Τηλενουβελοτρέλα

Φόρουμ για τους φαν των τηλενουβελών.
 
HomeHome  CalendarCalendar  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log in  

Share | 
 

 Noelia (από το 35).

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5
AuthorMessage
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Jun 14, 2017 9:45 pm

sorpresa δεν τους βλέπω καλά τους τολμηρούς εραστές...
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sat Aug 12, 2017 2:40 pm

Capítulo 68

O Hipolito έκανε μια κίνηση σα να ήθελε να τρέξει προς το μέρος του νεαρού ζευγαριού όμως ο Leandro ήταν αυτός που με γρήγορα βήματα τον πλησίασε τραβώντας άγαρμπα την Sophie. Εκείνος άπλωσε τα χέρια του στην πλάτη και τα μπράτσα του γιου του.
-Ψήλωσες πολύ...
-Να σου συστήσω την γυναίκα μου την Claudia.
-Χάρηκα Claudia.
Ο τόνος του ήταν ψυχρός. Κάρφωσε το βλέμμα στη "νύφη του" που κάτι του θύμιζε ήξερε όμως ότι ήταν αδύνατο να την έχει ξανασυναντήσει κάπου. Ήταν άβολο για τη Sophie. Δυο μάτια σα δικαστές που την ερευνούσαν, την έκριναν, πιο ανυπόφορα κι από τον καλοκαιρινό ήλιο του μεσημεριού. Ταράχτηκε σα να κατάλαβε εκείνη ακριβώς τη στιγμή το μέγεθος της απάτης τους και τις συνέπειες που μπορεί να είχε. Στο πλοίο ήταν σίγουρη για την απόφασή της, δυνατή και αισιόδοξη. Κι ας μη λάμβανε την τρυφερότητα που ήθελε απ' τον Leandro. Πίστευε πως δε θ' αργούσε να του φύγει η πικρία και ο θυμός και θα ήταν πάλι χαρούμενοι μαζί.
-Παρομοίως κύριε, ψέλλισε.
-Η γυναίκα σου δεν είναι πολύ ομιλητική, παρατήρησε ο Hipolito. Ίσως καλύτερα έτσι.
-Κάθε άλλο αλλά η ζέστη και το ταξίδι την έχουν κουράσει.
-Πρέπει να συνηθίσει. Έχουμε ακόμα αρκετό δρόμο μπροστά μας, πρόσθεσε ο άνδρας βοηθώντας την να ανέβει στην άμαξα. Όσο για τη ζέστη... αυτή δε λείπει ποτέ.  
-O Facundo;
-Ήθελε να έρθει αλλά του είπα πως δεν πρέπει να χάνει τα μαθήματά του. Θα τον δεις μόλις φτάσουμε στην Bahia. Του έχεις λείψει πολύ. Θα δεις και την Rebecca. Κι εκείνης της έχεις λείψει.

Μαδρίτη.
Η νευρικότητα του συζύγου της έκανε και την Paola νευρική.
-Επιτέλους γιατί σε απασχολεί τόσο τι κάνει ο Eduardo;
-Γιατί είναι φίλος μας και γιατί κάτι περίεργο του συμβαίνει, είμαι σίγουρος. Την τελευταία φορά η Lupe μου είπε πως πήγε ταξίδι με τη Sophie. Έτσι ξαφνικά; Πήγε ταξίδι χωρίς να ξέρει κανένας τίποτα; Και με τον αδερφό του άρρωστο στο νοσοκομείο; Μη μου πεις πως εσένα δε σου φαίνονται πολύ παράξενα όλα αυτά.
-Ό,τι κι αν συμβαίνει δεν είναι δική μας δουλειά. Σαν νιόπαντροι δικαιολογούνται να κάνουν μια τρέλα παραπάνω. Και με τον αδερφό του το ξέρεις καλύτερα από εμένα πως δεν είχαν καλές σχέσεις.
-Κι αν είναι κάτι σοβαρό, να αδιαφορήσουμε Paola;
-Αν ήταν σοβαρό να είσαι σίγουρος πως θα κυκλοφορούσε καλέ μου. Μη μπερδεύεις το ενδιαφέρον με την περιέργεια. Δεν είναι σωστό να χώνουμε την μύτη μας σε κάτι που δε μας αφορά.
O Jonatas δίπλωσε για όγδοη φορά την εφημερίδα του.
-Όχι, δεν ισχύουν όλα αυτά που λες. Δεν μπορώ να ξεχάσω την τελευταία φορά που είδα την Claudia. Προσπάθησε να μου το κρύψει αλλά ήταν αναστατωμένη, έτρεμε σχεδόν και επέμενε να μείνει στο σπίτι ενώ φυσιολογικά θα έπρεπε να χαρεί με την πρότασή μου.
-Ναι το βλέπω πως δεν μπορείς να ξεχάσεις την Claudia, διαπίστωσε η Paola, ήρεμη αλλά και ενοχλημένη.
-Για το Θεό, εγώ αυτό είπα; Μη διαστρεβλώνεις τη συζήτηση για ν' αλλάξεις θέμα.
-Και νομίζεις πως το θέλω, ν' αλλάξω θέμα για να μιλήσουμε για κάτι πιο δυσάρεστο για μένα;
-Σου το έχω πει πως δεν έχεις κανένα λόγο ν' ανησυχείς, αυτό το θέμα έχει λήξει για μένα. Μη με κοιτάς έτσι Paola. Τόσα χρόνια δεν ήμουν ένας αφοσιωμένος και πιστός σύζυγος; Ακόμα και τα δικαστήρια αναγνωρίζουν τον "πρότερο έντιμο βίο".
-Νόμιζα πως αν δεν έβλεπες πια αυτή την κοπέλα τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν όπως πριν. Μάλλον έκανα λάθος. Μην περιμένεις να με πείσεις ότι είσαι έτσι για τον Eduardo, δεν είμαι τόσο ηλίθια.
-Όχι ο ηλίθιος είμαι εγώ, φώναξε ο άνδρας. Που όταν τα φτιάξαμε συμφώνησα σε εκείνον τον απίθανο όρο της "απόλυτης ειλικρίνειας". Και ακόμα πιο ηλίθιος που εγώ τον τήρησα. Υπάρχει λόγος που οι άνθρωποι δεν είναι ειλικρινείς, τώρα το καταλαβαίνω καλύτερα απ' τον καθένα αυτό.
-Δεν ξέρω αν αξίζει να συνεχίσουμε έτσι Jo.
-Γιατί μιλάς Paola; Ξεχνάς πως ο γάμος μας ήταν καθολικός; Θα φέρεις τον πάπα μήπως να μας χωρίσει;
-Κι αν δεν ήταν έτσι εσύ τι θα ήθελες Jo;
-Εγώ από την πρώτη μέρα που σε γνώρισα δεν μπορώ να μας φανταστώ τον έναν χωριστά απ' τον άλλον. Και ο λόγος δεν είναι η συνήθεια, είναι η αγάπη... Μη σκοτίζεις το κεφαλάκι σου με αυτή την Claudia. Δεν είπα ποτέ ότι είμαι... -ο Jonatas δίστασε σ' αυτό το σημείο- ερωτευμένος μαζί της. Είχα πει μόνο πως το ενδιαφέρον μου είχε ξεπεράσει ένα όριο... επιτρεπτό. Εσένα στα τόσα χρόνια σου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο με άλλον άνδρα;
Αντί να απαντήσει η Paola σήκωσε το τηλέφωνο που χτύπησε εκείνη τη στιγμή.
-Παρακαλώ; Δεν το πιστεύω αυτό... Εντάξει μην ανησυχείτε, πείτε της μόνο περαστικά. Θα τα ξαναπούμε, γεια σας.
-Έγινε κάτι;
-Ναι, θα ξαναδείς την Claudia πολύ ποιο σύντομα απ' ότι θα περίμενες Jo. Να πάρεις στην ταβέρνα του φίλου σου να την ρωτήσεις αν μπορεί να βοηθήσει στην γιορτή των Χριστουγέννων. Η Duenas δε θα μπορέσει να έρθει και είναι αργά να βρούμε άλλη που θα εμπιστευόμαστε κιόλας.
-Είσαι σίγουρη γι αυτό;
-Φυσικά, είναι μόνο για ένα βράδυ και εξάλλου το κορίτσι δε φταίει σε τίποτα, έτσι δεν είναι;  

Αργεντινή, στον δρόμο προς την Bahia con las hadas.
O Hipolito Villareal είχε φανεί χαρούμενος στον Leandro κατά την συνάντησή τους στο λιμάνι όμως αργότερα που η έκφρασή του έγινε σοβαρή πίστεψε ότι κάτι τον απασχολούσε. Ήξερε ότι θα το αποκάλυπτε μόνο αν ήθελε και δεν του έκανε ερωτήσεις. Επίσης δεν ήθελε να δείξει υπερβολικό ενδιαφέρον.
Ο πατέρας  του είχε κλείσει δυο καμπίνες στο τρένο, μια για τον εαυτό του και μια για τους "νιόπαντρους". Δεν άργησαν να βρεθούν μόνοι στην πρώτη. Κάθισαν απέναντι.
-Λοιπόν, πώς γνωριστήκατε με την Claudia;
-Δεν έχω καμιά σπουδαία ιστορία γι αυτό, όπως γνωρίζονται όλοι, μέσω ενός κοινού κύκλου.
-Φυσικά, νόμιζα όμως πως θα ήθελες να μου διηγηθείς την συνηθισμένη σας ιστορία. Οι ερωτευμένοι λατρεύουν να το κάνουν αυτό.
-Ναι μα... δε νοιώθω πολύ άνετα να μιλήσω με λεπτομέρειες.
-Μάλιστα. Έπρεπε να το περιμένω. Εδώ δεν έκανες τον κόπο να με ενημερώσεις για πιο σημαντικά θέματα και μια μέρα μαθαίνω απ' τον Eduardo ότι παντρεύεσαι. Είναι όμως κάτι άλλο που πρέπει να το ξέρω, διαφωνείς;
-Πώς να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω αφού δεν ξέρω για τι μιλάς;  
-Δεν το μαντεύεις; Ένας τόσο ξαφνικός γάμος πάντα εγείρει υποψίες. Όπως και η αδιαθεσία της Claudia. Πίστευα ότι θα γινόμουν αργότερα παππούς, απάντησε μόνος του.
Ο Leandro έγινε κατακόκκινος. Πρώτη φορά η παρανομία της σχέσης τους τον έκανε να ντρέπεται τόσο.
-Τι σου συμβαίνει, δεν είναι περίεργο αυτό που λέω.
-Όχι, αν ρωτάς αν παντρευτήκαμε εξαιτίας μιας εγκυμοσύνης, δεν παντρευτήκαμε γι αυτό. Η σύζυγός μου δεν είναι έγκυος, τουλάχιστον δεν μου το έχει ανακοινώσει, είπε ο Leandro νιώθοντας λίγο φόβο μπροστά στο ενδεχόμενο. Και να ξέρεις δεν είναι καθόλου νωρίς να γίνεις παππούς, είσαι ήδη πολύ μεγάλος.
-Εντάξει Leandro δεν υπάρχει λόγος να ταράζεσαι. Το ξέρω πως έχουν περάσει τα χρόνια για μένα. Η γυναίκα σου είναι πανέμορφη, είναι εύκολο για έναν νέο να χάσει τα μυαλά του γι αυτήν, όπως και να θέλει να την έχει δίπλα του για πάντα.
-Είναι όμορφη όμως εγώ έχω το μυαλό μου στη θέση του.
-Είναι και λίγο μεγαλύτερη.
-Ναι αλλά δεν είναι ευγενικό ν' αποκαλύπτουμε τις ηλικίες των γυναικών.
-Και οι γονείς της πώς το πήραν που θα έφευγε στην Αργεντινή;
-Μια χαρά, εξάλλου είναι και για εκείνη ένας καλός γάμος, έτσι δεν είναι;
-Δε θέλω να πιστέψω πως είχαν κανέναν λόγο να θέλουν να φύγει.
-Σε βεβαιώνω πως η διαγωγή της πριν τον γάμο ήταν άψογη.
Ο Hipolito έμεινε για λίγο σιωπηλός παρατηρώντας τον γιο του. Θυμόταν τότε που ήταν μωρό στην αγκαλιά της Luján και έπαιζαν μαζί του.
-Έγινες σχεδόν άνδρας.
-Δε μου είπες τίποτα για την Bahía con las hadas.
Τι να του έλεγε; Ότι ο γάμος του περνούσε κρίση; Ότι η μητέρα του είχε επανεμφανισθεί θριαμβευτικά;
-Τρία χρόνια εκεί, κάθε μέρα είναι ακριβώς ίδια με την προηγούμενη, δεν υπάρχει κάτι που να μην το ξέρεις.
-Τότε πάω να δω λίγο την γυναίκα μου.
-Πήγαινε, έτσι κι αλλιώς θα τα ξαναπούμε.

La Bahía con las hadas.
"-Καλημέρα όμορφη!
Η ανδρική φωνή ακούστηκε χαρούμενη πίσω απ' τον χαμηλό φράχτη. Η ψυχρή ανταπόδοση του χαιρετισμού καθυστέρησε λίγα δευτερόλεπτα.
-Καλημέρα Mateo.
-Χάρηκα που ήρθατε πάλι εδώ, χαίρομαι πολύ που σε ξαναβλέπω.
-Εγώ δεν ενθουσιάστηκα κιόλας.
-Γιατί, θα μου άρεσε να κάνουμε παρέα. Όπως παλιά, περνούσαμε πολύ ωραία, θυμάσαι;
-Ναι θυμάμαι. Θυμάμαι όμως κι άλλα πράγματα.
-Δεν πιστεύω να μου κρατάς κακία για τότε. Τότε είμαστε παιδιά...
-Ακριβώς. Τώρα που μεγάλωσα έχω καλύτερη κρίση σχετικά με το ποιούς θα κάνω παρέα".
H Bettina θυμόταν την προχθεσινή συνάντηση με τον γείτονά της καθισμένη στα λευκά σεντόνια του μονού κρεβατιού. Μετά το πρωινό μπάνιο και τις πλούσιες μερίδες της θείας Lorenza είχε έρθει η ώρα της μεσημεριανής σιέστας.
-Τελικά Francesca τι είναι καλύτερο ένας άνδρας που μπορείς να τον έχεις αλλά να τον έχουν κι άλλες γυναίκες μαζί με σένα, ή ένας άνδρας πιστός που είναι αδύνατον να είναι μαζί σου; ρώτησε την αδερφή της που είχε ήδη ξαπλώσει απλώνοντας τις απαλές μπούκλες της στο μαξιλάρι.
-Εγώ προτιμώ τον πιστό. Αλλά αφού δε σου δίνει σημασία, τσάμπα ήρθαμε. Και ο άλλος ποιός είναι; Α μη μου πεις πως σκέφτεσαι να είσαι πάλι μ' αυτόν τον βλάκα τον Mateo;
-Αυτό αποκλείεται. Δεν ξεχνώ πως με πλήγωσε. Τότε είμαστε παιδιά μου είπε. Ναι καλά, λες και άλλαξε από τότε! Αλλά δε μου αρέσει να είμαι μόνη μου.
-Καλύτερα μόνη παρά με κακή παρέα.
-Το καλύτερο θα ήταν να με πρόσεχε λιγάκι ο Lucio... Χθες το βράδυ που ήμουν με την Diana τον είδα πλάτη αλλά δεν πρόλαβα να τον χαιρετήσω, ήταν μακριά και χάθηκε στην στροφή.
-Καλά εσύ όταν ερωτεύεσαι κάποιον τον βλέπεις παντού.
-Είμαι σίγουρη ότι ήταν αυτός.
-Αν ο Lucio σε φλέρταρε δε θα τον εκτιμούσες γιατί αυτό θα σήμαινε πως είναι σαν τον Mateo.
-Ναι δε θα ήταν σωστό. Μην κάνεις αυτό που δε θέλεις να σου κάνουν, έτσι δε λένε; Αλλά κι αυτή η Luján δεν είναι πολύ μεγάλη γι αυτόν; Γιατί είναι κολλημένος τόσα χρόνια μαζί της;
-Αν δεν ήταν αυτή θα ήταν μια άλλη.
-Δίκιο έχεις. Όλοι οι καλοί έχουν σχέση. Γιατί δεν υπάρχει λόγος να τους παρατήσει η κοπέλα τους.
-Εσύ τι προβληματίζεσαι, δεν είσαι πια μια σταρ; Άσε να υποφέρουν οι άλλοι για σένα. Και άσε με να κοιμηθώ.

Στον δρόμο προς την Bahia con las hadas.
-Πώς είσαι Claudia;
-Μη με λες Claudia, το όνομα αυτό έχει αρχίσει να μου χτυπάει στα νεύρα.
-Τα νεύρα σου είναι πολύ ευαίσθητα τελευταία, έτσι δεν είναι;
-Είναι γι αυτό μη μου δίνεις αφορμές.
-Ξέρεις ο πατέρας μου... του πέρασε η ιδέα πως η αδιαθεσία σου...
-Είμαι καλύτερα, είπε ήρεμα η Sophie και έβαλε το χέρι στην κοιλιά της. Όχι, δεν πρέπει να είμαι έγκυος. Μπορεί να μη μείνω ποτέ έγκυος. Χαίρεσαι γι αυτό; ρώτησε σχεδόν δακρυσμένη.
-Ένα παιδί τώρα... θα έκανε πολύπλοκα τα πράγματα.
-Ένα παιδί πρέπει να έρχεται μέσα σ' ένα ευτυχισμένο σπιτικό. Έτσι το ονειρευόμουν πάντα... Να έχω μια δική μου οικογένεια, τον άνδρα που αγαπάω, τρία-τέσσερα παιδιά... Αλλά καλύτερα να έρθει ένα παιδί απ' το να μην έρθει καθόλου. Τουλάχιστον θα έχει εμένα να το αγαπάω. Στη δική σου οικογένεια δεν υπάρχει αγάπη γι αυτό κι εσύ δε μ' αγαπάς.
O Leandro πάγωσε.
-Έχουμε προβλήματα κι εγώ σου έχω πει πολλά, σίγουρα και μερικές υπερβολές... Αλλά άλλο αυτό κι άλλο αν... αγαπιόμαστε.
-Ό,τι και να είναι οι δικοί μου αν είχαν να με δουν τρία χρόνια θα πήγαιναν όλοι στο λιμάνι και θα μ' αγκάλιαζαν τόσο που θα μου έσπαγαν τα κόκκαλα.
-Μα κι ο πατέρας μου... νομίζω συγκινήθηκε που με ξαναείδε. Απλώς εμείς... να δεν είμαστε και τόσο εκδηλωτικοί.
-Δε μου είπες αν μ' αγαπάς, ψιθύρισε η Sophie.
-Αν δε σ' αγαπούσα...
-Σου κοστίζει τόσο να το πεις;
-Σ' αγαπώ Claudia.
-Τώρα μάλιστα! Το γέλιο της κοπέλας ακούστηκε σα νευρικό. Δε θα μπορούσες να το κάνεις χειρότερο!
-Συγνώμη... Πρέπει να το συνηθίσουμε, δεν πρέπει να μου ξεφύγει το όνομά σου. Στο κάτω κάτω ο Contreras και η Claudia είναι αυτοί που έχουν κάθε λόγο να είναι θυμωμένοι μαζί μας τώρα, να μας μισούν, όχι να μισούμε εμείς αυτούς.
-Μου λείπει ν' ακούω τ' όνομά μου απ' το στόμα σου όπως κάποτε. Ήσουν ντροπαλός αλλά το πρόφερες τόσο τρυφερά...
-Το ξέρεις πως δεν πρέπει.
-Θα καταφέρουμε να ζήσουμε μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα Leandro;
-Αν το συνηθίσουμε θα πιστέψουμε στο τέλος ότι είναι αλήθεια.
-Μπορείς να με αποκαλείς “αγάπη μου”, “μωρό μου”, “θησαυρέ μου”... Είμαστε νιόπαντροι και στα μέλια υποτίθεται.
-Εντάξει αγάπη μου. Καλύτερα έτσι;
-Αν το συνηθίσεις μπορεί να το πιστέψεις πως μ' αγαπάς.

La Bahía con las hadas.
Στο όρμο με τη λευκή άμμο λίγε εκατοντάδες μέτρα από το σπιτάκι εργαστήριο του Bosco και πολύ πιο κοντά στον λοφίσκο όπου δέσποζε η οικία που άνηκε πια στον Hipolito Villareal η Noelia είχε μια ακόμα συνάντηση με τον Mateo.
-Θέλω να δω πόσο θα επιμένεις να με διεκδικείς, του έλεγε χαμογελαστά. Πότε θα το βάλεις για τα καλά στο μυαλό σου, ποιο μυαλό βέβαια, τέλος πάντων αυτό που υπάρχει, ο καθένας με ό,τι έχει πορεύεται, ότι μου αρέσει να είμαι μόνη, νιώθω ελεύθερη και ότι από σένα θέλω μόνο τη φιλία σου; Σου φαίνεται παράξενο να είναι φίλοι ένα αγόρι μ' ένα κορίτσι;
-Ναι αλλά στο πάρτι...
-Πως κάνεις έτσι για κάτι που δεν ήταν καν φιλί; Έλα τώρα, κι εσύ κι εγώ ξέρουμε από αληθινά φιλιά, εκτός αν όλη αυτή η φήμη γύρω απ' τ' όνομά σου δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα.
Η Noelia ένιωθε ευχαρίστηση να υποδύεται την άνετη και έμπειρη. Ένα κοκκίνισμα μόνο της χαλούσε την ερμηνεία. Όσο κι αν της άρεσε η ιδέα να φέρει τον Mateo σε δύσκολη θέση, μέσα της δεν ενέκρινε μια τόσο ελεύθερη συμπεριφορά σε γυναίκα.
-Αν δε με θέλεις καθόλου γιατί έρχεσαι εδώ και γιατί κοκκινίζεις Noelia;
-Έρχομαι γιατί διασκεδάζω να σε βλέπω να παριστάνεις τον Δον Ζουάν και κοκκινίζω γιατί είμαι άσπρη, εμένα ο ήλιος δε με μαυρίζει με κοκκινίζει.
Το φως του έδινε μια πολύ όμορφη απόχρωση στα μαλλιά της. Φορούσε ένα αμάνικο λευκό φορεματάκι και η έκφρασή της ήταν πολύ γλυκιά καθώς έγερνε στον κορμό ενός πεύκου.
-Είσαι πολύ όμορφη, είπε ο Mateo αυθόρμητα.
-Πολύ όμορφη... Όλο το ίδιο λες, λες και δεν ξέρω ότι δεν είμαι πολύ όμορφη. Αν είχες μια ελπίδα να με κατακτήσεις θα έπρεπε τουλάχιστον να πεις κάτι πιο έξυπνο απ' αυτή τη σαχλαμάρα ότι είμαι πολύ όμορφη.
-Σε ποιόν μοιάζεις; Στη μητέρα σου σίγουρα όχι, σε καμιά θεία μακρινή μήπως;
-Όχι, δε μοιάζω στη μαμά. Εκείνη έχει μαύρα μαλλιά σαν Ινδιάνα, πολύ όμορφα, επιμένει όμως ότι οι πρόγονοί της ήταν Ισπανοί καθολικοί. Οι πρόγονοί μου δηλαδή. Αλλά νομίζω το έχουμε ξανασυζητήσει το θέμα. Είναι κάτι που θέλεις να μάθεις, μήπως είσαι ντετέκτιβ και ψάχνεις κάτι;
-Μπα, δε μ' απασχολεί αλλά αφού δε θες να μιλάμε για μας τελικά μιλάμε για όλα τα θέματα, για χαζά θέματα...
-Αν θέλεις κι εσύ να είμαστε φίλοι, πρέπει να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον. Θα σου πω την αλήθεια για μένα και την οικογένειά μου ή για μένα, τον Gilberto και την Ana...

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Aug 13, 2017 1:09 am

Στα μέλια είναι τώρα οι τολμηροί εραστές, αλλά όταν αρχίσουν τα δύσκολα; Ο Κοντρέρας δεν είναι άγνωστος στον πατέρα του Λεάνδρο. Μαντάρα τα 'κανε ο μικρός aparadexto
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Oct 06, 2017 10:31 am

Δεν ξέχασα τη Noelia Wink . Προσοχή, ανάμεσα σε εισαγωγικά παρεμβάλλεται μια σκηνή απ' το παρελθόν.

Capítulo 69

Ήθελε να γαντζωθεί πάνω του και να νιώσει όλη τη θέρμη και την αγάπη του. Και να μείνουν έτσι με τα κορμιά τους κολλημένα ώρες, μέρες, αιώνες, μόνοι τους, λες και ό,τι τους περιέβαλε δεν είχε αξία. Δε θα ήταν όμως καθόλου ευγενικό να μη περάσει λίγο χρόνο με τον "πεθερό" της που μόλις γνώρισε. Οι καλοί τρόποι είναι βασικοί για μια κοπέλα της καλής κοινωνίας, της έλεγε πάντα η μητέρα της. Και πρόσθετε πως χάρη στους καλούς τρόπους θα αποκτούσε τον καλό σύζυγο που θα της ταίριαζε και που θα την φρόντιζε μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. Και που ήταν τώρα; Σ' ένα τρένο, σε μια άγνωστη χώρα με κατεύθυνση μια άγνωστη επαρχία, φυγάς, μ' έναν νεαρό που φαινόταν περισσότερο (σιωπηλά) θυμωμένος παρά ερωτευμένος μαζί της, με τον πατέρα του που έδειχνε φοβερός και μέτοχος σε μια απάτη  που δεν ήταν δύσκολο ν' αποκαλυφθεί. Ποιος να το φανταζόταν...
-Μου λείψατε πολύ όσο ήμουν στην Ισπανία.
Ο Leandro μιλά, ίσως για να καλύψει τις δυο στιγμές σιωπής που φάνηκαν ανυπόφορες.
Ο Hipolito Villareal σηκώνει τα μάτια απ' τα χαρτιά του παραξενεμένος.  
-Αν σου λείπαμε δε θα ήταν κόπος να μας στείλεις ένα γράμμα.
-Μα ο κύριος Contreras είχε αναλάβει να σας ενημερώνει για οτιδήποτε με αφορά.
-Αν νομίζεις πως αρκούσε αυτό, δεν έχει σημασία. Ο αδερφός σου δε μιλιότανε από τη στενοχώρια του.
-Εμένα με συγχωρείτε αλλά ακόμα νιώθω αδιάθετη.
-Μη σ' απασχολεί πήγαινε να ξαπλώσεις, για οτιδήποτε θελήσεις ν' απευθυνθείς στο προσωπικό.
-Σας ευχαριστώ πολύ, κάποια πιο κατάλληλη στιγμή θα ήταν χαρά μου να σας γνωρίσω καλύτερα κύριε Villareal.
-Μην ανησυχείτε και το μόνο που δεν πρόκειται να γίνει είναι να χαθούμε Claudia.
-Να με συγχωρείτε και πάλι.
H Sophie αποχώρησε χωρίς τα τακούνια της να κάνουν τον παραμικρό θόρυβο, απαλά σα να ήταν φτιαγμένη από πρωινή αύρα.
-Η γυναίκα μου είναι πολύ ευαίσθητη και νομίζει πως υπάρχει μια απόσταση ανάμεσά μας, αυτό την κάνει να νιώθει άσχημα, είπε ο Leandro πασχίζοντας να κρύψει τον θυμό του. Δεν πίστευα πως θα ήταν τόσο δύσκολο να προσπαθήσουμε να την κάνουμε να πιστέψει πως εδώ υπάρχει ένα ζεστό οικογενειακό περιβάλλον.
-Ώστε αυτό ήθελες να πετύχεις; Να με συγχωρείς, δεν το κατάλαβα, ίσως είμαι πολύ γέρος όπως λες κι εσύ για να το καταλάβω, τον κάρφωσε ο Hipolito και γύρισε πάλι στα χαρτιά του. Και μετά σα να μην άντεχε να μην το πει πρόσθεσε:
-Πολύ όμορφη αλλά και ανισόρροπη. Έπρεπε να το φανταστώ πως η γυναίκα που θα διάλεγες εσύ θα είχε κάποιο τέτοιο σοβαρό ελάττωμα.  
-Δεν είναι ανισόρροπη! Είναι μια νέα κοπέλα χωρίς πείρα απ' τη ζωή που την έφερα να ζήσει σε μια τόσο μακρινή και άγνωστη χώρα, είναι φυσικό να τα έχει χαμένα μέχρι να προσαρμοστεί.
-Επιτέλους Leandro για πόσο ακόμα θα με κατηγορείς που σε έστειλα στην Ευρώπη, λες και σου έκανα κανένα κακό.
-Μα δε σε κατηγόρησα για τίποτα.
-Λες να μην το ξέρω πως κάθε μέρα με κατηγορείς. Δεν μπορείς ούτε να το διανοηθείς πόσο με έχεις απογοητεύσει, όλοι οι πατεράδες περιμένουν να δουν τα αγόρια τους να γίνονται άνδρες κι εσύ αντί να μεγαλώνεις παραμένεις ένα νήπιο που θέλει να κρυφτεί στα φουστάνια της μάνας του. Αν όμως θυμώνω με κάποιον θυμώνω με τον εαυτό μου που ανέχομαι όλες τις παραξενιές και τα καπρίτσια σου. Γάμος, ακούς εκεί... Το έχω ήδη μετανιώσει που ήρθα να σε πάρω εσένα και την ανισόρροπη την γυναίκα σου. Έπρεπε να σας αφήσω να κόψετε τον λαιμό σας, να ξέρεις πως αυτό το κάνω μόνο για τον Facundo.
Χωρίς να πει τίποτα ο Leandro έτρεξε στην διπλανή καμπίνα. Θα έπιανε τη Sophie απ' το μπράτσο, θα έπαιρνε τις βαλίτσες τους και θα της ζητούσε να κατέβουν αμέσως στην επόμενη στάση. Το μετάνιωσε όταν την είδε γερμένη στο κάθισμά της, έμοιαζε τόσο εύθραυστη... Πού θα πήγαιναν; Έκατσε δίπλα της και έφερε το κεφάλι της στο στήθος του κλείνοντάς την στην αγκαλιά του.
Όμως όλο το επόμενο διάστημα ερμηνεύοντας την στάση του ως δειλία με πρόσχημα την ευαισθησία της, κατηγορούσε τον εαυτό του. Ο πατέρας του είχε δίκιο. Ένα νήπιο που τραβά την φούστα της μαμάς του για να του δώσει σημασία...  

La Bahía con las hadas.
-Ένας αξιωματικός, ένας Ινδιάνος, μια σατανική διευθύντρια οικοτροφείου, μια σατανική παραμάνα, ένα κουνέλι, απαρίθμησε ο Mateo μ' ένα ασυναίσθητο χαμόγελο. Αυτή η ιστορία δε μου φαίνεται καθόλου αληθινή Lucia.
-Φυσικά και όχι βλάκα! Αυτό το νιάνιαρο έχει γεμίσει το μυαλό του μ' αυτά τα κοριτσίστικα μυθιστορήματα της πεντάρας που είναι πολύ της μόδας τώρα.
-Ξέρεις τι νομίζω; Πως η μικρή έχει βαρεθεί πια να την ρωτάνε αν είναι πραγματική κόρη της Ana  να κάνουν νύξεις γι αυτό. Όμως ζηλεύω λίγο. Όποιος κι αν είναι ο πραγματικός πατέρας ή η πραγματική μητέρα σ' αυτή την οικογένεια φαίνονται όλοι πολύ δεμένοι μεταξύ τους. Η Noelia πάντα μιλά με θαυμασμό για τους γονείς της. Εγώ τους έχω χάσει και τους δυο.
-Έλα, τι έπαθες, εσύ δεν ήσουν ποτέ μελοδραματικός, δε σου πάει καθόλου το μελό.
-Ο μόνος άνθρωπος που έχω, η μόνη μου οικογένεια στην ουσία είσαι εσύ Lucia.

Στον δρόμο προς την Bahía con las hadas.
Το τρένο έφτασε στον τελευταίο σταθμό, μια περιοχή που είχε το περίεργο όνομα Tierra de la luz eterna. H Sophie κοίταξε γύρω της. Θα ήταν πιο φυσικό να βρίσκονταν εκεί εξαιτίας κάποιου αεροπορικού ατυχήματος ή κάποιας τιμωρίας από το κράτος. Του περίκλειαν πανύψηλα δασώδη βουνά και εκτός από τους ελάχιστους υπαλλήλους του σταθμού δε φαινόταν να υπάρχει ψυχή εκεί γύρω. Ο μόνος επιβάτης που κατέβηκε μαζί τους ήταν μια ψηλόλιγνη κοπέλα με μακριά μαλλιά που ένας Θεός ξέρει τι γύρευε μόνη σ' αυτή την ερημιά.
Ένας μεσήλικας σχετικά καλοντυμένος που η Sophie αρχικά φοβήθηκε πως είναι απατεώνας τους πλησίασε για να τους οδηγήσει στην άμαξα. Χαιρέτησε με θέρμη τον Leandro αλλά ο Hipolito του φώναξε να πιάσει αμέσως δουλειά. Ήταν εδώ και χρόνια αμαξάς της οικογένειας.
-Είμαστε στην Bahía con las hadas;
-Όχι, σου είπα πως έχουμε δρόμο ακόμα.
-Καλά μη θυμώνεις.
-Δε θύμωσα.
-Τον περισσότερο πάντως τον έχουμε κάνει, προσπάθησε να καθησυχάσει ο Hipolito τη "νύφη" του. Σε προειδοποιώ όμως ότι ο δρόμος μέχρι την Bahía είναι πολύ κακός. Δυστυχώς ο τόπος αυτός είναι ακόμα πολύ πίσω.
Ο άνδρας είχε πάρα πολλά χρόνια να πατήσει στην Ισπανία και όπως πολλοί συμπατριώτες του είχε εξιδανικεύσει την Ευρώπη ως πρότυπο πολιτισμού και ευταξίας. Καθώς κι όταν σπούδαζε εκεί κινούνταν στο μεγαλοαστικό περιβάλλον της πρωτεύουσας χωρίς καμιά διάθεση να καταλάβει πώς αυτοί με τους οποίους συναναστρεφόταν έγιναν τόσο... μεγαλοαστοί, ούτε που φανταζόταν ποτέ τα φοβερά γεγονότα που θα ξέσπαγαν κάποιους μήνες μετά.
Πάντως τα λόγια του σχετικά με τον δρόμο δεν άργησαν να επαληθευτούν. Κάθε τόσο η άμαξα τρανταζόταν από πέτρες και λακκούβες. Ο χωματόδρομος ήταν τόσο στενός και ανάμεσα σε τόσο πυκνά δάση που έλεγες πως από στιγμή σε στιγμή κάποια αλεπού, κάποιος λύκος, τσακάλι ή αρκούδα θα πεταγόταν μπροστά τους. Οι τελευταίες μέρες δεν ήταν τόσο καλές για την Sophie όμως για πρώτη φορά τώρα ήθελε να βάλει τα κλάματα. Θυμόταν με νοσταλγία τον πατέρα, τον αδερφό της, τα πάρτι στο Παρίσι, τις φλύαρες υπηρέτριες, ακόμα και το πρώτο φιλί στο κτήμα του Eduardo. Την είχαν μεγαλώσει σαν πριγκίπισσα με την προοπτική όταν μεγάλωνε να ζούσε σαν βασίλισσα, τώρα σε ποιό κατσικοχώρι την μετέφεραν; Και θα προλάβαινε να φτάσει; Έσφιξε δυνατά τον καρπό του Leandro.
-Μην ανησυχείς, θα είμαστε στον προορισμό μας σε λιγότερο από τρεις ώρες, είπε εκείνος όμως τα λόγια του δεν ακούστηκαν καθόλου παρηγορητικά στ' αυτιά της.
-Δεν είναι καθόλου ευχάριστη η διαδρομή, αισθάνεσαι καλά, μήπως θα προτιμούσες να σταματήσουμε λίγο; πρότεινε ο Hipolito.
Εκείνη αρνήθηκε. Ας γινόταν ότι ήταν να γίνει.

La Bahía con las hadas.
H Noelia σταμάτησε μόνη, λίγο αγχωμένη και διστακτική μπροστά στο σπίτι που έμενε ο Julio. Αφού το περιεργάστηκε για λίγη ώρα λες και επρόκειτο για αριστούργημα αρχιτεκτονικής, πήρε μια βαθιά ανάσα, διέσχισε την μικρή αυλή και χτύπησε την πόρτα.
-Γεια σου Noelia, πως από δω;
-Τι κάνεις Julio;
-Καλά είμαι,εσύ;
-Καλά. Ήθελα να σε ρωτήσω κάτι. Είναι κανείς άλλος εδώ;
-Όχι, μόνος μου είμαι.
-Ωραία, είπε η Noelia που ένιωσε για λίγο ότι βρισκόταν σε δωμάτιο εργένη. Αυτό που θέλω να σου πω... μπορεί να... όχι πως είναι ωραίο να σε περνάνε για τρελή αλλά αν είναι να γίνει καλύτερα να σε περάσει για τρελή ένας άνθρωπος παρά τέσσερις.
-Τι είναι Noelia; ρώτησε ο Julio περίεργος τώρα γιατί η μικρή που σπάνια ερχόταν σπίτι του όταν είχαν συχνότερες επαφές ήταν τώρα εκεί. Έκανες μήπως καμιά παλαβομάρα και θέλεις τη βοήθειά μου;
-Εγώ δεν κάνω παλαβομάρες! διαμαρτυρήθηκε η νεαρά. Αλλά η αλήθεια είναι... πως ώρες ώρες μιλάω πολύ και λέω πράγματα που δε θα έπρεπε να λέω. Θυμάσαι τότε που πήγαμε στο σπίτι του Bosco και είπα πως η μαμά μου δεν είναι μαμά μου;
-Ναι το θυμάμαι. Και απόρησα που δε μου το είχες πει, όχι γιατί είμαι περίεργος αλλά γιατί είμαστε πολύ καιρό μαζί Noelia.
-Είναι όμως λεπτό θέμα και πέρα απ' αυτό εγώ πάντα ένιωθα πως η μαμά είναι μαμά μου, ο μπαμπάς ο μπαμπάς μου και η αδερφή μου η αδερφή μου.
-Πολύ ωραία, μπράβο σου! Αλλά τι θες τώρα;
-Μήπως το είπες πουθενά αυτό;
-Φυσικά και όχι. Το είπα μόνο... στην Clara. Δε μπορώ να σου πω ψέματα, αδερφή μου είναι και τα λέμε όλα.
-Αχ όχι... Η Clara δε με συμπαθεί και αυτή τη στιγμή θα το έχει μάθει η μισή Bahía con las hadas.
-Κάτσε να τα πάρουμε ένα ένα. Η Clara δε σ' αντιπαθεί, ποτέ δε μου έχει πει και ποτέ δε μου είχε δείξει κάτι τέτοιο. Φυσικά κι εμένα με συμπαθεί περισσότερο γιατί είμαι αδερφός της κι αν εμείς οι δυο μαλώσουμε εμένα θα υπερασπιστεί. Και είναι πολύ έμπιστο άτομο η Clara. Της ζήτησα να μην το πει πουθενά και μου έδωσε τον λόγο της. Θα μπορούσα να ορκιστώ ότι τον κράτησε. Αλλά έχει περάσει τόσος καιρός, για΄τι σ' απασχολεί τώρα αυτό το πράγμα;
-Ο Mateo με ρωτούσε... Και μπορεί να πιστέψεις πως είναι περίεργο αλλά το νιώθω πως κάποιος ενδιαφέρεται να μάθει για τους πραγματικούς μου γονείς.
-Έχεις κάποια ένδειξη γι αυτό;
-Όχι. Η αλήθεια είναι πως όχι.
-Τότε είναι περίεργο. Οι άνθρωποι πάντα ρωτάνε διάφορα, δεν είναι αυτός λόγος ν' αναστατωθείς. Και να σου πω και κάτι αν κάποιος το έψαχνε αυτό θα έπρεπε να είσαι χαρούμενη. Ίσως έτσι μάθαινες για τις ρίζες σου.
-Δεν το είχα σκεφτεί αυτό. Δεν το είχα σκεφτεί... γιατί αυτό που αισθάνομαι δεν είναι καλό. Τέλος πάντων να μη σε κουράζω άλλο.
-Noelia...
-Τι είναι;
-Κάποια στιγμή σκέφτηκα πως ήθελες μόνο μια δικαιολογία να με δεις.
-Φυσικά και όχι! Εξάλλου τώρα εσύ... έχεις πολύ καλή παρέα.
-Τη Marisela εννοείς; Ναι είναι πολύ καλή παρέα. Αλλά είναι κι από πολύ καλή οικογένεια. Δεν έχουμε κάποια προοπτική μαζί.
Ένα “ενώ εμείς...” πλανιόταν στην ατμόσφαιρα.
-Όχι μην το λες, οι μεγάλοι έρωτες ξεπερνούν κάθε εμπόδιο... Εγώ πρέπει να πηγαίνω, θα με μαλώσουν στο σπίτι αν αργήσω και πάλι. Γεια σου Julio.  

Στον δρόμο προς την Bahía con las hadas.
-Η θάλασσα! φώναξε με παιδικό ενθουσιασμό ο Leandro καθώς η άμαξα κατηφόριζε στην πόλη.
-Αυτό σημαίνει ότι σε λίγο φτάνουμε, είπε ο Hipolito.
H Sophie ζαλισμένη από τις στροφές και τα τραντάγματα δέχτηκε αυτά τα λόγια με ικανοποίηση. Είχε απελπιστεί πως το ταξίδι δε θα τελείωνε ποτέ. Έστρεψε το βλέμμα αριστερά και θαύμασε τη θέα των καταγάλανων νερών που λαμπίριζαν στο φως του ήλιου. Ωστόσο αληθινή ανακούφιση ένιωσε μόνο όταν η άμαξα κατέβηκε στον κεντρικό ασφαλτοστρωμένο δρόμο της πόλης. Κοίταξε χαμογελώντας τα μαγαζάκια με τα ρούχα και τα αξεσουάρ. Μπορεί να μην είχαν συνολάκια της τελευταίας μόδας αλλά κάτι θα είχε να κάνει τα απογεύματα.

Μετά από πολλές μέρες στην μικρή πόλη η Bettina συνάντησε τον Lucio. Καθώς περπατούσε στο πεζοδρόμιο τον είδε να βγαίνει από το μαγαζάκι με τα ψιλικά, βρεθήκανε τόσο κοντά που αυτή τη φορά δε θα μπορούσε να υπάρξει αμφιβολία πως ήταν αυτός. Ήταν μόνος του, εκείνη όχι. Είχε παρέα τη φίλη της τη Diana αλλά και τη μικρή Francesca, την έπαιρνε πάντα μαζί γιατί δεν ήθελε να υποφέρει τη γκρίνια της πως εκτός που δεν πήγαν στην Ευρώπη την άφηνε μόνη στο σπίτι με τη θεία Lorenza. Την χαιρέτησε κι εκείνη τον κοίταξε σα χαζεμένη.
-Μα πώς βρέθηκες εσύ εδώ; τη ρώτησε μ' έναν τρόπο που έδειχνε χαρά.
-Εδώ περνάω όλα μου τα καλοκαίρια, μας φιλοξενεί η θεία Lorenza που μένει εδώ.
-Τι ωραία...!
-Κι εσύ;
-Να εγώ... για διακοπές. Κοίτα σύμπτωση! Μιας και συναντηθήκαμε πρέπει οπωσδήποτε να ξαναβρεθούμε. Έχεις τηλέφωνο;
-Όχι, για τη θεία Lorenza αυτά είναι πράγματα του διαβόλου, δε θέλει να την ενοχλούν κάθε τρεις και λίγο.
-Πάντως στις μέρες μας χρειάζεται. Καλά πες μου που μένεις να περάσουμε καμιά φορά με τη Luján να κανονίσουμε να βγούμε σα συνάδελφοι.

Το σπίτι του Hipolito δεν απείχε πολύ από τον κεντρικό παραλιακό δρόμο με τα μαγαζάκια. Η άμαξα έφτασε εκεί σε σύντομο χρονικό διάστημα και οι τρεις επιβάτες βρήκαν την Rebecca και τον Facundo να κάθονται στην αυλή όπως συνηθίζανε τα καλοκαίρια τα μέλη της οικογένειας Villareal. Πρώτη πετάχτηκε από τη θέση της η Rebecca. Έτρεξε στον Leandro και τον έσφιξε με τα παχουλά της χέρια ενώ εκείνος μάταια προσπαθούσε ν' απεγκλωβιστεί από τον τεράστιο όγκο της. Η Sophie παρατήρησε τη σκηνή με χαρά, επιτέλους κι ένας φυσιολογικός άνθρωπος, μια φυσιολογική συμπεριφορά, τι κι αν ο Leandro λεγε πως ήταν κακιά και πως είχε κίτρινα γουρλωτά μάτια, υπερβολές -τουλάχιστον.
-Παιδάκι μου, κλαψούριζε η μέγαιρα. Αυτός ο κακούργος σε έστειλε τόσα χρόνια μακριά μας, τι πατέρας είναι αυτός...
Τώρα μάλιστα, ο νεαρός άρχισε να καταλαβαίνει αυτή την ξαφνική αγάπη, ήθελε μόνο να τσιγκλίσει τον πατέρα του.
Ο Facundo δισταχτικός περίμενε να τελειώσει με τις διαχύσεις η Rebecca για ν' αγκαλιάσει τον αδερφό του. Χλόμιασε μόλις παρατήρησε την Sophie.
"Άνοιξε το γράμμα, διάβασε όλες τις σελίδες διαμαρτυρόμενος σε κάθε παράγραφο για την φλυαρία του παλιού του συμφοιτητή, πήρε την φωτογραφία όπου ο Eduardo με την Sophie έδειχναν παρά την διαφορά της ηλικίας ένα ταιριαστό ζευγάρι και την πέταξε κάτω θυμωμένος.
-Πάει τρελάθηκε κι αυτός για μια κοπελίτσα! αναφώνησε και η Rebecca, ο Facundo και η Caterina γύρισαν και τον κοίταξαν. Λες και δεν ήταν ο ίδιος που προέτρεπε τον Contreras να προχωρήσει με την Sophie. Φυσικά δεν γνώριζαν το περιεχόμενο των γραμμάτων που έστελνε στον φίλο του, όμως από παλαιότερες συζητήσεις ήξεραν πως το ενδεχόμενο δεν τον έβρισκε αντίθετο.
-Μάζεψέ την Caterina σε παρακαλώ, είπε στην υπηρέτρια.
-Πάντως είναι πολύ όμορφη, παρατήρησε ο Facundo όταν την πήρε από το τραπέζι.
-Δώστη μου σε παρακαλώ, του ζήτησε ο Hipolito. Την τακτοποίησε ξανά αμίλητος μέσα στον φάκελο όπως και την επιστολή."

-Όταν τον είδα μόνο... είχα μια ελπίδα πως ίσως είχε χωρίσει με την Luján, ομολόγησε η Bettina στην αδερφή της.
-Γιατί, δε θα τον άφηνε μόνο ούτε για να πάει να πάρει εφημερίδα αυτή;
-Ναι περίπου έτσι. Ή δε θα την άφηνε αυτός τόσο κολλημένος που είναι μαζί της. Να πάμε για ποτό οι τρεις μας, το φαντάζεσαι; Όχι δε ξέρω τι σκεφτόμουν, είχα τρελαθεί, αυτή που περισσεύει είμαι εγώ. Ίσως καλύτερα να φύγουμε από δω. Είχες δίκιο το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να τον ξεχάσω.
-Ε! Κι εγώ τι είμαι, πακέτο να με σέρνεις από δω κι από κει γιατί έτσι γουστάρεις; Μη σου πω ότι μ' αρέσει εδώ, μου αρέσει και η παρέα της Diana, ξέρει τόσα πολλά...
-Κουτσομπολιά, συμπλήρωσε η Bettina.
-Ναι μη μου πεις πως δε σ' αρέσουν τα κουτσομπολιά, αλλιώς δε θα ήσουν κολλητή της.
-Καλά ας μείνουμε λοιπόν.
-Κι αυτός ο Lucio τελικά δεν είναι καθόλου άσχημος αν και και μεγάλος, παραδέχτηκε η Francesca.

Το σούρουπο ο κύριος Bosco έφτιαξε ένα μάτε και κάθισε στο εργαστήριο και χάζευε τα ξύλινα αλογάκια. Όταν χτύπησε η πόρτα πήγε με χαρά ν' ανοίξει νομίζοντας πως είναι η Noelia. Στο κατώφλι όμως στεκόταν μια άγνωστη χαμογελαστή ψηλή κοπέλα που φορούσε μια φαρδιά κορδέλα στα μαλλιά.  

Fin del capítulo

_________________


Last edited by mel on Mon Oct 09, 2017 9:09 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Oct 08, 2017 8:40 pm

Τουλάχιστον εδώ την παραδέχομαι τη Ρεμπέκα. Να τσιγκλιστεί ο Ιππόλυτο να μάθει να φέρεται. Δεν ήταν υποδοχή αυτή που έκανε στο γιο και τη νύφη aparadexto
Back to top Go down
View user profile
Sponsored content




PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    

Back to top Go down
 
Noelia (από το 35).
View previous topic View next topic Back to top 
Page 5 of 5Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Τηλενουβελοτρέλα :: Γενικού περιεχομένου :: Webnovelas-
Jump to: