Τηλενουβελοτρέλα

Φόρουμ για τους φαν των τηλενουβελών.
 
HomeHome  CalendarCalendar  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log in  

Share | 
 

 Noelia (από το 35).

Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5
AuthorMessage
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 876
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Jun 14, 2017 9:45 pm

sorpresa δεν τους βλέπω καλά τους τολμηρούς εραστές...
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1839
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sat Aug 12, 2017 2:40 pm

Capítulo 68

O Hipolito έκανε μια κίνηση σα να ήθελε να τρέξει προς το μέρος του νεαρού ζευγαριού όμως ο Leandro ήταν αυτός που με γρήγορα βήματα τον πλησίασε τραβώντας άγαρμπα την Sophie. Εκείνος άπλωσε τα χέρια του στην πλάτη και τα μπράτσα του γιου του.
-Ψήλωσες πολύ...
-Να σου συστήσω την γυναίκα μου την Claudia.
-Χάρηκα Claudia.
Ο τόνος του ήταν ψυχρός. Κάρφωσε το βλέμμα στη "νύφη του" που κάτι του θύμιζε ήξερε όμως ότι ήταν αδύνατο να την έχει ξανασυναντήσει κάπου. Ήταν άβολο για τη Sophie. Δυο μάτια σα δικαστές που την ερευνούσαν, την έκριναν, πιο ανυπόφορα κι από τον καλοκαιρινό ήλιο του μεσημεριού. Ταράχτηκε σα να κατάλαβε εκείνη ακριβώς τη στιγμή το μέγεθος της απάτης τους και τις συνέπειες που μπορεί να είχε. Στο πλοίο ήταν σίγουρη για την απόφασή της, δυνατή και αισιόδοξη. Κι ας μη λάμβανε την τρυφερότητα που ήθελε απ' τον Leandro. Πίστευε πως δε θ' αργούσε να του φύγει η πικρία και ο θυμός και θα ήταν πάλι χαρούμενοι μαζί.
-Παρομοίως κύριε, ψέλλισε.
-Η γυναίκα σου δεν είναι πολύ ομιλητική, παρατήρησε ο Hipolito. Ίσως καλύτερα έτσι.
-Κάθε άλλο αλλά η ζέστη και το ταξίδι την έχουν κουράσει.
-Πρέπει να συνηθίσει. Έχουμε ακόμα αρκετό δρόμο μπροστά μας, πρόσθεσε ο άνδρας βοηθώντας την να ανέβει στην άμαξα. Όσο για τη ζέστη... αυτή δε λείπει ποτέ.  
-O Facundo;
-Ήθελε να έρθει αλλά του είπα πως δεν πρέπει να χάνει τα μαθήματά του. Θα τον δεις μόλις φτάσουμε στην Bahia. Του έχεις λείψει πολύ. Θα δεις και την Rebecca. Κι εκείνης της έχεις λείψει.

Μαδρίτη.
Η νευρικότητα του συζύγου της έκανε και την Paola νευρική.
-Επιτέλους γιατί σε απασχολεί τόσο τι κάνει ο Eduardo;
-Γιατί είναι φίλος μας και γιατί κάτι περίεργο του συμβαίνει, είμαι σίγουρος. Την τελευταία φορά η Lupe μου είπε πως πήγε ταξίδι με τη Sophie. Έτσι ξαφνικά; Πήγε ταξίδι χωρίς να ξέρει κανένας τίποτα; Και με τον αδερφό του άρρωστο στο νοσοκομείο; Μη μου πεις πως εσένα δε σου φαίνονται πολύ παράξενα όλα αυτά.
-Ό,τι κι αν συμβαίνει δεν είναι δική μας δουλειά. Σαν νιόπαντροι δικαιολογούνται να κάνουν μια τρέλα παραπάνω. Και με τον αδερφό του το ξέρεις καλύτερα από εμένα πως δεν είχαν καλές σχέσεις.
-Κι αν είναι κάτι σοβαρό, να αδιαφορήσουμε Paola;
-Αν ήταν σοβαρό να είσαι σίγουρος πως θα κυκλοφορούσε καλέ μου. Μη μπερδεύεις το ενδιαφέρον με την περιέργεια. Δεν είναι σωστό να χώνουμε την μύτη μας σε κάτι που δε μας αφορά.
O Jonatas δίπλωσε για όγδοη φορά την εφημερίδα του.
-Όχι, δεν ισχύουν όλα αυτά που λες. Δεν μπορώ να ξεχάσω την τελευταία φορά που είδα την Claudia. Προσπάθησε να μου το κρύψει αλλά ήταν αναστατωμένη, έτρεμε σχεδόν και επέμενε να μείνει στο σπίτι ενώ φυσιολογικά θα έπρεπε να χαρεί με την πρότασή μου.
-Ναι το βλέπω πως δεν μπορείς να ξεχάσεις την Claudia, διαπίστωσε η Paola, ήρεμη αλλά και ενοχλημένη.
-Για το Θεό, εγώ αυτό είπα; Μη διαστρεβλώνεις τη συζήτηση για ν' αλλάξεις θέμα.
-Και νομίζεις πως το θέλω, ν' αλλάξω θέμα για να μιλήσουμε για κάτι πιο δυσάρεστο για μένα;
-Σου το έχω πει πως δεν έχεις κανένα λόγο ν' ανησυχείς, αυτό το θέμα έχει λήξει για μένα. Μη με κοιτάς έτσι Paola. Τόσα χρόνια δεν ήμουν ένας αφοσιωμένος και πιστός σύζυγος; Ακόμα και τα δικαστήρια αναγνωρίζουν τον "πρότερο έντιμο βίο".
-Νόμιζα πως αν δεν έβλεπες πια αυτή την κοπέλα τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν όπως πριν. Μάλλον έκανα λάθος. Μην περιμένεις να με πείσεις ότι είσαι έτσι για τον Eduardo, δεν είμαι τόσο ηλίθια.
-Όχι ο ηλίθιος είμαι εγώ, φώναξε ο άνδρας. Που όταν τα φτιάξαμε συμφώνησα σε εκείνον τον απίθανο όρο της "απόλυτης ειλικρίνειας". Και ακόμα πιο ηλίθιος που εγώ τον τήρησα. Υπάρχει λόγος που οι άνθρωποι δεν είναι ειλικρινείς, τώρα το καταλαβαίνω καλύτερα απ' τον καθένα αυτό.
-Δεν ξέρω αν αξίζει να συνεχίσουμε έτσι Jo.
-Γιατί μιλάς Paola; Ξεχνάς πως ο γάμος μας ήταν καθολικός; Θα φέρεις τον πάπα μήπως να μας χωρίσει;
-Κι αν δεν ήταν έτσι εσύ τι θα ήθελες Jo;
-Εγώ από την πρώτη μέρα που σε γνώρισα δεν μπορώ να μας φανταστώ τον έναν χωριστά απ' τον άλλον. Και ο λόγος δεν είναι η συνήθεια, είναι η αγάπη... Μη σκοτίζεις το κεφαλάκι σου με αυτή την Claudia. Δεν είπα ποτέ ότι είμαι... -ο Jonatas δίστασε σ' αυτό το σημείο- ερωτευμένος μαζί της. Είχα πει μόνο πως το ενδιαφέρον μου είχε ξεπεράσει ένα όριο... επιτρεπτό. Εσένα στα τόσα χρόνια σου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο με άλλον άνδρα;
Αντί να απαντήσει η Paola σήκωσε το τηλέφωνο που χτύπησε εκείνη τη στιγμή.
-Παρακαλώ; Δεν το πιστεύω αυτό... Εντάξει μην ανησυχείτε, πείτε της μόνο περαστικά. Θα τα ξαναπούμε, γεια σας.
-Έγινε κάτι;
-Ναι, θα ξαναδείς την Claudia πολύ ποιο σύντομα απ' ότι θα περίμενες Jo. Να πάρεις στην ταβέρνα του φίλου σου να την ρωτήσεις αν μπορεί να βοηθήσει στην γιορτή των Χριστουγέννων. Η Duenas δε θα μπορέσει να έρθει και είναι αργά να βρούμε άλλη που θα εμπιστευόμαστε κιόλας.
-Είσαι σίγουρη γι αυτό;
-Φυσικά, είναι μόνο για ένα βράδυ και εξάλλου το κορίτσι δε φταίει σε τίποτα, έτσι δεν είναι;  

Αργεντινή, στον δρόμο προς την Bahia con las hadas.
O Hipolito Villareal είχε φανεί χαρούμενος στον Leandro κατά την συνάντησή τους στο λιμάνι όμως αργότερα που η έκφρασή του έγινε σοβαρή πίστεψε ότι κάτι τον απασχολούσε. Ήξερε ότι θα το αποκάλυπτε μόνο αν ήθελε και δεν του έκανε ερωτήσεις. Επίσης δεν ήθελε να δείξει υπερβολικό ενδιαφέρον.
Ο πατέρας  του είχε κλείσει δυο καμπίνες στο τρένο, μια για τον εαυτό του και μια για τους "νιόπαντρους". Δεν άργησαν να βρεθούν μόνοι στην πρώτη. Κάθισαν απέναντι.
-Λοιπόν, πώς γνωριστήκατε με την Claudia;
-Δεν έχω καμιά σπουδαία ιστορία γι αυτό, όπως γνωρίζονται όλοι, μέσω ενός κοινού κύκλου.
-Φυσικά, νόμιζα όμως πως θα ήθελες να μου διηγηθείς την συνηθισμένη σας ιστορία. Οι ερωτευμένοι λατρεύουν να το κάνουν αυτό.
-Ναι μα... δε νοιώθω πολύ άνετα να μιλήσω με λεπτομέρειες.
-Μάλιστα. Έπρεπε να το περιμένω. Εδώ δεν έκανες τον κόπο να με ενημερώσεις για πιο σημαντικά θέματα και μια μέρα μαθαίνω απ' τον Eduardo ότι παντρεύεσαι. Είναι όμως κάτι άλλο που πρέπει να το ξέρω, διαφωνείς;
-Πώς να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω αφού δεν ξέρω για τι μιλάς;  
-Δεν το μαντεύεις; Ένας τόσο ξαφνικός γάμος πάντα εγείρει υποψίες. Όπως και η αδιαθεσία της Claudia. Πίστευα ότι θα γινόμουν αργότερα παππούς, απάντησε μόνος του.
Ο Leandro έγινε κατακόκκινος. Πρώτη φορά η παρανομία της σχέσης τους τον έκανε να ντρέπεται τόσο.
-Τι σου συμβαίνει, δεν είναι περίεργο αυτό που λέω.
-Όχι, αν ρωτάς αν παντρευτήκαμε εξαιτίας μιας εγκυμοσύνης, δεν παντρευτήκαμε γι αυτό. Η σύζυγός μου δεν είναι έγκυος, τουλάχιστον δεν μου το έχει ανακοινώσει, είπε ο Leandro νιώθοντας λίγο φόβο μπροστά στο ενδεχόμενο. Και να ξέρεις δεν είναι καθόλου νωρίς να γίνεις παππούς, είσαι ήδη πολύ μεγάλος.
-Εντάξει Leandro δεν υπάρχει λόγος να ταράζεσαι. Το ξέρω πως έχουν περάσει τα χρόνια για μένα. Η γυναίκα σου είναι πανέμορφη, είναι εύκολο για έναν νέο να χάσει τα μυαλά του γι αυτήν, όπως και να θέλει να την έχει δίπλα του για πάντα.
-Είναι όμορφη όμως εγώ έχω το μυαλό μου στη θέση του.
-Είναι και λίγο μεγαλύτερη.
-Ναι αλλά δεν είναι ευγενικό ν' αποκαλύπτουμε τις ηλικίες των γυναικών.
-Και οι γονείς της πώς το πήραν που θα έφευγε στην Αργεντινή;
-Μια χαρά, εξάλλου είναι και για εκείνη ένας καλός γάμος, έτσι δεν είναι;
-Δε θέλω να πιστέψω πως είχαν κανέναν λόγο να θέλουν να φύγει.
-Σε βεβαιώνω πως η διαγωγή της πριν τον γάμο ήταν άψογη.
Ο Hipolito έμεινε για λίγο σιωπηλός παρατηρώντας τον γιο του. Θυμόταν τότε που ήταν μωρό στην αγκαλιά της Luján και έπαιζαν μαζί του.
-Έγινες σχεδόν άνδρας.
-Δε μου είπες τίποτα για την Bahía con las hadas.
Τι να του έλεγε; Ότι ο γάμος του περνούσε κρίση; Ότι η μητέρα του είχε επανεμφανισθεί θριαμβευτικά;
-Τρία χρόνια εκεί, κάθε μέρα είναι ακριβώς ίδια με την προηγούμενη, δεν υπάρχει κάτι που να μην το ξέρεις.
-Τότε πάω να δω λίγο την γυναίκα μου.
-Πήγαινε, έτσι κι αλλιώς θα τα ξαναπούμε.

La Bahía con las hadas.
"-Καλημέρα όμορφη!
Η ανδρική φωνή ακούστηκε χαρούμενη πίσω απ' τον χαμηλό φράχτη. Η ψυχρή ανταπόδοση του χαιρετισμού καθυστέρησε λίγα δευτερόλεπτα.
-Καλημέρα Mateo.
-Χάρηκα που ήρθατε πάλι εδώ, χαίρομαι πολύ που σε ξαναβλέπω.
-Εγώ δεν ενθουσιάστηκα κιόλας.
-Γιατί, θα μου άρεσε να κάνουμε παρέα. Όπως παλιά, περνούσαμε πολύ ωραία, θυμάσαι;
-Ναι θυμάμαι. Θυμάμαι όμως κι άλλα πράγματα.
-Δεν πιστεύω να μου κρατάς κακία για τότε. Τότε είμαστε παιδιά...
-Ακριβώς. Τώρα που μεγάλωσα έχω καλύτερη κρίση σχετικά με το ποιούς θα κάνω παρέα".
H Bettina θυμόταν την προχθεσινή συνάντηση με τον γείτονά της καθισμένη στα λευκά σεντόνια του μονού κρεβατιού. Μετά το πρωινό μπάνιο και τις πλούσιες μερίδες της θείας Lorenza είχε έρθει η ώρα της μεσημεριανής σιέστας.
-Τελικά Francesca τι είναι καλύτερο ένας άνδρας που μπορείς να τον έχεις αλλά να τον έχουν κι άλλες γυναίκες μαζί με σένα, ή ένας άνδρας πιστός που είναι αδύνατον να είναι μαζί σου; ρώτησε την αδερφή της που είχε ήδη ξαπλώσει απλώνοντας τις απαλές μπούκλες της στο μαξιλάρι.
-Εγώ προτιμώ τον πιστό. Αλλά αφού δε σου δίνει σημασία, τσάμπα ήρθαμε. Και ο άλλος ποιός είναι; Α μη μου πεις πως σκέφτεσαι να είσαι πάλι μ' αυτόν τον βλάκα τον Mateo;
-Αυτό αποκλείεται. Δεν ξεχνώ πως με πλήγωσε. Τότε είμαστε παιδιά μου είπε. Ναι καλά, λες και άλλαξε από τότε! Αλλά δε μου αρέσει να είμαι μόνη μου.
-Καλύτερα μόνη παρά με κακή παρέα.
-Το καλύτερο θα ήταν να με πρόσεχε λιγάκι ο Lucio... Χθες το βράδυ που ήμουν με την Diana τον είδα πλάτη αλλά δεν πρόλαβα να τον χαιρετήσω, ήταν μακριά και χάθηκε στην στροφή.
-Καλά εσύ όταν ερωτεύεσαι κάποιον τον βλέπεις παντού.
-Είμαι σίγουρη ότι ήταν αυτός.
-Αν ο Lucio σε φλέρταρε δε θα τον εκτιμούσες γιατί αυτό θα σήμαινε πως είναι σαν τον Mateo.
-Ναι δε θα ήταν σωστό. Μην κάνεις αυτό που δε θέλεις να σου κάνουν, έτσι δε λένε; Αλλά κι αυτή η Luján δεν είναι πολύ μεγάλη γι αυτόν; Γιατί είναι κολλημένος τόσα χρόνια μαζί της;
-Αν δεν ήταν αυτή θα ήταν μια άλλη.
-Δίκιο έχεις. Όλοι οι καλοί έχουν σχέση. Γιατί δεν υπάρχει λόγος να τους παρατήσει η κοπέλα τους.
-Εσύ τι προβληματίζεσαι, δεν είσαι πια μια σταρ; Άσε να υποφέρουν οι άλλοι για σένα. Και άσε με να κοιμηθώ.

Στον δρόμο προς την Bahia con las hadas.
-Πώς είσαι Claudia;
-Μη με λες Claudia, το όνομα αυτό έχει αρχίσει να μου χτυπάει στα νεύρα.
-Τα νεύρα σου είναι πολύ ευαίσθητα τελευταία, έτσι δεν είναι;
-Είναι γι αυτό μη μου δίνεις αφορμές.
-Ξέρεις ο πατέρας μου... του πέρασε η ιδέα πως η αδιαθεσία σου...
-Είμαι καλύτερα, είπε ήρεμα η Sophie και έβαλε το χέρι στην κοιλιά της. Όχι, δεν πρέπει να είμαι έγκυος. Μπορεί να μη μείνω ποτέ έγκυος. Χαίρεσαι γι αυτό; ρώτησε σχεδόν δακρυσμένη.
-Ένα παιδί τώρα... θα έκανε πολύπλοκα τα πράγματα.
-Ένα παιδί πρέπει να έρχεται μέσα σ' ένα ευτυχισμένο σπιτικό. Έτσι το ονειρευόμουν πάντα... Να έχω μια δική μου οικογένεια, τον άνδρα που αγαπάω, τρία-τέσσερα παιδιά... Αλλά καλύτερα να έρθει ένα παιδί απ' το να μην έρθει καθόλου. Τουλάχιστον θα έχει εμένα να το αγαπάω. Στη δική σου οικογένεια δεν υπάρχει αγάπη γι αυτό κι εσύ δε μ' αγαπάς.
O Leandro πάγωσε.
-Έχουμε προβλήματα κι εγώ σου έχω πει πολλά, σίγουρα και μερικές υπερβολές... Αλλά άλλο αυτό κι άλλο αν... αγαπιόμαστε.
-Ό,τι και να είναι οι δικοί μου αν είχαν να με δουν τρία χρόνια θα πήγαιναν όλοι στο λιμάνι και θα μ' αγκάλιαζαν τόσο που θα μου έσπαγαν τα κόκκαλα.
-Μα κι ο πατέρας μου... νομίζω συγκινήθηκε που με ξαναείδε. Απλώς εμείς... να δεν είμαστε και τόσο εκδηλωτικοί.
-Δε μου είπες αν μ' αγαπάς, ψιθύρισε η Sophie.
-Αν δε σ' αγαπούσα...
-Σου κοστίζει τόσο να το πεις;
-Σ' αγαπώ Claudia.
-Τώρα μάλιστα! Το γέλιο της κοπέλας ακούστηκε σα νευρικό. Δε θα μπορούσες να το κάνεις χειρότερο!
-Συγνώμη... Πρέπει να το συνηθίσουμε, δεν πρέπει να μου ξεφύγει το όνομά σου. Στο κάτω κάτω ο Contreras και η Claudia είναι αυτοί που έχουν κάθε λόγο να είναι θυμωμένοι μαζί μας τώρα, να μας μισούν, όχι να μισούμε εμείς αυτούς.
-Μου λείπει ν' ακούω τ' όνομά μου απ' το στόμα σου όπως κάποτε. Ήσουν ντροπαλός αλλά το πρόφερες τόσο τρυφερά...
-Το ξέρεις πως δεν πρέπει.
-Θα καταφέρουμε να ζήσουμε μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα Leandro;
-Αν το συνηθίσουμε θα πιστέψουμε στο τέλος ότι είναι αλήθεια.
-Μπορείς να με αποκαλείς “αγάπη μου”, “μωρό μου”, “θησαυρέ μου”... Είμαστε νιόπαντροι και στα μέλια υποτίθεται.
-Εντάξει αγάπη μου. Καλύτερα έτσι;
-Αν το συνηθίσεις μπορεί να το πιστέψεις πως μ' αγαπάς.

La Bahía con las hadas.
Στο όρμο με τη λευκή άμμο λίγε εκατοντάδες μέτρα από το σπιτάκι εργαστήριο του Bosco και πολύ πιο κοντά στον λοφίσκο όπου δέσποζε η οικία που άνηκε πια στον Hipolito Villareal η Noelia είχε μια ακόμα συνάντηση με τον Mateo.
-Θέλω να δω πόσο θα επιμένεις να με διεκδικείς, του έλεγε χαμογελαστά. Πότε θα το βάλεις για τα καλά στο μυαλό σου, ποιο μυαλό βέβαια, τέλος πάντων αυτό που υπάρχει, ο καθένας με ό,τι έχει πορεύεται, ότι μου αρέσει να είμαι μόνη, νιώθω ελεύθερη και ότι από σένα θέλω μόνο τη φιλία σου; Σου φαίνεται παράξενο να είναι φίλοι ένα αγόρι μ' ένα κορίτσι;
-Ναι αλλά στο πάρτι...
-Πως κάνεις έτσι για κάτι που δεν ήταν καν φιλί; Έλα τώρα, κι εσύ κι εγώ ξέρουμε από αληθινά φιλιά, εκτός αν όλη αυτή η φήμη γύρω απ' τ' όνομά σου δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα.
Η Noelia ένιωθε ευχαρίστηση να υποδύεται την άνετη και έμπειρη. Ένα κοκκίνισμα μόνο της χαλούσε την ερμηνεία. Όσο κι αν της άρεσε η ιδέα να φέρει τον Mateo σε δύσκολη θέση, μέσα της δεν ενέκρινε μια τόσο ελεύθερη συμπεριφορά σε γυναίκα.
-Αν δε με θέλεις καθόλου γιατί έρχεσαι εδώ και γιατί κοκκινίζεις Noelia;
-Έρχομαι γιατί διασκεδάζω να σε βλέπω να παριστάνεις τον Δον Ζουάν και κοκκινίζω γιατί είμαι άσπρη, εμένα ο ήλιος δε με μαυρίζει με κοκκινίζει.
Το φως του έδινε μια πολύ όμορφη απόχρωση στα μαλλιά της. Φορούσε ένα αμάνικο λευκό φορεματάκι και η έκφρασή της ήταν πολύ γλυκιά καθώς έγερνε στον κορμό ενός πεύκου.
-Είσαι πολύ όμορφη, είπε ο Mateo αυθόρμητα.
-Πολύ όμορφη... Όλο το ίδιο λες, λες και δεν ξέρω ότι δεν είμαι πολύ όμορφη. Αν είχες μια ελπίδα να με κατακτήσεις θα έπρεπε τουλάχιστον να πεις κάτι πιο έξυπνο απ' αυτή τη σαχλαμάρα ότι είμαι πολύ όμορφη.
-Σε ποιόν μοιάζεις; Στη μητέρα σου σίγουρα όχι, σε καμιά θεία μακρινή μήπως;
-Όχι, δε μοιάζω στη μαμά. Εκείνη έχει μαύρα μαλλιά σαν Ινδιάνα, πολύ όμορφα, επιμένει όμως ότι οι πρόγονοί της ήταν Ισπανοί καθολικοί. Οι πρόγονοί μου δηλαδή. Αλλά νομίζω το έχουμε ξανασυζητήσει το θέμα. Είναι κάτι που θέλεις να μάθεις, μήπως είσαι ντετέκτιβ και ψάχνεις κάτι;
-Μπα, δε μ' απασχολεί αλλά αφού δε θες να μιλάμε για μας τελικά μιλάμε για όλα τα θέματα, για χαζά θέματα...
-Αν θέλεις κι εσύ να είμαστε φίλοι, πρέπει να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον. Θα σου πω την αλήθεια για μένα και την οικογένειά μου ή για μένα, τον Gilberto και την Ana...

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 876
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Aug 13, 2017 1:09 am

Στα μέλια είναι τώρα οι τολμηροί εραστές, αλλά όταν αρχίσουν τα δύσκολα; Ο Κοντρέρας δεν είναι άγνωστος στον πατέρα του Λεάνδρο. Μαντάρα τα 'κανε ο μικρός aparadexto
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1839
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Oct 06, 2017 10:31 am

Δεν ξέχασα τη Noelia Wink . Προσοχή, ανάμεσα σε εισαγωγικά παρεμβάλλεται μια σκηνή απ' το παρελθόν.

Capítulo 69

Ήθελε να γαντζωθεί πάνω του και να νιώσει όλη τη θέρμη και την αγάπη του. Και να μείνουν έτσι με τα κορμιά τους κολλημένα ώρες, μέρες, αιώνες, μόνοι τους, λες και ό,τι τους περιέβαλε δεν είχε αξία. Δε θα ήταν όμως καθόλου ευγενικό να μη περάσει λίγο χρόνο με τον "πεθερό" της που μόλις γνώρισε. Οι καλοί τρόποι είναι βασικοί για μια κοπέλα της καλής κοινωνίας, της έλεγε πάντα η μητέρα της. Και πρόσθετε πως χάρη στους καλούς τρόπους θα αποκτούσε τον καλό σύζυγο που θα της ταίριαζε και που θα την φρόντιζε μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. Και που ήταν τώρα; Σ' ένα τρένο, σε μια άγνωστη χώρα με κατεύθυνση μια άγνωστη επαρχία, φυγάς, μ' έναν νεαρό που φαινόταν περισσότερο (σιωπηλά) θυμωμένος παρά ερωτευμένος μαζί της, με τον πατέρα του που έδειχνε φοβερός και μέτοχος σε μια απάτη  που δεν ήταν δύσκολο ν' αποκαλυφθεί. Ποιος να το φανταζόταν...
-Μου λείψατε πολύ όσο ήμουν στην Ισπανία.
Ο Leandro μιλά, ίσως για να καλύψει τις δυο στιγμές σιωπής που φάνηκαν ανυπόφορες.
Ο Hipolito Villareal σηκώνει τα μάτια απ' τα χαρτιά του παραξενεμένος.  
-Αν σου λείπαμε δε θα ήταν κόπος να μας στείλεις ένα γράμμα.
-Μα ο κύριος Contreras είχε αναλάβει να σας ενημερώνει για οτιδήποτε με αφορά.
-Αν νομίζεις πως αρκούσε αυτό, δεν έχει σημασία. Ο αδερφός σου δε μιλιότανε από τη στενοχώρια του.
-Εμένα με συγχωρείτε αλλά ακόμα νιώθω αδιάθετη.
-Μη σ' απασχολεί πήγαινε να ξαπλώσεις, για οτιδήποτε θελήσεις ν' απευθυνθείς στο προσωπικό.
-Σας ευχαριστώ πολύ, κάποια πιο κατάλληλη στιγμή θα ήταν χαρά μου να σας γνωρίσω καλύτερα κύριε Villareal.
-Μην ανησυχείτε και το μόνο που δεν πρόκειται να γίνει είναι να χαθούμε Claudia.
-Να με συγχωρείτε και πάλι.
H Sophie αποχώρησε χωρίς τα τακούνια της να κάνουν τον παραμικρό θόρυβο, απαλά σα να ήταν φτιαγμένη από πρωινή αύρα.
-Η γυναίκα μου είναι πολύ ευαίσθητη και νομίζει πως υπάρχει μια απόσταση ανάμεσά μας, αυτό την κάνει να νιώθει άσχημα, είπε ο Leandro πασχίζοντας να κρύψει τον θυμό του. Δεν πίστευα πως θα ήταν τόσο δύσκολο να προσπαθήσουμε να την κάνουμε να πιστέψει πως εδώ υπάρχει ένα ζεστό οικογενειακό περιβάλλον.
-Ώστε αυτό ήθελες να πετύχεις; Να με συγχωρείς, δεν το κατάλαβα, ίσως είμαι πολύ γέρος όπως λες κι εσύ για να το καταλάβω, τον κάρφωσε ο Hipolito και γύρισε πάλι στα χαρτιά του. Και μετά σα να μην άντεχε να μην το πει πρόσθεσε:
-Πολύ όμορφη αλλά και ανισόρροπη. Έπρεπε να το φανταστώ πως η γυναίκα που θα διάλεγες εσύ θα είχε κάποιο τέτοιο σοβαρό ελάττωμα.  
-Δεν είναι ανισόρροπη! Είναι μια νέα κοπέλα χωρίς πείρα απ' τη ζωή που την έφερα να ζήσει σε μια τόσο μακρινή και άγνωστη χώρα, είναι φυσικό να τα έχει χαμένα μέχρι να προσαρμοστεί.
-Επιτέλους Leandro για πόσο ακόμα θα με κατηγορείς που σε έστειλα στην Ευρώπη, λες και σου έκανα κανένα κακό.
-Μα δε σε κατηγόρησα για τίποτα.
-Λες να μην το ξέρω πως κάθε μέρα με κατηγορείς. Δεν μπορείς ούτε να το διανοηθείς πόσο με έχεις απογοητεύσει, όλοι οι πατεράδες περιμένουν να δουν τα αγόρια τους να γίνονται άνδρες κι εσύ αντί να μεγαλώνεις παραμένεις ένα νήπιο που θέλει να κρυφτεί στα φουστάνια της μάνας του. Αν όμως θυμώνω με κάποιον θυμώνω με τον εαυτό μου που ανέχομαι όλες τις παραξενιές και τα καπρίτσια σου. Γάμος, ακούς εκεί... Το έχω ήδη μετανιώσει που ήρθα να σε πάρω εσένα και την ανισόρροπη την γυναίκα σου. Έπρεπε να σας αφήσω να κόψετε τον λαιμό σας, να ξέρεις πως αυτό το κάνω μόνο για τον Facundo.
Χωρίς να πει τίποτα ο Leandro έτρεξε στην διπλανή καμπίνα. Θα έπιανε τη Sophie απ' το μπράτσο, θα έπαιρνε τις βαλίτσες τους και θα της ζητούσε να κατέβουν αμέσως στην επόμενη στάση. Το μετάνιωσε όταν την είδε γερμένη στο κάθισμά της, έμοιαζε τόσο εύθραυστη... Πού θα πήγαιναν; Έκατσε δίπλα της και έφερε το κεφάλι της στο στήθος του κλείνοντάς την στην αγκαλιά του.
Όμως όλο το επόμενο διάστημα ερμηνεύοντας την στάση του ως δειλία με πρόσχημα την ευαισθησία της, κατηγορούσε τον εαυτό του. Ο πατέρας του είχε δίκιο. Ένα νήπιο που τραβά την φούστα της μαμάς του για να του δώσει σημασία...  

La Bahía con las hadas.
-Ένας αξιωματικός, ένας Ινδιάνος, μια σατανική διευθύντρια οικοτροφείου, μια σατανική παραμάνα, ένα κουνέλι, απαρίθμησε ο Mateo μ' ένα ασυναίσθητο χαμόγελο. Αυτή η ιστορία δε μου φαίνεται καθόλου αληθινή Lucia.
-Φυσικά και όχι βλάκα! Αυτό το νιάνιαρο έχει γεμίσει το μυαλό του μ' αυτά τα κοριτσίστικα μυθιστορήματα της πεντάρας που είναι πολύ της μόδας τώρα.
-Ξέρεις τι νομίζω; Πως η μικρή έχει βαρεθεί πια να την ρωτάνε αν είναι πραγματική κόρη της Ana  να κάνουν νύξεις γι αυτό. Όμως ζηλεύω λίγο. Όποιος κι αν είναι ο πραγματικός πατέρας ή η πραγματική μητέρα σ' αυτή την οικογένεια φαίνονται όλοι πολύ δεμένοι μεταξύ τους. Η Noelia πάντα μιλά με θαυμασμό για τους γονείς της. Εγώ τους έχω χάσει και τους δυο.
-Έλα, τι έπαθες, εσύ δεν ήσουν ποτέ μελοδραματικός, δε σου πάει καθόλου το μελό.
-Ο μόνος άνθρωπος που έχω, η μόνη μου οικογένεια στην ουσία είσαι εσύ Lucia.

Στον δρόμο προς την Bahía con las hadas.
Το τρένο έφτασε στον τελευταίο σταθμό, μια περιοχή που είχε το περίεργο όνομα Tierra de la luz eterna. H Sophie κοίταξε γύρω της. Θα ήταν πιο φυσικό να βρίσκονταν εκεί εξαιτίας κάποιου αεροπορικού ατυχήματος ή κάποιας τιμωρίας από το κράτος. Του περίκλειαν πανύψηλα δασώδη βουνά και εκτός από τους ελάχιστους υπαλλήλους του σταθμού δε φαινόταν να υπάρχει ψυχή εκεί γύρω. Ο μόνος επιβάτης που κατέβηκε μαζί τους ήταν μια ψηλόλιγνη κοπέλα με μακριά μαλλιά που ένας Θεός ξέρει τι γύρευε μόνη σ' αυτή την ερημιά.
Ένας μεσήλικας σχετικά καλοντυμένος που η Sophie αρχικά φοβήθηκε πως είναι απατεώνας τους πλησίασε για να τους οδηγήσει στην άμαξα. Χαιρέτησε με θέρμη τον Leandro αλλά ο Hipolito του φώναξε να πιάσει αμέσως δουλειά. Ήταν εδώ και χρόνια αμαξάς της οικογένειας.
-Είμαστε στην Bahía con las hadas;
-Όχι, σου είπα πως έχουμε δρόμο ακόμα.
-Καλά μη θυμώνεις.
-Δε θύμωσα.
-Τον περισσότερο πάντως τον έχουμε κάνει, προσπάθησε να καθησυχάσει ο Hipolito τη "νύφη" του. Σε προειδοποιώ όμως ότι ο δρόμος μέχρι την Bahía είναι πολύ κακός. Δυστυχώς ο τόπος αυτός είναι ακόμα πολύ πίσω.
Ο άνδρας είχε πάρα πολλά χρόνια να πατήσει στην Ισπανία και όπως πολλοί συμπατριώτες του είχε εξιδανικεύσει την Ευρώπη ως πρότυπο πολιτισμού και ευταξίας. Καθώς κι όταν σπούδαζε εκεί κινούνταν στο μεγαλοαστικό περιβάλλον της πρωτεύουσας χωρίς καμιά διάθεση να καταλάβει πώς αυτοί με τους οποίους συναναστρεφόταν έγιναν τόσο... μεγαλοαστοί, ούτε που φανταζόταν ποτέ τα φοβερά γεγονότα που θα ξέσπαγαν κάποιους μήνες μετά.
Πάντως τα λόγια του σχετικά με τον δρόμο δεν άργησαν να επαληθευτούν. Κάθε τόσο η άμαξα τρανταζόταν από πέτρες και λακκούβες. Ο χωματόδρομος ήταν τόσο στενός και ανάμεσα σε τόσο πυκνά δάση που έλεγες πως από στιγμή σε στιγμή κάποια αλεπού, κάποιος λύκος, τσακάλι ή αρκούδα θα πεταγόταν μπροστά τους. Οι τελευταίες μέρες δεν ήταν τόσο καλές για την Sophie όμως για πρώτη φορά τώρα ήθελε να βάλει τα κλάματα. Θυμόταν με νοσταλγία τον πατέρα, τον αδερφό της, τα πάρτι στο Παρίσι, τις φλύαρες υπηρέτριες, ακόμα και το πρώτο φιλί στο κτήμα του Eduardo. Την είχαν μεγαλώσει σαν πριγκίπισσα με την προοπτική όταν μεγάλωνε να ζούσε σαν βασίλισσα, τώρα σε ποιό κατσικοχώρι την μετέφεραν; Και θα προλάβαινε να φτάσει; Έσφιξε δυνατά τον καρπό του Leandro.
-Μην ανησυχείς, θα είμαστε στον προορισμό μας σε λιγότερο από τρεις ώρες, είπε εκείνος όμως τα λόγια του δεν ακούστηκαν καθόλου παρηγορητικά στ' αυτιά της.
-Δεν είναι καθόλου ευχάριστη η διαδρομή, αισθάνεσαι καλά, μήπως θα προτιμούσες να σταματήσουμε λίγο; πρότεινε ο Hipolito.
Εκείνη αρνήθηκε. Ας γινόταν ότι ήταν να γίνει.

La Bahía con las hadas.
H Noelia σταμάτησε μόνη, λίγο αγχωμένη και διστακτική μπροστά στο σπίτι που έμενε ο Julio. Αφού το περιεργάστηκε για λίγη ώρα λες και επρόκειτο για αριστούργημα αρχιτεκτονικής, πήρε μια βαθιά ανάσα, διέσχισε την μικρή αυλή και χτύπησε την πόρτα.
-Γεια σου Noelia, πως από δω;
-Τι κάνεις Julio;
-Καλά είμαι,εσύ;
-Καλά. Ήθελα να σε ρωτήσω κάτι. Είναι κανείς άλλος εδώ;
-Όχι, μόνος μου είμαι.
-Ωραία, είπε η Noelia που ένιωσε για λίγο ότι βρισκόταν σε δωμάτιο εργένη. Αυτό που θέλω να σου πω... μπορεί να... όχι πως είναι ωραίο να σε περνάνε για τρελή αλλά αν είναι να γίνει καλύτερα να σε περάσει για τρελή ένας άνθρωπος παρά τέσσερις.
-Τι είναι Noelia; ρώτησε ο Julio περίεργος τώρα γιατί η μικρή που σπάνια ερχόταν σπίτι του όταν είχαν συχνότερες επαφές ήταν τώρα εκεί. Έκανες μήπως καμιά παλαβομάρα και θέλεις τη βοήθειά μου;
-Εγώ δεν κάνω παλαβομάρες! διαμαρτυρήθηκε η νεαρά. Αλλά η αλήθεια είναι... πως ώρες ώρες μιλάω πολύ και λέω πράγματα που δε θα έπρεπε να λέω. Θυμάσαι τότε που πήγαμε στο σπίτι του Bosco και είπα πως η μαμά μου δεν είναι μαμά μου;
-Ναι το θυμάμαι. Και απόρησα που δε μου το είχες πει, όχι γιατί είμαι περίεργος αλλά γιατί είμαστε πολύ καιρό μαζί Noelia.
-Είναι όμως λεπτό θέμα και πέρα απ' αυτό εγώ πάντα ένιωθα πως η μαμά είναι μαμά μου, ο μπαμπάς ο μπαμπάς μου και η αδερφή μου η αδερφή μου.
-Πολύ ωραία, μπράβο σου! Αλλά τι θες τώρα;
-Μήπως το είπες πουθενά αυτό;
-Φυσικά και όχι. Το είπα μόνο... στην Clara. Δε μπορώ να σου πω ψέματα, αδερφή μου είναι και τα λέμε όλα.
-Αχ όχι... Η Clara δε με συμπαθεί και αυτή τη στιγμή θα το έχει μάθει η μισή Bahía con las hadas.
-Κάτσε να τα πάρουμε ένα ένα. Η Clara δε σ' αντιπαθεί, ποτέ δε μου έχει πει και ποτέ δε μου είχε δείξει κάτι τέτοιο. Φυσικά κι εμένα με συμπαθεί περισσότερο γιατί είμαι αδερφός της κι αν εμείς οι δυο μαλώσουμε εμένα θα υπερασπιστεί. Και είναι πολύ έμπιστο άτομο η Clara. Της ζήτησα να μην το πει πουθενά και μου έδωσε τον λόγο της. Θα μπορούσα να ορκιστώ ότι τον κράτησε. Αλλά έχει περάσει τόσος καιρός, για΄τι σ' απασχολεί τώρα αυτό το πράγμα;
-Ο Mateo με ρωτούσε... Και μπορεί να πιστέψεις πως είναι περίεργο αλλά το νιώθω πως κάποιος ενδιαφέρεται να μάθει για τους πραγματικούς μου γονείς.
-Έχεις κάποια ένδειξη γι αυτό;
-Όχι. Η αλήθεια είναι πως όχι.
-Τότε είναι περίεργο. Οι άνθρωποι πάντα ρωτάνε διάφορα, δεν είναι αυτός λόγος ν' αναστατωθείς. Και να σου πω και κάτι αν κάποιος το έψαχνε αυτό θα έπρεπε να είσαι χαρούμενη. Ίσως έτσι μάθαινες για τις ρίζες σου.
-Δεν το είχα σκεφτεί αυτό. Δεν το είχα σκεφτεί... γιατί αυτό που αισθάνομαι δεν είναι καλό. Τέλος πάντων να μη σε κουράζω άλλο.
-Noelia...
-Τι είναι;
-Κάποια στιγμή σκέφτηκα πως ήθελες μόνο μια δικαιολογία να με δεις.
-Φυσικά και όχι! Εξάλλου τώρα εσύ... έχεις πολύ καλή παρέα.
-Τη Marisela εννοείς; Ναι είναι πολύ καλή παρέα. Αλλά είναι κι από πολύ καλή οικογένεια. Δεν έχουμε κάποια προοπτική μαζί.
Ένα “ενώ εμείς...” πλανιόταν στην ατμόσφαιρα.
-Όχι μην το λες, οι μεγάλοι έρωτες ξεπερνούν κάθε εμπόδιο... Εγώ πρέπει να πηγαίνω, θα με μαλώσουν στο σπίτι αν αργήσω και πάλι. Γεια σου Julio.  

Στον δρόμο προς την Bahía con las hadas.
-Η θάλασσα! φώναξε με παιδικό ενθουσιασμό ο Leandro καθώς η άμαξα κατηφόριζε στην πόλη.
-Αυτό σημαίνει ότι σε λίγο φτάνουμε, είπε ο Hipolito.
H Sophie ζαλισμένη από τις στροφές και τα τραντάγματα δέχτηκε αυτά τα λόγια με ικανοποίηση. Είχε απελπιστεί πως το ταξίδι δε θα τελείωνε ποτέ. Έστρεψε το βλέμμα αριστερά και θαύμασε τη θέα των καταγάλανων νερών που λαμπίριζαν στο φως του ήλιου. Ωστόσο αληθινή ανακούφιση ένιωσε μόνο όταν η άμαξα κατέβηκε στον κεντρικό ασφαλτοστρωμένο δρόμο της πόλης. Κοίταξε χαμογελώντας τα μαγαζάκια με τα ρούχα και τα αξεσουάρ. Μπορεί να μην είχαν συνολάκια της τελευταίας μόδας αλλά κάτι θα είχε να κάνει τα απογεύματα.

Μετά από πολλές μέρες στην μικρή πόλη η Bettina συνάντησε τον Lucio. Καθώς περπατούσε στο πεζοδρόμιο τον είδε να βγαίνει από το μαγαζάκι με τα ψιλικά, βρεθήκανε τόσο κοντά που αυτή τη φορά δε θα μπορούσε να υπάρξει αμφιβολία πως ήταν αυτός. Ήταν μόνος του, εκείνη όχι. Είχε παρέα τη φίλη της τη Diana αλλά και τη μικρή Francesca, την έπαιρνε πάντα μαζί γιατί δεν ήθελε να υποφέρει τη γκρίνια της πως εκτός που δεν πήγαν στην Ευρώπη την άφηνε μόνη στο σπίτι με τη θεία Lorenza. Την χαιρέτησε κι εκείνη τον κοίταξε σα χαζεμένη.
-Μα πώς βρέθηκες εσύ εδώ; τη ρώτησε μ' έναν τρόπο που έδειχνε χαρά.
-Εδώ περνάω όλα μου τα καλοκαίρια, μας φιλοξενεί η θεία Lorenza που μένει εδώ.
-Τι ωραία...!
-Κι εσύ;
-Να εγώ... για διακοπές. Κοίτα σύμπτωση! Μιας και συναντηθήκαμε πρέπει οπωσδήποτε να ξαναβρεθούμε. Έχεις τηλέφωνο;
-Όχι, για τη θεία Lorenza αυτά είναι πράγματα του διαβόλου, δε θέλει να την ενοχλούν κάθε τρεις και λίγο.
-Πάντως στις μέρες μας χρειάζεται. Καλά πες μου που μένεις να περάσουμε καμιά φορά με τη Luján να κανονίσουμε να βγούμε σα συνάδελφοι.

Το σπίτι του Hipolito δεν απείχε πολύ από τον κεντρικό παραλιακό δρόμο με τα μαγαζάκια. Η άμαξα έφτασε εκεί σε σύντομο χρονικό διάστημα και οι τρεις επιβάτες βρήκαν την Rebecca και τον Facundo να κάθονται στην αυλή όπως συνηθίζανε τα καλοκαίρια τα μέλη της οικογένειας Villareal. Πρώτη πετάχτηκε από τη θέση της η Rebecca. Έτρεξε στον Leandro και τον έσφιξε με τα παχουλά της χέρια ενώ εκείνος μάταια προσπαθούσε ν' απεγκλωβιστεί από τον τεράστιο όγκο της. Η Sophie παρατήρησε τη σκηνή με χαρά, επιτέλους κι ένας φυσιολογικός άνθρωπος, μια φυσιολογική συμπεριφορά, τι κι αν ο Leandro λεγε πως ήταν κακιά και πως είχε κίτρινα γουρλωτά μάτια, υπερβολές -τουλάχιστον.
-Παιδάκι μου, κλαψούριζε η μέγαιρα. Αυτός ο κακούργος σε έστειλε τόσα χρόνια μακριά μας, τι πατέρας είναι αυτός...
Τώρα μάλιστα, ο νεαρός άρχισε να καταλαβαίνει αυτή την ξαφνική αγάπη, ήθελε μόνο να τσιγκλίσει τον πατέρα του.
Ο Facundo δισταχτικός περίμενε να τελειώσει με τις διαχύσεις η Rebecca για ν' αγκαλιάσει τον αδερφό του. Χλόμιασε μόλις παρατήρησε την Sophie.
"Άνοιξε το γράμμα, διάβασε όλες τις σελίδες διαμαρτυρόμενος σε κάθε παράγραφο για την φλυαρία του παλιού του συμφοιτητή, πήρε την φωτογραφία όπου ο Eduardo με την Sophie έδειχναν παρά την διαφορά της ηλικίας ένα ταιριαστό ζευγάρι και την πέταξε κάτω θυμωμένος.
-Πάει τρελάθηκε κι αυτός για μια κοπελίτσα! αναφώνησε και η Rebecca, ο Facundo και η Caterina γύρισαν και τον κοίταξαν. Λες και δεν ήταν ο ίδιος που προέτρεπε τον Contreras να προχωρήσει με την Sophie. Φυσικά δεν γνώριζαν το περιεχόμενο των γραμμάτων που έστελνε στον φίλο του, όμως από παλαιότερες συζητήσεις ήξεραν πως το ενδεχόμενο δεν τον έβρισκε αντίθετο.
-Μάζεψέ την Caterina σε παρακαλώ, είπε στην υπηρέτρια.
-Πάντως είναι πολύ όμορφη, παρατήρησε ο Facundo όταν την πήρε από το τραπέζι.
-Δώστη μου σε παρακαλώ, του ζήτησε ο Hipolito. Την τακτοποίησε ξανά αμίλητος μέσα στον φάκελο όπως και την επιστολή."

-Όταν τον είδα μόνο... είχα μια ελπίδα πως ίσως είχε χωρίσει με την Luján, ομολόγησε η Bettina στην αδερφή της.
-Γιατί, δε θα τον άφηνε μόνο ούτε για να πάει να πάρει εφημερίδα αυτή;
-Ναι περίπου έτσι. Ή δε θα την άφηνε αυτός τόσο κολλημένος που είναι μαζί της. Να πάμε για ποτό οι τρεις μας, το φαντάζεσαι; Όχι δε ξέρω τι σκεφτόμουν, είχα τρελαθεί, αυτή που περισσεύει είμαι εγώ. Ίσως καλύτερα να φύγουμε από δω. Είχες δίκιο το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να τον ξεχάσω.
-Ε! Κι εγώ τι είμαι, πακέτο να με σέρνεις από δω κι από κει γιατί έτσι γουστάρεις; Μη σου πω ότι μ' αρέσει εδώ, μου αρέσει και η παρέα της Diana, ξέρει τόσα πολλά...
-Κουτσομπολιά, συμπλήρωσε η Bettina.
-Ναι μη μου πεις πως δε σ' αρέσουν τα κουτσομπολιά, αλλιώς δε θα ήσουν κολλητή της.
-Καλά ας μείνουμε λοιπόν.
-Κι αυτός ο Lucio τελικά δεν είναι καθόλου άσχημος αν και και μεγάλος, παραδέχτηκε η Francesca.

Το σούρουπο ο κύριος Bosco έφτιαξε ένα μάτε και κάθισε στο εργαστήριο και χάζευε τα ξύλινα αλογάκια. Όταν χτύπησε η πόρτα πήγε με χαρά ν' ανοίξει νομίζοντας πως είναι η Noelia. Στο κατώφλι όμως στεκόταν μια άγνωστη χαμογελαστή ψηλή κοπέλα που φορούσε μια φαρδιά κορδέλα στα μαλλιά.  

Fin del capítulo

_________________


Last edited by mel on Mon Oct 09, 2017 9:09 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 876
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Oct 08, 2017 8:40 pm

Τουλάχιστον εδώ την παραδέχομαι τη Ρεμπέκα. Να τσιγκλιστεί ο Ιππόλυτο να μάθει να φέρεται. Δεν ήταν υποδοχή αυτή που έκανε στο γιο και τη νύφη aparadexto
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1839
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sat Dec 30, 2017 7:00 pm

Άργησα γιατί για πολύ καιρό δεν ήμουν σε θέση να γράψω. Ελπίζω κάτι να θυμάστε από την ιστορία Razz xixi .

Capítulo 70

-Καλησπέρα κύριε Bosco.
-Καλησπέρα, η δεσποινίς...; (του φάνηκε λίγο απότομο να ρωτήσει "τι θέλετε;").
-Ονομάζομαι Emanuela Villanzuelos, είμαι η νέα σας γειτόνισσα, θα νοικιάσω το σπίτι της κυρίας Gabriela απέναντι. Πιστεύω ότι είναι καλό να γνωρίζονται οι γείτονες.
-Ναι φυσικά... (καθώς ο Bosco παραμέρισε η Emanuela πέρασε την πόρτα). Δεν είχα ιδέα ότι η κυρία Gabriela θα έφευγε.
-Θα χρειαστεί να μείνει στο Buenos Aires για κάποιο καιρό, για την εγχείριση που θα κάνει η κόρη της. Και θα πάει πολύ καλά η εγχείριση, το κορίτσι επιτέλους θα δει.
-Εύχομαι από καρδιάς η αισιοδοξία σας να βγει αληθινή.
Το χαμόγελο της κοπέλας πλάτυνε σα να έλεγε "ποια αισιοδοξία;".
-Αν μου επιτρέπετε... συνέχισε ο άνδρας, εσείς μια τόσο νέα γυναίκα πως αποφασίσατε να μείνετε σ' ένα τόσο έρημο μέρος όπως αυτό;
-Μα δεν είναι έρημο κύριε Ailber, τόσα πλάσματα κατοικούν εδώ (στήλωσε τη ματιά της σε ένα σημείο λες και έβλεπε ένά αυτή τη στιγμή)... Κι αν δεν είναι σαν κι εμάς δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.
O Bosco την κοίταξε Να ήταν μια απ' αυτούς  τους τρελοεπιστήμονες που "μελετούν" τα φαινόμενα της Bahía con las hadas; Χρόνια είχαν να φανούν.
-Θα θέλατε ένα τσάι;
-Θα μας δωθεί πολλές φορές αυτή η ευκαιρία κύριε Ailber. Δε μπορώ να μείνω πολύ γιατί έχω να κάνω πολλά πράγματα σήμερα.
-Όπως θέλετε.
Η κοπέλα γύρισε με το βλέμμα το δωμάτιο.
-Ωραίο το σπιτάκι σας. Φροντίστε να το έχετε πάντα περιποιημένο, σύντομα θα δεχτείτε φιλοξενούμενους.
Ο κύριος Bosco δεν απάντησε και χαιρετήθηκαν χωρίς πολύ φασαρία. Παράξενη κοπέλα. Δεν φαινόταν από τις πολύ ζωηρές κι όμως κινιόταν με καταπληκτική άνεση στο χώρο. Τι τα θες όλοι οι τρελοί εδώ μαζευτήκανε.

O Leandro πέρασε το υπόλοιπο της ημέρας με τα χέρια στα μαλλιά του αδερφού του. Συχνά εκδηλώνοντας την χαρά και την έκπληξή του έκανε παρατηρήσεις όπως "μα πώς ψήλωσες, πώς μεγάλωσες εσύ!" σα να ήταν κανένας θεί(τσ)ος.
-Μα έλειπες και τόσο καιρό αδερφέ, "δικαιολογήθηκε" ο Facundo.
-Αλήθεια θα ήθελες να επικοινωνούμε περισσότερο όσο έλειπα; Ο μπαμπάς...
-Ο μπαμπάς είναι υπερβολικός. Ο ίδιος άλλαξε πολύ όσο έλειπες, ψιθύρισε ο μικρός. Ο Hipolito Villareal καθόταν λίγα μέτρα πιο πέρα, φαινόταν συγκεντρωμένος στην εφημερίδα του αλλά αυτό δεν ήταν καθόλου βέβαιο.
-Εγώ καταλαβαίνω συνέχισε δυναμώνοντας την φωνή, τόσο μαθήματα, τόσα κορίτσια...
-Στην πραγματικότητα όχι και τόσα πολλά κορίτσια.
-Οι Ισπανίδες είναι όμορφες;  
-Όχι καλύτερες απ' τις δικές μας. Υπάρχουν πολλές άσχημες Ισπανίδες.
-Αλλά η γυναίκα σου είναι πάρα πολύ όμορφη. Γι αυτό...
Βλέποντας την διστακτικότητα ο Leandro ανέλαβε να βοηθήσει:
-Γι αυτό την παντρεύτηκα; Εεε... εεε.. ναι και γι αυτό.
Αν τολμούσε να είναι ειλικρινής θα έλεγε: “αυτή τη στιγμή δεν έχω ιδέα γιατί στο καλό είμαι μαζί της, γιατί έγιναν όλα αυτά. Με την Claudia, την αληθινή Claudia ήμουν ευτυχισμένος -δεν της άξιζε να την προδώσω, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που να σου εξηγώ”...
-Όπως είπες υπάρχουν τόσο όμορφες δικές μας...
-Μη μου πεις πως σε πειράζει που είμαι με μια ξένη.
Είπε “είμαι με μια ξένη” όχι “παντρεύτηκα μια ξένη”. Το πρόσεξε, ο αδερφός του δεν ήθελε να του λέει ψέματα. Πώς θα μπορούσε να παντρευτεί μια παντρεμένη; Γιατί αυτή η κούκλα ήταν γυναίκα του Contreras. Τη θυμόταν όχι μόνο γιατί την είχε δει στην φωτογραφία με τον άνδρα της αλλά και γιατί κρυφά το ίδιο βράδυ εντυπωσιασμένος έψαξε την φωτογραφία της -μια μικρή απιστία στην Luz για την οποία ένοιωθε ενοχές.
-Όχι δε με πειράζει, θα πας να δεις τον Augusto;
-Όχι από τότε που έφυγα εν του έστειλα γράμμα, μάλλον δεν είμαστε φίλοι πια.
Όπως άλλοι είχαν για χόμπι την ιππασία, ο Leandro είχε χόμπι να ρίχνει μαύρες πέτρες πίσω του, στην αρχή στην Αργεντινή, μετά στην Ισπανία, μετά ποιος ξέρει...
-Έχω γνωρίσει δύο κορίτσια, αδερφές που ήρθαν εδώ όταν έφυγες, η μία είναι η Luz, ψηλή, κατάξανθη, πάρα πολύ όμορφη...
-Είναι η φίλη σου η Luz;
-Όχι αλλά ενδιαφέρομαι, διευκρίνισε ο Facundo αποφασιστικά.
-Και αυτή τι λέει;
-Λέει πως είμαι μικρός. Αλλά και η Noelia είναι πολύ όμορφη και έχει κατακόκκινα μαλλιά.
-Η αδερφή της; ρώτησε αδιάφορα ο Leandro που έδειχνε ασυγκίνητος απ' την λεπτομέρεια.
-Ναι, είναι φίλη μου, πολύ συμπαθητικό κορίτσι.
-Facundo τι είναι αυτά, προξενιά σε παντρεμένο άνθρωπο; παρενέβη ο Hipolito.
Εδώ και ώρα είχε παρατήσει την εφημερίδα και παρακολουθούσε με εκνευρισμό τα δάχτυλα του μεγάλου του γιου να τυλίγουν γύρω τους τις ξανθές τρίχες του μικρού, μετά να τις αφήνουν και μετά πάλι απ' την αρχή...
-Όχι μπαμπά, απλώς μιλάμε.
-Μα τι θα γίνει επιτέλους με το δείπνο, το τραπέζι έπρεπε να έχει κιόλας στρωθεί. Caterina! Κι εσείς οι δυο χρειάζεστε επειγόντως κούρεμα, θα μοιάζετε με αλήτες σε λίγο!

"O Leandro είναι εδώ κι αυτό το κάθαρμα δε μου είπε τίποτα", "θα έχει γίνει ένας όμορφος νέος άνδρας πια, παντρεμένος, αυτό δεν το χωρά το μυαλό μου", "πότε ήταν που έπαιζα με το ξανθό τ' αγοράκι μου"... Ο Leandro το ένα, ο Leandro το άλλο, λες και δεν υπήρχε τίποτα άλλο στη ζωή και τον πλανήτη απ' το Leandro. O Lucio έδειχνε κατανόηση, ένας καυγάς ακόμα δεν είχε νόημα κι όταν εκείνη η μελό παράσταση φάνηκε να φτάνει στο τέλος της ζήτησε την άδεια να πάει να δει τον Mateo. H Luján ήθελε μόνο κάποιον να την ακούει, ένα κοινό, όχι την συμπαράστασή του. Μάλλον όχι κι άλλη συμπαράσταση από μέρος του.
H Lucia σηκώθηκε απρόθυμα ν' ανοίξει στον απρόσκλητο επισκέπτη.
-Ο Mateo φυσικά είναι εδώ, δεν κάνει τίποτα άλλο απ' το να τρώει και να τεμπελιάζει.
-Ήθελα να σε δω, αλλά το θεωρούσα πιθανότερο να έχεις βγει, είπε ο Lucio απευθυνόμενος στον νεαρό.
-Εγώ; Με ποια να βγω; Βλέπεις υπάρχουν άτυχες μέρες για όλους μας. Δε σου σύστησα την μητριούλα μου τη Lucia.
-Χάρηκα κυρία.
-Μη την βλέπεις έτσι κατά βάθος είναι ψυχούλα, αστειεύτηκε ο Mateo κι ακούμπησε το χέρι στο λαιμό πάνω στο γυμνό της δέρμα.
Η Lucia δεν πρόλαβε να διαμαρτυρηθεί.
-Μήπως θα μπορούσαμε να τα πούμε λίγο έξω; Είμαι να σκάσω.

Από τη μια η ζεστασιά του οικείου -το σπίτι, το περιβάλλον δεν είχαν αλλάξει σχεδόν καθόλου, από την άλλη η ψυχρότητα της αποστασιοποίησης. Η τελική αίσθηση ήταν όπως τότε που είχε θέματα με το στομάχι ή σπασμούς στο κολέγιο και η θερμοκρασία εναλλασσόταν τόσο γρήγορα στο σώμα του (ή έτσι το αντιλαμβανόταν) που ένιωθε πως κρύωνε και ζεσταινόταν ταυτόχρονα.
Τώρα ήταν ξαπλωμένος στο ημίδιπλο κρεβάτι με το κεφάλι στο μεταξένιο μαξιλάρι και το βλέμμα στην οροφή. Το οικογενειακό δείπνο δεν είχε πάει κι άσχημα. Όχι ψέματα όλα τα οικογενειακά δείπνα είναι μια καταστροφή, αλλά η Rebecca φρόντισε να μονοπωλήσει την κουβέντα έτσι δεν χρειάστηκε να πει ψέματα. Έφτανε που ζούσε σ' αυτά.
Τέντωσε το κεφάλι στην μεριά της Sophie. Εκείνη ανασηκώθηκε. Ο Leandro ήταν γυμνός από τη μέση και πάνω. Όχι δεν έμοιαζε με άγαλμα. Ένα ανθρώπινο δημιούργημα όσο καλοφτιαγμένο και να είναι δεν είναι τόσο συγκλονιστικό όπως ένας πανέμορφος άνδρας κοντά σου με αίμα και αναπνοή. Άγγιξε με τα χείλη της τα ξερά του χείλη, ανταποκρίθηκε στο καλεσμά του -όπως το εξέλαβε.  

Μπορεί ο Mateo να μην ήταν στενός του φίλος αλλά ήταν ο μόνος που είχε σ' αυτή την επαρχία που τον έσερνε κατά τις ορέξεις της η κακομαθημένη ντίβα. Δεχόταν τους πάντες χωρίς επιφυλάξεις, ήταν πρόθυμος να μιλήσει, ν' ακούσει, να συμβουλεύσει κι ας μην είχε ιδέα από μακροχρόνιες σχέσεις.
-Δεν είναι ότι δε θέλω να είμαι μαζί της είναι ότι αυτή με αποκλείει από κάθε ζήτημα που την αφορά, με έχει μόνο για ακροατή των υποθέσεών της λες και είμαι μια απλή φιλενάδα της.
-Μα για να θέλει να την ακούς αυτό σημαίνει ότι δε σ' αποκλείει... εντελώς.
-Όχι Mateo φτάνει πια, τόσο καιρό έκλεινα τα μάτια κι έβλεπα αυτό που ήθελα, ήρθε η ώρα να παραδεχτώ πως δεν είμαι κάτι σημαντικό για την Luján, πως οι συγγενείς και οι φίλοι που τόσο εύκολα έκανα πέρα είχαν δίκιο.
-Οι συγγενείς και οι φίλοι; Πώς μπορούν να ξέρουν αυτοί όσα νιώθεις εσύ για μια γυναίκα;
Ο Mateo για πρώτη φορά μιλούσε αργά σα να ήθελε να τονίσει το νόημα των λόγων του κι είχε ένα ύφος μυστήριο όμως ο Lucio συνέχισε λες και δεν άκουγε και δεν πρόσεχε τίποτα.
-Δεν εννοώ φυσικά να γίνω ο πατέρας του παιδιού, θα ήταν αστείο. Ο Leandro τώρα θα είναι ολόκληρο παλικάρι.
-Ο Leandro είπες;
-Ναι γιατί, τον γνωρίζεις;
Το όνομα ανέσυρε από τη μνήμη του νεαρού όλες τις συζητήσεις που είχε κάνει με την Noelia για τον περίφημο Leandro. Λες;!
-Συγνώμη, μήπως θα μπορούσες να μου πεις ποιός είναι ο πατέρας του παιδιού της Solari; Μήπως... ένας κύριος που μένει απόμερα στον κολπίσκο; Που έχει ένα σπίτι ωραίο στο ύψωμα;
-Ναι πού το ξέρεις;
-Που τον λένε Hipolito;
-Ναι αλλά Mateo πρέπει να ξέρεις πως αυτά πρέπει να μείνουν μεταξύ μας, εμπιστευτικά, παρακάλεσε ο Lucio μετανιώνοντας κάπως που μίλησε τόσο πολύ.
-Ξέρω αυτός ο τύπος περνιέται για σπουδαίος.

Ο ήλιος αναδείχτηκε λαμπρός και καυτός στον ουρανό και ο Leandro ξεκίνησε να πάει στον κολπίσκο για μπάνιο, όπως έκανε κάθε καλοκαιριάτικο πρωινό στις διακοπές του στην Bahía con las hadas -σα να μην είχε περάσει μαι μέρα. Ο Facundo πάλι γκρίνιαξε που δεν τον έπαιρνε μαζί του. (σα να μην είχε περάσει μια μέρα).
-Σου το υπόσχομαι να σε παίρνω όταν μεγαλώσεις.
-Ο Leandro πια θέλει να περνά χρόνο με την γυναίκα του, είπε ο Hipolito.
H Sophie είχε ήδη ετοιμαστεί θεωρώντας αυτονόητη την πρόσκληση.

Έδειχναν σα να είχαν βγει από τις φωτογραφίες κάποιου περιοδικού απ' αυτά που διαφημίζουν ρούχα, από τις σελίδες κάποιου επικού μυθιστορήματος, από το πανί στο οποίο προβαλλόταν κάποια αισθηματική ταινία, από εκείνους τους κόσμους στους οποίους οι κεντρικοί ήρωες είναι πάντα όμορφοι, σίγουροι, γοητευτικοί.
Το αγόρι με τα σγουρά μαλλιά κοίταζε τη φίλη του με λατρεία -ο ψεύτης μόλις χθες υπονοούσε ότι την ήθελε ακόμα! Κι εκείνη...
Εκείνη είχε μακριά κόμη, τόσο ξανθια σα να φτιάχτηκε από χρυσάφι, ήταν πολύ ψηλότερή της -ναι οπτικά ταίριαζε με τον Julio περισσότερο έκαναν ένα όμορφο ζευγάρι- και ήταν όμορφη. Πιο όμορφη από την Luz, όχι δεν έπρεπε καν να της περάσει απ' το μυαλό η ιδέα πως οποιαδήποτε μπορούσε να είναι πιο όμορφη από την Luz, καμιά δεν είναι, όλοι το λένε, ήταν μια κακιά αδερφή θα παρακαλούσε με τις ώρες συγχώρεση στην βραδυνή της προσευχή. Ήταν όμως γυναίκα, ναι είχαν την ίδια σχεδόν ηλικία, αλλά εκείνη δεν ήταν ντροπαλή όπως η Luz, ούτε είχε παιδιάστικα φερσίματα όπως η ίδια. Ναι η Marisela ήξερε τι ήθελε, με την Marisela ο Julio θα μπορούσε να κάνει ακόμα και μια σοβαρή συζήτηση. Η Marisela γελούσε με αυτά που έλεγε ο συνοδός της, έβαζε το χέρι της στον ώμο του, στο στήθος του, χωρίς να ντρέπεται, μα δεν είχε πατέρα, δεν είχε γονείς; Μήπως είχαν ήδη αρραβωνιαστεί; Εκείνος ήταν συγκρατημένος ένας κύριος... Και τώρα ο κύριος σήκωνε το βλέμμα προς το μέρος της... Να την είδε; Κόλλησε την πλάτη πίσω την χοντρή κώλωνα του αρωματοπωλείου για να μην την δει. Δεν ήθελε να τους χαιρετήσει.  

Έφτασαν μετά από πολύ πεζοπορία στον κολπίσκο -αν ήξερε πως θα περπατούσαν τόσο η Sophie θα προτιμούσε να έμενε με τα “πεθερικά” και τον “κουνιάδο” της.
-Σ' αρέσει πολύ εδώ;
-Μαγεία δεν είναι;
Μαγεία ήταν αλλά η Sophie ζαλιζόταν με τον ήλιο που την χτυπούσε τόση ώρα ενώ ο Leandro που δε φορούσε καπέλο ήταν άνετος και χαλαρός. Έβγαλε τα παπούτσια κι άρχισε να ξεκουμπώνει το πουκάμισό του.
-Το μαγιό σου δεν το φοράς;
-Όχι κάνω μπάνιο γυμνός, τα ανδρικά μαγιό είναι γελοία, σα να έγιναν για γυναίκες.
-Τι κάνεις, ντύσου σε παρακαλώ!
-Γιατί, δεν υπάρχει ψυχή εδώ.
Και λέγοντας αυτά τα λόγια ο Leandro βούτηξε ολόγυμνος στη θάλασσα.
-Leandro!
-Έλα κι εσύ δε ζεσταίνεσαι;
-Θεέ μου είσαι τρελός!
Η Sophie άνοιξε το φερμουάρ και άφησε το λευκό φορεματάκι της να πέσει στα πολύχρωμα χαλίκια. Μέσα στα δροσερά νερά άρχισε να συνέρχεται κάπως. Ο Leandro την πλησίασε και της κατέβασε τις τιράντες.
-Τι κάνεις, δε θέλω.
-Είναι καλύτερα έτσι.
Η νεαρή τις ξανανέβασε με θυμό.
-Έλα Claudia, είναι αργά για ντροπές μεταξύ μας, δε νομίζεις;
-Να πας να πνιγείς Leandro!
Γύρισε να μαζέψει τις πετσέτες και να φύγει.  

H Noelia μετά την συνάντησή της με το νέο ζευγάρι, αποφάσισε να γυρίσει σπίτι και να μην πάει στον κολπίσκο, έτσι απέφυγε κάποιο σοκαριστικό θέαμα. Στον δρόμο είδε τον Mateo. Είχε καλύτερη διάθεση απ' την δική της κι ένα χαμόγελο περιπαιχτικό.
-Τα μαθες τα νέα;
-Όχι ποια νέα, είναι καλά;
-Για ρομαντικά κορίτσια που περιμένουν τους αγαπημένους τους απ' τα ξένα, πολύ καλά.
-Κοίτα Mateo, σήμερα δεν έχω πολύ όρεξη για γρίφους γι αυτό...
-Γύρισε ο Leandro είναι εδώ.
Νόμισε πως άκουσε τον αντίλαλο αυτής της φράσης. Είχε πολύ καιρό ν' αναφερθεί σ' εκείνον ανεξήγητα όμως ένιωσε την καρδιά της να χτυπάει δυνατά λες και ο Leandro ήταν όντως ένας παλιός της φίλος που μετά από χρόνια επιθυμούσε όσο τίποτα άλλο να δει.
-Έμεινες άλαλη βλέπω, πολύ σπάνιο για σένα αυτό. Και γιατί τόση φασαρία για τον Leandro λοιπόν; Εγώ τον είδα είναι ένας κοντός κι άσχημος σαν καλικάντζαρος.
-Λες ψέματα όλοι οι άνδρες λέτε ψέματα. Δε μπορεί να είναι κοντός γιατί ο Hipolito είναι πανύψηλος. Παίζει ρόλο η κληρονομικότητα, τα έχω διαβάσει σε βιβλία βιολογίας αυτά. Εκτός αν είχε κάποιο πρόβλημα ανάπτυξης.
-Αυτό είναι, θα έχει πρόβλημα ανάπτυξης.
-Και είναι σαν καλικάντζαρος είπες;
-Αν τον έβλεπες θα έλεγες χειρότερα, έχει μια μυτόγκα, κάτι αυτιά πεταχτά, ηλίθιο βλέμμα...
-Μα η φωτογραφία...
-Η φωτογραφία τραβήχτηκε πριν χρόνια, λες και δεν ξέρεις πόσο αλλάζουν τ' αγόρια σ' αυτές τις ηλικίες. Λοιπόν, αντί να σκέφτεσαι τον άσχημο τον Leandro δεν πάμε μαζί για παγωτό;
-Δεν μπορώ με περιμένουν, αλλά αν θες να κάτσουμε λίγο να σου δείξω τι αγόρασα για τα Χριστούγεννα.
Να έλεγε ψέματα η φωτογραφία;

Μαδρίτη, Ισπανία.
-Claudia καλή μου σ' ευχαριστώ πολύ που ήρθες, ήταν δύσκολο να βρούμε αντικαταστάτρια τελευταία ώρα.
-Όχι μη με ευχαριστείτε, είναι χαρά μου να βοηθήσω.
-Να πας στην κουζίνα να δεις την Belén, θα σου πει ακριβώς τι πρέπει να κάνεις, τα κορίτσια θα χαρούν πολύ να σε δουν.
Η κυρία Paola ήταν ευγενική μαζί της όπως πάντα, της φάνηκε όμως πιο ψυχρή απ' ότι συνήθως. Είχε συμβεί κάτι; Ή ήταν ιδέα της;

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1839
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Jan 28, 2018 10:02 am

Capítulo 71

H Sophie επέστρεψε σπίτι στηριζόμενη στα μπράτσα του Leandro και η αδιαθεσία της δεν ήταν δυνατόν να μη γίνει αντιληπτή ειδικά από τη στιγμή που μπροστά στα μάτια όλης της οικογένειας χωρίς να πει τίποτα έτρεξε στο μπάνιο.
-Τι έπαθε η κοπέλα; ρώτησε η Rebecca.
-Τίποτα, την πείραξε ο ήλιος δεν έχει συνηθίσει απάντησε ο νεαρός.
-Ή αυτό ή να είσαι έτοιμος για ανιψάκι, έδωσε τη γνώμη του ο Hipolito Villareal απευθυνόμενος στον Facundo και ακουμπώντας το δυνατό του χέρι στον σβέρκο του μικρότερου γιου.
Ο Leandro τους κοίταξε. Παρά την φημισμένη του αυστηρότητα ο πατέρας δεν μπόρεσε ποτέ να κρύψει την αγάπη προς τον αδερφό του.
-Τι έγινε δε σ' αρέσει η ιδέα μικρέ; συνέχισε ο άνδρας. Ο μικρός είχε γουρλώσει τα μάτια του τόσο που αν δεν ήταν γαλανά θα έμοιαζαν μ' αυτά της Rebecca.
-Όχι είναι... σα να γίνονται όλα πολύ γρήγορα.
-Βλέπεις ο Leandro έχει ένα μοναδικό ταλέντο να μας εκπλήσσει.
Στον τόνο του Hipolito θα μπορούσε κανείς να διακρίνει έναν συγκρατημένο θυμό και μια ειρωνία.
-Δε θα ήταν καθόλου άσχημο να έχουμε ένα μωρό να μπουσουλάει εδωπέρα, θα ζωντάνευε το σπίτι, είπε η Rebecca που αν κάποιος την παρατηρούσε μόνο αυτές τις τελευταίες μέρες θα έλεγε πως η γυναίκα αυτή είναι ένας άγγελος. Χοντρός άγγελος αλλά άγγελος. Η μήπως τα λόγια της ήταν ένας τρόπος να αντιπαρατίθεται έμεσα στον "παππού" Hipolito;
Η Sophie γύρισε πιο χλωμή στο σαλόνι.
-Έλα κορίτσι μου πήγαινε στην κρεβατοκάμαρα, έχω στρώσει καθαρά σεντόνια (η Caterina για την ακρίβεια τα είχε στρώσει) αυτό που σου χρειάζεται είναι να ξεκουραστείς λίγο και θα είσαι μια χαρά.
Ο Hipolito ελάχιστα συμπονετικός πήρε το καπέλο του και ανακοίνωσε πως έπρεπε να φύγει. Και η Rebecca δεν έκανε σκηνή, δεν τον ρώτησε που πάει, δεν φάνηκε καν κάποια σύσπαση στο στρογγυλό σαν μπάλα πρόσωπό της. Σ' αυτό το σπίτι είχαν όντως αλλάξει πολλά!

Μαδρίτη, Ισπανία.
Ήταν νωρίς να πέσει για ύπνο όμως η πραγματική Claudia ήταν εξαντλημένη με τις ετοιμασίες του χριστουγεννιάτικου ρεβεγιόν.
-Και να φανταστείς ότι η Sophie με έλεγε τεμπέλα! Σχολίασε στην Sandra στο δωμάτιο των υπηρετριών.
-Η Sophie; Που την θυμήθηκες αυτή την κακίστρω; Έκανε την χαμηλοβλεπούσα αλλά είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της η παλαβή. Δεν της έφτανε ο ένας... η κοπέλα σταμάτησε απότομα όμως η Claudia μάντευε τι ήθελε να πει.
Ήξερε πως στην πόλη κυκλοφορούσαν αντικρουόμενα κουτσομπολιά: “Ο Εduardo και η Sophie πήγαν στην Ελβετία, για να κάνουν μια θεραπεία γιατί αυτή δεν μπορεί να κάνει παιδιά”, “μάλλον το πρόβλημα το έχει αυτός στην ηλικία του”, “Εκείνη το έσκασε με τον νεαρό και ο Contreras τους κυνηγά για να εκδικηθεί, εμ βέβαια πρέπει να προσέχεις ποιους βάζεις στο σπίτι σου, τι να κάνει κι η κοπέλα με έναν Απόλλωνα όλη μέρα δίπλα της”, “Η Sophie κι ο Eduardo πήγαν ταξίδι, ο Leandro γύρισε στην Αργεντινή, υπέφερε από νοσταλγία, δεν μπορούσε άλλο εδώ”, “Εγώ ξέρω πως την πάτησε με την Sophie, δεν μπορούσε άλλο να την βλέπει με τον κηδεμόνα του”. Ωστόσο ήταν σχεδόν ευγνώμων που οι συναδέλφισσές της την πίστεψαν πως δεν είχε καταρρεύσει από την διάλυση του αρραβώνα της, όσο κι αν της είχε κοστίσει, πράγμα που εξάλλου ήταν αλήθεια. Δεν θα άντεχε να την αντιμετωπίζουν σαν κακομοιρούλα. Έβγαλε προσεχτικά την στολή και φόρεσε το λευκό νυχτικό. Σχεδόν ασυναίσθητα κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέπτη. Το σκούρο χρώμα των λυτών μαλλιών της έκανε αντίθεση με το ανοιχτό ύφασμα.
-Έλα τι κοιτάς, κούκλα είσαι! Μη σου πω ότι στο ρεβεγιόν θα κοιτάνε εσένα όχι τις κυρίες. Που να σε έβλεπε τώρα ο Manuel.
Όμως αυτός που την κοιτούσε απ' την μισάνοιχτη πόρτα δεν ήταν ο Manuel αλλά ο κύριος Jonatas που περνώντας απ' τον διάδρομο και αφού άκουσε τις φωνές δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό.

La Bahía con las hadas.
-Είχα αυτά τα συμπτώματα και όταν...
-Όταν ήσουν με τον Contreras. Πέστο δεν πειράζει. Το ξέρω πως το παράκανα, ήμουν θυμωμένος. Και όταν έκανες την θυσία να φύγεις μαζί μου, ήμουν ακόμα θυμωμένος. Η ζήλια βλέπεις...
-Έτσι είσαι εσύ, παράφορος.
-Και ανυπόφορος.
-Ναι ορισμένες φορές... Αλλά δε σ' αγαπάω λιγότερο γι αυτό. Έχουμε κι οι δύο πάθος.
-Προσπάθησε να ξεκουραστείς, πρότεινε ο Leandro αφήνοντας το χέρι της Sophie και περνώντας το δικό του από το μέτωπό της. Θέλεις να σου φέρω νερό;
-Όχι... Τελικά ο ήλιος με πειράζει περισσότερο απ' όσο φανταζόμουν Δεν είμαι έγκυος, αν ήμουν πιστεύω θα το ένιωθα.
-Τι θέλεις να κάνω;
-Μείνε λίγο κοντά μου για παρέα. Νομίζω συνέρχομαι σιγά σιγά.
Νιώθοντας "υποχρεωμένος" να την φροντίζει ο Leandro έμεινε να την κοιτά. Αυτή η όμορφη γυναίκα ήταν δική του. Πόσα κοινά όμως είχε με αυτή την πορσελάνινη κούκλα που μπορούσε μόνο να παίζει πιάνο και να χορεύει μισό βαλς στις κοινωνικές εκδηλώσεις; Κατά κάποιον τρόπο το περιστατικό στην παραλία του άνοιξε τα μάτια. Η ιδανική γυναίκα γι αυτόν θα λάτρευε τη φύση, θα αψηφούσε τον ήλιο, θα έγδερνε τα πόδια της στα βράχια, θα παράβγαιναν ποιος θα μπει πρώτος στο νερό. Αν δεν ήταν τα διαστήματα που ζούσαν χωριστά, αν δεν ήταν οι ζήλιες, η Claudia, o Contreras, σήμερα δε θα υπήρχε αυτή η περιπέτεια και το δράμα, ο έρωτάς τους θα είχε κάνει τον κύκλο του και θα είχε περάσει. Όπως μια ίωση.

Ο Hipolito έφτασε στο πανδοχείο και θα ζητούσε την Luján Solari αν εκείνη δεν εμφανιζόταν ως εκ θαύματος στην ρεσεψιόν.
-Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε;
-Φυσικά.
-Έχει κάποιο πρόβλημα ο μικρός;
-Ο Lucio δεν είναι εδώ. Και σε παρακαλώ μην χρησιμοποιείς υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς, αυτοί δε σε κάνουν καθόλου ανώτερο όσο κι αν το φαντάζεσαι.
-Ωραία, δεν είχα καθόλου όρεξη για σκηνές ζηλοτυπίας.
Την έπιασε λίγο άτσαλα από το μπράτσο.
-Τι κάνεις;
-Η άμαξα μας περιμένει. Δε φαντάστηκες ότι θα μπορούσαμε να μιλήσουμε εδώ;

Μια παρατημένη εφημερίδα την οποία τις τελευταίες μέρες η Lucia διάβαζε με τις ώρες. Ένα άρθρο περικυκλωμένο με σημειώσεις με κόκκινο μελάνι. Τίτλος: Παράνομες υιοθεσίες. Τα γράμματα της Lucia δεν τα καταλαβαίνει κανείς. Ένα βελάκι στην φωτογραφία ενός παπά με γένια που φτάνουν στα γόνατα κι άλλο ένα που δείχνει μια παχουλή μοναχή. Πατέρας... πρέπει να λέει πατέρας Maximo η μια σημείωση και αδερφή Carmen η άλλη. Οι άλλες δε διαβάζονται με τίποτα. Ο Mateo αναρρωτιέται τι να σημαίνουν όλα αυτά. Και αν έχουν κάποια σχέση με τη Noelia και τον θείο του τον Ailber.

Ήταν πια στο γνωστό μέρος.
-Ο Leandro είναι εδώ μπορείς όποτε θες να πας και να του χαλάσεις τη ζωή, είπε ο Hipolito στην Luján μόλις η άμαξα άρχισε ν' απομακρύνεται.
-Ευχαριστώ. Αν κάποιος έχει χαλάσει την ζωή του Leandro αυτή δεν είμαι εγώ. Είναι με αυτή... με την γυναίκα του;
-Ναι δε μου αρέσει αυτή. Πάρα πολύ όμορφη αλλά και πολύ ευαίσθητη, μυγιάγγιχτη. Σήμερα πήγαν για μπάνιο και γύρισε άρρωστη. Μπορεί όμως η αδιαθεσία και οι ναυτίες της να είναι συμπτώματα εγκυμοσύνης.
-Ο Leandro θα αποκτήσει παιδί; Δεν μπορώ να το πιστέψω, θυμάμαι τον ίδιο μωρό.
-Κι εγώ ορισμένες φορές έτσι τον βλέπω. Δεν είναι όσο σοβαρός και υπεύθυνος θα ήθελα, όσο θα έπρεπε για την ηλικία του. Είναι και κάτι άλλο...
Τι όμορφα τα μελιά μάτια της Luján και πόσο γλυκός το τρόπος που σε κοιτάνε, σα να προσκαλούν σε εκμυστηρεύσεις.
-Τι, έχει κάποιο πρόβλημα;
-Ο Facundo έχει μαζί της. Στην αρχή φαντάστηκα πως μπορεί να ερωτεύθηκε τη γυναίκα του γιου σου, αλλά δεν είναι αυτό, ο Facundo είναι τόσο καλός...
-Του έχεις αδυναμία.
-Δεν το αρνούμαι.
-Φυσικά, είναι το αποτέλεσμα μιας νόμιμης σχέσης.
-Και ο Leandro είναι ο γιος της γυναίκας που αγάπησα τόσο πολύ...
-Ο γιος μας, ψιθύρισε η Luján.
Ο γιος μας; Δεν είχε ξεχάσει τα χείλη εκείνου του χοντράνθρωπου του Miguel πάνω στα χείλη της. Ο γιος τους;
-Έλεγα... Να ο Facundo δε φαίνεται να εγκρίνει την Claudia, να νιώθει καλά μαζί της και εμπιστεύομαι το ένστικτό του, συμπαθεί τους πάντες, είναι ένα αγγελούδι.
-Μπορεί μια φορά το αγγελούδι να κάνει λάθος, είπε κοφτά η Luján.
-Δεν πιστεύω ότι κάνει λάθος για να είμαι ειλικρινής.
-Και νιώθει έτσι ενώ η γυναίκα δεν του έχει κάνει τίποτα; Μήπως από πριν κάτι δεν του άρεσε, μήπως είχε την προδιάθεση, μήπως κάποια αναφορά σ' ένα γράμμα...
-Δεν ξέρω.
Μα τι κάνανε; Αντί να μαλώνουν κάθονταν και συζητούσαν σαν ζευγάρι που μιλά για τα οικογενειακά του θέματα, για τα θέματα που το απασχολούν... Και ο ένας ευχαριστιόταν από την παρουσία του άλλου, έπαιρνε δύναμη απ' αυτήν.
-Ίσως θα ήταν προτιμότερο να μιλήσω εγώ πρώτα με τον Leandro, να τον προετοιμάσω.
-Καλύτερα να μην φανταστώ πώς θα τον προετοιμάσεις.
-Εγώ δε σε μισώ Luján. Το αντίθετο.
Τα σώματα και τα στόματά τους βρέθηκαν κοντά αλλά η άμαξα γύρισε, έπρεπε να τους φέρει πίσω.

-Μα τι έχεις Noelia; Σε πείραξε που ο Julio βγαίνει με άλλη; Αφού έχεις πάψει εδώ και καιρό να τον αγαπάς. Ή μήπως που άκουσες πως αυτός ο Leandro είναι τερατάκι; Αυτό να είσαι σίγουρη δε θ' αργήσουμε να ανακαλύψουμε αν είναι αλήθεια, εγώ πιστεύω ότι ο Mateo τα λέει αυτά γιατί ζηλεύει.
-Μπορεί, κι εγώ πιστεύω πως υπερβάλλει.
"Μπορεί, κι εγώ πιστεύω πως υπερβάλλει"; Μόνο αυτό; Που ήταν η ομιλητικότητα της μικρής της αδερφής; Ναι, η Noelia το είχε από καιρό διευκρινίσει πως μεγάλωνε και δεν μπορούσε να είναι πια το ίδιο χαζοχαρούμενη όπως κάποτε. Της έλειπε όμως το κοριτσάκι που ενθουσιαζόταν μ' ένα γατάκι που θα έβλεπε στον δρόμο, ακόμα και μια κάμπια γιατί φανταζόταν τι ωραία πεταλούδα που θα γινόταν. Η νέα Noelia ενδιαφερόταν να ντύνεται κομψά, να φορά ψηλά τακούνια, ν' αφήσει πίσω τις ανασφάλειες και την παιδιάστικη συμπεριφορά, ίσως ήθελε να μοιάζει σ' αυτή την καταραμένη τη Marisela.

Ούτε ο Leandro, ούτε η Rebecca, ούτε ο Facundo, ούτε η  "Claudia" απασχολούσαν το μυαλό του Hipolito αφότου γύρισε απ' τον όρμο. Εκεί βρισκόταν η Luján και μόνο εκείνη. Τα μάτια της, τα χέρια της, το πρόσωπό της, το παραλίγο φιλί τους. Απαντούσε μηχανικά, συμμετείχε ελάχιστα στις συζητήσεις και το δείπνο, δε φαινόταν να τον αφορούσε τίποτα απ' αυτά που συνέβαιναν.
Το βράδυ όταν όλοι είχαν πάει να κοιμηθούν κάθισε στο γραφείο του, πήρε έναν τόμο κάπου λογοτεχνικού αριστουργήματος που ήξερε πως δε θα διάβαζε και συνέχισε να σκέφτεται την Luján και τις εκφράσεις και τα λόγια της. "Μήπως από πριν κάτι δεν του άρεσε, μήπως κάποια αναφορά σ' ένα γράμμα;" Προδιάθεση... Ήταν αλήθεια πως κάτι του θύμιζε αυτή η κοπέλα... Και τότε ξαφνικά κατάλαβε πως δεν ήταν μια παράξενη αίσθηση. Όντως την είχε ξαναδεί. Έτρεξε ν' ανοίξει το συρτάρι με την αλληλογραφία. Η "Claudia" με τον Eduardo! Και ο Facundo την είχε δει την φωτογραφία, ήταν μικρός και θυμόταν, καταραμένα γεράματα! Έδινε στέγη σ' ένα παράνομο, σ' ένα ανήθικο ζευγάρι! Εισέβαλε στην κρεβατοκάμαρά τους, τους σήκωσε με τη βία.
-Leandro, Sophie, ξυπνήστε και φύγετε αμέσως, αυτό είναι ένα τίμιο σπίτι, δεν ανεχόμαστε αυτές τις ανηθικότητες! Τι να σου πω κοπέλα μου, είσαι χειρότερη κι από γυναίκα του δρόμου, κι εσύ Leandro... σαν τη μάνα σου, έτσι σε μεγάλωσα εγώ, πόσο ντρέπομαι για σένα!
Έτσι μέσα στη μαύρη νύχτα το ζευγάρι έπρεπε να εγκαταλείψει το σπίτι.

Fin del capítulo.  

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 876
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Mon Jan 29, 2018 3:37 pm

lipothimia lipothimia Πάλι καλά που ο Ιππόλυτος έβαλε τα πράγματα στη θέση τους! Αχώνευτη η Σόφη. Καιρός να τους αδειάζει τη γωνιά...Τουλάχιστον η Κλαούντια στάθηκε στο ύψος της. και της αξιζει κάτι καλύτερο.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1839
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Jan 31, 2018 10:54 am

Αργότερα θα εξηγηθεί γιατί ο Bosco βοήθησε τον Leandro.

Capítulo 72

Αφού άφησαν τα λιγοστά πράγματα που τους είχε επιτρέψει να πάρουν ο Hipolito στο φτωχικό πάτωμα του δωματίου της πανσιόν, ο Leandro κάθισε στο κρεβάτι κι έβαλε τις παλάμες στο πρόσωπό του για να κρύψει τα δάκρυά του. Τα λόγια του πατέρα του τον είχαν πληγώσει, η αναφορά στην μητέρα του ακόμα περισσότερο. Ένας απ' τους λόγους που γύρισε ήταν για να μάθει για εκείνη όμως δεν ήταν η κατάλληλη ώρα. Η Sophie για πρώτη φορά φάνηκε πιο ψύχραιμη και δυνατή.  
-Μην είσαι έτσι αγάπη μου, το ξέραμε πως αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε. Μη σου πω καλύτερα που έγινε τώρα. Αλλιώς θα ζούσαμε με το άγχος πως από μέρα σε μέρα, από στιγμή σε στιγμή θα μας ανακαλύπτανε. Έλα ν' αγκαλιαστούμε και αύριο θα σκεφτούμε τι θα κάνουμε, είμαστε νέοι δε θα χαθούμε.
-Για πόσο νομίζεις επαρκούν τα χρήματα Sophie; ρώτησε ο Leandro στο διάλειμμα των λυγμών του.
-Μου είχες πει πως αυτός ο θείος σου ο Luis μπορεί να μας βοηθήσει, πως σ' αγαπά και έχει διαφορετικά μυαλά...
-Αλλά μένει μακριά, κι εμείς δεν έχουμε σχεδόν τίποτα.
-Στην ανάγκη μπορεί να χρειάζονται μια κοπέλα εδώ ή στην ταβέρνα να σερβίρει, να καθαρίζει... θα δουλέψω αν δεν υπάρχει άλλη λύση, είπε η Sophie με φρίκη.
-Αυτό ποτέ! φώναξε ο Leandro σα να ξύπνησε απ' το παιδικό παράπονό του. Τι άνδρας θα ήμουν αν επέτρεπα να δουλεύεις για να με συντηρείς, όσο είσαι μαζί μου δεν πρόκειται ποτέ να το επιτρέψω αυτό!

-Ο αδερφός μου και η Claudia δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα; ρώτησε το άλλο πρωί ο Facundo παραξενεμένος.
-Τους έδιωξα, είπε ψυχρά ο Hipolito.
-Τι;!
-Εσύ ήξερες γι αυτό, έτσι δεν είναι;
Ο έφηβος από την έκπληξη δεν μπορούσε ν' αρθρώσει λέξη.
-Το είχες καταλάβει ότι η περιβόητη Claudia δεν ήταν άλλη από την ελεεινή Sophie, την γυναίκα του Eduardo έτσι δεν είναι;
-Δεν ήμουν σίγουρος.
-Περίμενες ότι θα συγκάλυπτα τέτοιες βρομιές, τον... (δεν μπόρεσε να προφέρει το όνομά του) να συζεί με μια παντρεμένη;
-Μα... είχαμε τρία χρόνια να δούμε τον Leandro.
-Δεν αξίζει να λυπάσαι, μήπως σου έδειξε ανάλογη αγάπη ποτέ; Αυτό το παλιόπαιδο πλήρωσε όσα κάναμε γι αυτόν με αχαριστία.
-Συγνώμη αλλά, τώρα που θα ζουν, που θα κοιμούνται, τι θα τρώνε;
-Δε μ' ενδιαφέρει καθόλου. Όλα στη ζωή έχουν συνέπειες να το θυμάσαι αυτό γιε μου.
Και βλέποντας τον Facundo πραγματικά ανήσυχο ο Hipolito αγγίζοντάς του τον ώμο πρόσθεσε:
-Μη φοβάσαι, δε θα πάθει τίποτα. Εμπιστεύσου με.

Τα προβλήματα είχαν ανοίξει την όρεξη στην Sophie και είχαν κλείσει αυτή του Leandro. Τον παρακαλούσε να τελειώσει το πρωινό που δεν είχε σχεδόν αγγίξει.
-Έλα αγάπη μου δε βγαίνει τίποτα με το να μην τρως ειδικά τώρα που χρειαζόμαστε ενέργεια, τα γεύματα τα έχουμε πληρώσει εξάλλου.
-Δεν μπορώ. Φάε εσύ.
-Leandro!
Το θυμωμένο "Leandro!" έκανε την μικροκαμωμένη κομψή γυναίκα που καθόταν μόνη της στο διπλανό τραπέζι να γυρίσει προς το μέρος τους. Leandro λέγανε τον γιο της όπως και τόσους ανθρώπους βέβαια κι αυτός ο νεαρός είχε κάτι από τον Hipólito κι από κείνη, και η φωνή του έμοιαζε μ' αυτή του Hipólito ήταν μόνο πιο απαλή, αλλά δεν μπορεί... Σηκώθηκε και τους πλησίασε.
-Ο φίλος σας βλέπω είναι λίγο στενοχωρημένος, είπε και άγγιξε ανεπαίσθητα με τον δείκτη την ωμοπλάτη του Leandro.
-Ο άνδρας μου είναι.
-Νιόπαντροι; Να ζήσετε τότε.
-Ευχαριστούμε.
-Μη με παρεξηγείτε. Έχω ένα παιδί στην ηλικία σας που τον λένε Leandro, είναι καιρός που δεν τον βλέπω πια... Και δε μ' αρέσει οι νέοι άνθρωποι να ζουν λυπημένοι. Αν το θέμα είναι οικονομικό θα μπορούσα να σας δανείσω...
-Ο πατέρας μου μ' έδιωξε απ΄ το σπίτι, είπε αυθόρμητα ο Leandro ενώ η Sophie ετοιμαζόταν να ρωτήσει “με τι αντάλλαγμα;”.
-Πως λένε τον πατέρα σου.
-Hipólito.
Μια σύντομη πυκνή σιωπή γέμισε το διάστημα ανάμεσα σε μητέρα και γιο. Ο Leandro είχε καταλάβει πια τι αντίκτυπο προκαλούσε η εμφάνισή του στο αντίθετο φύλο. Η γυναίκα ήταν ελκυστική και η παρουσία της του δημιουργούσε ένα αόριστο αίσθημα οικειότητας όμως... Αυτό του έλειπε!
-Εμένα με λένε Luján. Μένω κι εγώ σ' αυτή τη μικρή πανσιόν οπότε δε θα χαθούμε. Μη διστάσετε να ζητήσετε την βοήθειά μου αν την χρειαστείτε.

Καθώς οι δυο αδερφούλες πήγαιναν στον φούρνο συνάντησαν τον Facundo. Τις χαιρέτησε αλλά χωρίς ενθουσιασμό.
-Είσαι τυχερή, σχολίασε η Luz στη Noelia όταν μείνανε μόνες. Οι δικοί σου θαυμαστές είναι φανατικοί και σταθεροί. Τον είδες τον ξανθούλη; Και που με χαιρέτησε λες και το έκανε με το ζόρι.
-Κι έτσι δεν μπορέσαμε να τον ρωτήσουμε για τον Leandro.
-Α βέβαια έχουμε κι αυτόν τον καημό!
-Εγώ λέω πως εσύ τον μάρανες που δεν ανταποκρίθηκες στον έρωτά του. Όπως έκανες και με τον Jorge.
-Θα είναι ερωτευμένος τώρα με καμιά συμμαθήτριά του. Όπως είναι το σωστό. Που τον θυμήθηκες τον Jorge;
-Που τον θυμήθηκα που ακόμα λιώνει ο καημένος; Αλλά έτσι είστε εσείς οι μοιραίες γυναίκες, δεν μπορείτε να θυμάστε όλα τα θύματά σας, είπε η Noelia και συνέχισαν τον δρόμο τους γελώντας.

-Συμπτώσεις, ήταν το σχόλιο του Lucio όταν η Luján αντί να δώσει συνέχεια στον χθεσινό καυγά τους του διηγήθηκε το περιστατικό στην “τραπεζαρία” της πανσιόν. Και αν δε θέλεις να σου βγει το όνομα καλύτερα να μην έχεις πολλά πάρε δώσε με τον μικρό.
-Τέτοια σύμπτωση; Δε νομίζω... κι έπειτα... είναι και το ένστικτο της μάνας.
-Ο Leandro όμως δεν έπρεπε να είναι στο σπίτι του πατέρα του; Τι δουλειά έχουν αυτός και η γυναίκα του σε μια πανσιόν της κακιάς ώρας;
-Δεν άκουσες; Είπε ότι ο πατέρας του τον έδιωξε. Πράξη που ταιριάζει απόλυτα στο Hipolito που όλοι ξέρουμε τι στραβόξυλο είναι. Εγώ πάντως θα τον ψάξω και θα του μιλήσω. Κι ας εκτεθώ.

Δεν είναι συνηθισμένο όταν προκύπτει κάποιο πρόβλημα να σπεύδουν να σε βοηθήσουν κι από αυτή την άποψη ο Leandro στάθηκε τυχερός. Γυρνούσε ώρες ολόκληρες σε ταβέρνες και καταστήματα για να ζητήσει δουλειά χωρίς αποτέλεσμα (έδιωχναν κόσμο δεν έπαιρναν) όμως το απόγευμα της δεύτερης μέρας ένας σχεδόν άγνωστος τύπος με πορτοκαλί μαλλί τον περίμενε στην είσοδο της πανσιόν για να του δώσει αυτό ακριβώς που ζητούσε.
-Με θυμάσαι Leandro; Είμαι ο Ailber Bosco που πούλησε το σπίτι στον όρμο στον πατέρα σου, έχουμε γνωριστεί, μάλλον για να το πω καλύτερα χαιρετηθεί.
-Μάλιστα... Και με θέλετε τίποτα; Μήπως σας έστειλε ο Hipolito Villareal να μου δώσετε κάποιο μήνυμα;
-Βλέπω δεν έχεις πολύ καλή διάθεση κι εγώ έχω να σου κάνω μια πρόταση που μπορεί να ωφελήσει και τους δυο μας.
-Με συγχωρείτε δεν έχω κάτι μαζί σας, και η πρόταση ποια είναι;
-Έμαθα από τον φίλο μου στην ταβέρνα ότι ψάχνεις για δουλειά. Πάνω που κι εγώ ψάχνω έναν συνεργάτη γιατί γερνάω και δεν μπορώ να τα κάνω όλα μόνος μου. Δεν έχεις πρόβλημα με την χειρωνακτική εργασία έτσι; Είσαι γερό παιδί αν και στην περίπτωσή μας η δουλειά δεν είναι σκληρή, χρειάζεται μόνο συγκέντρωση και παίρνει πολύ χρόνο.
-Φυσικά και δέχομαι.
-Τότε πάρε τα πράγματά σου και τη γυναίκα σου κι ελάτε να μείνετε στο εργαστήρι μου. Ήμουν κι εγώ πάντα μόνος και θέλω παρέα. Θα είναι πιο βολικό για όλους μας.
-Η πρότασή σας είναι πολύ ευγενική για να την δεχτώ.
Θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει και το επίθετο “ύποπτη” όμως ο Leandro είχε ήδη συμπαθήσει τον Bosco.
-Όχι τι νομίζεις πως ο μισθός θα είναι τόσο καλός που θα καλύπτει άνετα τα έξοδα της πανσιόν; Ξέρω επειδή είναι η μοναδική πανσιόν εδώ τους γδέρνουν τους πελάτες. Μπορώ όμως να σας παρέχω στέγη και φαγητό. Μην ξεχνάς ότι δεν είσαι μόνος, έχεις και την ευθύνη της κοπέλας που αγαπάς.
-Σας ευχαριστώ κύριε Bosco. Ευχαριστώ που μου δίνετε το άλλοθι να δεχτώ μια τόσο γενναιόδωρη συμφωνία.

O Lucio περνούσε ακόμα ένα βράδυ με τον Mateo όταν άκουσαν τον θόρυβο που έκανε καθώς κάποιος την άνοιγε η παλιά εξώπορτα του διπλανού σπιτιού. Πρώτος έτρεξε ο Mateo να χαιρετήσει το κορίτσι.
-Lucio από εδώ η όμορφη γειτόνισσά μου η Bettina. Bettina από 'δω ο φίλος μου ο Lucio, ξακουστός πιανίστας.
Και οι δυο χαμογέλασαν πλατιά με τις συστάσεις.
-Μα γνωριζόμαστε, ολόκληρη σεζόν δουλεύουμε μαζί, η Bettina είναι το νέο αστέρι της μουσικής και του θεάτρου.
-Μακάρι να γίνω το νέο αστέρι.
-Δεν υπάρχει λόγος να απαισιοδοξείς είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρεις.
-Ευχαριστώ.
-Δεν τα καταφέραμε να κανονίσουμε κάτι είδες όμως που ξανασυναντηθήκαμε τελικά;
-Bettina έλα να κάτσεις μαζί μας, είναι νωρίς για να κοιμηθείς, πρότεινε ο Mateo.
-Ναι αλλά η θεία μου... Καλά εντάξει όχι για πολύ όμως.

H Luján ρώτησε για το νέο ζευγάρι που έμενε στην πανσιόν. Την πληροφόρησαν ότι είχε φύγει. Απογοήτευση...

Να μένει στριμωγμένη σ' ένα σπιτάκι δύο δωματίων δεν ήταν ό,τι καλύτερο για την Sophie όμως καταλάβαινε πως δεν είχε άλλη επιλογή. Ο Leandro ξυπνούσε νωρίς, έκανε μια βουτιά γυμνός στην θάλασσα και μετά ριχνόταν στην δουλειά σχεδόν χωρίς διάλειμμα μέχρι το βράδυ. Έτρωγε ελάχιστα, μιλούσε ελάχιστα, συχνά σκεφτόταν ότι Luján όπως την γυναίκα της πανσιόν λέγανε την μητέρα του. Ο κύριος Bosco του έκανε παρατηρήσεις.
-Αγόρι μου για συνεργάτη σε ήθελα όχι για σκλάβο, σταμάτα λίγο και επιτέλους φάε κάτι δεν σε είδα να τρως απ' το πρωί.
-Εντάξει είμαι κύριε Bosco, δε με πειράζει να δουλεύω.
Αυτό που παραδεχόταν ο κύριος Bosco ήταν πως έπιαναν τα χέρια του νεαρού. Χωρίς προϋπηρεσία κατόρθωνε τα αντικείμενα που κατασκεύαζε να είναι πιο καλοφτιαγμένα απ' τα δικά του. Μετά από λίγες μέρες o Ailber είχε αρχίσει να εκνευρίζεται με την εικόνα του νεαρού που πελεκούσε ένα κομμάτι ξύλο διαρκώς.
-Leandro πήγαινε στον φούρνο να πάρεις ψωμί, μας έχει τελειώσει, βγες στην αγορά αν δεν ξέρεις που είναι ο φούρνος και ρώτα.

O Mateo, o Lucio, η Bettina, η Diana και η Francesca συναντηθήκανε το πρωί για ψάρεμα. H Luján αρνήθηκε να έρθει, για την Lucia ούτε λόγος. Η Diana προσπαθούσε να γοητεύσει τον Mateo και η Francesca έκανε λίγο στην άκρη μήπως και καταφέρει το ζώον η αδερφή της να κάνει κάτι με τον Lucio έτσι τα δυο ζευγάρια βρέθηκαν σε απόσταση το ένα από το άλλο.
-Μου αρέσουν τα ψάρια να τα τρώω αλλά τώρα που ψαρεύω... τα λυπάμαι λίγο σου φαίνεται χαζό;
-Όχι, καμιά φορά αναγκαζόμαστε να δούμε και την άλλη όψη του ίδιου πράγματος που δεν είναι τόσο ευχάριστη. Αλλά εγώ δε λυπάμαι θα έλεγα ότι εσύ είσαι πολύ ευαίσθητη.
-Δεν ξέρω αν το λες για καλό ή για κακό αυτό.
-Μην υποτιμάς τον εαυτό σου είσαι μια χαρά κορίτσι Bettina.
Έτσι όπως το βλέμμα του έπεφτε πάνω της, στα μάτια, στα γυμνά της μπράτσα, στα μαλλιά έδειχνε ότι εννοούσε αυτό που έλεγε. Είχαν έρθει κοντά και η Bettina τόλμησε να κάνει την πρώτη κίνηση. Λίγο πριν τα χείλη της αγγίξουν τα δικά του ο Lucio την σταμάτησε:
-Μου αρέσεις αλλά εγώ ακόμα αγαπώ την Luján παρά τα προβλήματά μας. Δε θέλω να μπλέξει η κατάσταση.

Είχε τόσο ξεσυνηθίσει να μιλάει με ανθρώπους; Πλησίασε την υπάλληλο και αντί να πει "μια φραντζόλα ψωμί παρακαλώ" έμεινε να την κοιτάει. Υπήρχε μια ξεχωριστή γλυκύτητα σ' αυτό το χλωμό προσωπάκι με τις φακίδες και μια άλλη χάρη στο αδύνατο ευκίνητο κορμάκι της. Τα ανοιχτά κόκκινα μαλλιά την φώτιζαν, την ομόρφαιναν, την έκαναν μοναδική. Και παρόλο που η Noelia τον κοιτούσε κι εκείνη, δεν κράτησε μέσα της τον θυμό που προέκυπτε απ' το παράπονο: "μα ό,τι και να έκανε θα ήταν πάντα η παράξενη του χωριού";
-Με συγχωρείτε αλλά δεν το βρίσκω καθόλου ευγενικό από μέρους σας να με κοιτάτε έτσι, άνθρωπο με κόκκινα μαλλιά δεν έχετε ξαναδεί; Σας πληροφορώ πως υπάρχουμε κι εμείς, είμαστε λίγοι αλλά υπάρχουμε.
Ο Leandro δίστασε για μια στιγμή και μετά βγήκαν απ' το στόμα του περισσότερες λέξεις απ' όσες είχαν βγει τις προηγούμενες ημέρες.
-Φυσικά και έχω δει κοκκινομάλληδες, αρκετούς μάλιστα την εποχή που σπούδαζα στην Ευρώπη και να σας πω ποια είναι η γνώμη μου για τις κοκκινομάλλες; Πως ήταν όλες άσχημες, χρυσά κορίτσια πολλές φορές αλλά άσχημες. Αλλά εσείς δεσποινίς όχι μόνο δεν είστε άσχημη, εσείς είστε υπέροχη.
-Θα θέλατε μια φραντζόλα; ρώτησε η Noelia που δεν ήξερε πως ν' αντιδράσει στο απρόσμενο κοπλιμέντο. Μήπως την κορόιδευε;
-Ναι παρακαλώ.
Τύλιξε το ψωμί και παρατήρησε κι άλλα πράγματα στον νεαρό πέρα απ' την ομορφιά του και την γοητεία που της ασκούσε. Τα μαλλιά του ήταν σχετικά μακριά και αχτένιστα, το βλέμμα του μάλλον μελαγχολικό, τα ρούχα έπεφταν φαρδιά στο σώμα του. Αλήθεια είχε σπουδάσει στην Ευρώπη; Δεν του φαινόταν. Μαζί με την φρατζόλα έβαλε μερικά κουλουράκια στη χαρτοσακούλα.
-Κερνάει το μαγαζί γιατί είναι μια ιδιαίτερη μέρα η σημερινή.

Fin del capítulo.  

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 876
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Jan 31, 2018 4:18 pm

Άρχισαν οι σκηνές με Νοέλια και Λεάνδρο bravo
Κρίμα για τη Λουχάν, δεν πρόλαβε να τον χορτάσει μόλις τον είδε... φαντάζομαι, θα τον ξαναδει.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1839
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Feb 02, 2018 5:36 pm

Capítulo 73

Η υπόλοιπη μέρα πέρασε με την Bettina να κλαίει για την απόρριψη του Lucio και την αδερφή της να την παρηγορεί. Μα πόσο ηλίθια ήταν που εκδηλώθηκε σ' ένα σκηνικό με εργαλεία ψαρέματος και την οσμή των ιχθύων στα κοφίνια; Αν περίμενε να πάνε σε κάποιο κεντράκι απόμερο με χαμηλό φωτισμό... Τότε κι ο Lucio μπορεί, υπήρχε μια μικρή πιθανότητα, πολύ μικρή να αντιδρούσε αλλιώς. Έτσι ακόμα κι αν δεν το ήθελε πώς να μη θυμηθεί ότι “ακόμα αγαπάει την Luján”; Όμως καλύτερα έτσι, ναι καλύτερα, τώρα τα πράγματα ξεκαθαρίστηκαν μια και καλή μόνο που τώρα δε θα τον ξαναδεί τον Lucio μέχρι την επόμενη παράσταση απ' την ντροπή της.
Ο Leandro άφησε την φραντζόλα και τα κουλουράκια στο τραπέζι και προς απογοήτευσή του είδε την Sophie να τα καταβροχθίζει σαν τρωκτικό. Κρίμα, τα ήθελε για σουβενίρ. Πήγε να δουλέψει με το ξύλο και για πρώτη φορά δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Όχι, δεν μπορούσε να είναι ερωτευμένος, κανείς δεν ερωτεύεται κάποιον που βλέπει μια φορά, θα ήταν άθλιος αν του συνέβαινε αυτό, η Sophie είχε αφήσει μια τακτοποιημένη ζωή για να φύγει μαζί του, απλώς δε θα ξαναπήγαινε στον φούρνο, μα εκτός από όμορφη πόσο καλή ήταν η μικρή που του έδωσε τα κουλουράκια. Κοίταξε το πρόσωπό του σ' ένα μικρό καθρέπτη που ήταν παραπεταμένος στο εργαστήριο. Έπρεπε να ξυριστεί.
-Κύριε Bosco, μήπως ξέρετε ποια είναι η κοκκινομάλλα που δουλεύει στον φούρνο; ρώτησε τον εργοδότη του μόλις τον είδε να μπαίνει μέσα.
Ο κύριος Bosco δεν απάντησε αμέσως, μάλλον δεν του άρεσε η ερώτηση.
-Την λένε Noelia, είναι η κόρη του ιδιοκτήτη του φούρνου και μάλιστα ερχόταν αρκετά συχνά εδώ γιατί ενδιαφερόταν για τις χειροτεχνίες. Γιατί ρωτάς;
-Τίποτα μου έκανε εντύπωση το μαλλί, αυτό μόνο.
-Μα νομίζω είχα αναφερθεί σ' ένα κοριτσάκι που ερχόταν εδώ...
Είχε αναφερθεί; Αλήθεια; Μα κι ο αδερφός του είχε αναφέρει στις συζητήσεις τους μια κοκκινομάλλα... Τότε δεν πρόσεχε.
-Είναι πολύ καλή αλλά νομίζω με πέρασε για ζητιάνο.
-Και δε θα είχε καθόλου άδικο αν σε πέρασε, έχεις δει πως είσαι;
-Θα κάνω ένα διάλειμμα κύριε Bosco να πάω να ξυριστώ.
-Επιτέλους! αναφώνησε ο Ailber με πραγματική ανακούφιση. Ξέχνα λίγο τη δουλειά, περιποιήσου τον εαυτό σου, βγες με την κοπέλα σου μια βόλτα... Μη σκέφτεσαι άλλο τ' αλογάκια, ήθελα να σε βοηθήσω, να βοηθηθούμε κι οι δυο Leandro, όχι να σ' έχω σκλάβο, μην κάνεις κι εμένα να νιώθω άσχημα.
Αφού γύρισε από την εργασία της η Noelia δε φαινόταν να έχει όρεξη για κουβέντες, μέχρι την στιγμή που είπε στην Luz πολύ σοβαρά:
-Luz σήμερα γνώρισα τον ομορφότερο άνδρα που έχω δει ποτέ στην ζωή μου. Μπήκε στον φούρνο να πάρει ψωμί (γιατί άλλο θα έμπαινε δηλαδή; ) αλλά δεν φαντάζεσαι πόσο όμορφος και γοητευτικός ήταν.
-Αλήθεια; Πιο όμορφος απ' τον Leandro;
-Ποιον Leandro;
Η Noelia είχε ξεχάσει για λίγο αυτή την ιστορία. Η Luz άρχισε να γελά.
-Θα ήθελα να τον δω αυτόν τον γόη που σου πήρε εντελώς τα μυαλά.
-Δε θα πιστεύεις στα μάτια σου αν τον δεις. Έχει ένα παράστημα, ένα όμορφο πρόσωπο, κάτι μαλλιά ανάμεσα στο ανοιχτό καστανό και το ξανθό.... Μόνο που πρέπει να είναι φτωχός να μην έχει στον ήλιο μοίρα ο καημένος, ποιος ξέρει ποιος δρόμος τον έβγαλε εδώ...
“Αν ξαναρωτήσεις για τον Leandro και αν πας να ξαναδείς τον Hipólito χωρίζουμε” ήταν το τελεσίγραφο του Lucio στην Luján. Της εξήγησε ότι δεν μπορούσε άλλο να την βλέπει να τρέχει πίσω απ' τον πρώην εραστή της με αφορμή το παιδί. Εκείνη τη μέρα έδειξε αρκετά δυναμικός. Μήπως τον έκαναν έτσι οι τύψεις του που λίγο ήθελε να υποκύψει στην χαρά της νιότης της Bettina;  

Απ' όλους πιο τυχεροί στάθηκαν ο Leandro και η Noelia, δεν πέρασε ούτε ένα εικοσιτετράωρο από την πρώτη τους συνάντηση και έμελλε να ξανασυναντηθούν.
Εκείνο το πρωί ο Bosco είχε πάει για δουλειά στην αγορά και η Sophie στο κέντρο για να χαζέψει τα ρούχα στα μαγαζιά. Δεν είχε τη δυνατότητα ν' αγοράσει τίποτα πέρα από φθηνά αξεσουάρ και μόνο που κοιτούσε όμως ήταν μια παρηγοριά. Ο Leandro είχε γυρίσει απ' το μπάνιο και είχε βάλει έναν δίσκο στο γραμμόφωνο. Μια μελαγχολική μελωδία γέμιζε το δωμάτιο. Η Noelia έσπρωξε τη μισάνοιχτη πόρτα δειλά. Κανείς απ' τους δυο δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είχε τον άλλον μπροστά του.
-Noelia...
Είχε ξανακούσει αυτό το όνομα, είχε ξανακούσει να μιλάνε για τη Noelia, σήμερα όμως τραγουδούσε το όνομά της από μέσα του Noeeelia...
-Δεν είναι εδώ ο κύριος Bosco; Κι εσείς...
-Έχει βγει για δουλειές. Εγώ δουλεύω μαζί του, δεν είναι πολύς καιρός... και με φιλοξενεί.
-Είναι πολύ καλός ο κύριος Bosco, είπε η Noelia και σταμάτησε απότομα. Μήπως πρόσβαλε τον φιλοξενούμενο τονίζοντας την καλοσύνη του οικοδεσπότη; Ποιος ξέρει ποια ανάγκη τον έσπρωξε στα ξένα χέρια... Σήμερα πάντως φαινόταν ακόμα πιο όμορφος. Έμειναν πάλι να κοιτούν ο ένας τον άλλον.
-Χορεύεις; ρώτησε ο Leandro για να σπάσει τον πάγο.
-Ναι μου έδειξε ένας φίλος.
Ποιος φίλος; Ο Leandro περίμενε να πει "όχι δεν ξέρω" και μετά θα της έλεγε "θα σου δείξω εγώ". Πλησίασαν με κάποιο άγχος. Αγγίχτηκαν σιγά σιγά να συνηθίσουν τα σώματά τους. Παρά τη νευρικότητα τα πήγαιναν καλά. Μόνο όταν ο Leandro προσπάθησε με κάποια δύναμη να την κολλήσει πάνω στο στήθος του η Noelia ένιωσε πως ήταν παράλογη και αυθάδης η απαίτηση ενός αγνώστου για τόση οικειότητα. Προσπάθησε να ξεφύγει από την αγκαλιά του αλλά εκείνος δεν έλεγε να την αφήσει.
-Άσε με, του φώναξε.
-Leandro άσε την κοπέλα!
-Κύριε Bosco...
-Δεν περίμενα από σένα μια τόσο απαράδεχτη συμπεριφορά.
-Νομίζω υπάρχει μαι παρεξήγηση, εγώ ήθελα μόνο να χορέψουμε.
-Όταν βλέπεις πως η Noelia δε θέλει να χορέψει άλλο αυτό πρέπει να το σεβαστείς. Κορίτσι μου σου ζητώ συγνώμη εκ μέρους του νεαρού...
-Εντάξει κύριε Bosco, μην ανησυχείτε, χάρηκα που σας είδα. Αλλά πρέπει να φύγω τώρα, είπε η Noelia και έφυγε.
Το παιδί του φούρνου το έλεγαν Leandro και είχε τόσα πολλά να σκεφτεί.

Κοίταξε πάλι κρυφά την εφημερίδα. Δεν αναφερόταν το όνομα του ορφανοτροφείου ούτε η περιοχή. Αδερφή Carmen και πατέρας Maximo ήταν τα δύο μοναδικά στοιχεία. Τι μπορούσε να κάνει, από που ν' αρχίσει το ψάξιμο; Μια βόλτα στο Buenos Aires δε θα ήταν άσχημη και η Lucia θα τον επιθυμούσε περισσότερο.

-Αυτή την Sophie που εγώ την έμαθα ως Claudia όπως τέλος πάντων την λένε την αγαπάς;
-Κύριε Bosco δε μ' αφήνετε να σας εξηγήσω, ήταν μόνο ένας χορός, είχα βάλει μουσική κι όταν είδα τη Noelia της είπα να χορέψει μαζί μου γιατί δεν ήξερα τι να της πω, είμαι ντροπαλός με τα κορίτσια...
-Ναι το είδα αυτό, αν το έβλεπε και η Sophie ή Claudia νομίζεις θα της άρεσε;
-Ένα τανγκό δεν στοιχειοθετεί απιστία. Είναι κάποια βήματα που δεν μπορούν να εκτελεστούν αν δεν υπάρχει πολύ στενή επαφή μεταξύ των χορευτών γιατί αν δεν καθοδηγεί μ' αυτόν τον τρόπο ο καβαλιέρος την ντάμα εκείνη σίγουρα θα μπερδευτεί, θα πάει μπροστά ή πίσω αλλά δε θα κάνει το βήμα σωστά.
-Δεν καταλαβαίνω τι στο καλό λες και νομίζω δε μ' αρέσει καθόλου αυτός ο χορός.
-Το μόνο λάθος μου ήταν που την πίεσα, δεν ξέρω τι μ' έπιασε... Δεν ήθελα να την προσβάλλω ούτε να δείξω έλλειψη σεβασμού. Η Noelia... Τη Noelia την συμπαθώ. Πείτε μου που μπορώ να την βρω να της ζητήσω συγνώμη.
-Να την ξεμοναχιάσεις κάπου εννοείς;
-Όχι κύριε Bosco πραγματικά λυπάμαι γι αυτό που έγινε.
-Θα σε στείλω αύριο στον φούρνο, σήμερα δε θα σε αφήσω, αποκλείεται να την δεις.

Καλή χρυσή η Luz αλλά είχε τα μυαλά της μητέρας της, δίσταζε να της ομολογήσει πως δέχτηκε να χορέψει μ' έναν άγνωστο, μόνη μαζί του σε μια ερημιά. Μήπως η μητέρα είχε δίκιο που παρουσίαζε τα αγόρια της ηλικίας της περίπου σαν πεινασμένα για γυναικεία σάρκα θηρία κι ας γελούσε με τις υπερβολές της; Μήπως ο Leandro ήθελε μόνο να χορέψουν σωστά (έτσι λένε ότι χορεύεται το τάνγκο) κι αυτή παρεξήγησε γιατί δεν είναι η Marisela αλλά μια χαζή επαρχιώτισσα; Μήπως εκείνος έπρεπε να δείξει κατανόηση και να καταλάβει πως δεν είναι ευγενικό να προσπαθήσει να κολλήσει πάνω του μια κοπέλα που έβλεπε για δεύτερη φορά;
-Είδα πάλι το αγόρι που σου έλεγα πως είδα στον φούρνο, μένει στο σπίτι του κύριου Bosco, τον βοηθάει με τ' αλογάκια κι όλα αυτά τα πράγματα... είπε τελικά στην αδερφή της.
-Αλήθεια; Τότε είσαι πολύ τυχερή, θα τον βλέπεις συχνά... Πρόσεχε όμως γιατί δεν έχουν όλοι καλές προθέσεις, δεν είναι όλοι σαν τον Julio. Κι αυτός αν είναι τόσο ωραίος όπως λες θα έχει και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Λοιπόν τι είπατε;
-Τίποτα δεν... δεν προλάβαμε να πούμε και πολλά, το πιστεύεις ότι τον λένε Leandro;
-Όπως τον γιο του Hipólito Villareal; Κοίτα σύμπτωση!
-Κι αν είναι ο ίδιος;
-Έλα λογικέψου, ολόκληρος Leandro Villareal γιος του Hipólito, γιατί να μένει στην καλύβα του Bosco;
-Δεν ξέρω σκεφτόμουν ότι θα προτιμούσα ο Leandro να μην είναι κανέναν κακομαθημένο πλουσιόπαιδο αλλά ίσως κάποιος τυχοδιώκτης, κάποιος με σκληρή μοίρα που παλεύει για τη ζωή...

Μαδρίτη, Ισπανία.
Τον Jonatas τον κούραζαν όλες αυτές οι ετοιμασίες για το χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν με τις υπηρέτριες να γυρνάνε πέρα δώθε αγχωμένες, να φωνάζουν, να ετοιμάζουν το τραπέζι. Απέφευγε να βρίσκεται στο σαλόνι αυτές τις μέρες κι όταν το έκανε εισέπραξε την απειλή της Paola:
-Άλλο ένα τέτοιο βλέμμα στην Claudia και χωρίζουμε!

La Bahía con las hadas.
Όταν το επόμενο πρωί ο Leandro πήγε στον φούρνο ο φούρνος δεν είχε ανοίξει καλά καλά.
-Δεν είναι εδώ η Noelia; ρώτησε την Clara.
-Νατην έρχεται, πολύ ζήτηση έχει αυτό το κορίτσι τελευταία.
Η κοκκινομάλλα δεν πρόλαβε ν' αφήσει την τσαντούλα της όταν ο Leandro την πήρε παράμερα και άρχισε την απολογία του:
-Noelia με συγχωρείς, τώρα καταλαβαίνω πως το παράκανα, δεν ήθελα ούτε να σε προσβάλλω ούτε να σε κάνω να νιώσεις άβολα, ούτε πολύ περισσότερο... να εκμεταλλευτώ την κατάσταση. Παρασύρθηκα απ' τον χορό, σε παρακαλώ δε θέλω να με φοβάσαι...
-Αν είναι δυνατόν να σε φοβάμαι Leandro.
-Ούτε θέλω να γίνω αιτία να χαλάσει η φιλία σου με τον Bosco, αλήθεια πως και είστε φίλοι, αυτός είναι τόσο μεγαλύτερος...
-Τον βλέπω σαν συγγενή, μα τι σχέση έχει αυτό, στην φιλία δε μετράει η ηλικία, εσύ κάτι άλλο ήθελες να μου μη φεύγεις απ' το θέμα.
-Αν θες να πας να βλέπεις τον Bosco σε παρακαλώ μη σταματήσεις εξαιτίας μου. Εγώ θα ήθελα πολύ να σε ξαναδώ... Και στο υπόσχομαι πως αν σε ενοχλεί δεν πρόκειται να σε ξαναγγίξω ποτέ.
-Χμ... δεν είναι κακή η συμφωνία. Θα πηγαίνω στον όρμο αλλά εσύ δε θα μ' αγγίζεις. Σε παρακαλώ άσε με να εργαστώ τώρα. Αν ήρθες γι αυτό δεν καταλαβαίνω για΄τι το κάνεις τόσο μεγάλο θέμα.
-Γιατί στενοχωρήθηκες και δε σου αξίζει αυτό.
-Ενοχλήθηκα και μετά το ξέχασα. Θέλεις τίποτα άλλο;
-Πότε θα ξανάρθεις;
-Δεν ξέρω.
-Εμένα σίγουρα δε με μισείς;
-Ναι γιατί εξάλλου... αύριο είναι Χριστούγεννα.
-Και το δικό σου όνομα προέρχεται απ' τα Χριστούγεννα.

Μαδρίτη, Ισπανία.
Τα Χριστούγεννα και οι γιορτές τους πέρασαν πρώτα από την Ισπανία πριν έρθουν στην Αργεντινή. Οι καλεσμένοι των Roca φαίνονταν να διασκεδάζουν όλοι εκτός του Manuel που πλησίασε την Claudia.
-Claudia θέλω να σου μιλήσω, είναι ανάγκη.
-Δεν βλέπεις ότι δουλεύω τώρα;
-Δέκα λεπτά μόνο, δεν αντέχω, πρέπει να σου μιλήσω τώρα.
-Δεν περιμένω να καταλάβεςι αλλά απ' αυτό που κάνω εξαρτάται η επιβίωσή μου, μη μ' ενοχλείς, τι κάθομαι και σου λέω...
Για καλή τύχη του Manuel παρενέβη ο Jonatas.
-Τι συμβαίνει εδώ παιδιά;
-Ο Manuel θέλει να μου μιλήσει.
-Για να επιμένει τόσο κάποιον λόγο θα έχει. Έλα πήγαινε με τον φίλο σου και γυρνάς μετά.
-Μα κύριε Roca...
-Έλα, τίποτα δε θα καταστραφεί αν λείψεις για λίγο. Ο Manuel σίγουρα έχει λόγο σοβαρό.  

La Bahía con las hadas.
Ανήμερα των Χριστουγέννων η Noelia σκεφτόταν τον Leandro. Της είχε ζητήσει συγνώμη, της είχε πει όμορφα λόγια, μπορεί γιατί όχι να ενδιαφερόταν για εκείνη. Θα έβαζε το καλό της φόρεμα, θα πήγαινε με την οικογένειά της και τις φίλες της στο πάρτι της κυρίας Irma και δε θα διασκέδαζε όσο θα ήθελε γιατί το μυαλό της θα βρισκόταν σ' εκείνον τον μυστήριο νεαρό του φούρνου, του όρμου, ο Julio θα χόρευε με την Marisela ή με κάποια άλλη και καθόλου δε θα την ένοιαζε.
Ανήμερα των Χριστουγέννων και ο Leandro θα σκεφτόταν τη Noelia. Όχι χωρίς τύψεις. Αναγνώριζε αυτά τα συμπτώματα... ήταν συμπτώματα του έρωτα. Προσπαθούσε να τα αρνηθεί, να τα υποβιβάσει στο επίπεδο ενός πρόσκαιρου ενθουσιασμού, όμως ο ίδιος δεν της είχε εκφράσει την επιθυμία του να την ξαναδεί; Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να ερμηνευθούν τα λόγια και τα βλέμμματά του σ' εκείνη; Και η Sophie; Είχε υποχρέωση να την φροντίζει, αυτός έφταιγε για την κατάστασή του, όχι να την απατά. Αρνήθηκε το κόκκινο κρασί που του πρόσφερε ο Bosco για χάρη της ημέρας. Είχε ανάψει ένα φωτάκι στο σκοτάδι κι ένιωθε άθλιος που ήθελε να το ακολουθήσει.

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 876
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Feb 02, 2018 9:28 pm

Προχωράει, βλέπω, το φλερτάκι των πρωταγωνιστών και γρήγορα μάλιστα! Χαίρομαι και για τους χωρισμούς που μυρίζομαι να έρχονται (Λούσιο-Λουχάν, Λεάνδρο-Σόφι)
Back to top Go down
View user profile
Sponsored content




PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    

Back to top Go down
 
Noelia (από το 35).
Back to top 
Page 5 of 5Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Τηλενουβελοτρέλα :: Γενικού περιεχομένου :: Webnovelas-
Jump to: