Τηλενουβελοτρέλα

Φόρουμ για τους φαν των τηλενουβελών.
 
HomeHome  CalendarCalendar  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log in  

Share | 
 

 Noelia (από το 35).

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5  Next
AuthorMessage
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Jan 24, 2016 7:52 pm

Κρίμα για την Πάτυ, ακόμη δεν τα φτιάξανε να σκέφτεται ο Μανουέλ να τη χωρίσει. Κι ο Λεάντρο με την Κλαούδια; Να προσέχει μην ξαναπαίξει κανένας καβγάς με τον φίλο του!
Προφητική η Νοέλια, φαίνεται...
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Feb 05, 2016 10:12 am

Capítulo 43

H Claudia ήταν ευτυχισμένη. Τόσο που η χαρά της κατέπνιγε κείνη την εσωτερική φωνούλα που της έλεγε πως ο Leandro δεν ήταν ερωτευμένος μαζί της, πως το φιλί του ήταν αποτέλεσμα μιας φυσικής ορμής που λίγο είχε να κάνει με βαθιά αισθήματα και πως αν και το τελευταίο που επιθυμούσε ήταν να την πληγώσει αργά ή γρήγορα αυτό θα συνέβαινε.
Ήθελε μόνο να τον ξαναδεί. Και δε χρειάστηκε να περιμένει καθόλου. Πρωί πρωί τον αντίκρισε έκπληκτη στην πόρτα.
-Θέλω να σου μιλήσω.
-Πολύ ζήτηση έχω τελευταία!
-Γιατί ποιός άλλος σε ήθελε;
-Η Patricia. Για κάτι κοριτσίστικα θέματα.
-Αν ήταν κοριτσίστικα θέματα, δε θα επιμείνω. Υπέθεσα ότι οι άλλοι θα είναι στην εκκλησία, δικαιολογήθηκε για την ώρα.
-Ενώ εγώ η αντίχριστη όχι, αστειεύτηκε η κοπέλα.
Είχαν περάσει στο σαλόνι.
-Χθες σου είπα ότι δεν έχω πολύ χρόνο. Μόνο τα σαββατοκύριακα για να σε βλέπω.
-Εκτός αν το σκάσεις καμιά φορά.
-Δεν είναι εύκολο. Ήθελα να σε δω και να σου μιλήσω. Αλλά δε θέλω να σου πω μεγάλα λόγια. Μου αρέσεις.
-Αλλά δε μ' αγαπάς.
-Άσε να μιλάω για μένα εγώ.
-Εντάξει, εγώ ήθελα να σε διευκολύνω.
-Δεν το κάνεις πιο εύκολο, κάνεις τα πράγματα χειρότερα. Θα σου ζητούσα να με ακούσεις, χωρίς να με διακόπτεις και χωρίς να συμπληρώνεις αυτά που φαντάζεσαι. Αλλά δεν ξέρω τι να σου πω.
-Και τώρα πρέπει να μιλήσω εγώ; ψιθύρισε η Claudia. Νομίζω ξέρεις...
Εκείνος άπλωσε το χέρι του στο κεφάλι της.
-Έχεις πολύ όμορφα αυτάκια, υπάρχουν όμορφες γυναίκες με άσχημα αυτιά.
-Ευχαριστώ, δεν μου το είχε πει κανένας αυτό.
-Είναι κάποια πράγματα που μάλλον προσέχω μόνο εγώ. Τι θα κάνουμε;
-Τώρα; Εγώ δουλεύω, δεν έχω ρεπό.
-Δε νομίζω να μη σου επιτρέπουν κυριακάτικα μια βόλτα. Δε μου φαίνονται τόσο αυστηροί.
-Δεν είναι. Αλλά δεν θέλω να δίνω δικαιώματα. Ή να νομίζουν πως εκμεταλλεύομαι την απουσία τους για να μπάζω αγόρια στο σπίτι. Πρέπει να φύγεις πριν έρθουν.
-Καλά.
Την φίλησε πάλι στο στόμα.
-Θα ξανάρθω.
-Σε λίγο θα αρχίσουν οι διακοπές και θα βλεπόμαστε περισσότερο.
-Ξέρεις Claudia... Δεν ξέρω αν πρέπει να πάω στην Αργεντινή...
-Καταλαβαίνω. Σου λείπει η πατρίδα σου.
-Κι εδώ...
-Η Sophie έκανε την επιλογή της και νιώθεις ότι δεν έχεις τίποτα.
-Δε σου είπα να μη μιλάς για μένα; Με τη Sophie ήμουν ηλίθιος.
-Ήσουν ερωτευμένος.
-Όχι, ήμουν ηλίθιος. Έφτιαξα στο μυαλό μου μια ολόκληρη ιστορία. Τώρα όμως δεν νοιώθω κάτι γι αυτήν. Καμιά φορά αηδία. Αλλά τίποτα άλλο, σα να μην υπάρχει, αν δεν ήμουν αναγκασμένος να βλέπω τα μούτρα της θα ήταν σα να μην υπάρχει.
-Αλήθεια;
-Αλήθεια. Θα ήθελα να πάμε μαζί στην Αργεντινή.
-Εγώ ως τι θα μπορούσα να έρθω μαζί σου;
-Έχεις δίκιο. Ο πατέρας μου θα εξαγριωνόταν, να φέρω μία κοπέλα αστεφάνωτη. Δε γίνεται, αλλά αν μπορούσα να πάρω ένα άτομο μαζί μου αυτό θα ήσουν εσύ.
-Και τι θα κάνεις, θα φύγεις;
-Όχι, τώρα που είμαστε μαζί καταλαβαίνω πως δεν είναι εύκολο να μη σε βλέπω.
Ξαναφιλήθηκαν και έφυγε.

La Bahía con las hadas
-Ντύσου επιτέλους, πρόσταξε η κοκκινομάλλα μάγισσα τον νεαρό δίνοντάς του ένα πουκάμισο. Για τον Ailber δεν έχουμε κανένα νέο;
-Όχι φαίνεται κρύβεται καλά, απάντησε εκείνος.
-Τι καλά, εσύ είσαι άχρηστος.
-Σε παρακαλώ, Lucia. Εγώ δεν έχω καμιά υποχρέωση να γυρνώ στις ερημιές ψάχνοντας για κάτι που δε με ενδιαφέρει καθόλου στο κάτω κάτω. Σε ακολούθησα για... δεν ξέρω ούτε εγώ καλά καλά γιατί το έκανα, τελείωσε τη φράση με ένα χαμόγελο.
Η Lucia δε του κρατούσε κακία.
-Καλύτερα να πας να κοιμηθείς, απάντησε ήρεμα.
-Δε με πιάνει ο ύπνος.
-Όχι από αγωνία για τον Ailber πάντως, είπε εκείνη με φωνή που χρωματιζόταν από μια πικρία.
-Δεν ξέρω τι ζητάς από τον καημένο τον ανθρωπάκο. Εγώ λυπάμαι τον θείο μ' αυτά που πέρασε, συνέχισε το αγόρι που σκεφτόταν ότι τέτοια ώρα θα χόρευε σε κάποιο κέντρο του Buenos Aires.
-Mateo, αυτός ο άνδρας μου έκανε το μεγαλύτερο κακό που θα μπορούσε να μου κάνει άνθρωπος στη ζωή μου. Μη τον λυπάσαι, πρέπει να τον μισείς κι εσύ.
Ο Mateo έκανε έναν μορφασμό.
-Τελικά θα πάω να κοιμηθώ, εδώ δεν έχει πολλά πράγματα να κάνει κανείς.  

Μαδρίτη.
-Μπα, γύρισες; ρώτησε η Sophie τάχα αδιάφορα. Λίγο ακόμα και θα τρυπιόταν με την βελόνα του κεντήματος.
-Δε βλέπεις; Μερικές φορές σου κάνει καλό να μιλήσεις με μια καλή φίλη.
-Καταλαβαίνω. Δεν είναι καθόλου δυσάρεστο να υπάρχουν διαθέσιμες φίλες.
-Φυσικά. Όχι με την έννοια που στάζεις το φαρμάκι σου. Καμιά φορά βλέπεις πόσο ηλίθιος ήσουν και θες να το πεις. Αυτό λέγαμε. Βέβαια δεν το καταλαβαίνεις γιατί εσύ ανήκεις στους έξυπνους ανθρώπους.
-Έξυπνη; Δε θα το έλεγα. Μια γυναίκα που δεν έχει καν παρατηρήσει τις διαθέσιμες φίλες που έχει κάποιος που πιστεύει πως είναι δικός της δε θα την χαρακτήριζα έξυπνη.
-Πάντως είναι πολύ πιο έξυπνη απ' αυτόν που περιμένει σαν βλάκας αντί να ασχοληθεί με τις πολλές μα πάρα πολλές διαθέσιμες.
-Και ποιός ήταν ο βλάκας που περίμενε; Γιατί εγώ προσωπικά δεν ξέρω κανέναν τέτοιο.
Η παρουσία του Contreras που κατέβαινε τις σκάλες του σαλονιού διέκοψε την αψιμαχία.
-Τι λέγατε;
-Για βλάκες απάντησε ο Leandro και πήγε στο δωμάτιό του να διαβάσει.  

La Bahía con las hadas
Με την άκρη του ματιού του ο Lucio έπιασε τη φιγούρα της Luján που θα άνοιγε την πόρτα.
-Πού πας, αν θες να δεις τον Hipolito φαντάζομαι ένας αξιοπρεπής άνδρας αυτής της ηλικίας τέτοια ώρα θα κοιμάται.
-Lucio τι έχεις πάθει, εσύ δεν ήσουν ζηλιάρης.
-Έτσι το είπα.
-Δε μου αρέσουν αυτά τα σχόλια το ξέρεις.
-Λοιπόν;
-Λοιπόν, δεν έχω ύπνο.
-Και θα έβγαινες μόνη;
-Εδώ δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος. Όλοι κοιμούνται με τις πόρτες ανοιχτές.
-Δεν μου κρύβεις κάτι;
-Όχι, τι να σου κρύψω; Ότι έχω ραντεβού με τον Hipolito 3.00;
-Θα έρθω μαζί σου, δε θέλεις παρέα;
-Δε θες να κοιμηθείς;
Ο Lucio είχε σηκωθεί ήδη.
-Όχι, ούτε εγώ έχω ύπνο. Και δεν το θεωρώ σωστό μια γυναίκα να κυκλοφορεί μόνη τη νύχτα.  
-Κατά βάθος είσαι ένας άνθρωπος συντηρητικός.
-Και σίγουρα δε σ' αρέσει αυτό; Έπειτα είναι και οι κίνδυνοι. Εδώ μπορεί να μην έχει κλέφτες αλλά έχει νεράιδες, ξωτικά...

Μαδρίτη.
Στην καθιερωμένη πια συγκέντρωση της παρέας στους Roca,  η Claudia έσκυψε με τον δίσκο με τα γλυκά μπροστά στον Leandro, οι δυο τους κοιτάχτηκαν για λίγη ώρα και χαμογέλασαν ο ένας στον άλλον.
-Αυτό τι σημαίνει, τα έχετε; ρώτησε απότομα ο Manuel χαλώντας τους τη στιγμή και κάνοντας τους άλλους να στραφούν στο μέρος των τριών.
-Και αυτό τι σημαίνει, τα έχετε; ανταπέδωσε ο Leandro, παίρνοντας το χέρι του φίλου του που βρισκόταν πάνω σ' εκείνο της Patricia.  
-Αυτό δε σε αφορά, απάντησε το ίδιο απότομα ο Manuel.
-Είσαι ηλίθιος Manuel.
-Α ναι; Κι εσύ τι είσαι έξυπνος;
-Παιδιά σταματήστε, καλό είναι να μην εκθέτουμε τις κυρίες, προσπάθησε ν' αποφορτίσει το κλίμα ο Brian.
-Δε νομίζω ότι υπάρχει θέμα, δεν εκθέτει κανείς κανέναν, παρενέβη με ένα χαμόγελο η Beatriz. Οι αισθηματικοί δεσμοί δεν είναι έγκλημα, δεν είναι καν κάτι κακό.
-Συμφωνώ, είπε η Patricia. Κανένας δεν περίμενε ότι θα μιλούσε. Ο Manuel είναι το αγόρι μου, συνέχισε κοιτώντας πρώτα την Claudia, μετά τον Leandro και μετά δεν κοιτούσε κανέναν αλλά ένιωθε ταραχή, είχε κοκκινίσει και πίστευε ότι όλοι την κοιτούσαν, κι αυτό ήταν αλήθεια.
-Ωραία, έσπασε την σιωπή η Beatriz. Μήπως θέλει κανένας άλλος να κάνει καμιά ομολογία; ρώτησε πάλι χαμογελαστά.
-Όχι... εγώ και ο Leandro δεν τα έχουμε, απάντησε η Claudia.
Και βγήκε με τον άδειο δίσκο απ' το σαλόνι.

-Έτσι μου αρέσει να σας βλέπω, σαν τα πιτσουνάκια. Η Adriana πήγαινε χαρούμενη προς τον καναπέ όπου συζητούσαν ο Eduardo και η Sophie. Εκείνη της έριξε μια ματιά όλο θυμό.
-Τι συμβαίνει καλέ, τι είπα; Εξάλλου σε λίγες μέρες θα είστε παντρεμένοι.
-Όμως Adriana ξέρεις ότι στην Sophie δεν αρέσουν αυτά τα πειράγματα.
-Δεν πειράζει μητέρα, είπε η Sophie. Eduardo, όταν παντρευτούμε πρέπει να έχουμε τον χώρο μας.  
-Τι εννοείς Sophie; Τι σημαίνει αυτό; Διώχνεις τη μητέρα σου που σε μεγάλωσε με τόσες θυσίες;
-Όχι μητέρα απλώς... Μα σκέψου, έχεις αφήσει τόσο καιρό τον πατέρα μου και τον αδερφό μου μόνο.
-Έχεις δίκιο κορίτσι μου, απάντησε η Adriana ικανοποιημένη. Ναι, έπρεπε να γυρίσει για να ανακατευτεί και στις δικές τους ζωές. Με χρειάζονται και αυτή η υπηρέτρια στην Χιρόνα είναι το πιο άχρηστο πλάσμα. Ως νιόπαντροι θα θέλετε τον χώρο σας. Αλλά θα έρχομαι που και που να σας βλέπω γιατί μου είναι δύσκολο που θα σας αποχωριστώ.
-Το ρωτάς Adriana; Ξέρεις πως σε αυτό το σπίτι θα είσαι πάντα ευπρόσδεκτη.
-Το ξέρω. Τώρα η οικογένειά μου είναι και επίσημα δική σου οικογένεια Eduardo, και εμείς οι δυο πάντα θα είμαστε κάτι παραπάνω από γαμπρός και πεθερά. Σας αφήνω τώρα, θα έχετε να συζητήσετε πολλά, ίσως ποιους άλλους να διώξετε απ' το σπίτι, πρόσθεσε δήθεν χαριτολογώντας.

O Manuel έπιασε την Patricia από το χέρι καθώς πήγαιναν προς την εξώπορτα. Εκείνη ήθελε να το ελευθερώσει για να του δώσει ένα χαστούκι αλλά δεν το έκανε. Δεν θα κέρδιζε τίποτα με αυτή την συμπεριφορά. Σταμάτησε να περπατά τον κοίταξε στα μάτια και τον ρώτησε με φωνή καθαρή και δυνατή:
-Σ' αρέσει η Claudia;
Ήλπιζε ότι θα  μπορούσε να βγάλει κάποιο συμπέρασμα από την αντίδρασή του, εκείνος όμως μόνο αιφνιδιάστηκε λίγο από την απρόσμενη ερώτηση αλλά δεν έδειξε ενοχλημένος ή ταραγμένος.
-Ποιος σου λέει αυτές τις βλακείες;
-Δεν έχει σημασία ποιος. Γιατί όλο μαλώνεις μαζί της; Και γιατί μαλώνεις με τον Leandro;
-Μαλώνω μαζί της γιατί δεν την χωνεύω. Άκου εκεί, τι λογική, να μαλώνω επειδή είμαι ερωτευμένος!
-Θα μπορούσες απλώς να την αγνοήσεις.
-Ξέρεις πώς είμαι εγώ. Δε θα μπορούσα, αν κάτι με εκνευρίζει εκδηλώνομαι.
-Επιτέλους τι σου έχει κάνει;
-Απλώς την αντιπαθώ. Για την Claudia θα μιλάμε τώρα;
-Αν την αγαπάς, το να είμαστε μαζί δεν έχει νόημα, απάντησε με σταθερή φωνή η Patricia ενώ μέσα της έτρεμε. Αν με την "πίεση" τον έπειθε να χωρίσουν;
Ο Manuel την κοίταζε με τρυφερότητα. Την αγκάλιασε.
-Ξέρω πως αυτά που λες δεν τα εννοείς. Είναι δυνατόν να χωρίσω από το πιο έξυπνο και γενναίο κορίτσι που υπάρχει;

La Bahía con las hadas
Το πρωί η Noelia και η Luz πατούσαν με τα όμορφα μποτάκια τους στο σημείο που ο λόφος ενώνεται με την θάλασσα, σχηματίζοντας βράχια που μόλις σκεπάζουν τα μικρά ήσυχα κύματα.
-Ήρθαμε εδώ γιατί ελπίζεις να τον συναντήσεις; πείραξε η Luz την αδερφή της. Δεν είχε διαμαρτυρηθεί για την πεζοπορία που δεν της άρεσε και φαινόταν να έχει καλή διάθεση.
-Ποιόν;
-Ξέρεις για ποιον λέω.
-Μα Luz πώς να τον συναντήσω; Τι πιθανότητα υπάρχει να ξαναδώ έναν άγνωστο που συνάντησα μόνο μια φορά κι αυτό επειδή έχασε τον δρόμο; Εκτός αν είναι πια τόσο βλάκας και ξαναχαθεί.
-Σου αρέσει;
-Ούτε που τον θυμάμαι. Αλλά και με τον Julio... πρέπει να σου ομολογήσω πως δεν είμαστε όπως παλιά.
-Δηλαδή; Noelia, μην κάνεις βλακείες, ο Julio είναι καλό παιδί και ήθελε να σε παντρευτεί. Και πιστεύω πως αυτό είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί, σε λίγο καιρό. Στον κόσμο μας υπάρχουν πολλοί απατεώνες.
-Μη μιλάς σαν τη μαμά.
-Και εσύ τι εννοείς, δεν τα πάτε καλά;  
-Ότι δεν τον βλέπω και τρέμω, δεν χτυπάει τόσο η καρδιά μου όπως παλιά, δεν κοκκινίζω...
-Και νομίζεις πως δεν τον αγαπάς πια; Αδερφούλα αν οι γυναίκες ένιωθαν πάντα έτσι για τους αγαπημένους τους δε θα ζούσαν πολύ. Δε νομίζω να αντέχεται για μεγάλο διάστημα αυτό. Φαντάσου να τρέμεις και να χτυπά η καρδιά σου δυνατά και γρήγορα κάθε μέρα επί χρόνια...
-Έχεις δίκιο, είσαι σοφή.
-Δεν σου αρέσει πια;
-Μου αρέσει.
-Το άλλο αγόρι πραγματικά δε το θυμάσαι; Λες να είναι ο Leandro;
-Ελπίζω να είναι ο Leandro. Δεν θέλω να φαντάζομαι πως ο Leandro είναι τόσο αναίσθητος και νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του. Θέλω να είναι ο Leandro για να είναι ο Facundo ευτυχισμένος.  

O Hipolito κατέβηκε απ' την άμαξα και μπήκε στην πανσιόν.
-Να ειδοποιήσετε την Luján Solari να πάρει αυτό, είπε αφήνοντας στη ρεσεψιόν μια τσάντα.

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Feb 05, 2016 9:55 pm

Στο καλύτερο το έκοψες πάλι en exallw

Τι θέλει η Σόφι και παραπονιέται; Επιλογή της ήταν να χωρίσει τον Λεάνδρο για τον Εδουάρδο. Όπως έστρωσε θα κοιμηθεί!
Πιο πολύ λυπάμαι την Πάτυ και την Κλαούντια. Μπορεί να πληγωθούν αν μάθουν τα πραγματικά συναισθήματα των Μανουέλ, Λεάτρο, αλλά ποιός θα προτιμούσε να βρίσκεται σε τέτοιο μπλέξιμο; Επενδύεις σε σχέσεις χρόνο, κόπο και μια μέρα καταλαβαίνεις ότι ζούσες ένα ψέμα είναι χειρότερο από το να απογοητευτείς εξαρχής...
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Feb 12, 2016 7:49 pm

Capítulo 44

-Κυρία Solari, αυτό είναι για σας.
Η Lujan πλησίασε την ζαχαρί τσάντα, που κάποιος είχε ακουμπήσει στον πάγκο της ρεσεψιόν. Ήταν απ' αυτές που χρησιμεύουν για τα ψώνια των πελατών στα καλά μαγαζιά. Ωστόσο ήταν ανοιχτή, χρησιμοποιημένη.
-Την άφησε πριν λίγο ένας κύριος εξήγησε ο υπάλληλος.  
-Πώς ήταν;
-Ψηλός, με...
Η ντίβα κοίταξε μέσα και είδε μια εσάρπα, μπλε με κόκκινες και ασημί λεπτομέρειες.    
-Κατάλαβα.
Και παίρνοντας την τσάντα, βγήκε απ' την πανσιόν.

O Mateo παραμέρισε τις γκρι κουρτίνες του δωματίου για να μπει φως.
-Χθες είδα μια κοπέλα που είχε κόκκινα μαλλιά αλλά πιο ανοιχτά, πιο ανοιχτά απ' τα δικά σου. Να τα ανοίξεις κι εσύ θα σου πήγαιναν συνέστησε στην Lucia που καθόταν αμίλητη και ακουμπούσε τους αγκώνες της στο ξύλινο τραπέζι κλασικού στυλ.
-Να κοιτάς τη δουλειά σου. Τόσες μέρες, τίποτα, πρόσθεσε με αγανάκτηση.
-Γιατί δεν εκμεταλλευόμαστε την παραμονή μας για καμιά εκδρομή; Ή αν δεν σου αρέσει η φύση μπορούμε να πάμε σε ταβέρνες, έχει και μαγαζιά...
-Μου φαίνεται ξεχνάς τον λόγο που είμαστε εδώ!  
-Εγώ φταίω που ήθελα να σε βγάλω έξω.
-Σου είπα μη σε νοιάζει για μένα.
Σηκώθηκε.
-Μη φέρεσαι σα μια γριά εκατό ετών Lucia, είσαι νέα ακόμα.
-Όχι Mateo δεν είμαι, απάντησε η Lucia με κάποια λύπη. Και είμαι εδώ για έναν σκοπό.
-Εντάξει, το είπες χίλιες φορές, το ξέρω πια.
-Όμως ούτε εγώ ούτε εσύ καταφέραμε να τον βρούμε. Νομίζω πως δεν προσπαθείς και πολύ. Δεν καίγεσαι και τόσο.
-Υπάρχει μια αλήθεια σ' αυτό που λες. Ίσως δεν τον έχω βρει γιατί δεν θέλω να τον βρω.

Οι ακριβές της γόβες διέσχισαν το χωμάτινο μονοπάτι μέχρι που έφτασαν στο σπιτάκι που της είπαν ότι μένει. Χτύπησε την πόρτα και της άνοιξε ο ίδιος. Τρόμαξε.
-Σιγά κυρία μου, δεν είμαι φάντασμα.
-Με συγχωρείτε, ξαφνιάστηκα. Ξέρετε τα πράγματα δεν είναι καλά για μένα το τελευταίο διάστημα, δικαιολογήθηκε. Και γι αυτό δεν είναι άμοιρος ευθυνών ο Hipolito Villareal. Ξέρω πως γνωρίζεστε πολύ καλά.  
Σταμάτησε για λίγο. Το να κατηγορεί στον κύριο Bosco τον φίλο του, όταν σκοπεύει να ζητήσει τη βοήθειά του δεν ήταν ιδιαίτερα έξυπνο.
-Επίσης ξέρω πως εσείς μας βοηθήσατε στην προηγούμενη συνάντησή μας και σας ευχαριστώ γι αυτό.
-Δεν κάνει τίποτα κυρία μου. Αλλά περάστε μέσα, μη στέκεστε.
Η Lujan κάθισε σ' έναν ταπεινό καναπέ. Τι καναπέ, πες ντιβάνι καλύτερα.
-Εσείς λοιπόν είστε η περίφημη ντίβα του ταγκό, είπε εύθυμα ο Ailber.
Ναι, μπορεί να είχε πορτοκαλί μαλλιά, επιδερμίδα γεμάτη σημάδια από τον ήλιο αλλά το χαμόγελό του απάλυνε την εντύπωση του περίεργου παρουσιαστικού. Δεν πρέπει να ήταν κακός άνθρωπος.
-Ναι κύριε Bosco, αλλά εδώ δεν ήρθα σαν ντίβα αλλά σαν μητέρα, απάντησε σοβαρά.
Μελόδραμα με σοβαρότητα. Όχι ξεσπάσματα, το μελόδραμα με σοβαρότητα είναι ένα μελό που υπονοείται. Ο συνομιλητής θα την υπολογίζει έτσι, χωρίς όμως να υποτιμά και το δράμα που κουβαλά.
-Δεν ξέρω αν σας έχει μιλήσει ο Hipolito.
-O Hipolito μου ζήτησε μια χάρη και του την έκανα χωρίς να ρωτήσω, δε μ' αρέσει να ανακατεύομαι στις υποθέσεις των άλλων.
-Είστε ήδη ανακατεμένος κύριε Bosco. Θέλω να πω... φαίνεστε άνθρωπος εμπιστοσύνης. Και πρέπει κι εγώ τώρα να σας ζητήσω μια χάρη.
-Θα πιείτε κάτι πρώτα; Ένα λικεράκι;
-Ένα λικεράκι είναι μια χαρά, σας ευχαριστώ.
-Λοιπόν;
-Ήθελα να δω τον Hipolito. Δεν έχω το τηλέφωνο του σπιτιού του και να πάω εκεί δεν γίνεται... για διάφορους λόγους. Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν να έρθω εδώ. Υπέθεσα πως μπορεί να ξέρετε που μπορεί να βρίσκεται αυτή την ώρα.
-Είστε τυχερή κυρία μου. Σήμερα τελευταία στιγμή το μετάνιωσα, σκόπευα να βγω. Ο Hipolito είχε πει ότι θα ερχόταν να περιμένει κάποιον τεχνίτη για κάποιες τελευταίες δουλειές του σπιτιού και πως θα περνούσε πρώτα από εδώ να με δει. Αλλά θα πρέπει να περιμένετε. Υπολογίζω κάνα δύωρο.
-Θα περιμένω όσο χρειαστεί. Ήρθα να του επιστρέψω αυτό. Θα μπορούσα να σας το αφήσω αλλά θέλω να του πω και δυο λόγια σχετικά.
-Μπορείτε να μείνετε όσο θέλετε. Πραγματικά... δεν φανταζόμουν ότι υπάρχουν παιδιά στη μέση.
Η Lujan κατάλαβε την γκάφα της. Αλλά ένα δύωρο δε γινόταν να περάσει κοιτώντας ο ένας τον άλλον.
-Ναι, έχω έναν γιο με τον Hipolito. Θα παντρευόμασταν. Αυτό πολύ παλιά.
-Κρίμα. Τουλάχιστον ξέρετε ότι ο γιος σαν είναι καλά και υγιής.
-Αλλά στην Ισπανία.
-Έτσι είναι κυρία.. μπορώ να σας λέω Lujαn;
-Φυσικά. Ελεύθερα.
-Τα παιδιά κάποια στιγμή φεύγουν από τις οικογένειές τους. Για να μπορούν να πετάξουν ελεύθερα.
Χαμογελούσε αλλά κάπως μελαγχολικά αυτή τη φορά.
-Τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα όταν υπάρχουν παιδιά.
Η Lujan σηκώθηκε και κοίταξε απ' το παράθυρο. Είδε τα λιγοστά δέντρα της αυλής και το διπλανό σπίτι. Ήξερε όμως τι βρισκόταν κάποια μέτρα μακριά. Ο όρμος με την λευκή αμμουδιά. Με τις νεράιδες. Ο λοφίσκος, η παραλία με τα πολύχρωμα βότσαλα και μετά πάλι λόφος. Πόσο την τρόμαζαν αυτοί οι θρύλοι όταν ήταν νεότερη. Τι κι αν έλεγε πια πως όλα αυτά ήταν βλακείες! Στην προηγούμενη συνάντηση με τον Hipolito αν δεν φοβόταν ήταν γιατί τον είχε κοντά της. Και σήμερα παρόλο που ήταν πρωί όλη η παραφιλολογία την είχε υποβάλλει. Εκεί οφειλόταν η αφύσικη αντίδρασή της όταν είδε τον Bosco.
-Σας φορτώθηκα για τα καλά.
-Μην ανησυχείτε, μόνος μου μένω, ίσα ίσα μου κάνετε παρέα.
-Είστε πολύ ευγενικός.
Να έβγαινε λίγο έξω, να είναι κι εκείνος πιο άνετα; Όχι, έξω υπάρχουν νεράιδες. Και το χειρότερο, αν ερχόταν ο Hipolito και δεν τον έβλεπε; Δύσκολο αν δεν απομακρυνόταν αλλά όχι απίθανο. Και δεν είπε τίποτα στον Lucio, έτσι βιαστική, αμίλητη, σοβαρή, αποφασισμένη, πήρε την τσάντα κι έφυγε. Αν ανησυχούσε; Πάλι θα μαλώνανε αλλά προείχε το παιδί της.
-Απ' όσο ξέρω ο Hipolito είναι ενθουσιασμένος με το σπίτι στον λοφίσκο, είπε για να ανοίξει κουβέντα.

-Χρειαζόμαστε ψωμί να πας στο φούρνο να πάρεις, είπε η Lucia στον Mateo δίνοντάς του χρήματα.
-Εσύ θα κάτσεις εδώ;
-Ναι τι άλλο να κάνω.
-Πάντως μην περιμένεις να βρεις τον κύριο Bosco σε κανένα από τα ντουλάπια της κουζίνας.
-Άντε, όλο εξυπνάδες είσαι.
Ο Mateo παρατήρησε την Lucia. Τα φαρδιά της ρούχα. Δεν ήταν χοντρή αλλά αυτό το στυλ κελεμπίας της πρόσθετε κιλά.  
-Μόνο η σκούπα και μια γάτα σου λείπει.
-Αρχίσαμε πάλι...
-Γιατί δεν βγάζεις τα μαύρα, είναι καιρός που χάσαμε τον πατέρα.
-Δεν είμαι για άλλα χρώματα...
-Αν δεν έχω εγώ αντίρρηση, δεν ξέρω ποιος μπορεί να έχει.
-Πήγαινε Mateo.  

O Hipolito χτύπησε την πόρτα του Ailber Bosco. Οι δυο άνδρες χαιρετήθηκαν.
-Αυτό είναι για σας, είπε ο Hipolito δείχνοντας ένα μπουκάλι με καλό κρασί.
-Σας ευχαριστώ πολύ. Όμως κι εγώ σας έχω μια έκπληξη.    
-Έκπληξη;
Ο κύριος Bosco, άνοιξε περισσότερο την πόρτα. Η Luja σηκώθηκε απ' το ντιβάνι, πλησίασε και του έδωσε την τσάντα.
-Ήρθα να σου επιστρέψω αυτό Hipolito.
-Γιατί να μου το επιστρέψεις, δικό σου δεν είναι;
Έβγαλε την εσάρπα και την άπλωσε.
-Όχι Hipolito. Μου χάρισες μια τέτοια εσάρπα πριν πολλά χρόνια. Αν ήταν η ίδια θα είχε φθαρεί, θα είχε κάνει κομπάκια. Αυτή είναι καινούργια. Τόσο που έχει και τη μυρωδιά του καινούργιου. Περνάς τον εαυτό σου για πολύ έξυπνο αλλά δεν σκέφτηκες κάτι τόσο απλό.
-Το παραδέχομαι, δεν ξέρω από κομπάκια και γυναικεία θέματα. Αλλά ξέρω πως αν φροντίζεις κάτι μπορεί να διατηρηθεί. Χωρίς φθορές.
-Σε καμιά περίπτωση τόσο καλά.
-Νόμιζα ότι είχες φύγει. Είδα σε ένα παγκάκι την εσάρπα και νόμιζα πως ήταν η δική σου. Σκέφτηκα πως είχες πάει βόλτα το βράδυ και την ξέχασες. Έτσι...
-Ναι, είχα πάει βόλτα. Όπως βλέπεις είμαι εδώ. Και θα μείνω μέχρι να δω τον γιο μου. Και αν δεν έρθει φέτος θα έρθω και το επόμενο καλοκαίρι.
-Κανένας δε σε εμποδίζει να περιμένεις.
-Επίσης θέλω να μιλήσουμε.
-Ας μην ενοχλούμε τον κύριο Bosco.
Ο κύριος Bosco δεν φαινόταν να ενοχλείται. Έριχνε μια ματια στην εφημερίδα ενώ μοιραία είχε ακούσει τα πάντα. Ο Hipolito πήρε από το χέρι την Lujan και την έσυρε έξω.
-Τελικά γίνεται αυτό που θες εσύ.

Η Lucia πήρε την σκούπα και άρχισε να σκουπίζει μηχανικά. Σ' αυτό το σπίτι δεν υπήρχαν χαλιά και το πάτωμα έπιανε πολύ σκόνη. Εδώ έρχονταν με τον Martin για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Ήταν όμορφο, λειτουργικό και χαριτωμένο. Η Lucia με τον Martin και ο Ailber με την Annette... Εκείνοι σε ένα μέρος πιο απόμερο. Ιδιαίτερο γιατί η Annette δεν άξιζε τίποτα λιγότερο. Να βλέπει σε μια καμπυλωτή παραλία με βότσαλα φυσικά κοσμήματα και σε μια άλλη με λευκή αμμουδιά. Δάση από τη μια, χωράφια από την άλλη. Επισκέπτονταν όμως την Lucia και τον Martin συχνά. Χωρίς ντροπή. Δεν έμεναν αποκομμένοι απ' τον κόσμο.
Περνώντας απ' τον διάδρομο κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέπτη που στηριζόταν ξεκρέμαστος στον τοίχο. Έδειχνε απαίσια. Με αυτά τα μαλλιά τα ξηρά που πετούσαν από δω και κει. Σα μάγισσα που θα έλεγε και ο Mateo. O Mateo... Αλλά τι ανάγκη είχε αυτός. Όλη η ζωή ήταν μπροστά του. Σπούδαζε, έκανε διακοπές απ' τα μαθήματά του για να ψάξει τον Bosco και καλά, τώρα θα πείραζε τις κοπέλες που θα βρίσκονταν στον δρόμο του... Όλα ήταν τέλεια γι αυτόν.

O Hipolito είχε συγκινηθεί. Όταν είχε πάει στην πανσιόν για να αφήσει την εσάρπα δεν ήξερε αν η Luján είχε φύγει απ' τη Bahía. Ο υπάλληλος τη δέχτηκε και αυτό μάλλον σήμαινε πως όχι, αλλά ο υπάλληλος δεν ήταν παρά ένα αφηρημένο παιδάκι. Αν δεν μπορούσε να την βλέπει του έφτανε ότι δεν βρισκόταν μακριά. Και η Lujan όμως στις αραιές και σύντομες συναντήσεις τους ένιωθε μια ταραχή σαν να είχε αναστηθεί κάτι πεθαμένο. Ή καλύτερα σα να είχε ξυπνήσει κάτι που ο τόσο βαθύς ύπνος του έμοιαζε με θάνατο. Κανείς απ' τους δυο δεν είχε πρόθεση να φανερώσει τι αισθάνεται. Αντιθέτως τα αμοιβαία συναισθήματα μεταμορφώνονταν σε ένταση όταν ήταν μαζί, σαν την ρηχή ένταση που προκύπτει ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν συμπαθιούνται καθόλου.    
-Τι θέλεις επιτέλους από εμένα Luján; Να πετάξω στην Ισπανία να φέρω τον πίσω με τη βία; Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται.
-Εγώ αν μπορούσα θα το έκανα.
-Και γιατί δε μπορείς ποιος σε εμποδίζει; Δεν είναι δύσκολο να συλλέξεις πληροφορίες, να βρεις το κολέγιο, το σπίτι του Eduardo Contreras. Μόνο που θα πληγώσεις ανεπανόρθωτα τον Leandro. Τι δικαιολογία θα βρεις για όλο τον χρόνο που ήσουν μακριά του;
-Ξέρεις πολύ καλά πως δεν μπορούσα.
-Και δεν προσπάθησες και πολύ.
Τον κοίταξε στα μάτια.
-Αυτά τα έχουμε ξαναπεί Hipolito. Χιλιάδες φορές.  
-Ο Leandro το μόνο που πρέπει να κάνει είναι ν' ασχοληθεί με τα μαθήματά του, με τη ζωή του, δεν είναι πια μικρός, βρίσκεται σ' ένα κρίσιμο σημείο. Εσύ θα του έφερνες αναστάτωση, είναι το τελευταίο που χρειάζεται.
Αυτές τις φράσεις τις είπε ήρεμα. Η Lujan κάθισε στον κορμό, στον ίδιο κορμό που είχε καθίσει και με τον Lucio και του απάντησε στον ίδιο τόνο.
-Πες μου μόνο... Σε ρώτησα και την προηγούμενη φορά και μου είπες πράγματα που ήξερα... Πες μου κάποιο περιστατικό, κάτι αστείο, κάτι λυπηρό...
-Δεν θυμάμαι, ξέρεις πως δε δίνω σημασία στις λεπτομέρειες, απάντησε κάπως αυστηρά. Κι έστρεψε το βλέμμα στη θάλασσα. Ακολούθησε παύση. Δείχνω αστείος κρατώντας την εσάρπα.
-Δως τη μου εμένα. Τα χέρια τους παραλίγο να ακουμπούσαν το ένα το άλλο.
-Θα σου πάει το ίδιο.
-Δεν μπορώ να την φορέσω, ανήκει σε άλλη γυναίκα. Έχω και τη ζακέτα...
-Είναι η Caterina, η θεία της; Από που ξέρεις όσα ξέρεις για τον Leandro;
-Δεν έχει σημασία.
-Αυτές είναι. Η Caterina δε θα έλεγα πως είναι μια κοπέλα που ενδείκνυται για παρέα. Αλλά τι λέω...
-Σε μένα που είμαι βουτηγμένη στην αμαρτία, σάρκασε η Luján. Το επάγγελμά μου μπορεί να μην είναι από αυτά που συνήθως διαλέγουν οι γυναίκες αλλά η ζωή μου δεν είναι τόσο περίπλοκη Hipolito. Ακόμα και μια ντίβα μπορεί πολλές φορές να ζει απλά και βαρετά. Αλλά εσύ είχες πάντα μεγάλη φαντασία. Θέλεις να δείχνεις πολύ σοβαρός αλλά πάντα είχες μεγάλη φαντασία.
Εκείνος σηκώθηκε.
-Πρέπει να τελειώνει αυτό Luján. Αυτές οι κρυφές συναντήσεις στις ερημιές. Πάντα διαφωνούμε και ελπίζω για μια φορά να συμφωνήσεις ότι αυτό που κάνουμε δεν είναι σωστό.
-Γιατί; Δεν είμαστε παράνομο ζευγαράκι αλλά δυο γνωστοί που έχουν να συζητήσουν για τις εκκρεμότητες του παρελθόντος. Εμείς είμαστε πια εχθροί, έτσι δεν είναι;
-Είναι καιρός που δεν σε βλέπω σαν εχθρό Luján.
-Αλήθεια; Δε φαίνεται.
-Όταν μου επιτίθεσαι δε μου αφήνεις περιθώρια παρά να κάνω το ίδιο.
-Εσύ...
-Σταμάτα! τη διέκοψε φωνάζοντας. Αυτό τελειώνει εδώ. Μη με αναζητήσεις ποτέ ξανά. Ούτε εγώ θα το κάνω. Θα φωνάξω τον αμαξά να σε γυρίσει στη πανσιόν.
-Υπάρχει κάτι που πρέπει να ξέρεις. Είπα στον Bosco για τον Leandro. Νόμιζα ότι το ήξερε.
-Πως!; Δεν σκέφτεσαι καθόλου; Καλά. Τουλάχιστον είναι άνθρωπος εμπιστοσύνης.
-Το παιδί μου τι ξέρει για μένα;
-Δεν ήθελα ποτέ να του πω ψέματα. Δεν ξέρει τίποτα.
Η Luján σκούπισε τα λίγα δάκρυα με ένα μαντήλι.
-Έλα, το ξέρεις πως δεν με συγκινείς με αυτά. Πήγαινε Lujan. Εμείς οι δυο δεν είμαστε δυο γνωστοί με εκκρεμότητες αλλά δυο ξένοι από τώρα. Δεν έχει νόημα να συζητάμε ή να μαλώνουμε.
Της έδωσε το δικό του μαντήλι.
-Αυτό είναι δικό μου, δεν το μπέρδεψα με άλλο. Πάρτο μόνο για να ξέρεις ότι δε σε μισώ.
-Σε μισώ εγώ.
-Αυτό ελπίζω να σημαίνει πως δε θα επιδιώξεις να με ξανασυναντήσεις. Αντίο Luján.

-Δε μου αρέσει, αποφάνθηκε η Noelia κοιτώντας τον εαυτό της στον μεγάλο καθρέπτη του δωματίου.
-Τι δε σου αρέσει, σε πιάσανε οι ανασφάλειες πάλι; Είσαι πάρα πολύ όμορφη Noelia, πόσες φορές θες να το ακούσεις;
-Ναι, καλά. Και το πρόσωπο θα μπορούσε να είναι καλύτερο αλλά δε μιλάω γι αυτό. Το φόρεμα δε μου αρέσει. Δεν είναι κακό γενικά αλλά δε θα ήθελα να φοράω τέτοια ρούχα πια. Είναι παλιό. Θυμάσαι κάποτε που πήγαμε με την μαμά και τον μπαμπά και φάγαμε σε ένα εστιατόριο και αγοράσαμε φορέματα; Και τώρα θα ήθελα ένα καινούργιο φόρεμα. Ένα καινούργιο και μοντέρνο. Είδα την Diana να φορά ένα τέτοιο. Θέλω και εγώ. Ή μάλλον δε θέλω μόνο ένα...
-Μα τι έχουν τα ρούχα μας μια χαρά είναι. Έπειτα καλό είναι να μην επιβαρύνουμε τον μπαμπά με άλλα έξοδα.
-Γιατί, ο φούρνος πάει καλά και έπειτα για ένα φόρεμα, δε νομίζω να είναι τόσο τρομερό.
-Δεν είναι αλλά δεν είναι και προτεραιότητα. Και για πες μου, για ποιον θες να φοράς ωραία φορέματα;
-Μα... για κανέναν.

Ο Hipolito γύρισε σπίτι και πέταξε το σακάκι με μανία στην πολυτελή πολυθρόνα. Το να ξεκόψει με την Lujan ήταν το πιο σωστό. Αν ήταν άλλη γυναίκα θα ορκιζόταν πως της το έκανε κατανοητό. Ήταν όμως η Lujan. Έφτανε να το αποφασίσει και δε θα τον άφηνε ποτέ σε ησυχία. Με πρόφαση το παιδί. Αυτό μάλιστα. Ήταν μια πονεμένη μάνα. Αν αυτός ήταν τίτλος τραγουδιού, ως πονεμένη μάνα θα έδινε ρεσιτάλ ερμηνείας. Κάθισε και έβαλε τα χέρια στους κροτάφους. Το άγαλμα Hipolito Villareal ήταν σα να έχει δεχτεί δυνατές τσεκουριές. Τι ήθελε η Lujan; Είχε βάλει τη ζωή του σε μια σειρά και τίποτα δεν έπρεπε ν' αλλάξει. Όλα ήταν εντάξει, μέχρι και η Rebecca είχε γίνει λιγότερο ανυπόφορη τελευταία.
-Caterina! Ένα τσάι, φώναξε.

Όταν η Lujan γύρισε στην πανσιόν δεν άκουσε την γκρίνια του Lucio όπως περίμενε. Δεν τον βρήκε στο δωμάτιο, δεν της έκανε ανάκριση, δεν τη μάλωσε γιατί ανησύχησε τόση ώρα που την περίμενε. Αντιθέτως έφτασε μετά από λίγο σαν βρεγμένη γάτα γιατί κι αυτός είχε βγει και είχε αργήσει να γυρίσει.
-Ξέρεις αγάπη μου... Συνάντησα ένα παιδί που μου θύμιζε έναν παλιό μου συμφοιτητή, δεν ήταν αυτός αλλά πιάσαμε την κουβέντα και ξεχάστηκα, της δικαιολογήθηκε.
Να έλεγε την αλήθεια; Δεν ήταν καθόλου σίγουρη όπως δεν ήταν σίγουρη αν στους μικρούς χωρισμούς τους της ήταν πιστός. Άγγιξε αμήχανα την εσάρπα που είχε πάρει κατά λάθος. Τώρα τι θα έκανε με αυτήν; Προσπάθησε να την κρύψει, αν και δύσκολα ο Lucio θα της έδινε σημασία. Σαν από ένστικτο. Ή από ενοχή.
-Μήπως βρέθηκες με καμιά μικρούλα αυτό δε θα το έλεγες.
-Μα τι λες τώρα, αφού εγώ έχω μάτια μόνο για σένα.
-Ναι, αλλά τελευταία δεν τα πάμε και τόσο καλά.
-Αυτός δεν είναι λόγος απιστίας, της απάντησε σοβαρά. Αν το καλοσκεφτείς λίγες φορές τα πάμε καλά.
-Ελπίζω να μου λες την αλήθεια.
-Γιατί, όλα αυτά τα χρόνια σου έχω πει ποτέ ψέματα;
-Ας μη συνεχίζουμε αυτή την συζήτηση. Έχεις ένα στυλό;
-Ναι, βέβαια.
-Ευχαριστώ. Θα μπω λίγο για μπάνιο.
-Εντάξει.
Έσκισε από το σημειωματάριο της ένα χαρτί και άρχισε να γράφει. Πήρε την εσάρπα και κατέβηκε βιαστικά τις σκάλες.

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sat Mar 05, 2016 8:35 pm

Capítulo 45

Η Luján σταμάτησε απότομα λίγο πριν την πόρτα της πανσιόν σαν ένα αυτοκίνητο του οποίου ο οδηγός φρενάρει μπροστά σε κάποιο απρόσμενο ξαφνικό εμπόδιο. Επιτέλους, τι της συνέβαινε, είχε τρελαθεί; Ήταν τόσο επείγον να επιστρέψει την εσάρπα στον Hipolito; Αυτές οι βόλτες της εσάρπας ήταν πέρα για πέρα γελοίες. Κι έπειτα εκείνος θα υπέθετε πως με πρόσχημα το αξεσουάρ τον κυνηγούσε κι αυτό δεν το ήθελε. Έπρεπε να κρατήσει την αξιοπρέπειά της. Ούτε για τον Lucio ήταν δίκαιο να το σκάει για να συναντά έναν άλλον άνδρα. Ανέβηκε αργά τις σκάλες για να επιστρέψει στο δωμάτιο. Όποτε έβρισκε ευκαιρία θα έστελνε την εσάρπα στον Bosco. Αυτό έπρεπε να κάνει... Είχε έναν φίλο όμορφο, καλό και νεώτερο, γι αυτό την ζήλευαν πολλές, σίγουρα κι η Malena Ríos, όλα ήταν εντάξει, γιατί να μπερδεύει τα πράγματα;

Λίγες μέρες μετά...
Μαδρίτη.
Τα πράγματα για τον Leandro δεν ήταν καθόλου άσχημα. Πέρασε τις εξετάσεις με καλούς βαθμούς που θα μπορούσαν να είναι ακόμα καλύτεροι αν δεν είχε αναστατωθεί το τελευταίο διάστημα με την συμπεριφορά και τις αποφάσεις της Sophie. Ωστόσο εκείνη δεν τον απασχολούσε τόσο πια. Η περιφρόνηση νικούσε τις αναμνήσεις και τα υπολείμματα ερωτικού συναισθήματος. Του φαινόταν παράλογο που κάποτε υπέφερε όταν δεν την έβλεπε και περίμενε τον γυρισμό της με αγωνία. Μετάνιωνε για τα υπονοούμενα που της είχε πετάξει την προηγούμενη φορά (τι τον είχε πιάσει; ) και που μπορεί να τα ερμήνευε σαν εκδήλωση ενός ενδιαφέροντος που δεν υπήρχε. Οι ετοιμασίες, οι συζητήσεις για τον γάμο, το ύφος της Adriana τον ενοχλούσαν κάπως όμως φρόντιζε να περνά τον περισσότερο χρόνο εκτός σπιτιού.
Με τον Manuel οι σχέσεις του είχαν αποκατασταθεί. Μένοντας στο ίδιο δωμάτιο και περνώντας τόση ώρα μαζί ήταν αδύνατο να κρατούν μούτρα ο ένας στον άλλον για πολύ. Απλώς δεν μιλούσαν τόσο όσο παλιά.
Το πρωί του Σαββάτου ελεύθερος πια για ένα ολόκληρο καλοκαίρι από τα μαθήματα πήγε νωρίς στο σπίτι των Rocca να πάρει την Claudia για ένα περίπατο υπό το λοξό βλέμμα του κύριου Jonatas. Περπατήσανε, πήραν παγωτό και μιλήσανε πολύ, πάρα πολύ. Σχεδόν για τα πάντα όσα τους είχαν απασχολήσει στην ζωή τους. Η Claudia του έλεγε τι σκεφτόταν για τη μάνα της και τον πατριό της (όχι πάντως τα καλύτερα) και για την γιαγιά της που της φερόταν σκληρά αλλά λυπήθηκε όταν έφυγε απ' τη ζωή. Ο Leandro της μιλούσε για την Αργεντινή, για εκείνο το μαγικό μέρος παραθερισμού τον Όρμο με τις νεράιδες, για τους λίγους φίλους του εκεί, για τον πατέρα του που δεν ήξερε αν τον μισούσε και για την άγνωστη μητέρα. Της είπε πως αν και το θέμα ήταν απαγορευμένο στην οικογένεια πάντα είχε την περιέργεια να μάθει για εκείνη, να την γνωρίσει. Όταν γύρισαν στα σπίτια τους είχε πλέον νυχτώσει.
Η επόμενη όμως μέρα ήταν πιο δύσκολη. O γάμος γινόταν σε στενό κύκλο. Και η Sophie ένιωθε πως ο πιο δικός της άνθρωπος, εκείνος με τον οποίο είχε μοιραστεί τις πιο προσωπικές της στιγμές ήταν ο Leandro.  Είχε φτάσει στην εκκλησία πανέμορφη με το λευκό της νυφικό με τα περίτεχνα κεντήματα όμως αναζήτησε αρκετές φορές με το βλέμμα τον πρώην αγαπημένο της.
Όταν τελείωσε η τελετή εκείνος πήγε να βρει την Claudia όπως είχαν συμφωνήσει. Δεν είχε κλάψει, δεν είχε την όψη ενός στενοχωρημένου νέου, περισσότερο έμοιαζε με κάποιον που είχε περάσει πολλά ή που είδε κάτι που τον τρόμαξε.
-Μοιάζεις άρρωστος, παρατήρησε εκείνη. Δε σου έκανε καλό που πήγες στον γάμο.
-Όχι, παραδέχτηκε ο Leandro. Ήταν, πως να σου πω... σα να βλέπω κάτι να πεθαίνει.  
-Την αγαπούσες πολύ.
-Δεν την αγαπώ.
-Δεν σε κατηγορώ που την αγαπούσες.
-Αλλά; Πάντα υπάρχει ένα αλλά.
Τον αγκάλιασε και ο Leandro ανταποκρίθηκε, άπλωσε κι αυτός τα χέρια γύρω απ' τη μέση της.
-Δε θέλω να είμαι κάτι σαν ρεζέρβα Leandro.
-Δεν είσαι.
-Άσε να μιλήσω τώρα εγώ. Σε πιστεύω. Ξέρω πως δεν ήθελες να με κοροϊδέψεις, είσαι φίλος μου και με αγαπάς.
-Φυσικά.
-Θυμάσαι που είχαμε πει να μη βιαστούμε και να αφήσουμε τον χρόνο να δείξει πως θα πάει το πράγμα; Ίσως πρέπει να αφήσουμε να περάσει περισσότερος χρόνος.
-Όπως το πάμε θα γεράσουμε και μετά θα τα φτιάξουμε.
Χαμογελούσε αχνά. Πήρε τα χέρια του από πάνω της.
-Δε θέλω να σ' εκμεταλλεύομαι.
-Τι θα ήθελες να κάνουμε; Να πάμε για παγωτό;
-Δεν έχω όρεξη.
-Δε θες όμως να γυρίσεις σπίτι.
-Όχι. Ας περπατήσουμε.

La Bahia con las hadas.
Ήταν περίεργο που δεν είχαν βρει τον Bosco ακόμα. Κι όταν πίστευαν πως ήταν κοντά τους ξέφευγε σαν φάντασμα. H Lucia εκείνο το πρωινό είχε ξυπνήσει με την ίδια καλή διάθεση που ξυπνούσε πάντα. Αυτή τη φορά της έφταιγαν οι πίνακες στην τραπεζαρία.
-Εσύ που είσαι άνδρας και δυνατός να τους κατεβάσεις τώρα, διέταξε τον Mateo.
-Όπως θες αλλά εμένα μου αρέσουν.
-Σου αρέσουν; Μόνο στην Annette άρεσαν αυτές οι βλακείες. Έφτανε να δει τη φωτογραφία οποιουδήποτε ηλίθιου ζώου και το ερωτευόταν αμέσως.  
Το αγόρι κοίταξε τους πίνακες σα να λυπόταν. Ένας γατόπαρδος και ένας ιαγουάρος. Είχαν όμορφα χρώματα. Και τι όμορφη έκφραση είχε πετύχει ο ζωγράφος!
-Η Annette έλεγε το βλέμμα αυτού του γατόπαρδου φάινεται τόσο ονειροπόλο, συνέχισε η Lucia με μπόλικη κοροϊδία στην φωνή. Τι ανοησίες! Ο μπαμπάς είχε βάλει έναν ζωγράφο να κάνει τις φωτογραφίες ενός βιβλίου πίνακες. Για έκπληξη. Όλα για την Annette!
-Δεν την συμπαθούσες την θεία, διαπίστωσε σιγά ο Mateo.
-Αδερφή μου ήταν.
-Δεν μιλάς γι αυτήν με την τρυφερότητα όπως θα μπορούσε κάποιος να μιλά για την αδερφή του. Την πεθαμένη μάλιστα αδερφή.
-Ας τα αφήσουμε αυτά, δεν είναι ώρα, απάντησε η Lucia.
Κι αφού δεν ήταν ώρα ασχολήθηκαν με το που θα βάζανε τους κατεβασμένους πίνακες.  

Ο κύριος Bosco άνοιξε την πόρτα και με κάποια έκπληξη αντίκρισε τον Hipolito. Ήταν κάποιες μέρες που δεν τον είχε δει καθόλου.
-Χθες ήρθε και με βρήκε στην λέσχη μια γυναίκα με έναν νεαρό. Μάθανε πως μου πουλήσατε το σπίτι και ήθελαν να τους πω πού θα μπορούσαν να σας βρουν, εξήγησε ο άνδρας.
-Πώς ήταν αυτοί;
-Μου έδωσαν τα ονόματά τους. Η γυναίκα λέγεται Lucia και ο μικρός Mateo.
-Να περιμένω λοιπόν επισκέψεις.
-Δεν ήξερα αν επιθυμούσατε να τους δείτε, έτσι δεν τους είπα που μένετε.
-Το ένστικτό σας αποδείχτηκε σωστό κύριε Villareal. Δε θέλω να δω τη Lucia. Ο Mateo θα είναι πια ολόκληρο παλληκάρι.
-Πρόκειται για έναν καλοφτιαγμένο νέο. Δείχνει υγιείς. Αν αλλάξετε γνώμη...
-Περιμένετε. Έχω κάτι για εσάς.
Ο Hipolito πήρε από τον Bosco μια μικρή τσάντα με την εσάρπα.
-Πέρασε για πολύ λίγο και μου είπε να σας το δώσω όποτε βρεθούμε. Έχει και μια κάρτα μέσα.
Τα δάχτυλα του Hipolito έτρεμαν ελαφρώς.
"Μπορείς να επιστρέψεις την εσάρπα εκεί που την βρήκες. Δε θέλω να ξανασυναντηθούμε, μου είναι πλέον ξεκάθαρο ότι δεν έχουμε κάτι να πούμε. Εξάλλου εσύ παρερμηνεύεις τα πράγματα. Όπως σου είπα έχεις μεγάλη φαντασία. Μόνο αν επιστρέψει ο Leandro να με ειδοποιήσεις, θα μείνω εδώ όλο το καλοκαίρι. Luján" .

Ένα μήνα μετά.
Ισπανία.
Η Sophie και ο Contreras είχαν φύγει για το Παρίσι, για τον μήνα του μέλιτος που θα παρατεινόταν πολύ για να τον πει κανείς μήνα. O Leandro βρισκόταν πάλι στην Γαλικία, αυτή τη φορά φιλοξενούμενος του Felipe. Ο τελευταίος ζούσε μόνος του και στο σπίτι μπαινόβγαιναν διάφοροι που μένανε για κάποια ώρα συζητώντας θέματα κυρίως πολιτικά σε ένα κλίμα μυστικότητας αν και κανείς δε φαινόταν να ενδιαφέρεται για το τι κάνουν, τι λένε, τι σχεδιάζουν αυτοί οι τύποι.
Μια μέρα ο Leandro είδε τον Manuel και την Patricia, την άγγιζε τρυφερά και η κοπέλα ντράπηκε που κάποιος την είδε έτσι με ένα αγόρι.  
-Τα πάτε καλά με την Paty, είπε ο Leandro στον φίλο του όταν τον είδε αργότερα μόνο.
-Καλά. Εσύ με την Claudia; Η ερώτηση είχε έναν τόνο αγωνίας που ο Leandro ούτε που παρατήρησε.
-Ξέρω κι εγώ, απάντησε αδιάφορα. Δεν ξέρω πως λέγεται αυτό που έχουμε. Δεν είμαστε μαζί και σα να είμαστε κάτι παραπάνω από φίλοι. Τέλος πάντων.  
-Εγώ στη θέση σου, αν με είχε προδώσει μ' αυτόν τον τρόπο ο έρωτας της ζωής μου θα αυτοκτονούσα, δε θα είχα στο μυαλό μου να βρω άλλη, είπε αυθόρμητα ο Manuel.
-Θα αυτοκτονούσες; Κι εγώ που νόμιζα πως είσαι ένας καλός χριστιανός!
-Εντάξει. Θα τον σκότωνα.
-Αυτό μάλιστα, είναι χριστιανικό.

-Γιατί το τυραννάς το παιδί, αφού είναι ένας κούκλος, ρώτησε η Sandra την Claudia. H Beatriz είχε επιμείνει να έρθει κι αυτή στην Γαλικία, έτσι οι δυο φίλες και συνάδελφοι τα λέγανε καθημερινά.
-Τον τυραννάω; Αχ, Sandra, αν οι δύσκολες ήταν σαν κι εμένα όλοι οι άνδρες του κόσμου θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένοι.
-Και τι κάνεις δηλαδή, δε βλέπω, κάθε φορά που θέλει να σε πλησιάσει περισσότερο τον απορρίπτεις.
-Προσπαθώ να περισώσω  όση αξιοπρέπεια μου έχει απομείνει. Στην αρχή νόμιζα ότι είναι ντροπαλός και έπρεπε να τον ενθαρρύνω, μετά του έδειξα καθαρά ότι μου αρέσει, μετά έδειξε να ανταποκρίνεται... Αλλά αν είναι τρελός ακόμα γι αυτή την Sophie... εγώ τι να κάθομαι να κάνω μαζί του; Στην πραγματικότητα... αν προσπαθούσε λίιιιγο περισσότερο, δε θα του έλεγα όχι.
-Είσαι σίγουρη ότι την αγαπά ακόμα;
-Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και κάποια άλλα πράγματα, που μου τα είχε πει και η Beatriz αλλά εγώ πάνω στην τρέλα μου δεν τα έβλεπα. Ο Leandro δεν αντιμετωπίζει και κανένα σοβαρό πρόβλημα στην πραγματικότητα. Αυτό που του συμβαίνει είναι ότι σκέφτεται πολύ τον εαυτό του. Όχι μόνο τον εαυτό του, δεν είναι κακό παιδί αλλά... ας πούμε θα μπορούσε να σκεφτεί πως εγώ μπορεί να πληγωθώ.  
-Και ποιός δεν σκέφτεται τον εαυτό του Claudia, όλοι ίδιοι είναι.  

La Bahía con las hadas.
Η εσάρπα... Ήταν γελοίο που κρατούσε μια γυναικεία εσάρπα στο κομοδίνο του. Δεν μπορούσε να την αποχωριστεί. Γιατί την είχαν αγγίξει τα δάχτυλα της Luján, γιατί ήταν το ενθύμιο της τελευταίας τους συνάντησης, γιατί ορισμένες φορές νόμιζε ότι το ύφασμα κρατούσε το άρωμά της. Μήπως με την τελευταία φράση της σ' εκείνη την κάρτα ήθελε να του πει ότι θα είναι εδώ ώστε να την αναζητήσει όποτε θελήσει; Επιτέλους έπρεπε να σταματήσει να σκέφτεται βλακείες.
Η εσάρπα... Ένα αξεσουάρ που είχε δει η Rebecca και είχε κάνει σκηνές αλλά όχι τόσο φοβερές όσο περίμενε. Είχε αλλάξει κι αυτή. Κι αυτός... μάλλον είχε γεράσει. Η φθορά του χρόνου είχε επηρεάσει την πνευματική του διαύγεια, δεν ήταν δυνατόν να κάνει σαν έφηβος ολόκληρος άνδρας. Αν ξανάρχιζε πιο εντατικά την άσκηση ίσως προλάμβανε την ασθένεια.  

H Noelia και ο Julio αποκόπηκαν άλλη μια φορά απ' την παρέα και άρχισαν να κατηφορίζουν στον δρόμο που κατέληγε στην παραλία. Στάθηκαν λίγο έξω απ' το έρημο σπίτι μέσα στο οποίο κάποτε είχαν φιληθεί.
-Θες να μπούμε μέσα;
-Όχι. Αν θες να με φιλήσεις μπορείς να το κάνεις κι εδώ, κανείς δε θα μας δει.
-Να το εκμεταλλευθώ λοιπόν...
-Είναι όμως εντελώς εγκαταλελειμένο, είπε η Noelia μη δίνοντας σημασία σε δυο χείλη που προσπαθούσαν να πλησιάσουν τα δικά της.
-Μετά το θάνατο του παιδιού... Καταλαβαίνεις...
-Πολύ κρίμα. Το χορτάρι φτάνει το ένα μέτρο. Φαντάσου κάποιος να το πότιζε, να το ξεχορτάριαζε, να φύτευε... Θα μπορούσε να γίνει ένας πολύ όμορφος κήπος.
-Έτσι φαντάζεσαι το δικό μας σπίτι όταν θα παντρευτούμε; Με έναν πολύ όμορφο κήπο;
-Θέλεις ακόμα να με παντρευτείς;
-Φυσικά. Αλλιώς τι κάνουμε μαζί;
-Ξέρεις... υπάρχουνε τόσες ταινίες και βιβλία με καθάρματα που κοροϊδεύουν τα αθώα κορίτσια και μετά τα παρατάνε...
-Και το αθώο κορίτσι είσαι εσύ; ρώτησε ο Julio γελώντας.
-Γιατί, αμφιβάλλεις; Δεν πάμε καλύτερα στην παραλία;
-Πάμε, αφού είναι κι εύκολη η πρόσβαση...
-Η δική μου παραλία δε σ' αρέσει; Δεν είσαι μαχητής και αθλητικός;
-Βέβαια. Αν με θέλει το κορίτσι μου μαχητή κι αθλητικό πώς να το απογοητεύσω;
-Κι όχι μόνο αυτό, πρέπει να είσαι μαζί μου γιατί αν είμαι μόνη μπορεί να συναντήσω κανένα άλλο αγόρι...
-Γνώρισες κάποιον;
-Είδα τυχαία ένα παιδί... Δε μου είπε το όνομά του αλλά νομίζω ότι είναι ο Leandro.

H Lucia άνοιξε την πόρτα και ο Mateo μπήκε ευδιάθετος με μια φουσκωμένη βαλίτσα. Δεν μπορούσε να αφήσει το πανεπιστήμιο για τόσο καιρό, μόλις όμως βρήκε την ευκαιρία γύρισε.
-Τι έχω φέρει στην αγαπημένη μου μητριούλα; Δώρα από το Buenos Aires. Αυτό το μπολερό είναι δικό σου. Κοίτα τι ωραίο βυσσινί χρώμα, θα πηγαίνει και με τα μαλλιά σου... Επίσης έφερα πράγματα για το σπίτι, γιατί ο εξοπλισμός εδώ δεν είναι επαρκής. Τσαγιέρα... Τι έχεις, δεν βρήκες ακόμα τον Bosco;
-Όχι.
-Τι συμβαίνει με εσένα και τον Bosco;
-Αυτά δεν είναι πράγματα που τα λες σ' ένα παιδί.
-Μια μέρα μου είχες πει ότι θα μου πεις όλη την ιστορία.
-Εντάξει. Δεν μπορώ να το αποφεύγω μια ζωή. Θα σου πω.

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sat Mar 05, 2016 11:52 pm

Μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε! Γι'αυτό είναι το αγαπημένο μου ζευγάρι amor2

Ποιούς φαντάζομαι για τους ρόλους:

[You must be registered and logged in to see this link.]
H Lujan, επειδή σ'αυτή τη φωτό έχει ένα βλέμμα αποφασιστικό και σαρκαστικό ταυτόχρονα,  που της πάει όταν λέει στον Hippolito ότι τον μισεί και θα επιστρέψει μόνο για το γιο της.
[You must be registered and logged in to see this link.]
O Hippolito, με αριστοκρατικό αέρα και το φρύδι ανασηκωμένο γιατί έτσι τον φαντάζομαι να λέει: "Αυτό ελπίζω να σημαίνει πως δε θα επιδιώξεις να με ξανασυναντήσεις. Αντίο Luján"

Δεν φαίνονται αρκετά μεγάλοι για να έχουν φοιτητή γιο αλλά και πάλι, δεν μπορώ να φανταστώ άλλους στο ρόλο.


Last edited by Αλμοδοβαρεμένη on Tue Mar 08, 2016 12:38 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Mar 06, 2016 9:51 am

Δυστυχώς οι εικόνες δε φαίνονται, μπορείς να τις ξαναπεράσεις por favor ;

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue Mar 08, 2016 12:39 am

Τις ξαναπερνάω σε σύνδεσμο!
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue Mar 08, 2016 10:31 am

Χμ... δεν είχα φανταστεί σε κάποιον ρόλο την Giovanna, σαν ζευγάρι δεν είναι κι άσχημοι:

Οι ηλικίες είναι μια χαρά, η Luján λίγο πριν τα σαράντα, ο Hipolito κάποια χρόνια μεγαλύτερος.
Για πες και για τους άλλους, να δούμε αν πλην του Antony συμπίπτουμε kleinw to mati (και για τα δείγματα γραφής πάντα είχα μια περιέργεια ποιους έχεις φανταστεί adymonw ).

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Mar 10, 2016 7:37 am

Θα πω, μόλις μου έρθουν στο μυαλό. Τις φλασιές τις τρώω στα καλά καθούμενα xixixi
Τον Marcello Antony τον φανταζόμουν εδώ και κάμποσο καιρό ως Hippolyto αλλά η Lujan μου ήρθε τώρα τελευταία! Το ίδιο προβλέπω να γίνεται και για τους άλλους ρόλους
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Mar 11, 2016 10:49 am

Καλά, θα πω εγώ (ελπίζω να μη σε ξενερώσω xixixi ). Οι αρχικές σκέψεις για Noelia και Luz απορρίφθηκαν μετά βδελυγμίας από την αδερφούλα οπότε δεν τολμώ ούτε καν να τις προφέρω. Με τους πρωταγωνιστές έχω ένα θέμα, οι ηθοποιοί που επιλέγω χρειάζονται μεταποίηση αφού τους περιγράφω λίγο διαφορετικούς και πολύ ψηλότερους από ότι είναι.

Leandro-Andrés Gil. Αλλά με καστανά μάτια και πολύ ψηλότερος.  


Sophie-κάτι σε Σοφί Μαρσό είχα στο μυαλό, αλλά τελικά επιλέγω την πιο προσιτή Sabrina Garciarena. Ελπίζω να έχει πράσινα μάτια risa .


Claudia-Micaela Riera, ψηλή και μελαχρινή.  


Mateo-Gustavo Leao.


Jotanas-κάτι μεταξύ Jonathan Rhys Meyers και Andrea Bosca.


Paola-Μάλλον Paula Sierro, δεν έχει σημασία, είναι ένας πολύ δευτερεύων ρόλος.


Manuel-Μια σκέψη ήταν ο Jotanas Faro, δεν ξέρω...


Adriana-Adriana Estevés


Patricia-κάτι σαν Ornella Muti. Αλλά επειδή πλέον είναι μεγάλη για να παίξει την 16χρονη, θα πρέπει να βρω άλλη.


Αυτό είναι λοιπόν, μέρος του διεθνούς καστ της υπερπαραγωγής risa . Αν βρω και άλλους θα επανέλθω, είμαι ανοιχτή σε προτάσεις.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Mar 13, 2016 5:14 am

Από τους παραπάνω, η Micaela Riera μου κάνει για Claudia. Για τους άλλους δεν ξέρω, θα περιμένω να μου έρθει φλασιά καθώς θα διαβάζω τα επεισόδια risa Ο Jotanas Faro πάντως, έχει αρκετά ευγενικό πρόσωπο για να είναι Μανουέλ. Τον φαντάζομαι κάτι σε κακό παιδί scratch
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Mon Mar 21, 2016 2:52 pm

Capítulo 46

H Lucia δεν ήταν καθόλου πρόθυμη να μιλήσει, όμως "έπρεπε να γίνει κι αυτό". Ο Mateo ήταν ένας νέος ευχάριστος, χαμογελαστός αλλά μπορούσε να γίνει και πολύ φορτικός, αυτό το ήξερε καλά. Την κοιτούσε με ανυπομονησία.
-Λοιπόν;
-Λοιπόν, άρχισε να μιλάει αργά, θα ξέρεις πως η Annette δεν ήταν στην πραγματικότητα αδερφή μου. Την υιοθέτησαν οι γονείς μας όταν ήταν έξι ετών. Από την αρχή της έδειξαν μεγάλη αγάπη, της είχαν αδυναμία... την προσέχανε πάρα πολύ.
-Κι εσύ ζήλευες;
-Να ζηλεύω; Α, όχι...
Αν ζήλευε λέει!!! Όλοι μιλούσαν για τη μικρούλα Annette, τι όμορφη που ήταν, πόσο χαριτωμένη, τι ωραία της πήγαινε το άσπρο φορεματάκι, τι όμορφο στοματάκι, τι ματάκια, κι αυτά τα μαλλάκια της τα ξανθά...
-Και να ζήλευες φυσικό είναι τα παιδιά να ζηλεύουν...
Μα μήπως άλλαξε τίποτα κι όταν τα κορίτσια μπήκαν στην εφηβεία; Τι όμορφη που είναι η Annette, μια γλύκα, τι ωραία που μιλάει, να μιλάς κι εσύ με τον κόσμο, η Lucia πήρε 10 στη γεωγραφία, ωραία αλλά η Annette πήρε 7 στα μαθηματικά, είναι η πρώτη φορά που πήρε 7 στα μαθηματικά, ας της κάνουμε μια τούρτα!
-Ξέρεις ότι λέγανε...
-Ότι η Annette ήταν νόθα κόρη του πατέρα; Αν ήταν αλήθεια η μητέρα δε θα την δεχόταν με τόση αγάπη...
-Είσαστε όμως φτωχή οικογένεια. Για ποιόν λόγο οι γονείς σου να υιοθετήσουν παιδί;
-Από συμπόνια. Γνώριζαν καλά τη μητέρα της Annette...
-Η οποία πέθανε;
-Η οποία τρελάθηκε. Την κλείσανε σ' ένα ίδρυμα και κανείς ποτέ δε την είδε από τότε.
-Θλιβερό...
-Όντως, συμφώνησε η Lucia και έκανε να σηκωθεί.
-Lucia, κάτσε κάτω.
H Lucia υπάκουσε.
-Δε μου είπες τα πιο σημαντικά, δικαιολογήθηκε ο νεαρός για το αυστηρό του ύφος.
-Όταν τελείωσα το σχολείο... γνώρισα τον Ailber Bosco.
-Και; Παίχτηκε κάποιο ρομάντζο;
-Περίπου...
-Τι περίπου Lucia;
-Ήταν κάτι που κράτησε λίγο... μετά είδε την Annette και την ερωτεύθηκε.
-Αυτό λέγεται προδοσία.
-Α ναι; ο τονος της Lucia ήταν σαρκαστικός. Και είναι κάτι που ποτέ δε θα το έκανες εσύ;
-Με την αδερφή της κοπέλας μου ποτέ.
-Η αδερφή μου δεν το ήξερε πως είχα σχέση με τον Bosco. Το έμαθε μετά.
-Κάτι είναι κι αυτό.
Πώς! Η Annette της έλεγε με την πιο γλυκιά της φωνή πόσο την αγαπούσε, πως ήταν η καλύτερη αδερφή και πως επίσης ήταν όμορφη, πως δεν πρέπει να δίνει σημασία στο τι λένε οι άλλοι, πως δε θα τις χώριζε τίποτα... Και όταν έμαθε για το παρελθόν της με τον Bosco της είπε μόνο πως δεν μπορούσε να κάνει κάτι, ο Ailber ήταν η ζωή της και με δυο λέξεις έκλεισε το θέμα.
-Καταλαβαίνω πως θύμωσες, όμως δεν μπόρεσες να το ξεπεράσεις; Και ο πατέρας μου τι ήταν για σένα; Δεν τον αγαπούσες, γιατί τον παντρεύτηκες;
-Φυσικά και αγαπούσα τον πατέρα σου, απάντησε η Lucia κοφτά. Στα είπα όλα τι θες επιτέλους να μάθεις; ξέσπασε μετά από λίγο.
-Τίποτα, μη κάνεις έτσι. Το εκτιμώ που μου μίλησες. Πάντα το ήξερα ότι υπήρχε κάτι ανάμεσα σ' εσένα και τον θείο.
-Αν τα ξέρεις όλα τότε δεν υπάρχει λόγος να ρωτάς.
-Ήμουν μικρός αλλά το διαισθανόμουν.
-Άσε τις ανοησίες σε παρακαλώ. Τώρα που σου είπα ό,τι ήθελες μη με ζαλίζεις άλλο με το θέμα.  

Αυτή η εσάρπα! Αυτή η καταραμένη εσάρπα που δεν ανήκε καν στην Lujan! Που τον έκανε ολόκληρο άνδρα, ολόκληρο Andres Alfredo Hipolito Villareal Echeverria να γελοιοποιείται στον ίδιο του τον εαυτό.
-Και ποια άτυχη την έχασε; ρώτησε αυστηρά η Rebecca. Χωρίς όμως τη γνωστή στριγγλιά της φωνής.
-Μακάρι να ήξερα, απάντησε ο Hipolito σταυρώνοντας τα πόδια και παίρνοντας την εφημερίδα.
-Έμαθα ότι η Luján Solari είναι εδώ.
-Ναι, το ξέρω.
-Δε θες να την συναντήσεις;
-Την έχω δει μια δυο φορές τυχαία.  
-Τυχαία, τόνισε η Rebecca.
O Hipolito είχε αρχίσει να νιώθει άγχος και δεν αγχωνόταν συχνά. Θα ένιωθε πολύ καλύτερα αν η σύζυγός του τον κατηγορούσε ευθέως, αν του έκανε σκηνή. Αυτό θα ήταν μια δίκαιη τιμωρία. Τιμωρία γιατί; Αφού δεν έγινε "κάτι" με την Luján. Ο ίδιος όμως ήξερε γιατί αισθανόταν ένοχος. Και η Rebecca έμοιαζε πολύ ήρεμη για τα δεδομένα της. Λίγο ακόμα και θα κάθονταν να συζητήσουν για το θέμα σαν παλιόφιλοι.  
-Καταλαβαίνω πως η πρώτη αγάπη δεν ξεχνιέται.
-Δεν ήταν η πρώτη.
-Ήταν η πρώτη γυναίκα που αγάπησες πολύ, θα το αρνηθείς;
-Δεν έχει κάποιο νόημα αυτή η συζήτηση, Rebecca σε παρακαλώ...
-Πως κάνεις έτσι δε σε ανακρίνω... μιλάμε απλώς.
-Όμως αυτή την κουβέντα... δεν την θεωρώ αρμόζουσα μεταξύ συζύγων.
-Πάντα ήσουν πουριτανός Hipolito. Όμως κάποια πράγματα είναι φυσικά. Νομίζεις ότι πριν παντρευτούμε δεν μου άρεσε ποτέ κανένας;
-Πραγματικά δεν βλέπω τον λόγο να μιλήσουμε για όλα αυτά τώρα.
-Ίσως έχεις δίκιο. Μην το δεις ότι σε κατηγορώ. Είναι δύσκολο να φτάσει κάποιος πραγματικά αγνός στον γάμο του. Κι εγώ είχα τους θαυμαστές μου. Και ακόμη έχω, πρόσθεσε μυστηριωδώς η Rebecca και κατευθύνθηκε στο διπλανό δωμάτιο.

H Lucia προσπαθούσε να διαβάσει το βιβλίο της αλλά το βλέμμα του Mateo δεν την άφηνε σε ησυχία. Της προκαλούσε νευρικότητα και αυτό ήταν δύσκολο να το κρύψει.
-Δεν αντέχω να με κοιτάς έτσι, ξέσπασε.
-Στενοχωριέμαι για σένα. Τόσα χρόνια...
Έγινε έξω φρενών.
-Τόσα χρόνια νομίζεις ότι αγαπούσα τον Ailber; Δεν είσαι καλά αγοράκι μου. Αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες και τα μυθιστορήματα. Άντε φύγε τώρα, με ενοχλείς.
-Παντρεύτηκες τον πατέρα μου ενώ αγαπούσες τον θείο!
-Με τον πατέρα σου δεν είχα ποτέ κανένα πρόβλημα, αγαπιόμασταν. Το θέμα ήταν άλλο, όμως ότι είχα να πω στο είπα.
-Θα πάω μια βόλτα.
-Πήγαινε. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μου αδειάσεις τη γωνιά.

Ο Hipolito ακολούθησε την Rebecca. Αυτή ήταν μια κίνηση που δύσκολα κάποιος θα την χαρακτήριζε λογική. Ήταν όμως ένας άνδρας θαρραλέος και ίσως να τον προκαλούσε η πιθανότητα να συζητήσει κάτι ήρεμα με την γυναίκα του, μια πιθανότητα που εμφανιζόταν μετά από τόσα χρόνια γάμου.
-Δεν σύναψα ποτέ σχέση με την Luáαn από τότε που παντρευτήκαμε.
Η Rebecca κοιτούσε έξω απ' το παραθυρο. Δε φαινόταν να ακούει.
-Rebecca!
-Δεν σε κατηγόρησα και ήρθες να απολογηθείς. Να το θεωρήσω ως ομολογία ενοχής;
-Δε θέλω να υποθέτεις πράγματα που δεν ισχύουν. Ίσως αυτό να ήταν πάντα το πρόβλημα στον γάμο μας. Ποτέ δε μιλήσαμε για όλα αυτά που μας απασχολούν σαν ανδρόγυνο. Βέβαια αυτό συνέβαινε γιατί με τον χαρακτήρα που έχεις κανείς δεν μπορεί να μιλήσει σοβαρά μαζί σου.
-Μάλιστα! Φταίω εγώ!
-Φταις, γιατί με όλες αυτές τις φωνές, τις υστερίες, δεν μου έδωσες τη δυνατότητα να σε πλησιάσω περισσότερο ψυχικά. Ο γάμος μας ήταν μια αποτυχία.
-Ο γάμος μας είναι μια αποτυχία γιατί υφίσταται ακόμα.
-Σωστά. Λάθος χρόνος.
-Πρώτη φορά το παραδέχεσαι. Γιατί; Μήπως θες να τον διαλύσουμε, για να συνεχίσεις χωρίς τύψεις τις τυχαίες συναντήσεις σου με την καμπαρετζού;
Κατάφερνε να μιλά σταθερά κρύβοντας την ένταση, όμως ένα δάκρυ που δεν ήθελε να κατέβει έλαμπε στα κιτρινοπράσινα μάτια της.
-Δε θα ήταν κακή ιδέα. Και να μιλάς με περισσότερο σεβασμό για την Luján! πρόσταξε
ο Hipolito και αποχώρησε. Αυτή τη φορά η Rebecca δεν τον ακολούθησε.

Γαλικία, Ισπανία.
Ο Leandro κοντοστάθηκε στην μισάνοιχτη εξώπορτα των Roca. Συνειδητοποίησε ξαφνικά πως ήταν νωρίς για επισκέψεις, η οικογένεια και το υπηρετικό προσωπικό θα κοιμούνταν ακόμα. Αν μπορούσε να επιλέξει και ο ίδιος θα βρισκόταν στο κρεβάτι. Το προηγούμενο βράδυ είχε ξενυχτήσει χορεύοντας με τις συμπαθητικές αλλά μάλλον ασχημούλες αδερφές του Brian. Τα κορίτσια είχαν οργανώσει μια γιορτούλα προς τιμήν των γενεθλίων της αγαπημένης τους θείας Evelyn που έφτασε από την Αγγλία χωρίς να την περιμένει κανείς. Είχαν περάσει καλά, μόνο που τον ενοχλούσε λίγο που τον κορόιδευαν για την αποστροφή του στο αλκοόλ.
-Leandro τι κοιτάς, πέρνα μέσα, άκουσε τη φωνή του κυρίου Jonatas που μόλις είχε σηκωθεί απ' την ξύλινη πολυθρόνα.
-Ευχαριστώ.
-Πώς και τόσο νωρίς από δω; Άσε ξέρω, έρωτας. Και η Claudia έχει σηκωθεί. Οι ερωτευμένοι ούτε τρώνε, ούτε κοιμούνται..
-Είναι εδώ η Claudia;
-Φυσικά, συμβαίνει κάτι;
-Όχι, ήθελα μόνο να τη δω.
-Κατά φωνή.
Η Claudia εμφανίστηκε ανυποψίαστη στη βεράντα. Χαιρετήθηκαν.
-Τον Felipe και τους φίλους του ώρες ώρες δεν τους αντέχω, άρχισε ο Leandro.
-Εγώ πάντα δεν τους αντέχω.
-Εγώ πάω να σας φέρω κάτι να πιείτε παιδιά, διέκοψε ο Jonatas με έναν τόνο που δεν σήκωνε αντίρρηση.
-Συγκεντρωθήκανε πρωί πρωί και τσακώθηκαν και με ξύπνησαν.
-Ναι; Γιατί μαλώσανε;
-Γιατί κάποιος σύντροφος είχε την γνώμη πως οι κολεκτίβες δεν πρόκειται να λειτουργήσουν. Μη σου πω ότι ήταν καλύτερα όταν έμενα με τον Manuel.
-Σαφώς, συμφώνησε η Claudia μετανιώνοντας την ίδια στιγμή.
-Θύμωσα και έκλεισα με δύναμη την πόρτα όταν έφυγα. Δεν ξέρω αν ήταν σωστό, στο κάτω κάτω είμαι φιλοξενούμενος.
-Μην το σκέφτεσαι. Ούτε ο Felipe ούτε οι φίλοι του είναι της προκοπής.
-Γιατί, έχουν κάποιες ιδέες για να βελτιώσουν τις κοινωνικές συνθήκες.
-Πίστεψέ με, περισσότερο τους ενδιαφέρει να βρουν τα πιο πολύπλοκα λεκτικά σχήματα για να κάνουν εντύπωση. Και νόμιζα ότι ξύπνησες νωρίς για μένα, συνέχισε λίγο παιχνιδιάρικα.
-Μα σε εσένα δεν ήρθα αμέσως;
-Ναι καλά...
-Μου αρέσουν τα μαλλάκια σου που μακραίνουν... θυμάμαι πόσο μακριά ήταν όταν γνωριστήκαμε, είπε ο Leandro γλιστρώντας τα δάχτυλά του στα μπροστινά της τσουλούφια, μια κίνηση που έπιασε το μάτι του Jonatas που έφερνε τις πορτοκαλάδες.
-Ναι, αλλά τώρα τα λούζω πιο εύκολα, απάντησε η Claudia και έφερε στο ίδιο σημείο το χέρι της απομακρύνοντας το δικό του.

La Bahía con las hadas.
H Noelia ήταν χαρούμενη γιατί η τεχνική υπηρεσία του δήμου είχε παραδώσει μέρος του χωματόδρομου που όταν ολοκληρωνόταν θα οδηγούσε στον κολπίσκο. Τη χαρά της δεν την συμμερίζονταν όλοι, μάλιστα δεν ήταν λίγοι αυτοί που γκρίνιαζαν ότι ο δήμαρχος αναλώνεται σε περιττά έξοδα αφού το έργο πέρα από δυο-τρεις χωρικούς που έτσι κι αλλιώς πήγαιναν από άλλο δρόμο στα χωράφια τους, δεν εξυπηρετούσε κανέναν. Ένα αδύνατο, κοκκινομάλλικο κοριτσάκι ποιος το υπολόγιζε αυτό το αλαφροΐσκιωτο! Ούτε καν η παρέα του που δεν έδειξε καμιά προθυμία να εγκαινιάσει τον δρόμο. Με τον Julio αποχαιρετήθηκαν μ' ένα φιλί στο στόμα, έπρεπε να βοηθήσει τον πατέρα του σε κάτι μαστορέματα στο σπίτι.
Έτσι μόνη της ευχαριστήθηκε τα 100 μέτρα του δρόμου που περπάτησε με την άνεση ενός μοντέλου της πασαρέλας και με τη χαρά ενός νηπίου που ξεφεύγει από την προσοχή των κηδεμόνων του απολαμβάνοντας την ελευθερία της κίνησης. Μετά βέβαια έπρεπε πάλι να περάσει από κακοφτιαγμένα μονοπάτια με τα αγριόχορτα να της γρατζουνούν τις γάμπες και τον κίνδυνο να παραπατήσει στα κατσάβραχα.  
Μόλις έφτασε στον κολπίσκο κοίταξε γύρω τα αγριολούλουδα και τα χωράφια και πήρε μια βαθιά ανάσα σα να ανάσαινε τον αέρα του για πρώτη φορά. Προχώρησε προς τον ύψωμα όπου βρισκόταν η κατοικία του Hipolito, κάνοντας στενάχωρες σκέψεις για τον μικρό Facundo και την θλιβερή όπως την φανταζόταν ιστορία της οικογένειας.
Εκεί τον είδε. Ήταν το ίδιο αγόρι που είχε συναντήσει την προηγούμενη φορά. Κοιταχτήκανε. Ούτε αυτός την είχε ξεχάσει. Της χαμογελούσε.
-Τι κάνεις πάλι εδώ Leandro;
Μα ήταν στο σπίτι του πατέρα του, τι ανόητη ερώτηση;
-Leandro;
-Δεν είσαι ο Leandro;
-Βλέπω ότι για κάποιον λόγο θα σε απογοήτευα αν δεν με λέγανε Leandro. Μπορείς λοιπόν να με λες Leandro. Εγώ θα σε λέω μικρό μου ξωτικό.
-Κι εγώ δε θα ευχαριστιόμουν καθόλου με το αστείο, απάντησε η Noelia σοβαρά. Όμως το σοβαρό της ύφος διασκέδαζε τον Mateo. Του φαινόταν πιο όμορφη.      
-Γιατί, εγώ τα ξωτικά τα φαντάζομαι μικρά και όμορφα όπως είσαι εσύ.  
-Λοιπόν Leandro;
-Ήρθα εδώ γιατί σκέφτηκα πως μπορεί να βρω κανένα κοριτσάκι με μαγιό.
Η Noelia σχεδόν πανηγύρισε από μέσα της, αν ήταν ερωτευμένη αυτό το σχόλιο θα την είχε κάνει να κοκκινίσει όμως δεν είχε αυτή την αντίδραση. Το τελευταίο που ήθελε αυτή την στιγμή που την απασχολούσαν τόσο τα μαθήματα και τα προσωπικά της θέματα (και τα προσωπικά των άλλων) ήταν να βρεθεί μπλεγμένη σε κανένα τρίγωνο απ' αυτά που ταλαιπωρούν τους εμπλεκόμενους και έχουν πάντα μοιραία κατάληξη όπως μάθαινε από τις ταινίες και τα μυθιστορήματα.
-Δεν είμαι τόσο αθώα για να σε πιστέψω.
-Λοιπόν... θα σου φανεί χαζό... αλλά ψάχνω πάλι τον κύριο Bosco.
Η Noelia ξαναχαμογέλασε.
-Και τι είναι αυτός ο κύριος Bosco, φάντασμα και δεν τον έχεις βρει ακόμη;
-Θα μπορούσες να τον πεις κι έτσι. Έχει άσπρο δέρμα, κόκκινα μαλλιά... όχι βέβαια πως έχω κάποιο πρόβλημα με όσους έχουν άσπρο δέρμα και κόκκινα μαλλιά.
-Οπότε ο κύριος Bosco είναι κάπου εδώ κοντά αλλά δεν μπορείς να τον βρεις.
-Υποθέτω.
-Σ' αυτό το σπίτι ψηλά δε μένει σίγουρα, εκεί μένει ο στριμμένος Hipolito Villareal.
-Όμως κάποτε εκείνο το σπίτι άνηκε στον θείο Bosco...
-Κάποτε. Και πώς έφτασες εδώ;
-Μου έχουν πει ότι μένει κοντά στον όρμο. Αλλά και την προηγούμενη φορά που έφτασα στον Όρμο δεν είδα κάποιο σπίτι.
Περπατούσαν γύρω από τον λοφίσκο.
-Φυσικά και υπάρχουν σπίτια στον όρμο, έλα να σου δείξω.
-Είσαι πολύ καλό μικρό μου ξωτικό.  
-Έτσι γεννήθηκα.
-Θα μπορούσε πάντως να έχει αξιοποιηθεί αρκετά η περιοχή. Ο όρμος και ο κολπίσκος είναι τα πιο όμορφα μέρη της πόλης.
-Ναι, αλλά ο κόσμος εδώ δεν πολυπατά. Φοβάται κάποια περίεργα πλάσματα...
-Εσύ είσαι θαρραλέα;
-Και πού ξέρεις ότι εγώ δεν είμαι στην πραγματικότητα ξωτικό;
-Τόσο ευγενικό και πρόθυμο ξωτικό;
-Μπορεί όλα αυτά να είναι παγίδα.
-Νομίζω ότι έχω τον τρόπο να διαπιστώσω αν είσαι από σάρκα και οστά.
Άπλωσε το χέρι του στο μπράτσο της, τραβώντας την στο πλευρό του. Τι θράσος που είχε! Του ξέφυγε και πέρασε μπροστά του χωρίς να τον κοιτά.
-Τα ξωτικά μπορεί να θυμώσουν όταν κάποιος εκμεταλλεύεται την καλοσύνη τους.
-Έχεις θυμώσει; Ξέρεις, θα ήθελα πολύ να γίνουμε φίλοι.  
-Αν φέρεσαι έτσι, το αγόρι μου δεν θα θέλει καθόλου να γίνω φίλη σου.
-Έχεις αγόρι; Τι αγόρι είναι αυτό που σε αφήνει μόνη στις ερημιές.
-Είναι ψηλός, με σγουρά μαλλιά και πολύ όμορφος. Πολύ πιο όμορφος από σένα. Και θα σου αποδείξω ότι εδώ δεν είναι ακριβώς ερημιά.
Έφυγε πάλι μπροστά του και του έκανε νόημα να την ακολουθήσει.
-Έλα από δω. Δεν φαίνεται καλά από τον δρόμο αλλά δεξιά υπάρχει παράδρομος. Βλέπεις εκεί κάτι σπίτια; Ίσως σε κάποια απ' αυτά να μένει ο κύριος Bosco.
-Σ' ευχαριστώ πολύ ξωτικό. Θα μου πεις πώς σε λένε;
-Όχι.
-Θα ήθελα να ξαναβρεθούμε. Θέλεις να έρθεις μετά σπίτι μου;
-Φυσικά και όχι.
-Μένω με τη μητριά μου. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε, να γνωριστούμε...
-Όσο σε έχω γνωρίσει μου είναι αρκετό, απάντησε χωρίς φανερή εχθρότητα η Noelia.  
-Εγώ θα ήθελα να σε ξαναδώ.    
-Αν θέλω θα σε βρω εγώ, είπε πάλι με βεβαιότητα που ξάφνιασε και την ίδια. Σαν κάποιος να της είχε βάλει λόγια στο στόμα της.
-Φυσικά, αυτή είναι μια ικανότητα των ξωτικών.
Ο “Leandro” χαμογελούσε. Πάντα χαμογελούσε.
-Σ' ευχαριστώ πολύ είπε και την αγκάλιασε σφιχτά και την φίλησε για αποχαιρετισμό.
Είχε απίστευτο θράσος!

Είχε βραδιάσει για τα καλά όταν μια άμαξα σταμάτησε στον όρμο. Ο αμαξάς βοήθησε μια καλοντυμένη παχουλή γυναίκα να βγει. Εκείνη του έκανε παρατήρηση γιατί βρήκε τις κινήσεις του άτσαλες και αμέσως τον διέταξε να ξεκουμπιστεί (δεν το είπε έτσι, έτσι έλεγε το ύφος της). Έπαιξε νευρικά με τα μαλλιά της, έσφιγγε το μικρό της τσαντάκι. Αν ήξερε πως στο ίδιο μέρος είχε συναντηθεί ο σύζυγός της με την πρώην ερωμένη του μπορεί να ήταν πιο νευρική. Πήγε κοντά στον νέο άνδρα που φαινόταν εδώ και ώρα να την περιμένει. Της άπλωσε τα χέρια και εκείνη έβαλε τις παλάμες τις στις δικές του.
-Rebecca...

Fin del capítulo.  

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue Mar 22, 2016 12:22 pm

Έτσι εξηγείται η αλλαγή στη συμπεριφορά της Ρεμπέκα, λοιπόν, έχει άλλη ασχολία και δεν πρήζει άλλο τον Ιππόλυτο. Πάλι καλά για εκείνον! Για την Ρεμπέκα μου ήρθε εικόνα. Claudia Islas με το βλέμμα το στριμμένο, ποιά άλλη;

Τι τον περιμένει τον Λεάντρο όταν γυρίσει στην Αργεντινή, θρασύς εν αγνοία του! Είχε δεν είχε, του βγήκε το όνομα.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue Mar 22, 2016 3:10 pm

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
Για την Ρεμπέκα μου ήρθε εικόνα. Claudia Islas με το βλέμμα το στριμμένο, ποιά άλλη;

Πέτυχες και την φωτογραφία  risa felicidades , μια ξινίλα όσο να ναι την βγάζει xixixi .

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Apr 03, 2016 2:45 pm

Capítulo 47

-Δε θα έπρεπε να βρίσκομαι εδώ.
Ο Demetrio απομακρύνθηκε λίγο.
-Δε σε ανάγκασα να έρθεις Rebecca.
-Με τον τρόπο σας ναι.
Έκανε μια κίνηση σα να τίναζε κάτι απ' τη ζακέτα της.
-Ελάτε τώρα... Για να έρθεις σημαίνει ότι ήθελες να έρθεις.
-Δε θέλω να το ερμηνεύσετε λάθος. Αγαπώ τον άνδρα μου. Πάντα αγαπούσα τον Hipolito. Αυτός όμως... Αυτή η τραγουδιάρα είναι εδώ κι αυτός την βλέπει.
-Πιστεύεις ότι ο Hipolito σε απατά;
Ο τόνος του γιατρού ήταν φιλικός. Μιλώντας με την Rebecca ενάλλασσε τον ενικό με τον πληθυντικό και τώρα ο πρώτος προφανώς του φαινόταν καταλληλότερος για να προσεγγίσει την “ασθενή”.
-Δεν ξέρω... Ο Hipolito είναι αυστηρών αρχών. Πιστεύει στον θεσμό της οικογένειας, δε θα έκανε κάτι... Τον έχω κατηγορήσει πολλές φορές αλλά δεν εννοούσα αυτά που έλεγα... Βέβαια νεότερος δεν ήταν τόσο αυστηρών αρχών για να γυρίζει στα καταγώγια. Έχουν κι ένα παιδί μαζί, πρόσθεσε την τελευταία φράση με μια υποψία λυγμού.
-Ένα παιδί δεν μπορεί να ενώσει δυο ανθρώπους που δεν αγαπιούνται. Πιστεύεις ότι την αγαπά;
-Είναι τόσο φθηνή... Δεν είναι της τάξης μας, είναι μια παλιογυναίκα. Κι όμως μου είπε να μιλάω γι αυτήν με σεβασμό. Αυτός που ήταν ο πρώτος που την κατηγορούσε. Τι άλλαξε;
-Υποψιάζεσαι λοιπόν ότι ακόμα την αγαπά. Ότι ίσως τώρα που συναντηθήκανε ξύπνησε ο έρωτας ο παλιός μέσα του.
-Μα είναι παράλογο γιατρέ. Πως να αγαπά αυτήν; Εμείς ταιριάζουμε περισσότερο.
-Ποιοι εμείς;
-Εγώ και ο Hipolito. Σας παρακαλώ!
-Ξέρεις Rebecca... Κάθε άνδρας και κάθε γυναίκα θέλει να βρει τον άνθρωπό του, το άλλο του μισό. Αν βρει έναν άνθρωπο ν' αγαπά και να ταιριάζει λίγη σημασία έχει από ποια τάξη είναι αυτός ο άνθρωπος, αν έχει λεφτά, αν είναι όμορφος ή άσχημος, αν το περιβάλλον του τον εγκρίνει.
-Και η σύζυγος; Τα δικά μου αισθήματα δε μετράνε γιατρέ;
-Μιλούσα γενικά. Ο γάμος σας καταλαβαίνω ότι είχε πάντα προβλήματα. Δεν σκεφτήκατε ποτέ να μείνετε ελεύθερη να βρείτε το άλλο σας μισό;
-Και με ποιό δικαίωμα... θα το θέλατε αυτό γιατρέ;
-Δεν έχει σημασία, δεν σκέφτομαι το όποιο δικό μου όφελος. Μία από τις καταστάσεις που δυσκολεύομαι περισσότερο να ερμηνεύσω είναι το βόλεμα στην δυστυχία. Πόσοι άνθρωποι δεν ευτυχούν μόνο εξαιτίας αυτού του βολέματος.
-Σας είπα ότι είμαι δυστυχισμένη; Αν έχω προβλήματα με τον γάμο μου αυτό δε σημαίνει...
-Δε σημαίνει ότι ποτέ θα τον διαλύατε. Εντάξει. Και εμένα δεν με χρειάζεστε.
Η Rebecca κοίταξε προς το σπίτι που είχε πρόσφατα αγοράσει ο Hipolito.
-Σταθήτε γιατρέ.
-Νοιώθετε ότι είναι εκεί και σας βλέπει; Έχετε τύψεις;
-Όχι δε με βλέπει. Έχω το κλειδί. Συνοδέψτε με σας παρακαλώ.
Πιάστηκαν χέρι χέρι. Φτάνοντας στην εξώπορτα ο Demetrio πήγε να την φιλήσει.
-Όχι, θα με απατήσει πρώτα αυτός.
Άλλος μετά από αυτή την δήλωση θα είχε φύγει. Ο Demetrio την κοίταξε πάλι ερευνητικά.
-Μα γιατί Rebecca; Για να έχεις ένα ηθικό πλεονέκτημα χωρίς αξία;
-Πηγαίνετε παρακαλώ, απάντησε με όλη της την ψυχρότητα. Λες και δεν ήταν η ίδια γυναίκα που του μίλαγε για τα προσωπικά της θέματα πριν λίγο. Και ο γιατρός έφυγε.

H Noelia σηκώθηκε νωρίς το πρωί. Έφαγε λίγο. Μετά πήρε την αδερφή της να κάνουν έναν περίπατο.
-Αν θες μπορούμε να πάμε στον κολπίσκο, πρότεινε η Luz καθώς πλησίαζαν στον καινούργιο χωματόδρομο. Είχε προσέξει την κακή διάθεση της Noelia, περπατούσαν τόση ώρα και δεν είχε πει λέξη.
-Στον κολπίσκο; Όχι. Δε θα ξαναπάω εκεί.
-Γιατί; Συνέβη κάτι; Μη μου πεις ότι σου επιτέθηκε κανείς; Στο έχω πει πως δεν πρέπει να γυρνάς μόνη σου ο κόσμος έχει γίνει επικίνδυνος.
-Όχι δεν μου επιτέθηκε κανένας. Είδα τον Leandro... όχι δεν πρέπει να είναι ο Leandro... είπε όμως ότι ζει με τη μητριά του. Τέτοια σύμπτωση να έχει μητριά όπως ο Leandro; άρχισε να μουρμουρίζει η Noelia.
-Noelia τι λες;

-Τι μου κρύβεις Mateo;
O Mateo δεν συνήθιζε να ξυπνά νωρίς, αυτή τη φορά όμως το είχε παρακάνει. Κοίταζε προβληματισμένος τη Lucia που μόλις είχε εισβάλει στο δωμάτιο.
-Τίποτα. Άσε με να κοιμηθώ.
-Δε θα μ' αποφύγεις, σε ξέρω καλά. Πες μου τι συμβαίνει.
-Βρήκα τον Bosco.
-Βρήκες τον Bosco; Και γιατί δε μου είπες τίποτα; Για το Θεό είναι δυνατόν, ξέρεις πόσο καιρό...
-Βρήκα που μένει δηλαδή, την διέκοψε. Δε τον είδα.
-Δεν ξέρεις να λες ψέματα Mateo.
-Εντάξει, τον είδα... Χάρηκε που με είδε αλλά εσένα δε θέλει να σε ξαναδεί. Λυπάμαι Lucia.  

-Γύρισες κιόλας; Βλέπω δεν σου παίρνει πολύ καιρό να σκεφτείς, ειρωνεύτηκε ο Hipolito την σύζυγό του μόλις την είδε να μπαίνει από την πόρτα που της είχε ανοίξει η Caterina στο σαλόνι. Δεν σήκωσε καν το βλέμμα από την εφημερίδα.
-Θα ήθελες να μείνω σε εκείνες τις ερημιές να σου αφήσω το πεδίο ελεύθερο; Η Rebecca φαινόταν να είχε ξαναβρεί την φόρμα της. Πάντως επιλήφθηκα τα θέματα του σπιτιού.
-Αλήθεια πώς σου φαίνεται το σπίτι;
-Δεν είναι κι άσχημο.
-Πάντως δε μου αρέσει να πηγαίνεις εκεί μόνη με νεαρούς. Είμαστε παντρεμένοι και έχω μια υπόληψη.
-Ποιός... μα ποιός... δεν μπορείς να κάθεσαι να ακούς τον κάθε ψεύτη... ψέλλισε ταραγμένη η Rebecca.
-Ησύχασε, κανείς δε μου είπε τίποτα. Μια χαρά είναι το μέρος για παράνομα ζευγαράκια. Έχω καταλάβει ότι εδώ και καιρό παίζεται κάτι πίσω από την πλάτη μου.
-Φυσικά εσύ ξέρεις καλύτερα ποιό είναι το κατάλληλο μέρος για παράνομα ζευγάρια. Γι αυτό δεν αγόρασες το σπίτι;
-Φυσικά. Τι πιο λογικό από το να βρίσκομαι με την υποτιθέμενη ερωμένη μου στο σπίτι που έχω με τη σύζυγό μου.
-Στο κάτω κάτω εγώ θα είχα κάθε λόγο ως γυναίκα να στραφώ αλλού αφού ο άνδρας μου δε μου έδωσε ποτέ την πρέπουσα σημασία.
-Είσαι απίστευτη. Μετά από τόσες άδικες κατηγορίες, τώρα για το ίδιο αδίκημα προσπαθείς να βγεις κι από πάνω.
-Εγώ δε σε απάτησα. Εγώ σε αγάπησα πολύ Hipolito, απάντησε η Rebecca μέσα από λυγμούς.
Ο Hipolito σηκώθηκε και πήγε προς το μέρος της.
-Θα σου έλεγα να συζητήσουμε όταν θα είσαι ήρεμη. Αλλά αφού δεν είσαι ποτέ... Το σκέφτηκα πολύ καλά. Κάποια πράγματα πρέπει να διαλύονται πριν να είναι πολύ αργά. Τώρα δεν ωφελούν οι κατηγορίες. Προσπαθήσαμε κι οι δυο. Προσπαθήσαμε πολύ και για πολλά χρόνια.
-Μη μ' αφήνεις Hipolito... Τι σου έκανα; Ήθελα να είμαι μια καλή σύζυγος για σένα, προσπάθησα... Και τα παιδιά...
-Δεν είναι πλέον παιδιά. Ωστόσο θα μπορούσαμε να δώσουμε ένα περιθώριο... για κοινωνικούς λόγους. Και για τον Facundo σαφώς.
-Ο Facundo δε θα τ' αντέξει.
-Θα του το φέρουμε σιγά σιγά και θα το αποδεχτεί. Είναι μια χαρά παιδί, τι περιμένεις να κάνει, ν' αυτοκτονήσει;
-Αν για ένα πράγμα ήμουν σίγουρη στη ζωή μου είναι ότι θα μέναμε μαζί για πάντα, κλαψούρισε η Rebecca.
O Hipolito αδιάφορος ξανάπιασε την εφημερίδα.

Είχαν φτάσει στον κολπίσκο περνώντας τον χωματόδρομο και βαδίζοντας ανάμεσα σε κοτρόνες και δέντρα. Ο Mateo κοίταξε γύρω.
-Ψάχνεις κανέναν κι εσύ;
-Όχι...
Η κοκκινομάλλα αυτή την φορά δεν ήταν εδώ. Αλλά και η Lucia σταμάτησε για λίγο.
-Τι τρέχει;
-Τίποτα, κουράστηκα.
Θα μπορούσαν να είχαν πάρει μια άμαξα που θα τους μετέφερε στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο του όρμου. Εκείνη όμως βιαζόταν. Βιαζόταν να τον δει. Και τώρα τον έβλεπε να παίζει με την αδερφή της, να φιλιούνται και να χαϊδεύονται, μέχρι να τα δει όλα αυτά αρνιόταν να τα πιστέψει, είχε πειστεί πως όλα ήταν μια παράσταση στημένη ποιος ξέρει για ποιον λόγο. Οι αναμνήσεις πρόβαλαν ολοζώντανες. Απ' το μέρος δεν είχε αλλάξει τίποτα.
-Πάμε Mateo.
Έσφιξε το μπράτσο του.
-Θα πρέπει να περάσουμε αυτό το ύψωμα αλλά μην ανησυχείς, υπάρχει ένα μονοπάτι. Μου το έδειξε μια κοπέλα.
-Φυσικά, μια κοπέλα...
-Μετά το μονοπάτι δεν έχουμε πάρα πολύ δρόμο.    
Προχώρησαν. Που και που ο Mateo έλεγε καμιά κουβέντα αλλά η Lucia έμενε αμίλητη.
-Μου είχες πει δεν έχουμε πολύ δρόμο, διαμαρτυρήθηκε μετά από κάποια ώρα.
-Σε σχέση με όσο είχαμε διανύσει. Μη γκρινιάζεις φτάνουμε.
-Που να προσέξει κανείς αυτές τις παράγκες...
-Αυτό είναι το σπίτι. Αλλά δε μας περιμένει. Πάω να χτυπήσω.
-Θα έρθω μαζί σου.
-Ανυπομονείς να τον δεις ε;
-Mateo σταμάτα τις ανοησίες, δεν είναι η ώρα.  
-Μάλλον δεν είναι εδώ.
-Ξαναχτύπα.
-Να χτυπήσω, αλλά αν δεν είναι δε θα ανοίξει.
-Πήγαινε να ρωτήσεις τους γείτονες.
Η πρώτη επαφή με τους γείτονες δεν ήταν ενθαρρυντική. Μια κυρία του μίλησε απότομα επειδή είχε άρρωστη κόρη και δεν την ένοιαζε για τον Bosco. Στο δεύτερο σπίτι δεν του άνοιξε κανείς. Μόνο την τρίτη φορά απέσπασε την πληροφορία ότι ο Bosco θα γυρνούσε αύριο από το Puerto Lobos.
-Θα τον περιμένω.
-Μέχρι αύριο;!
-Μπορεί να λένε ψέματα.  
-Εγώ θα φύγω.
-Εσύ κάνε ό,τι θες, δε σε χρειάζομαι.
-Αν πάντως αργήσεις θα γυρίσω να σε πάρω με το ζόρι, προειδοποίησε ο Mateo και  κατευθύνθηκε στον κολπίσκο.

Λίγες μέρες μετά.
Γαλικία, Ισπανία.
Η Claudia και η Sandra ήταν μόνες τους. Κάνανε το διάλειμμα τους αγναντεύοντας τη θέα απ' τη βεράντα.
-Κοίτα, ο Manuel και η Patricia!
-Το ξέρουν όλοι αυτό πια Sandra.
-Δε σ' ενδιαφέρει καθόλου;
-Όχι, τι να μ' ενδιαφέρει;
-Αρκετές φορές είχα την εντύπωση πως η Beatriz ήθελε να σας τα φτιάξει.
-Εγώ με τον Manuel; Δεν έχω ακούσει κάτι πιο αστείο, σχολίασε άκεφα η Claudia.
-Κρίμα, εμένα πάντα μ' αρέσανε οι σχέσεις που ξεκινούν από μια κόντρα. Όπως στα μυθιστορήματα!
-Άλλο τα μυθιστορήματα άλλο η ζωή, απάντησε η Claudia γέρνοντας στην κούνια που ο Jotanas είχε μεταφέρει απ' τον κήπο στην βεράντα ικανοποιώντας ένα ακόμα καπρίτσιο της Beatriz. Είχε κουραστεί αρκετά και η ζέστη της ημέρας της έφερνε νύστα. Σαν όνειρο θυμήθηκε τον τελευταίο της καυγά με τον Manuel. “Τουλάχιστον εσύ δεν είσαι υποκριτής σαν τον Felipe, δε με χωνεύεις και το δείχνεις ξεκάθαρα” είχε συμπεράνει κι εκείνος είχε απαντήσει με κάποια αμηχανία “που ξέρεις μπορεί υποκρίνομαι κι εγώ, ίδια οικογένεια είμαστε” και μετά δε θυμόταν αν είπαν κάτι άλλο, κάπου εκεί είχε λήξει η συνομιλία τους.
-Αλλά ούτε με τον Leandro γίνεται τίποτα, επέμεινε η Sandra.
-Μια χαρά είμαστε κι έτσι. Τώρα λέει ότι του αρέσω αλλά μόλις ξαναδεί την Sophie... φοβάμαι θα την ξαναερωτευθεί. Ασχολήσου με τα δικά σου Sandra.
-Αυτό είναι το πρόβλημα δεν υπάρχουν δικά μου. Και πώς σου φαίνεται που ο μπαμπάς της Patricia την άφησε να κάνει μόνη διακοπές εδώ; Είναι πολύ αυστηρός.
-Αλλά την αγαπά, θέλει να είναι χαρούμενη. Έτσι φαντάζομαι. Κάποιες φορές ήθελα κι εγώ να έχω μπαμπά. Αλλά να μ' αγαπάει.    

La Bahía con las hadas.
-Mateo, πως μπαίνεις έτσι στο δωμάτιό μου;
Η Lucia δεν είχε τρομάξει από την πόρτα που άνοιξε ξαφνικά, ανακάθισε όμως στο κρεβάτι θυμωμένη από την απρόσμενη επίσκεψη.
-Ξέρεις τι ώρα είναι;
-Ό,τι ώρα και να είναι ήξερα ότι δεν κοιμόσουν.
-Και εσύ που γύριζες πάλι Mateo;
-Ήμουν με έναν καινούργιο φίλο, τον Lucio. Έμαθα πως η Luján Solari βρίσκεται εδώ , πήγα να δω και...
-Δε με ενδιαφέρει. Ούτε για την Solari, ούτε για αυτόν τον Lucio, ούτε για κανέναν.
-Φυσικά. Εσένα σε νοιάζει μόνο ο Ailber Bosco.
-Ο καλός σου θείος, σάρκασε η Lucia. Η πρότασή μου είναι εξαιρετική αλλά αυτός είναι ένας ηλίθιος, ένας ηλίθιος...
Όταν γύρισε το κεφάλι να δει τον Mateo, εκείνος δεν ήταν εκεί. Παράξενος νέος...

Γαλικία, Ισπανία.
Εισερχόμενος στη βεράντα ο Jonatas κοίταξε τρυφερά την Claudia που απολάμβανε τον ήλιο σχεδόν ξαπλωμένη με τα μάτια κλειστά. Αν πλησίαζε τους γυμνούς ώμους και τα μπράτσα περισσότερο θα μύριζε το άρωμα του αλατιού που είχε μείνει στο σώμα της από το πρωινό μπάνιο.
-Ω με συγχωρείτε...
-Σε ξύπνησα;
-Όχι...
-Δεν πειράζει, έχεις κι εσύ δικαίωμα να χαίρεσαι το καλοκαίρι.
-Ευχαριστώ κύριε.
-Ίσως σου φανεί περίεργο Claudia. Είμαι ευχαριστημένος με τη ζωή μου, αλλά βλέποντας εσένα τώρα... κατάλαβα πως δεν είμαι πια νέος. Δεν είμαι τόσο νέος...
-Μα τι λέτε;
-Σε λίγο θα θυμίζω τον Contreras, συνέχισε γελώντας. Αυτόν μάλιστα, τον είχαν πειράξει τόσο τα χρόνια που περνούν... Κι εγώ τώρα το συνειδητοποίησα... Δεν πειράζει που δεν καταλαβαίνεις Claudia, πήγαινε να ξεκουραστείς τώρα.

La Bahía con las hadas.
Ήταν πολύ νωρίς. Πολύ νωρίς για ραντεβού, πολύ νωρίς ακόμα και για να σηκωθεί απ' το κρεβάτι κάποιος που έχει συνηθίσει να δουλεύει νύχτα. Παίρνοντας όμως απ' την πανσιόν το τηλεφώνημα του Hipolito η Luján είχε τρέξει στον Όρμο χωρίς καν να το σκεφτεί.
-Έχεις να μου πεις κάτι για τον Leandro;
-Όχι, για τον Leandro ό,τι ήταν να σου πω το είπα.
-Τότε;
-Σε κάλεσα να μιλήσουμε για μας, απάντησε ο Hipolito για πρώτη φορά με μια ανεπαίσθητη αμηχανία.
-Για μας;
-Σε παρακαλώ μην κάνεις την ηχώ, με εκνευρίζει. Φυσικά για μας. Δεν είμαστε παιδιά και δεν ωφελεί να κρυβόμαστε. Αυτό που συμβαίνει είναι ηλίου φαεινότερον.
-Ηλ... πρόφερε η Luján αλλά αμέσως σταμάτησε. Δεν ήθελε να τον εκνευρίσει.
Ο Hipolito πλησίασε αποφασιστικά και την έκλεισε με τον ίδιο δυναμισμό στην αγκαλιά του. Δεν φαινόταν να ενεργεί χωρίς να σκέφτεται αλλά έχοντας πλήρη συνείδηση των κινήσεών του. Ανταποκρίθηκε στο φιλί του με πάθος.

Fin del capítulo.    

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Apr 06, 2016 5:55 am

Επιτέλουςςςςςςςςςphdaw ap' thn xara m bravo erwtas agapi abrazo pyrotexnhmata

Όσο για τη Ρεβέκκα, τέτοια που είναι, δεν μπορώ να τη λυπηθώ. Ας πρόσεχε τη συμπεριφοά της! Βέβαια, και πάλι έχει το γιατρό (τι γούστο αυτός ο άνθρωπος!) για να κλάψει στον ώμο του αν χρειαστεί ή για να του τσακίσει τα νεύρα, καλύτερα.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Apr 07, 2016 10:59 am

Ξαναείδα πριν λίγες μέρες το Όταν έρχονται τα σύννεφα και νομίζω βρήκα την ηθοποιό που πλησιάζει περισσότερο στην Rebecca. Débora Bloch (η Rebecca περιγράφεται πιο χοντρή και με κίτρινα μάτια αλλά τι να γίνει, δε μπορούμε να τα έχουμε κι όλα).

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Apr 07, 2016 11:47 am

Φοράει και ρούχα κατάλληλα για την εποχή της! Κι αυτό το βλέμμα το υπεροπτικό...
Ποιά σειρά είναι το "Όταν έρχονται τα σύννεφα";
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Apr 07, 2016 11:56 am

Δεν είναι σειρά αλλά ταινία.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Apr 14, 2016 3:21 pm

Capítulo 48

Κάποια στιγμή κατάφερε να τον απωθήσει. Ή ίσως να μην έγινε έτσι. Το μικρό λευκό της χέρι είχε σπρώξει το στήθος του, αυτό ήταν σίγουρο. Ήταν δυνατόν αυτή η κίνηση να έκανε τον Hipolito να σταματήσει; Ίσως σταμάτησαν γιατί λίγο ακόμα και τα φιλιά θα τους έπαιρναν την αναπνοή.
Απομακρύνθηκε. Ίσιωσε το σώμα και τον κοίταξε κατάματα προσπαθώντας να φαίνεται αγέρωχη. Αλλά δεν ήξερε τι να πει σε κάποιον που έλεγε πως μισούσε πριν ελάχιστες όμως στιγμές του είχε δείξει πως τον λάτρευε.
-Δεν είμαστε σε πόλεμο Luján, εγώ μπορώ να σε βεβαιώσω πως δεν θέλω πια να μάχομαι εσένα, είπε ο Hipolito σα να διάβασε τις σκέψεις της. Η φωνή του ακούστηκε δυνατή και σταθερή. Και τρυφερή. Όπως ο τρόπος που την κοίταζε.
-Το ξέρεις πως αυτό δεν είναι σωστό.
Πήγε κοντά της, την αγκάλιασε απ' τους ώμους, το δυνατό του χέρι βρισκόταν κάτω απ' το στήθος της, τα χείλη του στο πλάι του προσώπου πάνω απ' το αριστερό της μάγουλο. Ένα ακόμα φιλί, μικρό αυτή τη φορά.
-Μέχρι τη στιγμή που σε ξαναείδα δεν είχα καταλάβει πόσο μου είχες λείψει. Εσύ με σκεφτόσουν καθόλου Luján;
-Μερικές φορές... Όχι και τόσο.
Γύρισε πάλι προς το μέρος του.
-Και τώρα τι θέλεις από μένα; Να γίνω ερωμένη σου, μήπως άρχισες να βαριέσαι τη συζυγική ζωή;
-Αυτός ο γάμος σύντομα θα λυθεί. Ήδη έχουμε μιλήσει με την Rebecca για διαζύγιο.
-Για διαζύγιο; Σε είχα... για πιο παραδοσιακό.
-Ούτε εγώ περίμενα να φτάσουν εκεί τα πράγματα. Τώρα δε γίνεται αλλιώς.
-Κι άλλες φορές μου είχες δώσει υποσχέσεις Hipolito. Που δεν εκπληρώθηκαν ποτέ.
-Εγώ είχα σκοπό να κρατήσω τις υποσχέσεις μου. Πολύ βολικά ξεχνάς πως αυτό που μας χώρισε δεν ήταν η οικογένειά μου ή ο περίγυρός μας ούτε ήταν δικό μου το λάθος ασφαλώς.
-Δεν είναι δυνατόν! Ακόμα πιστεύεις... η Luján διέκοψε τη φράση της αγανακτισμένη.
-Έχουν περάσει πολλά χρόνια και δεν αξίζει να το συζητάμε. Θα πεις σ' αυτόν τον Lucio να χωρίσετε και θα συνεχίσουμε μαζί, διέταξε ο Hipolito.
-Να πω στον Lucio... είναι δυνατόν, έχεις ιδέα τι σημαίνει ο Lucio για μένα;
-Αν εδώ και τόσο καιρό δεν τον έχεις παντρευτεί υποθέτω όχι και πάρα πολλά. Είναι ακόμα νέος και το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να τον αφήσεις ώστε να προχωρήσει με τη ζωή του. Να βρει μια γυναίκα που να τον αγαπά, να φτιάξει μια οικογένεια...
-Ω, τι αλτρουισμός, ειρωνεύτηκε η Luján προσπαθώντας να χαμογελάσει.
-Από την πρώτη στιγμή τον αντιπάθησα, για να είμαι ειλικρινής τον μισούσα. Όμως τι θα μπορούσα να του καταλογίσω; Για να είμαι δίκαιος φέρθηκε σαν κύριος όσον αφορά εσένα...
-Πάντα ήταν κύριος ο Lucio.
-Φαίνεται έντιμος και αν δεν έχει εσένα τότε κι εγώ δεν έχω κάτι εναντίον του.
-Έχουν περάσει πολλά χρόνια Hipolito. Το είπες κι εσύ. Για κάποιον λόγο χωρίσαμε τότε.
-Και για κάποιον λόγο μας δίνει μία ακόμα ευκαιρία η ζωή. Θες να την χάσουμε κι αυτήν; Φιλάς τον Lucio όπως φιλούσες πριν λίγο εμένα;
-Όχι. Αλλά αυτό συμβαίνει γιατί τον Lucio τον φιλάω κάθε μέρα.
-Αλλά θα σταματήσει αυτό.
-Φοβάμαι πως παραλογίζεσαι.
-Θες να σε παρακαλέσω, να τρέχω πίσω σου Luján; Θέλεις να με εκδικηθείς;
-Δε μ' ενδιαφέρει, αυτό δε θα μου δώσει καμιά ευχαρίστηση. Εσύ πρέπει να καταλάβεις πως εδώ και πολλά χρόνια έχω εγκαταλείψει τον ρόλο της κομπάρσας και στις παραστάσεις και στην ιδιωτική μου ζωή.
-Ομολογώ πως θα χρειαστεί αρκετός χρόνος για να επισημοποιήσουμε τον δεσμό μας. Η κατάσταση είναι λεπτή ο...
-Πόσο με εκνευρίζει αυτή η σιγουριά σου!
-Άκουσε κάτι αγάπη μου. Αυτά που λες τα έχω σκεφτεί κι εγώ. Πως είναι παράλογο, μια τρέλα να θέλω να είμαι μαζί σου, το σκέφτηκα άπειρες φορές. Και πήρα την εντελώς αντίθετη απόφαση από εκείνη που μου υπαγόρευε η κοινή λογική. Και είμαι σίγουρος για την ανταπόκρισή σου γιατί η ζωή μου δε θα έχει κανένα νόημα χωρίς εσένα. Ναι, μη με κοιτάς έτσι. Αυτά τα λόγια τα τόσο τετριμμένα, που μπορεί να έχεις τραγουδήσει κι εσύ, εγώ τα εννοώ. Και δεν μπορώ να πιστέψω πως θα ζήσω μια ζωή χωρίς νόημα.
-Σταμάτα επιτέλους τις βλακείες. Έχεις τη γυναίκα σου, τους γιους σου, τον Facundo και τον Leandro.
-Αγαπώ τον Leandro αλλά δε μου αρκεί.
-Δεν πιστεύω να περιμένεις να σε πιστέψω.
-Ξέρω πως δεν είμαι καλός στα ρομαντικά λόγια. Θα το θυμάσαι. Θυμάσαι που φοβόσουν τις νεράιδες; ρώτησε μετά από μια παύση.
-Ναι, αλλά στον κολπίσκο.
-Θες να πάμε;
-Πρέπει να φύγω.
Ο Hipolito πέρασε τα δάχτυλά του στα μαλλιά της χαλώντας της το προσεγμένο χτένισμα. Ανατρίχιασε.
-Οι νεράιδες θα είχαν κάθε λόγο να ζηλεύουν εσένα, είσαι πανέμορφη.
-Φτάνει Hipolito.
-Κατά τις λαϊκές δοξασίες μπορεί κάποιον να κάνει δική του μια νεράιδα αν της πάρει το μαντήλι. Τελικά είναι πιο εύκολο να αποκτήσεις μια νεράιδα. Αν δεν έχω το μαντήλι σου, έχω τουλάχιστον ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς σου;
-Ένα πολύ μικρό. Για τον Leandro.  

Γαλικία, Ισπανία.
Η Paola, o Jonatas, η Beatriz και η φιλοξενούμενη Patricia έπαιρναν το πρωινό τους με την ίδια νωχελική διάθεση που τους χαρακτήριζε όλη την διάρκεια των διακοπών.
-Claudia, δεν πιστεύω να σε πειράζει να μείνεις σπίτι αυτό το βράδυ. Θα έρθει ο Peralta και θα ήθελα να του κάνουμε το τραπέζι, είπε ο Jonatas στην κοπέλα που σέρβιρε το ψωμί.
-Φυσικά και όχι κύριε.
-Είναι ο Juan εδώ αγάπη μου; ρώτησε η Paola.
-Ναι, για ολιγοήμερες διακοπές, ο καημένος...
-Γιατί τον λες καημένο μπαμπά; ρώτησε η Beatriz.
-Γιατί απογοητεύθηκε πολύ που η Sophie τον απέρριψε και παντρεύτηκε τον Contreras. Αλλά τα ξέρεις καλύτερα γλυκιά μου.
-Και ποιος δεν έχει περάσει από μια τέτοια απογοήτευση. Θα το ξεπεράσει όμως γρήγορα πιστεύω, ευχήθηκε η Paola.
-Φυσικά. Δεν είπα ότι θα πάει να μονάσει. Αλλά στενοχωρήθηκε πολύ. Ειδικά όταν έμαθε για τον Eduardo και την Sophie. Εδώ που τα λέμε είχε δίκιο. Δεν είναι ταιριαστό ζευγάρι. Ενώ ο Juan είναι και ωραίο παιδί και καλό...
-Αν πάντως τα λέτε αυτά για να τα ακούω εγώ, να ξέρετε ότι δεν μου αρέσει να παίρνω τα αποφάγια άλλης, δήλωσε χαμογελώντας η Beatriz.
-Εσύ είσαι ακόμα μικρούλα για να σε παντρέψουμε, απάντησε ο Jonatas. Και να ξέρεις ότι όλοι παίρνουμε τα αποφάγια κάποιου... ακόμη και στην αγάπη.

O Leandro ξύπνησε για μια ακόμα φορά από την βαβούρα της παρέας του Felipe. Πήγε στην κουζίνα, βρήκε λίγο ψωμί με αλλαντικά. Δεν είχε σκοπό να διαμαρτυρηθεί για την φασαρία, αν και πάλι το είχαν παρακάνει! Όμως όταν μπήκε στο σαλονάκι ο Felipe ήταν αυτός που του απευθύνθηκε με λόγια πειραχτικά που δεν ήταν σίγουρος αν έκρυβαν κάποια διάθεση υποτίμησης και θυμού.
-Βιάζεσαι να πας στην Claudia πάλι; Ωραίες σκοτούρες έχεις κι εσύ, δε λέω... Είναι  ένα είδος ευτυχίας να αγνοείς ό,τι συμβαίνει γύρω σου και να ασχολείσαι μόνο με κορίτσια.
-Με τι θες ν' ασχοληθώ; Μ' αυτά που λέτε εσείς; Λοιπόν αν καίγεσαι για την γνώμη μου, θα σου πω πως αυτά που λέτε είναι ανεφάρμοστα. Ενώ αναγνωρίζεται πως η κοινωνική κατάσταση είναι κακή, μιλάτε για το μέλλον λες και αυτό θα προκύψει ανεξάρτητα από το παρελθόν και το παρόν, αλλά από μια κατάσταση ιδεατή. Να σας το αναλύσω...

Η Claudia κοίταξε πάλι απ' το παράθυρο, περιμένοντας να δει τον Leandro. Δεν είχαν κάποιο ραντεβού αλλά είχε συνηθίσει να τον βλέπει καθημερινά και μάλιστα σχετικά νωρίς και η καθυστέρησή του της κακοφαινόταν.
-Claudia...
-Ναι κύριε.
-Πρόσεξα πως σε δυσαρέστησαν όσα είπα για τον Eduardo, παρατήρησε ο Jonatas.
-Να σας πω... η αλήθεια είναι πως δε μ' αφορά, απάντησε έκπληκτη που ο εργοδότης της το είχε καταλάβει.
-Κάτσε λίγο να μιλήσουμε. O Eduardo είναι φίλος μου. Αυτό δε σημαίνει πως επειδή είναι φίλος μου θα πρέπει να συμφωνώ με όσα κάνει.
Σταμάτησε περιμένοντας να πει κάτι η Claudia.
-O κύριος Contreras με έχει βοηθήσει πολύ, είπε εκείνη τελικά. Για όλα τα άλλα δεν ξέρω, είναι προσωπικά του θέματα.
-Δεν είναι κακός άνθρωπος. Και παντρεύτηκε μια κοπέλα πανέμορφη αυτό δεν το συζητώ. Απλώς πιστεύω... πως σε αυτή την περίπτωση εκείνος είναι το θύμα.  
-Γιατί το λέτε, πιστεύετε πως η Sophie... είναι κακός άνθρωπος;
-Δεν χρειάζεται να είναι κακιά, μη το δραματοποιείς τόσο, απάντησε εκείνος με ένα χαμόγελο. Και σοβάρεψε αμέσως. Δεν πιστεύω ότι ο γάμος θα έχει καλή κατάληξη. Δυστυχώς.
-Μη το λέτε αυτό.
-Είσαι προληπτική Claudia;
-Ναι, λίγο... Μα γιατί να ανησυχείτε, είναι δύο άνθρωποι που παντρεύτηκαν... γιατί θέλουν να είναι μαζί υποθέτω. Τι σημασία έχει η ηλικία; Και από όσο ξέρω η Sophie δεν είναι φτωχή, θα αποφάσισε χωρίς πίεση.
-Υπάρχουν πολλών ειδών πιέσεις και πολλά πράγματα που δεν ξέρεις.
Το ανάλαφρο βήμα της Beatriz διέκοψε την συζήτηση. Έπεσε στην αγκαλιά του πατέρα της.
-Τι λέτε εσείς; Μπαμπά προτιμάς να κουτσομπολεύεις με την Claudia παρά με την ίδια σου την κόρη; Που έχει τόση όρεξη για μάθηση;

La Bahía con las hadas.
Ευτυχία, θυμός, αγανάκτηση, χαρά, εκνευρισμός, ανυπομονησία, άγχος... Τα συμπτώματα της  Luján ήταν περισσότερα από αυτά που έχουν οι σοβαρότερες ασθένειες. Ήταν αργά το βράδυ και ο Lucio δεν έλεγε να έρθει. Από μια πλευρά ίσως ήταν καλύτερα. Τελευταία είχαν μικρούς καυγάδες γιατί επέμενε να μείνει ολόκληρο το φθινόπωρο να περιμένει μήπως έρθει ο Leandro. Εκείνος της έλεγε πως θα μπορούσε να πει στην Caterina να την ειδοποιήσει αν συνέβαινε αυτό. Δεν είχαν την πολυτέλεια να κάνουν διακοπές στην περίοδο κορύφωσης της καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Μπορεί τώρα να βρίσκονταν στο ζενίθ αλλά το κοινό ξεχνά εύκολα. Όταν το αγνοείς. Δεν καταλάβαινε....
Κι από την άλλη ο Hipolito. Είχε φύγει χωρίς να τον χαιρετήσει. Ήταν εκείνος που την έκανε να γυρίζει νευρικά στο δωμάτιο, να τηλεφωνεί από την ρεσεψιόν στις φίλες της γιατί είχε ανάγκη να μιλήσει ακόμα κι αν δεν μπορούσε να τους μιλήσει γι αυτόν... Ο απαίσιος! Όπως ο Δίας έπαιρνε την μορφή ζώων και φυσικών φαινομένων για να κατακτήσει την θνητή, τη νύμφη ή την θεά που επιθυμούσε έτσι κι αυτός προσποιούμενος τον ηττημένο κατάφερε να την κερδίσει ολοκληρωτικά. Την αιφνιδίασε, την ανάγκασε να παραδεχτεί με το σώμα και το στόμα όσα δεν παραδεχόταν με λόγια. Της εξομολογήθηκε σε λίγα λεπτά όσα δεν της είχε πει ολόκληρο το διάστημα που ζήσανε μαζί σαν ζευγάρι.
Ο Lucio άνοίξε την πόρτα, η Luján σχεδόν δεν έδωσε σημασία αν και τον περίμενε.
-Είναι πιο κατεργάρης από τον Δία, μουρμούρισε.
-Τι είπες αγάπη μου;
-Τίποτα, σκεφτόμουν ότι η Malena Ríos θέλει ν' ανεβάσει μια παράσταση με θέμα την ελληνική μυθολογία.
-Ας κάνει ότι θέλει.
-Που ήσουν και άργησες;
-Περπατούσα εδώ γύρω... Τι έχεις, έγινε κάτι;
-Τίποτα. Ξέρεις ότι μου χαλά τη διάθεση που μαλώνουμε.
-Σίγουρα; Τίποτα άλλο;
-Όχι... Τι να άλλο;
-Μήπως είδες τον Hipolito;
Ναι! Είδε τον Hipolito και ήθελε σαν τρελή να του το πει. Παραλίγο να της ξεφύγει σε μια κουβέντα τους το μεσημέρι. Θα του έλεγε μόνο ότι τον συνάντησε χωρίς πολλές λεπτομέρειες ακόμα κι έτσι όμως ο Lucio θα θύμωνε και πήγαινε να μαλώσει μαζί του. Ήταν απαίσια ιδέα, το μόνο που της έλειπε.      
-Πώς σου ήρθε αυτό;
-Δεν ξέρω... Επειδή κι αυτός είναι εδώ.
Γδύθηκε και έπεσε δίπλα της στο κρεβάτι. Την αγκάλιασε με το ένα του χέρι. Η Luján θυμήθηκε... πριν πολύ καιρό την είχε ρωτήσει (ρητορικά) “αυτόν τον άνδρα πρέπει να τον μισείς, έτσι δεν είναι;”. Όχι δεν τον μισούσε. Έβγαλε ήρεμα το χέρι του από πάνω της.  

Και ο Hipolito πέρασε ολόκληρη τη νύχτα σκεπτόμενος την Luján. Την συνάντησή τους που στο μυαλό του φάνταζε ολόκληρη τρίωρη ταινία αλλά με ήχους και χρώματα. Θυμόταν το χρώμα της θάλασσας, που κοίταζε περιμένοντας την. Λευκό με ανοιχτό γαλάζιο, υπέροχο χρώμα... Υπέροχη μέρα. Και μετά τα μαλλιά της, τα μάτια της, τη φωνή της, τα φιλιά της. Ναι, τα φιλιά της προπαντώς. Κρίμα που η ταινία δεν είχε το αναμμενόμενο τέλος, εκείνη έφυγε, δεν του απάντησε όταν την ρώτησε πότε μπορούν να ξανασυναντηθούν, δεν του επέτρεψε να τη συνοδέψει μέχρι την άμαξα...
Ήταν πρωί. Κατευθυνόμενος προς το σπίτι του Bosco κοίταξε με νοσταλγία το νερό, την άμμο, όσα χθες περιέβαλαν την νύμφη με τα ξανθά μαλλιά και το λευκό φόρεμα.  
Όμως δεν έπρεπε να χαζομερά. Επέβαλε στον εαυτό του να επιταχύνει το βήμα. Σε λίγη ώρα μιλούσε με τον περίεργο άνδρα με τα πορτοκαλί μαλλιά.
-Ξέρω πως έχω ήδη καταχραστεί την καλοσύνη σας και με συγχωρείτε πολύ γι αυτό.
-Πρόκειται για την Luján Solari;
-Ναι κύριε Bosco. Αποφάσισα ν' αλλάξω την ζωή μου και αυτό έχει σχέση με εκείνη. Θα πάρω διαζύγιο.
-Λυπηρό. Αν όμως εκείνη η κυρία είναι η γυναίκα της ζωή σας...
-Ίσως να μην είναι η ιδανική γυναίκα για μένα, φοβάμαι όμως πως είναι όπως το είπατε.
-Και από μένα τι θέλετε;
-Μια ακόμη χάρη.  

-Noelia, τι κάνουμε εδώ; Η Luz απορούσε που την πήγαινε η αδερφή της και για ποιον λόγο. Ήταν κάποια ώρα που είχαν περάσει τον κολπίσκο και είχε αρχίσει να κάνει  κρύο.  
-Θα πάμε δεξιά, εκεί υπάρχουν κάποια σπίτια...
-Απομακρυνόμαστε πολύ, θα χαθούμε.
-Έλα τώρα, δε χανόμαστε, από δω ξέρω τον δρόμο να γυρίσουμε πίσω. Θέλω... θέλω να δω τον κύριο Bosco.
-Τα έχεις χάσει τελείως! Και τι σε νοιάζει να δεις έναν άνθρωπο που ούτε τον ξέρεις; Μήπως όταν τον δεις θα τον γνωρίσεις;
-Με νοιάζει. Μπορεί να ρωτήσω. Αλλά δε θα χρειαστεί, αν τον δω θα τον γνωρίσω. Αν όλοι νομίζουν πως είναι συγγενής μου, θα είναι κοκκινομάλλης σαν κι εμένα. Και πόσοι κοκκινομάλληδες μπορεί να υπάρχουν στην Bahía; Πόσοι στην Αργεντινή; Μόνο εμείς οι δύο είμαστε οι άτυχοι, έκανε η Noelia σα να την είχε βρει η μεγαλύτερη συμφορά.
-Ο κύριος Bosco δεν είναι κανένα πιθηκάκι σε ζωολογικό κήπο για να τον βλέπεις όποτε θέλεις. Μπορεί να μην είναι εδώ. Κι αν τον δεις τι θα του πεις;
-Τίποτα. Θέλω μόνο να δω τον δεύτερο κοκκινομάλλη αυτής της χώρας. Αν και θα ήθελα μια μέρα να γινόμασταν φίλοι.
-Κι αν είναι κάθαρμα;
-Είναι μόνο πέντε σπίτια... μονολόγησε η Noelia αντί να απαντήσει. Σε κάποιο από αυτά θα μένει ο Bosco...
-Noelia φοβάμαι.
-Γιατί να φοβάσαι, μη λες βλακείες, κι αν έχουμε περπατήσει και δεν μας έχει συμβεί ποτέ τίποτα κακό, καθησύχασε την Luz η Noelia, όμως για κάποιον λόγο που δεν μπορούσε να εξηγήσει η καρδιά της χτυπούσε πιο γρήγορα και δυνατά.
-Ο κύριος Hipolito Villareal! Έδειξε η Luz.
Χωρίς να το σκεφτούν κρύφτηκαν πίσω από τον χοντρό κορμό ενός δέντρου.
-Ο Hipolito Villareal; Τι να κάνει εδώ; ρώτησε η Noelia σιγά.  

Γαλικία, Ισπανία.
-Hilaria, τι έκπληξη, πάντα γοητευτική και κομψότατη!
-Ευχαριστώ καλέ μου, σήμερα έφτασα στην Γαλικία, δεν μπορούσα ν' αφήσω τον αδερφούλη μου μόνο του.
-Κι εσένα Juan μια χαρά σε βλέπω.
-Καλά είμαι, μα τι κάνατε λες και είμαστε τίποτα ξένοι, είπε ο Juan Peralta προσέχοντας το πλούσιο τραπέζι στο κέντρο του σαλονιού. Η Claudia και η Sandra είχαν αρχίσει ήδη να τοποθετούν τις πρώτες πιατέλες.
Ο Jotanas ήταν αβρός με τους επισκέπτες. Η Paola, η Beatriz χαιρετούσαν, φιλούσαν και σύστηναν την Patricia που αισθανόταν κάπως άβολα στις κοινωνικές εκδηλώσεις. Ήταν επίσης “κομψότατες” και το ντύσιμό τους είχε μια σχετική ομοιομορφία λες και ήταν μέλη κάποιας χορωδίας.
-Περάστε παρακαλώ, ας αρχίσουμε με ένα καλό κρασί να μη χάνουμε χρόνο.
-Ας μην το παρακάνουμε από τώρα, είπε ο Juan.
-Γιατί Juan, φοβάσαι μήπως μας πεις τα μυστικά σου; ρώτησε γλυκά η Beatriz.
-Μπορεί κι αυτό...
-Α, μάλιστα, τότε κάτσε να σε σερβίρω.
-Είσαι πολύ πονηρή.
-Πρόσεχε λίγο κορίτσι μου, προειδοποίησε η Paola.
-Εντάξει Paola, δε λέρωσε, ωραία το φτιάξατε το σπίτι εδώ.
Εκείνη τη στιγμή ήχησε το τηλέφωνο. Όλοι ξαφνιάστηκαν και σταμάτησαν να μιλάνε λες και ακούσανε σειρήνες πολέμου. Το τηλέφωνο στο εξοχικό του Jonatas είχε κυρίως διακοσμητικό ρόλο.
-Με συγχωρείτε.
Τον παρακολούθησαν με το βλέμμα λες και περίμεναν κάποια αναγγελία.
-Παρακαλώ; Έλα Eduardo. Μα τι λες, πώς είναι δυνατόν;

Fin del capítulo.

_________________


Last edited by mel on Sat May 28, 2016 9:00 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Apr 15, 2016 5:44 pm

Μάλλον τα προαισθήματα του Jonatas για το γάμο Eduardo-Sophie δεν είναι αβάσιμα scratch

Lujan και Hippolito μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε! Γι'αυτό τους λατρεύω agapi Να υποθέσω ότι ο Hippolito την κατηγορεί για απιστία στο παρελθόν; Κι αυτός βέβαια δεν ήταν κανένας άγιος. Της στέρησε το παιδί της. Σίγουρα εκείνη την εποχή οι άντρες είχαν προτεραιότητα στην κηδεμονία των παιδιών, ειδικά αν η γυναίκα χαρακτηριζόταν "ελαφρών ηθών" δεν είχε καμία ελπίδα, μπορεί κιόλας λόγω του συντηρητικού background του να πίστευε πως θα ήταν ακατάλληλο να μεγαλώσει ο Λεάντρο με μια τραγουδίστρια, αλλά να μην παριστάνει τον άγιο! Στέρησε το γιο του από τη φυσική του μάνα και του επέβαλε μια μητριά για πολλές μπάτσες. Έχει κι αυτός λερωμένη τη φωλιά του si si si

Αλήθεια, θα παίξει και ο ισπανικός εμφύλιος στο έργο; Μου γεννήθηκε η απορία ακούγοντας τον Λεάντρο
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Apr 15, 2016 7:43 pm

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
Lujan και Hippolito μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε! Γι'αυτό τους λατρεύω agapi Να υποθέσω ότι ο Hippolito την κατηγορεί για απιστία στο παρελθόν;

Ναι, με κάποιον Miguel.

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
Κι αυτός βέβαια δεν ήταν κανένας άγιος. Της στέρησε το παιδί της. Σίγουρα εκείνη την εποχή οι άντρες είχαν προτεραιότητα στην κηδεμονία των παιδιών, ειδικά αν η γυναίκα χαρακτηριζόταν "ελαφρών ηθών" δεν είχε καμία ελπίδα, μπορεί κιόλας λόγω του συντηρητικού background του να πίστευε πως θα ήταν ακατάλληλο να μεγαλώσει ο Λεάντρο με μια τραγουδίστρια, αλλά να μην παριστάνει τον άγιο! Στέρησε το γιο του από τη φυσική του μάνα και του επέβαλε μια μητριά για πολλές μπάτσες. Έχει κι αυτός λερωμένη τη φωλιά του si si si

Ο Hipolito δεν είναι από τους ανθρώπους που παραδέχονται τα λάθη τους no no y no . Σιγά σιγά μέσα από την δυστυχία που του φέρνουν οι επιλογές του, καταλαβαίνει και μαλακώνει κάπως. Αλλά μέχρι εκεί  Razz .  

Αλμοδοβαρεμένη wrote:
Αλήθεια, θα παίξει και ο ισπανικός εμφύλιος στο έργο; Μου γεννήθηκε η απορία ακούγοντας τον Λεάντρο

Όχι, έτσι κι αλλιώς μπήκε λαθραία επειδή όταν έγραφα κάποια απ' τα πρώτα επεισόδια έτυχε να διαβάζω ένα βιβλίο για τον ισπανικό εμφύλιο. Ο Λεάντρο θα την κάνει πριν την έναρξη του εμφυλίου. Ήθελα να φύγει κανά χρόνο πριν, αλλά θα φύγει νωρίτερα γιατί δε βγαίνει αλλιώς. Με τον ερχομό του στην Αργεντινή, η Ισπανία δε θα μας ξαναπασχολήσει παρά μόνο μέσα από ελάχιστες, πολύ περιορισμένες αναφορές.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1405
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Apr 24, 2016 7:43 pm

Capítulo 49

Η Sophie κουλουριάστηκε στην αγκαλιά του συζύγου της. Ο Eduardo Contreras δεν είχε κλάψει, όμως οι ρυτίδες στο μέτωπό του είχαν βαθύνει και έσκυβε ρίχνοντας το άτονο βλέμμα του χαμηλά.
-Νιώθω τύψεις που κάποτε την είχα πει μάγισσα, ψιθύρισε εκείνη.
-Τα λόγια δεν μπορούν να κάνουν κακό σε κανέναν ζωή μου, την παρηγόρησε φιλώντας την στο μέτωπο. Κάθε άνθρωπος έχει έναν λόγο που φέρεται όπως φέρεται, που είναι αυτό που είναι.
-Λυπάμαι πολύ.
Ο Eduardo σηκώθηκε.
-Έπρεπε να γίνει κι αυτό, αναστέναξε σιγά σηκώνοντας το βλέμμα στο ταβάνι. Μετά έκλεισε το πρόσωπό του στα χέρια του.    

Γαλικία.
Πέντε ζευγάρια μάτια ζητούσαν απάντηση απ' το Jonatas που κατευθύνθηκε αργά στο τραπέζι, το ίδιο αργά κάθισε στην καρέκλα του και δεν φαινόταν έτοιμος να μιλήσει. Ωστόσο πρόλαβε να το κάνει πριν κάποιος τον ρωτήσει.
-Δεν είναι κάτι που μας αφορά και τόσο, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς. Ο Eduardo ήταν στο μήνα του μέλιτος με την γυναίκα του και περνούσανε πολύ καλά. Kάποια στιγμή ανησύχησε γιατί η οικονόμος τους η Rosario δεν απαντούσε στα τηλεφωνήματά του. Έβαλε με το μυαλό του πως κάτι κακό της είχε συμβεί και γύρισαν εσπευσμένα στη Μαδρίτη. Την βρήκαν νεκρή.
-Την καημένη τη γυναίκα! αναφώνησε η Paola.  
-Το περίεργο είναι ότι φαινόταν υγιής, συνέχισε ο Jonatas. Δεν υπήρχε κάποιο δείγμα αρρώστιας, δεν παραπονιόταν για κάτι...
-Όμως ήταν πάντα σοβαρή, αυτή την γυναίκα δεν την θυμάμαι ποτέ να χαμογελά, παρατήρησε η Hilaria.
-Έχεις δίκιο Hilaria μου, κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να τρώει έναν άνθρωπο από μέσα του, συμφώνησε ο Jonatas.
-Κρίμα γιατί δεν ήταν πολύ μεγάλη.
-Ναι, δεν ήταν. Ήταν σειρά του Juan να μιλήσει.
-Όμως ήταν σα να είναι εδώ και πολλά χρόνια νεκρή, είπε η Beatriz.
-Δεν είναι το ίδιο κόρη μου, απάντησε ο Jonatas. Ένας άνθρωπος όσο είναι ζωντανός μπορεί να κάνει κάτι να αλλάξει τη ζωή του.
Σιγά σιγά περάσανε σε άλλα θέματα, μέχρι που αρχίσανε να αστειεύονται σα να μην είχε υπάρξει το συμβάν.

La Bahía con las hadas.
Μια άσφαλτος παράλληλη της παραλίας ως ένα σημείο κι από κει και πέρα  άτσαλα διαμορφωμένα μονοπάτια, χωματόδρομοι, λιβάδια και πιο μακριά πέντε χαμόσπιτα. Αν το σκηνικό δεν ήταν μαγευτικά όμορφο η Luján θα έμοιαζε αξιοθρήνητη, ολόκληρη ντίβα σε εκείνο το φτωχό μέρος το ξεχασμένο απ' τον Θεό.
Χτύπησε την πόρτα του Bosco. Ο Hipolito της άνοιξε και την χαιρέτησε με δύο σταυρωτά φιλιά. Της τράβηξε μία καρέκλα για να καθίσει. Κάθισε και ο ίδιος απέναντί της.
-Λοιπόν, ακούω την απάντησή σου.
-Hipolito καταρχάς θα ήθελα να σου πω ότι δεν μου αρέσουν οι συναντήσεις μας πίσω από την πλάτη του Lucio. Δεν είναι καθόλου δίκαιο γι αυτόν. Ήρθα μόνο γιατί επέμενες.
-Κι εγώ θέλω να σου πω ότι μου αρέσουν οι ξεκάθαρες εξηγήσεις. Θέλεις να γίνεις το κορίτσι μου, ναι ή όχι;
-Το κορίτσι σου; έπνιξε ένα γέλιο η Luján.
-Καλά, ίσως έχουμε μεγαλώσει λίγο και η φράση να ακούγεται κάπως αστεία, παραδέχτηκε εκείνος. Όμως και των δύο οι καρδιές χτυπούσαν δυνατά, όπως τον καιρό που γνωρίζονταν για πρώτη φορά και ο χρόνος έμοιαζε να είχε τρέξει πολλά χρόνια πίσω. Η Luján σα να δίσταζε.
-Είμαι προετοιμασμένος για κάθε ενδεχόμενο.
-Ήθελα να σε ρωτήσω κάτι...
-Παρακαλώ.
-Την προηγούμενη φορά μου είπες αρκετά πράγματα και εσύ... δεν ήσουν ποτέ πολύ εκδηλωτικός.
-Όταν είμαστε μαζί δεν είχες καταλάβει δηλαδή πόσο σε αγαπούσα;
-Είχα καταλάβει ότι σου άρεσα, με ήθελες...
-Και σ' αγαπούσα Luján.
-Και μ' αγαπούσες. Όμως δε μου το έλεγες. Και μέχρι μόλις πριν λίγες μέρες εσύ ήσουν που δεν ήθελες να συναντιόμαστε. Μήπως έχει συμβεί κάτι που δεν ξέρω, μήπως έμαθες κάτι...
-Σαν τι δηλαδή, πως έχω κάποιο πρόβλημα υγείας; Μπορώ να σε διαβεβαιώσω πως είμαι καλύτερα από ποτέ. Και καλώς εχόντων των πραγμάτων έχω πολλά χρόνια μπροστά μου.  
-Ωραία χαίρομαι για σένα.
-Πιστεύεις ότι μόνο από εγωισμό θα μπορούσα να σε βάλω σε αυτή την διαδικασία αν ήμουν σοβαρά άρρωστος Luján;
-Δεν ξέρω πια τίποτα Hipolito.
-Έχεις όμως ένα δίκιο. Πριν κάποιες μέρες σου έλεγα πως έπρεπε να απομακρυνθούμε. Μπορεί αυτό να ήταν το σωστό. Όμως όταν απομακρυνθήκαμε ένιωσα πως μου έλειπες περισσότερο από ποτέ. Από αυτή την πλευρά ίσως σκέφτομαι εγωιστικά. Και δεν ξέρω αν έκανα κίνηση αν δεν ήξερα πως κι εσύ νιώθεις κάτι για μένα.
-Κάνεις λάθος, αμύνθηκε η Luján. Δεν νοιώθω τίποτα, χάνω τον χρόνο μου εδώ πρέπει να φύγω, συνέχισε νευρικά.  Και πραγματικά δεν ξέρω τι μ' έπιασε και σε φίλησα και γιατί έρχομαι εδώ...
Σηκώθηκε όμως ο Hipolito πήγε κοντά της. Της κράτησε το χέρι. Έφερε το σώμα του κοντά στο δικό της.
-Όχι! Αυτό πρέπει να σταματήσει εδώ. Οι ζωές μας πια είναι εντελώς διαφορετικές και εγώ είμαι ευχαριστημένη από την δική μου. Και μη με ρωτήσεις για τον Lucio, γιατί και ο Lucio αν δεν υπήρχε πάλι δεν θα υπήρχε περίπτωση να γυρίσω κοντά σου. Ήθελες μια απάντηση, για να στο πω πιο ξεκάθαρα όπως είπες κι εσύ για να το καταλάβεις η απάντησή μου είναι όχι.
Απομακρύνθηκαν.
-Είσαι σαφής.
-Ήθελες πάλι να με έχεις και μου είπες ότι δεν άκουσες την λογική. Αυτή τη φορά έχω μάθει εγώ ν' ακούω την λογική Hipolito. Δε θέλω να σε δω ποτέ ξανά, είπε με δάκρυα στα μάτια.
-Μη φεύγεις.
-Τίποτα δε θα με κάνει να αλλάξω γνώμη.
Άνοιξε την πόρτα και την βρόντηξε πίσω της. Ο Hipolito την ακολούθησε και την αγκάλιασε. Για κάποιες στιγμές μείναν αγκαλιά.  
-Άσε με!
Άρχισε να βαδίζει γρήγορα πάνω στα χώματα χαλώντας τα ακριβά της παπούτσια. Πραγματικά αξιοθρήνητη.    

Γαλικία.
Από την πρώτη στιγμή που ξαναβρέθηκαν, φαινόταν ότι η Paola με τον Jonatas και τα αδέρφια Juan και Hilaria θα τα πήγαιναν πολύ καλά. Το επόμενο μεσημεράκι μετά το δείπνο βρήκε τις δυο γυναίκες στην κουζίνα να ανταλλάσσουν συνταγές που θα εκτελούσαν οι μαγείρισσές τους και τους άνδρες στον κήπο να μαζεύουν ήλιο και συζητάνε... ανδρικά πράγματα.
-Αυτή η φίλη της Beatriz είναι όμορφο κορίτσι, είπε ντροπαλά ο Juan.
-Πραγματική κούκλα, όμως Juan... είσαι αδιόρθωτος, απάντησε ο Jonatas μ' ένα χαμόγελο. Πρέπει να κοιτάς και άλλα πράγματα σε μια γυναίκα, δίνεις πολύ σημασία στην εμφάνιση ενώ το εσωτερικό είναι αυτό που μετράει.
-Κι εσύ όμως δεν παντρεύτηκες καμιά άσχημη.
-Σίγουρα, μα όταν είσαι με κάποια χρόνια το τελευταίο που σου κάνει εντύπωση είναι η ομορφιά. Μη σου πω πως είναι το τελευταίο που μετρά.
-Εγώ ξέρω πως ήσουν πάντα με ωραίες γυναίκες.
-Περάσανε πια αυτά...
-Και η Patricia... o Juan δίσταζε να μιλήσει, σα να φοβόταν τα πειράγματα ή τις επιπλήξεις του φίλου του.
-Η Patricia είναι μικρή για σένα. Όχι ότι σε πήραν τα χρόνια αλλά είναι σχεδόν παιδί, στην ηλικία της Bea. Καλύτερα ξέχνα το θέμα. Κι από ότι έχω καταλάβει... έσκυψε δίπλα του συνωμοτικά: έχει φίλο.
-Έχει κιόλας φίλο; Και φαίνεται πολύ ντροπαλή...
-Είδες, ο έρωτας νικά την δειλία, φιλοσόφησε ο Jotanas χωρίς να χάνει το χαμόγελό του.  
-Πολύ όμορφη πάντως.
-Ναι, τυχερός ο φίλος της. Αλλά δε βαριέσαι... Όλες οι γυναίκες είναι ίδιες. Όλες οι γυναίκες γίνονται όπως τελικά προστάζει η κοινωνία, διόρθωσε βλέποντας την Claudia να πλησιάζει για να σερβίρει με τον δίσκο δύο βυσσινάδες. Ευχαριστούμε.  

La Bahía con las hadas
O Lucio άνοιξε την πόρτα του δωματίου και βρήκε την Luján να πετά νευρικά ρούχα στην βαλίτσα.
-Τι κάνεις εκεί;
-Ετοιμάζομαι να φύγουμε. Κι εσύ αυτό δεν ήθελες;
-Lujan τι σου συμβαίνει;
-Τίποτα, δε μου συμβαίνει τίποτα. Κατάλαβα πως είχες δίκιο. Δεν έχει κανένα νόημα πια να μένουμε εδώ, ο Leandro δε θα έρθει.
-Μη μου κάνεις τη χαζή και κυρίως μη με περνάς εμένα για χαζό. Τι έγινε; Είδες τον Hipolito, τι είπατε; Ξέρεις έχεις αρχίσει να με κουράζεις... ο Lucio θα συνέχιζε  τις κατηγορίες, αν η Luján δεν ξεσπούσε σκουπίζοντας τα δάκρυά της.
-Εγώ δεν ήθελα η ζωή μου να είναι αυτή. Εγώ ήθελα να μεγαλώσω το παιδί μου, να το φροντίζω, να παίζω μαζί του, να έχω μια κανονική οικογένεια...  
-Ήθελες να παντρευτείς με τον Hipolito;
-Φυσικά. Είχα ένα παιδί μαζί του, απάντησε ήρεμα. Κανείς δεν κάνει έναν δεσμό για να χωρίσει, καμιά δεν κάνει παιδί χωρίς να θέλει να ζήσει με τον πατέρα του, τουλάχιστον όχι εγώ...
-Δεν είναι αργά για να κάνεις οικογένεια Luján.
-Είναι. Εγώ είχα μια οικογένεια που διαλύθηκε.
-Επίσης δεν είναι αργά να τρέξεις στον Hipolito αν το θες.
-Πώς μπορείς να το λες αυτό; Αυτός ο άνθρωπος μου διέλυσε την ζωή. Πόσο υπέφερα, πόσο έκλαψα εξαιτίας του, ό,τι μου έκανε δε διορθώνεται, μου κατέστρεψε κάθε πιθανότητα στην ευτυχία.
Μπροστά στο "δράμα της πονεμένης μητέρας" ο Lucio ένιωσε ενοχές που την πίεζε, που την ρωτούσε για τον πρώην αγαπημένο της.
-Δηλαδή δεν είσαι ευτυχισμένη;
-Δεν είναι ότι δεν είμαι ευτυχισμένη μαζί σου, είναι ότι κάποια πράγματα πια δεν αναπληρώνονται.
-Ίσως τελικά είναι καλύτερα να φύγουμε... Πέρα από τις δουλειές δηλαδή. Νομίζω η παραμονή σε αυτό το μέρος σου κάνει κακό. Κάνει κακό και στους δυο μας.

Γαλικία.
Ο Leandro και η Claudia είχαν δώσει ραντεβού στο ρυάκι μακριά από τις αδιάκριτες ματιές των χωριανών που ποτέ δεν θα έβλεπαν ένα αγόρι και ένα κορίτσι σαν δυο φίλους που συζητάνε. Όχι πως την κοπέλα την ένοιαζε πολύ, δεν είχε να δώσει κάπου λογαριασμό αλλά καλό ήταν να μη δίνουν δικαιώματα γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Ήταν στην αγκαλιά του Leandro που ακουμπούσε την πλάτη του στον κορμό μιας λεύκας.  
-Λυπήθηκα πολύ για την Rosario, είπε ο Leandro. Στις δύσκολες στιγμές καταλαβαίνεις την πάστα ενός ανθρώπου και εκείνη μου φέρθηκε καλά.
-Εγώ δεν την γνώριζα, οπότε δεν ξέρω... αλλά λένε πως ήταν παράξενη.
-Κρίμα. Δεν ξέρεις ο καθένας τι κρύβει, κι αυτή ήταν μια γυναίκα μόνη. Λες να πρέπει να πάω στη Μαδρίτη;
-Για ποιό λόγο; Τι μπορείς να κάνεις;
-Μα για την κηδεία. Κι έπειτα δεν ξέρω, εγώ θέλω να μείνω εδώ αλλά ίσως να μην είναι σωστό...
-Θες να δεις την Sophie;
-Πάλι η Sophie...
-Τι άλλο να σκεφτώ;
-Γύρνα το προσωπάκι σου εδώ.
Την φίλησε.
-Μην το κάνεις αυτό.
-Δε θέλεις;
-Ξέρεις γιατί δε θέλω...
Σηκώθηκε και τον κοίταξε περιπαιχτικά.
-Και από τότε που ανακάλυψα πως έχει πλάκα να το παίζεις δύσκολη αποφάσισα να το κάνω πιο συχνά...
-Α έτσι; Που πας;
-Μα στο σπίτι, που αλλού; Έχω αργήσει και φοβάμαι να μείνω κι άλλο μαζί σου...  

-O Juan σιγά σιγά συνέρχεται. Κρίμα για την Olimpia. Πήγε και παντρεύτηκε αυτόν τον άχρηστο τον Andres.
-Τώρα το ξέρεις ότι δεν ζουν μαζί; ρώτησε η Paola. Το ζευγάρι καθόταν χαλαρά στην βεράντα κουτσομπόλευε τα αδέρφια που είχαν φύγει πριν ώρα. Λίγο πιο πέρα η Beatriz έκανε ότι κεντούσε αλλά φυσικά δεν της ξέφευγε λέξη.
-Βέβαια. Ίσως ήλπιζε να γινόταν κάτι με τον Eduardo αλλά ο κύριος Contreras έκανε άλλη επιλογή.
-Μπορεί όμως να μην πάει άσχημα με την Sophie, γιατί είσαι απαισιόδοξος;
-Δεν ξέρω, η Sophie αγαπούσε άλλον.
-Ίσως με τον χρόνο ξεχάσει.
-Τελείωσε και ο καφές. Μα επιτέλους η Claudia που είναι, ξέρει μόνο να κάνει περιπάτους με αυτόν τον Leandro;
-Είσαι θυμωμένος με την Claudia μπαμπά; παρενέβη η Beatriz.  
-Όχι αγάπη μου, γιατί το λες αυτό;
-Δεν ξέρω, ο τόνος σου...
-Φαίνεται με έχει επηρεάσει ότι έγινε με την Rosario. Εγώ την γνώριζα κάπως καλύτερα.  

La Bahía con las hadas.
O Hipolito κοίταξε τον υπάλληλο της ρεσεψιόν με ένα μάλλον απαξιωτικό βλέμμα. Εκείνος σκυμμένος σ' ένα αισθηματικό μυθιστόρημα ούτε που είχε αντιληφθεί την παρουσία του.
-Καλησπέρα σας.
-Καλησπέρα κύριε. Πώς θα... πως θα μπορούσα να σας βοηθήσω; προσφέρθηκε με κάποιο τρακ.
-Ήθελα να μιλήσω με την κυρία Luján Solari.
-Η κυρία Solari δε μένει πια εδώ.
-Είστε σίγουρος;
-Ναι κύριε, εγώ ο ίδιος την αποχαιρέτησα, έφυγε μαζί με έναν νεαρό.
-Μπορείτε παρακαλώ να το κοιτάξετε;
-Μα, αφού σας είπα.
-Κοίτάξτε το παρακαλώ, μπορεί να μπερδευτήκατε.
-Δεν ξέρω την κυρία Solari; Ορίστε, το δωμάτιο 9 είναι πλέον ελεύθερο, απάντησε δείχνοντας ένα τετράδιο.
Ο Hipolito βγήκε έξω τσατισμένος, χωρίς να χαιρετήσει.  

Αυτή τη φορά ο Julio ήταν ο άτυχος που έπρεπε να συνοδέψει την Noelia στον κύριο Bosco. Αφού επανέλαβε τα λόγια της Luz (γιατί ήθελε να συναντήσει ένα ξένον άνθρωπο, πως ήταν παράλογο, μπορεί να ήταν κι επικίνδυνο γιατί ποιος ξέρει τι άνθρωπος να είναι αυτός ο Bosco, και τι θα του έλεγε άμα τον έβλεπε), πήγε μαζί της γιατί εκείνη όταν έβαζε κάτι στο μυαλό έπρεπε να το κάνει. Έπρεπε να ικανοποιήσει την περιέργειά της για εκείνον που όλοι ζητούσαν. Μπήκε στο σπίτι απ' όπου είχε δει να βγαίνει ο Hipolito Villareal. Χτύπησε την πόρτα. Ακούστηκε ένας ήχος από μέσα σαν κάτι βαρύ να έπεσε, από λάθος ή κάποιος το έριξε από αγανάκτηση. Ακούστηκε κάποια βρισιά από ανδρική φωνή. Ο Julio έπιασε το χέρι της Noelia.
-Δεν πάμε να φύγουμε, μάλλον δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.    
-Όχι, μία φορά έκανα πίσω. Εξάλλου έχω εσένα που είσαι άνδρας για να με προστατεύσεις αν χρειαστεί.
Τι να απαντήσει σ' αυτό; Ότι μπορεί να την αγαπούσε αλλά δεν είχε καθόλου όρεξη να τα βάζει με τον κάθε τρελό; Αυτά δεν είναι ρομαντικά πράγματα να λες σε μια κοπέλα. Η πόρτα άνοιξε.

Fin del capítulo.  

_________________


Last edited by mel on Sat May 28, 2016 9:18 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 697
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Apr 27, 2016 11:48 pm

Έχει τα δίκια της η Lujan και την καταλαβαίνω. Με αυτά που της έκανε ο Hippolito στο παρελθόν δεν είναι εύκολο να τον δεχτεί από τη μια μέρα στην άλλη. Ας τον αφήσει να τσιτσιριστεί λίγο!
Back to top Go down
View user profile
Sponsored content




PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    

Back to top Go down
 
Noelia (από το 35).
View previous topic View next topic Back to top 
Page 2 of 5Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5  Next

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Τηλενουβελοτρέλα :: Γενικού περιεχομένου :: Webnovelas-
Jump to: