοντά την κοκκινομάλλα . Άλλο που δεν ήθελε, η μικρή ήταν κουκλίτσα και όλα όσα τον ενοχλούσαν στις γυναίκες εκείνη τα έκανε χαριτωμένα, τον απόπαιρνε χαριτωμένα, διαμαρτυρόταν χαριτωμένα... Η Lucia την έβρισκε άσχημη μάλλον γιατί ποτέ δεν της άρεσε τίποτα. Ενώ για εκείνον εκείνη την ημέρα όλα ήταν ωραία.  

Μαδρίτη.
Μετά τη μισή παρτίδα τένις που κατόρθωσε να βγάλει ο Brian ιδρωμένος και λαχανιασμένος πήγε να βρει τον Manuel.
-Όση γυμναστική και να κάνεις είσαι πάντα ένας χοντρός, του πέταξε εκείνος κοιτώντας την κοιλίτσα που δεν κρυβόταν κάτω από το στενό άσπρο φανελάκι.
-Ξέρω κάτι που σ' ενδιαφέρει. Ο Leandro και η Claudia χωρίσανε.
-Και γιατί να μ' ενδιαφέρει εμένα αυτό;
-Αφού πήγες να της μιλήσεις πίστευα πως σου αξίζει να το μάθεις. Μάλλον έκανα λάθος.
-Περίμενε!
Ο Manuel είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να κρύψει την ευχαρίστησή του ξαφνικά όμως η έκφρασή του σκλήρυνε σαν να είχε το πρόσωπό του υπακούσει σε κάποια ανώτερη αρχή.
-Και που της μίλησα τι έγινε; Με έδιωξε σαν το σκυλί.
-Νόμιζα πως είσαι απ' αυτούς που δεν τα παρατάνε στο πρώτο εμπόδιο σαν κλαψιάρικα κοριτσάκια. Δεν περίμενα ότι θα σε πλήγωνε τόσο πολύ.
-Λέγε ό,τι θες. Εγώ έχω κορίτσι και καλό θα ήταν να βρεις κι εσύ ένα για να μην ασχολείσαι μαζί μου. Μη με ενοχλήσεις ξανά.

Ξημέρωσε άλλη μια δύσκολη μέρα. H Claudia δεν ήταν από τους ανθρώπους που θα περνούσαν όλη την ώρα στο κρεβάτι επειδή ήταν θλιμμένη -ακόμα κι αν δεν το πρόσεχε κανείς. Σηκώθηκε νωρίς και κοίταξε το σκοτάδι απ' το παράθυρο. Άνοιξε το φως του κομοδίνου της για να περάσει τις κλωστές σε ένα κέντημα που της είχε χαρίσει η Belén και τόσο καιρό δεν το είχε καν αρχίσει. Όταν σιγουρεύτηκε ότι η "μεγαλειοτάτη" είχε ξυπνήσει πήγε να της ζητήσει άδεια να βγει. Τότε σκέφτηκε πως η Sophie είχε πολύ θράσος! Βρισκόταν με τον αγαπημένο της στο σπίτι του συζύγου της χωρίς να τον υπολογίζει καθόλου! Μα καλά δε φοβόταν μήπως κάποιος τους έπιανε και μιλούσε στον κύριο Eduardo; Όχι, στο βλέμμα της δεν υπήρχε καμιά ντροπή, σα να μην είχε συμβεί τίποτα, της φάνηκε μόνο λίγο περισσότερο διαλλακτική.
Βρήκε την Sandra πάλι στην αγορά. Της τα διηγήθηκε όλα.
-Μα ουσιαστικά δεν είδες τίποτα, συμπέρανε εκείνη.
-Ναι θα μπορούσα να πω πως δεν είδα τίποτα αλλά δε θέλω να εθελοτυφλώ όπως ο Contreras. Είδα πως κοιτιόντουσαν και πόσο ήθελαν ο ένας τον άλλον. Ακόμα κι αν έτρεξε πίσω μου δεν έκανε τα πάντα για να με πείσει να τον συγχωρήσω, τι σου λέει αυτό;
-Δηλαδή χωρίσατε οριστικά φιλενάδα;
-Δεν υπάρχει κανένας και τίποτα που θα μπορούσε να με κάνει ν' αλλάξω γνώμη. Φταίω που παρασύρθηκα ενώ μέσα μου καταλάβαινα πως δεν πρέπει να τον εμπιστευθώ. Και τώρα πρέπει να πω σε όλους πως δε θα γίνει γάμος κι ας έγινε αρραβώνας, τι ρεζιλίκι κι αυτό!
-Α μη το σκέφτεσαι, αυτό σε λίγο θα ξεχαστεί, σε διαβεβαιώνω. Κι εσύ θα βρεις κάποιον καλύτερο...
-Όχι, χίλιες φορές όχι, καλύτερα μόνη, όλοι οι άνδρες ίδιοι είναι, δεν είδα τίποτα καλό απ' αυτούς. Αλήθεια ο κύριος Roca δε σας είπε τίποτα;
-Όχι αλλά τον είδα προβληματισμένο.
-Έχει οικονομικές δυσκολίες, θα είναι απ' αυτό.
-Είναι περισσότερο προβληματισμένος από τότε που έφυγες εσύ Claudia.
-Πώς σου ήρθε αυτό; Ιδέα σου θα είναι.    

La Bahía con las hadas.
Ησυχία και μοναξιά. Ο Mateo πάλι έλειπε απ' το σπίτι και αυτό την λυπούσε περισσότερο απ' ότι συνήθως. Ποιός ξέρει με ποιες γυρνούσε, ίσως κυνηγούσε πάλι αυτό το τερατάκι τη Noelia που αντί για λεφτά ήταν πιθανό να της έφερνε τελικά στεναχώριες. Τι να έκανε; Να πήγαινε να ψάξει μήπως έχει ξεμείνει κανένα απ' αυτά τα βιβλιαράκια με τα ζωάκια που άρεσαν τόσο στην Annete για να τα κάνει χίλια κομματάκια και να τα πετάξει στα σκουπίδια;
Πέρασε την πόρτα της κουζίνας. Θα ζέσταινε το φαγητό, ζεστό ήταν πιο νόστιμο. Ένα μειδίαμα για τον Mateo, του αρέσει πολύ να τρώει αυτού του παιδιού. Απ' έξω ερχόταν ένας ήχος σαν σύρσιμο. Κοίταξε απ' το παραθυράκι. Ήταν η γειτόνισσα η κυρία Lorenza που δυσκολευόταν με την τεράστια βαλίτσα της.
-Τώρα μας υποχρέωσες κι εσύ, μουρμούρισε και γύρισε ν' ανακατέψει ελαφρά την σούπα.
Τόσο καιρό την περίμενε μήπως της αποκαλύψει την "κρυψώνα" του Ailber Bosco. Τώρα που γύρισε την είχε βρει μόνη της. Όμως η αδύνατη μελαχρινή γυναίκα δεν της ήταν εντελώς άχρηστη. Η Lorenza ήταν κοινωνική, αγαπητή σ' όλον τον κόσμο, τα ήξερε όλα για την Bahía, θα μπορούσε να της αποσπάσει πληροφορίες. Οι Andersen Silveira είχαν κι αυτοί μυστικά, ήταν σίγουρη γι αυτό.

Λίγες μέρες μετά.
Μαδρίτη.
Η Claudia δεν είχε καμιά όρεξη να δει τον Leandro όμως όταν κατάλαβε πως είχε αργήσει, άρχισε ν' ανησυχεί. Μήπως είχε κανένα ατύχημα; Έτρεξε αμέσως στην πόρτα όταν άκουσε το κουδούνι. Οι δυο νέοι χαιρετήθηκαν. Λίγο ψυχρά, όχι όπως τις άλλες φορές. H Sophie κρύφτηκε πάλι πίσω απ' την πόρτα της κουζίνας. Ένιωθε την καρδιά της να σταματά και μετά να χτυπά γρήγορα και δυνατά.
-Άργησα γιατί πήγα να βγάλω εισιτήρια, έδωσε ο Leandro εξηγήσεις χωρίς να του ζητηθεί. Έκλεισα για τη Δευτέρα.
-Μα θα χάσεις πολλά μαθήματα.
-Δε θα καταστραφεί η ζωή μου από αυτό. Πήρα δυο εισιτήρια.
Το βλέμμα της κοπέλας ήταν έντονο και σκληρό. Είχε σταυρώσει τα χέρια σε μια στάση αμυντική απέναντι στον τέως αγαπημένο της που έδειχνε αμήχανος χωρίς διάθεση να παλέψει για κάτι.
-Δεν πιστεύω να νομίζεις πως θα σ' ακολουθήσω.
-Όχι... Ήμουν πολύ αφηρημένος γι αυτό. Θέλω να σου πω ότι λυπάμαι.
-Σε παρακαλώ Leandro το μόνο που μου έλειπε είναι να σ' ακούω να απολογείσαι. Θα ένιωθα πολύ ηλίθια μ' αυτό. Καλύτερα να μου έλεγες ψέματα και να μ' έβγαζες τρελή. Θυμάσαι που μου έλεγες πως μπορώ να σ' εμπιστεύομαι και να σ' αφήσω να είσαι εσύ ο αρχηγός; Δεν το άξιζες τελικά!
Η Claudia θα μπορούσε να είχε πει κι άλλα πιο σκληρά και πικρά. Όμως οι μέρες που είχαν μεσολαβήσει είχαν καταλαγιάσει την οργή της για τον φίλο της και τον ίδιο της τον εαυτό, ο πόνος είχε υποχωρήσει, "ανάρρωνε" ταχύτατα και δεν περίμενε πως δε θα την κατέβαλε η θλίψη σε μια τέτοια περίπτωση.
-Claudia... το ξέρω πως δε γίνεται να σου ζητήσω να έρθεις μαζί μου αν και θα το ήθελα πολύ. Αλλά επειδή φεύγω και δε θα ξαναειδωθούμε μπορείς να μου πεις ότι δε θα με μισείς για πάντα; Το ξέρω ότι ακούγεται εγωιστικό αλλά θα ήθελα να το ακούσω, σε παρακαλώ.
-Φυσικά και δε θα σε μισώ για πάντα. Αυτό που έχω μάθει είναι ότι κανένα μίσος δεν κρατά για πάντα, ούτε τώρα που με απογοήτευσες σε μισώ. Και μάλλον και καμιά αγάπη δεν κρατά για πάντα, πρόσθεσε με έναν ελαφρύ στεναγμό.

Γέμισε άλλο ένα ποτηράκι. Αυτές οι αγάπες χρόνων δε σβήνουν έτσι με μια απόφαση. Σ' αυτές τις δύσκολες στιγμές κατέφευγε πάλι στο αλκοόλ όπως θα κατέφευγε σε έναν παλιό φίλο από τον οποίο είχε απομακρυνθεί. Το τρίτο η Patricia του το πήρε από το χέρι.
-Νομίζω ήπιες αρκετά. Σήκω να με συνοδεύσεις σπίτι μου, δε μ' αρέσει άλλο εδώ.
Την κοίταξε. Η ντροπαλή του συμμαθήτρια είχε αρχίσει να μπαίνει για τα καλά στον ρόλο της συζύγου. Αυτή που αρχικά κοιτούσε το ταβερνάκι σα να είχε μπει σε κάποιο άντρο ακολασίας εγκληματίστηκε γρήγορα και τώρα του έδινε εντολές.
-Αν είναι να έχω έναν στρατηγό ας έχει τουλάχιστον όμορφα γαλανά μάτια.
Το είπε περισσότερο για να δείξει συγκατάβαση. Φώναξε για τον λογαριασμό. Η Patricia έβαλε το παλτουδάκι της.
-Ελπίζω μόνο να μην παραπατάς.
-Πολύ αστείο.
-Κοίτα Manuel. Εγώ σ' αγαπάω και δε θα αφήσω καμιά να σε πάρει από μένα.
Κρεμάστηκε από το μπράτσο του για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι είναι μαζί.  

La Bahía con las hadas.
H Ana είχε στείλει τη Noelia στο μαγαζάκι της κυρίας Simona ν' αγοράσει ύφασμα. Εκείνη είδε στην είσοδο τον Mateo.
-Μη μου πεις ότι κι εσύ ενδιαφέρεσαι ν' αγοράσεις υφάσματα.
-Όχι, ήρθα να δω την κυρία Simona που είναι καλή οικογενειακή φίλη.
-Α γνωρίζεις και την κυρία Simona, τελικά δεν υπάρχει άνθρωπος στην Bahía που να μην είναι φίλος σου.
-Πώς, υπάρχει κάποια που θα ήθελα να είναι πιο πολυ φίλη μου αλλά δε μου φέρεται όπως πρέπει.
-Και τι θέλεις να πεις με αυτό παρακαλώ;
-Να με κρατά σε απόσταση και λέει πάντα όχι. Για παράδειγμα, Noelia σήμερα είναι μια πολύ ωραία μέρα, τι θα έλεγες να πάμε μια βόλτα στην παραλία;
-Φυσικά, γιατί όχι;
-Αλήθεια;!
-Ναι αλλά όχι τώρα, έχω πολλά να κάνω.
-Τότε πότε να συναντηθούμε;
Η Noelia σήκωσε το βλέμμα στην πινακίδα του μαγαζιού.
-Αχ αυτός ο χώρος μου θυμίζει κάποια πρώτα ραντεβού με τον Julio!    

Μαδρίτη.
Η αλήθεια για την υγεία του Evaristo ήταν ότι είχε μάλλον διαφύγει τον κίνδυνο. Όχι μόνο αυτό, το τελευταίο διάστημα είχε διοχετεύσει όλη του την ενέργεια στο να βρίζει τον αδερφό του και να μαλώνει μαζί του κάθε φορά που εκείνος τον επισκεπτόταν. Και ο Contreras γύριζε στην έπαυλη πικραμένος και αγανακτισμένος, έλεγε από μέσα του πως δε θα πήγαινε να τον ξαναδεί και πως του άξιζε να πεθάνει να γλιτώσει κι η κοινωνία απ' αυτόν τέτοιο κάθαρμα που ήταν και το επόμενο πρωί ήταν πάλι εκεί για να δει πως πάει. Δεν έλεγε τίποτα σε κανέναν, ούτε στην Sophie.
Έτσι φορτισμένος επέστρεψε κι εκείνη τη μέρα σπίτι και κάθε λογικός άνθρωπος θα περίμενε να ξεκουραστεί πρώτα πριν του αναγγείλει το οτιδήποτε όμως ο Leandro δεν άντεχε να περιμένει να πει τα νέα:
-Κύριε Contreras τη Δευτέρα μετά το μάθημα θα πάω κατευθείαν στο λιμάνι. Θα περιμένω το απόγευμα να σαλπάρει το πλοίο.
Η κουβέντα κανονικά θα έπρεπε να εξελιχθεί κάπως έτσι: ο Contreras να ρωτούσε τι είχε συνεννοηθεί με τη διεύθυνση του κολεγίου και τι θα γινόταν με τα μαθήματά του και ακόμα να προσφερόταν να τον πήγαινε ο ίδιος. Όμως όλοι το ξέρανε πως ο Leandro μπορούσε να πάρει ακόμα και πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μόνο με το όνομά του και οι υποκριτικές ευγένειες δεν βρήκαν χώρο εκείνη τη στιγμή.
-Τι εννοείς θα πας στο λιμάνι; Θα φύγεις πριν τον γάμο; Και η Claudia;
-Με την Claudia χωρίσαμε. Νόμιζα πως θα σας ευχαριστούσε το νέο.
-Να με ευχαριστήσει; Είχες σκοπό να εξαντλήσεις και την τελευταία μέρα για να μου σπάσεις τα νεύρα και λες πως θα μ' ευχαριστήσεις που θα φύγεις; Γιατί χωρίσατε Leandro;
-Γιατί είχατε δίκιο. Είμαι πολύ νέος για να παντρευτώ, έστω και την τελευταία στιγμή το κατάλαβα και στην Claudia καταλαβαίνετε πως δεν άρεσε αυτό.
Ο Leandro κοιτούσε τον Contreras στα μάτια και όλη η στάση του έδειχνε πως ήταν ειλικρινής. Η φαντασία όμως του Contreras είχε ήδη πλάσει έντονες σκηνές.
-Να φύγεις και να μην ξαναγυρίσεις Leandro!
O Eduardo έσπρωξε με δύναμη στο πάτωμα ένα φωτιστικό, η μόνη πράξη βίας που ο νεαρός είχε δει από εκείνον.
-Είσαι ανώριμος, εγωιστής και κάνεις σαν παιδάκι. Ήταν βλακεία μου που πίστευα πως θα έδειχνες τουλάχιστον κάποιο σεβασμό για όλα αυτά τα χρόνια που σε ανέχομαι! Να πας στον διάβολο, με έχεις κουράσει πια, ίδιος ο πατέρας σου είσαι, φώναξε ο Contreras και έτρεξε γεμάτος οργή στην κρεβατοκάμαρα.
-Sophie! Άνοιξε την πόρτα Sophie!

Fin de capítulo.

_________________


Last edited by mel on Mon Mar 27, 2017 7:47 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue Mar 21, 2017 9:26 am

Ξεσάλωσε ο Κοντρέρας αλλά ποιος τον αδικεί; Φαντάζομαι τώρα που χώρισαν οι Λεάντρο-Κλαούντια, θα μείνει ο δρόμος ανοιχτός για να γνωρίσει ο Λεάντρο τη Νοέλια;
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue Mar 21, 2017 1:16 pm

Καταλαβαίνω πως σας έχω σπάσει τα νεύρα Embarassed αλλά δεν μπόρεσα να επισπεύσω περισσότερο τις εξελίξεις No , έπρεπε να ασχοληθώ με κάποια πρόσωπα που δε θα αφήσουν ήσυχο τον ήρωά μας ούτε στην άλλη άκρη της γης! Το θέμα δεν είναι να είναι αδέσμευτος ο Λεάντρο όταν γνωρίσει τη Νοέλια αλλά να φτάσει καμιά φορά στην Αργεντινή κι αυτό θα γίνει σε δύο επεισόδια επιτέλους . Εκείνη βέβαια δε θα τον περιμένει και στο λιμάνι αλλά δε θ' αργήσουν να γνωριστούν. Πάντως Λεάντρο και Κλαούδια έχουν τελειώσει οριστικά.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed May 03, 2017 8:19 pm

Capítulo 66

H Sophie πέρασε μια ακόμα φορά την κόκκινη κλωστή στο εργόχειρο και μετά κοίταξε τον αναστατωμένο σύζυγό της.
-Η πόρτα είναι ανοιχτή, πώς κάνεις έτσι τρελάθηκες;
Κοίταξε σα χαμένος τον χώρο: ένα μεγάλο διπλό κρεβάτι, ένας καθρέπτης σε ξύλινο πλαίσιο με περίτεχνα σκαλίσματα, οι ντουλάπες, δύο κομοδίνα με μπορντό φωτιστικά, ο χρυσός πολυέλαιος, η τουαλέτα με τα ακριβά μπιμπελό και τις κασετίνες με τα κοσμήματα, η σύζυγος με τη βελόνα στο χέρι για να περάσουν οι (ατελείωτες) ώρες... Όλα όπως πάντα, όλα συνέθεταν ένα ήσυχο σκηνικό, μόνο η δική του παρουσία φόρτιζε την ατμόσφαιρα. Ο Leandro ήταν στο σαλόνι, μα τι φανταζόταν; Πως η γυναίκα του ετοίμαζε βιαστικά μια βαλίτσα για να φύγει με τον παράνομο εραστή της την οποία θα έκρυβε κάτω απ' το κρεβάτι μόλις άκουγε τα βήματά του (κοίταξε ασυναίσθητα στα πόδια του κρεβατιού); Η πόρτα φυσικά δεν ήταν κλειδωμένη, είχε μαγκώσει μόνο, άνοιξε χωρίς να βρει μεγάλη αντίσταση όταν την έσπρωξε με δύναμη για να ανακαλύψει ταπεινωμένος... την απόλυτη αταραξία. Η Sophie για πρώτη φορά του είχε μιλήσει χωρίς σεβασμό αλλά κι εκείνος για πρώτη φορά φερόταν παράλογα.
-Με συγχωρείς ζωή μου...
-Σε συγχωρώ αλλά θα μου πεις επιτέλους τι έβαλες με το μυαλό σου;
-Τίποτα... ξέρεις πως είναι τα πράγματα αυτό τον καιρό...
-Νομίζω πως κάτι μου κρύβεις, κάτι σημαντικό. Αν δεν είμαστε ειλικρινείς ο έναν με τον άλλον ο γάμος μας...
Την διέκοψε. Το ελαφρύ τρέμουλο στα χείλη πρόδιδε ότι θα έλεγε κάτι που δε θα του άρεσε καθόλου.
-Μόλις έμαθα ότι ο Leandro και η Claudia χωρίσανε.
-Το ξέρω.
-Πως το ξέρεις;
-Tο ρωτάς; Αφού όλη μέρα είμαι σπίτι.
-Ναι ήταν χαζή η ερώτησή μου. Απλώς ήταν κάτι που δεν το περίμενα.
-Εμένα δε με εκπλήσσει και τόσο. Ο Leando πάντα ήταν ανόητος και ανώριμος (δεν ξεχνούσε που τον είχε πιάσει αγκαλιά με την Claudia ακόμα κι αν εθελοτυφλούσε σε πολλά)
-Δε διαφωνώ... αλλά ας μην ασχολούμαστε άλλο μ' αυτό. Στο κάτω κάτω είναι κάτι που δε μας αφορά, πρόσθεσε ο Contreras καρφώνοντας με το βλέμμα τη Sophie.
-Ναι δε μας αφορά, ακούστηκε η δική της φωνή σαν αντίλαλος. Έπιασε πάλι το εργόχειρο.

La Bahía con las hadas.
Είχε ξυπνήσει από νωρίς αλλά δυσκολευόταν και να κουνηθεί ακόμα. Απ' έξω ακούγονταν γέλια και φωνές. Κοίταξε απ' το παράθυρο του καθιστικού. Η κυρία Lorenza υποδεχόταν με χαρά τις ανιψιές της που την αγκάλιαζαν λες και την είχαν αποχωριστεί εδώ και χρόνια. Τι φασαριόζα οικογένεια. Το μεγαλύτερο παιδί των Sabatini o Reynaldo ένα πολύ μελαχρινό αδύνατο αγόρι ήταν νευρώδες και υπερκινητικό, ικανό να αναστατώσει όχι μόνο την ήσυχη γειτονιά αλλά και όλη την κωμόπολη. Η μόλις έναν χρόνο μικρότερη Alina αν και κορίτσι δεν πήγαινε καθόλου πίσω σε αταξίες. Ίδια με τον αδελφό της και στην κοψιά και στα καμώματα (έναν μόνο τόνο λευκότερη) αποτελούσε το μισό εκείνου του τρομερού διδύμου. Η τρίτη στη σειρά ξανθούλα τότε Bettina φαινόταν καλό κοριτσάκι σε όποιον δεν την είχε πετύχει στις “κρίσεις” της, όταν χτυπιόταν σε μελοδραματικούς αυτοσχέδιους ή μη μονολόγους στην αυλή του σπιτιού. Το μωρό πάλι, με τα φρεσκοφυτρωμένα απαλά μαλλάκια του, τα γκριζογάλανα μάτια και τα λευκά ροδαλά μαγουλάκια έμοιαζε σωστό αγγελάκι τόσο καλόβολο όταν δεν πεινούσε, μόνο που πεινούσε δεκαπέντε φορές την ημέρα. Δυο διαβολάκια που χαλούσαν τον κόσμο, μια παλαβή μικρή που έδινε παραστάσεις μόνη της κι ένα μωρό που συνέχεια έκλαιγε... Μόνο η ανάμνηση έκανε τον πονοκέφαλο να δυναμώσει. Και η Annette τα λάτρευε τα σκασμένα. Εκείνη μόνο τον κύριο Tomasso ανεχόταν, καθόταν πάντα γαλήνιος στην βεράντα και διάβαζε την εφημερίδα του.
-Μητριούλα δεν ξύπνησες πολύ καλά σήμερα.
-Όχι με πονάει το κεφάλι. Κι εσύ δε βοηθάς.
-Να δω τι μπορώ να κάνω.
Ο Mateo έβαλε το χέρι του στο κεφάλι της, πάνω σ' εκείνα τα μαλλιά με τη σκούρα βυσσινί απόχρωση.
-Εδώ πονάς; ρώτησε κατεβάζοντάς το στο πίσω μέρος του κεφαλιού προς τον λαιμό.
-Αυτό δεν είναι σωστό Mateo... ψιθύρισε η Lucia που το απρόσμενο χάδι την είχε αποσπάσει λίγο από τον πόνο.
-Τι δεν είναι σωστό;
-Αυτή η οικειότητα.
-Γιατί, μια οικογένεια δεν είμαστε;
-Όχι εγώ παντρεύτηκα τον πατέρα σου δεν...
-Αν ήμουν ο θείος Bosco;
Η Lucia μούγκρισε συγκρατώντας όσα ήθελε να πει. Το άφησε και κλείστηκε στην μικρή καμαρούλα της. Ήθελα να κλάψει απ' τα νεύρα. Όλα πήγαιναν χάλια. Και ο μικρός έκανε κάτι ερωτήσεις...

H Bettina και η Francisca δεν ήταν οι μόνες πρωτευουσιάνες στην Bahía. H Luján Solari είχε καταφθάσει δυο μέρες πριν και έμενε στη γνωστή μοναδική πανσιόν με τον Lucio. Εκείνη τη στιγμή βρισκόταν στον όρμο κοντά στον λοφίσκο και περίμενε τον Hipolito. Για το ραντεβού είχε πάλι βάλει μεσολαβητή τον κακόμοιρο κύριο Bosco. Ο άνδρας δεν άργησε να έρθει. Αν δεν ήταν ο εγωισμός του θα είχε τρέξει αμέσως κοντά της όμως εκείνη είχε τρέξει για να φύγει μακριά του κάποιο καιρό πριν. Η περίσταση απαιτούσε να φερθεί με ψυχρότητα. Ο Hipolito Villareal δεν ξεχνούσε. Πλησίασε σαν τιμωρός.
-Έχω χάσει πολύ χρόνο μαζί σου Luján.
-Δεν υπάρχει πολύς ή λίγος χρόνος για μια μάνα που θέλει να μάθει για το παιδί της.
Ο ήχος της φωνής και η στάση του σώματος δεν ταίριαζαν με τα λόγια. Παρέπεμπαν σε μια γυναίκα έτοιμη για μάχη για κάποιο επαγγελματικό ίσως θέμα. Ο Hipolito δεν έκρυψε την δυσφορία του.
-Μου είχες στείλει ένα μήνυμα να σ' ενημερώσω όταν ο Leandro θα έφτανε στην Bahía. Δεν χρειάζεσαι όμως την δική μου ενημέρωση οι κατάσκοποι στο σπίτι μου βλέπω κάνουν καλή δουλειά. Όταν τις πετάξω στο δρόμο να δω τι θα έχουν να πουν.
-Ώστε είναι αλήθεια, θα έρθει ο Leandro; ρώτησε η Luján μαλακωμένη.
-Τον περιμένουμε τα Χριστούγεννα με την γυναίκα του.
Ένοιωσε σαν χτυπήματα από μαστίγιο να είχαν σχίσει τα μάγουλά της. Έμεινε κάποιες στιγμές αμίλητη.
-Με ποιά;!!!
-Με τη γυναίκα του, δε στο πρόφτασαν αυτό; Ο Leandro αυτές τις μέρες παντρεύεται και φυσικά θα έρθει εδώ με τη γυναίκα του.
-Μα ο Leandro είναι πολύ μικρός για να παντρευτεί.
-Έτσι το βλέπεις εσύ. Για να του δίνει ο νόμος τη δυνατότητα σημαίνει πως δεν είναι και τόσο μικρός.
-Ο νόμος! φώναξε η Luján με αγανάκτηση. Λες και ξέρουν αυτοί που γράφουν τους νόμους!
-Το θέμα είναι πως αποφάσισε να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια, συνεπώς εμάς, εμένα, την Rebecca και τον Facundo εννοώ θα μας αφήσει πίσω. Δεν χρειάζεται ν' αναφέρω τι θα γίνει με 'σένα που δεν είσαι τίποτα στη ζωή του.
-Hipolito σκέψου μια φορά στη ζωή σου ψύχραιμα και σοβαρά. Απάντησέ μου σαν πατέρας και όχι σαν άνδρας που είναι πάντα θυμωμένος μαζί μου. Σου φαίνεται λογικό όλο αυτό; Και η κοπέλα ποια είναι, τι ξέρεις γι αυτήν; Ποιά τύλιξε τον γιο μου;
O Hipolito πήρε μια βαθιά ανάσα.
-Καταρχάς δεν υπάρχει τίποτα παράλογο σ' αυτή την υπόθεση. Όλοι παντρεύονται, άλλοι πιο γρήγορα, άλλοι πιο αργά. Ο γιος σου χάρη στην ανατροφή που του έδωσα δεν στερείται ούτε υπευθυνότητας ούτε σωστής κρίσης. Ο Eduardo με ενημέρωσε για την Claudia, είναι ένα υπέροχο κορίτσι από πολύ καλή οικογένεια.
-Και η καλή της οικογένεια της επιτρέπει να φύγει μ' έναν άγνωστο, μ' ένα παιδί στην άλλη άκρη του κόσμου; Γιατί μη γελιέσαι, το όνομά σου δεν έχει καμιά αξία πέρα από τα όρια αυτού του χωριού.
-Η Claudia ανήκει πλέον στον άνδρα της όσο κι αν το όνομά του εσένα δε σου αρέσει. Και σταμάτα να λες τον Leandro παιδί! Εδώ σε λίγο θα κάνει τα δικά του παιδιά.
-Αυτό είναι; Έτσι τον παγίδευσε; Το αγόρι μου είναι μικρό και άμαθο ακόμα.
-Μη λες ανοησίες, η κοπέλα είναι τίμια, αυτό αποκλείεται, τόνισε o Hipolito τις δυο τελευταίες λέξεις περισσότερο για να πείσει τον εαυτό του. Αλλά αφού θα παντρευτούν... θα κάνουν σύντομα παιδιά πιστεύω. Λοιπόν πώς σου φαίνεται που θα γίνεις γιαγιά;
-Είσαι ένα τέρας Hipolito.
Μείνανε να κοιτιούνται για λίγες στιγμές.
-Να μισείς εμένα το καταλαβαίνω όχι όμως να μην νοιάζεσαι για τον ίδιο σου τον γιο.
-Για γάμο ετοιμάζεται όχι για κηδεία.
-Με μια γυναίκα για την οποία δεν ξέρεις τίποτα.
-Δεν ξέρω γιατί κάθομαι και μιλάω μαζί σου. Ξέρεις κάτι μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις όταν γυρίσει, να τον βρεις, να του μιλήσεις, εγώ πολύ ασχολήθηκα με εσάς τους δύο, εμένα αφήστε με έξω απ' αυτό.
-Φυσικά αυτό θα κάνω, είμαι σίγουρη πως το παιδί μου θα καταλάβει και θα με συγχωρέσει.
-Καλή τύχη λοιπόν, ευχήθηκε ειρωνικά ο Hipolito. Να σε δω να παίζεις με το εγγονάκι σου και τι στον κόσμο.

H Lucia στήθηκε πάλι στο παράθυρο με τα μάτια υγρά αλλά αποφασισμένη. Ο Mateo την πλησίασε. Ακούμπησε απαλά το χέρι του στον ώμο της σα να δίσταζε. Αμέσως γύρισε το κεφάλι της αριστερά και το κοίταξε. Ένα πλατύ ανδρικό χέρι.
-Το ξέρεις πως δε θέλω να σε στενοχωρώ.
Μια βαθιά ανδρική φωνή...
-Πήγαινε πιο πέρα.
Ο νεαρός μάζεψε το χέρι του.
-Ξέρεις με τη Noelia... έχει αρχίσει να με κουράζει αυτό το παιχνίδι. Μπορεί να είχε πλάκα στην αρχή αλλά τώρα δεν βρίσκω τίποτα αστείο στο να με απορρίπτει συνεχώς και να με συγκρίνει με άλλους.
-Δε θα κάνεις πίσω τώρα. Σε ένα πράγμα είσαι καλός, στα κορίτσια κι αυτό δε γίνεται να μην το εκμεταλλευτούμε. Δεν ξέρω τι θα κάνεις, αν θα γίνεις φίλος της, αν θα γίνεις το αγόρι της, πρέπει να κερδίσεις την εμπιστοσύνη της μικρής, να καταφέρεις αυτό το τερατάκι να σου μιλήσει για την οικογένειά της, την υιοθεσία της και να μάθεις αν είναι κόρη του Bosco.
-Εντάξει Lucia θα το κάνω, δε σου χαλάω χατήρι.
-Θα έπρεπε ήδη να τα ξέρουμε αυτά, τίποτα δεν πάει καλά κι εμείς είμαστε άχρηστοι.
-Μου αρέσει.
-Τι, η Noelia;
-Μου αρέσει που λες εμείς, που είμαστε εμείς μαζί σε κάτι, ακόμα κι αν είμαστε άχρηστοι, βλάκες, άσχημοι... Αλλά είμαστε εμείς.
Η Lucia τινάχτηκε πάνω.
-Οι δυο τσαπερδόνες βγήκαν για βόλτα. Τώρα είναι η στιγμή να πάω στην Lorenza, μόνη της θα μου πει πιο πολλά.
-Lucia, περίμενε λίγο!

O Hipolito προχώρησε μόνο στον κολπίσκο. Μπροστά στην Luján θα ήταν ικανός να πει πως ο Leandro στα δεκαεφτά του ήταν ήδη φοιτητής ή και πρύτανης πανεπιστιμίου μόνο για να της τρίψει στην μούρη πόσο πέτυχε στην ανατροφή του και στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Τα είχε καταφέρει τόσο καλά που εκείνος δε χρειαζόταν πια τη μητέρα του δε θα έπρεπε ούτε καν να θέλει να την δει έστω μόνο για να ικανοποιήσει την περιέργειά του. Μπροστά της είχε παραδεχτεί πως ο Leandro ήταν καλός μαθητής και έπαιζε καλό πιάνο αν και δεν ήταν περήφανος ούτε χαιρόταν γι αυτά τα επιτεύγματα σαν πατέρας.
Αντιθέτως οι αρνητικές σκέψεις έστηναν ολοήμερα πανηγύρια στο μυαλό του. Είχε τρία χρόνια να τον δει, λίγα χρόνια στα οποία όμως τα παιδιά μεγαλώνουν πολύ. Τον θυμόταν ψηλό με τρυφερά μάγουλα και δέρμα που συγκρατούσε τόση υγρασία όση η φλούδα ενός κορόμηλου, τώρα θα είχε ψηλώσει κι άλλο και θα περνούσε το ξυράφι από την τραχιά πλέον επιδερμίδα. Είχαν μιλήσει ελάχιστες φορές, ακόμα λιγότερες του είχε απαντήσει σε κάποιο γράμμα και ο ίδιος μετά από αυτή την απαράδεχτη αδιαφορία δε θα έκανε κανέναν κόπο να πάει στην Ισπανία να τον δει. Τι κι αν ήταν το μωρό που κάποτε έπαιζε στα χέρια του, τώρα θα έβλεπε έναν νέο περίπου άγνωστο. Η αναμενόμενη συνάντησή του τον άγχωνε και αυτό ήταν κάτι που του συνέβαινε σπανιότατα. Πάντα υπολόγιζε τις καταστάσεις και ενεργούσε ψυχρά και δυναμικά. Οι αντιρρήσεις της Luján ενίσχυαν τις δικές του. Άκουγε από το στόμα της τις δικές του σκέψεις πασπαλισμένες με τον μελοδραματισμό της “πονεμένης μάνας”. Ποιά στο καλό ήταν αυτή η Claudia; Ο Eduardo του είχε γράψει αρκετά πράγματα γι αυτήν όλα θετικά. Δεν του αρκούσε, ήθελε ολόκληρο λεπτομερή φάκελο για εκείνη και όλη της την οικογένεια. Περνούσαν διάφορα σενάρια απ' το μυαλό του. Ότι όντως η Claudia ήταν μια αμαρτωλή που είχε τυλίξει τον ηλίθιο και ο Eduardo πάντα συμπονετικός και επιεικής στα ζητήματα καρδιάς κάλυπτε το ζευγάρι αφού δεν είχε αντιληφθεί την απάτη. Η αγάπη δεν ήταν επαρκής αιτία γι αυτόν τον βιαστικό γάμο.
Όχι, έπρεπε να πει όχι, κι ας θύμωνε ο Leandro κι ας μη γύριζε ποτέ στην Αργεντινή. Πώς είχε μαλακώσει τόσο, πώς επέτρεπε τέτοια αυθάδεια και ασέβεια στο πρόσωπό του και επιπλέον δεν μπόρεσε ούτε να καν να του εκφράσει το μέγεθος της έκπληξης και του θυμού που είχε νοιώσει γι αυτή την απόφαση όταν μιλήσανε στο τηλέφωνο.
Προσπαθούσε να καθησυχάσει τον εαυτό του, ο Eduardo ήταν καλός του φίλος και δεν είχε λόγο να μην είναι ειλικρινής. Ούτε όμως τα κύματα που χάιδευαν ντροπαλά τα πολύχρωμα βοτσαλάκια της παραλίας ησύχαζαν την αγωνία του.
Η ίδια ανάμνηση. Πάλι. Εκείνος και η Luján με μαύρο μαγιό να παίζουν στα νερά. Και μετά μια άλλη. Εκείνος, η Luján και ένα πανέμορφο ξανθό αγοράκι. Δυο εικόνες από τον παράδεισο. Και μετά η γνώση της αλήθειας. Που σημαίνει επώδυνη έξοδο απ' τον παράδεισο.

Αφού περίμενε να εξαφανιστούν από το οπτικό της πεδίο  τα κορίτσια και έκανε κάποιες σύντομες ασκήσεις αυτοσυγκέντρωσης ώστε να δείχνει καλή και γλυκιά η "μάγισσα" χτύπησε την πόρτα της κυρίας Lorenza, την καλωσόρισε και της ζήτησε ένα παυσίπονο για τον πονοκέφαλο.
-Ω Lucia εγώ πρέπει να σε καλωσορίσω, μα πόσα χρόνια έχουμε να σε δούμε στην Bahía! Παυσίπονο... δυστυχώς δεν έχω. Δεν τα πάω καλά με τα χάπια όπως θα θυμάσαι.
-Μα είναι δυνατόν; (δεν την έπιανε ποτέ πονοκέφαλος με όλο το κομφούζιο που επικρατούσε στο σπίτι; )
-Τι θέλεις να πεις;
-Εεε... να πρέπει να εμπιστευόμαστε την επιστήμη.
-Ναι φυσικά, πάντα με μέτρο όμως. Μα κάτσε λίγο να τα πούμε... Πόσα χρόνια, επανέλαβε η Lorenza χαρούμενη. Τι ωραία που περνούσαμε, θυμάμαι που μαζευόμασταν, ο κοκκινομάλλης ο Ailber, ο Martín... και η αδερφή σου πόσο όμορφη, άξια και καλή, πάντα την θαύμαζα αυτή την κοπέλα. Ζούσε τότε και ο μακαρίτης ο σύζυγός μου, καλή του ώρα...
-Ο Ailber μένει εδώ απ' όσο ξέρω.
-Ναι ο καημένος, τα τελευταία χρόνια εδώ γυρίζει, πούλησε κι εκείνο το ωραίο σπίτι... κρίμα... αλλά εσύ ως νύφη του θα τα ξέρεις καλύτερα. Έχει σχεδόν απομακρυνθεί απ' όλους, μόνο αν τύχει και βρεθούμε μου λέει μια καλημέρα...
-Ξέρεις Lorenza, ούτε εγώ είχα επαφές με τον Ailber όλα αυτά τα χρόνια. Με είχε κατηγορήσει, είχε πει πράγματα φριχτά...
-Μα μη τον παρεξηγείς, η αρρώστια του ήταν η αιτία, φταίει εκείνος που είχε αυτή την αρρώστια; Ήταν πολύ δύσκολο γι αυτόν για τον καθένα είναι, φαινόταν πόσο την λάτρευε την γυναίκα του. Από τον τρόπο που την κοιτούσε, πώς την έπιανε το χέρι... Ζούσε μόνο για εκείνη.
-Ναι φυσικά, το καταλαβαίνω... Όμως μ' αυτά και μ' αυτά χαθήκαμε εντελώς. Προσπάθησα να τον πλησιάσω, τι να έκανα όμως, με έδιωχνε κάθε φορά. Ούτε ξέρω τι έκανε στην ζωή του μετά τον θάνατο της αδερφής μου, αν ξαναπαντρεύτηκε. Και τώρα πρέπει να τον συναντήσω γιατί προέκυψαν κάποια θέματα οικογενειακά...
-Να ξαναπαντρευτεί;! Θα ορκιζόμουν ότι την Annette δε θα την ξεπερνούσε ποτέ...  
-Με συγχωρείς αλλά είδα ένα κοκκινομάλλικο κοριτσάκι να γυρίζει εδώ γύρω... Και σκέφτηκα πως θα μπορούσε να είναι κόρη του.
-Τη Noelita θα λες! Α, όχι αν και ο καθένας θα φανταζόταν αυτό. Η μικρή είναι κόρη της Ana και του Gilberto, είναι δεν είναι τρία χρόνια που βρίσκονται στην Bahía. Είναι καλοί άνθρωποι αλλά όχι πολύ κοινωνικοί, έχουν κι άλλη μία κόρη, ξανθιά, πολύ όμορφη την Luz, όνομα και πράγμα. Είναι γείτονες της φίλης μου της Irma γι αυτό τους ξέρω. Και μεταξύ μας... νομίζω υπάρχει κάποιο φλερτάκι μεταξύ της και του ανιψιού της του Julio, κάνανε πολύ παρέα αλλά τώρα τελευταία δεν βλέπονται πολύ. Ίσως παρεξηγήθηκαν ποιός ξέρει...
-Έχω γνωρίσει το ζευγάρι αλλά η Noelia είναι πραγματική τους κόρη;
-Ναι φτωχοί άνθρωποι είναι, που να έχουν αυτές τις εκκεντρικότητες των πλουσίων να υιοθετούν παιδιά. Μόνο που η Noelia είναι από τον πρώτο γάμο της Ana, ήταν χήρα όταν την παντρεύτηκε ο Gilberto. Και φυσικά έπρεπε να φροντίσει και την μικρούλα. Αλλά τι μιλάμε τώρα για τους ξένους... Η Alina την περασμένη άνοιξη παντρεύτηκε.  Το φαντάζεσαι, ακόμα τη θυμάμαι πιτσιρίκα και ατακτούλα, πόσο διαβολάκι ήταν... Ο Reynaldo φυσικά έχει παντρευτεί εδώ και καιρό...      
 
Μαδρίτη.
Λίγη ώρα μετά το "περίεργο" ξέσπασμα του Contreras η Sophie έβαλε το γούνινο παλτό, πήρε το μικρό της τσαντάκι και του ανακοίνωσε πως πήγαινε να δει την φιλενάδα της María Eugenia που εδώ και λίγες μέρες είχε μετακομίσει με τον αγαπημένο της σύζυγο στην πρωτεύουσα.
-Μα κάτσε λίγο, δε σε είδα καθόλου σήμερα ζωή μου.
-Αν είναι να φωνάζεις δεν το βρίσκω καθόλου καλή ιδέα να μείνω.
-Σου ζήτησα συγνώμη, τι άλλο θες να κάνω;
-Καλύτερα να ηρεμήσουμε λίγο κι οι δυο, σε παρακαλώ, έχω ανάγκη να δω έναν άνθρωπο δικό μου να μιλήσω, όλη τη μέρα είμαι εδώ κλεισμένη, κεντάω και σε περιμένω. Δε λέω πως εσύ περνάς πολύ καλύτερα αλλά δεν είναι το ίδιο.
-Θα μπορούσες να βγεις με την Hilaria για ψώνια, είναι πάντα διαθέσιμη.
-Τα βαρέθηκα τα ψώνια και η Hilaria είναι δική σου φίλη, δεν καταλαβαίνεις πως έχω ανάγκη τους δικούς μου φίλους, μια δική μου ζωή πέρα απ' τον γάμο μας;Εδώ στη Μαδρίτη τόσο καιρό δεν έχω σχεδόν τίποτα δικό μου.
-Εντάξει, αν θες να πας θα ήταν χαζό από μέρους μου να σε εμποδίσω. Δε σε παντρεύτηκα για να σε φυλακίσω.
-Ούτε κι εγώ το βλέπω έτσι, χρειάζομαι μόνο να πάρω λίγο αέρα.
-Φυσικά.
-Το λες αυτό χωρίς να μου κρατάς καμιά πίκρα και κακία;
-Έλα πήγαινε. Μόνο να μην ξεχάσεις να γυρίσεις στον άνδρα σου που σε αγαπά.
-Λες και θα υπήρχε αυτή η πιθανότητα, μην είσαι χαζούλης.

Εκείνες τις στιγμές που ένιωθε πικραμένος, στενοχωρημένος και μόνος θα ήθελε να έχει κοντά του τον Antonio για να μιλήσει, δε θα τον βοηθούσε ιδιαίτερα αλλά όπως και να 'χει πάντα μετράει η κουβέντα του μεγάλου αδερφού. Έπαιζε με τον Brian στο μαγαζί με τα μπιλιάρδα, δεν τα πήγαινε πολύ καλά η κατανάλωση αλκοόλ τον είχε ζαλίσει και δεν έβλεπε καλά καλά ούτε την στέκα ούτε τα μπαλάκια.
-Σχετικά με την Claudia... άρχισε ο κοκκινομάλλης μετά από κάποια ώρα παιχνιδιού.
-Τι είναι;
-Δε στο είχα πει τότε αλλά νομίζω ότι πρέπει να επιμένεις. Τι περίμενες, μετά από τόσα χρόνια προσβολών με δυο λόγια να πέσει αμέσως στην αγκαλιά σου;
-Η Claudia θέλει άλλον. Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι αυτό.
-Δε νομίζω, την πέτυχα πριν λίγες μέρες στην πλατεία και μου φάνηκε καλά, δεν πετούσε αλλά ήταν καλά.
-Αλήθεια; Γιατί καμιά δεν ξεπερνά τον Leandro.
-Τώρα που το είπες... Δεν ήταν σωστό που σου είχα πει να μιλήσεις στην Claudia γιατί και ο Leandro είναι φίλος...
-Δικός σου φίλος.
-Ναι δικός μου. Αλλά δεν έβλεπα να τα ξαναφτιάχνουν αυτοί οι δυο
-Δεν είναι μόνο η Claudia και ο Leandro, καφετζού. Την Patricia την ξεχνάς;
-Αλήθεια σ' ενδιαφέρει;
-Όχι και τόσο, παραδέχτηκε ο Manuel.

La Bahía con las hadas.
Πολύ μακριά από τους ήρωες της Ισπανίας και τις απογοητεύσεις τους και χωρίς να έχει ιδέα για τα σχέδια της Lucia η Noelia γυρνούσε χαρούμενη απ' το σχολείο.
-Το ξέρεις πως σε λίγες μέρες είναι τα γενέθλιά μου; έλεγε στην Luz.
-Φυσικά και για μάντεψε, ποιά δε σταματά να μου το υπενθυμίζει;
-Έτσι δε θα έχεις καμιά δικαιολογία αν δεν το θυμηθείς , δεν είναι θαυμάσιο, στα δεκαεφτά θα είμαι ήδη μια δεσποινίδα!
-Μα δε γινόταν να το ξεχάσω Noelia.
-Κρίμα που δεν πέφτουν σαββατοκύριακο, θα μπορούσαμε να κάνουμε μια πολύ μεγάλη γιορτή... Αλλά ακόμα κι έτσι μπορούμε να μαζέψουμε όλους τους φίλους μας να μου ευχηθούν.
-Θα καλέσεις και τον Julio;
-Φυσικά και θα τον καλέσω, χωρίσαμε αλλά είπαμε πως δε θα είμαστε εχθροί.

Μαδρίτη, τρεις μέρες μετά.
Μετά το μάθημα ο Leandro πήρε αμέσως ένα ταξί για να μεταβεί στο λιμάνι. Ο κύριος Contreras είχε προσφερθεί να τον πάει, όμως ύστερα από συζητήσεις συμφωνήσανε να μην απασχοληθεί και μ' αυτό. Ευχηθήκανε ο ένας στον άλλον καλή τύχη.
Τώρα βρισκόταν στην προκυμαία και κοίταζε με λύπη τα δύο εισιτήρια. Τι είχε καταφέρει στην Ισπανία; Να γεμίσει όνειρα την καλύτερή του φίλη και λύπη αμέσως μετά, να μαλώσει με τον πιο στενό του φίλο, να γυρίζει μόνος ενώ είχε δηλώσει πως θα έφτανε στο Buenos Aires με την σύζυγό του. Το τι θα έλεγε ο πατέρας του γι αυτό ήταν το λιγότερο. Κάποτε σκόπευε να μείνει σ' αυτή την χώρα, κατάφερε να κάνει αδύνατη αυτή την προοπτική. Τώρα πήγαινε πού; Στην πατρίδα κανείς δε θα τον περίμενε με χαρά. Το ίδιο το ταξίδι του προκαλούσε άγχος. Σαν κάτι κακό να έμελλε να συμβεί. Θυμόταν πριν τρία χρόνια που είχε ταξιδέψει στην αντίθετη κατεύθυνση, πόσο φριχτές ήταν αυτές οι μέρες στην θάλασσα, έμοιαζαν με μια δυστυχία που δεν τελείωνε ποτέ...
Κοίταξε μπροστά. Τότε ήταν παιδί, τώρα ήταν άνδρας και ήταν παράλογο να αφήνει να γιγαντώνονται οι ανησυχίες στο μυαλό του όπως γίνεται στο μυαλό ενός μικρού παιδιού. Άνδρας. Σιγά...
-Leandro...
Μια γνώριμη φωνή ακούστηκε βραχνή και λαχανιασμένη. Γύρισε το κεφάλι μουδιασμένος.
-Τι κάνεις εδώ Sophie;
-Άσε με να έρθω μαζί σου αγάπη μου.  

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun May 07, 2017 4:03 pm

mel wrote:
Λοιπόν πώς σου φαίνεται που θα γίνεις γιαγιά;
-Είσαι ένα τέρας Hipolito.


Όσο να 'ναι, η Λουχάν παραείναι νέα για να γίνει γιαγιά. Καλά του τα 'πε! Κι αυτός εκεί, να της κάνει σπάσιμο...

Η Σόφι τον βρήκε πολύ μαλακό τον Κοντρέρας και γι'αυτό τα κάνει αυτά. thymos
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Jun 14, 2017 9:13 pm

Capítulo 67

"Sophie τι λες, σύνελθε, αυτό είναι μια τρέλα, όχι, δεν μπορεί να γίνει, όχι δεν μπορώ να το κάνω αυτό, γύρισε στον σύζυγό σου, αυτός σε αγαπάει, σε λατρεύει, ακόμα κι αν έχει καταλάβει τι πήγες να κάνεις θα σε συγχωρήσει"... Απ' όλες αυτές τις φράσεις ο εγκέφαλος του Leandro, σαν χαλασμένος, έδωσε εντολή ν' αποδοθεί στην ομιλία του μόνο μια λέξη: "Πάμε". Την πρόφερε δυνατά και καθαρά. Έπιασε απ' το μπράτσο την Sophie και ανέβηκαν στο πλοίο. Έδειξε τα δύο εισιτήρια στον ελεγκτή κι ένας καμαρότος μεταφέροντας τις βαλίτσες τους οδήγησε στην καμπίνα. Εκεί έμειναν ελάχιστη ώρα. Ο Leandro ζήτησε απ' τη νεαρή να τον συνοδεύσει στο κατάστρωμα. Έκανε κρύο όμως στον ανοιχτό χώρο ένιωθε πιο άνετα. Την αγκάλιασε χωρίς να δίνει σημασία στους λίγους επιβάτες που τους κοιτούσαν, αποζητώντας να ηρεμήσει μια αγωνία που τώρα είχε αιτία. Εκείνη εξέλαβε την κίνηση σαν ερωτικό κάλεσμα και κόλλησε πάλι το κορμί της στο δικό του σα να ήθελε ν' απομυζήσει την σάρκα του. Αναζήτησε με τα χείλη της τα χείλη του εκείνος όμως απομακρύνθηκε και πάλι.
-Θέλω να μου πεις, αν δεν είχα δύο εισιτήρια τι θα έκανες;
-Μα είχα βγάλει και δικό μου, απάντησε η κοπέλα και ανέσυρε με προσοχή ένα χαρτάκι από την δεξιά τσέπη του μαντό της. Ορίστε. Είχα πάρει την απόφαση ανεξάρτητα από το τι θα έκανες εσύ.
-Αλήθεια; Κι αν σε απέρριπτα; Θα γύριζες μόνη σου σε μια ξένη χώρα χωρίς λεφτά, χωρίς σπίτι χωρίς τίποτα;
-Ναι. Θα έφευγα. Αν έμενα κι άλλο εκεί θα καταντούσα απολύτως δυστυχισμένη και τρελή. Το είδες κι εσύ πως είχαν αρχίσει να πειράζονται τα νεύρα μου.
-Και η βαλίτσα; Πώς κατάφερες να πάρεις την βαλίτσα και να μη σε δει κανείς;
-Δεν έφυγα απ' το σπίτι με τη βαλίτσα. Έφτασα στο λιμάνι κατευθείαν από το σπίτι της María Eugenia. Θυμάσαι που σου είχα μιλήσει για την εκείνη τη φίλη μου; Εδώ και λίγο καιρό μένει στην Μαδρίτη με τον σύζυγό της. Εκείνη μου την έδωσε . Σιγά σιγά κατάφερα να την γεμίσω με τα ψώνια που έκανα. Μια φορά άφηνα μια φούστα, μια άλλη μια ζακέτα... Όχι πως πήρα πολλά, αλλά μου φτάνουν. Βέβαια εκείνη διαφωνούσε με το σχέδιό μου. Όμως δεν άντεχα... Την επισκεπτόμουν συχνά και την έβλεπα τόσο ευτυχισμένη με τον άνδρα της... Δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με την ιδέα πως μια τέτοια ευτυχία δεν ήταν για μένα, πως εγώ δε θα μπορούσα να την ζήσω ποτέ.    
-Και λοιπόν; Είσαι αποφασισμένη να ζήσεις στη φτώχεια μαζί μου;
Η Sophie δίστασε.  
-Στην φτώχεια; Γιατί;
-Πιστεύεις πως ο Contreras θα το αφήσει έτσι αυτό, πως δε θα φροντίσει να μας καρφώσει στον πατέρα μου όταν το καταλάβει; Σου έχω πει πως ο πατέρας μου δεν υπήρξε ποτέ στοργικός και τρυφερός και πολύ περισσότερο ο πατέρας που θα συγχωρούσε ένα τόσο σοβαρό ηθικό παράπτωμα. Θα μας διώξει χωρίς να δείξει κανέναν οίκτο.
Ακούστηκε η μπουρού του πλοίου. Και να μετάνιωνε θα ήταν αργά.  
-Αν όμως... αν από ντροπή δεν του μιλήσει...
-Μακάρι αλλά δύσκολο. Είναι καλοί φίλοι. Δεν το είχες σκεφτεί αυτό έτσι;
-Όχι, σκεφτόμουν μόνο πώς θα φύγω μαζί σου. Σ' αγαπώ.
Η Sophie έδειχνε ακόμα πιο θελκτική όταν ομολογούσε πως τον αγαπά.
-Ο πατέρας μου έχει έναν αδερφό... που είναι πολύ διαφορετικός, αυτός θα μπορούσε να μας βοηθήσει, την παρηγόρησε.
-Εγώ θέλω μόνο να είμαστε μαζί, αν είμαι μαζί σου δεν με νοιάζει τίποτα, ειλικρινά.
Αγκαλιαστήκανε και φιληθήκανε με απληστία.

Το βράδυ ο Contreras γύρισε σπίτι κουρασμένος και κατηφής σα να είχε ένα κακό προαίσθημα. Ρώτησε αμέσως για την Sophie.
-Δεν έχει γυρίσει ακόμα κύριε.
-Μα... είναι πολλές ώρες που λείπει.
-Μη ανησυχείτε, η κυρία συνηθίζει ν' αργεί τον τελευταίο καιρό.
-Εντάξει Claudia.
Η ομιλία του συνεχίστηκε μ' ένα μουρμουρητό από το οποίο η υπηρέτρια κατάφερε να ξεχωρίσει κάποιες λέξεις όπως "οργάνωση" και "σχέδιο".
-Ίσως θα ήταν καλύτερο να πάρετε τηλέφωνο εκείνη τη María Eugenia.
-Δεν είναι κακή ιδέα.
Πήρε τον αριθμό. Άκουσε την φίλη της Sophie να προσπαθεί να τον καθησυχάσει, ότι δεν ήταν πολύ ώρα που είχε φύγει με μια φωνή που μπερδευόταν και κόμπιαζε συνεχώς. Όχι, η María Eugenia δεν ήταν καλή στα ψέματα. Έκλεισε το τηλέφωνο και έτρεξε στην κρεβατοκάμαρα.
 
Το πλοίο είχε απομακρυνθεί πια απ' τη στεριά και έμοιαζε να βρίσκεται στο μέσο μιας απέραντης θάλασσας.
-Φοβάσαι καθόλου Claudia;
-Μη με λες Claudia...
-Όλοι περιμένουν την Claudia. Αν όλα πάνε καλά θα πρέπει να συνηθίσεις να σε φωνάζουν μ' αυτό το όνομα.
-Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω ότι θα την παντρευόσουν.
-Γιατί όχι; Κι εσύ παντρεύτηκες, νομίζεις πως για μένα ήταν εύκολο να το πιστέψω;
-Όταν το έκανα ήμουν θυμωμένη, απελπισμένη και πίστευα πως δεν έχω άλλη επιλογή. Έστω και αργά κατάλαβα πως έκανα λάθος. Εσύ μετάνιωσες που έμπλεξες μ' αυτήν;
Ο Leandro δίστασε.
-Η Claudia είναι μια κοπέλα όμορφη και γλυκιά...
-Είναι μια εύκολη και χυδαία. Όχι λοιπόν; Πολύ θα ήθελα να πιστέψω πως μιλάει το πείσμα και ο θυμός σου. Θα μου άρεσε να ήθελες κι εσύ να είμαι η μοναδική γυναίκα της ζωής σου αλλά θα πρέπει να το δεχτώ ότι οι άνδρες είστε πολύ λιγότερο ρομαντικοί.
-Ζητάς και τα ρέστα τώρα; Μήπως εγώ είμαι μοναδικός; Πριν κάνω σχέση με την Claudia εσύ ήσουν αυτή που έπεσε στο κρεβάτι του Contreras.
-Ήταν σύζυγός μου όμως. Σου εξήγησα. Και ας σταματήσουμε να μαλώνουμε, τα παράτησα όλα, δε σου λέει τίποτα αυτό, δε σου λέει πως για μένα εσύ είσαι ο μοναδικός;
-Ναι ας μη μαλώνουμε. Δε γίνεται να περάσουμε ένα μήνα έτσι.  
-Τι εννοείς αγάπη μου, σε δυο εβδομάδες θα έχουμε φτάσει στο Buenos Aires.
H Sophie πρόφερε το όνομα του λιμανιού σα να ονειρευόταν μαι πόλη μαγική.
-Μισός μήνας. Νόμιζα ότι ήταν λίγο περισσότερο.
Δύο βδομάδες μόνο; Πόσο είχε μεγαλοποιήσει το ταξίδι στο μυαλό του, ατελείωτο του είχε φανεί τότε. Ένιωσε χαρά και ανυπομονησία. Στήριξε τους αγκώνες στην κουπαστή και κοίταξε τον ωκεανό.
-Έχει αρχίσει να κάνει πολύ κρύο. Έλα, πάμε... ψιθύρισε η Sophie.

Όρμησε στο δωμάτιο και άνοιξε με δύναμη τις ντουλάπες της. Η ελπίδα πως θα έπρεπε να αγωνιά αντί να την υποπτεύεται πνιγόταν από την λογική και το ένστικτό του. Μα τι στο καλό, δε φαινόταν να λείπει κάτι. Άγγιξε τα ρούχα της με προφητική νοσταλγία. Άνοιξε τα συρτάρια με τα πράγματά της, έκανε τα πάντα άνω κάτω παρασυρμένος από μια συμπεριφορά που δεν την υπαγόρευε η λογική. Στο συρτάρι του δικού του κομοδίνου βρήκε τη λύση. Ήταν ένα σημείωμα που έγραφε:
"Αγαπημένε μου Eduardo,
ήσουν ένας πολύ καλός φίλος, σύζυγος και αρραβωνιαστικός, όμως υπήρξαν φορές που ήθελα να σου μιλήσω και δεν ήθελες να μ' ακούσεις. Είμαι μια δειλή που το σκάει και δε σου ζητώ να με συγχωρέσεις γιατί δεν το αξίζω και γιατί δεν έχεις κανέναν λόγο να το κάνεις. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος για μένα. Είμαι σίγουρη πως παρά τον πόνο που σου προκαλώ θα βρεις την ευτυχία. Προσεύχομαι γι αυτό.
Αντίο, Sophie."
Παρόλο που το φοβόταν, η αίσθηση ήταν σα να έχασε το φως του ξαφνικά. Κάθισε στο πάτωμα και στήριξε τον κορμό του στο διπλό κρεβάτι. Ζαλιζόταν και στα μάτια του εναλλάσσονταν το σκοτάδι και τα έπιπλα σπασμένα σε κομμάτια να πηγαίνουν αριστερά δεξιά. Έβγαλε το σακάκι και άνοιξε τα πάνω κουμπιά του πουκαμίσου του. Έβαλε το σημείωμα στην τσέπη πάνω στην καρδιά. Έμεινε λίγη ώρα έτσι.  

La Bahía con las hadas.
Έκλεισε πάλι τα μάτια. Άκουγε τον ίδιο γδούπο. Ο Mateo την είχε διαβεβαιώσει πως δεν άκουγε τίποτα πέρα από τιτιβίσματα και τζιτζίκια. Εκείνη αναγνώριζε τον ήχο. Ήταν τα βήματα της Annette καθώς κατέβαινε τα πλατιά σκαλιά για να βουτήξει στον κολπίσκο. Η Annette με τα όμορφα ξανθά μαλλιά. Με την όμορφη μικρή μυτούλα. Πάντα έτρεχε αυτή η κοπέλα. Τη θυμόταν να τρέχει είτε από χαρά είτε από απελπισία.
Αφού είχε τα πάντα γιατί ήθελε και τον Ailber; Αν άκουγε κάτι που δεν υπήρχε και μπορούσε να δει σχεδόν μια ανάμνηση αυτό σήμαινε πως βίωνε μια ψυχική κατάσταση από εκείνες που οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται, όπως ο Bosco. Ναι μια μέρα που σίγουρα δε θ' αργούσε θα καταλάβαινε το λάθος του, θα συνεννοούνταν πάλι μια χαρά αυτοί οι δύο. Έχασες ξανθούλα!
-Πιστεύω πως πρέπει να φωνάξουμε γιατρό.
Ο Mateo της πρόσφερε ένα αφέψημα λες και ήταν καμιά γριά. Όχι όταν... τότε θα γινόταν πιο μικρή κι απ' το άσχημο κοκκινόμαλλο ξωτικό.
-Γιατρό; Εδώ το πολύ πολύ να βρεις τον αρχηγό της φυλής. Και λυπάμαι αλλά δεν τους εμπιστεύομαι.
-Μπορεί να αστειεύεσαι αλλά εγώ ανησυχώ. Αφού ακόμα έχεις πονοκεφάλους μπορεί να είναι σοβαρό.
-Άκουμε Mateo, μην ασχολείσαι με σαχλαμάρες, αυτές οι αδιαθεσίες δεν είναι κάτι ασυνήθιστο, ούτε φυσικά είναι σοβαρές.
-Καλύτερα να το πει κάποιος ειδικός αυτός, την διέκοψε.
-Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα έχεις την Noelia από κοντά. Και πως θα πας στο πάρτι της αν εγώ δεν μπορέσω να έρθω.
-Γιατί να μην μπορέσεις να έρθεις;
-Γιατί μπορεί να μην έχω γίνει καλά.
-Κι αν δεν είσαι καλά είναι δυνατόν εγώ να τρέχω σε πάρτι;
-Αν θες να μ' ευχαριστήσεις θα κάνεις αυτό που σου λέω. Μη μου πεις πως δεν το θες, πως πια δε σ' αρέσει η Noelia.
-Μ' αρέσει αλλά... άλλο να ενδιαφέρεσαι για κάποιον πραγματικά... ψιθύρισε ο νεαρός.
-Μην ξεχνάς να την έχεις από κοντά, του επανέλαβε. Σε παρακαλώ, άσε με τώρα να ησυχάσω λίγο. Και μην φοβάσαι για μένα, αν δεν νιώθω καλά θα φωνάξω μόνη μου τον γιατρό. Αλλά δεν παθαίνω τίποτα.  
“Το μίσος είναι αυτό που με κρατά στη ζωή” πρόσθεσε έμεινε μόνη.

Μαδρίτη.
Η Claudia στεκόταν ανήσυχη έξω από την πόρτα του υπνοδωματίου όταν ο Contreras αποφάσισε να βγει. Πρώτη φορά τον έβλεπε έτσι, με ανακατωμένα μαλλιά, ξεκούμπωτο πουκάμισο, τσαλακωμένα ρούχα. Ακόμα και το πρωί μπροστά στο προσωπικό η εμφάνισή του ήταν στοιχειωδώς ευπρεπής.
-Μας πρόδωσαν και τους δυο της είπε δείχνοντας το σημείωμα.
Το έβαλε πάλι στην τσέπη του πριν εκείνη προλάβει να το διαβάσει. Αυτή δεν ήταν μια εξέλιξη που περίμενε η κοπέλα. Μέχρι την τελευταία μέρα ο Leandro της πρότεινε να φύγουν μαζί. Μήπως η Sophie το έσκασε μόνη της; Μήπως... τι σημασία είχε.
-Θα θέλατε ένα τσάι κύριε; ρώτησε αμήχανα.
-Όχι τώρα, τώρα είναι πολλά αυτά που πρέπει να σκεφτώ.

Λίγες μέρες μετά.
La Bahía con las hadas.
Για τη Noelia ήταν πολύ σημαντικό το γεγονός ότι θα έκλεινε τα δεκαεφτά γι αυτό και είχε ονειρευθεί μια γιορτή με πολλά γέλια, πολλά δώρα και μουσική και χορό μέχρι τα ξημερώματα της επόμενης ημέρας όμως έπρεπε να συμβιβαστεί με μια μικρή χλιαρή συγκέντρωση συμμαθητών και οικογενειακών φίλων που της εύχονταν ενώ δοκίμαζαν ευχαριστημένοι το γλυκό της Ana. Παρευρέθησαν όλα τα παιδιά της τάξης, ο Julio με μια κατάξανθη κοπέλα που δεν είχε ποτέ ξαναδεί και συστήθηκε ως Marisela, η θεία του η Irma, η άλλη Irma, η Clara με την Eugenia, ο Facundo προς μεγάλη χαρά της Luz, η Lucia με τον Mateo και ο κύριος Bosco που όμως βρήκε μια πρόφαση να φύγει μόλις είδε την μάγισσα.
Και όλα κυλούσαν ήρεμα... Άκουγε τις συζητήσεις των μεγάλων που αφορούσαν πάντα τα ίδια πράγματα τον τελευταίο καιρό, έκανε χάζι τα άτσαλα βήματα της Diana και του Jorge στους λίγους χορούς της βραδιάς... Ούτε ένα σκάνδαλο, ούτε μια μικροπαρεξήγηση όπως την προηγούμενη φορά.
Ο Mateo την ακολούθησε όταν βγήκε για λίγο στην βεράντα. Την κοίταξε με ανυπόκριτο θαυμασμό. Το στενό επίσημο φόρεμα που άφηνε γυμνούς τους ώμους, το ανοιχτό ντεκολτέ και τα ασημένια κοσμήματα την έκαναν πολύ κομψή.
-Είσαι πολύ όμορφη σήμερα, στο έχω ξαναπεί.
-Α ευχαριστώ, κι εσύ είσαι πολύ όμορφος Mateo και δεν στο λέω για να στο ανταποδώσω.
-Θα ήσουν ακόμα πιο όμορφη αν ήσουν χαρούμενη.
-Μα είμαι. Δεν είναι σπουδαίο να κλείνεις τα δεκαεφτά; Τώρα σίγουρα μπορώ να θεωρούμαι μια νεαρή γυναίκα, ίσως και κυρία για όποιον δεν ξέρει, έτσι δεν είναι;
-Λοιπόν τι σ' απασχολεί, μήπως ότι ο καλός σου ο Julio ήρθε εδώ μ' αυτήν την ξανθιά; Μπορώ να σε βεβαιώσω πως δε λέει τίποτα μπροστά σου Noelia.
-Α όχι τι λες, μη σου πω ότι χαίρομαι κιόλας γιατί με τον Julio είμαστε φίλοι και δεν είναι καθόλου άσχημοι αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, το αντίθετο μάλιστα.
-Είναι λίγο ήσυχη αυτή η γιορτή αλλά χαίρομαι γιατί έτσι έχω χρόνο να μιλάω μαζί σου.
-Μη νομίζεις πως δεν γλεντάμε κι εδώ αλλά το κάνουμε τις Κυριακές και τις επίσημες αργίες. Αύριο τα παιδιά έχουν σχολείο, οι μεγάλοι δουλεύουν...
-Και στο Buenos Aires δουλεύουν αλλά πάντα διασκεδάζουν.
-Δουλεύουν με κοστούμι και γραβάτα; Η πραγματική δουλειά είναι στη γη.
-Δεν επιμένω, λοιπόν τις Κυριακές χορεύετε βαλς στον Όρμο με τις νεράιδες;
-Φυσικά, έχω χορέψει κάποιες φορές βαλς, αλλά δεν ξέρω αν κάνω καλά γιατί είμαι σίγουρη πως στη μαμά δεν αρέσει καθόλου να το χορεύω, μάλλον δεν της αρέσει να με βλέπει με ένα αγόρι τόσο κοντά.
-Συγνώμη αλλά με τον πανέμορφο Julio δεν αγκαλιαζόσασταν; Ποιά η διαφορά;
-Μη φανταστείς πολλές φορές, απάντησε η Noelia κοκκινίζοντας.
-Τάνγκο ξέρεις;
-Όχι, και αυτό είμαι σίγουρη πως η μαμά και ο μπαμπάς δε θα το ενέκριναν καθόλου γιατί όλοι λένε πως είναι πολύ πρόστυχο. Μου αρέσει πάντως ν' ακούω τη Malena Ríos.
-Θέλεις να σου δείξω;
-Δείξε μου, είμαι της γνώμης πως ότι μαθαίνει κανείς καλό είναι. Αν όμως προσπαθήσεις να το εκμεταλλευθείς, επειδή σε ξέρω το λέω, θα φας χαστούκι σε προειδοποιώ.
Κατέβηκαν στον κήπο.
-Μπορείς ν' ακολουθήσεις τα βήματα και το σώμα μου; την ρώτησε καθώς την είχε αγκαλιά.
-Αυτό το ξέρω από το βαλς.
Το αγόρι οδήγησε την Noelia να πατήσει μπροστά, μετά πλάι...
-Τώρα τι κάνω;
-Περιμένεις.
Με μια κίνηση έφερε το σώμα της πιο κοντά του.
-Και τώρα; Στέκομαι σαν σκουπόξυλο που το πας όπου θες;
-Όχι, όταν το κάνω αυτό εσύ πρέπει να σύρεις το ποδαράκι σου πάνω στο δικό μου από κάτω προς τα πάνω.
-Εννοείς να σου χαϊδέψω το πόδι;
-Ναι, μπορείς να το πεις κι έτσι.
Λύθηκε η αγκαλιά.
-Συγνώμη αλλά αυτό δε θα το κάνω, δεν είναι σωστό, το βρίσκω πολύ... ντροπιαστικό για μια κοπέλα.
-Τότε με συγχωρείς. Αν σε προσέβαλα με συγχωρείς.
-Καλά δε φταις αν αυτός είναι ο χορός. Αλλά θα έχει κι άλλες φιγούρες.
Ο Mateo δεν απαντούσε. Έσκυψε και τα χείλη του ίσα που ακούμπησαν αυτά της Noelia.
-Καλύτερα να πάμε μέσα γιατί θα μας σχολιάζουν αν δεν το έχουν κάνει ήδη. Βλέπω εσένα οι απειλές δε σε πτοούν.
Ωστόσο χάρη σ' εκείνον η βραδιά είχε γίνει πιο ενδιαφέρουσα. Στον χορό υπήρχε μια παιχνιδιάρικη πρόκληση και ένα σχεδόν φιλί από έναν όμορφο νεαρό δεν είναι άσχημος τρόπος να εγκαινιάσεις έναν ακόμα χρόνο ζωής.

Μαδρίτη.
Οι τελευταίες μέρες έκαναν την Claudia να νοσταλγεί την συγκατοίκηση με την Sophie. O Contreras είχε δώσει άδεια στον αμαξά και τον κηπουρό και στο τεράστιο σπίτι έμεναν πια οι δυο τους μαζί με την πάντα έμπιστη μαγείρισσα. Δεν έτρωγε και δε μιλούσε παρά ελάχιστα, η βαθιά θλίψη ήταν εμφανής στο πρόσωπο και το σώμα του που έμοιαζε με τσαλακωμένο χαρτί. Η κοπέλα ήθελε να τον παρηγορήσει αλλά δεν ήξερε πώς. Η γνώμη του κόσμο δεν τον απασχολούσε πολύ αλλά ένα σκάνδαλο δε θα ήταν ευχάριστο. Παρά τις προφυλάξεις όλο και κάποιος θ' αναρωτιόταν γιατί δε φαίνεται η Sophie στη γειτονιά.
Ένα πρωί ο κύριος Jonatas χτύπησε την πόρτα.
-Μη μου πεις ότι ο Eduardo δεν είναι εδώ γιατί ήρθα να δω εσένα, της είπε με εύθυμο τόνο.
-Εμένα;
-Ναι, δε θυμάσαι που μου είχες ζητήσει να έχω υπόψιν μου μήπως κάπου θέλουν μια κοπέλα; Ένας φίλος θέλει ένα άτομο για την ταβέρνα σου, μπορεί να μην είναι η καλύτερη δουλειά αλλά προσφέρει δωμάτιο και φαγητό έτσι δε χρειάζεται να μένεις με τον Leandro και τη Sophie.
-Κύριε Roca... σας ευχαριστώ πολύ αλλά ο Leandro έφυγε και η Sophie... τελικά όλα συνηθίζονται. Κάποιος θα έχει περισσότερη ανάγκη από μένα αυτή τη δουλειά.
-Τι έχεις Claudia, τι συμβαίνει, δε σε βλέπω καλά.
-Όχι ίσα ίσα... χάρηκα που σας ξαναείδα. Και με συγχωρείτε που σας έβαλα σε κόπο, μπορεί να σκέφτεστε πως είμαι τρελή και δε σας αδικώ.
-Όχι, σκέφτομαι πως υπάρχει κάτι που μου το κρύβεις, που δε θες να μου πεις. Ο Eduardo είναι καλά;
-Ναι καλά είναι. Αν ο αδερφός του δεν ήταν άρρωστος θα ήταν καλύτερα φυσικά.
-Καλώς, σου αφήνω τα στοιχεία του Altamira σε περίπτωση που αλλάξεις γνώμη. Είναι λίγο φωνακλάς αλλά τίμιος άνθρωπος, καλός ως αφεντικό.
-Τι να πω, σας ευχαριστώ και πάλι.
Μόλις έφυγε ο επισκέπτης ο κύριος Contreras εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά στην Claudia λες και είχε ικανότητες υπερφυσικής οντότητας. Το ντύσιμό του ήταν προσεγμένο σε σύγκριση με πριν και έδειχνε πιο δυναμικός από ποτέ.
-Πήρα την απόφαση να πάω κι εγώ στην Αργεντινή, της εξήγησε.
-Μα... είστε σίγουρος κύριε;
-Μην ανησυχείς και δεν πρόκειται να γίνει τίποτα κακό. Πάω να ξεκαθαρίσω τα πράγματα, όχι να κάνω κανένα φονικό.
-Όπως νομίζετε κύριε.
-Εσύ μπορείς να μείνεις εδώ ή να πας στην ταβέρνα του Altamira, κάνε ό,τι θες. Θα κανονίσω το επόμενο μισθό σου και μπορείς να μείνεις εδώ ή στην ταβέρνα ή όπου τέλος πάντων νομίζεις καλύτερα. Δεν έχεις καμιά δέσμευση μαζί μου. Εδώ όπως αποδείχτηκε ούτε η ίδια μου η σύζυγος είχε δέσμευση μαζί μου. Και να προσέχεις τον σαχλαμαράκια τον Jo, είμαι σίγουρος ότι θα σε ξαναενοχλήσει αλλά δεν το κάνει από κακία. Ενδιαφέρεται, όμως είναι παντρεμένος μην το ξεχνάς αυτό.

Κάποιες ακόμα μέρες μετά.
Buenos Aires.
Αφού έδωσαν τις αποσκευές στον αχθοφόρο ο Leandro και η Sophie πιάστηκαν αγκαζέ. Η καρδιά του χτυπούσε πιο δυνατά.
-Αν έχει μάθει την αλήθεια δε θα είναι εδώ να μας υποδεχθεί. Εκτός αν θέλει να μας φωνάξει και να μας εξευτελίσει αλλά δεν του αρέσουν τα σκάνδαλα.
-Δε χάνουμε τίποτα να το ελέγξουμε αγάπη μου.
-Έχεις δίκιο, ας πάμε.
Στο σημείο που είχαν συμφωνήσει ο Leandro είδε τον ψηλό άνδρα λίγο πιο μεγάλο απ' όσο τον θυμόταν.
-Πατέρα!

Fin del capítulo.

_________________


Last edited by mel on Wed Jun 14, 2017 9:48 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Sponsored content




PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    

Back to top Go down
 
Noelia (από το 35).
View previous topic View next topic Back to top 
Page 4 of 5Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5  Next

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Τηλενουβελοτρέλα :: Γενικού περιεχομένου :: Webnovelas-
Jump to: