Τηλενουβελοτρέλα

Φόρουμ για τους φαν των τηλενουβελών.
 
HomeHome  CalendarCalendar  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log in  

Share | 
 

 Noelia (από το 35).

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5  Next
AuthorMessage
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed May 04, 2016 10:02 am

Capítulo 50

H Noelia και ο Julio είδαν για πρώτη φορά τον κύριο Bosco. Δε φαινόταν θυμωμένος, μόνο λίγο απορημένος. Οι επισκέψεις που δεχόταν ήταν αραιές και μετρημένες: της γειτόνισσας για ζάχαρη, του γείτονα για μάτε. Αφού όμως τελευταία του είχαν χτυπήσει την πόρτα ο Hipolito, η σταρ της χώρας Luján Solari και δυο ξεχασμένα πρόσωπα απ' το παρελθόν όλα έπρεπε να τα περιμένει.
-Τι θέλετε παιδιά, έχετε χαθεί;
-Ονομάζομαι Noelia Andersen Silveira και ήθελα να σας γνωρίσω. Ελπίζω να μην σας ενοχλώ, απάντησε η Noelia επιστρατεύοντας το επίσημο ύφος της.
-Όχι φυσικά, περάστε παιδιά. Και γιατί ήθελες να με γνωρίσεις μικρούλα;
-Βασικά.... όχι... κοιτάξτε την πρώτη φορά που άκουσα για σας δεν είχα καμιά περιέργεια... δε θέλω να με περάσετε... Η Noelia για πρώτη φορά είχε άγχος και δεν ήξερε πως να μιλήσει. Ούτε ο κύριος Bosco ούτε ο Julio έδειχναν διατεθειμένοι να την διακόψουν ώστε να την βγάλουν από τη δύσκολη θέση. Ήθελα να σας δω γιατί κατάλαβα ότι μοιάζουμε και δεν είναι εύκολο για μένα να βρω έναν άνθρωπο με τον οποίο να μοιάζω, κατέληξε.
-Δεν έχεις αδέρφια Noelia;
-Μια αδερφή, την Luz. Αλλά είναι ξανθιά και πολύ όμορφη.
-Και θα σε πείραζε αν σε ρωτήσω αν έχεις γονείς;
-Έχω. Δεν είναι οι γονείς μου αλλά είναι οι καλύτεροι γονείς του κόσμου, εξομολογήθηκε η Noelia. Ο Julio την κοίταξε, πρώτη φορά το άκουγε αυτό.
-Εννοείς ότι είσαι υιοθετημένη;
-Αυτό, απάντησε ντροπαλά. Θα ήταν δυνατόν να είναι η μητέρα μου η πραγματική μου μάνα αφού είναι τόσο μελαχρινή; ρώτησε τον Julio, απαντώντας στο βλέμμα του.
-Αφού υιοθέτησαν ένα παιδάκι, έχουν κάνει τουλάχιστον μια καλή πράξη, συμπέρανε ο Bosco και έφερε μπροστά τους ένα κρυστάλλινο μπολ με σοκολατάκια. Πάρτε παιδιά. Και δε μου λες Noelia οι γονείς σου το ξέρουν ότι είσαι εδώ;
-Όχι, δεν τους έδωσα λεπτομέρειες... δηλαδή νομίζουν πως είμαι με τα κορίτσια απ' το σχολείο... με αυτά ήμουν, δεν είπα ψέματα, απλώς... παρέλειψα κάτι. Αλλά έχω υπευθυνότητα κύριε Bosco. Γι αυτό πήρα τον Julio μαζί μου, για παν ενδεχόμενο.
Ο κύριος Bosco χαμογέλασε. Αν πήγαινε να βρει κανέναν πραγματικά επικίνδυνο άνδρα η παρουσία του νεαρού ήταν απίθανο να την σώσει.
-Ο Julio λοιπόν, είναι το αγόρι σου;
-Είναι ένας πολύ καλός μου φίλος... κι ένας άνδρας πάντα χρειάζεται, δε νομίζετε;
-Ασφαλώς.    
Ο Julio σηκώθηκε και έτεινε το χέρι του στην Noelia.
-Κύριε Bosco, νομίζω σας απασχολήσαμε αρκετά.
-Α, μην το σκέφτεστε, έτσι κι αλλιώς μόνος μου είμαι.
-Είστε ευγενικός αλλά έχει δίκιο, απάντησε εκείνη πιάνοντας το μπράτσο του Julio.
Χαιρέτησαν.
-Θα χαρώ να σε ξαναδώ κάποια στιγμή Noelia, είπε ο κύριος Bosco.

Γαλικία.
Το μεσημέρι της επόμενης μέρας βρήκε τους Roca και την αμίλητη Patricia χαλαρούς στο τραπέζι περιμένοντας με όρεξη το φαγητό, καθώς η Claudia και η Sandra ετοίμαζαν το τραπέζι. Στην πραγματικότητα ο θάνατος της Rosario, δεν τους είχε απασχολήσει ιδιαίτερα.
-Με πήρε ο Eduardo το πρωί, εσύ ήσουν με την Paola, τελικά θα πάνε πάλι στο Παρίσι με την μικρή, έλεγε ο Jonatas στην γυναίκα του.  
-Μα δε θα μείνει ούτε για την κηδεία; Νόμιζα ότι είχε μια ξεχωριστή σχέση με την Rosario.
-Αυτό είναι αλήθεια.
-Αλλά δες τι κάνει ο έρωτας, έτσι μπαμπά;
-Ακριβώς Bea. Κι εσύ Claudia τι λες, το περίμενες αυτό;
-Εγώ δεν ξέρω τίποτα κύριε.
-Αναμενόμενη η απάντηση.
-Επιτέλους αγάπη μου, γιατί ενοχλείς της Claudia; ρώτησε η Paola που για πρώτη φορά φαινόταν η ίδια ενοχλημένη.
-Έχει δίκιο η μαμά. Ορισμένες φορές δεν ξέρω... φαίνεται σα να την προκαλείς, παρατήρησε η Beatriz.  
-Με συγχωρείτε, δεν ήξερα ότι με μια ερώτηση θα προκαλούσα τόση αναστάτωση. Καλύτερα να μη μιλάω καθόλου.
-Δεν είπαμε αυτό, χαμήλωσε τους τόνους η Paola μετανιωμένη για το προηγούμενο ξέσπασμά της. Πιθανότατα την Claudia να μην την ενδιαφέρουν αυτές οι συζητήσεις.
-Σε ενοχλώ Claudia;
-Καθόλου κύριε. Αλλά όντως... αυτά είναι θέματα στα οποία δεν μου πέφτει λόγος.
-Το τραπέζι είναι έτοιμο, ανήγγειλε η Sandra τοποθετώντας την τελευταία πιατέλα.

La Bahía con las hadas.
Ο κύριος Bosco πήγε όλος χαρά να ανοίξει την πόρτα, όμως σαν το έκανε αντίκρισε τον Mateo.
-Προς τι η απογοήτευση θείε, περίμενες μήπως μια πιο ευχάριστη παρουσία; τον πείραξε ο νεαρός που δεν περίμενε την άδειά του για να περάσει.
-Το ξέρεις πως οι ευχάριστες παρουσίες έχουν τελειώσει για μένα προ πολλού. Τι θες;
-Με στέλνει η Lucia...
-Ξέρω, κάθε φορά για το ίδιο θέμα τον διέκοψε.
-Μα θείε, σκέψου το καλύτερα. Είναι πολλά τα λεφτά.
-Δεν έχω οικονομικό πρόβλημα και τα λεφτά είναι το τελευταίο που με ενδιαφέρει. Και αυτά που έχω να τα κάνω τι; Μήπως έχω κανέναν να με κληρονομήσει; Συγνώμη Mateo, να είσαι σίγουρος ότι θα σε συμπεριλάβω στη διαθήκη μου, παιδιά εννοώ ότι δεν έχω.  
-Είναι πολύ νωρίς να σκέφτεσαι τον θάνατο θείε. Σκέψου το τώρα.
-Σας είπα χίλιες φορές ότι δεν με ενδιαφέρει. Αν βρισκόμασταν σε άλλη φάση θα ήταν μια καλή ευκαιρία. Τώρα που η ζωή μου είναι αυτό που είναι εξαιτίας της, δεν υπάρχουν ούτε λεφτά να μοιραστούμε, ούτε τίποτα. Όπως έστρωσε θα κοιμηθεί.
-Το ξέρεις ότι η Lucía λέει τα ίδια για εσένα; Ότι της κατέστρεψες τη ζωή.  
-Λέει βλακείες. Ξέρω πως πάντα της είχες μεγάλη αδυναμία.
Ο Mateo δεν ήταν ποτέ ντροπαλός. Αυτή τη στιγμή όμως έριχνε αμήχανα το βλέμμα του χαμηλά και δεν ήξερε τι να πει.
-Το ξέρεις ότι αγαπούσα πολύ τον πατέρα σου και ο γιος του φυσικά και είναι ευπρόσδεκτος εδώ. Αν θέλεις να περνάς να μιλάμε σαν θείος και ανιψιός δεν έχω πρόβλημα, αν όμως προσπαθείς να με πείσεις να κάνω ότι ατιμία θέλει αυτή η άθλια γυναίκα, σε προειδοποιώ ότι χάνεις τον καιρό σου.  
-Εντάξει θείε, κατάλαβα.
-Μη φεύγεις. Θέλω να σε ρωτήσω πρώτα κάτι, εσύ που γυρνάς και συναναστρέφεσαι με κόσμο γενικά, μήπως γνωρίζεις κανένα κοκκινόμαλλο κορίτσι που το λένε Noelia;
-Το μικρό ξωτικό; ρώτησε ο νεαρός χαμογελώντας. Ναι, έχω δει ένα κοκκινόμαλλο κοριτσάκι στον κολπίσκο. Τη λένε Noelia; Πολύ όμορφο όνομα! Noelia! συνέχισε σα να ονειροπολούσε.
-Μάλλον δεν έχεις πολλά να μου πεις αν καλά καλά δεν ξέρεις ούτε το όνομά της.
-Πραγματικά, την είδα μια δυο φορές στον κολπίσκο, την δεύτερη εκείνη με οδήγησε σε εσένα. Δεν είχα ιδέα ότι υπήρχαν σπίτια απ' αυτή τη μεριά. Τέλος πάντων, εγώ της μιλούσα, της πρότεινα να γίνουμαι φίλοι αλλά εκείνη δε θέλησε να μου πει τίποτα για τη ζωή της, για την οικογένειά της...
-Φυσικά, θα είναι σεμνό κορίτσι κι εσύ φαίνεται τι μέρος του λόγου είσαι. Μη νομίζεις ότι δεν έχω μάθει για τις περιπέτειές σου στην πρωτεύουσα.
Ο Mateo άρχισε να γελά.
-Έλα τώρα θείε, ξέρεις πως ο κόσμος υπερβάλλει. Και η μικρή πάντως μη νομίζεις πως είναι τόσο αθώα. Μου είπε ότι ήδη έχει αγόρι.
-Θα σου το είπε για να σε αποφύγει.
-Σιγά, δε δαγκώνω κιόλας. Αλλά γιατί με ρωτάς γι αυτό το κορίτσι;
-Γιατί ήρθε να με γνωρίσει, επειδή κάποιοι νόμιζαν πως είμαστε συγγενής. Το φαντάζεσαι;    

Γαλικία.
Είχε μόλις αρχίσει να σκοτεινιάζει. Ο Jonatas βρισκόταν στην βεράντα και σκίτσαρε αδέξια στο περιθώριο της εφημερίδας. Ήταν κάτι που έκανε συχνά, συνήθως από βαριεστημάρα. Η Beatriz στάθηκε πίσω του και πέρασε τα χέρια της γύρω απ' το στήθος του.
-Σε στενοχωρήσαμε σήμερα μπαμπάκα;
-Πάρα πολύ, δώσμου ένα φιλάκι να περάσει.
-Θυμάσαι μια μέρα που μου είπες να προσέχω με την Claudia; Ίσως τώρα πρέπει να σου πω το ίδιο κι εγώ.
Ο άνδρας γύρισε και κοίταξε την κόρη του θορυβημένος. Αυτό δεν ταίριαζε στο γενικά χαλαρό του στυλ.
-Τι εννοείς;
-Να που μου είχες πει ότι στην προσπάθειά μας να φερόμαστε καλά κάνουμε λάθη. Πως η παρέα μας μπορεί να την φέρνει σε δύσκολη θέση γιατί είμαστε διαφορετικοί.
-Α, αυτό... Πώς και θυμάσαι ακριβώς τα λόγια;
-Γιατί πάντα σε προσέχω όταν μιλάς μπαμπά.
-Καλά, αλλά δεν την προσκάλεσα να συμμετάσχει σε καμιά επιστημονική συζήτηση.
-Είναι αστείο να το κάνουμε θέμα.
-Έχεις δίκιο, είναι γελοίο. Ας λήξει εδώ.
-Ελπίζω να έχουν έτοιμα τα σνακ για τα παιδιά.
-Α, θα έρθουν και απόψε; Φυσικά, μη μας λείψουν κιόλας.
-Ξέρω πως δεν έχεις κανένα πρόβλημα μπαμπά, γιατί ειρωνεύεσαι;
-Θα βγω όμως κι εγώ με τη μητέρα σου. Θα πεταχτούμε λίγο στον Juan και την Hilaria. Και για το καλό σας, όσο λείπουμε εύχομαι να είστε φρόνιμοι.  

O Manuel και ο Leandro συναντήθηκαν στην εξώπορτα των Roca. O Felipe δεν θα ερχόταν στην καθιερωμένη πια συγκέντρωση γιατί σχεδίαζε με τους συντρόφους του τι ακριβώς έπρεπε να γίνει 17 χρόνια μετά την επανάσταση που σκόπευαν να κάνουν. Ήταν μόνοι.
-Δε σε είδα χθες, άρχισε πρώτος την κουβέντα ο Manuel. Ούτε και σήμερα δηλαδή.
-Ναι, δεν βρεθήκαμε.
-Και χθες δηλαδή τι έκανες;
-Τίποτα. Ήμουν με την Claudia.
-Και τι κάνατε;
-Μιλάγαμε, είπε ο Leandro και πήγε ν' ανοίξει την πόρτα αλλά ο Manuel του έπιασε το χέρι από τον καρπό.
-Leandro, ξέρω ότι ένας κύριος ποτέ δεν μιλάει επειδή όμως δε σε θεωρώ κύριο, θα ήθελα να μου πεις σε ποιο σημείο έχουν φτάσει οι σχέσεις σας με την Claudia.  
-Που έχουν φτάσει; Από το τίποτα στο... πουθενά, θα έλεγα. Σε ικανοποιεί η απάντηση;
-Με ενδιαφέρει πάντα η αλήθεια, όχι αυτό που μου αρέσει.
-Αφού σ' ενδιαφέρει, η αγαπημένη σου Claudia μάλλον δεν έχει σκοπό... να με διαφθείρει, απάντησε ο Leandro αγγίζοντας για λίγο τον φίλο του στο πίσω μέρος του λαιμού όπου τα μαλλιά του είχαν αρχίσει να μακραίνουν.  

Μια βδομάδα μετά...
La Bahía con las hadas.
Ο Hipolito είχε τόσα νεύρα όσα δεν είχε ποτέ σε όλη του τη ζωή. Μπορεί να ήταν δεσποτικός, αυταρχικός και να μην εκδήλωνε τα συναισθήματά του, όμως σπανιότατα  ξεσπούσε για αστείες αφορμές και τώρα το έκανε συχνά. Σαν η Rebecca να είχε ξεφορτωθεί πάνω του την γκρίνια, την υστερία και την κακή διάθεση, γιατί εκείνη τώρα ήταν όσο περισσότερο ήρεμη της επέτρεπε ο κακός της χαρακτήρας. Συνέχιζε τις βραδυνές συναντήσεις σε απόμερα μέρη με τον Dimitrio, συναντήσεις που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ραντεβού-συνεδρίες αφού εκείνη του εκμυστηρευόταν ό,τι την βάραινε, ό,τι δεν μπορούσε να συζητήσει με τις φιλενάδες της γιατί θα γινόταν βούκινο σε όλη την Bahía και εκείνος προσπαθούσε να εκμαιεύσει πληροφορίες που θα τον οδηγούσαν στην κατανόηση των αιτιών και την λύση των προβλημάτων της. Ήταν πιο γλυκός μαζί της απ' όσο θα ήταν κάποιος επαγγελματίας. “Ο άνδρας μου με λέει γκρινιάρα”, παραπονιόταν η Rebecca, “η γκρίνια συχνά είναι το σύμπτωμα, ας βρούμε τι δεν σας ικανοποιεί και σας οδηγεί εκεί” απαντούσε εκείνος, λες και δεν μπορούσε να δει πως πέρα από αιτίες, αφορμές και παιδικά τραύματα, αυτή ήταν η φύση της Rebecca Mondragón Villareal. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που είχε εμπιστευθεί ποτέ, όμως η οικειότητά τους έφτανε στην καλύτερη περίπτωση σε ένα ή δύο φιλιά αποχαιρετισμού. Όπως έλεγε δεν ήθελε να κάνει κάτι πριν βεβαιωθεί πως ο σύζυγός της και εκείνη η σιχαμένη αντροχωρίστρα είχαν προχωρήσει περισσότερο.
Και ο Hipolito; Νευρίαζε για την υπηρέτρια που αργούσε όταν την φώναζε, για το αντικείμενο που δεν ήταν ακριβώς στην θέση του αλλά για τις βόλτες της συζύγου του έδειχνε απόλυτη αδιαφορία. Τρελαινόταν μόνο όταν εκείνη του συνιστούσε να είναι λίγο πιο ψύχραιμός, τι ειρωνία! Έπαιρνε την εφημερίδα και κοίταζε με απέραντη θλίψη καμιά φωτογραφία της Luján, έφυγε πριν προλάβει να την διεκδικήσει... Τώρα τι θα μπορούσε να κάνει; Να πάει να την αρπάξει από το Buenos Aires; Άφησε κατά μέρος τον εγωισμό του για χάρη της αλλά όλα έχουν τα όρια τους. Δε θα την ξαναέβλεπε ποτέ...
Ούτε τα νέα από τον φίλο του τον Eduardo Contreras τον έκαναν να χαμογελάει. Άνοιξε το γράμμα, διάβασε όλες τις σελίδες διαμαρτυρόμενος σε κάθε παράγραφο για την φλυαρία του παλιού του συμφοιτητή, πήρε την φωτογραφία όπου ο Eduardo με την Sophie έδειχναν παρά την διαφορά της ηλικίας ένα ταιριαστό ζευγάρι και την πέταξε κάτω θυμωμένος.
-Πάει τρελάθηκε κι αυτός για μια κοπελίτσα! αναφώνησε και η Rebecca, ο Facundo και η Caterina γύρισαν και τον κοίταξαν. Λες και δεν ήταν ο ίδιος που προέτρεπε τον Contreras να προχωρήσει με την Sophie. Φυσικά δεν γνώριζαν το περιεχόμενο των γραμμάτων που έστελνε στον φίλο του, όμως από παλαιότερες συζητήσεις ήξεραν πως το ενδεχόμενο δεν τον έβρισκε αντίθετο.
-Μάζεψέ την Caterina σε παρακαλώ, είπε στην υπηρέτρια.
-Πάντως είναι πολύ όμορφη, παρατήρησε ο Facundo όταν την πήρε από το τραπέζι.
-Δωσ' τη μου σε παρακαλώ, του ζήτησε ο Hipolito. Την τακτοποίησε ξανά αμίλητος μέσα στον φάκελο όπως και την επιστολή.

Γαλικία.
Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ωκεανού, ο Jonatas δεν είχε κανένα λόγο να νευριάζει με τις φωτογραφίες της κατοχής του. Αντιθέτως του προξενούσε ευχαρίστηση να κοιτά τις δικές του φωτογραφίες γάμου (η Paola πανέμορφη αλλά πάντα με ένα ύφος κάπως σοβαρό, εκείνος χαμογελαστός με μαλλιά όχι πολύ καλά χτενισμένα), όπως και τις φωτογραφίες με την Beatriz μικρούλα. Πάντα έβρισκε την κορούλα του γλυκύτατη και χαριτωμένη.
Εκείνο το πρωινό καθόταν στην βεράντα παρέα με τον Juan. Είχε μια υπερβολική ακόμα και για τα δικά του δεδομένα ευθυμία καθώς απασχολούσε τα μακρυά του δάχτυλα φτιάχνοντας βαρκούλες με περιτυλίγματα από σοκολατάκια.
Η Claudia πέρασε λίγο δίπλα του σερβίροντας τον καφέ. Το μπράτσο της κρατούσε το άρωμα της θάλασσας.
-Αυτό το κορίτσι μυρίζει καλοκαίρι, είπε όταν εκείνη είχε απομακρυνθεί.
-Jonatas!
-Τι θες να πεις με αυτό το χαμόγελο Juan;
Η ερώτηση ήταν ειλικρινής. Δεν είχε καταλάβει ακριβώς, το σίγουρο ήταν πως με αυτό το χαμόγελο ο Peralta αποκλείεται να σκεφτόταν κάτι που θα του άρεσε.
-Τι τρέχει με τη μικρή;
-Τι εννοείς, τι θα μπορούσε να τρέχει;
-Έλα τώρα, μη κάνεις τον χαζό!
Τώρα μάλιστα το ύφος του νεαρού δεν άφηνε καμιά αμφιβολία για τις υποθέσεις του. Ωστόσο συνέχισε ρωτώντας ξεκάθαρα:
-Έχεις κανονική σχέση μαζί της;
Ο Jonatas σηκώθηκε και τον πλησίασε απειλητικός.

Fin del capítulo.      

_________________


Last edited by mel on Sat May 28, 2016 9:15 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue May 10, 2016 3:50 pm

Μήπως η Claudia θα έχει την ίδια μοίρα με τη Sophie; Τρέχα, Manuel, τρέχα!
Ο Hippolito διαμαρτυρόταν για τη γκρίνια της γυναίκας του κι άρχισε ο ίδιος να γκρινιάζει risa Πάλι καλά να λέει που βρήκε κάποιον ν'ασχολείται η γυναίκα του μπας και την ξεφορτωθεί
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed May 18, 2016 7:30 pm

Capítulo 51

-Με έχεις ικανό να κάνω κάτι που θα μπορούσε να προσβάλει την Paola;
Ο τόνος του Jotanas ήταν έντονος, αν και προσπαθούσε να μη φωνάζει. Δεν ήθελε να τους πάρει είδηση όλο το σπίτι.
-Με συγχωρείς... Αν ήξερα ότι θα θύμωνες τόσο δε θα το έλεγα.
-Πώς θα μπορούσα να μη θυμώνω; Ξέρεις καλά πόσο αγαπώ την γυναίκα μου.
-Δεν αμφιβάλλω γι αυτό. Αλλά έχουν περάσει 17 χρόνια από τότε που παντρευτήκατε Jotanas. Μπορεί... να βαρέθηκες λίγο, η συνήθεια φέρνει βαρεμάρα.
-Αγαπάω την Paola όπως την πρώτη μέρα που παντρευτήκαμε.
-Συγνώμη. Σκέψου όμως λίγο... αν αυτό που είπα δεν είχε δόση αλήθειας δε θα θύμωνες. Νομίζω ότι δίνεις περισσότερη προσοχή σ' αυτό το κορίτσι απ' όσο χρειάζεται.
-Γιατί δεν έχει κανέναν στον κόσμο.
-Και το βλέμμα σου μένει περισσότερο σ' αυτήν παρά στη Sandra. Το είχα προσέξει και πιο πριν αλλά δεν ήξερα πώς να το πω...
-Και το συμπέρασμά σου ποιο είναι;  
O Juan δίστασε.
-Μα ότι... σου αρέσει. Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό, αλλά μη μου πεις ότι την βλέπεις σαν κόρη σου.
-Έχεις παρεξηγήσει αυτό που συμβαίνει Juan.
-Μακάρι να είναι όλα ιδέα μου, γιατί δεν θα ήταν καθόλου εύκολη η κατάσταση με μια ερωμένη μέσα στο σπίτι.
-Μη μιλάς έτσι!
-Συγνώμη.
-Ας αλλάξουμε θέμα κι ας ξεχάσουμε αυτή τη βλακεία.

La Bahía con las hadas.
-Χαίρομαι πολύ που σε ξαναβλέπω Noelia.
-Μιας και βρέθηκα εδώ είπα να περάσω. Τώρα που ανοίξανε τον δρόμο έχει γίνει πολύ πιο εύκολο.
-Α, προχωράει αυτό το έργο; ρώτησε με ενδιαφέρον ο κύριος Bosco.
-Ναι, ο δρόμος τώρα φτάνει σχεδόν στον κολπίσκο, λείπουν δηλαδή μόνο καμιά πενηνταριά μέτρα, είναι τόσο ωραίο τώρα να περπατάς εκεί, είμαι πολύ χαρούμενη!
-Ωραία, ξέρουν όμως οι γονείς σου που είσαι;
-Εεεε... κόμπιασε η Noelia και έβαλε στο στόμα της την τελευταία μεγάλη μπουκιά από το γλυκό που της είχε προσφέρει.
-Κατάλαβα, όχι. Πρέπει να σέβεσαι τους γονείς σου μικρή. Να τους ακούς. Δε θα σε μαλώσουν που λείπεις από το σπίτι;
-Έχουν συνηθίσει, πάντα με μαλώνουν που αργώ αλλά δεν μπορούν να τρέχουν κι από πίσω μου.
-Αν τους αγαπάς δεν είναι σωστό να τους κάνεις να ανησυχούν.
-Μα φυσικά τους αγαπάω...
-Και δεν είναι σωστό να βλέπεις έναν άγνωστο σε αυτούς άνδρα χωρίς να το ξέρουν. Όσο κι αν μ' αρέσει η συντροφιά σου, αυτό πρέπει να στο πω.
-Ναι, καταλαβαίνω κύριε Bosco.
-Εσύ μπορείς να με λες κύριο Ailber.
-Ailber; Πολύ παράξενο όνομα!
-Η μητέρα μου ήταν Ιρλανδή. Έχει να κάνει με το άσπρο χρώμα... ήμουν πιο λευκός κι από το χιόνι όταν γεννήθηκα. Και τώρα λένε πως είμαι σαν φάντασμα.
-Θα υποφέρατε πολύ κύριε Ailber...
-Πάντως όχι τόσο εξαιτίας των μαλλιών. Κι εσένα δεν πιστεύω να σε απασχολούν τέτοιες ανοησίες.
-Πώς, όχι... όχι φυσικά.
-Περισσότερο λόγω κάποιας κακιάς μάγισσας. Νομίζεις πως κακές μάγισσες υπάρχουν μόνο στα παραμύθια; Λάθος μικρή μου. Όταν άκουσα εσένα και τον φίλο σου να μου χτυπάτε την πόρτα νόμιζα πως θα είναι εκείνη η κακιά μάγισσα.
-Ω λυπάμαι πολύ.
-Έχεις τα μάτια της Noelia, είπε ξαφνικά ο Bosco.  
-Τα μάτια της μάγισσας; ρώτησε το κορίτσι διστακτικά.
-Όχι φυσικά, τα μάτια αυτής που ήταν κάποτε γυναίκα μου. Άστο τίποτα, όταν αγαπάς κάποιον τον βλέπεις παντού.  
-Πρέπει να φύγω κύριε Ailber.
-Και πολύ έκατσες, της είπε φιλικά. Να πας απευθείας στο σπίτι σου, να μη σε μαλώσουν.
-Εντάξει κύριε, γεια σας.

Buenos Aires
H Luján είχε ριχτεί με τα μούτρα στη δουλειά ελπίζοντας πως έτσι θα τα ξεχνούσε όλα. Μαζί με τον Lucio μιλούσανε με θεατρικούς συγγραφείς και επιχειρηματίες, ψάχνανε ηθοποιούς και μουσικούς προκειμένου ν' ανεβάσουνε ένα δυνατό μελόδραμα που θα έκανε όλη την κοινωνία της πρωτεύουσας να παραμιλά και τη Malena Ríos να κιτρινίσει από τη ζήλια της. Παρόλα αυτά η φιλάσθενη ροπή της φαινόταν έτοιμη να δώσει το καίριο χτύπημα πριν τη μεγάλη της επανεμφάνιση στην σκηνή: άγχος, πονοκέφαλοι,ναυτίες που δεν ήξερε αν σύντομα θα υποχωρούσαν και θεωρούσε πως μάλλον θα επιδεινώνονταν. Ούτε ο Lucio όμως ήταν πολύ καλά. Παρά τη μαχητικότητά του στις γεμάτες ένταση επαγγελματικές συζητήσεις (όπου οι σπουδές στη Νομική αποδεικνύονταν χρησιμότατες) συχνά γυρνούσε στο σπίτι άκεφος, χωρίς όρεξη να παίξει πιάνο ή να κάνει οτιδήποτε άλλο κάποτε τον ευχαριστούσε. Εκείνη την ώρα κοιτούσε έξω από την τζαμόπορτα που έβλεπε στη βεράντα.
-Τι σκέφτεσαι;
-Τον Όρμο με τις νεράιδες.
Του ερχόταν στο μυαλό η εικόνα του όρμου, εκείνος με τον Mateo να συζητάνε.
“-Περιμένουμε κάποιον; απόρησε όταν ο Mateo κοιτούσε αμίλητος ολόγυρα.
-Νομίζω πως θα μπορούσα να ζήσω εδώ όλη μου τη ζωή.
-Εγώ δε νομίζω, ωραία είναι αλλά έχω πολλά πράγματα να κάνω στο Buenos Aires.
-Εσείς οι καλλιτέχνες φυσικά δεν μπορείτε να κάνετε καριέρα αλλιώς. Αλλά αν αναπτυσσόταν κάπως, αν άνοιγαν μαγαζιά και στέκια όπως στην πρωτεύουσα... θα ήταν πολύ ωραία να ζει κανείς.
-Μπορεί να χαλούσε όμως.”
-Μη μου πεις ότι σου λείπει.
-Απλώς σκεφτόμουν.
Η Luján χώθηκε κάτω απ' το στρώμα.
-Είμαι κουρασμένη. Πότε θα δούμε τον Carrasco;
-Στις 6.00, τον κάλεσα εδώ. Είναι διατεθειμένος να δώσει πολλά χρήματα για την παράσταση.
-Ελπίζω να μη θέλει δείπνα και τέτοια.
-Δε θα σε απασχολήσει πολύ, μην ανησυχείς. Εξάλλου όλα θα τα ετοιμάσει η María με την Adela. Στο κάτω κάτω έρχεται περισσότερο σαν φίλος, όχι σαν διευθυντής θεάτρου.  

La Bahía con las hadas.
Όταν η Noelia γύρισε σπίτι, αυτή που ήταν έξω φρενών ήταν η Luz.
-Θα μου πεις τι δουλειά έχεις να βρίσκεσαι με μεγάλους άνδρες στις ερημιές; την κατσάδιασε όταν απομονώθηκαν στο δωμάτιό τους. Δεν είσαι πια μικρή να κάνεις του κεφαλιού σου, είσαι σε θέση να σκέφτεσαι και να κρίνεις το σωστό και το λάθος και μη μου πεις ότι ο κύριος Bosco είναι φίλος σου γιατί είναι πολύ μεγάλος για να είναι φίλος σου.
Η Noelia την άκουγε ήρεμη χωρίς την παραμικρή διάθεση να μαλώσει μαζί της.
-Πιστεύω πως μπορούμε να έχουμε φίλους απ' όλες τις ηλικίες. Δεν είναι το ίδιο γιατί ο κύριος Ailber είναι μιας άλλης γενιάς που σκεφτόταν διαφορετικά και είχε άλλους προβληματισμούς, όμως η συναναστροφή με κάθε άνθρωπο μπορεί να σου προσφέρει κάτι.
-Noelia κάνεις τη χαζή;
-Μα γιατί θυμώνεις ο κύριος Ailber είναι ένας καλός, λυπημένος άνθρωπος.
-Κύριος Ailber;
-Αυτός μου ζήτησε να τον αποκαλώ έτσι. Μου είπε ότι τα μάτια μου θυμίζουν τα μάτια της γυναίκας του που έχει πεθάνει.
-Σου την πέφτει!
-Αν τον γνώριζες θα καταλάβαινες πως είπες τη μεγαλύτερη ανοησία, δεν υπάρχει ούτε ένας που να είναι πιο κύριος από εκείνον. Ζει μοναχικά και δεν ψάχνει κοπέλες για να τους την πέσει όπως λες. Ξεχνάς ότι εγώ είμαι αυτή που τον έψαξε;
-Αυτό καλύτερα να μην το σχολιάσω. Και ήταν μεγάλη μου βλακεία την πρώτη φορά που πήγα μαζί σου, ήταν σα να σ' ενθαρρύνω για την κάθε βλακεία που σου έρχεται στο μυαλό.
-Ήρθες μαζί μου γιατί ανησυχείς για μένα. Αλλά εγώ ξέρω να ξεχωρίζω έναν καλό από ένα κακό άνθρωπο.
-Και ο κακός άνθρωπος νομίζεις πως το γράφει στο πρόσωπό του; Ή είσαι μέντιουμ και δεν το ξέραμε;
-Δεν είμαι μέντιουμ αλλά κάποια σημάδια ξέρω να τα διαβάζω. Και αν μπορώ να απαλύνω τον πόνο κάποιου κρατώντας του λίγη συντροφιά θα το κάνω.

Buenos Aires.
Η παράσταση όπως την φαντάζονταν ο Lucio, η Luján, ο Enrique Carrasco παραγωγός και σκηνοθέτης και η κόρη του σεναριογράφος Elisabetta Carrasco είχε την εξής πλοκή: η Inma (Inmaculada) Flores είναι ένα φτωχό κορίτσι που εργάζεται σε ανθοπωλείο. Εκεί γνωρίζει και ερωτεύεται τον πάμπλουτο Ricardo Calderón. Με τις δολοπλοκίες της η μάνα του Ricardo θα καταφέρει όχι μόνο να χωρίσει το ζευγάρι αλλά να και να κάνει την καημένη Inma περίγελο σε όλη τη συνοικία σε σημείο να μη μπορεί να εργαστεί πια ούτε στο ανθοπωλείο ούτε οπουδήποτε αλλού. Αυτό θα της βγει σε καλό γιατί φεύγοντας από τη γειτονιά της θα γίνει η μεγαλύτερη σταρ του τραγουδιού παγκοσμίως προκαλώντας ακόμη περισσότερο τη λύσσα της σατανικής Renata Romero de la Torre Calderón. Παρά τη συγκινητική ιστορία, το σενάριο θα ήταν προσχηματικό αφού το μεγαλύτερο μέρος θα το καταλάμβαναν τα τραγούδια που θα ερμήνευε η Luján που θα ακουγόταν ως δυσανάλογα εκτενής σχολιασμός κάθε θλιβερού περιστατικού της ζωής της Inma. Στο τέλος η σχολιάστρια-τραγουδίστρια ταγκό θα αποκαλυπτόταν πως ήταν η μάνα της ορφανής ηρωίδας σε ένα πολύ συγκινητικό φινάλε όπου οι νεαροί ερωτευμένοι θα παντρεύονταν, η Inma θα γινόταν πιο πλούσια, πιο διάσημη και μάνα και η Renata Calderón θα ικέτευε για τη συγνώμη της. Για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους είχαν υπόψη κάποιους γνωστούς ηθοποιούς, όχι πρώτης γραμμής γιατί οι αμοιβές της Luján και του Lucio ανέβαζαν πολύ τον προϋπολογισμό γι αυτό εξάλλου το καστ θα ήταν περιορισμένο.
-Είμαι σίγουρος ότι αυτή θα είναι η μεγαλύτερή μου επιτυχία, αναφώνησε ενθουσιασμένος ο κύριος Carrasco.
Η Luján είχε πριν λίγη ώρα αποσυρθεί προφασιζόμενη αδιαθεσία. Οι δύο άνδρες ήταν μόνοι στο σαλόνι.  
-Πολύ αισιόδοξος μου ακούγεσαι Enrique.
-Γιατί όχι, αν βέβαια η Luján είναι καλά και δεν παρουσιαστεί κάποιο απρόοπτο.
-Το ξέρεις πως ότι κι αν έχει η Luján η σκηνή την κάνει καλά.
-Εσύ είσαι χαρούμενος μαζί της Lucio;
-Γιατί το ρωτάς αυτό;
Κάθε ενθουσιασμός είχε πια εξαφανιστεί.
-Γιατί δεν σε βλέπω ευτυχισμένο.
-Στη ζωή υπάρχουν και προβλήματα. Γιατί υποθέτεις ότι αυτό που με απασχολεί έχει να κάνει με τη Luján;
-Γιατί... σκέψου το λιγάκι... εγώ ξέρεις ότι σας συμπαθώ και τους δύο. Όμως οι γονείς σου...
-Μίλησες πάλι μαζί τους, από εκεί έρχεσαι;
-Όχι πρόσφατα. Αλλά πες μου είναι σωστό να μην πηγαίνεις στις γιορτές να τρώτε μαζί, να μην έχετε επαφές;
-Έχω γυναίκα και δεν είναι καθόλου πρέπον να πηγαίνω σε οποιαδήποτε οικογενειακή συγκέντρωση μόνος μου σαν εργένης. Αν δεν την δέχονται, εγώ δεν μπορώ να μην της δείχνω τον απαιτούμενο σεβασμό.
-Ποιά γυναίκα Lucio, έχετε παντρευτεί;
-Όχι. Είναι σαν γυναίκα μου. Τέλος πάντων, η σχέση μου είναι επίσημη και δεν είναι σωστό να συμπεριφέρομαι σα να έχω καμιά παράνομη σχέση που πρέπει να κρύβω.
-Το καταλαβαίνω. Αλλά αφού κι εκείνη δε θέλει να σε παντρευτεί... μήπως θα ήταν καλό να συνεχίσεις τη ζωή σου με μια κοπέλα της ηλικίας σου;
-Enrique, ήρθες για να συζητήσουμε για μια συμφωνία που θα μας ωφελήσει αμφότερους ή για να μου πεις τι πρέπει να κάνω στη ζωή μου;
-Μη θυμώνεις εγώ...
-Εσύ το ξέρω πως αγαπάς την οικογένειά μου και πως νοιάζεσαι και για αυτούς και για μένα. Αλλά για τελευταία φορά θα σου πω πως γι αυτό το θέμα δε δέχομαι κουβέντα. Αν ήσουν άλλος..., διέκοψε τη φράση του. Η θέση μου είναι μαζί της και μόνο μαζί της, έκλεισε αποφασιστικά τη συζήτηση.    

La Bahía con las hadas.
Όταν ο Mateo γύρισε από το μικρομάγαζο με κάποιες παραγγελίες της Lucia την βρήκε εκνευρισμένη και προβληματισμένη ως συνήθως. Πήρε αμίλητη τα ψώνια και άρχισε να τα τοποθετεί στα ντουλάπια της κουζίνας λες και της είχαν κάνει κάτι.
-Θα έπρεπε να βγαίνεις περισσότερο από το σπίτι τη συμβούλευσε ο νεαρός, έξω η ζωή είναι ωραία.
-Για σένα δεν αμφιβάλλω.
-Γιατί είμαστε ακόμα εδώ Lucia;
-Γιατί έχουμε έναν στόχο και δε θα φύγουμε μέχρι να τον πετύχουμε.
-Ξέρεις μπορούμε να φύγουμε αμέσως γιατί εσύ τον δικό σου στόχο τον πέτυχες: τον είδες, του μίλησες. Περιμένεις κάτι παραπάνω; Αφού δε σ' αγαπά.
-Mateo τι λες, έχεις τρελαθεί; του φώναξε.
-Τρελός εγώ; Για πόσο βλάκα με περνάς;
-Εγώ φταίω που σου μίλησα.
-Όχι πες μου, για πόσο βλάκα; Ο θείος Edmundo μας έστησε αυτή τη φάρσα για να γελάει απ΄ τον παράδεισο. Ποιά διαθήκη, ποια λεφτά περιμένεις τώρα; Ο θείος Ailber ακόμα και να ήθελε να μας βοηθήσει δεν έχει παιδί. Το ξέραμε και τώρα το επιβεβαιώσαμε. Αν είχε θα ζούσε μαζί του και δεν είναι καρφίτσα ώστε να μην το βλέπουμε.
-Υπάρχει ακόμα λύση.
-Ποια λύση; Να απαγάγουμε κανένα;
-Δε θα χρειαστεί, πολλές οικογένειες έχουν ανάγκη κι εμείς έχουμε πολλά λεφτά.
-Βλακείες. Ακόμα και να βρούμε μια οικογένεια διατεθειμένη να πει ότι το παιδί της είναι του Bosco πώς θα αποδειχτεί αυτό; Με πλαστή ληξιαρχική πράξη γεννήσεως; Μια ληξιαρχική πράξη πριν 16 χρόνια πρέπει να είναι παλιά και κιτρινισμένη.
-Υπάρχουν τρόποι.
-Τι τρόποι, μαγικά; Ειδικοί επιστήμονες; Που δε θα μιλήσουν και δε εκβιάσουν;
-Έχεις μεγάλη φαντασία. Έλα καημένε, λες και ζούμε στην πιο αδιάφθορη χώρα του κόσμου.
-Lucia, εγώ δεν πίστεψα ποτέ ότι είσαι απατεώνισσα, τι είναι αυτά που λες;
-Δεν είμαι αλλά αν παραστεί ανάγκη... πρέπει να διαφυλάξω τα συμφέροντά μου. Τα συμφέροντά μας.
-Δε σε πιστεύω. Δεν είναι τα λεφτά αυτό που σε απασχολεί. Πέθαινες να τον δεις, να τον ακούσεις, να τον αγγίξεις.
-Θα σου πω για τελευταία φορά πως τον αγαπούσα πριν πολλά χρόνια και τώρα αισθάνομαι μόνο μίσος και αηδία γι αυτόν. Κι αν συνεχίσεις θα σε χαστουκίσω.
-Μου αρέσει η βία, παραδέχτηκε ο Mateo χαμογελώντας δειλά.
-Ε τώρα τι να σου πω, φταίω που ασχολούμαι μαζί σου!
Η Lucia βγήκε απ' την κουζίνα βροντώντας την πόρτα.
 
Γαλικία.
Ο Jonatas πέτυχε τον Juan έξω από την εξώπορτα του εξοχικού του.
-Δε μου μιλάς Jonatas;
-Φυσικά και σου μιλάω.
-Να περάσω τότε;
-Άστο καλύτερα, θα βγω εγώ. Θα μου κάνει και καλό να περπατήσω λίγο.
Κοίταξε το σπίτι σα να σκεφτόταν κάτι και έκλεισε την πόρτα σιγά και απαλά σα να μην ήθελε να την πονέσει. Στράφηκε στον φίλο του.
-Όσα μου είπες δεν ήταν ευχάριστα αλλά υπάρχει κάποια δόση αλήθειας σ' όλα αυτά.

Παρίσι.
Η Sophie και ο Eduardo Contreras γύριζαν στα μαγαζιά, τα αξιοθέατα, τα εστιατόρια και τα κέντρα του Παρισιού, ευτυχισμένοι όπως κάθε νιόπαντρο ζευγάρι.
-Εγώ δεν θα είχα αντίρρηση να πας στην κηδεία της Rosario... Να συλλυπηθείς τους συγγενείς της, του δήλωσε η Sophie σε μια συζήτησή τους μπουκώνοντας ένα πρωτότυπης σύλληψης μιλφέιγ σοκαλάτας με μανιτάρια πασπαλισμένο με σος φράουλας. Βρίσκονταν σε ένα γραφικό μικρό ζαχαροπλαστείο με θέα τον Σηκουάνα.
-Και τι διαφορά θα έκανε; Θα με κακοχαρακτηρίσουν στο χωριό της που δεν πήγα; Λίγο με νοιάζει. Η γυναίκα πάει πια και τίποτα δεν τη φέρνει πίσω. Η προτεραιότητά μου από δω και μπρος είσαι εσύ. Μόνο εσύ.    
-Ω Eduardo...
-Ξέρεις ότι σε λατρεύω.
Αν και αυτά είναι τα λόγια που θέλει να ακούει κάθε ερωτευμένη γυναίκα, έφερναν αμηχανία στη Sophie. O Eduardo άλλαξε θέμα.
-Είναι πολύ ωραία εδώ. Όλα φαίνονται τόσο ήσυχα σε σχέση με την Ισπανία. Που όλοι είναι εναντίον όλων. Φυσικά δεν έχω τόση γνώση ως επισκέπτης.
-Έλα τώρα, ξέρεις για την κατάσταση στην Γαλλία και σίγουρα για πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
-Άλλο να διαβάζεις για ένα μέρος, άλλο να ζεις εκεί ζωή μου.
-Όπως και να έχει είμαι περήφανη που έχω έναν μορφωμένο και ενημερωμένο σύζυγο. Όσο για την Γαλλία, εγώ που έχω ζήσει αρκετά εκεί, μπορώ να πω πως είναι όσο υπέροχη δείχνει.

Γαλικία.
Ήταν κάποια ώρα που ο Jonatas είχε γυρίσει από την σύντομη (μέχρι την άκρη του δρόμου) βόλτα με τον Juan. Μόλις είδε την γυναίκα του της είπε να έρθει μαζί του στο γραφείο.
-Ποιο γραφείο;
-Αυτό το δωμάτιο που χρησιμοποιούσα κάποτε ως γραφείο, με τη βιβλιοθήκη... Θέλω να σου πω κάτι σοβαρό που δυστυχώς δεν είναι ευχάριστο. Και αφορά εμάς.

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri May 20, 2016 11:04 pm

mel wrote:
μπουκώνοντας ένα πρωτότυπης σύλληψης μιλφέιγ σοκαλάτας με μανιτάρια πασπαλισμένο με σος φράουλας


Υπάρχει στ'αλήθεια τέτοιο πιάτο; Πολύ προχώ ακούγεται
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sat May 21, 2016 10:40 am

Όχι δεν υπάρχει, η φαντασία μου σ' αυτό το επεισόδιο εξαντλήθηκε στο μιλφέιγ xixixi .

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun May 22, 2016 2:32 pm

Capítulo 52

Γαλικία, τέλη Αυγούστου.
Αυτό το καλοκαίρι έφτανε στο τέλος του χωρίς μεγάλες διαφορές από το προηγούμενο: οι ίδιες χαρούμενες συγκεντρώσεις στα σπίτια, συζητήσεις, γέλια, κουτσομπολιά, μουσικές και χοροί, εξορμήσεις στα πιο απόμερα μαγευτικά μέρη της γύρω περιοχής. Υπήρχαν όμως και θέματα προσωπικά κυρίως, που απασχολούσαν και προβλημάτιζαν περισσότερο από πέρσι μετριάζοντας την γενικότερη ευθυμία και ξεγνοιασιά.
Η σχέση του Leandro και της Claudia εξελίχθηκε σε δεσμό, μόνο που οι ίδιοι δεν την αποκαλούσαν έτσι. Ο Manuel ασχολιόταν κι αυτός περισσότερο με το κορίτσι του, έτσι οι δύο φίλοι δεν περνούσαν τόσο χρόνο μαζί και θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει πως δεν το επιδίωκαν κιόλας.
Την προηγούμενη της αναχώρησης για τη Μαδρίτη ο Jonatas κάλεσε την Claudia "στο γραφείο του". Της είπε να κάτσει κι έκλεισε την πόρτα.
-Claudia, εκτιμάς πολύ τον κύριο Contreras έτσι δεν είναι;
-Μα ναι κύριε, απάντησε η κοπέλα χωρίς να καταλαβαίνει ούτε γιατί την ρωτούσε ούτε γιατί την απομόνωσε εκεί.
-Και μου είχες πει ότι σε είχε βοηθήσει πολύ, το θυμάσαι; Ίσως είναι η σειρά σου τώρα να βοηθήσεις εσύ αυτόν.
-Θα το έκανα με χαρά αλλά πώς; Έχει ο κύριος Contreras κάποιο πρόβλημα;
-Όχι... σοβαρό πρόβλημα δεν έχει, αλλά με τον θάνατο της Rosario... χρειάζεται μια γυναίκα να την αντικαταστήσει, και τι καλύτερο από μια κοπέλα που δε χρειάζεται συστάσεις, από κάποια που όλοι εκτιμάμε και συμπαθούμε.
-Θέλετε να με διώξετε και να με στείλετε να δουλέψω στον κύριο Contreras;
Η ερώτηση έγινε αυθόρμητα γι αυτό και ακουγόταν κάπως αγενής.
-Θα σου εξηγήσω για να μη νομίζεις ότι το κάνω από κακία, επειδή έχω κάτι εναντίον σου, απάντησε ο Jonatas σφίγγοντας τα χείλη. Στο σπίτι έχουμε μια μαγείρισσα, έναν σοφέρ που συνήθως δε χρειαζόμαστε γιατί προτιμώ να οδηγώ και δύο καμαριέρες. Όλα αυτά είναι μια υπερβολή, πάντα ήταν. Πάντα κάναμε σπατάλες που επέτρεπε η κοινωνική μας θέση όχι όμως και η οικονομική. Ποτέ δεν άφησα υπάλληλο απλήρωτο, αλλά τα πράγματα έχουν αλλάξει, οι πόροι μας λιγοστεύουν διαρκώς. Αν πας στον Contreras εμείς μειώνουμε τον οικογενειακό προϋπολογισμό, ο Eduardo αντικαθιστά την Rosario κι εσύ δε μένεις χωρίς εργασία. Υποθέτω θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε με μία μόνο καμαριέρα, οπότε θα είμαστε όλοι ικανοποιημένοι.
-Κατάλαβα κύριε.
-Λυπάσαι Claudia;
-Ξέρετε απλώς... σ' αυτό το σπίτι υπάρχει μια ζωντάνια.
-Όσο γι αυτό είναι το μόνο που δε μας λείπει. Εμείς, οι φίλοι μας, οι φίλοι της Beatriz... Με τον Eduardo και την Sophie  μεγαλύτερη φασαρία θα είναι κανένα μινουέτο που θα παίζει αυτή στο πιάνο.
Σηκώθηκε, στάθηκε πίσω της και έβαλε τα χέρια του στους ώμους της.  H Claudia ξαφνιάστηκε αλλά δεν ήξερε αν έπρεπε να φοβηθεί: ήταν η πρώτη φορά που την άγγιζε. Κοίταξε τα χέρια του, τα βρήκε πολύ μακριά. Φυσικό, αφού ο Jonatas ήταν πολύ ψηλός. Τα πήρε από πάνω της και στάθηκε ξανά μπροστά της.
-Σε απασχολεί που πρέπει να ανέχεσαι την πρώην αγαπημένη του Leandro;
-Μα τι λέτε κύριε...
-Γιατί να υποκρινόμαστε ότι δεν ξέρουμε αυτά που όλοι ξέρουν, όλοι συζητάνε...Αν η Sophie και ο Leandro αγαπήθηκαν δεν κάνανε κάτι κακό. Ούτε εσείς κάνετε αν αγαπιέστε. Μη φοβάσαι τη Sophie. Είναι πολύ τυπική, θα φερθεί ως μια καθώς πρέπει παντρεμένη γυναίκα.
-Προτιμώ να μη μιλάω γι αυτά. Είναι μια καλή ιδέα να εργαστώ εκεί και θα είμαι πολύ ικανοποιημένη να το κάνω.
-Θα σου έλεγα πως θα μας λείψεις αλλά δε θα χαθούμε έτσι κι αλλιώς. Πάντως όντως θα μου λείψεις.
Πήρε κάποια έγγραφα και άρχισε να τα κοιτά.
-Αν θες μπορείς να φύγεις, δεν έχω κάτι άλλο να σου πω.
-Εντάξει κύριε.
-Α και εννοείται πως θα πάρεις και μια γενναία αποζημίωση για την απόλυση.
-Σας ευχαριστώ πολύ.
-Είναι νομική μου υποχρέωση.
-Αλλά δεν το κάνουν όλοι.

Αργεντινή, τέλη Αυγούστου.
Δεν είχε κλείσει ούτε μια εβδομάδα από την έναρξη των παραστάσεων και η "Εγκαταλελημμένη" διαφαινόταν ως η μεγαλύτερη επιτυχία όλων των συντελεστών. Πλήθος συνέρρεε κάθε βράδυ για να κλάψει με την ιστορία της Inma, να ακούσει την Luján Solari να υπογραμμίζει το δράμα με την εξαίσια φωνή της και να χειροκροτήσει όρθιο και με φανατισμό.
Στην Bahía τα ξεσπάσματα του Hipolito εναλλάσσονταν με μεγάλα διαστήματα ήρεμης κατάθλιψης. Αρκετές φορές η Rebecca προσπαθούσε να δοκιμάσει τις μεθόδους που δοκίμαζε μαζί της ο Dimitrio σε εκείνον, όμως ο Hipolito δεν είχε καμία όρεξη να απαντήσει, ούτε να σκάψει στο παρελθόν του, ούτε στην ψυχή του, ήξερε την αιτία της δυστυχίας του, ήταν η απόρριψη και η απουσία της Luján. Εκείνη θύμωνε με την άρνησή του, τον έλουζε με χαρακτηρισμούς στους οποίους ο σύζυγός της δεν καταδεχόταν να απαντήσει και αυτή ήταν η καθημερινή τους ρουτίνα. Για διαζύγιο ούτε λόγος. Στις σπανιότατες συναντήσεις της με τον Dimitrio η Rebecca του έδειχνε λίγο λίγο κάποια σημάδια τρυφερότητας, όμως ποτέ δεν σκεφτόταν ούτε γι αστείο να χωρίσει με τον άνδρα με τον οποίο είχε περάσει τόσα πολλά. Με τον άνδρα της.
Η Lucia περνούσε τη ζωή της κατασκοπεύοντας όσο μπορούσε τον Ailber Bosco. Πολλές φορές καθόταν στον κολπίσκο και φανταζόταν ότι την φιλούσε και την χάιδευε όπως έκανε με την αδερφή της. Αντάλλασσε δυο κουβέντες με τις γειτόνισσες και όταν έμπαινε στο σπίτι, ένιωθε μόνη. Προσπαθούσε με τις φαντασιώσεις της να γεμίσει τις ώρες μοναξιάς όμως η πραγματικότητα ήταν πως έτρωγε μόνη, ξάπλωνε, διάβαζε, κοιμόταν μόνη. Χωρίς έναν άνθρωπο να πει μια κουβέντα. Τότε της έλειπε το χαμόγελο και τα λόγια του Mateo κι ας είχε θυμώσει μαζί του τελευταία. Ναι, είχε και το πανεπιστήμιο, δε γινόταν να κυνηγά μια ζωή τον θείο Bosco για χάρη της.    
Ένα μεσημεράκι χτύπησε η πόρτα της, ευχόταν να είναι ο Ailber κι ας είχε έρθει μόνο για να την βρίσει, ήταν όμως ο μικρός.
-Δε με περίμενες μητριούλα;
Έπεσε στην αγκαλιά του, ήταν μια εκδήλωση διαχυτικότητας από αυτές που δεν συνήθιζε.
-Θα ήταν ψέμα να πω πως δε μου έλειψες.
-Ε, τι κάνεις, δε θα επιτρέψω να πάρεις τα πράγματά μου, θα τα κουβαλήσω εγώ σαν άνδρας.
-Απ' όλα αυτά καταλαβαίνω ότι έχεις σκοπό να μείνεις πολύ.
-Όχι πάρα πολύ, μην κακομαθαίνεις.
-Πώς τα πας Mateo;
-Λίγο πολύ τα ίδια. Γι αυτό βαρέθηκα και ήρθα να σε βρω. Εσύ; Τι γίνεται με τον θείο;
-Δε θέλει καν να μου μιλήσει... Με βλέπει και αλλάζει δρόμο.
-Κι εγώ περίμενα πως ίσως... πώς ίσως είσαστε πια μαζί.
-Μαζί;! Η φαντασία σου είναι απίστευτη αγόρι μου.
-Αν θέλει ο ένας τον άλλον... Ότι έγινε πριν τόσα χρόνια, τι σημασία έχει τώρα.
-Ο Ailber με μισεί κι εσύ δεν έχεις λόγο να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα.
-Είναι πολλά που έχουν γίνει και δε μου έχεις πει, έτσι δεν είναι;
-Έχω φτιάξει ψητό, έλα να φάμε μαζί και μη σκαλίζεις παλιές ιστορίες.
-Ωραία, έχω μεγάλη όρεξη για ψητό.  

Μαδρίτη, λίγες μέρες μετά.
Κάποιες ζαλάδες και ανακατέματα της Sophie στο Παρίσι είχαν κάνει τον Contreras να ονειρεύεται ότι θα γινόταν σύντομα πατέρας. Τελικά οφείλονταν στους ατελείωτους περιπάτους στα μαγαζιά κάτω απ' τον καυτό ήλιο και στους απίθανους συνδυασμούς κυρίως πιάτων και επιδορπίων που ήταν από μόνα τους περίεργα. Η διάψευση ήταν μια μικρή απογοήτευση για εκείνον και μια μεγάλη ανακούφιση για εκείνη. Τι κι αν ονειρευόταν από μικρή μια πολυμελή οικογένεια, τι κι αν πολλές από τις παλιές της φιλενάδες είχαν γίνει ήδη μητέρες; Αυτή δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για λόγους που δεν επιθυμούσε να αναλύσει. Αφού πέρασε κι αυτό, ήρθε η πρόσληψη της Claudia από τον σύζυγό της. Δεν καταλάβαινε γιατί την έδιωξε ο κύριος Roca, γιατί αφού την απέλυσε την έστειλε στον Eduardo, οι οικονομικοί λόγοι δε την έπειθαν.
-Κάτι ξέρεις εσύ και δε μου λες...
-Όχι, αγάπη μου, δεν ξέρω κάτι περισσότερο. Γιατί προβληματίζεσαι, ο Jonatas είναι φίλος, δε θα μας έλεγε να την πάρουμε αν είχε προηγηθεί κάποιο σκάνδαλο. Εξάλλου χρειαζόμαστε μια γυναίκα να φροντίζει το σπίτι αφού έφυγε η Rosario.
H Rosario... Η ξερακιανή αμίλητη μάγισσα, με τον σφιχτό πατικωμένο κότσο. Τώρα άρχιζε να την εκτιμά. Η Rosario ποτέ δεν είχε αγκαλιάσει τον Leandro, ποτέ δεν είχε νοιώσει την ανάσα του στον λαιμό της. Όμως δε θα μάλωνε με τον άνδρα της, θα ακολουθούσε πάντα τις αποφάσεις του.
Τελικά τα δυο κορίτσια δεν τα πήγαν κι άσχημα. Η Sophie έδινε τις εντολές, η Claudia υπάκουε, δεν ήταν ευχαριστημένη που είχε πολύ περισσότερη δουλειά και σε πολύ πιο έντονο ρυθμό αλλά αυτό ήταν το καθήκον της και έπρεπε να το κάνει. Φρόντιζαν να περνάνε όση λιγότερη ώρα γινόταν μαζί.
Ο Leandro έμενε στο κολέγιο, αυτή τη φορά μοιραζόταν το δωμάτιο με τον Brian. Το πρώτο σαββατοκύριακο χτύπησε το κουδούνι της έπαυλης του Contreras. Του άνοιξε η Sophie. Το βλέμμα του δε θα άρεσε στην Claudia αν ήταν εκεί να το παρατηρήσει. Παρόλο που είχε πάρει κάποια κιλά έβρισκε την Sophie ομορφότερη από ποτέ.
-Leandro! Νόμιζα ότι θα έμενες και τα σαββατοκύριακα στο κολέγιο.
-Ήρθα μόνο για να πάρω την Claudia...
-Φυσικά. Θα την φωνάξω. Τα πάτε λοιπόν πολύ καλά;
-Ναι...
-Αν θες πέρασε...
-Καλύτερα όχι.
-Claudia! Ήρθε ο Leandro...
H Claudia χαιρέτησε, φίλησε το αγόρι της και φύγανε αγκαλιά.

La Bahía con las hadas.
Η επόμενη συνάντηση του κύριου Bosco και της Noelia δεν ήταν σχεδιασμένη από καμιά πλευρά. Ο άνθρωπος με τα πορτοκαλί μαλλιά απλώς μπήκε στον φούρνο ν' αγοράσει ψωμί. Η μικρή κοκκινομάλλα βρισκόταν εκεί γιατί της άρεσε να βοηθά -παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της που επέμενε πως πρέπει ν' ασχολείται μόνο με τα μαθήματά της.
-Noelia, πόσο χαίρομαι που σε ξαναβλέπω, δουλεύεις εδώ;
-Δυστυχώς μόνο βοηθάω καμιά φορά, ο φούρνος ανήκει στον πατέρα μου.
-Δηλαδή ο Horacio...
-Α, όχι, είναι καιρός που ο κύριος Horacio έχει πουλήσει τον φούρνο.
-Με συγχωρείτε, παρενέβη ο Gilberto που είχε έρθει για παρέα, εσείς οι δύο γνωρίζεστε;
-Είδα τη Noelia στον Όρμο, εγώ εκεί μένω.
-Α, μάλιστα.
-Μπαμπά να σου συστήσω τον κύριο Ailber Bosco. Με συγχωρείς που δεν το έκανα νωρίτερα. Κύριε Ailber από δω ο πατέρας μου Gilberto Andersen.

Μαδρίτη.
H Sophie μετάνοιωσε που δεν βγήκε με τον Eduardo ή με τις γυναίκες των φίλων του, μόνο κάθισε μέσα να περιμένει την Claudia. Για να περάσει η ώρα διάβασε 20 σελίδες από την Άννα Καρένινα, μερικά εδάφια της Βίβλου, ένα μονόστηλο της εφημερίδας που έπαιρνε ο Eduardo (αφορούσε κάποιο έγκλημα πάθους) και συνέχισε το εργόχειρο με τους ταράνδους που εδώ και πολύ καιρό είχε αφήσει στη μέση. Στο τελευταίο είχε απορροφηθεί τόσο πολύ που λίγο ακόμα και δε θα άκουγε τον ήχο που έκανε η πόρτα όταν την άνοιξε η Claudia.
-Θα ήθελα να σου μιλήσω, της είπε αφού χαιρετήθηκαν.
Την πήγε στο δωμάτιο που έμενε όταν ήταν φιλοξενούμενη και όχι σύζυγος του Eduardo Contreras και προσπάθησε να φαίνεται φιλική.
-Θα ήθελα να πούμε μερικά πράγματα λίγο πιο προσωπικά. Εφόσον ζεις σ' αυτό το σπίτι και δεν ξέρω τίποτα για σένα.
-Και τι θα θέλατε να μάθετε;
-Καταρχάς θα ήθελα να ξέρω αν είχες κάποιο πρόβλημα στους Roca.
-Όχι, ποτέ. Ούτε εγώ με τους Roca, ούτε οι Roca μαζί μου. Μου συμπεριφέρθηκαν άψογα.
-Και τότε γιατί έληξε η... συνεργασία;
-Αυτό είναι ένα θέμα πολύ λεπτό για τον κύριο Jonatas και γι αυτό δε θα ήθελα να το συζητήσω.
-Εντάξει, αφού είναι λεπτό το θέμα δε θα επιμείνω, συμφώνησε η Sophie μ' ένα πιεσμένο χαμόγελο. Και για πες μου Claudia, έχεις κάποια σχέδια για το μέλλον; Ας πούμε δε θα ήθελες ν' ανοίξεις κι εσύ το δικό σου σπιτικό;    
-Φαντάζομαι πως κάποια στιγμή θα γίνει κι αυτό.
-Κάποια στιγμή; Και μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή τι θα κάνεις, θα επιτρέπεις στο αγόρι σου να κυκλοφορεί αιωνίως μαζί σου και να σε εκθέτει;
-Δεν αισθάνομαι ότι ο Leandro με εκθέτει. Και η σχέση μου μαζί του δεν είναι κάτι που πρέπει να σας απασχολεί αφού είστε πια παντρεμένη γυναίκα.
-Αλλά είμαι και χριστιανή. Και οφείλω να σε ειδοποιήσω ότι ο Leandro δεν είναι κατάλληλος ούτε για σχέση ούτε για γάμο, αν περιμένεις κάτι τέτοιο. Είναι ένας εγωιστής, τον ενδιαφέρουν μόνο τα δικά του προβλήματα, η δική του ευχαρίστηση. Το τι θα κάνεις με τη ζωή σου είναι δικό σου θέμα, δε με αφορά και μπορείς να μείνεις ήσυχη, δε σκοπεύω να παρέμβω στο παραμικρό. Εγώ που ίσως τον γνωρίζω λίγο καλύτερα όφειλα να στα πω αυτά.
-Με συγχωρείτε αλλά δε συμφωνώ. Ο Leandro με βοήθησε όταν χρειάστηκε χωρίς να θέλει τίποτα σε αντάλλαγμα.
-Τίποτα; Αφού κι εσύ η ίδια δεν το κρύβεις πως είστε πια μαζί.
-Τότε δεν είχε κάποιο ενδιαφέρον για μένα πέρα απ' το φιλικό. Ο Leandro ήταν ο καλύτερός μου φίλος.
Η Sophie έκανε έναν μορφασμό που φανέρωνε δυσπιστία.
-Το ξέρεις ότι έχει κόψει κάθε επαφή με την οικογένειά του;
-Θα έχει τους λόγους του.
-Ποιους λόγους, σε παρακαλώ! Δεν είναι ο μόνος που έχει προβλήματα με τους δικούς του, κι εγώ μπορεί να έχω, δε θα φανταζόμουν ποτά να μη μ' ενδιαφέρει αν η μάνα μου, ο πατέρας μου, ο αδερφός μου ζούνε ή πέθαναν. Και πες ότι δε θέλει να αλληλογραφεί μαζί τους, που για μένα είναι αδιανόητο. Ποτέ δεν τον άκουσα να ρωτά "Eduardo, τι γράφει ο πατέρας μου, είναι καλά;". Όταν είμαστε μαζί δεν έκανε λόγο για το κοινό μας μέλλον, δεν τον ενδιέφερε γιατί το μόνο που τον νοιάζει είναι να περνά καλά.
-Αν κάποιος δεν έχει καλές αναμνήσεις από την οικογένειά του δε βιάζεται να κάνει οικογένεια κυρία. Το ίδιο συμβαίνει και σε μένα.
-Δικαιολόγησέ τον όσο θες Claudia. Εγώ έπρεπε να προσπαθήσω να σου ανοίξω τα μάτια γιατί εσύ μπορεί να είσαι ερωτευμένη και να μη βλέπεις.
-Είμαι ερωτευμένη. Κι εσείς δε χρειάζεται να ανησυχείτε για την υπηρέτριά σας.
-Θα το έκανα για οποιονδήποτε. Αλλά μην ανησυχείς, δεν πρόκειται να επανέλθω σ' αυτό το θέμα.
Σε αυτό το σημείο η πόρτα που άνοιξε τρόμαξε τις κοπέλες που ήταν τόσο απορροφημένες στη συζήτησή τους.
-Sophie, εδώ είσαι; Δεν ξέρεις πόση ώρα σ' έψαχνα. Τι λέτε με την Claudia, μαλώνατε;  

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun May 22, 2016 9:18 pm

Καημένη Claudia, πρώτη μέρα στη δουλειά και την άρπαξε από τα μούτρα η άλλη η ζηλιάρα. thymos Φαντάζομαι όμως ότι θα επαληθευτούν τα λόγια της Sophie γιατί κάποια στιγμή θα φύγει ο Leandro και τι θ' απογίνει η Claudia na ton thymomaste
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sat May 28, 2016 9:13 pm

ox , η Ολυμπία που αναφέρω στα προηγούμενα επεισόδια είναι η Ιλάρια που νόμιζα ότι την είχα βγάλει Ολυμπία. Θα το διορθώσω όπου το βρω. Είναι αυτή η ηθοποιός:

Έχω γράψει σχεδόν όλο το επόμενο που είναι και μεγαλούτσικο, μου λείπε μια σκηνή. Βασικά από το 52 η Νοέλια αποκτά ενδιαφέρον και τα πράγματα γίνονται όλο και πιο σκοτεινά kataskopeia tremw kai mh m' afhseis po  .

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun May 29, 2016 2:32 pm

Capítulo 53

Την επόμενη μέρα η Claudia και ο Leandro συναντήθηκαν σε ένα καφέ.
-Είναι κάτι που δε με συμφέρει να σου πω αλλά πρέπει, αν θέλω να είμαι τίμια μαζί σου, του είπε πάνω στην κουβέντα. Η Sophie μου φαίνεται ότι ακόμα νοιώθει κάτι για σένα κι αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου σωστό για τον κύριο Contreras.
-Ο κύριος Contreras δεν είναι και κανένας άγιος. Αλλά γιατί το λες αυτό;
-Γιατί με έπιασε και άρχισε να μου λέει διάφορα για σένα, πως δε σε ενδιαφέρει τίποτα πέρα απ' τον εαυτό σου και γι αυτό δεν είσαι κατάλληλος για κανένα κορίτσι.
-Σου επιτέθηκε;
-Όχι ακριβώς... τα έλεγε υποτίθεται για το καλό μου. Αλλά αντέδρασα, έτσι δημιουργήθηκε μια ένταση... Όταν μπήκε ο Contreras προσπαθήσαμε να το καλύψουμε... Αλλά δεν είναι χαζός.
-Θα της μιλήσω γιατί δεν μπορεί να σε προσβάλλει...
-Όχι! Πραγματικά δε με ενοχλεί, δε με στενοχωρεί. Και γενικά δεν υπάρχουν προβλήματα μεταξύ μας.
-Σίγουρα δε σε στενοχωρεί;  
-Φυσικά και όχι. Αν είναι δυνατόν να κάτσω να σκάσω για μια τέτοια βλακεία!
-Αν όμως συμβεί κάτι άλλο...
-Εντάξει, θα σου το πω. Θύμωσες μαζί της;
-Μου φαίνεται ότι αυτό το κορίτσι δεν ξέρει τι θέλει. Όχι μωρό μου δε θύμωσα, εσένα μόνο σκέφτομαι.
-Μα εγώ είμαι καλά, αλήθεια. Και σίγουρα δε σε νοιάζει καθόλου για την Sophie;
-Για τρία άτομα δε με ενδιαφέρει καθόλου αν ζούνε ή αν πεθάνουν. Ο πατέρας μου, η Rebecca και η Sophie.
Η φράση δεν ήταν ασυνήθιστη αλλά η Claudia ανατρίχιασε άθελά της με την σύμπτωση.
-Θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι, αν κάποια μέρα ήθελες η σχέση μας να γίνει σοβαρότερη, δε θα σκεφτόσουν ότι οι δυο μας είμαστε διαφορετικοί;  
-Διαφορετικοί; Δε νομίζω να έχω γνωρίσει άλλο κορίτσι να ταιριάζουμε τόσο πολύ.
-Καταλαβαίνεις τι εννοώ. Από κοινωνικής απόψεως.
-Θα ήταν δύσκολο, δε λέω. Αλλά την απόφαση θα την έπαιρνα εγώ, όχι ο πατέρας μου. Αν ερχόταν αυτή η ώρα φυσικά και θα προτιμούσα να μοιραστώ τη ζωή μου με μια κοπέλα που μου αρέσει, που είναι ειλικρινής, που συνεννοούμαστε μια χαρά, από μια κρύα υποκρίτρια της τάξης μου. Και μην αφήνεις την Sophie να σου βάζει λόγια.

La Bahía con las hadas.
Η κοινή γνωριμία τους με τον κύριο Horacio στάθηκε η αιτία για μια μεγάλη συζήτηση που οδήγησε τον Gilberto να προσκαλέσει τον κύριο Bosco σπίτι, πρόσκληση που ο τελευταίος αποδέχτηκε ευχαρίστως. Το ζευγάρι και τα κορίτσια μιλούσαν ευχάριστα με τον καλεσμένο, όταν όμως έφυγε η Ana δεν άργησε να εκφράσει τις αμφιβολίες της.
-Αυτός ο άνθρωπος μένει μόνος τόσα χρόνια; Κάτι δε μου αρέσει εδώ, μουρμούρισε πλένοντας τα πιάτα που είχαν μείνει απ' το πρωί.
-Τον κατηγορείς που μένει πιστός στην μνήμη της γυναίκας του; αναρωτήθηκε ο Gilberto.  
-Δεν είναι όμως και τόσο μεγάλος, θα μπορούσε να ξαναπαντρευτεί.
-Κι εσύ δεν ήσουν τόσο μεγάλη όταν παντρευτήκαμε. Και ήσουν χήρα οπότε...
-Για τους άνδρες είναι αλλιώς.
-Δε το νομίζω. Ούτε εγώ πίστευα ότι θα ξαναπαντρευόμουν μετά που έχασα τη Luisa. Ο πόνος από μια τέτοια απώλεια είναι μεγάλος.
-Τι να πω αν δεν κάνει άσωτη ζωή... Και μένει στον Όρμο;
-Ναι, αυτό λέει και δε νομίζω να έχει λόγο να λέει ψέματα.
-Μα δε μένει άνθρωπος εκεί!
-Ε, να ήταν τρία σπίτια απ' όσο θυμάμαι απ' την τελευταία φορά που είχα πάει... Πάντως για νεράιδα δε μου μοιάζει.
-Πώς κι έχεις πάντα όρεξη γι αστεία.
-Γιατί, δε μου φαίνεται κακός άνθρωπος.
-Άλλο τι φαίνεται κάποιος...
-Συμφωνώ αλλά δεν έχουμε και κανένα λόγο να τον κατηγορούμε.
-Δε μου αρέσει που η Noelia γνωρίζει ανθρώπους που εμείς δεν γνωρίζουμε, δε μου αρέσει που τα πάει τόσο καλά μαζί του...
-Αν της κόρης μας της αρέσει να κάνει βόλτες, δεν φταίει ο Bosco Ana. Και νομίζω πως απλώς φέρεται πρόσχαρα και ευγενικά, όπως πρέπει δηλαδή...
-Κι αυτός χαίρεται μαζί της όμως.
-Φυσικά, την βλέπει με την τρυφερότητα που θα έβλεπε οποιοδήποτε κορίτσι στην ηλικία ενός παιδιού που δεν απέκτησε. Η Noelia είναι αξιαγάπητη. Δε βλέπω κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον όπως υπονοείς.
-Ελπίζω γιατί είναι πολύ μεγάλος γι αυτήν και το μόνο που μας έλειπε είναι να μπλέξει όπως...
-Μη φτιάχνεις σενάρια με την φαντασία σου Ana. Η Noelia έχει αρχίσει να σοβαρεύει και αν ήθελε να παντρευτεί είμαι σίγουρος πως θα διάλεγε τον άνδρα που θα της ταίριαζε περισσότερο. Ότι θέλει να μας βοηθά στον φούρνο δείχνει ότι έχει αποκτήσει κάποια υπευθυνότητα.  

Μαδρίτη.
-Γιατί με κοιτάς;
-Έχεις αλλάξει, το ξέρεις; Όταν σε είδα για πρώτη φορά σ' εκείνο το κέντρο, ήσουν σαν παιδάκι. Τώρα το πρόσωπό σου, το σώμα σου... Δείχνεις πραγματικός άνδρας.
-Είχες ποτέ καμιά αμφιβολία γι αυτό;
-Και η συμπεριφορά σου είναι διαφορετική, επέμενε η Claudia προσπερνώντας την ερώτηση. Πιο αποφασιστική, πιο θαρραλέα.
-Όταν ήρθα εδώ από την Αργεντινή ένιωθα σα χαμένος. Δεν γνώριζα κανέναν, δε μου φέρονταν καλά, δεν μπορούσα να κάνω φίλους, είχα ένα άγχος που με αρρώστησε.
-Φυσικό είναι.
-Κι όμως μακάρι να είχα περισσότερο θάρρος, μεγαλύτερη δύναμη, πραγματικά.
-Τι θα ήθελες να είσαι, ο Ηρακλής της μυθολογίας;
-Δε θα ήταν κι άσχημο.
-Αλλά αυτός ήταν άσχημος.
-Όχι, τον μπερδεύεις με τον Ήφαιστο, τον θεό.
Περπατώντας είχαν φτάσει στην έπαυλη του Contreras. Είχε μόλις αρχίσει να σκοτεινιάζει. Η Sophie άκουσε τα βήματά τους στον κήπο. Δεν άντεχε άλλο την ατμόσφαιρα του σπιτιού. Αν ο Contreras την είχε κατηγορήσει ότι μάλωνε με την Claudia επειδή ήταν κοπέλα του Leandro, αν της είχε κάνει σκηνή ζηλοτυπίας, εκείνη θα αρνιόταν με σθένος τα πάντα και ο θυμός του θα εκτονωνόταν γρήγορα ή αργά. Όμως σπάνια πια της απηύθυνε τον λόγο και αυτό χωρίς τρυφερές προσφωνήσεις. Η ψυχρότητά του την έκανε να υποφέρει και της δημιουργούσε ανασφάλεια.
Τώρα στέκονταν στην εξώπορτα. Μιλούσαν και χαμογελούσαν. Πολύ θα ήθελε να ακούσει τι έλεγαν αλλά ήταν δύσκολο να πλησιάσει χωρίς να την αντιληφθούν. Η βλάστηση του κήπου ήταν αραιή δυστυχώς. Είδε τον Leandro να κοιτά την έπαυλη. Όχι όμως και την ίδια, δεν την είχε προσέξει. Με προσοχή έφτασε κοντά τους, σκύβοντας πίσω από την μάντρα. Κουλουριάστηκε στο τσιμέντο, το καρότσι που είχε ξεμείνει από κάτι εργασίες δεξιά της ήλπιζε να την κάλυπτε όταν θα έμπαιναν στην αυτή. Εκείνη τη στιγμή θα ήθελε να είναι κοντή.
-Θα ένιωθα λίγο παράξενα να ξαναμπώ σ' αυτό το σπίτι από τότε που έφυγε η Rosario, άκουσε να λέει ο Leandro.
-Για σένα, επειδή ζήσατε τόσο καιρό μαζί, καταλαβαίνω πως δε θα είναι το ίδιο.
-Όχι μόνο αυτό. Αν θες πες το τρελό αλλά νιώθω πως η Rosario ήταν κάτι σαν το πνεύμα που προστάτευε το σπίτι από τις συμφορές.
-Ναι, νομίζω πως κάποτε είχα διαβάσει ένα παραμύθι με ένα πνεύμα που φύλαγε κάποιο σπίτι, έκανε η Claudia παραξενεμένη. Λες λοιπόν να με περιμένουν συμφορές αν συνεχίσω να μένω εδώ; συνέχισε χαμογελώντας.
-Όχι γιατί θα σε προστατεύσω εγώ.
Δε μιλούσαν. Η Sophie γύρισε και κοίταξε με μάτια που μόλις πρόβαλαν απ' τη μάντρα. Φιλιόντουσαν! Μα φυσικά, η σχέση τους ήταν αληθινή, όχι ψέμα, αν συνήθιζαν να αγκαλιάζονται και να φιλιούνται πριν, τότε που δεν έπρεπε, δεν είχαν κανέναν λόγο να σταματήσουν τώρα που κανένας ηθικός κανόνας δεν το απαγόρευε. Όμως τι ξεδιαντροπιά, ένα κορίτσι να φιλιέται στον δρόμο! Κάποια στιγμή σταμάτησαν και μετά άρχισαν πάλι να φιλιούνται. Η Sophie παρακολούθησε όλα τα φιλιά μαζοχιστικά και χωρίς μεγάλη αγωνία. Είχαν τόσο πάθος που και να εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά τους δε θα την έπαιρναν είδηση. Μέχρι που επιτέλους αποχωρίστηκαν, η Claudia διέσχισε το δρομάκι που οδηγούσε στην κύρια πόρτα χωρίς να κοιτά δεξιά ή αριστερά οπότε όλα καλά. Αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός πως το άσπρο φορεματάκι της είχε λερωθεί και πως αυτή δεν είναι συμπεριφορά που αρμόζει σε μια παντρεμένη γυναίκα, σε μια κυρία.

La Bahía con las hadas.
Όταν ο Mateo γύρισε απ' τις βόλτες του το πρώτο πράγμα που του ήρθε να κάνει ήταν να αγκαλιάσει σφιχτά την Lucia.
-Σε παρακαλώ, δε μ' αρέσει να με αγγίζουν στα καλά καθούμενα και το ξέρεις πολύ καλά αυτό, διαμαρτυρήθηκε εκείνη.
-Φαντάζομαι πόσο ωραία θα πέρασαν οι άνδρες σου, ειρωνεύθηκε ο Mateo. Μην είσαι κακιά μαζί μου Lucia γιατί μπορεί να φύγω και θα μ' αναζητάς.
-Είναι απειλή αυτό; Το ξέρεις πως και να φύγεις εμείς δεν πρόκειται να χαθούμε, απάντησε μετά από μισό λεπτό η “μάγισσα”.
Μετά βυθίστηκε στον καναπέ και στις σκέψεις της.
-Τελικά δεν έγινε τίποτα με τον θείο, ε; Πασχίσαμε να τον βρούμε αλλά και που τον βρήκαμε είμαστε πάλι στο μηδέν.
-Ακριβώς Mateo. Και δεν ξέρω που έχει εξαφανιστεί σήμερα, το έψαξα στον Όρμο, στις ταβέρνες, δεν ήταν πουθενά.
-Ποιος να το περίμενε ποτέ, ο θείος Bosco μοιραίος άνδρας!
Ο Ailber Bosco κάποτε ήταν νέος με αρυτίδωτη αν και λίγο λεκιασμένη από φακίδες επιδερμίδα και τα μαλλιά του δεν αραίωναν μπροστά αλλά ήταν πυκνά και είχαν το πιο όμορφο χρώμα που είχε δει ποτέ η Lucia σε μαλλιά. Μάλιστα πρόσεξε πρώτα τα μαλλιά και μετά τα μάτια του. Και σε λίγες στιγμές μαλλιά-μάτια-χαμόγελο την σκλάβωσαν όλα μαζί. Το σώμα του αν και ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα γυμνασμένο ήταν σφιχτό και λεπτό. Ναι, δεν ήταν όμορφος. Ούτε κι άσχημος. Όπως κι αν ήταν, ήταν ο πρώτος έρωτάς της, ο μοναδικός. Ήταν σοβαρή και δεν είχε φλερτ όπως η Annette. Δεν ένοιωθε άνετα να χαζολογά με νεαρούς, τους απομάκρυνε με την στάση της όχι μόνο λόγω έλλειψης αυτοπεποίθησης αλλά και χαρακτήρα. Έτσι κι εκείνοι προτιμούσαν να διασκεδάζουν με χαρούμενες έως σαχλές κοπέλες όπως η αδερφή της, δεν έμπαιναν στον κόπο να πολιορκήσουν μια γυναίκα με τρόπους που λίγο διέφεραν από μιας καλόγριας και επιπλέον ούτε από πλευράς εμφάνισης έλεγε πολλά.
Με τον Ailber ήταν αλλιώς. Ο Ailber... "Ailber λατρεύω ακόμα και τ' όνομά σου", "Είναι η πρώτη φορά που ερωτεύομαι και ξέρω ότι θα είναι για πάντα, θα σ' αγαπώ μέχρι να πεθάνω Ailber", "Αυτός ο έρωτας με τρελαίνει και το ξέρω πως δε θα λογικευτώ ποτέ". Μεγάλα λόγια να τα λέει μια γυναίκα σ' έναν άνδρα. Και μεγάλο λάθος γιατί οι άνδρες δεν ξέρουν να εκτιμούν, μόνο να εκμεταλλεύονται την αδυναμία των γυναικών. Όμως ξέφευγαν μόνα τους από μέσα της και δε γινόταν να τα συγκρατήσει. Και ο Ailber; Όχι, εκείνος δεν της είπε ποτέ πως θα την αγαπά για πάντα, όμως αν δεν την αγαπούσε γιατί περνούσε τις μέρες και τις νύχτες μαζί της; Μόνο την ψυχή της δεν είχε καταφέρει να του δώσει κι αυτό γιατί μόνο ο Χάρος μπορεί ν' αφαιρεί από τα σώματα τις ψυχές. Και μια μέρα ο Ailber συνάντησε την Annette και ήταν σα να χτύπησε κεραυνός και τους δύο. Ήταν παρούσα. Ήθελε να του φωνάξει πως δεν ήταν δυνατόν να ξεμυαλίζεται, πως η γυναίκα της ζωής του ήταν εκείνη, πως ήταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον για πάντα αλλά αυτός παντρεύτηκε την Annette.
Και μετά από χρόνια εκείνη παντρεύτηκε τον Martin. Οι γονείς της την πίεσαν να το κάνει. Κυρίως γιατί ο Martin ήταν ο μοναδικός που επέμενε η Lucia να γίνει γυναίκα του. Ήταν κληρονόμος μαι μεγάλης περιουσίας και είχε έναν έφηβο γιο από τον πρώτο του γάμο. Είχε επίσης φήμη επιπόλαιου, άστατου, γλεντζέ, γυναικά. Από όλα αυτά μόνο η περιουσία θα μπορούσε να θεωρηθεί πλεονέκτημα, όμως θα ήταν μεγάλη ντροπή για το σόι η Lucia να έμενε γεροντοκόρη. Παρά τη φήμη του ο Martin δεν ήταν κακός σύζυγος. Της φερόταν καλά, καμιά φορά της έλεγε όμορφα λόγια, σπάνια αργούσε να γυρίσει σπίτι και δεν της έδωσε ποτέ το δικαίωμα να σκεφτεί ότι είχε ερωμένη. Αλλά και να είχε ούτε που την ένοιαζε. Ας είχε και μία και δέκα. Εκείνη ανήκε στον Ailber. Βίωνε τα συζυγικά της καθήκοντα ακριβώς σαν καθήκοντα και η παραμικρή υποψία ευχαρίστησης της προκαλούσε φοβερές τύψεις. Σα να πρόδιδε τον Ailber και τα συναισθήματά της για εκείνον, δηλαδή τον ίδιο της τον εαυτό.
Είχε αδυναμία στον Mateo γι αυτό δεν του είχε δώσει τα χαστούκια που του άξιζαν όταν μια δυο φορές τον είχε πιάσει να την κρυφοκοιτά την ώρα που γδυνόταν. Αυτό το παιδί καθώς μεγάλωνε κατακτούσε επάξια τη φήμη του πατέρα του: του άρεσαν όλες οι γυναίκες, μικρές, μεγάλες, όμορφες, συνηθισμένες, ελεύθερες, παντρεμένες. Η τάση του είχε σαν αποτέλεσμα να μπλέκει σε σκάνδαλα που προβλημάτιζαν τον Martin αλλά η Lucia πάντα τον δικαιολογούσε.
Όταν εκείνος πέθανε εκείνη τον έκλαψε και μετά ένιωσε ανακούφιση. Τώρα πια κανένα χάδι από τα στιβαρά χέρια του γεροδεμένου, ηλιοκαμένου και καλοφτιαγμένου Martin δε θα την αποσπούσαν από την ανάμνηση και τον έρωτά της για τον αδύνατο, λευκό σα φάντασμα Ailber που συχνά έμοιαζε με άρρωστο. Και κανείς πια δεν ήταν σε θέση να την αναγκάσει να ξαναπαντρευτεί.  

Μαδρίτη.
O Leandro έπιασε για μια ακόμα φορά τον Manuel και την Patricia μαζί. Κάθονταν σε ένα από τα πιο απόμερα σημεία του προαυλίου και μιλούσαν κρατημένοι χεράκι χεράκι.
-Είσαι με το πιο όμορφο κορίτσι του κολεγίου, γιατί αυτά τα μούτρα; τον ρώτησε αργότερα.
-Με την Paty τα πάμε μια χαρά, όπως είδες και μόνος σου.
-Τότε; Τι σου συμβαίνει;
-Παρατήρησες ότι κάτι μου συμβαίνει; Θαύμα!
-Γιατί δεν αφήνεις τις εξυπνάδες να μου πεις απλά γιατί είσαι έτσι;
-Όταν μπορέσω να εξηγήσω στον εαυτό μου τότε μπορεί να το πω και σε σένα.
-Έχει να κάνει μ' αυτό το κορίτσι που κάποτε μου είχες πει ότι σ' άρεσε; Και δεν μπορούσατε να είστε μαζί;
-Πρέπει πάντα να έχει σχέση μ' ένα κορίτσι; Αλλά καταλαβαίνω γιατί σκέφτεσαι έτσι. Πρώτα η Sophie, μετά η Claudia... Έχεις μεγάλη καρδιά φίλε.
-Δε λες καλά που έπαψα να είμαι ο βλάκας που περίμενε γεμάτος ανυπομονησία να γυρίσει η Sophie; Πήρα το μάθημά μου και δεν πιστεύω πια στα παραμύθια Manuel. Πολύ περισσότερο στα παραμύθια που έπλαθα μόνος μου πιστεύοντας μια ψεύτρα.
-Και την Claudia δηλαδή δε την αγαπάς;
-Την είδα χθες και σήμερα μου λείπει. Είναι άλλη πάστα η Claudia.
-Μάλιστα, χθες έλιωνες για την Sophie και τώρα τι μου λες, πως με την Claudia είσαι ερωτευμένος;
-Δε νομίζω να ξανακάνω τέτοια βλακεία.
-Συγνώμη, δεν έχω την πείρα του γόη αυτού του σχολείου που έχει κατακτήσει την κόρη της μαγείρισσας και τα μισά, συγνώμη όχι τα μισά, όλα τα κορίτσια της Μαδρίτης αλλά αν μου επιτρέπεις, δεν αποφασίζει κανένας ποιον και πότε θα ερωτευθεί. Γι αυτό είμαστε όλοι δυστυχισμένοι όπως δυστυχισμένη θα γίνει και η Claudia αφού παίζεις μαζί της, φυσικά κι αυτή δεν είναι αθώα και ό,τι πάθει καλά θα το πάθει.
-Δεν περίμενα να βγάζεις τόση πίκρα για μένα και την Claudia μετά από τόσο καιρό. Τι σου έχουμε κάνει;
-Τίποτα. Μόνο να προσέχεις.
-Τι να προσέχω, εσένα;
-Τον εαυτό σου. Να φυλάγεσαι από αυτόν.

H Claudia σέρβιρε το τσάι και αποχώρησε.
-Θα ήθελες να πάμε κάπου το βράδυ αγάπη μου; ρώτησε η Sophie δειλά αλλά και χαδιάρικα.
-Δεν έχω πολύ όρεξη σήμερα απάντησε κοφτά ο Contreras.  
-Γιατί μου συμπεριφέρεσαι έτσι Eduardo, με πληγώνεις. Δε μου μιλάς όπως πριν, δεν έρχεσαι κοντά μου...
-Όπως φαίνεται ο μήνας του μέλιτος τελείωσε για μας αγαπητή μου.
-Μου είχες πει ότι θα με κάνεις την πιο ευτυχισμένη γυναίκα στη γη και εγώ δεν πίστευα πως θα ήταν μόνο για τον μήνα του μέλιτος.    
-Ήσουν ευτυχισμένη μαζί μου στο Παρίσι Sophie, σε παρακαλώ αυτή τη φορά πες μου την αλήθεια.
-Φυσικά, δεν το έβλεπες, δεν είμαι από τις γυναίκες που μπορούν να προσποιηθούν.
-Τότε δεν ξέρω τι να υποθέσω.
-Θύμωσες που μίλησα με την Claudia για τον Leandro; Το είχες καταλάβει και δεν έχει νόημα να στο κρύβω πια. Σου το ορκίζομαι δεν την μάλωσα επειδή τον αγαπώ ακόμα. Αντιθέτως τώρα που κατάλαβα τι άνθρωπος είναι ξέρω πως ακόμα και να με παρακαλούσε δε θα γύριζα ποτέ σε αυτόν.
-Να σε πιστέψω Sophie; Και τότε τι σε ενοχλεί η Claudia;
-Είναι πολλά που με ενοχλούν. Με ενοχλεί που οι κοπέλες πέφτουν θύματα της επιπόλαιης συμπεριφοράς ανδρών σαν τον Leandro. Με ενοχλεί που ήταν μαζί του όταν αυτός είχε σχέση μαζί μου. Όχι γιατί τον αγαπώ αλλά γιατί δε μου αρέσει η ατιμία.  
-Και δε σκέφτηκες πώς μπορεί να ήταν ερωτευμένη μαζί του και να μην είχε πρόθεση ούτε να σε πληγώσει ούτε να σε κοροϊδέψει;
-Μοιραία όμως αυτό συμβαίνει όταν τα φτιάχνεις με κάποιον δεσμευμένο. Μην τη δικαιολογείς.
Ο κύριος Contreras έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό.
-Ο Leandro είναι ένας νέος άνδρας γι αυτό φέρεται επιπόλαια.
-Για σένα είναι δικαιολογία η ηλικία και το φύλο; Επειδή κι εσύ είσαι άνδρας... Δε θα το άντεχα αν μια μέρα με απατούσες Eduardo.
-Δε λέω ότι είναι σωστό. Όσο μεγαλώνει όμως κάποιος ωριμάζει. Δεν ξέρει κανείς το σωστό και το λάθος από μικρός.  
-Πες μου ότι δε θα με απατούσες.
-Όχι ζωή μου.
Ο Contreras "έσπασε" βλέποντας αυτά τα όμορφα πράσινα μάτια τόσο παρακλητικά.  
-Είσαι ότι περίμενα όλη μου τη ζωή, δε θα μπορούσα ποτέ να στο κάνω αυτό, συνέχισε. Δε θα ήθελα και δε θα μπορούσα να το κάνω. Εσύ όμως Sophie...
-Δε θα μπορούσα να σπάσω τους όρκους του γάμου μου και να κάνω κάτι τόσο άθλιο σε σένα.
-Αυτό ίσως να μην είναι είναι τόσο δύσκολο. Το θέμα είναι να είσαι πιστή όχι μόνο με το σώμα αλλά και με το μυαλό.
-Δεν αγαπώ ούτε τον Leandro ούτε κανέναν άλλον.  
-Αλήθεια Sophie;
-Ναι αγάπη μου. Δε θα ήθελα ποτέ να σε χάσω. Και μήπως αντί να σε παρακαλάω δε θα έπρεπε τώρα εγώ να προσβληθώ από τις αμφιβολίες σου;
-Με συγχωρείς ζωή μου. Σε γνωρίζω καιρό και ξέρω τι άνθρωπος είσαι. Όμως κατάλαβε έναν άνδρα ερωτευμένο...
-Ίσως με κολακεύει η ζήλια σου λίγο. Όμως μη με ξαναλαχταρήσεις, πες μου ότι μ' αγαπάς.
-Σ' αγαπώ. Φυσικά σ' αγαπώ με όλο μου το είναι καρδιά μου. Και αν για οποιονδήποτε λόγο δε θες την Claudia εδώ, εγώ να ξέρεις δε θα έβαζα ποτέ μια υπηρέτρια πάνω από την ίδια μου τη γυναίκα.
-Μα υποσχέθηκες στον φίλο σου... Όχι δεν χρειάζεται να φτάσουμε εκεί, όσο κι αν δεν συμφωνώ με την ηθική της.
-Αυτό δεν είναι κάτι που μας αφορά. Εξάλλου την πήραμε για να εργαστεί εδώ όχι για να την παντρευτούμε.  

La Bahía con las hadas, λίγες μέρες μετά.
Η Noelia προς μεγάλη της απογοήτευση από τον καιρό που μετακόμισε στην γεμάτη θρύλους για απόκοσμα πλάσματα κωμόπολη από το Buenos Aires ούτε είχε παρατηρήσει ούτε της είχε συμβεί τίποτα παράξενο. Μέχρι τη μέρα που η μητέρα της την έστειλε στο μαγαζάκι της κυρίας Irma ν' αγοράσει ένα τόπι ύφασμα. Στην επιστροφή την σταμάτησε μια μαυροντυμένη γυναίκα που ένιωθε πως την παρακολουθούσε αρκετή ώρα. Την έπιασε απ' τους ώμους και μουρμούρισε με βραχνή φωνή σχεδόν τρέμοντας:
-Εσύ είσαι...

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun May 29, 2016 7:25 pm

Κλιμακώνεται η μυστηριώδης ατμόσφαιρα όσο προχωράει η ιστορία bravo

Χαίρομαι που ο Κοντρέρας κατάλαβε αμέσως τι συμβαίνει με τη ζήλεια της Σόφι και της έκανε τη συζήτηση. Καλύτερα έτσι παρά να είναι ο τυπικός βλάκας που δε βλέπει όσα συμβαίνουν μέσα στο ίδιο του το σπίτι (όπως γίνεται σε πολλές τηλενουβέλες)

Ο Μανουέλ πάλι τι μιλάει για πληγωμένα αισθήματα; Όσο κινδυνεύει να πληγωθεί η Κλαούδια επειδή ο Λεάντρο σκέφτεται άλλη, τόσο κινδυνεύει και η Πάτι να πληγωθεί από τον Μανουέλ.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Mon May 30, 2016 10:24 am

Αλλά ο Μανουέλ της έδωσε μια ευκαιρία να χωρίσουν Laughing as kaghasw . Τέλος πάντων, τα νεύρα του έχει, ό,τι θέλει λέει  Razz . Ο Κοντρέρας εθελοτυφλεί γι αυτό και δέχτηκε τις εξηγήσεις της Σοφί. Ακόμα και επ' αυτωφώρο να την έπιανε δε θα τη χώριζε.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Jun 26, 2016 8:31 pm

Capítulo 54

Ο κύριος Bosco πήγε άλλες δυο φορές στο σπίτι των Andersen. Χαιρόταν την συντροφιά των κοριτσιών, τους μάθαινε διάφορα άχρηστα πράγματα όπως να κάνουν ναυτικούς κόμπους, η παρέα τους τον γέμιζε περισσότερο από τις ευκαιριακές συνομιλίες με τους θαμώνες της ταβέρνας.
H Lucia δεν άργησε να το μάθει. Βρέθηκε στον δρόμο τους με σκοπό να συλλέξει όσο δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για τους νέους του φίλους. Η Noelia δε φοβήθηκε με την περίεργη συμπεριφορά της, κοίταξε κατάματα την "μάγισσα", με μια κρυφή χαρά και ελπίδα στην πιθανότητα να είχε μπροστά της ένα ξεχωριστό άτομο, ίσως κάποιο μέντιουμ, πάντα ήθελε να γνωρίσει ένα μέντιουμ.
-Ποιά είμαι κυρία;  
-Είσαι...
-Λοιπόν; Αν είστε πραγματικό μέντιουμ εσείς πρέπει να μου δώσετε τις απαντήσεις χωρίς να σας ρωτάω και χωρίς να σας δίνω στοιχεία εγώ. Ξέρετε πώς με λένε; Που μένω; Ποιό είναι το μέλλον μου; Θα σπουδάσω; Θα πάρω πτυχίο, θα πάω σε ξένες χώρες, θα παντρευτώ;
H Lucia άφησε τα χέρια της να πέσουν από τους ώμους της Noelia. Κάθισε στο πεζοδρόμιο κρατώντας το κεφάλι της.
-Με συγχωρείτε σας ζάλισα κι εσείς χρειάζεστε κάποια συγκέντρωση για να δείτε τα μελλούμενα.
-Ναι, είναι αλήθεια, με ζάλισες.
-Λοιπόν, είστε αλήθεια μέντιουμ;
-Πώς σε λένε;
-Αν είστε μέντιουμ αυτό πρέπει να το βρείτε εσείς.  
-Έχεις γονείς;
-Προφανώς, όλοι προέρχονται από κάποιους γονείς.
-Ναι... προφανώς...
Η αδυναμία της Lucia την έκανε να δείχνει πιο μυστηριώδης.
-Είστε καλά κυρία;
-Καλά είμαι.
-Ίσως σας χτύπησε ο ήλιος.
Στην Αργεντινή είχε μπει και τυπικά η άνοιξη. Η μέρα ήταν ζεστή αν και ο ήλιος ακόμα αδύναμος. Αν όμως κάποιος περπατούσε με τις ώρες έξω μπορεί να τον πείραζε.
-Μπορεί να φταίει αυτό.
-Ίσως και ο σύγχρονος τρόπος ζωής... επανέλαβε η Noelia μια φράση που είχε διαβάσει σε κάποιο περιοδικό όταν ζούσε στο Buenos Aires. Ωστόσο σε εκείνη την γραφική κωμόπολη ο "σύγχρονος τρόπος ζωής" ήταν κάτι μακρινό που έμοιαζε μάλλον άφταστο.
-Ναι, η ζωή μας πια είναι γεμάτη άγχος.
-Μπορώ να σας βοηθήσω σε κάτι κυρία;
-Ευχαριστώ, αλλά θα γυρίσω σπίτι. Δε μένω μακριά.
-Είναι πάντως η πρώτη φορά που σας βλέπω. Είστε καινούργια εδώ; Μένετε με τον άνδρα σας;
-Μένω με τον γιο μου. Δεν είναι πολύ μεγαλύτερος από σένα. Να έρθεις κάποια φορά να τον γνωρίσεις.
-Φυσικά, χαίρομαι να γνωρίζω νέα πρόσωπα.
-Πώς σε λένε;
-Noelia.
-Χάρηκα που γνωριστήκαμε Noelia.
-Εσάς πώς σας λένε; φώναξε η Noelia στην Lucia όταν εκείνη είχε ήδη απομακρυνθεί. Δεν γύρισε ν' απαντήσει.

Μαδρίτη.
Ο Brian αν και δεν συνήθιζε να θαυμάζει ανδρικά κορμιά, κοιτούσε τον Leandro που ξεντυνόταν για να κοιμηθεί με ζήλεια αλλά χωρίς κακία. Το σώμα του ήταν υπέροχο, λες και δεν αποτελούνταν από φθαρτή ανθρώπινη σάρκα, ήταν σαν εκείνα τα αγάλματα των κορυφαίων Ελλήνων γλυπτών που απεικόνιζαν το ανθρώπινο κάλλος στην τελειότητά του. Επιπλέον εκείνος ήταν αρτιμελής. Το πρόσωπό του είχε αρμονικά χαρακτηριστικά και τα ανοιχτά καστανά μαλλιά του ξάνθιζαν στις άκρες ή αναλόγως τον φωτισμό. Αλίμονο σε εκείνους που έπρεπε να διαθέτουν ευφυΐα και το πνεύμα τους σε ετοιμότητα μπας και καταφέρουν να ελκύσουν κάποιο κορίτσι ερωτικά.
-Γυμνάζεσαι πολύ έτσι δεν είναι; τον ρώτησε στο τέλος.
-Μπα, δεν κάνω κάτι περισσότερο από την γυμναστική του σχολείου. Το τένις το έχω παρατήσει εδώ και πολύ καιρό. Και άκουσα πως δεν κάνει πολύ καλό γιατί γυμνάζεται υπερβολικά η μία πλευρά του σώματος.
-Πάντως εσένα μια χαρά σε βλέπω.
-Το καλοκαίρι κολυμπούσα πολύ. Είναι η πιο ολοκληρωμένη γυμναστική λένε.
Ακολούθησε πάλι σιωπή. Καλό παιδί ο Brian αλλά δεν είχε μαζί του την επικοινωνία που είχε με τον Manuel. Με τον Manuel υπήρχε πάντα ένα θέμα που θα τους έκανε να αλληλοβρίζονται με τις ώρες.
-Ο Manuel είναι πολύ παράξενος τελευταία, είπε ξαφνικά ο Leandro.
-Δηλαδή;
-Δεν ξέρω, δε μου μιλά και όταν το κάνει μου λέει περίεργα πράγματα, όπως να προσέχω γιατί θα πάθω κακό και τέτοια. Μου λες τι τον έχει πιάσει και μιλά σαν τον Νοστράδαμο; “Συνταρακτική φωτιά από το κέντρο της Γης / Θα προκαλέσει δονήσεις γύρω από τη Νέα Πόλη / Δύο μεγάλοι βράχοι θα πολεμήσουν για μακρό χρόνο”. “Να προσέχεις. Τον εαυτό σου”.
-Δε σου πάει πουθενά το μυαλό, μαλώσατε μήπως τελευταία;
-Όχι, για τίποτα.
-Μήπως είναι κάποιο κορίτσι στη μέση τότε.
-Όχι, ποτέ δε μ' ενδιέφερε η Patricia. Εννοείς να του βάζει λόγια για μένα; Μπα, δεν το πιστεύω, δεν είχαμε ποτέ κάτι να χωρίσουμε με την Paty και δεν φαίνεται τέτοιος τύπος.
-Σοβαρά δε σου πάει πουθενά το μυαλό;
-Αν ξέρεις κάτι σε παρακαλώ να μου το πεις.
-Ξέρεις, με τον Manuel είμαι περισσότερο φίλος απ' ότι με σένα, δεν είναι σωστό να τον προδώσω, απάντησε ο Brian παίρνοντας ένα μυστήριο ύφος.
-Μου φαίνεται ότι μου κάνεις πλάκα.
-Αν σκεφτείς λίγο περισσότερο η Paty δεν είναι το μοναδικό κορίτσι σ' αυτόν τον κόσμο.  
-Τότε μένουν η Sophie που όμως έχει παντρευτεί τον Contreras και πια δεν έχω καμιά σχέση μαζί της και η Claudia που την  μισεί.
-Είσαι σίγουρος πως την μισεί;
-Πάντως σίγουρα δε την συμπαθεί. Δε βγάζει νόημα.
-Τότε θα κάνω λάθος, δεν πρέπει να είναι κορίτσι στη μέση. Εσύ δεν ξέρω τι θα κάνεις, εγώ θα κοιμηθώ, αν θες κλείσε το φως.
Δε θα καθόταν να ασχοληθεί άλλο, τον είχε βοηθήσει όσο περισσότερο γινόταν και δεν το βρήκε! Ας έμενε με το ωραίο του κορμί και την άγνοιά του.

La Bahía con las hadas.
-Ήθελα να 'ξερα που γυρίζεις με τις ώρες, μάλωσε η Lucia τον Mateo μόλις μπήκε σπίτι.
-Γυρίζω αλλά κι εσύ δεν πας πίσω.
-Εγώ φροντίζω για το συμφέρον και των δυο μας. Πες μου σε παρακαλώ αυτή την φιλεναδίτσα σου την κοκκινομάλλα πως την λένε;
-Noelia.
-Αυτή είναι.
-Ποια είναι, τι εννοείς;
-Είναι η κόρη του Ailber.
-Του θείου; Έλα τώρα! Τι σχέση έχει με τον θείο, η Noelia είναι ένα κουκλί!
-Είναι κοντή, ασπρουλιάρα, κοκαλιάρα...
-Δεν είναι κοντή, είναι πολύ λεπτή γι αυτό φαίνεται μικροσκοπική.
-Αν σου αρέσει αυτό το ξωτικό, θα ήθελα να 'ξερα ποια γυναίκα θεωρείς άσχημη.
-Καμία, όλες έχουν κάτι ν' αγαπήσεις.
-Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο θυμίζει την αδερφή μου. Η ίδια φλυαρία, το ίδιο απίστευτα χαζοχαρούμενη, είμαι σίγουρη πως όταν βλέπει κανένα γατάκι στον δρόμο κάνει σαν τρελή όπως η Annette.
-Κι αν είναι κόρη του γιατί δε μένουν μαζί; Γιατί ο θείος μένει μόνος, το έχουμε διαπιστώσει αυτό.
-Γιατί... εννοώ πως θα μπορούσε άνετα να είναι η κόρη του Ailber και της Annette.
-Αυτό είναι διαφορετικό.
-Λοιπόν, ξέρεις που μπορούμε να βρούμε τη μικρή;
-Ιδέα δεν έχω. Δε μου έδωσε ούτε τη διεύθυνση, ούτε το τηλέφωνό της.
-Μισές δουλειές κάνεις κάθε φορά. Δεν μπορούσες να επιμείνεις;
-Μα επέμενα!
-Όχι όσο χρειαζόταν απ' ότι φαίνεται. Αυτές οι χωριάτισσες που κάνουν τις δύσκολες...
-Την γνωρίζει όμως ο θείος άρα θα μπορέσουμε να την βρούμε.
-Καλά αλλά θα πας να τον ψαρέψεις εσύ.
-Κι εσύ αφού την είδες γιατί δεν την ρώτησες που μένει;
Γιατί... Η εμφάνιση του κοριτσιού στον δρόμο της έμοιαζε με θαύμα και μπροστά στα θαύματα δε ρωτά κανείς πολλά.
-Άσε τις ερωτήσεις και κάνε αυτό που σου λέω.  

-Σοβαρή εφημερίδα, μουρμούρισε ειρωνικά ο Hipolito αφήνοντας με μια απότομη κίνηση το έντυπο στο μικρό μαρμάρινο τραπεζάκι όπου η Caterina είχε αφήσει το τσάι του. Ας μην περιμένουμε ποτέ να γίνουμε μεγάλο έθνος με τόσο χαμηλό επίπεδο, είπε αφού είχε διαβάσει δεκαπέντε φορές το ολοσέλιδο αφιέρωμα στην επιτυχία της "Εγκαταλελειμένης".
-Αυτό δεν το ήξερες αγάπη μου; άκουσε την φωνή της Rebecca που ανακάτευε νευρικά το δικό της τσάι. Όμως ο Hipolito δεν ήθελε ν' ανοίξει κουβέντα μαζί της. Κοίταξε πάλι την φωτογραφία. Ήταν τόσο όμορφη... Κι από κοντά σαν γυναίκα και όχι εικόνα ακόμα ομορφότερη. Γιατί έφυγε; Προσπάθησε αρχικά να την αποφύγει, να μην την ξαναδεί. Μετά απαίτησε να γίνει το κορίτσι του. Δεν το εκτίμησε, το έβαλε στα πόδια. Μια δειλή, αυτό ήταν μια δειλή κι ας φωτογραφιζόταν με το υπεροπτικά ευγενικό μειδίαμα της ντίβας. Μπορεί να έκανε τον κόσμο να πιστεύει ότι είναι Θεά αλλά ήταν μόνο μια δειλή.  
-Κάθε φορά που το διαπιστώνω με θλίβει περισσότερο.
-Γιατί έχεις εμμονή μ' αυτή τη γυναίκα Hipolito;
-Δεν έχω εμμονή ούτε όρεξη για σκηνές.
-Πιστεύεις ότι όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από σένα χρυσέ μου. Εγώ δε σε ζηλεύω θέλω να βοηθήσω, να βρεις την αιτία αυτής της προσκόλλησης.
-Παράτα με Rebecca.
-Θα έπρεπε να έχεις μάθει το μάθημά σου ότι εμείς οι δύο δε γίνεται να ζήσουμε πια χωριστά. Το ξέρω ότι έβλεπες αυτή τη βρωμιάρα, τι έγινε λοιπόν; Νόμιζες ότι θα μπορούσες να το σκάσεις από μένα;
-Νόμιζα ότι θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για διαζύγιο κι αυτό είναι πολύ διαφορετικό.
-Κατηγορείς εμένα που η αγαπημένη σου έπαιξε μαζί σου και γύρισε στον νεαρό; Γιατί αυτός ο μικρός είναι εραστής της όλοι το ξέρουν αυτό. Έπειτα καημένε τι νόμιζες ότι θα έκανε μαζί σου; Είναι διάσημη, δε σε χρειάζεται πια. Έχει τον πιανίστα που είναι νέος, όμορφος και δυνατός, γιατί να θέλει τα γηρατιά και τη μιζέρια σου;  
-Κι εσύ; Γιατί με θέλεις γέρο και μίζερο; Έχεις καιρό να βρεις έναν νεαρό...
-Εγώ δεν είμαι τέτοια γυναίκα. Δε θα διαλύσω την οικογένειά μου όσο κι αν το θες. Κι αν εξαιτίας σου ο Facundo...
-Μη βάζεις στη μέση το παιδί. Αυτό δεν τον αφορά. Παντρεμένοι ή χωρισμένοι ο Facundo θα είναι καλά.

Το επόμενο πρωί ο Mateo έτρεξε στο σπίτι του Bosco για να ικανοποιήσει για μια ακόμα φορά την επιθυμία της Lucia.
-Ελπίζω μόνο να μην ήρθες για εκείνη την ηλίθια διαθήκη, τον πρόλαβε ο θείος του.
-Όχι, αρνήθηκες με τόσο πείσμα όλες τις προηγούμενες φορές που δεν τολμώ πια... Όμως για να σου πω όλη την αλήθεια δεν ήρθα μόνο για να σε δω.
-Τι θέλεις να μου ζητήσεις λοιπόν;
-Τίποτα σπουδαίο... Θα ήθελα να μου μιλήσεις λίγο περισσότερο για τη Noelia... Μου φαίνεται μια κοπέλα πολύ ενδιαφέρουσα.
Το θυμωμένο ύφος του Ailber Bosco έκανε τον νεαρό που δεν είχε σταματήσει να χαμογελά να σοβαρέψει.
-Η Lucia θα σε ενημέρωσε ότι τελευταία έχω γνωρίσει λίγο καλύτερα αυτό το κορίτσι, το ξέρω ότι παρακολουθεί τις κινήσεις μου!
-Τώρα νομίζω πως υπερβάλλεις θείε.
-Και γιατί θέλεις να μάθεις για τη Noelia, δεν είναι πολύ μικρή για εσένα;
-Είναι σε ηλικία που μπορεί να γνωρίσει ένα αγόρι νομίζω.
-Και έτσι να ήταν δε θα μπορούσες εσύ να είσαι αυτό το αγόρι. Η Noelia είναι ένα κορίτσι γλυκό, καλό, αγαπάει όλο τον κόσμο, γεμάτο αθωότητα...
-Τι θες να πεις θείε ότι εμένα μου αξίζουν γυναίκες κακές, πικρόχολες και πανούργες;
-Όχι αγόρι μου, φυσικά και όχι. Αλλά η Noelia είναι ρομαντική, ενώ εσύ επιπόλαιος.
-Αυτό μπορεί να αλλάξει.
-Δεν είναι ανάγκη να κάνουμε πειράματα σε ένα αθώο κορίτσι που όπως όλες οι κοπέλες της ηλικίας της ψάχνει την αληθινή αγάπη. Κάτι που εύχομαι κάποτε να βρεις κι εσύ.
-Αν δεν προσπαθήσω δε θα την βρω.
-Δικαιολογίες. Από πιτσιρίκι σε θυμάμαι στην προσπάθεια.
-Εσύ την είχες βρει θείε έτσι;
-Η θεία σου ήταν σπουδαία γυναίκα. Μην ακούς τι λέει η Lucia.
-Λοιπόν, θα μπορούσες να μου δώσεις την διεύθυνση...
-Αποκλείεται. Ό,τι κάνεις να το κάνεις μόνος σου, εγώ δεν θέλω να έχω ανάμειξη σ' αυτό.
-Μα είσαι δικός μου θείος, η Noelia δε σου είναι τίποτα. Εμένα πρέπει να βοηθάς, τη μικρή πόσο καιρό την γνωρίζεις;
-Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις καιρό κάποιον για να τον αγαπάς. Αγαπώ και την Noelia  και την αδερφή της γιατί είναι καλά κορίτσια και το αξίζουν.
-Κατάλαβα.  
-Λυπάμαι αλλά δε μπορώ ούτε θέλω να σε βοηθήσω σ' αυτό το θέμα Mateo.

Μαδρίτη.
Δεν είχε ακόμα ξημερώσει, ο Brian μισοκοιμόταν όταν αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πάει καλά με τον Leandro. Σηκώθηκε με δυσκολία και κάθησε στο κρεβάτι του. Ο συγκάτοικός του είχε σπασμούς. Φοβήθηκε. Τον άγγιξε απαλά  
-Leandro...
-Τι συμβαίνει, γιατί με ξυπνάς;
-Θες να πεις ότι κοιμόσουν;
-Τι να κάνω τέτοια ώρα;
-Τιναζόσουν ολόκληρος, σίγουρα είσαι καλά;
-Αλήθεια λες;
-Γιατί να λέω ψέματα; Είσαι χλωμός.
-Ψέματα, αφού δεν μπορείς να με δεις.
Ο Leandro άγγιξε το ιδρωμένο του μέτωπο. Ζεσταινόταν. Όχι, δεν ήταν φυσικό, δεν έκανε ζέστη.
-Άνοιξα το χαμηλό φως.
-Πήγαινε στο κρεβάτι σου, καλά είμαι ευχαριστώ.
-Εγώ λέω να φωνάξω τον γιατρό.
-Βλακείες. Δεν είναι ανάγκη να τον ξυπνάμε τέτοια ώρα.
-Εγώ θα πάω.
Ο Leandro σηκώθηκε. Και έπεσε πάλι εξαντλημένος στο κρεβάτι σαν λιπόθυμος.

Fin del capítulo.    

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue Jun 28, 2016 7:00 pm

Μου φαίνεται θα τον στείλει στην Αργεντινή τον Λεάνδρο η ασθένεια scratch

Τώρα καταλαβαίνω πού κολλάνε με τη Νοέλια οι χαρακτήρες που μπήκανε αργότερα στην ιστορία Wink

Εύχομαι να αποκτήσει λίγη αξιοπρέπεια η Ρεμπέκα και να δεχτεί το διαζύγιο αφού η περίπτωσή τους δεν έχει γιατρειά. Εκτός αν την πιάσει στα πράσα με τον γιατρό ο Ιππόλυτος!
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Jun 29, 2016 9:52 am

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
Τώρα καταλαβαίνω πού κολλάνε με τη Νοέλια οι χαρακτήρες που μπήκανε αργότερα στην ιστορία Wink

Νόμιζα ότι θα το είχες καταλάβει καιρό πριν, τελικά δεν είμαι τόσο προβλέψιμη όσο πίστευα xixixi !

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue Jul 19, 2016 12:53 pm

Capítulo 55

-Οι σπασμοί μπορεί να οφείλονται σε διαφορετικές αιτίες, εξηγούσε ο γιατρός στους δυο μαθητές απέναντί του.
Ήταν πρωί και ο ήλιος που έμπαινε απ' τα παράθυρα φώτιζε απλόχερα τον χώρο.
-Ποιοι σπασμοί, ο Brian υπερβάλλει κύριε, διαμαρτυρήθηκε ο Leandro.
-Μη τον ακούτε γιατρέ τιναζόταν ολόκληρος παρενέβη ο κοκκινομάλλης.
-Δεν υπάρχει λόγος ούτε να φοβάσαι ούτε να απευθύνεσαι στον ειδικό όταν έχεις κάποιο πρόβλημα Leandro, είπε ο γιατρός με τη σειρά του. Δεν το έχεις ακούσει πως η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη; Οι σπασμοί στον ύπνο είναι συχνό φαινόμενο και τις περισσότερες φορές δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σοβαρής πάθησης.  Πρέπει όμως να με βοηθήσεις να βρω την αιτία για να σε βοηθήσω και εγώ.
Ο Leandro δε μιλούσε. Νύσταζε και ήθελε όσο τίποτα άλλο να γυρίσει στο κρεβάτι του. O Brian χαιρόταν που έχανε τα μαθηματικά της πρώτης ώρας που τα μισούσε.
-Ασχολείσαι με τον αθλητισμό; ρώτησε ο γιατρός.
-Συμμετέχω στην γυμναστική του σχολείου, τίποτα άλλο.
-Μήπως θυμάσαι αν είχες κάποιον τραυματισμό στο κεφάλι; Αν στη διάρκεια κάποιου παιχνιδιού χτύπησες ή κάποιος σε χτύπησε ακούσια;
Η διαδήλωση... Όχι δεν μπορούσε να το αναφέρει αυτό.
-Ναι, με χτύπησαν αλλά όχι ακούσια. Με χτυπούσαν ώρα αλλά είχα βάλει τα χέρια στο κεφάλι για να προφυλαχτώ, απάντησε ο Leandro με θυμό σα να ξύπνησε ξαφνικά.
-Σε χτυπούσαν; Έχεις ακόμα προβλήματα με τους συμμαθητές σου; Και έφτασαν σ' αυτό το σημείο; Έχεις μιλήσει με την διευθύντρια;
-Όχι, όχι δε μου κάνανε τίποτα οι συμμαθητές μου.
-Τότε ποιοι; Δεν πιστεύω να τους καλύπτεις!
-Φυσικά και όχι. Ήταν... κλέφτες. Μου επιτέθηκαν για να με κλέψουν κι άρχισαν να με χτυπάνε γιατί αντιστάθηκα.
Ο Brian κοιτούσε τον Leandro απορημένος -γιατί δεν του το είχε πει;- και ο γιατρός δε φαινόταν να πιστεύει λέξη.
-Λυπάμαι πολύ. Έκανες καταγγελία;
-Όχι. Έχει περάσει πολύ καιρός από τότε γιατρέ.  
-Μάλιστα... καταλαβαίνω. Αν δε σε ενοχλεί θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι πιο προσωπικό. Έχεις καταναλώσει, καταναλώνεις ποτέ αλκοόλ, δηλαδή κρασί...
-Τι λέτε γιατρέ, αντέδρασε ο Brian. Ούτε μισό ποτηράκι με το ζόρι δεν πίνει ο Leandro.
-Brian σε παρακαλώ.
-Με συγχωρείτε γιατρέ.
-Σε παρακαλώ Brian, πήγαινε στο μάθημά σου. Είναι κάποια πράγματα μεταξύ ιατρού και ασθενή που δεν λέγονται μπροστά σε ακροατήριο.
-Εντάξει γιατρέ.
-Σε ευχαριστώ πάντως πολύ για την βοήθειά σου.

La Bahía con las hadas.
Ήταν αργά αλλά ο Ailber Bosco δεν κοιμόταν. Είχε καιρό να ξενυχτήσει άσκοπα, όμως αυτή την βραδιά ο ύπνος δεν τον έπαιρνε με τίποτα. Μπορεί να έφταιγε η πανσέληνος, τεράστια, φωτεινή, σχεδόν ενοχλητική.
Μια τέτοια νύχτα οι μάγισσες έφτιαχναν τα φίλτρα που θα σκλάβωναν τους ανίδεους  στον έρωτά τους. Μια τέτοια νύχτα η πιο τολμηρή θα κατέβαζε το φεγγάρι για να αρμέξει το άφθονο γάλα του.    
Όχι, αυτές τις νύχτες με πανσέληνο που βολτάρουν και χορεύουν νεράιδες και ξωτικά,  που οι μάγισσες βάζουν μπρος τα υποχθόνια σχέδια τους δεν είναι δείγμα σωφροσύνης να στέκεται κανείς έξω απ' το σπίτι, πόσο μάλλον στην Bahía όπου αυτά τα πλάσμα αφθονούν. Αλλά τον κύριο Bosco δε τον νοιάζει, ίσως εδώ και καιρό δε τον νοιάζει τίποτα, κοιτά στον λοφίσκο, μπορεί να σκέφτεται πως ο Hipolito Villareal είναι τυχερός που έχει δύο αγάπες ενώ εκείνος πια καμία.
Και τότε την βλέπει, εκείνο το φάντασμα, την γυναίκα με τα μακριά ξανθά μαλλιά και το πιο γλυκό χαμόγελο του κόσμου. Πόσες φορές μάλωνε τον εαυτό του που την σκεφτόταν! Η θέση της είναι στο παρελθόν, του κάνει μόνο κακό να τα θυμάται. Ξεχνιόταν στις χειροτεχνίες και το κρασί, αλλά εκείνη κάθε μέρα ερχόταν στο μυαλό  του, έστω ίσα ίσα για να τον χαιρετήσει. Βάζει τα χέρια στο κεφάλι σαν απεγνωσμένος. Ψιθυρίζει το όνομά της “Annette”! Όταν ανοίγει τα μάτια το φάντασμα δεν υπάρχει. Είχαν δίκιο όταν είχαν πει ότι είναι τρελός.
Διασχίζει θαρραλέα τον χωματόδρομο, προχωρά προς την θάλασσα, η θάλασσα πάντα τον ηρεμούσε, του έκανε καλό.
Βγάζει τα παπούτσι και πατά ξυπόλητος στην λευκή άμμο. Γυρίζει το βλέμμα, δεν είναι μόνος, κάπου πιο μακριά είναι ένας άνθρωπος. Πρέπει να είναι γυναίκα. Ναι, γυναίκα. Αλλά όχι η γυναίκα που αγαπά, ίσως μια ξένη, αδιάφορη. Κινεί πάλι για το σπίτι. Πρέπει κάποια στιγμή να κοιμηθεί. Να ανακτήσει δυνάμεις.

Μαδρίτη.
-Πιο πολύ με προβληματίζει η ατονία Leandro, είπε ο γιατρός αφήνοντας τα βαριά του γυαλιά στο γραφείο. Να πέσεις χωρίς δυνάμεις στο κρεβάτι...
-Μα ήταν πολύ νωρίς γιατρέ και είχα κουραστεί την προηγούμενη μέρα.
-Κουράζεσαι πολύ γενικά;
-Όχι, αλλά όλη την ώρα της γυμναστικής έπαιξα τένις και μετά διάβασα εντατικά τα μαθήματά μου. Ο Brian...
-Ξέρω ο Brian υπερβάλλει, αλλά καλά που είναι και αυτός γιατί εσύ δεν είχες σκοπό να μου πεις τίποτα. Είσαι ευχαριστημένος εδώ Leandro;
-Στο κολέγιο εννοείτε; Μα ναι φυσικά.
-Μήπως θα προτιμούσες να είσαι στην Αργεντινή με την οικογένειά σου;
-Θα προτιμούσα να συνεχίσω τις διακοπές αλλά κάποια κάποια πράγματα επιβάλλεται να γίνουν όπως λέει και ο πατέρας μου.
Ο γιατρός ξανάβαλε τα γυαλιά παίρνοντας το ύφος εκείνου που τα έχει καταλάβει όλα. Ο μικρός σίγουρα νοσταλγούσε αυτά που άφησε στην Αργεντινή, του έλειπαν η μητέρα του, τα αδέρφια, οι φίλοι του και κυρίως ο πατέρας του που με την πρώτη ευκαιρία ανέφερε. Πρέπει να τον αγαπούσε πολύ.
-Συνεχίζεις να έχεις προβλήματα με τους συμμαθητές σου; Σε πειράζουν, σε ενοχλούν;
-Σας είπα πως όχι. Με άλλους τα πάω καλύτερα με άλλους χειρότερα.
-Εντάξει, με συγχωρείς που επιμένω. Αν όμως ποτέ υπάρξει κάποιο σοβαρό πρόβλημα να μην σκεφτείς κανέναν πάνω από τον εαυτό σου και την ψυχική σου υγεία. Αν κάποιος καταπατά το δικαίωμά σου να ζεις ήρεμα, εσύ δεν έχεις κανέναν λόγο να τον σκέφτεσαι. Επίσης να σου πω ότι αυτοί οι τύποι είναι θρασύδειλοι όσο κάνουνε τους μάγκες μαζί σου, τόσο τρέμουν σε μια ανώτερη αρχή. Δεν έχεις να φοβάσαι συνέπειες.
-Ευχαριστώ για τις συμβουλές σας γιατρέ αλλά ειλικρινά εδώ και πάρα πολύ καιρό δεν έχω τέτοια προβλήματα με τους συμμαθητές μου. Μπορεί να με πειράζανε λίγο στην αρχή αλλά αυτό δεν συμβαίνει πια.
Ο γιατρός όμως πίστευε πως ήξερε ήδη τι συνέβαινε. Ο δόκτωρ Malaver ήταν πλέον ένας αξιοσέβαστος άνδρας στην κοινωνία της Μαδρίτης. Είχε έναν επιτυχημένο γάμο, μια αξιοπρόσεχτη καριέρα, έφτιαξε μια δεμένη οικογένεια από την οποία χάρη στα υψηλά εισοδήματά του δεν θα έλειπε ποτέ τίποτα. Αν όμως σήμερα κέρδιζε την συμπάθεια του κόσμου και τον θαυμασμό των συναδέλφων του, τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Θυμόταν τον εαυτό του νεοφερμένο στην πρωτεύουσα φοιτητή, μικροκαμωμένο, ήσυχο και ευαίσθητο, να υποφέρει από τις κοροϊδίες και τα βασανιστήρια των νταήδων συμμαθητών του. Κάποια χρόνια αργότερα δύο από αυτούς τον επισκέφτηκαν ως ασθενείς. Τον είχαν χαιρετήσει και χτυπήσει στην πλάτη σαν παλιοί φίλοι , και οι δύο στις συζητήσεις τους αναπολούσαν τα παλιά “ωραία χρόνια”... Ούτε ο ίδιος δεν μπόρεσε να εξηγήσει πως δεν πάτησε τότε τον όρκο του Ιπποκράτη. Ωστόσο τους πρόσφερε μια παραπάνω ταλαιπωρία από όση απαιτούνταν για την θεραπεία της αρρώστιας τους, και αυτό δεν ήταν καταπάτηση του όρκου, επίσης η χρησιμοποίηση του όρου “εκδίκηση” θα ήταν πολύ αυστηρή, ήταν μια μικρή δικαίωση ή καλύτερα μια “πλακίτσα”, όπως ονόμαζαν τις δικές τους πράξεις εναντίον του οι ανεπιθύμητοι και θρασύτατοι τέως συμφοιτητές.
Όσο κι αν ήξερε πως ήταν αντιδεοντολογικό να μην τηρεί αποστάσεις ο δόκτωρ έβλεπε κάτι από τον ίδιο στον αλλοδαπό και ήσυχο Leandro, κι ας είχε ο δεύτερος όψη κινούμενου αρχαιοελληνικού αγάλματος παρά μαζεμένου κακομοίρη όπως εκείνος τότε.
-Θα σου γράψω κάποιες εξετάσεις που πρέπει να κάνεις οπωσδήποτε. Πες μου όμως έχεις δικούς σου ανθρώπους εδώ;  

La Bahía con las hadas.
Όταν η Lucia γύρισε σπίτι δεν είχε ακόμα ξημερώσει. Βρήκε τον Mateo μισοξαπλωμένο στο ντιβανάκι του μικρού σαλονιού.
-Έπρεπε να το είχα φανταστεί, νύχτα με πανσέληνο, είχες να κάνεις τα δικά σου.
-Τα αστεία σου γίνονται όλο και πιο σαχλά, του απάντησε με μια έκφραση δυσφορίας. Και μετά κοίταξε πιο προσεχτικά τον μισόγυμνο νεαρό. Πάντα ήταν όμορφος όμως εκείνη τη στιγμή η ομορφιά του ήταν απίστευτα ελκυστική.
-Τι με κοιτάς;
-Γιατί δεν κοιμάσαι;
-Δε μου αρέσει να κοιμάμαι σε ένα σπίτι μόνος, θα έπρεπε να το ξέρεις αυτό.
-Κι εσύ θα έπρεπε να ξέρεις πως δεν είσαι πια παιδί για να ασχολούμαι τόσο μαζί σου, απάντησε η Lucia ήρεμα.  
Τον είδε να παίρνει ένα τσιγάρο από το τραπεζάκι και να ψάχνει φωτιά. Ο Mateo κάπνιζε σπανιότατα.
-Αυτό δε θα άρεσε καθόλου στον πατέρα σου.
-Τι σημασία έχει αφού ο καημένος δεν ζει πια.
-Mateo δεν είναι σωστό, του ψιθύρισε. Και δεν είναι καλό για την υγεία σου.
Ο Mateo έβγαλε από το στόμα το τσιγάρο.
-Εντάξει. Αλλά το κάνω μόνο για σένα.  

Μαδρίτη.
Λίγες μέρες μετά...
Τα αποτελέσματα των εξετάσεων δεν έδειξαν καμιά κάκωση στο κρανίο του Leandro, καμιά περίεργη ουσία, έλλειψη ή περίσσευμα στοιχείων στο αίμα του, συνεπώς ο οργανισμός του μπορούσε να θεωρηθεί απολύτως υγιής.
Κατά τη γνώμη του ο γιατρός Malaver είχε για μια ακόμη φορά θριαμβευτικά δικαιωθεί: το πρόβλημα του νεαρού ήταν καθαρά ψυχολογικό. Αρκούσε η χορήγηση κάποιου αθώου ηρεμιστικού και η αλλαγή περιβάλλοντος και οι ενοχλήσεις θα εξαφανίζονταν. Προσωρινά, ναι, γιατί κάποτε θα έπρεπε να επιστρέψει στο κολέγιο. Τι θα μπορούσε ο γιατρός να κάνει γι αυτό; Να φτιάξει έναν κόσμο γεμάτο καλοσύνη και σεβασμό ήταν αδύνατο. Θα βοηθούσε ώστε ο μαθητής να πάρει δύναμη ανάμεσα σε οικεία και αγαπημένα πρόσωπα όπως μετά από εκτενείς συζητήσεις είχε συμπεράνει πως ήταν ο κύριος Contreras, η Claudia και η Sophie. Ποιος ξέρει μπορεί σ' εκείνους επιτέλους ν' ανοιγόταν και να βρισκόταν μια λύση.
Η διευθύντρια παραξενευόταν, θιγόταν ("δεν είμαστε δα και κολαστήριο" συνήθιζε να λέει), αμφέβαλλε για τη μέθοδο του γιατρού να στέλνει συχνά μαθητές στο σπίτι τους. Ωστόσο κανείς δεν εναντιωνόταν στην "αυθεντία". Έτσι μια μέρα μεσοβδόμαδα ο Leandro πήρε τον δρόμο για την έπαυλη όπου διέμεναν η νυν αγαπημένη του μαζί με την πρώην και τον σύζυγό της για να βρει σύμφωνα με τον γιατρό την ψυχική του ηρεμία.    
Κόντευε μεσημέρι όταν η Claudia άνοιξε ανύποπτη την πόρτα και τον αντίκρισε. Αγκαλιάστηκαν αυτόματα πριν πουν μια κουβέντα.
-Leandro πώς και είσαι εδώ, το έσκασες; τον ρώτησε η κοπέλα χαρούμενη.
-Όχι αυτή τη φορά, έχω άδεια από το κολέγιο και από τον γιατρό, αυτός μου συνέστησε να είμαι μαζί σου για να γίνω καλά.
-Μα τι λες; ρώτησε πάλι η Claudia γελώντας.
-Την αλήθεια, και αν δεν με πιστεύεις μπορώ να στο αποδείξω.
Πριν πει όμως κάτι άλλο κοίταξε πάνω στην σκάλα. Η Sophie φορούσε ένα σκούρο γκρι φόρεμα και κατέβαινε τα σκαλιά σοβαρή. Είχε χαμογελάσει μόλις τον είχε δει αλλά αμέσως φρόντισε να εξαφανίσει αυτό το χαμόγελο.
-Leandro, δεν σε περιμέναμε, είπε ψυχρά.
-Δεν περιμένω να είμαι ευχάριστη έκπληξη για όλους.
-Μη λες ανοησίες. Αυτή την στιγμή η παρουσία σου δεν είναι το πρώτο που μας απασχολεί.
-Γιατί έγινε κάτι; Που είναι ο κύριος Contreras;
-Αυτό ήθελα να σου πω. Ο άνδρας μου είναι στο νοσοκομείο. Έχει πάει στον αδερφό του τον Evaristo, που είναι πολύ άρρωστος.  
Ο Leandro κοίταξε πάλι την Sophie. Ήξερε ότι ο Eduardo είχε αδέρφια όμως από την περίοδο που περνούσε τις διακοπές του στην Αργεντινή ολοι φέρονταν σα να μην έχει κανένα στη ζωή. Κάτι είχε ακούσει για κάποιον φοβερό τσακωμό.
-Και τι έχει;
Η Sophie έσφιξε τα χείλη.
-Είναι πολύ σοβαρά. Claudia ετοίμασε κάτι στον Leandro, είναι ώρα φαγητού, είπε έχοντας μπει στον ρόλο της οικοδέσποινας. Με το ύφος μιας καθώς πρέπει κυρίας πολλά χρόνια μεγαλύτερης και πολλά χρόνια παντρεμένης.  

La Bahía con las hadas.
Εδώ και ώρα η Lucia καθόταν μπροστά στον καθρέπτη και προσπαθούσε να δώσει στον εαυτό της μια όψη πιο συμπαθητική. Χτένιζε προσεχτικά τα κόκκινα μαλλιά μαζεύοντας τις τούφες που πετούσαν αγριεύοντάς της το πρόσωπο. Με διακριτικό μακιγιάζ πάσχιζε ν' απαλύνει τα χαρακτηριστικά της και να φαίνεται πιο γλυκιά. Είχε χρόνια να χρησιμοποιήσει αυτές τις πούδρες και τα χρώματα που βάζουν οι γυναίκες για να δείχνουν πιο όμορφες και το αποτέλεσμα συνήθως απείχε πολύ από την επιθυμητή εικόνα. Δεν το έβαζε κάτω. Έβαφε κι έσβηνε ξανά και ξανά.
Το επιτυχημένο μακιγιάζ δεν ήταν δυστυχώς το πιο δύσκολο κομμάτι της "αποστολής" της. Η εμφάνισή της έπρεπε ν' αντανακλά μια καλοσυνάτη δίχως πίκρες, υπολογισμούς και κακίες ψυχή. Έτσι μόνο θα έπειθε το να γίνει όμως για λίγες ώρες καλή ήταν κάτι που δύσκολα θα πετύχαινε ακόμα και με τα πιο ισχυρά φίλτρα του κόσμου. Έπρεπε να κερδίσει την εμπιστοσύνη της Noelia. Η συμπεριφορά της την πρώτη φορά ήταν αλλοπρόσαλλη, αλλά τίποτα ακόμα δεν είχε κριθεί. Το αλλοπαρμένο μικρό ξωτικό μπορεί να την συμπονούσε όταν άκουγε την "τραγική" ιστορία της.
-Βρήκες άνδρα μητριούλα;
Η φωνή του Mateo διέκοψε τις σκέψεις της.
-Δεν βρήκα άνδρα. Εγώ φροντίζω για αυτά που θα έπρεπε να φροντίζεις κι εσύ.
-Πάντως είσαι πολύ όμορφη, απάντησε ο νεαρός προσπερνώντας τις επικρίσεις.
"Είσαι πολύ όμορφη". Πότε να ήταν η τελευταία φορά που είχε ακούσει πως ήταν πολύ όμορφη; Όχι ο Ailber δεν της είχε πει ποτέ πως είναι πολύ όμορφη. Κανένας δεν της είχε πει ποτέ πως είναι πολύ όμορφη. "Είσαι πολύ όμορφη, είσαι πολύ όμορφη, είσαι πολύ όμορφη"... Μια τελευταία ματιά στον καθρέπτη. Το φόρεμα που φορά είναι μαύρο αλλά το πιο ανοιχτό που είχε και μάλιστα σπάει με κάποιες ροζ λεπτομέρειες. Μάλλον ταιριάζει για τον ρόλο που θέλει να υποδυθεί. Βάζει τα κλειδιά στην τσάντα και φεύγει αμίλητη.

Μαδρίτη.
Ο Leandro και η Claudia δε χωρίστηκαν στιγμή από την άφιξη του πρώτου στην έπαυλη προσπαθούσαν όμως όσο γίνεται να συγκρατούν τα ξεσπάσματα χαράς μπροστά στην Sophie όπως κάποιος κρύβει τον ενθουσιασμό του όταν συναντά κάποιον που έχει πένθος. Και μπορεί ακόμα να μην είχε πεθάνει κανένας όμως όλη η στάση “τεθλιμμένης χήρας” της Sophie τους είχε υποβάλλει και ήξεραν πως αν μιλούσαν δυνατά ή γελούσαν μπροστά της αυτό θα την ενοχλούσε και μετά η “συγκατάβασή” της θα ενοχλούσε τους ίδιους.
Όταν γύρισε ο Eduardo Contreras βρίσκονταν όλοι στο σαλόνι. Πρώτα φίλησε την γυναίκα του.
-Πώς είναι ο αδερφός σου αγάπη μου; τον ρώτησε εκείνη γεμάτη ενδιαφέρον.  
-Τα ίδια, δεν βελτιώνεται, δυστυχώς.
Μετά πρόσεξε τον Leandro.
-Leandro με συγχωρείς που δεν έστειλα να σε πάρουν...
-Μα μην ανησυχείτε, είναι Τετάρτη σήμερα.
-Τετάρτη; Και γιατί είσαι εδώ; Μη μου πεις πως σε απέβαλλαν!
-Φυσικά και όχι είμαι ο πιο ήσυχος και ο καλύτερος μαθητής.
-Εντάξει θα μου τα πεις μετά. Τώρα με συγχωρείς αλλά ξενύχτησα όλο το βράδυ στο νοσοκομείο και έχω πολύ ανάγκη να πλυθώ και να ξαπλώσω λίγο...
-Λυπάμαι πολύ για τον αδερφό σας, ξέφυγε από το στόμα του Leandro.
Σα να μην το άκουσε ο Contreras έβαλε τα χέρια τους στους ώμους της συζύγου και απολογήθηκε σιγά:
-Με συγχωρείς ζωή μου, ξέρω πως δεν ονειρευόσουν όλα αυτά σαν νιόπαντρη.
-Τι λες καλέ μου, μήπως εσύ ήθελες να αρρωστήσει ο Evaristo;
-Σε ευχαριστώ.
-Για ποιό πράγμα;
Ο Eduardo γύρισε στην Claudia και της είπε να περιποιηθεί τον φιλοξενούμενο και μετά ανεβαίνοντας τις σκάλες εξαφανίστηκε.

La Bahía con las hadas.
H Lucia είχε μελετήσει την καθημερινότητα της Noelia και ήξερε πότε είχε μεγαλύτερες πιθανότητες να την πετύχει: στάθηκε έξω από τον φούρνο (με δυο φραντζόλες, βουτήματα και γλυκά για ξεκάρφωμα) την ώρα που εκείνη συνήθιζε να πηγαίνει είτε για να τα πει με τις υπαλλήλους είτε για να βοηθήσει. Σχεδόν πάντα τα έκανε και τα δύο.
Κοίταξε το ρολόι της. Το τερατάκι έπρεπε να είχε ήδη φανεί. Τώρα βρήκε να αργήσει που είχε κάνει τόση προετοιμασία γι αυτή την "τυχαία" συνάντηση; Αν καθυστερούσε κι άλλο... Α να τη! Άρχισε να προχωρά αργά προς το μέρος της κοκκινομάλλας.
-Noelia...
-Εσείς;!
-Μιας και ξαναβλεπόμαστε θα ήθελα να σου ζητήσω συγνώμη... την προηγούμενη φορά θα με πέρασες για τρελή.
-Μα τι λέτε, αντιθέτως χαίρομαι να γνωρίζω ανθρώπους που έχουν ξεχωριστές ικανότητες.
-Ξεχωριστές ικανότητες εγώ;
-Μα... αυτό κατάλαβα, κάνω λάθος;
-Ξέρεις Noelia καμιά φορά στη ζωή μας συμβαίνουν πολύ περίεργα πράγματα. Το πιστεύεις αυτό;
-Εγώ αν το πιστεύω; Εγώ πιστεύω πάντα στα περίεργα πράγματα και οι άλλοι νομίζουν ότι είναι πιο λογικοί από μένα.
-Αυτό που συμβαίνει Noelia είναι ότι όταν σε είδα ήταν σα να έβλεπα την αγαπημένη μου αδερφούλα που είναι καιρός που δε ζει.
-Να σκέφτεστε ότι η αδερφούλα σας είναι τώρα σε ένα όμορφο μέρος όπου υπάρχει μόνο χαρά και γαλήνη.
-Ω ναι είμαι σίγουρη γι αυτό, εκείνη ήταν τόσο καλή, ένας άγγελος και θα έχει γυρίσει εκεί που ανήκει, στον Παράδεισο.
-Αλήθεια η αδερφή σας μου έμοιαζε;
-Η Noelia δεν μπορούσε να μην κάνει την ερώτηση αν και καταλάβαινε ότι μπορεί να μην ήταν σωστό.
-Αν είχα τώρα μια φωτογραφία της... Είσαστε ολόιδιες. Όταν σε είδα ταράχτηκα γιατί για μια στιγμή νόμιζα πως η Annette έχει επιστρέψει στην γη.
-Κυρία λυπάμαι που στενοχωρηθήκατε εξαιτίας μου.
-Μα τι λες, τι φταις εσύ;
-Σας τάραξα όμως άθελά μου.
-Μην το σκέφτεσαι ένα κορίτσι που μοιάζει τόσο στην Annette θα είναι τόσο καλό όσο εκείνη.
H Noelia θα ήθελε ν' αρχίσει να μιλά για όλα όσα είχε διαβάσει σχετικά με την φυσιογνωμική αλλά σώπασε και μετά άκουσε την Lucia να λέει "Πάνε δεκαεφτά χρόνια...".
-Δεκαεφτά χρόνια;
-Να μη σε απασχολώ άλλο κορίτσι μου, κάποια στιγμή θα τα ξαναπούμε.
Την άγγιξε στον ώμο, απομακρύνθηκε ενώ η Noelia μουρμούριζε "Δεκαεφτά χρόνια"...

Μαδρίτη.
Το βράδυ ο Leandro χτύπησε την πόρτα του δωματίου της Claudia. Κάποτε χωρίς να χτυπήσει την είχε δει ξαπλωμένη να φορά το γαλάζιο της νυχτικό και ο Contreras του τα έψαλε γιατί δεν ήταν πρέπον να επισκέπτεται μια δεσποινίδα βραδιάτικα όταν ήταν μόνη στο δωμάτιό της. Αυτή τη φορά δε σκεφτόταν καθόλου αν ήταν πρέπον ή όχι. Φορούσε ένα στενό νυχτικό του οποίου το χρώμα τόνιζε το μαύρισμα που το φθινόπωρο δεν είχε σβήσει και η γραμμή του τις όποιες καμπύλες της.
-Leandro τι θες;
-Ήρθα να σου πω μια καληνύχτα.
-Καληνύχτα.
-Και ότι μου είχες λείψει πολύ.
-Δεν ήρθες μόνο γι αυτό.
Άρχισαν να φιλιούνται αργά. Να αγκαλιάζονται. Το χέρι του γλίστρησε από τη μέση στον γοφό της.

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Jul 20, 2016 2:27 pm

Λεάντρο, pote xana pote xana θυμήσου σε ποιανού το σπίτι βρίσκεσαι! Θα του δώσει καμιά κλωτσιά ο Κοντρέρας και τότε θα φτάσει σίγουρα στην Αργεντινή
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Mon Aug 01, 2016 8:53 pm

Capítulo 56

H Sophie σηκώθηκε απ' το κρεβάτι προσπαθώντας να μην κάνει τον παραμικρό θόρυβο για να μην ξυπνήσει τον Eduardo, φόρεσε τις ροζ χνουδωτές παντόφλες της και περπατώντας στις μύτες των ποδιών έφτασε στην ντουλάπα, την άνοιξε, διάλεξε την μεταξωτή της ρόμπα και τυλίχτηκε μ' αυτήν. Μετά, το ίδιο προσεχτικά, βγήκε απ' το δωμάτιο αφού άνοιξε και έκλεισε την πόρτα αργά αργά. O καημένος ο σύζυγός της είχε πολύ ανάγκη από ύπνο αφού ξενυχτούσε τόσες μέρες στο πλευρό του άρρωστου αδερφού, που καλό κουμάσι πρέπει να ήταν όπως είχε ακούσει από μισόλογα από δω και από κει, όμως ήταν αδερφός του και ο Eduardo ένα κομμάτι μάλαμα που φρόντιζε για όλους. Το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει για εκείνον αφού συνήθως δεν τον συνόδευε στο νοσοκομείο ήταν να του φτιάξει πρωινό, κουραζόταν και δεν τρεφόταν σωστά και σιγά μη σηκωνόταν αυτή η ακαμάτρα η Claudia, με συμπεριφορά περισσότερο κόμισας παρά υπηρέτριας ξημερώματα για να το κάνει.  
Περπατούσε στον διάδρομο όταν η μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου του Leandro την προκάλεσε να σταθεί εκεί. Την έσπρωξε απαλά ενώ έτρεμε. Απ' όσο μπορούσε να δει κανένας δεν κοιμόταν στο κρεβάτι. Μια ματιά από πιο κοντά το επιβεβαίωσε. Άνοιξε το φως και το έκλεισε αμέσως. Το κρεβάτι τακτοποιημένο. Τα πάντα τακτοποιημένα. Λες και κανένας δεν μπήκε, δεν περπάτησε, δεν κάθισε, δεν ξάπλωσε εκεί από χθες. Έπρεπε να φύγει το συντομότερο. Κατέβηκε γρήγορα την σκάλα, έτρεξε έξω απ' το δωμάτιο της Claudia. Εκεί η πόρτα ήταν κλειστή αλλά δεν ήταν δύσκολο να μαντέψει κανείς τι συνέβαινε μέσα. Ο Leandro και η Claudia θα κοιμούνταν αγκαλιασμένοι και αποκαμωμένοι από την ηδονή της προηγούμενης βραδιάς.
Όχι δεν έπρεπε να ανοίξει εκείνη την πόρτα, δεν θα εξέθετε άλλο τον εαυτό της, μα τι περίμενε, μήπως δεν τους είχε δει την προηγούμενη φορά στον δρόμο, η Claudia ήταν... ήταν... μια κοπέλα χωρίς ηθική και γι αυτό ακριβώς ο Leandro έκανε παρέα μαζί της. Ήθελε να μαλώσει τον εαυτό της, γιατί το μόνο που θα έπρεπε να την ενοχλεί ήταν ότι δεν σεβάστηκαν την οικία του συζύγου της, την δική της, αλλά δεν ήταν αυτό που της έφερνε δάκρυα στα μάτια. Χωρίς να μπορεί πλέον να σκεφτεί τίποτα βγήκε στον κήπο, προχώρησε σαν τρελή στο πιο απομακρυσμένο μέρος και άρχισε να κλαίει  γοερά.  

La Bahía con las hadas.
Ούτε αυτό το βράδυ η Lucia και ο Mateo είχαν ύπνο. Κάθονταν και συζητούσαν στην μικρή βεραντούλα. Βέβαια ήταν πολύ αργά και το φως πολύ χαμηλό όμως ο Όρμος με τις νεράιδες πάντα ήταν ένα ασφαλές μέρος. Κανείς εκεί δεν φοβήθηκε ποτέ ληστές ή εγκληματίες.
-Τι χαζούλα αυτή η φιλεναδίτσα σου, έλεγε η Lucia με το πιο σατανικό της χαμόγελο.
-Ποια φιλεναδίτσα μου;
-Ξέχασα είναι πολλές. Μα εκείνο το τερατάκι η Noelia, αυτή δεν είναι που σ' ενδιαφέρει τελευταία;
-Την είδες;
-Φυσικά. Την βρήκα και της είπα για την αδερφούλα μου που πέθανε. Πως την αγαπούσα και πως ήταν ολόιδιες. Να ήσουν από μια γωνιά να την έβλεπες, πως συγκινήθηκε το κουτορνίθι.
-Η Noelia δεν είναι χαζή. Είναι αγνή. Και μικρή, δεν έχει πείρα, δεν ξέρει τι συμβαίνει στη ζωή...
-Στην έθιξα; Πάντως ήταν πραγματικά πολύ αστείο!
-Εγώ δεν το βρίσκω και τόσο. Και που την συνάντησες, στον όρμο;
-Σιγά μην τρέχω στις ερημιές για την χαζή. Δεν ήταν δύσκολο, την βρήκα στον φούρνο της οδού Granada, αυτόν που άνηκε στον Horacio, τον έχει αγοράσει ο πατέρας της το ήξερες;
-Όχι. Και δηλαδή δουλεύει εκεί;
-Δεν ξέρω τι κάνει αλλά συνήθως πάει τα απογεύματα.
-Και γιατί δε μου το είπες;    
-Δεν το σκέφτηκα και είχα πολλά στο κεφάλι μου. Θα πας να την δεις;
-Φυσικά, γιατί να μην το κάνω.
-Θα ήθελα να σε γνωρίσει, από την άλλη δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό για τα σχέδιά μας. Θέλω να την κάνω να μου έχει εμπιστοσύνη αλλά εσένα όσο χαζή και να είναι θα καταλάβει πως δεν μπορεί να σ' εμπιστευτεί.
-Δεν ξέρω που θα μας βγάλουν όλα αυτά Lucia.
-Μη διαμαρτύρεσαι, ξέρω τι κάνω. Με τα λεφτά που θα πάρουμε θα μπορέσεις κι εσύ να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου.        

Μαδρίτη.
Όταν η Sophie έκρινε πως μπορούσε να μπει στο σπίτι χωρίς η εμφάνισή της να προκαλέσει χιλιάδες ερωτήσεις όπως γιατί είναι χάλια ή γιατί έκλαιγε, βρήκε τον Eduardo να έχει μόλις κατέβει την σκάλα, την Claudia με την στολή της να τον ρωτά αν ήθελε καφέ ή τσάι και τον Leandro δίπλα της με τα καθημερινά του. Αυτοί οι δύο παρά την ακατάλληλη στιγμή δεν μπορούσαν να κρύψουν πως ήταν υπερβολικά ευδιάθετοι. Ύποπτα ευδιάθετοι για κάποιον που δεν ήξερε.
Το άνοιγμα της πόρτας έκανε τον σύζυγό της να γυρίσει.
-Sophie τι δουλειά είχες έξω τέτοια ώρα;
-Ήθελα να πάρω λίγο αέρα αγάπη μου. Είδα ένα όνειρο και αισθάνθηκα λίγο άσχημα.
-Για ένα όνειρο; Μα τι είδες;
-Δεν το θυμάμαι καν Eduardo.
-Δε φαίνεσαι πολύ καλά, μήπως σου συμβαίνει κάτι;
-Μα όχι, απλώς κοιμήθηκα λίγο.
-Σίγουρα;
-Ειλικρινά είμαι καλά μην ανησυχείς.
-Το ξέρεις πως είναι χαζό να δίνεις σημασία στα όνειρα, έτσι αγάπη μου;
"Έτσι αγάπη μου;". Ο Leandro μόρφασε αυθόρμητα.
-Το ξέρω πως είναι χαζό αλλά μερικές φορές και τα χαζά πράγματα σε επηρεάζουν, είπε κοιτώντας τον νεαρό που πάλι χαμογελούσε στην Claudia.
-Θα πάρω πρωινό και θα φύγω αμέσως, ελπίζω...
-Όχι περίμενε, θα φύγουμε μαζί.
-Θέλεις να έρθεις μαζί μου; Μα ζωή μου εσύ δεν αντέχεις τα νοσοκομεία.  
-Πρέπει να είμαι μαζί σου αγάπη μου. Δεν είναι δίκαιο να τα περνάς όλα μόνος.  

La Bahía con las hadas.
Ήταν μια από τις σπάνιες φορές που καθημερινή οι Andersen Silveira έπαιρναν πρωινό μαζί και φυσικά δεν το έκαναν μουγκοί. Η συζήτησή τους ήταν συνηθισμένη κι ανιαρή μέχρι που μίλησε η Noelia.
-Χθες έξω από τον φούρνο είδα μια γυναίκα που μου είπε ότι της θυμίζω την πεθαμένη της αδερφή.
-Την πεθαμένη της αδερφή; Θεός φυλάξει, αναφώνησε η Ana σερβίροντας της άλλο ένα κομμάτι πίτα.
-Ναι η αδερφή της έχει πεθάνει εδώ και δεκαεφτά χρόνια, απάντησε η Noelia και έκανε μια παύση για να παρατηρήσει τις αντιδράσεις των άλλων μελών της οικογένειας. Μιας και όλοι συνέχιζαν να τρώνε χωρίς να λένε κάτι δεν είχε άλλη επιλογή από το να συνεχίσει:
-Η αδερφή της είχε τα ίδια μαλλιά, τα ίδια μάτια, την ίδια μύτη μ' εμένα. Είμαστε ίδιες ακριβώς (αυτά δεν τα είχε πει η Lucia αλλά λίγη σάλτσα πάντα νοστιμίζει την αφήγηση).
-Και; Πολλοί άνθρωποι μοιάζουν, την διέκοψε η Ana.
-Πέθανε πριν από δεκαεφτά χρόνια. Εγώ αυτόν τον Δεκέμβρη κλείνω τα δεκαεφτά.
-Και που θες να καταλήξεις; ρώτησε πάλι η μητέρα της.
-Αν είμαι η μετεμψύχωση αυτής της Annette, της αδερφής της κυρίας; Δεν το πιστεύετε ότι οι άνθρωποι κλείνουν έναν κύκλο στην γη και επιστρέφουν; Ο Πλάτωνας το λέει καθαρά.
-Ο Πλάτωνας; Δεν πιστεύω να σας διδάσκουν αυτές τις ανοησίες στο σχολείο, είπε η Ana λίγο θυμωμένη.
-Όχι αλλά έχω διαβάσει ένα βιβλίο σχετικά. Υπάρχει πλήθος αναφορών σε ρωμαϊκά και ινδικά κείμενα...
-Τώρα μιλάς σαν εγκυκλοπαίδεια Noelia, παρατήρησε η Luz περισσότερο για να πει κάτι κι αυτή.    
-Διάβασα και μια ιστορία κάποιου που είχε πεθάνει όταν ήταν έξι χρόνων και πήγε στην Ολλανδία και βρήκε τους γονείς του γέρους αλλά δεν τους μίλησε γιατί μπορεί να τους τάραζε αν τους μιλούσε, δεν είναι θλιβερό;  
-Δεν είναι γιατί δεν είναι αλήθεια, στα βιβλία μπορεί να γράφουν ό,τι θέλουν για να εντυπωσιάζουν τους αφελείς και να βγάζουν λεφτά, η θρησκεία μας δεν τα δέχεται αυτά. Όλοι έχουμε μια ζωή και θα δώσουμε λόγο για όσα κάναμε σ' αυτή  μια ζωή την ημέρα της κρίσεως.
-Η μητέρα σου έχει δίκιο, συμφώνησε ο Gilberto. Λένε ότι κάθε άνθρωπος έχει τον σωσία του. Εμένα όταν πάω στο Buenos Aires με μπερδεύουν συχνά με άλλον. Τι σημαίνει αυτό ότι έχω μετεμψυχωθεί;
-Κι επειδή έχεις άσπρο δέρμα και κόκκινα μαλλιά μη νομίζεις πως είσαι μοναδική, την μάλωσε η Ana. Στην Ευρώπη υπάρχουν πολλοί σαν κι εσένα. Και σου έχω πει χίλιες φορές να μην πιάνεις κουβέντα με αγνώστους.
-Μα αν δεν μιλάω σε αγνώστους πώς αυτοί θα γίνουνε γνωστοί;
-Τελείωσε το φαγητό σου γιατί θ' αργήσετε για το σχολείο. Κι εσύ Luz.

Μαδρίτη.
Υποτίθεται ότι η Claudia θα έκανε τις δουλειές του σπιτιού και ο Leandro θα μελετούσε τα μαθήματά του όμως είχε πάει απόγευμα και δεν είχε γίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Όταν ο Manuel χτύπησε την πόρτα από τύχη δεν ήταν μαζί.
-Καλά τι θέλεις εσύ εδώ; Σε αφήσανε να φύγεις από το κολέγιο;
-Κατάφερα να τους πείσω πως έπρεπε. Πώς είσαι;
-Μια χαρά.
-Αλήθεια;
-Φυσικά. Έκανα αιματολογικές εξετάσεις, ακτινογραφίες, όλα έδειξαν πως δεν έχω κανένα πρόβλημα. Το πρόβλημα μάλλον το έχει ο γιατρός που επιμένει πως έχω ψυχολογικά και με έστειλε έξτρα διακοπές.
-Ναι αυτός δεν πρέπει να πάει καλά... Πού είναι αυτός ο...
-Ο Contreras; Είναι με την γυναικούλα του στο νοσοκομείο, ο αδερφός του είναι σοβαρά.
-Ναι ξέρω.
-Μη μου πεις ότι ήρθες να με βρεις γιατί ανησύχησες.
-Στο κολέγιο σε έχουν βγάλει σχεδόν ετοιμοθάνατο.
-Έλεος πια με τα κουτσομπουλιά τους!
-Δηλαδή είσαι καλά;
-Πιο καλά από ποτέ.
-Είσαι μόνος;
-Η μαγείρισσα έχει άδεια, ο σοφέρ είναι έξω οπότε είμαι μόνος μου με την Claudia.
-Α ναι; Και μ' αυτήν πώς τα πάτε;
-Επίσης καλύτερα από ποτέ.
Η φράση από μόνη της δεν φανέρωνε πολλά αλλά το αυτάρεσκο χαμόγελο, ο τόνος της φωνής και η κίνηση του “μελλοθάνατου” να βάλει τα χέρια πίσω από το κεφάλι και ν' ανεβάσει τα πόδια αυθάδικα στο μικρό τραπεζάκι του σαλονιού οδήγησαν τον Manuel στην σωστή ερμηνεία. Ο Leandro άκουσε κατάπληκτος τον συμμαθητή του να τον λούζει με τις πιο ακατανόμαστες φράσεις.
-Δεν είχα καταλάβει... πρόλαβε να ψελλίσει πριν έρθει ανήσυχη η Claudia.
-Manuel, Leandro, τι συμβαίνει εδώ;
Πριν πάρει μια απάντηση, ο Manuel την κοίταξε και βρόντηξε πίσω του την πόρτα.
-Τι ήταν αυτό; Μαλώσατε; Leandro σου μιλάω!
-Όχι... Όχι εγώ... δεν μάλωσα με κανέναν. Ξέρεις ότι ο Manuel είναι λίγο τρελός.
Έτρεξε κι άνοιξε την πόρτα όμως ο Manuel είχε εξαφανιστεί.

O Eduardo πλησίασε την Sophie που φαινόταν πολύ κουρασμένη στον διάδρομο του νοσοκομείου.
-Δεν έπρεπε να σ' αφήσω να έρθεις, δεν είσαι καλά.
-Όχι Eduardo, άσε με να είμαι δίπλα σου, να σε βοηθάω... Όπως μπορώ δηλαδή γιατί δεν είμαι γιατρός.
-Όμως νοιώθω την συμπαράστασή σου ζωή μου, είσαι σαν άγγελος για μένα, δεν χρειάζεται να βασανίζεσαι για να μου αποδείξεις οτιδήποτε.
-Θέλω να είμαι κοντά σου.
-Το ξέρω. Αλλά έτσι δε με βοηθάς. Δε με βοηθά η γυναίκα μου να ταλαιπωρείται χωρίς λόγο. Σε θέλω δυνατή δίπλα μου, μόνο έτσι μπορώ να είμαι ήσυχος κι εγώ. Ότι μπορώ να βασιστώ πάνω σου. Έλα, θα καλέσω ένα ταξί. Να πιεις ένα τσάι και να πέσεις ήρεμη να κοιμηθείς. Κι εγώ δε θα αργήσω.  

-Leandro τι συμβαίνει; Σκοπεύεις να μου μιλήσεις κάποια στιγμή; Θα μου πεις τι έγινε;
-Μήπως πρέπει να μου πεις εσύ;
-Δε σε καταλαβαίνω.
-Θα σε ρωτήσω κάτι και θέλω να είσαι ειλικρινής μαζί μου γιατί εγώ δεν πρόκειται ούτε να σε κρίνω, ούτε να σκεφτώ άσχημα για σένα ίσως μόνο θυμώσω λίγο που μου το έκρυβες...
-Εγώ δε σου έκρυψα ποτέ τίποτα, ρώτα ό,τι θες.
-Είχες ποτέ σχέση με τον Manuel;
-Με τον Manuel; Τι σχέση αισθηματική; Είσαι τρελός;
-Τίποτα, ποτέ, ούτε ένα φλερτ;
-Φυσικά και όχι, πώς σου ήρθε αυτό;
-Γιατί κάνεις έτσι, δεν είναι και ο Κουασιμόδος.
-Με συγχωρείς αλλά δεν κάνω σχέση με οποιονδήποτε δεν είναι ο Κουασιμόδος.
-Το ξέρω, εννοώ...
-Εντάξει, δε θίχτηκα, ξέρω τι εννοείς, θέλω κι εγώ να βγάλω μια άκρη.  
-O Manuel φαίνεται πολύ ενοχλημένος που εσύ κι εγώ... είμαστε μαζί.
-Το ξέρει εδώ και πολύ καιρό αυτό. Leandro μήπως του είπες...
-Όχι, τ' ορκίζομαι.
-Γιατί σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να θυμώσω εγώ.
-Είπα όχι. Και δε μιλάω για σήμερα, ποτέ δεν ενέκρινε τη σχέση μας, πίστευα επειδή δε συμπαθούσε εσένα.
-Την εγκρίνει ή όχι αυτός δεν ήταν λόγος να έρθει και να σε βρίσει.
-Όχι. Τι να πω μπορεί να είχε πιει.
-Μήπως μου κρύβεις κάτι;
-Όχι.
-Εντάξει, θα μου πεις όταν θες.
-Μπορείς να μη βγάζεις συμπεράσματα αυθαίρετα; Πάντα το κάνεις αυτό!
-Εγώ;
-Δε θέλω να μαλώσουμε. Θα πάω να διαβάσω λίγο.

La Bahía con las hadas.
-Όλη αυτή η ιστορία με εκείνη την γυναίκα με προβλημάτισε, είπε η Ana στον Gilberto καθώς τελείωνε το μανίκι ενός καφέ πουλόβερ. Το πλέξιμο δεν ήταν από τις αγαπημένες της ασχολίες καθώς πάντα προτιμούσε να κινεί αρκετά και το σώμα εκτός από τα χέρια όμως καταπολεμούσε μια νευρικότητα που από τον άνδρα της δεν μπορούσε να κρύψει.
-Και γιατί ανησυχείς τόσο; Είναι απίθανο να πλησίασε την Noelia επειδή μοιάζει στην αδερφή της; Αν και όχι ό,τι πιο συνηθισμένο ομολογώ.
-Η Noelia μπορεί να έχει συγγενείς. Αν...
-Σε παρακαλώ. Λες οι συγγενείς να μπορούσαν ν' ανακαλύψουν ένα μωρό μετά από τόσα χρόνια σ' αυτή την μικρή γωνιά; Εμείς οι ίδιοι λέγαμε στην Noelia πως δεν μπορεί παρά να είναι σύμπτωση. Αλλά και έτσι να ήταν... αυτό μάλλον θα έπρεπε να μας κάνει χαρούμενους. Είναι κάτι που η μικρή θα το ήθελε πολύ.
-Το ξέρω. Νομίζω είχε πάντα μια αμφιβολία όταν της έλεγα πως δεν ξέρω τίποτα για το παρελθόν της. Μέχρι που της επέτρεψα να γράψει στο ορφανοτροφείο. Από το οποίο δεν πήραμε καμιά απάντηση.
-Μακάρι να μαθαίναμε κι εμείς κάτι.
-Μακάρι;
-Ναι Ana, αν μάθαινε θα έπαυε να υπάρχει αυτό το κάτι να την απασχολεί πάντα.
-Για μένα κακώς. Εμείς δεν είμαστε οι γονείς της; Εμείς δεν την μεγαλώσαμε;
-Αλλά καλώς ή κακώς ένας άνθρωπος που δεν ξέρει τις ρίζες του πάντα τις αναζητά. Τι φοβάσαι Anita, όπως είπες εμείς είμαστε οι γονείς της.
-Μου φαίνεται πως πρέπει μια μέρα να πάω να ξαναδώ την Carmen.

Μαδρίτη.
-Πάω να δω τον Manuel, άκουσε η Claudia τον Leandro να λέει καθώς κατέβαινε την εσωτερική σκάλα. Είχε μόλις πιάσει το ξεσκονόπανο.
-Εντάξει αγάπη μου.
-Με συγχωρείς που σου μίλησα απότομα.
-Δεν πειράζει.
-Αλλά να μου τα πεις μετά.
O Leandro χαμογέλασε αν και το χαμόγελό του έσβησε αμέσως.
-Περίεργη.
Της έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο, χαιρετήθηκαν κι έφυγε.

Fin del capítulo.  

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue Aug 02, 2016 7:14 pm

Ο καημένος ο Μανουέλ parhgoria αλλά τι να γίνει; Έχει κι αυτός τη σχέση του. Η δε Σόφι, όπως έστρωσε να κοιμηθεί!
Στη μετενσάρκωση ψιλοπιστεύω κι εγώ kleinw to mati Με αμφιβολίες, όμως xixi
Η Νοέλια βλέπω έμπλεξε με απατεώνες thymos
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Aug 12, 2016 4:23 pm

Capítulo 57

Αρχικά σκόπευε να τον ψάξει στο σπίτι των Escalona. Το πιθανότερο ήταν να είχε αποβληθεί γι αυτό έκανε έτσι ελεύθερα επισκέψεις. Η σκέψη πως αν αυτό δεν είχε συμβεί θα ανησυχούσε τους γονείς του και θα δημιουργούσε μεγάλο μπέρδεμα τον απέτρεψε.
Αυτό που τον απασχολούσε περισσότερο ήταν ο τρόπος με τον οποίον θα τον προσέγγιζε. Θα ήταν σκληρό να φερθεί επιθετικά σε κάποιον που υπέφερε όμως στην τυχόν δική του επιθετικότητα θα απαντούσε σθεναρά με θάρρος και σταθερότητα. Δεν ήταν δικό του λάθος αν ο Manuel αντί να φλερτάρει την Claudia της έδειχνε περιφρόνηση, ούτε ήταν λογικό να απαιτεί από εκείνον να μην έχει σχέση με μια κοπέλα για την οποία ο ίδιος δεν είχε εκδηλώσει το παραμικρό ενδιαφέρον.
Τελικά ήταν πιο δύσκολο να τον δει απ' ότι περίμενε. Η νέα υπάλληλος ήταν τρομερά σχολαστική και του επέτρεψε να πάει στο δωμάτιο του Manuel μόνο μετά από επιμονή δική του και τις διαβεβαιώσεις κάποιων μαθητών πως και εκείνος ήταν μαθητής. Όταν μπήκε δεν ήταν κανένας. Γύρισε το προαύλιο, και πάλι τίποτα. Προσέχοντας μη τον δει η αυστηρή κυρία επέστρεψε στο δωμάτιο όπου περίμενε με αγωνία. Ο Manuel επιτέλους άνοιξε την πόρτα και κοίταξε τον Leandro με μάτια ορθάνοιχτα. Αν έβλεπε φάντασμα ή καλικάντζαρο δε θα του είχε κάνει τόσο έκπληξη. Αλλά και ο Leandro αν και τον περίμενε στη θέα του ξέχασε τον λόγο που θα του έβγαζε και που όλο θυμό δούλευε στην διαδρομή.
-Πες ό,τι έχεις να πεις να τελειώνουμε, τον προέτρεψε ο Manuel.
-Δεν ήξερα ότι αγαπάς την Claudia, έλεγες πως είμαστε φίλοι αλλά δε μου το είχες πει ποτέ αυτό.
-Το "αγαπώ" είναι μεγάλη κουβέντα. Την Claudia... δε θα κάτσω να σου απολογούμαι κι από πάνω, φυσικά ούτε ήξερες και μη νομίζεις ότι ξέρεις γιατί εσύ δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Και ούτε κι εσύ μου είχες πει για την Sophie.
-Δεν είναι το ίδιο γιατί εσύ την Sophie ούτε καν την ήξερες.
-Αλλά σου έλεγα ότι θα σε προδώσει και θα παντρευτεί τον Contreras, δε στα λεγα;
-Δεν είναι αυτό το θέμα μας και μην προσπαθείς να φέρεις την κουβέντα εκεί που σε συμφέρει, απάντησε ο Leandro εκνευρισμένος. Ειλικρινά λυπάμαι αν σε πληγώσαμε πρέπει όμως να σου πω πως η Claudia είναι το κορίτσι μου, γι αυτό δε θα ανεχτώ να την πλησιάσεις, να την ξαναενοχλήσεις ή να πεις οτιδήποτε προσβλητικό γι αυτήν, κατάλαβες;
-Αλήθεια; Και τι θα κάνεις ιππότη, θα με προσκαλέσεις σε μονομαχία;
Ο τόνος του Manuel ήταν σαρκαστικός και το χαμόγελό του γεμάτο ειρωνεία. Αυτή η φαινομενική ευθυμία χαροποίησε κατά βάθος τον Leandro. Δεν ένοιωθε καλά να τα βάζει με έναν συντετριμμένο ψυχικά αντίπαλο, η ισότιμη μάχη τον ευχαριστούσε απείρως περισσότερο. Επειδή όμως με τα πειράγματα και τις κοροϊδίες σπανίως τα έβγαζε πέρα κάθισε στο κρεβάτι και τον ρώτησε ήρεμα και σοβαρά:
-Μίλησες ποτέ με την Claudia, να της δείξεις πως σου αρέσει;
-Όχι... Τι παριστάνεις τώρα τον αστυνομικό;
-Γιατί, επειδή δεν είναι της τάξης μας;
-Ποιας τάξης Leandro, η Claudia δεν ανήκει καν στην κατώτερη τάξη, ανήκει στο περιθώριο. Ξέρεις που την γνώρισα; Σε μια ταβέρνα. Ένα κορίτσι χωρίς οικογένεια σε μια ταβέρνα της χειρότερης φήμης.
-Αν ήταν της χειρότερης φήμης τι ήθελες εκεί;
-Με έσυρε ο Felipe.
-Όμως Manuel η Claudia δεν έχει κλέψει, δεν έχει κάνει κακό σε κανέναν. Έχει καλή καρδιά. Γιατί πρέπει να σ' απασχολούν τόσο οι τάξεις, η γνώμη της κοινωνίας και όλα αυτά; Αν σου αρέσει πραγματικά ένα κορίτσι τι σημασία έχουν;
-Σοβαρά γιατί ήρθες, για να μου πασάρεις την Claudia ή για να μου τρίψεις στα μούτρα την ευτυχία σου;
Μετά από κάποιες στιγμές σιωπής ο Manuel είπε σα να μιλούσε μόνος:
-Έτσι είμαι εγώ. Με ενδιαφέρουν και οι τάξεις, και η ηθική και η κοινωνία και οι κανόνες της. Έπειτα ήταν και ο Felipe.
-O Felipe που πάντα έβριζες; Ο ξάδερφός σου;
-Ο Felipe δεν είναι ξάδερφός μου είναι αδερφός μου. Γιος του αξιότιμου Joaquín Escalona και της Lucrecia Torres της αδερφής της μητέρας μου. Το άκουσα μια μέρα τυχαία.
-Δε μπορεί...
-Έπρεπε κι αυτός να πάει με την αδερφή της γυναίκας του, δεν έφταναν οι άλλες, έκανε αγανακτισμένος. Και ο Felipe είναι ίδιος η μάνα του η Λουκρητία Βοργία.
Ο Leandro ήρθε δίπλα στον Manuel και έβαλε τα χέρια στους ώμους του με την προσοχή που θα άγγιζε κάποιος ένα ζώο που ξέρει πως δεν είναι ημερωμένο.
-Φύγε Leandro. Νομίζω ότι είπα περισσότερα από όσα ήθελες ν' ακούσεις.

La Bahía con las hadas.
-Γεια σας κούκλες! Χαιρέτησε χαρούμενος ο Mateo τις δυο υπαλλήλους του φούρνου, την Clara, τη “νύφη” της Noelia και την Eugenia. Μήπως πέρασε από δω η Noelia;
-Όχι αλλά αν θέλετε πείτε μας το όνομά σας να της πούμε ότι την ζητούσατε, είπε η Clara.
-Είμαι ο... o Mateo κόμπιασε λίγο. Για εκείνον ήταν το μικρό του ξωτικό και για εκείνη ο Leandro. Χαμογέλασε ενθυμούμενος τις ελάχιστες συναντήσεις τους. Πείτε της ο Leandro και θα καταλάβει. Δεν ήρθε καθόλου από δω σήμερα;
-Όχι κύριε, απάντησε η Eugenia.
-Εντάξει, δε την ήθελα κάτι μόνο να της πω ένα γεια. Μιας και περνούσα...
Ήθελε να ρωτήσει και που μένει, όμως αυτό μπορεί να θύμωνε τη μικρή. Χαιρέτησε τα κορίτσια απογοητευμένος.

Μαδρίτη.
Ο Contreras έτρεξε αμέσως στην Sophie χωρίς να προσέξει αν έλειπε Leandro. Άνοιξε την πόρτα χωρίς να κάνει θόρυβο. Εκείνη στύλωσε το βλέμμα του επάνω του.
-Αγάπη μου ήρθα.
-Άργησες.
-Παρουσιάστηκε κάποια επιπλοκή και θεώρησα καλύτερο να μείνω. Με συγχωρείς;
-Φυσικά.
Έβγαλε το σακάκι του και έπεσε δίπλα της.
-Άργησες, επανέλαβε η Sophie με φωνή που μόλις ακουγόταν. Μη μ' αφήνεις μόνη μου. Μη μ' αφήνεις μόνη μου σ' αυτό το σπίτι.  
-Ησύχασε ζωή μου. Δεν έπρεπε να έρθεις, εσύ δεν έχεις συνηθίσει τέτοια πράγματα. Και σου είχα πει να κοιμηθείς.
-Δε μπορούσα.
-Να πάω να σου φέρω ένα ηρεμιστικό;
-Όχι μείνε. Μη μ' αφήνεις.

La Bahía con las hadas.
-Τι μούτρα είναι αυτά καλέ;
Η Lucia σήκωσε το βλέμμα από την σάλτσα ντομάτας την οποία ανακάτευε με τόση προσήλωση σα να ετοίμαζε κάποιο μαγικό φίλτρο για να δει τον "γιο της" που μόλις είχε μπει και η μυρωδιά τον οδήγησε στην κουζίνα.
-Πήγα στον φούρνο αλλά δεν ήταν εκεί.
-Και; Μήπως έχει συμβόλαιο να πηγαίνει κάθε μέρα; Κάτσε να σου σερβίρω, το φαγητό όπου να 'ναι είναι έτοιμο. Μη φοβάσαι, πάντα εδώ γύρω θα είναι, το μικρό σου ξωτικό δεν πρόκειται να εξαφανιστεί.
Ο Mateo κοίταξε την μητριά του με καχυποψία. Ήξερε πώς αποκαλούσε τη Noelia, μήπως της το είχε πει και το είχε ξεχάσει;
-Αν οι γονείς της έχουν φούρνο αυτό θα πει πως δεν πεθαίνουν και της πείνας, είπε για ν' αλλάξει θέμα.
-Και τι νομίζεις πως μ' έναν μικρό φούρνο τα βγάζει κανένας εύκολα αυτή την εποχή; Υπολόγισε λίγο τα βερεσέδια και τους φόρους. Έπειτα λίγο έξτρα χρήμα σε ποιον κακοπέφτει;
-Lucia... θέλω να σου πω κάτι. Λέω να εγκατασταθώ εδώ.
-Και το πανεπιστήμιο;
-Δε με νοιάζει. Το μέρος έχει προοπτικές, μπορώ ν' ανοίξω μια μικρή επιχείρηση.
-Τα πράγματα λοιπόν είναι πιο σοβαρά απ' ότι περίμενα, παρατήρησε η μάγισσα και για αντίδραση έβαλε την πρώτη μερίδα στο δικό της πιάτο αντί για το πιάτο του Mateo όπως συνήθιζε. Θα θυσιάσεις τις σπουδές σου για να είσαι κοντά στο χλωμό κοκκινόμαλλο τέρας;
-Lucia εγώ... οι σπουδές μου δεν εγγυώνται ένα βέβαιο μέλλον.
-Ενώ η αμορφωσιά στο εγγυάται; Ξεχνάς καλέ μου ότι το χρήμα το διαχειρίζομαι εγώ κι εγώ δε θα επιτρέψω να χάσεις τη χρονιά σου για να κάνεις τρέλες.
-Έχω κάθε δικαίωμα στην διαχείριση της περιουσίας του πατέρα μου γιατί εδώ και καιρό είμαι ενήλικος σύμφωνα με τον νόμο, μήπως εσύ  το ξεχνάς αυτό μητριούλα;
-Στην περιουσία του πατέρα σου; Ας καγχάσω, τι νομίζεις πως ήταν ο Martín, κανένας υπουργός; Τι πιστεύεις πως έχει μείνει απ' αυτή την περιουσία μετά από τόσα χρόνια;
-Μα Lucia εσύ δεν ξόδευες ποτέ πολλά.
-Πως φαίνεται ότι δεν έχεις ιδέα από ζωή. Και μόνο οι βασικές ανάγκες...
-Αυτές δεν τις καλύπτει η σύνταξη;
-Μα σε ποιον κόσμο ζεις νεαρέ;
Η Lucia δεν μπορούσε πια να συγκρατήσει τα γέλια της.
-Για να τελειώνουμε, την μεγάλη περιουσία την είχε πάντα η δική μου οικογένεια, οι γονείς μου, εγώ που τους κληρονόμησα, ο Bosco... Εσύ φυσικά μπορείς να πάρεις το μερίδιό σου αλλά αμφιβάλλω αν σε έναν μήνα δεν έχει φύγει όλο. Εγώ κεφάλαιο για ότι κουλό έχεις στο μυαλό αποκλείεται να βάλω.

Μαδρίτη.
Όταν ο Leandro χτύπησε την πόρτα η Claudia του άνοιξε αμέσως λες και τον περίμενε ακριβώς από πίσω της.
-Τι έγινε;
-Τίποτα, χαζολογούσαμε... Πρέπει να είναι πολύ αργά.
-Δεν πειράζει, οι άλλοι είναι τόσο κουρασμένοι που δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Κι εγώ... φοβήθηκα.
-Για ποιο λόγο; Μήπως μαλώσω με τον Manuel;
-Δεν ξέρω, όσο δεν ερχόσουν ένιωθα μια ανησυχία... κι ας μην είναι λογικό αυτό.
-Μη φοβάσαι για τίποτα, όλα είναι εντάξει.
-Μπορεί να ήταν γιατί μου έλειψες.
-Θα τα πούμε αύριο, πάω να κοιμηθώ.
-Καληνύχτα τότε.
-Όνειρα γλυκά.
Της έδωσε ένα φιλί στα χείλη που της φάνηκε ψυχρό αλλά δεν είπε τίποτα. Κάτι συνέβαινε που ήθελε πολύ να μάθει καταλάβαινε όμως πως η διαρκής πίεση μόνο θα τον εκνεύριζε. Τον είδε ν' ανεβαίνει την εσωτερική σκάλα με βήμα αργό και βαρύ.

La Bahía con las hadas.
H Noelia είχε μόλις ποτίσει τον κήπο και καμάρωνε χαρούμενη την ανάπτυξη των δέντρων και των λουλουδιών της. Μπορεί να μην είχε φυτέψει ούτε ένα εκείνη όμως τα φρόντιζε από τότε που ήρθαν στην Bahía. Σύντομα θα το έκανε κι αυτό. Και μετά θα της έμενε μόνο να κάνει ένα παιδί και να γράψει ένα βιβλίο από τα πράγματα που πρέπει κάποιος να κάνει στην ζωή του. Παιδί υπολόγιζε να κάνει σε πέντε ή το πολύ σε δέκα χρόνια αν προέκυπταν δυσκολίες. Η συγγραφή του βιβλίου της φαινόταν ακατόρθωτη. Οι καθηγητές συχνά της έλεγαν πως η έκφραση των σκέψεών της ήταν χαοτική, οπότε έπρεπε να τις συμμαζέψει κάπως για να μη βασανίζει τον αναγνώστη. Γιατί ναι, οπωσδήποτε δεν ήταν δίκαιο ο αναγνώστης να σε επιλέγει κι εσύ για ευχαριστώ να τον μπερδεύεις και να τον ταλαιπωρείς.
-Noelia! Άκουσε μια φωνή καθώς πλησίαζε δυο ροζ κρίνους, αδυναμία της αδερφής της.
Γύρισε στην μικρή χαμηλή μάντρα.
-Clara, πώς από εδώ;
-Ήρθα να σου πω πως σήμερα στον φούρνο σε ζήτησε κάποιος Leandro.
-Leandro; Δεν γνωρίζω κανέναν... ή μάλλον γνωρίζω έναν Leandro που δεν ξέρω αν τον λένε Leandro αλλά θα ήθελα να τον λένε ή μάλλον καλύτερα θα ήθελα να είναι ο Leandro.
-Όπως και να έχει κάποιος που είπε ότι τον λένε Leandro ήρθε στον φούρνο και ρωτούσε για σένα.
-Ευχαριστώ Clara. Είναι ένα παιδί που είχα δει στον κολπίσκο. Αλλά δεν περίμενα να ψάξει να με βρει. Είναι ξέρεις από τους τύπους που κολλάνε στα κορίτσια. Ούτε κι εσύ ήταν ανάγκη να κάνεις τον κόπο, είπε κοιτώντας ασυναίσθητα το πόδι της κοπέλας που κούτσαινε. Δε θα με πείραζε αν περίμενες μέχρι αύριο.
-Μα δε θα ερχόμουν μόνο για σένα. Ήθελα να δω και την θεία μου.
-Ωραία, αλλά πριν πας στην κυρία Irma έλα μέσα να δεις και την Luz.

Μαδρίτη.
H Claudia ξεντύθηκε, πέταξε σε μια καρέκλα την σκούρα της στολή, έπεσε κάτω απ' το στρώμα και προσπάθησε να κοιμηθεί παρά τις χιλιάδες σκέψεις που περνούσαν απ' το μυαλό της.
Στο σπίτι των Roca ήταν σαφώς πιο ευχαριστημένη απ' ότι σ' αυτή την κρύα έπαυλη με έναν τύπο σαν τον Contreras που αναγνώριζε ότι την είχε βοηθήσει αλλά ποτέ δεν ήταν καλή παρέα και την ασθενική νευρική γυναίκα του που τη μισούσε. Η κυρία Paola και ο κύριος Jonatas ήταν πάντα σωστοί κι ευγενικοί μαζί της. H Beatriz ένα χαρούμενο καλόκαρδο κορίτσι που μετέδιδε την χαρά σ' όλους γύρω της. Στην παχουλή και απλοϊκή μαγείρισσα Belen με τις υπερβολικές φροντίδες της είχε βρει ένα υποκατάστατο μητέρας αφού την δική της μητέρα την απασχολούσαν περισσότερο οι άχρηστοι και ξεδιάντροποι εραστές της από την ίδια της την κόρη. Η Sandra είχε γίνει η καλύτερή της φίλη και πολύ θα ήθελε να βρισκόταν ξαφνικά στο διπλανό άδειο κρεβάτι για να τα συζητήσουν όλα όπως παλιά.
Αλλά στο σπίτι του Contreras μπορούσε να είναι  όλη μέρα με τον Leandro. Με τον κάποτε αμήχανο μαθητή που έμοιαζε σα χαμένος στη Μαδρίτη και που είχε ερωτευθεί από την πρώτη στιγμή τα πήγαιναν υπέροχα. Μόνο που δεν έδειχνε καμιά προθυμία να της πει τι συνέβαινε με τον Manuel. Το καταλάβαινε. Το ζήτημα την προβλημάτιζε γιατί ένιωθε ότι πρόκειται για κάτι σοβαρότερο από μια χαζή διαμάχη δυο αγοριών. Ο Manuel... Αυτή τη νύχτα δε θα μπορούσε παρά να καταλαμβάνει κι εκείνος ένα μερίδιο των σκέψεών της. Τον είχε ακούσε αναστατωμένο. Αναρρωτιόταν γιατί. Μήπως νοιαζόταν γι αυτόν περισσότερο απ' όσο πίστευε; Χαμογέλασε όταν θυμήθηκε την έκφρασή του όταν την είχε δει σχεδόν γυμνή στο δωμάτιο του Felipe. Ο καημένος ήταν τόσο πουριτανός ώρες ώρες σα να είχε κατέβει από άλλο πλανήτη. Από εκείνη την στιγμή άρχισαν να τα πηγαίνουν χειρότερα. Αν ανήκαν στην ίδια κοινωνική τάξη, αν δε είχε υπάρξει αυτή η σκηνή, θα μπορούσαν να ήταν ποτέ φίλοι άραγε;  

La Bahía con las hadas.
-Έχω την εντύπωση πως εσένα η Clara σε συμπαθεί περισσότερο, είπε πάνω στην κουβέντα η Noelia στην Luz καθώς ετοιμάζονταν για το σχολείο. Ήταν μόνες γι αυτό μπορούσαν να μιλάνε ελεύθερα. Οι γονείς τους είχαν πάει να φουρνίσουν (ήταν η πρώτη μέρα της Ana, τελικά έπεισε τον Gilberto να βοηθά).
-Φυσικά και δεν είναι αλήθεια αυτό, την διαβεβαίωσε η αδερφή της. Απλώς με εμένα μπορεί να κάνει μια κουβέντα πιο κανονική και συζητάμε για θέματα περισσότερο καθημερινά.
-Βαρετά θέλεις να πεις.
-Πες το κι έτσι, είναι όπως το βλέπει κανείς.
-Δε νομίζεις πως της κακοφάνηκε τότε που απέρριψα την πρόταση του αδερφού της;
-Αυτό είναι αλήθεια αλλά της είχα μιλήσει και την είχα πείσει πως είσαι ανώριμη για γάμο.
-Ανώριμη; Ωραία αδερφή είσαι κι εσύ, διαμαρτυρήθηκε η Noelia προσπαθώντας να χώσει το μικρό της πόδι στο στενό παπούτσι.
-Γιατί δεν τα έπαιρνες λίγο μεγαλύτερα; εξέφρασε την απορία της η Luz.
-Γιατί θα ανοίξουν έτσι κι αλλιώς και δεν είναι ωραίο όταν μιλάμε για ένα θέμα να πετάγεσαι σε άλλο.
-Μα τι θες να σου πω; Αδερφός της είναι ο Julio. Ούτε εμένα θα μου άρεσε η αδερφή μου να θέλει να παντρευτεί κάποιον κι αυτός να την απορρίπτει.
-Μα δεν απέρριψα τον Julio ποτέ. Αφού είμαστε ακόμα μαζί.
-Κι ελπίζω αν σου κάνει δεύτερη φορά πρόταση να την δεχτείς. Αν δεν κάνω παιδιά να έχω τουλάχιστον ανίψια, πρόσθεσε η Luz μ' ένα παράπονο.
-Μπορεί κι η Clara να θέλει πολύ ανιψάκια. Αλλά ξανθά όχι κοκκινομάλλικα. Luz το ξέρεις πως σε κάθε μετεμψύχωση έχουμε το ίδιο καλούπι; Δηλαδή ούτε στην επόμενη ζωή υπάρχει περίπτωση να είμαι ψηλή. Αλλά μπορεί να είμαι ξανθιά, κάτι είναι κι αυτό, παρηγορήθηκε η Noelia φτιάχνοντας την κόκκινή της φράντζα με κρυφή αυταρέσκεια.
-Ξανθιά ή κοκκινομάλλα τίποτα δε σ' εμποδίζει να ξεμοναχιάζεσαι με νεαρούς στις εξοχές. Πώς λες να φαίνεται αυτό στην Clara;
-Μα εγώ δεν έκανα τίποτα εγώ αντιθέτως αντιστάθηκα σ' αυτόν τον θρασύ!
Η Luz διασκέδαζε με την αντίδραση της αδερφής της.
-Το ξέρω. Και φυσικά και η Clara ξέρει τι χαρακτήρας είσαι και πως δε θα έκανες κάτι άτιμο ποτέ. Μην ανησυχείς.
Ήταν έτοιμες ν' ανοίξουν την πόρτα να βγουν όταν άκουσαν κάποιον να την χτυπά.
-Καλημέρα.
-Julio; Συνέβη κάτι; απόρησε η Luz.

Fin del capítulo.

_________________


Last edited by mel on Sat Aug 27, 2016 6:12 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Aug 14, 2016 10:55 am

Αφού ο Μανουέλ δίνει τόση σημασία στις τάξεις και τα λοιπά κοινωνικά στερεότυπα, να μην παραπονιέται για τη χαμένη ευτυχία. Έπαθε ο,τι κι η Κάθριν Έρνσο στο "Ανεμοδαρμένα Ύψη"
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Aug 14, 2016 2:03 pm

Τι έπαθε η Κάθριν;

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Mon Aug 15, 2016 7:08 pm

Η Κάθριν ερωτεύτηκε τον Χήθκλιφ που μεγάλωσαν μαζί αλλά όπως εξομολογήθηκε αργότερα στην οικονόμο του σπιτιού, έπρεπε να παντρευτεί κάποιον της τάξης της. Αν παντρευόταν τον Χήθκλιφ θα ταπεινωνόταν (τον είχε μαζέψει από τους δρόμους ο πατέρας της και όταν πέθανε, ο αδερφός της τον έστειλε στο στάβλο) Εκείνος τ'άκουσε, εξαφανίστηκε, γύρισε μετά από χρόνια πλούσιος αλλά η Κάθριν ήταν παντρεμένη. Κι άρχισε να τη βασανίζει από τη ζήλια του. Η Κάθριν το σκυλομετάνιωσε γιατί ο άντρας της ήταν ο ψυχρός τυπικός αριστοκράτης. Ποιος της έφταιγε όμως;
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Mon Aug 15, 2016 9:16 pm

Η Κάθριν σαφώς. Ο Μανουέλ θα κάνει μια κίνηση. Και όταν θα την κάνει η Κλαούδια θα παραμένει φτωχή xixi . Μετά θ' ασχολούμαστε με όσα διαδραματίζονται στην Αργεντινή και οι δυο τους θα αναφερθούν στο τέλος (που ελπίζω αυτή τη φορά να καταφέρω να φτάσωse parakalw theoulh ).

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Aug 31, 2016 2:54 pm

Capítulo 58

Θα έπρεπε να είχε σηκωθεί. Ο Eduardo είχε φύγει πάλι χαράματα ψιθυρίζοντάς της να προσπαθήσει να κοιμηθεί. Υπάκουσε στην παράκληση του εν μέρει. Ο ύπνος λιγοστός και ελαφρύς δεν ήταν επαρκής για να την ξεκουράσει, της επέτρεψε μόνο να μην καταρρεύσει. Ήταν μόνη σ' ένα τεράστιο κρεβάτι. Η Claudia δεν είχε έρθει να τακτοποιήσει το δωμάτιο, δεν είχε ακούσει τα βήματα του Leandro όμως ήξερε πως μια άλλη μέρα τέτοια ώρα θα είχε κάνει ένα σωρό πράγματα (ανούσια και τυπικά) γιατί το φως της ημέρας άφθονο και ενοχλητικό είχε γεμίσει όλη την κάμαρα περιγελώντας τα εμπόδια των μεταξωτών κουρτινών.
Ξαπλωμένη στο πλάι με το κεφάλι στο μεγάλο μαξιλάρι και το βλέμμα στυλωμένο στην ταπετσαρία άκουσε κάποιον να χτυπά την πόρτα. Θα είχαν έρθει να δούνε αν πέθανε... Δεν έκανε τον κόπο να απαντήσει. Ο κάποιος άνοιξε την πόρτα σιγά.
-Με συγχωρείτε κυρία.
Η Lupe! H Sophie τινάχτηκε σα να είχε ανακτήσει δύναμη ξαφνικά. Συμπαθούσε την μαγείρισσα, μια γυναίκα που δεν ανακατευόταν σε ξένα ζητήματα χωρίς η διακριτικότητα της να φτάνει στην ακρότητα της Rosario που έμοιαζε να κρύβει κάτι αποτρόπαιο, αξιοπρεπή, όχι σαν την Claudia -μα τι προσωπικό μαζευόταν σ' αυτό το σπίτι!
-Νόμιζα πως είχες άδεια Lupe.
-Ο κύριος μου ζήτησε να έρθω, μου είπε πως είσαστε αδιάθετη και μπορεί να με χρειαζόσασταν.
Διέσχισε το δωμάτιο και άνοιξε τις άχρηστες κουρτίνες.
-Πολύ ωραία μέρα σήμερα, όμως θέλει προσοχή γιατί εκεί που βγάζει ήλιο συννεφιάζει κι εκεί την πατάς.
Μετά πήγε δίπλα στην Sophie.
-Θα σας συνιστούσα να φάτε κάτι κυρία, θα σας κάνει καλό. Στην κουζίνα έχω φτιάξει απ' όλα.
-Ευχαριστώ Lupe, θα ετοιμαστώ και σε λίγο θα κατέβω, είπε εκείνη και μόλις η υπηρέτρια αποσύρθηκε σηκώθηκε και κάθισε απέναντι απ' τον καθρέπτη.
Αφού πέρασε μια δυο φορές την χτένα απ' τα μαλλιά της την άφησε νικημένη από αυτή την επίπονη εργασία. Παρατήρησε το πρόσωπό της. Χλωμό, με δέρμα θαμπό, βλέμμα άτονο, δυο κατάμαυροι κύκλοι κάτω απ' τα μάτια. Άγρυπνη, ατημέλητη, ακόμα κι έτσι όμορφη. Που χρησίμευσε λοιπόν αυτή η περίφημη ομορφιά; Κάνουν πολύ μεγάλο λάθος αυτοί που πιστεύουν πως η ομορφιά βοηθάει κάπου. Η φίλη της María Eugenia που όλοι βρίσκανε λιγότερο όμορφη όταν τις συγκρίνανε ήταν πολύ ευτυχισμένη με τον άνδρα που αγαπούσε και την αγαπούσε. Η María Eugenia με την ανεμελιά ενός μικρού παιδιού δε ζητούσε πολλά, δεν έκανε σχέδια σοβαρά, και ο έρωτάς της με τον Alvaro είχε την ευτυχέστερη κατάληξη. Κι εκείνη που πίστευε πάντα στον μεγάλο έρωτα, που είχε αρνηθεί τόσες προτάσεις περιμένοντάς τον, τώρα ήταν μόνη χωρίς χαρά. Δεν είχε κρυολόγημα. Είχε κατεστραμμένα όνειρα.  

La Bahía con las hadas.
Είχε πάει βράδυ και η λαλίστατη Noelia λίγα πράγματα είχε πει στην αδερφή της σχετικά με την συνάντηση με τον Julio.
-Θες να μου πεις ότι μόνο μιλήσατε και δε θύμωσε, δεν έγινε τίποτα; επέμενε εκείνη.
-Μα ναι, όταν ήρθε να με βρει τον ρώτησα "στα πρόλαβε η αδερφή σου;", αυτός μου είπε πως μου είχε εμπιστοσύνη αλλά έπρεπε να μιλήσουμε, τελικά μου ζήτησε και συγνώμη και του είπα δεν πειράζει. Μη θες λεπτομέρειες, εσύ δεν ήσουν περίεργη.
-Τότε γιατί είσαι έτσι;
-Πως είμαι;
-Στενοχωρημένη.
-Άκου Luz, πρέπει να καταλάβεις ότι μεγαλώνω και γι αυτό δεν γίνεται να 'μαι συνεχώς χαζοχαρούμενη. Καλά θα σου πω. Όσο κι αν αγαπάω τον Julio δεν το αντέχω που με πιέζει να σοβαρέψουμε την σχέση μας. Κι έπειτα τι σημαίνει να την σοβαρέψουμε; Για μένα είναι ήδη σοβαρή.
-Σου μίλησε για γάμο;  
-Για αρραβώνα. Κάποτε... Μπορεί να είπε κάποτε αλλά με καταπιέζει.
-Γιατί; Αυτός δεν είναι ο σκοπός μιας σχέσης;
-Δεν ξέρω.
-Μήπως οι περίπατοι στον όρμο σ' έκαναν να δεις το θέμα διαφορετικά; την πείραξε η Luz. H Noelia αργούσε ν' απαντήσει.
-Μη μου πεις... Όχι Noelia...
Η ξανθιά ήταν ανήσυχη και η μικρή κοκκινομάλλα απάντησε αφού έπεσε ανάσκελα στο κρεβάτι.
-Η αλήθεια είναι ότι κάπου κάπου τον σκέφτομαι τον Leandro. Πίστευα ότι με είχε κιόλας ξεχάσει, δε φανταζόμουν ότι θέλει να με ξαναδεί. Αλλά όχι, ερωτευμένη μαζί του δεν είμαι, είπε την τελευταία φράση με τόνο που φανέρωνε απόλυτη βεβαιότητα.

Μαδρίτη.
H Sophie εισέπνευσε το διακριτικότατο άρωμα του τσαγιού αργά απολαμβάνοντάς το σα να προερχόταν από το πιο αρωματικό χαρμάνι καφέ. Ήπιε μόνο μια γουλιά και μετά άρχισε να δοκιμάζει την μαρμελάδα, τις πιτούλες και την ομελέτα. Λίγα είχαν μείνει από το πλούσιο τραπέζι όταν εξέφρασε την επιδοκιμασία της και με λόγια.
-Να είσαι καλά κυρία Lupe, καιρό είχαμε να φάμε κάτι έτσι νόστιμο σ' αυτό το σπίτι.
-Υπερβάλλετε κυρία. Και η νεαρή από εδώ απ' ότι είδα τα καταφέρνει μια χαρά.
-Αν και μου έχουν πέσει μαζί πολλές δουλειές, συμφώνησε η Claudia.
-Ναι είμαι σίγουρη ότι έχεις πολλές δουλειές.
-Ευχαριστώ, νόμιζα ότι εσείς δεν ξέρετε από αυτά.  
Αντί να απαντήσει η Sophie τσίμπησε μία ακόμα μπουκιά ομελέτα.  

H Beatriz πλησίασε την Patricia που καθόταν μόνη και θλιμμένη στο προαύλιο του σχολείου.
-Τι έγινε πάλι μ' αυτόν;
-Τίποτα. Δε θέλει να μου μιλήσει.
-Παράτα τον τότε. Δεν είσαι αναγκασμένη να είσαι με κάποιον που δε σε υπολογίζει.
-Ο Manuel περνά απλώς μια δύσκολη στιγμή. Καθένας αντιδρά διαφορετικά. Αν δεν έχει όρεξη να μιλήσει δε σημαίνει πως δε με υπολογίζει. Είναι άσχημα αλλά δεν ξεσπά πάνω μου όπως όλοι. Έβαλε το χέρι στη μέση μου και μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο.
-Πολύ θερμός άνδρας!
-Επιτέλους ποιό είναι το πρόβλημά σου Beatriz;
-Κανένα, μη αρπάζεσαι. Αν τον αγαπάς και σε αγαπά τι αντίρρηση να έχω εγώ; Αυτό που λέω είναι ότι δεν χρειάζεται να μένεις μαζί του μόνο επειδή είναι το πρώτο σου αγόρι.
-Δεν είναι αυτό. Δεν είναι ένα επιπόλαιο φλερτ. Όσο κι αν δεν το πιστεύεις ο Manuel είναι ο μελλοντικός μου σύζυγος.

-Πώς είναι η Sophie;
O Leandro πρόσεχε πολύ μη δείξει περισσότερο ενδιαφέρον από το “επιτρεπτό”.
-Καλά, είναι στην κουζίνα και περιδρομιάζει.
-Η Sophie;
-Ναι, φαίνεται πως της έλειπε ύπνος, αυτό ήταν μόνο.
Κάθισαν σ' ένα από τα παγκάκια του κήπου. Ο καιρός είχε ψυχράνει αρκετά, όμως συχνά προτιμούσαν να βρίσκονται στην αυλή απ' το να πέφτουν συνεχώς πάνω στους νεόνυμφους.
-Ωραία γιατί το μόνο που θα μας έλειπε θα ήταν μια σοβαρά άρρωστη.
-Γιατί το λες αυτό; Δεν είμαστε καλά γενικά, μήπως έχεις κάποιο πρόβλημα;
-Καλά γενικά, μουρμούρισε ο Leandro. Σκέφτομαι να γυρίσω στο κολέγιο Claudia. Δε μου αρέσει αλλά δε νοιώθω καλά να κοροϊδεύω τον κόσμο.
-Και να βλεπόμαστε μόνο τα σαββατοκύριακα; Θέλω περισσότερη ώρα μαζί σου αγάπη μου.
-Αυτός είναι ο λόγος που δεν έχω επιστρέψει ακόμα.
Ακολούθησε φιλί. Μετά μίλησε πάλι ο Leandro.
-Ξέρεις πολλοί πιστεύουν ότι η μόρφωση σε κάνει σωστό άνθρωπο. Όμως υπάρχουν πολλοί μορφωμένοι που δεν είναι σωστοί. Όπως και πολλοί που έχουν μόρφωση και περιουσία και δείχνουν αξιοπρεπείς κύριοι. Αλλά δεν είναι.
-Σίγουρα, πολλοί απ' αυτούς τους πλούσιους και καλοντυμένους κυρίους που κάνουν τους θρησκευόμενους και μιλάνε για ηθική είναι οι χειρότεροι. Αλλά πώς σου ήρθε τώρα αυτό, μιλάς για κάποιον συγκεκριμένο;
-Όχι, μου ήρθε επειδή μιλάγαμε για το σχολείο και εμένα μ' έστειλαν εδώ μεταξύ άλλων για να γίνω σωστός άνθρωπος. Και μπορεί ας πούμε ο μπαμπάς του Brian να μην είναι, ο κύριος Joaquín να μην είναι...
-Ο κύριος Joaquín;
-Ναι, μπορεί.
-Ο κύριος Joaquín μου φαίνεται αξιοπρεπέστατος άνθρωπος. Leandro έγινε κάτι με τον κύριο Joaquín; Γι αυτό ήταν θυμωμένος ο Manuel;
Ο Leandro ήθελε να μάθει αν η Claudia ήξερε, χωρίς να προδώσει το οικογενειακό μυστικό του συμμαθητή του. Τα γεμάτα απορία μάτια της έλεγαν πως όχι. Άλλαξε κουβέντα και συνέχισαν τις τρυφερότητες.

La Bahía con las hadas.
Το πρωί ο Mateo μπήκε σιγά στο δωμάτιο όπου κοιμόταν η Lucia. Εκείνη είχε ξυπνήσει από ώρα και προσπαθούσε να συμμαζέψει τα ατίθασα μαλλιά της.
-Τι θέλεις, ήρθες να μαλώσουμε πάλι;
Ο νεαρός όμως μιλούσε σιγά με φωνή που έδειχνε κάποιο παράπονο.
-Νόμιζα ότι με ήθελες μαζί σου Lucia.
H Lucia πήγε κοντά του.
-Φυσικά και σε θέλω μαζί μου Mateo. Το ξέρεις πως σου έχω αδυναμία και το εκμεταλλεύεσαι. Θέλω όμως κι εσύ να με καταλάβεις. Να με υποστηρίζεις όταν προσπαθώ για κάτι και να μην είσαι αδιάφορος.
-Μα Lucia...
-Τώρα μιλάω εγώ. Εγώ για το καλό σου φροντίζω. Θέλω να έχεις μια περιουσία, δεν το κάνω μονο για μένα, ξέρεις πως εξατμίζονται σήμερα τα λεφτά. Θέλω να τελειώσεις τις σπουδές σου γιατί θέλω το καλύτερο μέλλον για σένα. Να γίνεις κάτι καλύτερο από τον πατέρα σου και από μένα. Να έχεις ένα όνομα στην κοινωνία, να μη γίνεις αλήτης, να παντρευτείς μια καλή κοπέλα...
-Δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ αυτό.
-Θα παντρευτείς και θα κάνεις και παιδιά. Όλοι συμμορφώνονται. Και εύχομαι όταν γίνει αυτό να μην κάνεις βλακείες και διαλύσεις το σπιτικό σου.
-Εντάξει μητριούλα. Ήθελα να ξέρω αν είσαι θυμωμένη μαζί μου.
-Το ξέρεις ότι δεν είμαι. Πήγαινε τώρα να πιεις το γάλα σου.
-Μόνο γάλα έχει; Λες κι είμαι μωρό. Καφέ;
-Μας τελείωσε.
-Και ψωμί;
-Θες να πας στο φούρνο; Το τερατάκι τέτοια ώρα θα είναι σχολείο. Γιατί δεν την ψάχνεις εκεί;
-Όχι, δεν... Πού είναι το σχολείο;
-Αν ρωτήσεις κανέναν αμαξά θα σε πάει.
-Καλά, θα πάω στον φούρνο.
-Πήγαινε. Πήγαινε να βρεις το μικρό ξωτικό.

Buenos Aires.
Η ανυπέρβλητη επιτυχία της "Εγκαταλελειμένης" δεν έφερε ανάλογη ευτυχία στην ζωή του Lucio. Ήταν ικανοποιημένος όταν μεγαλουργούσε στην σκηνή και χαιρόταν το έξαλλο χειροκρότημα του κόσμου όμως τις υπόλοιπες ώρες βαριόταν καθώς έπρεπε κάθε φορά να βρίσκει "ήσυχες" ασχολίες για να μην ενοχλεί τη Lujan που ξυπνούσε μόνο για να ετοιμαστεί (με πολύ σχολαστικότητα είναι αλήθεια) να πάει στις παραστάσεις, τραγουδούσε και μετά πάλι κοιμόταν τόσο πολύ σα να ήθελε να πεθάνει. Μια μέρα κάλεσε τον γιατρό αλλά αυτός τον διαβεβαίωσε ότι η φίλη του ήταν μια χαρά απλώς η πολύ δουλειά και μάλιστα τα βράδια κουράζει τον άνθρωπο ειδικά αν δεν είναι στην πρώτη τους νεότητα. Ήταν ένας μεσήλικας παχουλός και γελαστός, πολύ ευχάριστος και συμπαθής όμως μετά την διάγνωση ο Lucio αμφέβαλλε για την αξιοπιστία του. Επειδή η Luján επέμενε πως είναι καλά η επίσκεψη δεν επαναλήφθηκε.
Τώρα ο Lucio θα ήθελε να παίξει ένα παλιό βαλς στο πιάνο ή να συζητήσει μαζί της -καιρό είχαν να κάνουν μια μεγάλη συζήτηση αλλά δεν μπορούσε να το κάνει. Χτύπησε το τηλέφωνο.
-Εμπρός.
-Lucio φίλε μου πως είσαι;
-Καλά Enrique.
-Και το αστέρι μας τι κάνει;
-Καλά είναι κι η Luján, ξεκουράζεται.
-Χαίρομαι. Μα δε σε ακούω χαρούμενο και θα έπρεπε, μετά την επιτυχία που η κόρη μου κι εγώ σας προσφέραμε.
-Φυσικά και είμαι χαρούμενος Enrique αλλά μετά από τόσες μέρες έχω κουραστεί κι εγώ.
-Έλα Lucio, δεν είναι οι παραστάσεις που σε έχουνε κουράσει, σε ξέρω εγώ.
-Δεν χρειάζεται να συνεχίσουμε αυτή την κουβέντα Enrique.
-Καλώς. Θα έρθετε αύριο για τα γενέθλια της Elisabetta;
-Δεν ξέρω αν μπορεί η Luján.
-Κι αν δεν μπορεί θα μείνεις σπίτι; Lucio με συγχωρείς αλλά δεν μπορώ να μην το πω, αυτή η γυναίκα σε έχει απομονώσει απ' όλα κι από όλους.
-Η Luján ποτέ δεν απαίτησε να την παίρνω μαζί μου όπου πάω. Εγώ δεν νοιώθω όμορφα να την αφήσω μόνη, ούτε να πηγαίνω σε επίσημες συγκεντρώσεις ασυνόδευτος σαν εργένης.
-Ποια επίσημη συγκέντρωση, δυο φίλοι και δυο συνάδερφοι θα είμαστε.
-Έστω κι έτσι. Θα φουντώσουν τα κουτσομπολιά ότι πλέον δεν είμαστε μαζί.
-Δεν ήξερα ότι δίνεις τόση σημασία σ' αυτά. Τέλος πάντων. Ειδικά σ' αυτή την συγκέντρωση καλύτερα να πας μόνος, συνέχισε ο Enrique σε πειραχτικά. Θα είναι και η... Inma Flores.
-Η Bettina; Και;
-Αλήθεια είσαι τόσο χαζός ή τόσο ερωτευμένος; Δεν έχεις προσέξει ότι σε γουστάρει;
Ο Lucio έμεινε για λίγο σιωπηλός. Το όμορφο κορίτσι με τα μακριά καστανόξανθα μαλλιά που τόσο κλάμα έριχνε στην σκηνή σχεδόν σε όλη την διάρκεια του θεατρικού, στην πραγματικότητα ήταν μια κοπέλα γελαστή και συμπαθητική. Ναι, αν τα πράγματα ήταν αλλιώς...      
-Όχι Enrique, δεν είχα καταλάβει τίποτα.

Μαδρίτη.
Ο Leandro είδε την Sophie το βράδυ στην κουζίνα. Τον αντίκρισε μ' ένα μικρό τρέμουλο που ήξερε πως δεν οφειλόταν στο κρύο της ημέρας. Κοιταχτήκανε χωρίς να πούνε τίποτα. Ήταν καιρός που δε λέγανε τίποτα. Πριν βάλει στο ποτήρι του νερό την άκουσε να μιλά. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν ήταν σίγουρος πως απευθυνόταν σ' αυτόν, ήταν πάντως λόγια που προφανώς δεν μπορούσαν να συγκρατηθούν άλλο μέσα της.
-Είμαι μια αμαρτωλή.
-Όλοι είμαστε, απάντησε μετά από μια σιωπή ξερά σα να έπρεπε κάτι ν' απαντήσει.
-Θα έπρεπε να είμαι τουλάχιστον ικανοποιημένη από τη ζωή μου αλλά δεν είμαι. Είμαι χαζή, η μητέρα μου είχε δίκιο. Δεν είμαι έξυπνη, ούτε πρακτική όπως αυτή. Πόσο ηλίθια ήμουν που σ' εμπιστευόμουν Leandro. Σ' εμπιστευόμουν κι όταν ζούσαμε μακριά ο ένας από τον άλλον γιατί πίστευα στην αγάπη μας. Πίστευα ότι ο έρωτάς μας ήταν ένας έρωτας αγνός που δε θα τελείωνε ποτέ. Αλλά μόνο η δική μου αγάπη ήταν αγνή, έτσι; Θέλανε να με απομακρύνουν από σένα, μου λέγανε διάφορα και εγώ απαντούσα πως ο Leandro δε θα κοιτούσε ποτέ άλλη, πως ήταν πιστός όσο κι εγώ. Τους φαντάζομαι να γελάνε πίσω από την πλάτη μου. Είμαι αρκετά μεγάλη για να πιστεύω τέτοιες ανοησίες.
Ακολούθησε ένα νευρικό γέλιο όμως σοβάρεψε απότομα.
-Την αγαπάς; Αγαπάς την Claudia;

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Sep 01, 2016 12:31 pm

Μωρή Sophie, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να κάνεις σκηνές ζηλοτυπίας αφού ο Λεάνδρο είναι ελεύθερος κι εσύ δεν είσαι! Όπως έστρωσες, ας κοιμηθείς.
Βλέπω άρχισε να σκάει μύτη ο έρωτας του Λεάνδρο και της Νοέλια flores Για την τύχη της Κλαούδια ανησυχώ [url=http://emoticon
Back to top Go down
View user profile
Sponsored content




PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    

Back to top Go down
 
Noelia (από το 35).
View previous topic View next topic Back to top 
Page 3 of 5Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5  Next

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Τηλενουβελοτρέλα :: Γενικού περιεχομένου :: Webnovelas-
Jump to: