Τηλενουβελοτρέλα

Φόρουμ για τους φαν των τηλενουβελών.
 
HomeHome  CalendarCalendar  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log in  

Share | 
 

 Noelia (από το 35).

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : 1, 2, 3, 4, 5  Next
AuthorMessage
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Noelia (από το 35).    Thu Aug 27, 2015 3:21 pm

Capítulo 35

O Leandro κατέβηκε στην σάλα υποδοχής με την συνοδεία του Manuel που είχε περιέργεια να δει ποιος ήταν ο επισκέπτης. Η Dolores τους έκλεισε το μάτι όμως ο πρώτος ούτε που την πρόσεξε καθώς το βλέμμα του έπεσε αμέσως στην Sophie. Ήταν αναστατωμένη και δεν προσπάθησε να το κρύψει.  
-Τι κάνεις εδώ, πώς τα κατάφερες να έρθεις;
-Η Dolores... απάντησε λαχανιασμένο το κορίτσι. Κατάφερε να τις πείσει πως είμαι συγγενής σου και πως πρέπει επειγόντως να μιλήσουμε για ένα σοβαρό οικογενειακό θέμα.
-Αυτό το κορίτσι είναι απίστευτο!
-Δεν αντέχω άλλο στο σπίτι, έπρεπε να σε δω. Θα με τρελάνουν!
-Έγινε κάτι;
-Τίποτα... τίποτα το καινούργιο. Η μάνα μου...  με πρήζει αφάνταστα.
-Μην της δίνεις σημασία. Αφού δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο ασ' την να λέει. Εγώ είμαι εδώ.
-Δεν αντέχω άλλο. Με αγαπάς;
-Δεν χρειάζεται να το πω.
-Χρειάζεται. Θέλω να το ακούσω.
-Μου λείπεις πολύ όταν δεν μπορώ να σε δω. Σ' αγαπώ.

La Bahía con las hadas.
Δεν είχε καλά καλά ξημερώσει όταν η Noelia πετάχτηκε απ' τον ύπνο έντρομη.
-Luz!
-Τι θες, το σιχαίνομαι όταν με ξυπνάς, είσαι γαϊδούρα.  
-Έβλεπα ένα όνειρο...
-Λοιπόν;
-Ήμουν πολύ μικρή και η μαμά μου ήθελε να με αφήσει στο ορφανοτροφείο. Κι εγώ της έλεγα μαμά μη μ' αφήνεις... Αλλά αυτή δε με άκουγε. Είπε στις καλόγριες "σας την παραδίνω αν δεν είναι καλό κορίτσι να την δέρνετε".  Κι εγώ έκλαιγα...
-Είναι επειδή έχεις στο μυαλό σου όλη αυτή την ιστορία με το ορφανοτροφείο και τη μαμά σου...
Ξαφνικά η Luz σταμάτησε και σηκώθηκε.
-Το ξέρω ότι είναι δύσκολο, συνέχισε. Και πως σου έχω πει χίλιες φορές πως έχεις μια οικογένεια, εμάς, αλλά αυτό δε σε παρηγορεί. Όμως τι θα μπορούσα να κάνω; Αν υπήρχε τρόπος να βγάλουμε μια άκρη, αν υπήρχε το παραμικρό στοιχείο, εγώ θα ήμουν η πρώτη που θα σε βοηθούσε.
-Κι αν η μητέρα μου ζει Luz;  

Μαδρίτη.
-Αυτή τη φορά πραγματικά σε χάρηκα επαίνεσε ο Manuel τον φίλο του όταν έμειναν μόνοι στο προαύλιο του σχολείου. Έδειξες πραγματικός άνδρας. Σε φαντάζομαι λίγους μήνες πριν να σε επισκέπτεται αυτή η κούκλα κι εσύ να πέφτεις και να της φιλάς τα πόδια. Ε, μη μου το χαλάς τώρα, διαμαρτυρήθηκε όταν παρατήρησε ότι ο Leandro κοιτούσε προς την πόρτα που είχε περάσει για να είχε φύγει η αγαπημένη του.
-Και που ξέρεις τι είπαμε;
-Δεν έχει τόσο πολύ σημασία. Θαύμασα τη στάση σου. Αυτό φαίνεται κι από άλλα πράγματα όχι μόνο απ' τα λόγια. Πάει πια το λιγωμένο βλέμμα...
-Manuel σταμάτα! τον διέκοψε. Φτάνει τόσος θαυμασμός για σήμερα, θα πάθω ναυτία. Εξάλλου φοβάμαι μήπως ήμουν ψυχρός μαζί της. Και πως θέλει περισσότερα από μένα.
-Βέβαια, οι γυναίκες πάντα θέλουν περισσότερα. Τα θέλουν όλα! Αλλά αυτό δεν θα το επιτρέψουμε.  
-Δεν σ' έχω δει ποτέ με κοπέλα αλλά έχεις γνώμη για τα πάντα!
-Φυσικά και είχα πολλές κοπέλες Leandro.
-Δεν καταλαβαίνεις, δε θέλω να πληγωθεί. Και φυσικά αν μπορούσα θα την αγκάλιαζα και θα την φιλούσα αλλά αυτό δε γίνεται εδώ με τις καλόγριες.
-Όπως και να 'χει μου φαίνεσαι πιο άνδρας. Αλλά είσαι ακόμα πιο αισθηματικός απ' όσο πρέπει. Κι εγώ θ' αλλάξω. Θα προσπαθήσω να πίνω λιγότερο.

-Πέρασες καλά στην βόλτα σου; ρώτησε ο Contreras την Sophie. Κι εκείνη στον τόνο του κατάλαβε πως αν δεν είχε λογοκρίνει την ερώτηση εκείνη θα ήταν "με ποιόν ήσουν". Και δεν είχε κανένα δικαίωμα να της ζητά το λόγο, στο κάτω κάτω δεν ήταν άνδρας της.
-Βγήκα μόνο λίγο να ξεφύγω, απάντησε.
-Κατάλαβα... μια άβολη σιωπή δηλητηρίασε την ατμόσφαιρα.
-Eduardo! Δεν το αντέχω αυτό!
-Δεν αντέχεις τι ακριβώς; ρώτησε εκείνος ενοχλημένος.
-Μην κάνεις τον ανήξερο! Αυτή η φράση ήταν η φράση με τον λιγότερο σεβασμό που του είχε απευθύνει μέχρι τότε.
-Έχεις δίκιο με συγχωρείς, απάντησε εκείνος.
-Εσύ να συγχωρείς εμένα. Δεν έπρεπε να ξεσπάσω έτσι... Είναι ότι τελευταία τα νεύρα μου...
-Τα νεύρα όλων μας...
H Adriana πλησίασε στο σαλόνια αλλά στάθηκε στην πόρτα για να μη την ακούσουν.
-Αλλά δεν υπάρχει και λύση, συνέχισε ο Contreras.
-Υπάρχει Eduardo! H λύση που μου είχες προτείνει εσύ.  
-Και φοβόμουν πως ίσως σε προσβάλω, είπε εκείνος πικρά.
-Δεν με προσέβαλες τότε, σε καταλάβαινα. Και τώρα σε καταλαβαίνω ακόμα περισσότερο. Δε γίνεται να ζούμε στο ίδιο σπίτι με αυτή την ένταση ανάμεσά μας...

Δεν έχει μελετηθεί ποια πλανητική επιρροή είχε βελτιώσει την διάθεση και την γενικότερη στάση του Manuel και του Leandro απέναντι στην ζωή πάντως και ο πρώτος σχεδόν ξαφνικά (στην πραγματικότητα όχι τόσο) κατάλαβε πως δεν υπάρχει κανένα νόημα να μένει πιστός σε κάτι που δεν υπήρχε σε χειροπιαστό επίπεδο. Την Patricia που έβλεπε τον πρώτο καιρό της γνωριμίας τους σαν ένα πανέμορφο αλλά βαρετό κορίτσι είχε αρχίσει να την συμπαθεί περισσότερο. Τον διασκέδαζε όπως κοκκίνιζε όταν την κοιτούσε για κάποια ώρα ή πως προσπαθούσε να κρύψει την αμηχανία της όταν ήταν κοντά της. Ενώ η σχεδόν αγορίστικη έλλειψη συστολής της Claudia ήταν ένα από τα στοιχεία που τον είχαν γοητεύσει σ' εκείνη, ανακάλυψε πως και και η ακριβώς αντίθετη συμπεριφορά της Patricia έδινε χώρο στο παιχνίδι που κατά βάθος περισσότερο απ' όλα επιθυμούσε.  
Εκείνο το απογευματάκι που την είδε να διαβάζει στην βιβλιοθήκη του σχολείου, κάθισε κοντά της και μιλούσαν για ένα μαθηματικό πρόβλημα που κανένας από την τάξη τους δεν είχε καταφέρει να το λύσει. Ξαφνικά εκείνος την αγκάλιασε απ' τον ώμο λες και ήταν στενός του φίλος.
-Manuel τι κάνεις; ρώτησε και κάπως κατάφερνε να δείχνει ψύχραιμη. Εκείνος αναγνώρισε το σθένος της αντιπάλου που πια δεν έδειχνε έτοιμη να λιποθυμήσει μόνο με μερικές του ματιές όπως κάποτε.
-Γιατί, φίλοι δεν είμαστε; Εγώ έτσι αγκαλιάζω τους φίλους μου.
-Αν μας δει καμιά καλόγρια δε νομίζω να σκεφτεί έτσι, απάντησε η κοπέλα προσπαθώντας ο τόνος της φωνής της να μη δείχνει ταραχή.
-Και τι θα σκεφτεί; Είχε πάρει το χέρι του από πάνω της αλλά το πρόσωπό του ήταν πολύ κοντά στο δικό της.
-Ξέρεις, απάντησε εκείνη με σταθερή φωνή και απρόσμενο θάρρος.
-Δεν ξέρω. Θα μου πεις;
-Όχι, προτιμώ να πάω στο δωμάτιό μου.
-Δε σ' αρέσει η παρέα μου;
-Όταν ωριμάσεις μπορεί να μ' αρέσει περισσότερο, απάντησε εκείνη σηκώνοντας το κεφάλι και θαυμάζοντας τον εαυτό της.

La Bahía con las hadas.
-Για σκέψου λίγο, έλεγε η Noelia στην Luz. Η μητέρα μου πέθανε, εντάξει; Δεν θα έπρεπε κάπου να την θάψουν; Κι αν την έθαψαν κανένας δεν ξέρει το μέρος; Έπρεπε να ξέρω που έχει θαφτεί η πραγματική μου μητέρα. Ή έστω να το ήξερε η μαμά.
-Σταμάτα τα ανατριχιαστικά Noelia.
-Μα φαντάσου, πέθανε, ή την έθαψαν κάπου γύρω ή ειδοποίησαν τους συγγενείς της. Οι συγγενείς της όμως θα έπρεπε να με αναλάβουν εκτός αν... αν τους χώριζαν κάποια τρομερά πράγματα. Ίσως μυστικά που δεν έπρεπε να μάθει κανείς...
-Σταμάτα λίγο! διέκοψε η Luz με έναν τόνο που μαρτυρούσε συγκρατημένο θυμό. Άλλο να πάμε να ψάξουμε, άλλο να φτιάχνουμε ιστορίες από το μυαλό μας.
-Πρέπει να εξετάσουμε όλα τα ενδεχόμενα. Όπως κάνει και η αστυνομία. Αλλιώς δεν καταλήγουμε πουθενά.
-Εντάξει αδερφούλα. Όμως τώρα δεν λειτουργεί το αστυνομικό μου δαιμόνιο. Ας προσπαθήσουμε να βρούμε την άκρη μετά.  
H Luz λάτρευε την αδερφή της αλλά μερικές φορές αγανακτούσε μαζί της. Γνωρίζοντάς την καλά πίστευε πως δεν ήταν η αγωνία για τις ρίζες της ή τουλάχιστον μόνο αυτή που την έκανε να ασχολείται διαρκώς μ' αυτό το θέμα. Είχε την αίσθηση πως αν μάθαινε την πραγματική ιστορία όχι μόνο δε θα ανακουφιζόταν αλλά θα απογοητευόταν αν ήταν πεζή και συνηθισμένη. Πως αυτό που αναζητούσε στην μάλλον ήσυχη ζωή της επαρχίας ήταν μυστήρια και ίντριγκες ανάλογες μ' εκείνες των μυθιστορημάτων. Είχε δίκιο η Ana αυτά της φούσκωναν τα μυαλά!

Μαδρίτη.
-Τι συμβαίνει με την Patricia; ρώτησε ο Leandro τον Manuel καθώς ξεντυνόταν. Είχε νυχτώσει και θα πέφτανε για ύπνο.
-Τι να συμβαίνει δηλαδή;
-Περνούσα από το διάδρομο και σας είδα στη βιβλιοθήκη απ' το τζάμι. Δεν ήξερα αν έπρεπε να διακόψω.
-Θα σου πω. Η Patricia είναι φίλη. Δεν συμβαίνει τίποτα. Χαζογελάμε αλλά σαν φίλοι.
-Καλά αφού το λες. Όπως έχεις πει, ένας κύριος δε μιλάει. Ο Leandro δεν είχε σκοπό να συνεχίσει τη συζήτηση.
-Μη γίνεσαι σαχλός. Δεν νοιώθω κάτι γι αυτήν. Λυπάμαι αλλά... όχι.
-Και γιατί λυπάσαι; Δεν είσαι υποχρεωμένος να της ανταποκριθείς.
-Ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση είναι μαρτύριο Leandro.
-Δε σε καταλαβαίνω. Για σένα μιλάς;
-Τι να καταλάβεις...
-Manuel πέσμου.
-Βλακείες. Δεν σκοπεύω να κάνω κάτι... Δεν θα μπορέσω ποτέ να αγαπήσω άλλη.
-Και ποιαν αγαπάς;
-Καμία.
-Κάποια απ' το παρελθόν;
-Leandro ξέχνα το, δεν έπρεπε να το πω αυτό!
-Καλά...

La Bahía con las hadas.
Αρκετά μακριά από την Ισπανία και η Rebecca είχε αλλάξει λίγο. Συνέχιζε να είναι δυσάρεστη και υπερβολικά γκρινιάρα, όμως που και που έσκαγε κανένα χαμογελάκι όταν θυμόταν τον γιατρό κι ας είχε να τον δει από τότε που της ομολόγησε τον έρωτά του. Δεν ξαναφάνηκε. Καμώματα της νιότης... Ωστόσο είχε νοιώσει τόσο κολακευμένη από τα λόγια του και την  ομολογία του "έρωτά" του! Τόσα χρόνια έραβαν πάνω της τα καλύτερα υφάσματα, παράγγελνε τα ακριβότερα καλλυντικά για να φαίνεται όμορφη, όμως κανένας δεν έβλεπε κάτι περισσότερο από μια χοντρή ίσως κάποτε ωραία γυναίκα. Παραπονιόταν στον σύζυγό της ψαρεύοντας επιβεβαίωση όμως αυτός της απαντούσε πως είναι φυσικό να φθείρεται και η εμφάνιση του ανθρώπου από την φθορά του χρόνου. Ούτε καν ένα συγκαταβατικό "καλή είσαι"! Αλήθεια στην παρακατιανή την τραγουδιάρα θα έλεγε το ίδιο αν είχε μείνει μαζί της;    
Για πρώτη φορά υπήρξε γενναιόδωρη και συγχώρησε τον γιατρό που δεν επέμεινε στην πρότασή του και άρα όλο αυτό δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι από μέρους του, όπως είχε φυσικά καταλάβει. Επέδειξε επιείκεια κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ, ούτε για τον αγαπημένο γιο της Facundo.    
Ο Hipolito ήταν ικανοποιημένος που οι δέκα ημερήσιοι καυγάδες είχαν περιοριστεί στους οχτώ και δεν ενδιαφέρθηκε να ασχοληθεί με την αιτία. Το απέδωσε στην ηλικία, όσο μεγάλωναν λιγόστευαν και οι αντοχές, ναι ακόμα και οι αντοχές της Rebecca για καυγάδες, αν και κάπου μέσα του αμφέβαλλε γι αυτό.  

-Noelia... συγνώμη που ήμουν απότομη μαζί σου, είπε η Luz απολογητικά.
-Ήσουν απότομη μαζί μου;
-Είχα θυμώσει. Θα σου μιλήσω ανοιχτά. Ξέρω ότι δεν είναι σωστό αλλά με θυμώνουν όλες αυτές οι συζητήσεις για την οικογένειά σου.
-Γιατί Luz; Καταλαβαίνω ότι μπορεί να είναι κουραστικές γιατί μιλάω συνέχεια για αυτό όμως...
-Δεν ξέρω. Ίσως γιατί ξέρω ότι δεν μπορώ να σε βοηθήσω.
-Όμως μόνο με εσένα μπορώ να μιλάω για αυτό.
-Λυπάμαι.
-Αλλά αν δε θέλεις δε πειράζει, σκέφτομαι και άλλα πράγματα που μπορώ να σου πω...
-Είμαι σίγουρη γι αυτό.
-Λοιπόν τελευταία με απασχολεί... όχι, αν σου πω μπορεί να χάσει κάτι από την μαγεία  του...
-Τι έγινε, συνάντησες καμία νεράιδα; ρώτησε πειραχτικά η Luz. Η διάθεση και των δύο είχε αλλάξει.
-Πού και πού σκέφτομαι τον Leandro.
-Ποιός είναι αυτός;
-Ο γιος του Hipolito Villareal. Δε θυμάσαι... που σου είχα πει πως τον είχα δει σε φωτογραφία.
-Και γιατί να τον σκέφτεσαι; Μήπως είναι το μόνο όμορφο αγόρι που υπάρχει στον κόσμο; Αν είναι δηλαδή τόσο ωραίος...
-Είναι πιο όμορφος κι από τον Julio!
-Έλα τώρα, μια φωτογραφία είδες, πώς κάνεις έτσι, εσύ δεν είπες πώς δεν θα ασχοληθείς ξανά μαζί τους;
-Το είπα. Αλλά εδώ στην επαρχία δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να ασχοληθεί κανείς.
-Το πρόβλημά σου είναι ότι σ' αρέσει το κουτσομπολιό. Είναι αμαρτία αυτό Noelia.
-Μα γιατί, δεν κατηγορώ κανέναν.  
-Εκτός από τον Hipolito και την Lujan, αποκρίθηκε χαμογελώντας η Luz.
-Μα αυτοί το αξίζουν.
-Εντάξει αν σ' αρέσει να φτιάχνεις ιστορίες απ' το μυαλό σου, πώς μπορώ να σε εμποδίσω;
-Δυστυχώς πώς είναι από κοντά δεν θα μπορέσω ποτέ να το διαπιστώσω. Σπουδάζει στην Ισπανία, θα παντρευτεί καμιά Ισπανίδα και το πιθανότερο είναι να μη γυρίσει ποτέ.
-Ή όταν γυρίσει να είναι πολύ γέρος. Φαντάζεσαι;
-Αυτό δε θέλω να το φανταστώ.
-Η Diana έχει πει ό,τι δεν είχε καλές σχέσεις με την οικογένειά του. Οπότε ναι, είναι δύσκολο να γυρίσει, η Ισπανία είναι πιο μπροστά από μας, τι να έρθει να κάνει εδώ;
-Ελπίζω μόνο να περνά καλύτερα εκεί..., απάντησε μελαγχολικά η Noelia. Ένοιωθε ήδη συμπόνια για τον νεαρό που τον φανταζόταν θύμα του αυταρχικού πατέρα του και της κακιάς μητριάς -γιατί σε όλα τα μυθιστορήματα που είχε διαβάσει η μητριά ήταν κακιά.  

Buenos Aires.
Ο χρόνος από τότε που επέστρεψαν στο Buenos Aires από την Bahia con las hadas είχε κυλήσει ως συνήθως για την Lujan και τον Lucio: με κονσέρτα, συζητήσεις, εξόδους, εκδηλώσεις αγάπης και μικροτσακωμούς. Κάπου κάπου χρωματιζόταν από τον ενθουσιασμό της καλλιτέχνιδας για τον επικείμενο ερχομό του γιου της, ενθουσιασμό αναμεμειγμένο με μικροαγωνίες: αν εκείνος προτιμούσε να μείνει στην Ισπανία; Αν της φερόταν σκληρά επειδή νόμιζε πως τον εγκατέλειψε; Ο νέος προσπαθοόυσε να την καθησυχάζει χωρίς να τρέφει τις μεγάλες της προσδοκίες.  
-Δεν πιστεύω να θέλει να μείνει όλο το καλοκαίρι στην Ισπανία, της έλεγε. Δε θα του έχουν λείψει ο αδερφός του, ο πατέρας, οι φίλοι του;
-Κι αν έχει αγαπήσει καμιά κοπέλα εκεί και θέλει να μείνει για πάντα;
-Δε θα πάθει τίποτα αν έρθει λίγες εβδομάδες στην Bahia, η κοπέλα μπορεί να περιμένει.
-Αχ κι εγώ το ελπίζω αλλά ξέρεις πώς είναι τα παιδιά σ' αυτές τις ηλικίες... Αχ τρελαίνομαι να τον ξαναδώ και να μιλήσουμε για πρώτη φορά, μόνο που το σκέφτομαι η καρδιά μου χτυπάει πιο δυνατά , να κοίτα...
-Αν έχουν εξετάσεις τον Ιούνιο θα πρέπει να υπολογίζεις να έρθει γύρω στα μέσα Ιουλίου.
-Lucio θέλω να φύγουμε αύριο κιόλας, αν γινόταν και σήμερα.
-Μα...
-Θα ακυρώσουμε τις παραστάσεις, δε με νοιάζει. Θα μείνουμε στην ίδια πανσιόν, θέλω να πάω σε όλα τα μέρη που περπατούσε και αυτός, να δω όλο το περιβάλλον που μεγάλωσε.
-Καλά, απάντησε ο Lucio κοφτά. Ήξερε πως δε θα μπορούσε να της αλλάξει γνώμη. Και δεν ήθελε να της χαλάσει χατήρι.  

Μαδρίτη.
Η Sophie πήγε να κοιμηθεί, δεν μπορούσε, ένοιωθε ακόμα την ένταση της συνάντησης με τον Leandro. Την βασάνιζαν οι σκέψεις, στα μάτια του είχε δει την αγάπη, αλλά παλιότερα σίγουρα θα προσπαθούσε να την αγκαλιάσει και να την πιάσει απ' το χέρι. Ίσως ήθελε να την προστατέψει, να μην μπουν υποψίες στο μυαλό των καλογριών, ίσως πάλι να άκουγε τους φίλους του που μπορεί να τον κορόιδευαν αν εκδήλωνε την αγάπη του. Καθόταν στον καναπέ του φωτισμένου σαλονιού με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος σαν να κρύωνε. Θυμόταν τα φαρμακερά λόγια της μάνας της:
“Ευγενικό παιδί μπορεί να είναι, για γάμο σου μίλησε; Τι με κοιτάς έτσι, όταν του μίλησες για τον Contreras σου είπε ότι θα σε παντρευτεί αυτός;”
“Να κάτσεις να σκεφτείς ποιός σε αγαπά πραγματικά και ποιον σε συμφέρει, να παντρευτείς”.
“Θα τινάξεις το μέλλον σου στον αέρα για τον Αργεντινό ψευτοαριστοκράτη; Λοιπόν Sophie, δεν έχω άλλη επιλογή από το να σου μιλήσω καθαρά. Χρωστάμε πάρα πολλά και παντού. Και το ξέρεις. Αυτό το σπίτι είναι υποθηκευμένο. Η περιουσία στη Γαλλία επίσης υποθηκευμένη όλη.”
Ο Contreras καθόταν απέναντί της, επίσης δεν είχε ύπνο και διάβαζε την εφημερίδα του.  Της είχε προτείνει να παίξουν χαρτιά αλλά εκείνη δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Πριν προλάβει να θυμηθεί χειρότερες ατάκες ακούσανε το βροντερό βήμα της Adriana που κατέβαινε τις σκάλες. Η Sophie μόλις είχε γυρίσει όταν άκουσε ένα “αααααα” και είδε την μάνα της να πέφτει από πέντε περίπου σκαλιά. Ο Eduardo έτρεξε αμέσως κοντά της.
-Adriana, είσαι καλά;
-Όχιιιι, απάντησε με έναν μορφασμό που φανέρωνε αβάσταχτο πόνο. Φοβάμαι πως έχω σπάσει το πόδι.

Fin del capítulo.  


Last edited by mel on Tue Sep 22, 2015 9:21 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Aug 27, 2015 11:00 pm

Όποιος καταπιάνεται με το πρήξιμο, σπάει τα μούτρα του ή τα πόδια του σαν τη Ρεμπέκα και την Αντριάνα xixixi egw den eipa tipota θεία δίκη egw den eipa tipota Πρόκειται για διδακτικά ατυχήματα. Η Ρεμπέκα τουλάχιστον περιόρισε τους καβγάδες κατά δύο μονάδες Laughing

Το στρείδι ο Μανουέλ θ'αποφασίσει ποτέ να ξανοιχτεί ή θέλει να δείχνει σκληρός ακόμα και στον καλύτερό του φίλο;
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Aug 28, 2015 9:58 am

Θα του το πει κάποια στιγμή όταν θα είναι αργά egw den eipa tipota . Πολύ αργότερα θα μιλήσει και στην ίδια και θα την διεκδικήσει.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Aug 28, 2015 11:56 pm

Υποψιάζομαι ποιά, αλλά θα περιμένω. Είναι από τους γοητευτικότερους χαρακτήρες στο κείμενο ο Μανουέλ, μαζί με Λουχάν και Ιππόλυτο
Back to top Go down
View user profile
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue Sep 22, 2015 6:55 pm

Καταλαβαίνω ότι θα είσαι απασχολημένη με διάφορα, Μελ, αλλά πότε θα ανέβει το 36ο;
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue Sep 22, 2015 9:12 pm

Κοίτα, χθες που αντέγραψα μια σκηνή στο φλασάκι είδα ότι είχα συμπληρώσει 3 σελίδες απ' το επόμενο, κάθε επεισόδιο μου παίρνει 5-6 σελίδες, στο τσακίρ κέφι 7. Το είχα εγκαταλείψει λίγο, θα προσπαθήσω αυτές τις μέρες να ασχοληθώ περισσότερο, υπολογίζω στην καλύτερη περίπτωση μέχρι το τέλος αυτού του μήνα, στην χειρότερη μέχρι το τέλος του άλλου.
Μπορεί να σε κουφάνει το επόμενο αλλά να θυμάσαι ότι το έργο είχε πάντα μια απαλή μεταφυσική χροιά (τόσο απαλή που ούτε την έπαιρνε είδηση κανείς xixixi ).
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sat Sep 26, 2015 3:49 pm

Τόσο το καλύτερο αν έχει μεταφυσική χροιά!(οπαδός του μαγικού ρεαλισμού στη λογοτεχνία γαρ)
Θα περιμένω ώσπου να ετοιμαστεί
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Oct 01, 2015 10:34 am

Capítulo 36

H Adriana ούτε είχε σπάσει το πόδι της, ούτε είχε πάθει κάτι σοβαρό. Είχαν φωνάξει ορθοπεδικό (φίλο του Eduardo) μες τη μαύρη νύχτα και το είχε επιβεβαιώσει. Με ακινησία και κάποιες αλοιφές σε λίγες μέρες θα γινόταν απολύτως καλά. Η ίδια φρόντισε βέβαια να δραματοποιήσει την κατάστασή της με σύνεση όμως -οι υπερβολές θα διευκόλυναν τους άλλους να καταλάβουν το θέατρο. Έριξε το φταίξιμο στην Rosario -αυτή η μάγισσα τι ήθελε και σφουγγάριζε νυχτιάτικα; Η Sophie ήταν η μόνη που δεν είχε πειστεί. Την είχε δει να κοντοστέκεται πριν πέσει -αναρωτήθηκε κάποιες φορές μήπως ήταν ιδέα της αλλά όχι, ότι συζητούσαν με τον Eduardo να φύγουν απ' το σπίτι και την ίδια μέρα η μητέρα της κάνει κάτι που τις αναγκάζει να παραμείνουν εκεί. Σύμπτωση; Κάτι τέτοιες φαινομενικά αθώες πτώσεις συχνά κατέληγαν σε ελαφρές ή βαριές αναπηρίες αλλά η Adriana δεν καταλάβαινε τίποτα.
Όλοι βάλθηκαν να την περιποιούνται, ο Eduardo Contreras με κάποιες τύψεις, λες κι έφταιγε αυτός για ό,τι έγινε, αλλά ακόμα κι ο Leandro όταν ήρθε ήταν πιο καλός μαζί της και περισσότερο ανεκτικός. Τον ενδιέφερε να έχει μια σχέση έστω συγκατάβασης με την μητέρα της Sophie, αν και φυσικά δε θα δεχόταν προσβολές.

H Patricia είχε κι εκείνη τα προβλήματά της. Έτρεξε στο σπίτι των Rocca για να μιλήσει με την φίλη της. Η Claudia γυάλιζε ένα μικρό στρογγυλό τραπεζάκι στο σαλόνι. H Patricia την κοίταξε μ' ένα μείγμα περιφρόνησης και ζήλειας. Αν και αρκετά ντροπαλή είχε συναίσθηση της ομορφιάς της. Όχι πως η Claudia δεν ήταν πολύ όμορφη. Επίσης της έριχνε ένα κεφάλι.
-Η Bea είναι στο δωμάτιό της, είπε η υπηρέτρια. Θες κάτι;
-Όχι, με συγχωρείς αφηρέθηκα απάντησε η κοπέλα κοφτά.    

Δυο χέρια που μόλις αγγίζονται και αφήνονται όταν η Adriana ανοίγει τα μάτια που έκλεινε ουρλιάζοντας.
-Πονάς τώρα μητέρα;
-Τώρα είμαι καλύτερα είπε εκείνη κοιτάζοντας τον Leandro. Είναι φανερό πως η παρουσία του δεν της ήταν ευχάριστη.
-Με χρειάζεστε κάτι κυρία;
-Γιατί μικρέ, είσαι γιατρός;
Η φράση ακούστηκε σαν πρόκληση.
-Μου επιτρέπετε.  
O Leandro πίεσε σε ορισμένα σημεία την κνήμη της Adriana ενώ εκείνη τον κοίταξε για πρώτη φορά σιωπηλή από την έκπληξη. Έβγαλε μια κραυγή πόνου και μετά ο νεαρός έφυγε σιωπηλός.

-Είδα την Claudia στο σαλόνι, είπε η Patricia μετά τις αγκαλιές, τα φιλιά, τους συνηθισμένους χαιρετισμούς με την φίλη της. 
-Φυσικό είναι αφού εδώ δουλεύει, απάντησε η Beatriz που έκανε ότι δεν κατάλαβε.
-Πιστεύεις ότι ο Manuel ενδιαφέρεται για αυτή την κοπέλα; Είναι μια υπηρέτρια.
-Και τι σημασία έχει αυτό Paty;
-Πως δεν έχει... αυτή μπορεί να μην ξέρει ούτε να γράφει. Τι θα μπορούσε να συζητήσει μαζί της;
-Εσύ δηλαδή τι συζητάς μαζί του;
-Εμείς δεν είμαστε ζευγάρι... αλλά αν γινόμασταν ναι, θα συζητούσαμε πολλά.
-Έλα τώρα καημένη... λες και αυτό ενδιαφέρει τους άνδρες!
-Και τι τους ενδιαφέρει δηλαδή;
-Πως να στο πω... Είναι η έλξη που μπορεί να νοιώσουν για μια κοπέλα. Η φυσική έλξη, αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την προσωπικότητα ή την μόρφωση.
-Καταλαβαίνω δεν είμαι χαζή. Πώς όμως ένας άνδρας μπορεί να ερωτευθεί μια κοπέλα μόνο επειδή νοιώθει έλξη για αυτή;
-Τι να σου πω, είπε η Beatriz τρυπώντας το κέντημά της. Έρωτας, φιλία, έλξη, συμπάθεια, όλα αυτά έχουν θολά σύνορα. Εύκολα περνά κανείς απ' το ένα στ' άλλο.  
-Bea... γιατί λες ότι ο Manuel είναι ερωτευμένος μαζί της;
-Γιατί έχω παρατηρήσει πως την κοιτά ορισμένες φορές. Ξέρεις, έχει αυτό το ύφος το χαζεμένο... Έπειτα είναι και η κόντρα του με τον Felipe. Πιστεύεις ότι το μόνο που τους χωρίζει είναι τα πολιτικά;
-Γιατί όχι, η πολιτική δημιουργεί μεγάλες εντάσεις.
-Εγώ δεν πιστεύω ότι είναι μόνο αυτό. Είναι και που υποτίθεται πως την αντιπαθεί. Σιγά... Πιστεύω πως το κάνει γιατί δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα πραγματικά του αισθήματα.
-Θα έπρεπε δηλαδή να χαίρομαι αν ο Manuel άρχιζε να μου φέρεται άσχημα, διαπίστωσε η Patricia αναστενάζοντας. Όμως δεν δείχνει καθόλου θυμωμένος μαζί μου.
-Με εσένα είναι αλλιώς. Ούτε ανήκετε σε διαφορετική τάξη, ούτε ήσουν κοπέλα του ξαδέρφου του.
-Με αυτόν τον κομμουνιστή, δεν θα μπορούσα να είμαι φυσικά.
-Δεν θα ήταν πολύ ευχαριστημένος αν σε άκουγε να τον αποκαλείς έτσι, είπε η Beatriz γελώντας και αφήνοντας το κέντημα.
-Και τι είναι δηλαδή;
-Είναι... ξέρω κι εγώ, αυτά τα πολιτικά είναι  πολύ μπερδεμένα...
-Καλά δε με νοιάζει. Αλλά είσαι σίγουρη ότι ο Manuel είναι ερωτευμένος μ' αυτήν;
-Τι να σου πω, δεν είμαι και μες στην καρδιά του.
-Δε με νοιάζει αν νοιώθει αυτή την έλξη που λες. Αυτό δεν μπορεί να κρατήσει πολύ. Κι εγώ τον Manuel δε τον θέλω για λίγο. Τον θέλω για μια ολόκληρη ζωή.

-Αυτό το αγόρι είναι ένα δαιμόνιο! φώναξε η Adriana. Είχε έναν περίεργο τρόπο να εκδηλώνει τον φόβο της. Το κορμί της έπαιρνε μια στάση επίθεσης αντί να μαζεύεται.
-Σε παρακαλώ μητέρα, είμαι σίγουρη ότι σε άγγιξε μόνο επειδή ήθελε να σε βοηθήσει.
-Κόρη μου συγκεντρώσου σε παρακαλώ! Το πόδι μου κάτω απ' το γόνατο είναι μια χαρά, τώρα δεν νοιώθω την παραμικρή ενόχληση...
-Και δεν χαίρεσαι γι αυτό;
-Είναι έτσι γιατί αυτός το έκανε, στρίγγλισε η Adriana που είχε σηκωθεί και στριφογύριζε νευρικά.
-Δεν καταλαβαίνω τίποτα.  
-Εσύ τι να καταλάβεις, αφού κοιμάσαι όρθια. Μακάρι να καταλάβαινα κι εγώ πώς έγινε. Ένοιωθα έναν ελαφρύ πόνο, με άγγιξε, και μου πέρασε.
H Sophie για πρώτη φορά συνειδητοποίησε πως αυτό που είχε συμβεί, να πιάσει ο Leandro το πόδι της μητέρας της με την οποία δεν είχε καμιά οικειότητα, ήταν περίεργο. Στην κούρασή της να εξυπηρετεί τις συνεχείς απαιτήσεις της δεν είχε δώσει σημασία.
-Είσαι σίγουρη μητέρα;
-Εσύ τι λες, ότι είμαι τρελή;
-Φυσικά και όχι, ψιθύρισε η κοπέλα με μια αβεβαιότητα στην φωνή. Μπορεί... είμαστε κουρασμένες... αυτή η κατάσταση δεν είναι ευχάριστη για καμιά μας... Μήπως είναι ιδέα σου, μήπως είναι καθαρά ψυχολογικό...
-Διαβάζεις και βιβλία ψυχολογίας πέρα από τα ανόητα μυθιστορήματά σου;
-Σε παρακαλώ. Ηρέμησε. Ο Leandro ήθελε να γίνει γιατρός. Ίσως να του έμεινε κάτι απ' αυτά τα βιβλία που διάβαζε...
-Κοπέλα μου είσαι ανόητη;! Νομίζεις ότι ο Leandro σου έχει διαβάσει περισσότερο από τον γιατρό που έφαγε όλη την ζωή του στα πανεπιστήμια;
-Όχι... παραδέχτηκε η Sophie.
-Τότε τι;
-Έλα μαμά, ηρέμησε, μπορεί να διάβασε κάτι και να το εξάσκησε, δεν είπα ότι ξέρει περισσότερα απ' τον γιατρό, μην... ηρέμησε σε παρακαλώ.

Όταν η Patricia έφυγε η Bea θέλησε να μιλήσει με την Claudia. Την βρήκε να ξεσκονίζει το σύνθετο του σαλονιού.
-Τον σκέφτεσαι ακόμα; την ρώτησε. Ήταν μια κουβέντα που δεν κάναν εδώ και κάποιο καιρό.
-Ποιον, τον Leandro;
-Ποιον άλλον;
-Τον σκέφτομαι κάπου κάπου αλλά θα επιζήσω.
-Ελπίζω παρά την απογοήτευση να μην έχεις αντίρρηση να μιλάμε για ζευγάρια. Δεν ξέρω αν έχεις προσέξει, φαίνεται ότι κάτι τρέχει μεταξύ της Paty και του Manuel.  
Για λίγο η Claudia πήρε ένα ύφος σα να άκουσε το πιο περίεργο πράγμα στον κόσμο αλλά μετά είπε:  
-Γιατί όχι, η Paty είναι της τάξης του. Ναι, πιστεύω ότι ταιριάζουν, απάντησε σαν να έκανε χάρη στην Beatriz να μη μιλά μόνη της.
-Ξέρεις... η Paty είναι η καλύτερή μου φίλη, γνωριζόμαστε από τόσες δα και την αγαπώ πολύ. Δεν θέλω να πληγωθεί. Εσύ τον Manuel τον γνωρίζεις καλύτερα από μένα. Δε φαίνεται κακός, αλλά πώς είναι με τις κοπέλες του;
-Τι να σου πω, δεν είναι και στενός μου φίλος. Και δεν συμφωνούμε σε πολλά... Αν δεν ήταν ο Felipe μάλλον δεν θα είχαμε καμιά επαφή. Και δεν τον έχω δει ποτέ με καμιά κοπέλα. Δηλαδή, κατά καιρούς κάτι είχα ακούσει για διάφορες αλλά φαίνεται ο έρωτας του περνάει εύκολα.
Μετά από μια μικρή παύση η Claudia πήγε κοντά στην Beatrziz την έπιασε από τον ώμο και πρόσθεσε γλυκά:
-Μην ανησυχείς. Ο Manuel ήταν πολύ κακός μαζί μου αλλά μπορεί να είναι πολύ καλός για την Patricia.    

-Αγάπη μου τι συνέβη με τη μητέρα μου; ρώτησε η Sophie τον Leandro σιγά καθώς το μάτι της είχε πιάσει τον Contreras που μόλις άνοιγε την πόρτα του σαλονιού.
-Εννοείς... αυτό που συνέβη είναι... ο Leandro κατάλαβε αλλά δεν μπορούσε να εξηγήσει. Παιδί είχε ακούσει κάτι που δεν ξέχασε ποτέ: κάποιος μακρινός του πρόγονος μπορούσε μόνο με το άγγιγμά του να γιατρεύει αρρώστους. Ήταν ένας άνθρωπος που όλοι θεωρούσαν παράξενο, αν και προερχόταν από την αριστοκρατική οικογένεια των Villareal προτιμούσε να ζει σαν ερημίτης και είχε κάνει σπίτι του μια σπηλιά σ' έναν από τους δύο λόφους που όριζαν τον κολπίσκο στην Bahia. Παρόλο που το θέμα ποτέ δεν επανήλθε στις συζητήσεις της οικογένειας και των γνωστών (τουλάχιστον στις συζητήσεις που έκαναν μπροστά του), ποτέ δεν αμφέβαλλε ότι η ιστορία δεν ήταν παρανόηση ή αποκοίημα της παιδικής του φαντασίας και η ανακάλυψη της σπηλιάς πριν κάποια χρόνια ενίσχυσε αυτή την πίστη.  
Υπήρχαν και ένας-δύο πρακτικοί ορθοπεδικοί σ' όλοι την περιοχή αλλά δεν ήταν η ίδια περίπτωση. Τον Leandro τον είχε καθοδηγήσει το ένστικτο για να διορθώσει το πόδι ενός προβάτου μέχρι όμως το περιστατικό με την Adriana δεν είχε φανταστεί πως μπορεί να έχει κληρονομήσει το χάρισμα. Η συμπεριφορά του Hipolito και της Rebecca εξάλλου δεν του άφηναν πολλά περιθώρια να πιστέψει ότι είχε οποιοδήποτε ιδιαίτερη ικανότητα ή ταλέντο.
-Αγάπη μου δεν πειράζει, είπε με μητρική στοργή η Sophie που έβλεπε ότι δυσκολευόταν να εκφραστεί. Όταν κι όποτε μπορέσεις θα μου εξηγήσεις.    
-Έγινε κάτι; ρώτησε τάχα αδιάφορα ο Contreras ενώ μέσα του έβραζε που έβλεπε το ζευγαράκι να επικοινωνεί μ' έναν τρόπο που τον εκλάμβανε περίπου συνωμοτικό.
-Τίποτα Eduardo, βλακείες, απάντησε η Sophie.

La Bahía con las hadas.
H Luján δεν είχε δει τον Hipolito και ούτε σκόπευε να τον συναντήσει μέχρι να πλησιάσουν οι μέρες όπου ο Leandro θα έφτανε στην κωμόπολη. Εξάλλου δεν είχε κανέναν λόγο να το κάνει, με τον κύριο αυτόν ότι ήταν να πούνε το είχανε πει. Καμιά φορά όταν έβλεπε κανέναν ψηλό, ευθυτενή άνδρα μπερδευόταν, οι χτύποι της καρδιάς της επιταχύνονταν και ήθελε να πάει να του μιλήσει, όμως αμέσως μόλις καταλάβαινε το λάθος της θύμωνε με τον εαυτό της.
Γιατί να αισθάνεται έτσι; Επιτέλους ας το παραδεχόταν πως αυτό το μέρος ήταν μαγικό, πως όλοι αυτοί οι θρύλοι για τις νεράιδες πρέπει να είχαν κάποιο ψήγμα αλήθειας, αυτή ήταν η εξήγηση της δικής της αλλαγής. Αλλιώς θα ήταν εντελώς παράλογο να έχει οποιοδήποτε συναίσθημα -πέρα από μίσος, περιφρόνηση, αηδία- γι αυτόν τον άνθρωπο που πολλές φορές στα χρόνια που πέρασε στο Buenos Aires μετά τον χωρισμό τους ακόμα και η θύμησή του ήταν τόσο θολή σαν να τον είχε γνωρίσει πριν από αιώνες.
Με τον Lucio είχαν περπατήσει πάρα πολύ και χωρίς να το καταλάβουν είχαν φτάσει κοντά στον λόφο όπου βρισκόταν το σπίτι που ο Hipolito είχε αγοράσει απ' τον κύριο Bosco.
-Και να φανταστείς ότι δεν μου αρέσει καθόλου να περπατάω όταν είμαι στο Buenos Aires.
-Είναι η εξοχή, απάντησε μ' ένα χαμόγελο ο Lucio. Είναι πολύ όμορφα εδώ, χαίρεσαι να κάνεις διαδρομές. Όμως μήπως κουράστηκες, θες να κάτσουμε;
-Ναι, ας ξεκουραστούμε λίγο.
Η Luján έβγαλε αργά τις γόβες, πάτησε στην άμμο και μετά κάρφωσε το βλέμμα προς το κάποτε δύσβατο μονοπάτι που είχε πάρει για να ξαναβρεί τον Hipolito, και μετά στην κορφή του λοφίσκου. Να ήταν άραγε εκεί; Ο Hipolito κάποτε δεν ήταν σκληρός μαζί της. Κάθε άλλο ήταν προστατευτικός, τρυφερός, πολύ περισσότερο απ' όσο ήθελε να δείχνει. Ήταν ερωτευμένος, ναι αυτή ήταν η λέξη.
-Κρίμα που τα πράγματα στην ζωή πολλές δεν εξελίσσονται όπως θα θέλαμε, της ξέφυγε.
-Λυπάσαι πολύ που δεν έμεινες με τον Hipolito τελικά;
Η ντίβα δεν περίμενε αυτό το σχόλιο.
-Γιατί λες τώρα αυτό; Πώς σου ήρθε;
-Νομίζεις πώς είμαι στραβός; Μια ώρα κοίταζες προς το σπίτι του Hipolito ήταν βέβαιο πως θα σκεφτόσουν κάτι σχετικά μ' αυτόν.    
Κόμπιασε λίγο. Ο Lucio είχε δίκιο. Δεν ήταν ο υπερβολικά ζηλιάρης, ο τρελός... Πάντα στις διενέξεις του είχε δίκιο, έστω είχε κάποιο δίκιο...
-Lucio... δεν μετάνιωσα ποτέ που είμαι μαζί σου. Κάθε κοπέλα που κάνει δεσμό θέλει αυτός ο δεσμός να κρατήσει για πάντα. Με τον Hipolito έκανα ένα παιδί και αντί να παντρευτούμε χωρίσαμε. Λυπάμαι γι αυτή την αποτυχία μου. Όχι, που σε γνώρισα.  
Της έτεινε το χέρι.
-Λοιπόν; Θα συνεχίσουμε;

O Hipolito δε βρισκόταν στο σπίτι του λοφίσκου ούτε όμως και σ' εκείνο που έμενε με την οικογένειά του. Η Rebecca ήταν μόνη όταν προς μεγάλη της έκπληξη (και χαρά) δέχτηκε την επίσκεψη του Demetrio.
-Ήρθα να δω πώς είστε, είπε πριν προλάβει να τον ρωτήσει ο γιατρός.
-Πολύ ευγενικό εκ μέρους σας. H Rebecca προσπαθούσε να κρατήσει το στρυφνό της ύφος ώστε να έρχεται σε αντίθεση με τα λόγια της όμως η στρυφνάδα δεν της έβγαινε τόσο εύκολα πια.
-Θα ήταν βέβαια καλύτερα αν είχατε ειδοποιήσει, πρόσθεσε.
-Αν ειδοποιούσα φοβάμαι ότι δε θα με δεχόσασταν.
-Ήταν λοιπόν προμελετημένο.
-Μη μιλάτε σα να είναι έγκλημα η αυθόρμητη επίσκεψή μου. Ότι σας είπα πριν ήταν μια σκέψη της στιγμής.
-Μάλιστα, απάντησε η Rebecca σα να αμφισβητούσε τα λεγόμενά του. Βλέπετε λοιπόν πως είμαι πολύ καλά.
-Ήθελα να σας δω, κόμπιασε κάπως ο Demetrio.
-Σας παρακαλώ! Ας μην αρχίσουμε τα ίδια, βρίσκω το παιχνίδι σας εξαιρετικά κακόγουστο. Και αν θέλατε τόσο πολύ να με δείτε θα μπορούσατε να το κάνετε και νωρίτερα.  
-Αν σας απασχόλησε αυτό σημαίνει...
-Σας παρακαλώ, τον διέκοψε η γυναίκα. Δεν με θεωρείτε καν ικανή να αξιολογώ τα στοιχεία και να φτάνω σε συμπεράσματα;
-Φυσικά, σας εκτιμώ και σας θεωρώ πολύ έξυπνη αλλά...
-Να σταματήσετε και να με ακούσετε, φαίνεται πως δεν σας έμαθαν μερικούς κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς. Είμαι μια παντρεμένη γυναίκα, το ξέρετε. Κι εγώ ξέρω τις θεωρίες σας, πιστεύετε πως ζω στον γάμο μου συμβατικά, και πως αυτό σας δίνει το δικαίωμα να παρεισφρύσετε. Δεν ξέρω τι θέλετε, θα μπορούσατε να βρείτε μια ελεύθερη κοπέλα να κάνετε δεσμό, αντί να τρέχετε από πίσω μου. Είστε ο πιο παράξενος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ Demetrio, λέω παράξενος για να μην πω ο πιο ανήθικος.  
-Και ποιος ορίζει...
-Σας παρακαλώ μη μου κάνετε τον δάσκαλο. Δεν είμαι καμιά χαζή κοπελίτσα που θα μπορούσατε να την εντυπωσιάσετε έτσι, ούτε μια γυναίκα που δεν έχει βγει από τους τοίχους του σπιτιού της. Η μεγαλύτερη χάρη που θα μπορούσατε να μου κάνετε είναι να ξεκουμπιστείτε αμέσως, έδειξα υπερβολική επιείκεια μαζί σας. Τι κοιτάτε σαν χαζός, τι περιμένετε για να ξεκουμπιστείτε;

Μαδρίτη.
Η σκέψη πως είχε κάποια ικανότητα που δεν εξηγούνταν με τις γνώσεις που πρόσφερε η επιστήμη και που ο ίδιος δεν μπορούσε να ελέγξει αναστάτωσε τον Leandro αλλά και τον έφερε ακόμα πιο κοντά με την Sophie που ήταν πάντα εκεί για να τον χαλαρώνει, να τον ηρεμεί, να τον κάνει να αισθάνεται καλύτερα.
Τελικά έπεισε και ο ίδιος τον εαυτό του να δει το θέμα με ψυχραιμία.
Αργά το βράδυ καθισμένος στην κουζίνα με το κορίτσι στα πόδια του, πίστευε πως ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Η Sophie ένιωθε τα χέρια του στη μέση και τους μηρούς της μαγικά όχι όμως γιατί θεράπευαν μύες και κόκαλα.
Κοιτάζονταν, φιλιόντουσαν, ο ένας μετέδιδε την λάμψη της ευτυχίας του στον άλλον και όλα έμοιαζαν ιδανικά όταν...

Fin del capítulo.
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sat Oct 03, 2015 6:32 pm

Αποκτάει ατμόσφαιρα το έργο με το ιδιαίτερο χάρισμα του Λεάνδρο.

Αυτή η Ρεμπέκα γιατί δε λέει να στανιάρει; Λίγο ήταν που βρέθηκε άνδρας να του αρέσει με τον παλιοχαρακτήρα της;

Η Λουάν έχει δίκιο. Συνήθως ο λόγος που οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο είναι γιατί δε θέλουμε να αποδεχτούμε την αποτυχία των επιλογών μας. Το 'χω προσέξει πώς εξιδανικεύουμε τις καταστάσεις όταν έχουν πια περάσει, επειδή είναι σκληρό να χωνέψουμε ότι δεν πετύχαμε.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sat Oct 03, 2015 7:54 pm

Η Ρεμπέκα δε γινόταν να αλλάξει κι εντελώς, ήδη έχει κάνει βήματα. Το γιατί αρέσει στον Demetrio είναι βέβαια ένα θέμα scratch .

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Oct 15, 2015 9:32 am

Capítulo 37

H Patricia Fereira Beltran ήταν το στερνοπούλι ενός αυστηρού στρατιωτικού και μιας πολύ νεώτερής του νοικοκυράς. Είχε τρία αδέρφια. Ο José και η Aurora, αρκετά μεγαλύτεροι, είχαν φτιάξει ο καθένας το δικό του σπιτικό και δε ζούσαν πλέον στην Μαδρίτη. Δεν διατηρούσαν καλές σχέσεις μεταξύ τους, σκοτώνονταν για τα κληρονομικά και φρόντιζαν συχνά να επισκέπτονται το πατρικό τους ώστε να αναστατώνουν όλο το σόι (αλλά και φίλους, γείτονες, γνωστούς) γι αυτό το θέμα.
Η άλλη αδερφή η Yolanda ήταν μόνο δύο χρόνια μεγαλύτερή της αλλά ποτέ δεν ξεπέρασε τη νηπιακή ζήλια για την γέννηση του πανέμορφου μωρού. Η φανερή αδυναμία του πατέρα στην μικρότερη κόρη αλλά και η αντιμετώπιση της από το στενό και μακρινό περιβάλλον σαν το κόσμημα του σπιτιού, έκαναν την Yolanda να της φέρεται με απίστευτη κακία αν και η Paty αντιδρούσε συνήθως με αδιαφορία στις επιθέσεις της.
Παρόλο λοιπόν που η οικογένειά της δεν ήταν ιδανική, εκείνη ονειρευόταν από πιτσιρίκα να παντρευτεί και να κάνει παιδιά. Πέρα απ' αυτό δεν έκανε σχέδια, δεν είχε πάθη ή φιλοδοξίες, θα δεχόταν ό,τι της έφερνε η τύχη. Ήταν γλυκιά, ήσυχη και εμπιστευόταν μόνο στην Beatriz τα αθώα της μυστικά. Ωστόσο κάθε άνθρωπος έχει αντιφατικά στοιχεία. Όταν ερωτεύθηκε τον Manuel, η χαλαρή Patricia έδειξε ένα τέτοιο πείσμα που ξάφνιασε ακόμα και την καλύτερή της φίλη. Έμοιαζε με εμμονή. Μετά την αβεβαιότητα του πρώτου καιρού έδειχνε σίγουρη. Όσο δύσκολο κι αν φαινόταν μια μέρα εκείνη και ο Manuel θα ήταν μαζί κι αυτό θα κρατούσε για πάντα! Όταν η Bea της απαντούσε πως ακόμα κι αν γίνονταν ζευγάρι ο έρωτας μπορεί να έφευγε σε δύο, δέκα ή είκοσι χρόνια εκείνη δεν σήκωνε κουβέντα. Ο Manuel έγινε το μοναδικό θέμα των συζητήσεών τους.
H Beatriz δεν ήξερε γιατί δεν έβλεπε με καλό μάτι την προοπτική αυτοί οι δύο να γίνουν ζευγάρι. Δεν ήταν ερωτευμένη μαζί του, δεν ζήλευε που εκείνος αποτελούσε πια το κέντρο του σύμπαντος για την φίλη της, κάτι όμως μέσα της της έλεγε πως δε θα ήταν ευτυχισμένοι μαζί.
Εκείνη την Κυριακή οι δύο φίλες βρίσκονταν με την υπόλοιπη παρέα στην βεράντα των Rocca. Μόνο η Patricia δεν είχε προσέξει πως ο Leandro και η Sophie μπορεί να είχαν έρθει μαζί αλλά κάτι άσχημο είχε συμβεί ανάμεσά τους. Είχε μάτια μόνο για τον Manuel. Τον κοιτούσε και δεν ντρεπόταν. Έτσι κι αλλιώς όλοι είχαν καταλάβει το ενδιαφέρον της. Και έπειτα κέρδισε τίποτα όλη της την ζωή με την ντροπή; Κανείς δεν εκτιμούσε αυτή της την “σεμνότητα”, πολλές φορές την περνούσαν για χαζή. Και καθώς φαινόταν ο Manuel προτιμούσε τα πιο ζωηρά κορίτσια.

La Bahía con las hadas.
H Noelia είχε αποχωριστεί την παρέα και βρισκόταν μόνη στον αγαπημένο της κολπίσκο. Ήταν μεσημέρι και δεν ήθελε να γυρίσει σπίτι. Η Luz είχε αρνηθεί να την συνοδεύσει -βαριόταν ν' ανεβοκατεβαίνει κατσάβραχα- και στον Julio δεν είχε τολμήσει ούτε να το προτείνει. Μπορεί οι στιγμές που περνούσαν μόνοι τους να την έκαναν ευτυχισμένη, όμως το να φεύγουν μαζί  στις ερημιές ήταν παρακινδυνευμένο: δε θα συγχωρούσε τον εαυτό της αν στ' αυτιά της Ana και του Gilberto έφταναν φήμες που θα τους στενοχωρούσαν.
Ένα κρύο αεράκι την έκανε να μαζευτεί στην ζακέτα της. Έκατσε στα βοτσαλάκια και κοίταξε τα βράχια προσπαθώντας να διακρίνει κάποια σκιά, κάποιο περίεργο φαινόμενο. Τίποτα! Τι παράξενες όμως κι αυτές οι νεράιδες της Bahia! Εκείνη ήξερε πως οι νεράιδες ζουν σε απροσπέλαστα μέρη μέσα σε πυκνά δάση κοντά σε ρυάκια, ποτάμια, πηγές. Αυτές ήταν οι μόνες θαλασσινές!
-Noelia! διέκοψε τις σκέψεις της μια χαρούμενη αγορίστικη φωνούλα. Τι κάνεις εδώ, έχεις κανένα κρυφό ραντεβουδάκι;
-Μήπως εσύ μικρέ έχεις κανένα κρυφό ραντεβουδάκι; αμύνθηκε η Noelia χαμογελώντας. Και όχι τίποτα άλλο αλλά αυτά δεν είναι για την ηλικία σου.
-Ν' αφήσεις την ηλικία μου ήσυχη. Είμαι εδώ γιατί εδώ είναι το σπίτι του πατέρα μου. Εσύ τι δικαιολογία έχεις;
-Δεν ξέρω αν σου φτάνει ότι ήρθα να δω καμιά νεράιδα.
-Εγώ ήρθα γιατί εδώ ερχόταν συχνά ο αδερφός μου. Μάλιστα δεν με έπαιρνε γιατί έλεγε ότι είμαι μικρός. Μήπως να έψαχνε κι αυτός για καμιά νεράιδα;
-Μπορεί... αλλά πιστεύω όχι κανονική νεράιδα.
-Σπουδάζει στην Ισπανία. Λείπει τόσους μήνες και δεν έχει στείλει ένα γράμμα. Ψέματα, μόνο ένα γράμμα όπου έλεγε πως δεν θα έρθει για διακοπές φέτος.
-Ξέρεις τι πιστεύω; έκανε την ρητορική ερώτηση η Noelia που είχε αρχίσει να θυμώνει με τον Leandro. Ότι ο αδερφός σου είναι... (μεγάλο γαϊδούρι θα έλεγε, τελευταία στιγμή συγκρατήθηκε) πολύ απασχολημένος με τα μαθήματά του, δεν έχει πολύ χρόνο...
-Ναι, θα είναι απασχολημένος. Έχω ακούσει ότι οι Ισπανίδες δεν είναι τόσο σεμνότυφες όπως οι δικές μας.
-Εμείς είμαστε απλώς τίμια κορίτσια.
-Θα ήθελα κι εγώ να πάω στην Ισπανία.
-Ποιος δε θα ήθελε να ταξιδέψει σε μακρινές χώρες...
-Η Luz τι κάνει;
-Καλά είναι. Είναι σπίτι και διαβάζει. Δε στο έχω πει ότι είναι μεγάλη για σένα;
-Αν θες έλα πάνω να φάμε. Αν είναι μεγάλη για μένα η Luz, τότε θα στραφώ στην μικρότερη αδερφή.
-Ε δεν είμαι και τόσο μικρότερη, μόνο ένα εξάμηνο... και έχω και... άλλες προτεραιότητες δηλαδή τα μαθήματά μου,τις δουλειές του σπιτού...
-Πώς γίνεται αυτό;
-Να έχω άλλες προτεραιότητες;
-Που είσαι μόνο ένα εξάμηνο πιο μικρή.
-Εννοούσα... Είμαι υιοθετημένη, αλλά σε παρακαλώ να μην το πεις πουθενά.
-Εντάξει, τάφος. Τώρα εξηγείται...
-Που δεν είμαι τόσο όμορφη όσο η Luz;
-Όχι δεν... Έχεις ωραία μυτούλα.
-Ευχαριστώ. Αλλά ξέρεις... καλύτερα να μην πάμε πάνω, ο πατέρας σου μάλλον δεν με συμπαθεί...
-Δεν είναι εδώ ο πατέρας μου.
-Τότε πάμε. Άρχισα να πεινάω. Και έχω να πω δυο λόγια σε κάποιον.
-Είσαι λίγο παράξενη Noelia...  

Μαδρίτη.
Ο Leandro και η Sophie ποτέ δεν φαντάζονταν ότι θα δοκιμαζόταν τόσο σφοδρά η μελιστάλαχτη σχέση τους. Μπροστά στην παρέα φρόντιζαν να μην δείχνουν πόσο θυμό είχαν μεταξύ τους, αυτό όμως δεν αναιρούσε το γεγονός ότι από το βράδυ του Σαββάτου μέχρι την επίσκεψη στους φίλους τους είχαν σταματήσει να μαλώνουν μόνο τις ώρες του ύπνου. Η αιτία ήταν ο Eduardo Contreras. H Sophie είχε ντραπεί και αναστατωθεί πολύ που τους έπιασε σε στιγμές τόσο μεγάλης οικειότητας και ο Leandro θα το καταλάβαινε αυτό μέχρι ένα σημείο, βρήκε όμως τις αντιδράσεις της υπερβολικές έως υστερικές. Ο Eduardo Contreras ως έμπειρος άνδρας θα έπρεπε να περιμένει πως όπως όλοι οι ερωτευμένοι θα αγγίζονταν και θα φιλιόντουσαν. Εκείνος δεν είχε πει τίποτα. Εκείνη δεν άντεχε το βλέμμα του, βλέμμα αποδοκιμασίας (μήπως περισσότερο πίκρας και απογοήτευσης; ).
Ο Leandro επιτέλους δεν ήταν ηλίθιος, το είχε από καιρό καταλάβει πως ο αυτός ο γέρος δεν της ήταν κι αδιάφορος. Στο κάτω κάτω ήταν ο πρώτος άνδρας που είχε φιλήσει. Του φερόταν με τόσο σεβασμό, τόσο αγάπη και δεν άξιζε τίποτα απ' αυτά. Δεν ήταν απίθανο να προσδοκούσε, έστω κι αν δεν το παραδεχόταν κάποια μέρα να είναι μαζί του. Εκείνη απαντούσε πως δεν ήταν δυνατόν να τ' ακούει αυτά, πως είχε κάνει τόσα γι αυτόν, πως θα μπορούσε να έχει εξασφαλιστεί αλλά καθόταν με κάποιον που δεν της είχε κάνει καν νύξη για κοινό μέλλον.
Αφού λοιπόν η σχέση του με την Sophie είχε χαλάσει ο Leandro προσπάθησε να φτιάξει εκείνη με την Claudia. Από εκείνο το φιλί, οι λίγες συναντήσεις τους χαρακτηρίζονταν από αμηχανία και τώρα εκείνος νοσταλγούσε περισσότερο την παλιά τους φιλία. Φρόντισε να τη βρει μόνη. Τακτοποιούσε κάποια λουλούδια στο ανθοδοχείο.
-Γεια σου Claudia.
-Γεια σου Leandro.
-Μερικές φορές έχω την εντύπωση ότι με αποφεύγεις.
-Εγώ; Γιατί;
-Ξέρεις γιατί. Όμως δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι. Η Claudia που ήξερα εγώ δεν ντρεπόταν.
-Ίσως όμως αυτή η Claudia ήταν χαζή.    
-Γιατί χαζή; Εμένα μου λείπουν οι συζητήσεις και η παρέα που κάναμε... Να σου πω κάτι, εγώ σε θαυμάζω για το θάρρος σου. Αν ήμουν κορίτσι δεν ξέρω αν είχα τόσο θάρρος. Δεν ξέρω αν το έχω και τώρα δηλαδή... Είσαι μία κοπέλα που ξέρει τι θέλει. Δεν ισχύει για όλες αυτό.  
-Έχεις κάποιο πρόβλημα με την Sophie;
-Γενικά μιλάω. Και δεν χρειάζεται να σε συγκρίνω με άλλες για να σε συμπαθώ.
-Και εμένα μου λείπεις... κάπου κάπου.  
Αγκαλιάστηκαν αυθόρμητα. Εκείνη την ώρα βρήκε να φανεί στην πόρτα η Sophie που είδε μια αγκαλιά που όλο και γινόταν θερμότερη και παρατήρησε τα χείλη του Leandro κοντά στον τρυφερό λαιμό της Claudia. Δε θα καθόταν να δει αν θα την φιλούσε. Έσφιξε τα χείλη κι έφυγε.

O Manuel πλησίασε την Patricia που είχε βρεθεί παράμερα και έμοιαζε το πιο όμορφο από όλα τα λουλούδια του κήπου.
-Είσαι πολύ όμορφη, της είπε αυθόρμητα.
Εκείνη προσπάθησε να κρύψει την ταραχή της αλλά δεν απέφυγε το κοκκίνισμα. Όταν ένα αγόρι λέει σ' ένα κορίτσι ότι είναι όμορφο, αυτό σημαίνει ότι το κορίτσι αυτό τον ενδιαφέρει, ότι προσπαθεί να το κατακτήσει, αυτό σημαίνει πολλά.
-Ευχαριστώ.
-Τι θα έλεγες μια μέρα να βρεθούμε εκτός σχολείου; Εννοώ... όχι όπως είμαστε εδώ, μόνοι μας.
-Μόνοι μας; Και τι να κάνουμε μόνοι μας;
-Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε, να κάνουμε παρέα... Αν έχεις κάποιο απόγευμα ελεύθερο...
-Manuel σε συμπαθώ... αν και κάνεις βλακείες... αλλά δε νομίζω να συμφωνούσε ο μπαμπάς μου να συναντιόμαστε. Δε θα μου το επιτρέψει και δεν θέλω να του λέω ψέματα.  
-Μήπως προσπαθείς να μ' αποφύγεις;
-Εγώ σου εξηγώ πώς έχουν τα πράγματα.
-Πες ότι θα πας στην Bea και μετά βρισκόμαστε για δυο λεπτά. Έτσι δεν θα πεις ψέματα.
-Δεν ξέρω... δε μου φαίνεται σωστό.

La Bahía con las hadas.
O Facundo θα πήγαινε την Noelia στην κουζίνα όταν αυτή σταμάτησε μπροστά στην πόρτα του δωματίου που είχε βρεθεί με τον Hipolito εκείνη την βροχερή μέρα. Την άγγιξε σα να ήθελε να μπει μέσα και είπε:
-Εγώ θα ήθελα να πω στο αδερφό σου πως δεν είναι καθόλου σωστό να ξεχνά την οικογένειά του.
-Εντάξει αλλά τι στέκεσαι εδώ, πάμε δεν είναι μέσα ο αδερφός μου.
"Είναι όμως  η φωτογραφία του", παρολίγο να έλεγε η Noelia.
-Εεεε... φυσικά δεν εννοώ πως σας έχει ξεχάσει, είπε ακολουθώντας το αγόρι. Το φαντάζομαι πόσο θα τον πιέζουν σ' αυτό το σχολείο. Πόσα πράγματα θα έχει να κάνει για να γίνει ένας μορφωμένος άνθρωπος, ένας επιστήμονας! Αυτό που εννοώ είναι... ότι οι γονείς μας μας αγαπάνε, μας μεγαλώνουν με κόπο, προσπαθούν να μας κάνουν ευτυχισμένους αλλά και σωστούς ανθρώπους κι εμείς... δεν είναι ότι δεν αγαπάμε τους γονείς και τ' αδέρφια μας, τ' αδέρφια μας είναι οι καλύτεροί μας φίλοι αλλά να... μερικές φορές φαίνεται σα να μην τους αγαπάμε. Φαίνεται, δεν είναι έτσι, καταλαβαίνεις;
-Φυσικά καταλαβαίνω, δε χρειάζεται να λες τόσα πολλά.
Πέρασαν λίγη ώρα τρώγοντας μπισκοτάκια και μιλώντας για την Luz. Κάποια στιγμή η Noelia σηκώθηκε και είπε:
-Πρέπει να φύγω. Πάλι θα με μαλώσουν στο σπίτι.
-Θα πω στον αμαξά μας να σε πάει. Αν φτάσεις πιο γρήγορα θα σε μαλώσουν λιγότερο.
-Ευχαριστώ πολύ. Αλλά να με αφήσει στα πρώτα σπίτια, ξέρεις πως είναι οι άνθρωποι εδώ, πάντα βρίσκουν αφορμές για κουτσομπολιό.
Ήθελε να φύγει γρήγορα. Είχε αργήσει, ο Hipolito θα θύμωνε αν την έβλεπε, η παραλία ήταν δικιά της όχι όμως και το σπίτι, δεν ήταν σωστό να είσαι στο σπίτι που ανήκε σε κάποιον που δεν σε συμπαθεί. Κάτι όμως την τραβούσε εκεί.

Μαδρίτη.
Η θλίψη είχε κάνει ακόμα πιο όμορφη την Sophie. Μετά από κάποιες ώρες που δεν είχαν καν προσπαθήσει να επικοινωνήσουν με οποιονδήποτε τρόπο, ο Leandro άπλωσε το χέρι ν' αγγίξει το μάγουλό της. Ήθελε να της πει να μην στενοχωριέται και πως ίσως ήταν υπερβολικός αλλά και πως κι αυτή δεν ήταν σωστό να υπολογίζει τόσο τον Contreras. Εκείνη έστρεψε το πρόσωπο απ' την άλλη μεριά.
-Αύριο φεύγω πάλι, της είπε.
-Πάω να δω την μητέρα μου.
Ανέβηκε γρήγορα στο δωμάτιό της Adriana.
-Έλα κόρη μου, σε περίμενα.
-Πώς είσαι μαμά;
-Όχι πολύ καλά αλλά αυτό τώρα δεν έχει και τόση σημασία. Είναι κάτι που θέλω να σου πω.  
-Ελπίζω όχι για τις... μαγικές ιδιότητες του Leandro.
-Είναι σοβαρό Sophie. Δεν ήθελα να σε στενοχωρήσω αλλά είσαι σε ηλικία που πρέπει να ξέρεις. Ορίστε. Δες τα και μόνη σου για να μη λες ότι σου λέω ψέματα.
-Τι είναι αυτά;
-Τα χαρτιά που αποδεικνύουν πως όλη μας η περιουσία είναι υποθηκευμένη. Η έπαυλη στο αγαπημένο σου Παρίσι, τα στρέμματα στην Γαλλία, το σπίτι στην Χιρόνα...  Όλα!

Fin del capítulo.
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Oct 16, 2015 8:10 pm

Όχι που δεν θα έβρισκε τρόπο η μάνα της Sophie να τη στριμώξει! Βέβαια, αν δε γινόταν κι αυτό, πώς θα γνωρίζονταν ο Λεάνδρο με τη Νοέλια; Κατανοητό.
Τον Μανουέλ τον προτιμώ με την Πάτυ κι ας μην του δίνει σημασία του έρμου. Μ'αρέσει να βλέπω χαρακτήρες με έπαρση να τρώνε άκυρα πού και πού...
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Nov 04, 2015 6:38 pm

Capítulo 38

H Sophie μαζεμένη στον καναπέ του σαλονιού ήταν τόσο στενοχωρημένη που ένοιωθε τον πόνο ακόμα και στο σώμα της. Ήταν πρωί και δεν είχε διάθεση ν' ανέβει στο δωμάτιο της μάνας της που συνέχιζε να παριστάνει την μισοπεθαμένη μόνο γιατί είχε χτυπήσει το πόδι της. Ό,τι λοιπόν είχε και δεν είχε, οι αναμνήσεις μιας ευτυχισμένης παιδικής και νεανικής ηλικίας στο Παρίσι θα ξεπουλιόνταν έτσι για κάποια χρέη που έπρεπε να ξεπληρωθούν. Άδικη ανταλλαγή.
Κι όμως προτιμούσε και προσπαθούσε να σκέφτεται τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες και τις δυστυχίες που θα έφερναν παρά τον Leandro, αν και δεν το κατάφερνε. Μήπως έπρεπε να του δώσει μια ευκαιρία να της μιλήσει; Τώρα ήταν στο κολέγιο και της έλειπε πάρα πολύ. Από την άλλη, τι ευκαιρία; Αυτό που είχε δει, δεν αποκάλυπτε τα πάντα για το ποιόν του μικρού; Η μητέρα της δυστυχώς είχε δίκιο. Ποιός ξέρει τι θα έκανε όσο έλειπε με την Claudia, την Patricia, ίσως και με κάποια άλλη... Όμως είδε μόνο μια αγκαλιά, όχι κάποιο φιλί στο στόμα, δεν είχε απόδειξη ότι... Όχι, κορόιδευε τον εαυτό της, τι άλλη απόδειξη ήθελε; Τι μπορούσε να δικαιολογήσει μια τόσο θερμή αγκαλιά; Μήπως αυτή η Claudia θα έφευγε στον πόλεμο και δεν θα την ξαναέβλεπε; Σαν ηλίθια είχε αγαπήσει αυτό τον νεαρό και πάλι σαν ηλίθια προσπαθούσε να του βρει ελαφρυντικά. Όλοι οι άνδρες τελικά ήταν ίδιοι. Όχι, τον Eduardo δεν μπορούσε να τον κατηγορήσει. Ήταν ειλικρινής μαζί της. Αφού δεν τον ήθελε δε θα καθόταν να μονάσει.  
O Eduardo... στεκόταν μπροστά της τόση ώρα και ούτε τον είχε προσέξει.
-Μήπως θα ήθελες λίγο τσάι ή καφέ; την ρώτησε.
-Λίγο καφέ, ευχαριστώ.
-Δεν θέλω να είμαι αδιάκριτος, αλλά σε απασχολεί κάτι;
-Με απασχολούν πολλά, απάντησε η Sophie συγκρατώντας έναν αναστεναγμό. Ελπίζω ο Θεός να με βοηθήσει.
-Αν μπορώ να σε βοηθήσω κι εγώ, θα με ευχαριστούσε πολύ να το κάνω.
-Εσύ έχεις τα δικά σου Eduardo.    
-Ποια δικά μου...
-Τη δική σου ζωή.
-Λες για την Hilaria; Η Hilaria είναι παντρεμένη. Είναι απλώς φίλη μου. Όμως μέσω εκείνης ήρθα σ' επαφή με κάποιες χαρές που είχα ξεχάσει. Η χαρά της παρέας, της οικογένειας. Την έβλεπα με τα παιδιά και σκεφτόμουν πόσο κι εγώ θα ήθελα να παίζω με τα παιδιά μου...
-Μη μιλάς σα να είναι αργά Eduardo. Οι άνδρες έχετε περισσότερο χρόνο από μας τις γυναίκες. Και αύριο αν ήθελες θα μπορούσες να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά.
-Δυστυχώς δεν μου αρκεί. Εγώ πρέπει να είμαι ερωτευμένος με την γυναίκα που θα παντρευτώ. Και δεν ξέρω αν μπορώ να ξαναερωτευθώ... Μια φόρα...
-Σταμάτα.
-Αν ήθελες...
-Δώσε μου λίγο χρόνο. Μη ρωτάς, μόνο δωσ' μου χρόνο.
Πάλι σηκώθηκε κι έφυγε. Αναρωτήθηκε αν έκανε καλά που του έδωσε μια ελπίδα.

-Με την Paty τελικά τι συμβαίνει, και μη μου πεις πάλι τίποτα, προειδοποίησε ο Leandro τον Manuel όταν μετά τα μαθήματα βρέθηκαν μόνοι στο δωμάτιο. Ήθελε να απασχολήσει το μυαλό του με κάτι άλλο εκτός από το ζήτημα που είχε με την Sophie. Και επιτέλους να διώξει την σκέψη ότι μπορεί να φέρθηκε σαν βλάκας.
-Ωχ πολύ κουτσομπόλης είσαι...
-Θυμάμαι τότε με την Lola που κλαψούριζες ότι εκμεταλλεύομαι το καημένο το κοριτσάκι. Εσύ είσαι ερωτευμένος με την Patricia;
-Και εσύ είσαι πατέρας της ή μεγάλος αδερφός, τι σου είναι η Paty;
-Οι ηθικές αξίες έχουν εφαρμογή παντού νομίζω.
-Ωχ σταμάτα, καλό της κάνω που ασχολούμαι μαζί της. Μαθαίνει να φέρετε, να αντιδρά με τους ανθρώπους. Τόση ντροπή δεν είναι καλή ακόμα και για κορίτσι.
-Α, ό,τι γίνεται γίνεται για διδακτικούς λόγους.
-Καλά... Μου αρέσει. Αλλά δεν έχει σημασία. Και να τα φτιάξουμε δεν θα έχει καμία σημασία, κανένα νόημα γιατί...
-Δεν έχει νόημα να τα φτιάξεις με το κορίτσι που αγαπάς;
-Αγάπη, έρωτας... πολύ εύκολες τις έχεις εσύ αυτές τις λέξεις. Για αυτό δεν σ' άντεξε η Sophie, οι γυναίκες θέλουν άνδρες σκληρούς.
-Κι εσύ τι ξέρεις για μένα και την Sophie;
-Όλοι ξέρουν. Έχουμε μάτια και βλέπουμε. Και ποιό είναι το πρόβλημα, ο Contreras;
O Leandro έγνεψε καταφατικά.
-Στο είχα πει όμως. Δε στο είχα πει; συνέχισε ο Manuel.

Ο Contreras μούδιασε για λίγα δευτερόλεπτα σκεπτόμενος την απάντηση της Sophie και μετά την ακολούθησε στην κουζίνα.
-Eduardo... σε παρακαλώ.
-Σε παρακαλώ, άκου με λίγο... Δεν ήρθα να σε πιέσω. Δε θα το κάνω. Θα προσπαθήσω να μην το κάνω...
-Και γιατί με ακολούθησες, τι θέλεις να μου πεις;
-Μόνο ένα πράγμα. Πως θα σου δώσω όσο χρόνο θέλεις. Θα μπορούσα  να περιμένω μια αιωνιότητα για σένα Sophie...
-Είσαι πολύ ευγενικός. Δε θα σου άξιζε να περιμένεις μια αιωνιότητα. Όμως εγώ...
-Ξέρω.. ξέρω και καταλαβαίνω, μην ανησυχείς. Θα φύγω, έτσι κι αλλιώς έχω να συναντήσω τον Juan για δουλειές... Θα σ' αφήσω ήσυχη, έχεις πολλά πράγματα να σκεφτείς.  

O Manuel αφού κατσάδιασε τον Leandro που δεν τον είχε ακούσει κι έγινε θύμα μιας μικρής που τώρα προτιμούσε κάποιον μεγαλύτερο, αλλά έπρεπε να το περιμένει γιατί όλες οι γυναίκες είναι ίδιες, βγήκε στο προαύλιο να ψάξει την Patricia. Την βρήκε με την Beatriz -ατυχία, αυτές οι δυο ήταν πάντα μαζί.
-Paty, μπορώ να σου μιλήσω λίγο ιδιαιτέρως; ρώτησε ενώ την κοιτούσε παρακλητικά.
-Όχι, δε βλέπεις ότι είμαι με τη φίλη μου;
-Μπορείς να μιλήσεις με τη φίλη σου μετά.
-Μπορώ να μιλήσω και με σένα μετά, απάντησε η Patricia ενώ ήθελε όσο τίποτε άλλο να βρεθούν μόνοι τους, ο κόσμος γύρω τους να εξαφανιστεί και να μείνουν εκείνος για εκείνη και εκείνη για εκείνον. Όμως τα αγόρια σαν τον Manuel θα ήταν αδύνατον να εκτιμήσουν κάτι που δεν είχε κατακτηθεί με κόπο.
-Μα... έλα τώρα...
-Μπορείς να πεις ότι είναι σοβαρό, πάντα πιάνει, συμβούλευσε η Beatriz με μισό χαμόγελο.
-Είναι σοβαρό, υπάκουσε χαμογελώντας αμήχανα ο Manuel.

H Sophie άνοιξε την πόρτα ενώ κρατούσε έναν δίσκο με τσάι και βουτήματα.
-Σκέφτηκα πως τέτοια ώρα παίρνεις το τσάι σου, είπε στεγνά στη μητέρα της.  
-Και η Rosario δεν μπορούσε ν' ανέβει;
-Η Rosario είχε να πάει σε μια κηδεία, μνημόσυνο... κάτι τέτοιο.
-Βέβαια, τέτοια μάγισσα που είναι... Φυσικό να προσελκύει τέτοια γεγονότα σιγά μην πήγαινε σε κάτι καλό... Με τέτοια φάτσα που έχει... Όμως δεν είναι ανάγκη να το κάνεις εσύ αυτό. Εμείς δεν γεννηθήκαμε για να σερβίρουμε. Όμορφη κόρη μου κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέπτη. Κοίτα καλά. Εσύ γεννήθηκες πριγκίπισσα όχι υπηρέτρια. Μην το ξεχνάς αυτό.
-Δεν ξεχνάω τίποτα μητέρα.
-Είσαι λογική. Φέρεσαι πολύ συναισθηματικά μερικές φορές αλλά είσαι λογική. Όπως όλες οι γυναίκες αυτής της οικογένειας. Είμαι σίγουρη ότι θα πάρεις την σωστή απόφαση.

Χάζεψε για λίγο τα καστανά της μαλλιά στα οποία ο ήλιος έδινε έναν πιο ανοιχτό τόνο. Την μικρή μυτούλα, το στόμα, τα γκριζογάλανα μάτια. Της πήγαινε πολύ η μπλε-γκρι στολή του κολεγίου.
-Είσαι πολύ όμορφη.  
-Αυτό μου λες πάντα.
-Αφού πάντα είσαι όμορφη.
-Ήθελες να μου πεις μόνο αυτό;
-Ήθελα να μείνουμε μόνοι. Βλέπεις ότι δεν είναι τόσο φοβερό να είσαι μόνη μαζί μου; Δεν δαγκώνω.
-Manuel, μας κοιτάνε.
-Είσαι υπερβολική. Κανείς δεν ασχολείται μ' εμάς.
-Δεν θέλω να δίνω δικαιώματα.
-Αν είναι δυνατόν! Είναι κατακριτέο είναι να μιλάς μ' έναν φίλο;
-Είσαι φίλος μου; Δεν ξέρω τι θέλεις από μένα.
Άγγιξε τον ώμο της.
-Τίποτα φοβερό. Αν όμως ανησυχείς τόσο ας βρεθούμε έξω απ' το κολέγιο.
-Εντάξει. Αν είναι να σταματήσεις να είσαι τόσο διαχυτικός μπροστά στους συμμαθητές μας, θα το δεχτώ. Να ξέρεις όμως ότι μόνο για σένα θα κάνω κάτι που ξέρω πως δεν εγκρίνει ο πατέρας μου. Θα μου το χρωστάς.
-Ό,τι θέλεις.
-Θα τα πούμε το σαββατοκύριακο. Λίγο πριν συγκεντρωθούμε όλης στης Bea, έδωσε την εντολή κοιτώντας τον θαρρετά στα μάτια και απομακρύνθηκε λίγο βιαστικά.  

Η Sophie έψαχνε κάτι φαγώσιμο στην κουζίνα. Από νευρικότητα. Όταν ήταν θλιμμένη δεν είχε καθόλου όρεξη να φάει. Όταν έβρισκε κάτι γευστικά ενδιαφέρον θα το κοιτούσε και θα το ξανάβαζε στη θέση του. Εκείνη την στιγμή μπήκε η Rosario. Ήταν σαν μαύρη σκιά.
-Γεια σου Rosario. Ήμουν εδώ και σκεφτόμουν...
Τι να της έλεγε ότι σκεφτόταν; Όταν έφευγε με το τρένο και είχε έρθει ο Leandro να την αποχαιρετήσει; Όταν έπαιζαν πιάνο και κάθε στιγμή που ζήσανε μαζί; Όχι δεν άξιζε να εκτεθεί γι αυτόν τον προδότη. Αλλά αφού με την μητέρα της ή τον Contreras δε γινόταν να μιλήσει, ξέσπασε, δε γινόταν να τα κρατάει άλλο όλα μέσα της.
-Ξέρεις Rosario, θα ήθελα να είχα κάτι από τον Leandro. Το μόνο που μου έχει χαρίσει είναι κάτι κλεμμένα λουλούδια που έχουν ήδη μαραθεί. Είναι τόσο μικρός βλέπεις που δεν έχει λεφτά να διαχειρίζεται μόνος του. Αν είχα μια φωτογραφία μαζί του θα την έσκιζα, αν μου είχε χαρίσει κάποιο μπιμπελό θα το πετούσα στον τοίχο για να σπάσει, συνέχισε όλο θυμό.
Η Sophie δεν περίμενε απάντηση. Όταν την πήρε έμεινε έκπληκτη.
-Χαίρομαι πολύ για σας δεσποινίς. Δεν το ξέρετε αλλά είστε ένα τυχερό κορίτσι, πρόσθεσε μετά από λίγο.    

Η Claudia από την άλλη είχε πολύ καλή διάθεση. Μέχρι που σιγοτραγουδούσε ένα τραγουδάκι παιδικό και χαζό που της είχε μάθει κάποτε η μητέρα της. Η συνομιλία με τον Leandro της είχε κάνει πολύ καλό, πάντα είναι ευχάριστο να ξαναβρίσκεσαι με τους καλούς σου φίλους. Μια ελπίδα επίσης είχε (ξανά)γεννηθεί μέσα της, μια ελπίδα που προσπαθούσε πάντως να καταπνίξει για να μην απογοητευθεί και πάλι.
-Φαίνεσαι πολύ καλά σήμερα Claudia, παρατήρησε ο Jonatas καθώς του σέρβιρε τον καφέ. Είχε γυρίσει νωρίς απ' την δουλειά, κάτι που δεν συνήθιζε τελευταία.
-Ναι, καλά είμαι.
-Μήπως είσαι ερωτευμένη;
-Ξέρετε...
-Ω, με συγχωρείς, δεν ήθελα να σε φέρω σε δύσκολη θέση.
-Δεν πειράζει, ήταν μια φιλική ερώτηση.
-Ναι, αυτό ακριβώς.  

La Bahía con las hadas.
H Noelia μπήκε σιγά στο δωμάτιο. Ήταν σούρουπο και η Luz είχε ανάψει το φωτιστικό και διάβαζε. Συγκεντρωμένη στο σχολικό βιβλίο φαινόταν τόσο όμορφη, με τις σκάλες των μαλλιών να πλαισιώνουν το πρόσωπο. Την πλησίασε και την αγκάλιασε.
-Λίγο φρόνιμα, δεν βλέπεις πως διαβάζω;
-Θέλω να σου πω πως ακόμα κι αν κάποτε έφτανα στην άκρη του κόσμου δεν θα ξεχνούσα ποτέ εσένα, τον μπαμπά και τη μαμά. Ούτε τον Julio, την Diana, την Clara, τις δύο κυρίες Ίρμες φυσικά. Αλλά βασικά εσένα και τους γονείς μας.
-Γιατί πρόκειται κάπου να πας; Όλο για μακρινά ταξίδια μιλάς και όλο εδώ είσαι. Μήπως εννοείς πως θα μας σκέφτεσαι την επόμενη φορά που θα είσαι στον κολπίσκο; απάντησε η αδερφή της μ' ένα περιπαιχτικό χαμόγελο.
-Φυσικά και κάποτε θα πάω πολύ μακριά. Και πρέπει να ξέρεις κάτι Luz, είπε σοβαρά. Αυτός ο κόσμος δεν είναι τόσο καλός. Εύχομαι να μπορείς να προστατεύεις τον εαυτό σου όταν εγώ δε θα είμαι εδώ για να σε υπερασπίζομαι.  

O Lucio και η Luján είχαν μόλις βγει αγκαζέ από το μοναδικό σινεμά της Bahia όταν εκείνη παρατήρησε έναν ψηλό άνδρα στο απέναντι πεζοδρόμιο. Γύρισε πάλι να τον κοιτάξει. Αυτή την φορά δεν ήταν ψευδαίσθηση. Ήταν ο ίδιος ο Hipolito.
-Με συγχωρείς λίγο αγάπη μου, είπε στον Lucio και διέσχισε τον δρόμο να τον πλησιάσει.
-Hipolito...
-Luján! Δεν φοβάσαι που άφησες μόνο τον μικρό;
-Είναι ο αρραβωνιαστικός μου και απαιτώ να τον σέβεσαι.
-Καλώς, δεν θέλω να μαλώσουμε. Αλλά δεν σε περίμενα στην Bahia...
-Μπορεί να είναι νωρίς αλλά εγώ θέλω πολύ να δω και πάλι τον γιο μου.
-Τον γιο σου; Α, ναι τον Leandro. Δεν το έμαθες; Παρέλειψα να σε ενημερώσω, δεν περίμενα να έρθεις από τώρα στην επαρχία...
-Τι εννοείς;
-Μην ταράζεσαι. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε εδώ. Είναι τόσος κόσμος μαζεμένος και φοβάμαι πως θα κάνεις καμιά σκηνή.
-Σωστά φοβάσαι, αν δεν μου μιλήσεις τώρα ανοιχτά θα κάνω το μεγαλύτερο σκάνδαλο!

Fin del capítulo.


Last edited by mel on Thu Nov 05, 2015 9:49 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Nov 05, 2015 6:49 am

Η Νοέλια θα ψάξει τις ρίζες της, φαντάζομαι;
Κι η Σόφι μάλλον θα βγει από το παιχνίδι...
Πως φαίνεται ότι ταιριάζουν Λουχάν και Ιππόλυτος. Σπίρτα και οι δύο. Ούνα φάτσα ούνα ράτσα.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Thu Nov 05, 2015 9:51 am

Κι όμως η Σοφί έχει να μας απασχολήσει για πολύ ακόμα!

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Fri Nov 20, 2015 8:42 pm

Capítulo 39

Η κατάσταση για τον Hipolito ήταν δύσκολη. Δεν ήθελε να το δείξει αλλά χαιρόταν που έστω υπό αυτές τις συνθήκες έβλεπε και πάλι την Luján. Μετά την αναχώρηση του Leandro μόνο ο Facundo και η ανάμνησή της έδιναν χρώμα στην μουντή ζωή του και το να την βλέπει πάλι έμοιαζε με θαύμα. Ήταν όμως μια τραγουδίστρια ταγκό. Ήθελε να δίνει την εικόνα της ντίβας αλλά το μελόδραμα το είχε μέσα της. Τόσα χρόνια τραγουδούσε για χαμένους έρωτες, φτωχογειτονιές, απογοητεύσεις, για τα θύματα της κακίας του κόσμου... Ένα σκάνδαλο μπορεί να επιδρούσε μέχρι και θετικά στην καριέρα της για εκείνον όμως θα ήταν μια αξεπέραστη ντροπή.
-Υπάρχουν πράγματα που δεν συζητιούνται στον δρόμο, της απάντησε ήρεμα.
-Υπάρχει κάτι που μου κρύβεις Hipolito;
-Αν θα ήθελες να πάμε κάπου πιο απόμερα...
-Δεν μπορώ ν' αφήσω τον Lucio. Πες μου σε παρακαλώ...
-Αν μου ορκιστείς πως ότι και να ακούσεις θα συμπεριφερθείς σαν πολιτισμένος άνθρωπος και όχι σαν υστερική γυναικούλα.
-Ποτέ δεν ήμουν υστερική γυναικούλα.
-Ο Leandro αγαπητή μου δεν είναι πια παιδί. Μπορεί να παίρνει πρωτοβουλίες, να αποφασίζει μόνος του για την ζωή του. Ακολούθησε μια παύση.    
-Επιτέλους μίλα!
-Αν κάνεις έτσι δεν θα πω τίποτα! απάντησε θυμωμένος. Προσπάθησε να συνεχίσει πιο μαλακά. Έχω στείλει χιλιάδες γράμματα στον Leandro και σε όλα αναφερόμουν στο καλοκαίρι που θα ξανασυναντιόμασταν.
-Και;
Ο Hipolito έδειχνε θυμωμένος με τον γιο του. Προσπαθούσε να μην υψώσει τον τόνο και τραβήξει την προσοχή όλου του κόσμου πάνω τους.
-Τι και; Μου έστειλε μόνο ένα γράμμα όπου μου έγραφε ότι δεν πρόκειται να γυρίσει στην Αργεντινή. Όπως σου είπα όμως είναι πια μεγάλος. Εγώ δεν μπορώ να του επιβάλλω...
-Εσύ;! Εσύ δεν μπορείς να του επιβάλεις τίποτα;! Οι λέξεις έβγαιναν απ' το βαμμένο στόμα της Luján ακολουθώντας ένα κρεσέντο αισθηματικής έκρηξης. Απροσδόκητα έπεσε πάνω του και άρχισε να τον χτυπά, όταν ένα χέρι τράβηξε το δεξί της μπράτσο. Ήταν ο Lucio που στο μεταξύ είχε πλησιάσει το πρώην ζευγάρι.
-Φτάνει Luján! Φτάνει, αγάπη μου...
Την συγκράτησε για να μην γονατίσει στον δρόμο. Έκλαιγε.
-Δεν θα χάσω άλλο τον χρόνο μου μ' αυτό το μελόδραμα, σχολίασε ο Hipolito φτιάχνοντας νευρικά το καπέλο του.
Μπήκε στην άμαξα. Η άμαξα έφυγε, η Luján έτρεξε πίσω της, φώναξε κάτι ακατάληπτα λόγια, σχεδόν κατέρρευσε. Το ίδιο σκηνικό, με τους ίδιους πρωταγωνιστές... Με μόνη προσθήκη τον κομπάρσο Lucio που έπιασε την Luján απ' τον ώμο και την βοήθησε να σηκωθεί. Εκείνη έπεσε στην αγκαλιά του.    

Το μεσημέρι της επόμενης μέρας τα κουτσομπολιά για το σκηνικό δεν είχαν ακόμα φτάσει σ' εκείνη τη μικρή γωνία της Bahía όπου ζούσε η οικογένεια Silveira Andersen. Η Noelia και η Luz γύριζαν από το σχολείο στο σπίτι χωρίς κάποια ιδιαίτερη έγνοια, την Luz την απασχολούσε περισσότερο που η αδερφή της την αγκάλιαζε ρίχνοντας όλο το βάρος του κοκκαλιάρικου κορμιού της πάνω της.
-Επιτέλους τι επίθεση αγάπης είναι αυτή! Λες και δεν είμαστε όλη μέρα μαζί.
-Θέλω να ξέρεις πως δεν θα ήθελα ποτέ να σε χάσω.
Της Luz της ερχόταν να κάνει τον σταυρό της όμως η Ana τους είχε πει μια φορά πως είναι αμαρτία να κάνεις τον σταυρό σου για ασήμαντα πράγματα. Με ακόμη μεγαλύτερη δυσαρέσκεια είδε τον Jorge να έρχεται προς το μέρος τους. Είχε περάσει το πρωινό βοηθώντας τον πατέρα του στα χωράφια.
-Γεια σου Luz...
-Είμαι κι εγώ εδώ, φώναξε η Noelia, διασκεδάζοντας με την συστολή του.  
-Γεια σου Noelia... ναι φυσικά... τι κάνεις; τι κάνετε;
-Καλά είμαστε, εσύ πώς είσαι; απάντησε πάλι η Noelia αφού η Luz φαινόταν να απαξιοί αν του μιλήσει.
-Καλά... δούλευα όλη τη μέρα και... αυτά είναι από την μητέρα μου για σας... παραγωγής μας..., είπε και έδωσε μια σακούλα ζαρζαβατικά.
-Α, ωραία, η μητέρα σου είναι πολύ ευγενική, η μαμά σίγουρα θα πει ότι μας υποχρεώνει!
-Ευχαριστούμε, είπε η Luz που έκανε να προχωρήσει.
-Κι αυτό είναι για σένα Luz, τραύλισε το αγόρι βγάζοντας απ' την σακούλα ένα όμορφο τριαντάφυλλο. Από μένα είπε κατακόκκινο.
-Ευχαριστώ Jorge.  

Τον κύριο Bosco θα μπορούσε κανείς να τον περάσει για παράξενο άνθρωπο για το γεγονός ότι πούλησε το όμορφο και ευρύχωρο σπίτι στον λόφο με την υπέροχη θέα στον όρμο και τον κολπίσκο, για ένα σπιτάκι με μόλις ένα καθιστικό, δυο υπνοδωμάτια και ένα μπάνιο. O Hipolito τον καταλάβαινε αν και δε θα έκανε ποτέ το ίδιο. Είναι σκληρό να μένεις σ' έναν τόσο μεγάλο χώρο μόνος. Να είχε κάποτε ο κύριος Bosco γυναίκα και παιδιά; Να πέθαναν σε κάποιο ατύχημα ή από κάποια αρρώστια; Από διακριτικότητα δεν τον είχε ρωτήσει. Είχε διασχίσει έναν χωμάτινο παράδρομο μέσα από χωράφια και είχε βρεθεί στην αραιοκατοικημένη περιοχή που έμενε αυτός ο άνθρωπος με τα πορτοκαλί μαλλιά. Πρακτικά ήταν ο μοναδικός κάτοικος εκείνη την εποχή καθώς τα γύρω σπίτια κατοικούνταν μόνο τον μισό χρόνο. Ξαφνιάστηκε με την επίσκεψη του Hipolito. Του γέμισε ένα ποτήρι με κόκκινο κρασί που είχε πάντα εύκαιρο στο μικρό τραπεζάκι του "σαλονιού".  
-Κύριε Bosco, αν πήγατε στην αγορά ή στην ταβέρνα ασφαλώς κάτι θα έχετε ακούσει για το χθεσινό σκάνδαλο στο οποίο υπήρξα χωρίς να το επιθυμώ πρωταγωνιστής.
-Σκάνδαλο; Όχι, δεν άκουσα τίποτα. Έδειχνε ειλικρινά απορημένος.
-Καλώς. Ήρθα να σας ζητήσω μια χάρη.
-Αν μπορώ, ευχαρίστως.
-Θυμάστε που σας είχα πει για μια γυναίκα που υπήρξε στην ζωή μου και που ξαναγύρισε.
-Φυσικά. Λοιπόν;
-Αυτή η γυναίκα είναι η Lujan Solari.
-Η Lujan Solari; Εκείνη η σπουδαία τραγουδίστρια του τάγκο;
-Οι κρίσεις είναι υποκειμενικές. Ας το αφήσουμε αυτό. Θα ήθελα, αν βέβαια έχετε τον χρόνο... Να πάτε στο πανδοχείο όπου μένει να της αφήσετε ένα μύνημα. Θα έστελνα τον αμαξά μου αλλά όλοι θα τον γνωρίσουν.
-Μάλιστα. Θέλετε να της δώσω κάποιο γράμμα;
-Όχι. Θέλω να της πείτε πως από τις 6.30 το απόγευμα ως τις 9.00 το βράδυ θα είμαι πάντα στο σπίτι του λόφου. Όποτε μπορεί τις μέρες που θα μείνει στην Bahia να έρθει να με βρει. Μόνη της, τονίστε το αυτό παρακαλώ.
-Εντάξει κύριε Villareal, απάντησε χαμογελώντας. Δεν μου φαίνεται δύσκολη αυτή η αποστολή.
-Και σας παρακαλώ μη σκεφτείτε... το θέμα είναι πραγματικά σοβαρό.
-Μη σας απασχολεί. Τον χτύπησε στον ώμο φιλικά. Δεν συνηθίζω να ανακατεύομαι σε ξένες υποθέσεις ούτε φυσικά να διαδίδω φήμες δεξιά κι αριστερά.
-Το ξέρω. Όμως με ενδιαφέρει πολύ και η εκτίμησή σας στο πρόσωπό μου κύριε Bosco.

O Lucio κοίταζε την Lujan που έκλαιγε με αναφιλητά κουλουριασμένη στο κρεβάτι. Αν κάποιος κρυφοκοίταζε στο μικρό αλλά κομψό δωματιάκι της πανσιόν θα μπορούσε να τον περάσει για αδιάφορο όμως ένιωθε ανήμπορος να κάνει κάτι. Κάπου κάπου καθόταν δίπλα της, άπλωνε το χέρι χαϊδεύοντας της το μπράτσο και την παρηγορούσε.
-Αν το παιδί δεν θέλει να γυρίσει φαντάσου πόσο ωραία θα περνάει στη Μαδρίτη. Ανεξάρτητος, θα έχει τους φίλους του...
-Μπορεί αυτό να σημαίνει πως δεν περνά καλά εδώ. Τι έκανα... Αυτή η Rebecca μπορεί να μισεί τον γιο μου... Και ο Hipolito... είναι στρυφνός, αυστηρός... Πώς να μεγάλωσε χωρίς την αγάπη μου...
-Έλα τώρα είναι δυνατόν ένας πατέρας να μην αγαπά το παιδί του! Και η Rebecca γιατί να είναι τόσο κακιά; Είμαι σίγουρος ότι ένα παιδί που μεγάλωσε θα το αγαπά σαν παιδί της. Μπορεί να έχει βρει καμιά κοπελίτσα εκεί...
-Δεν έφταναν όλα τα άλλα υπάρχει και μία που θέλει να τυλίξει τον γιο μου.
Λυγμοί.
-Τι συμβαίνει έγινες από τώρα κακιά πεθερά;
Χαμογελούν. Και μετά πάλι κλάμματα. Και ο Lucio κοιτά χωρίς να ξέρει πια τι να πει. Τρία χρόνια "τραβιέται" με αυτή την γυναίκα. Της είχε διηγηθεί τα πάντα για τη ζωή του. Του είχε πει λεπτομερώς για την παιδική της ηλικία, για τις επιθυμίες της, για το πώς έγινε τραγουδίστρια, για την διαδρομή της προς την δόξα. Όμως για τον Hipolito και γι αυτό το παιδί για το οποίο τώρα κλαίει δεν του είχε πει τίποτα. Το έμαθε πρόσφατα μετά από τόσα χρόνια σχέσης. Πόσο ήξερε την γυναίκα που μιλούσε, ανέπνεε, γελούσε, έκλαιγε, κοιμόταν μαζί του; Την γυναίκα για χάρη της οποίας είχε ψυχρανθεί με την οικογένειά του; Ίσως το μόνο ουσιαστικό που γνώριζε για εκείνη ήταν ότι εκείνος την αγαπούσε. Και αυτό ήταν το βασικό.

Μαδρίτη.
Ο Manuel και η Patricia είχαν ένα ραντεβού πριν το σαββατοκύριακο. Ένα μεσημέρι εκείνη όταν άνοιξε το βιβλίο της γεωγραφίας στο δωμάτιό της βρήκε μέσα ένα χαρτί με σημειωμένη την ώρα και το μέρος. Δεν μίλησε στον Manuel ούτε όταν εκείνος της χαμογέλασε αργότερα στον διάδρομο αλλά είχε αποφασίσει να πάει.  
Σημείο συνάντησης: η στενή λωρίδα ανάμεσα στον τείχο του κολεγίου και το πίσω μιας παλιάς αποθηκούλας. Αν τους ανακάλυπτε καμιά καλόγρια την είχαν άσχημα, αλλά η αυστηρότερη είχε άδεια. Η καρδιά της Patricia χτυπούσε σαν τρελή. Άφησε τον Manuel να της δώσει δυο φιλιά στα μάγουλα και μάλιστα ανταπέδωσε. Σε κανένα αγόρι δεν αρέσουν οι μονίμως σφιγμένες και στρυφνές κοπέλες.
-Σε περίμενα τόση ώρα.
-Νομίζω δεν άργησα.
-Όχι αλλά ήρθα νωρίτερα για να μην κινήσουμε υποψίες. Και γιατί ήθελα πολύ να σε δω Paty.  
Χαμογελά. Είναι πολύ όμορφο το χαμόγελό του. Η Paty δεν ξέρει τι να πει.
-Τι θες να κάνουμε; την ρωτά λες και έχουν πολλές επιλογές.
-Δεν ξέρω... Μάλλον ξέρω. Να μιλήσουμε.
-Σωστά. Είναι μάλλον το μόνο που μπορούμε να κάνουμε.
-Manuel... Εγώ δεν είμαι απ' τα κορίτσια που βγαίνουν έτσι με το οποιοδήποτε αγόρι. Δεν θέλω φυσικά να φανταστείς κι ότι είμαι από αυτές που τους ζητάς να πάτε βόλτα και προβάρουν το νυφικό, είπε με μια ανάσα. Θέλω όμως να ξέρω που πηγαίνουμε. Γιατί αν δεν πηγαίνουμε πουθενά, δεν με ενδιαφέρει να βλεπόμαστε.
-Που θες να πάμε; έκανε κι ο Manuel αδιάφορα.
-Όταν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι αρχίζουν να βλέπονται για μένα πρέπει να υπάρχει η προοπτική, δεν λέω γάμου αλλά αρραβώνα.
Τι περίεργη αυτή η Paty. Πόσο διαφορετικά βλέπουν την ίδια κατάσταση. Έχει όμως τόσο όμορφο δερματάκι και τόσο όμορφα γκριζογάλανα ματάκια...
-Με ρωτάς που πάμε όταν ακόμα δεν έχουμε κάνει ένα βήμα, είπε ο Manuel.
-Έτσι δεν είναι το σωστό;
-Δεν θέλω να με παρεξηγήσεις, αλλά δεν έχω και τόσο άγχος.
Ίσως εκείνη έπρεπε τη στιγμή να αντιδράσει βιαίως. Το διευκόλυνε κι ο ίδιος αφού την πλησίασε. Όμως πέρασε το χέρι του απ' τον ώμο της, την έφερε κοντά του και τα δύο πρόσωπα ήρθαν κοντά, τα δύο χείλη ήρθαν κοντά και άρχισε να την φιλά. Ένα φιλί αδέξιο που έγινε θερμό. Και η Paty μετά είχε κοκκινίσει και πάλι δεν ήξερε τι να πει. Κι εκείνος την φίλησε στο μάγουλο και της είπε πως θα τα ξαναπούν.

-Eduardo, θέλω να μιλήσουμε, πρόσταξε η Sophie.
-Εντάξει καλή μου.
Δίστασε για λίγα δευτερόλεπτα. Ενώ το είχε αποφασίσει. Ήταν μια δύσκολη απόφαση αλλά την είχε πάρει. Και ήταν πεπεισμένη πως έκανε το σωστό. Το κεφάλι της παρέμενε ψηλά και η στάση του σώματος ήταν λαμπάδα.
-Σκέφτηκα αυτά που μου είχες πει Eduardo και είναι καιρός να απαντήσω. Είναι αστείο να παίζουμε σα μικρά παιδιά και δεν είναι καθόλου δίκαιο για σένα. Μου είχες πει να πάρω όσο χρόνο θέλω. Δεν θέλω να σε βασανίσω άλλο, νομίζω παιδεύτηκες για μένα αρκετά και νοιώθω τύψεις γι αυτό.
Ο κύριος Contreras περίμενε ν' ακούσει μια απάντηση που δε θα του άρεσε καθόλου. Προσπάθησε να μείνει ψύχραιμος και να πείσει τον εαυτό του να μη χάσει την αξιοπρέπειά του.
-Δέχομαι την πρόταση γάμου Eduardo. Αγαπιόμαστε και είμαι σίγουρη πως ποτέ δε θα μπορούσα να βρω να παντρευτώ έναν άνδρα πιο έντιμο, πιο τρυφερό, πιο καλό από σένα.
Εκείνος χαμογελούσε διάπλατα, μόλις μπόρεσε να συγκρατήσει ένα γέλιο χαράς που θα τον έκανε να μοιάζει γελοίος, της πήρε τα χέρια μέσα στα δικά του και τα έφερε να τα φιλήσει στο στόμα του.
-Αγάπη μου, σήμερα είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνδρας του κόσμου. Είμαι σίγουρος ότι το σκέφτηκες πολύ καλά γι αυτό χαίρομαι που κατέληξες σ' αυτή την απόφαση.
Με την τελευταία φράση ξεμπέρδευε. Έπρεπε να την ρωτήσει μήπως θέλει να το ξανασκεφτεί, πως έτσι κι αλλιώς θα ήταν πάντα φίλος της και θα την βοηθούσε σε όλα ανεξαρτήτως αν ήταν παντρεμένοι, πως δε θα έπρεπε ν' αφήνει την πίκρα ή όποια άλλα συναισθήματα ή τρίτους να καθορίζουν τις αποφάσεις της. Ήταν η γυναίκα που πριν μόλις λίγες μέρες είχε δει στα πόδια ενός άλλου, που δεν ήταν αρκετός καιρός που του έλεγε άλλα. Τώρα όμως ήταν ευτυχισμένος, δεν θα της άφηνε περιθώρια να σκεφτεί ή να πει οτιδήποτε θα μπορούσε να χαλάσει αυτή την ευτυχία.

La Bahía con las hadas.
H Lujan δεν ήρθε το βράδυ που έλαβε το μήνυμα, ούτε το επόμενο, αλλά ήρθε. Κατέβηκε απ' την άμαξα, περπάτησε μερικά μέτρα μέχρι που είδε τον Hipolito που την κοίταξε ξαφνιασμένος λες και περίμενε πως δεν θα ερχόταν ποτέ. Δε χαιρετήθηκαν.
-Τώρα βραδιάζει, θα προτιμούσα να είχες έρθει νωρίτερα, είπε εκείνος.
-Τώρα μπόρεσα. Σιχαίνομαι που αναγκάστηκα να πω ψέματα στον Lucio, δεν μπορούσα να έρθω ούτε πιο νωρίς, ούτε πιο αργά.
-Lujan, σε κάλεσα γιατί δεν θέλω η σκηνή έξω απ' το σινεμά να επαναληφθεί ποτέ ξανά. Δε μου αρέσει να τα βάζω με γυναίκες, αλλά αν σκοπεύεις κάποτε μπροστά σε κόσμο να ξαναρχίσεις τα κλάμματα, τα παρακάλια, τις φωνές, τα σκάνδαλα, ειλικρινά δεν ξέρω κι εγώ που μπορώ να φτάσω.
-Έχεις αποδείξει πως μπορείς να φτάσεις πολύ μακριά, απάντησε εκείνη ψυχρά.
-Θα σου πω ό,τι θέλεις για τον Leandro, για μένα, τη Rebecca αρκεί να μη με ενοχλήσεις ποτέ ξανά.
-Ωραία. Και εγώ θα σου πω δυο πράγματα. Πως δε μου αρέσει να παρακαλάω και πως αν κάνω σκηνές, το κάνω μόνο για το παιδί μου. Αν φροντίσεις να είσαι σωστός απέναντί μου δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς.
-Αλήθεια; Σας ευχαριστώ, έκανε ο Hipolito ειρωνικά. Μήπως θες να πάμε στο σπίτι, μια ντίβα δεν κάθεται στους βράχους και στην άμμο.
-Είμαι μια χαρά. Κοίταξε πάνω στον λόφο. Το έκανες στου διαβόλου τη μάνα.
-Ε, δεν είναι και τόσο ψηλά. Και έχω καθαρίσει και το μονοπάτι. Μετά έχει και σκάλες... Αλλά ξέχασα, ποτέ δεν ήσουν αυτό που λέμε αθλητικός τύπος.
-Εσύ παραήσουν, είπε η Lujan που προσπαθούσε να πνίξει ένα χαμόγελο.
Την κοίταξε. Η θερμοκρασία είχε αρχίσει να πέφτει σημαντικά.  
-Κρυώνεις;
-Όχι, δεν βλέπεις ότι φοράω τη ζακέτα μου;
Την διαπέρασε ένα ρίγος καθώς την πλησίαζε. Δεν ήταν απ' το κρύο. Ίσως να είναι το ρίγος που νιώθει κάποιος όταν βλέπει φαντάσματα. Για πολύ καιρό ο Hipolito ήταν κάτι σαν φάντασμα. Έβγαλε το σακάκι του και το έριξε στους ώμους της.
-Δε θα ήθελα να με κατηγορήσεις και γι αυτό.
Έκατσαν σε έναν κορμό δέντρου, ο ένας στραμμένος στον άλλον.  
-Hipolito, εσένα δεν σου αρέσουν τα πολλά λόγια. Και αρχίσαμε με αρκετές σάλτσες. Ας πάμε στο θέμα.
-Ο Leandro μεγάλωσε μια χαρά με την Rebecca, τον αδερφό του κι εμένα. Ποτέ δεν του έλειψε τίποτα. Ήταν καλός μαθητής. Και στην Ισπανία τα πάει καλά με τα μαθήματά του.
Μια ζωή 16 ετών σε τέσσερις φράσεις. Η Lujan δεν μπόρεσε να συγκρατήσει την χαζή ερώτηση.  
-Τον αγαπάς;
-Είναι γιος μου.
-Τι χαρακτήρας είναι;
-Καμιά φορά κάνει του κεφαλιού του. Αλλά δεν έχει άσχημες τάσεις. Φέρεται ευγενικά. Και το πιο βασικό δε φαίνεται να τον τραβά το τσιγάρο, το ποτό... όπως πολλούς νέους σήμερα. Παίζει υπέροχο πιάνο.
Μόνο που δεν του είχε πει ποτέ πως χαίρεται που οι βαθμοί του είναι καλοί και πως παίζει υπέροχα. Του επισήμαινε μόνο τις ελλείψεις, τα ελαττώματα.  
-Έχει φίλους;
-Φυσικά. Όχι πολλούς, γνωρίζω καλά Augusto, τον Bruno, την Marisela... Θα ήθελα όμως να κάνει λίγο περισσότερο παρέα με τον αδερφό του.
-Ο αδερφός του θα είναι όμως μικρός. Τα παιδιά σ' αυτή την ηλικία...
-Ναι ξέρω.  
-Πες μου κι άλλα. Τι μουσική του αρέσει; Τι φαγητό; Τι παιχνίδια παίζει.
-Κλασσική, ψητό, είναι πια μεγάλος για παιχνίδια.
-Με κοροϊδεύεις;
-Του αρέσει να κάνει μπάνιο εκεί στο κολπίσκο, συνέχισε ο Hipolito δείχνοντας πίσω απ' τον λόφο.
-Σ' αυτό έμοιασε σε σένα.
-Εσύ φοβόσουν τις νεράιδες.
-Εμένα μου μοιάζει;
-Έχει τα δικά σου ανοιχτά χρώματα. Ευτυχώς δεν είναι υστερικός. Δεν είναι ένα παιδί που αν κάτι το στενοχωρεί το λέει εύκολα.
-Ίσως γιατί δεν σου έχει εμπιστοσύνη. Ούτε εσένα, ούτε της Rebecca.
-Μη μου αρχίσεις αυτά της σύγχρονης ψυχολογίας...
-Με την Rebecca πώς τα πάει;
-Κανονικά. Σε μια οικογένεια υπάρχουν και καλές στιγμές και συγκρούσεις. Lujan, ο αμαξάς του κυρίου Bosco δεν γίνεται να περιμένει πολύ.
-Δε σκοπεύεις να μου πεις περισσότερα;
-Δεν έχω να σου πω κάτι άλλο.
-Τότε να φύγω.
-Έχει νυχτώσει, θα σε συνοδεύσω στην άμαξα.
-Είμαι μεγάλη γυναίκα αν σου διαφεύγει.
-Είναι σκοτάδι και ερημιά.
Περπάτησαν μαζί χωρίς να μιλάνε. Την βοήθησε να ανέβει στην άμαξα. Και πάλι δεν χαιρετήθηκαν.  

Μαδρίτη.
Εκείνο το σαββατιάτικο πρωινό Leandro μπήκε στο σπίτι του Contreras όλο χαρά που θα ξαναέβλεπε την Sophie. Αυτή η περίεργη κατάσταση, οι χαζές παρεξηγήσεις μεταξύ τους έπρεπε να τελειώνουν το συντομότερο. Κι εκείνη όμως στο σαλόνι, στηριζόμενη με τα δύο χέρια στον καναπέ έμοιαζε να τον περιμένει.
-Leandro, πρέπει να μιλήσουμε.

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sat Nov 21, 2015 11:53 pm

Το αγαπημένο μου ζευγάρι amor Ήρθαν πιο κοντά, μέσα από εντάσεις έστω. Πάντα έτσι γίνεται με τους διαφορετικούς χαρακτήρες. Οι ταιριαστοί χαρακτήρες δημιουργούν μεν σχέσεις γαλήνης και στοργής αλλά το πάθος είναι συνήθως των αταίριαστων.
Μου φαίνεται πως μετά τη χυλόπιτα της Σόφι, ο Λεάντρο θα στραφεί στη Νοέλια;
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Nov 22, 2015 2:07 pm

H Noelia είναι στην Αργεντινή και ο Leandro ακόμη στην Ισπανία. Υπάρχουν πιο κοντινά πρόσωπα για να στραφεί egw den eipa tipota .

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Mon Dec 14, 2015 1:46 pm

Capítulo 40

O Leandro κοίταζε την Sophie ανήσυχος. Το βλέμμα της δεν προοιώνιζε τίποτα καλό.
-Sophie, μου επιτρέπεις.... επενέβη ο Contreras.
-Eduardo, σε παρακαλώ. Θέλω να μιλήσω με τον Leandro μόνη μου. Πρέπει εγώ να το κάνω αυτό.
Ο τόνος της θύμιζε την Adriana που την κοιτούσε με φανερή ικανοποίηση, σα να είχε επιτύχει κάποιον προσωπικό θρίαμβο.
-Τι θέλεις να μου πεις Sophie; ρώτησε ο Leandro που είχε σοβαρέψει. Κατάλαβε ότι τα σχέδιά του για συμφιλιώσεις, φιλάκια κι αγκαλιές δεν είχαν καμιά βάση. Κάτι σοβαρό συνέβαινε εδώ, που αφορούσε και τον ίδιο και έπρεπε να προετοιμαστεί. Να επιστρατεύσει την μαχητικότητά του, αν η περίσταση το απαιτούσε. H Sophie τον οδήγησε στην κουζίνα.

La Bahía con las hadas.
-Τι έχεις;
-Τίποτα. Σου είπα τίποτα.
-Έμαθες κάτι για το παιδί;
-Τίποτα, όλα καλά, μόνο που αυτή η κατάσταση με έριξε λίγο.
-Είπα κάτι που σε πείραξε;
-Όχι αγάπη μου.  
Σύντομοι διάλογοι που συνήθως τελείωναν με την λέξη τίποτα ήταν η επικοινωνία της Lujan και του Lucio από το προηγούμενο βράδυ. Άλλες φορές ο Lucio δεν έδειχνε υπομονή, εκνευριζόταν, αυτού του είδους οι διάλογοι κατέληγαν σε καυγά και αυτός έφευγε αγανακτισμένος μέχρι την επόμενη θερμή τους συμφιλίωση. Τώρα βαριόταν να παίξει τον ίδιο ρόλο ή κατανοούσε πως έπρεπε να δείξει λεπτότητα στο δράμα της μάνας που θέλει να δει το παιδί της.
Στην πραγματικότητα η Lujan ένιωθε τύψεις. Σα να είχε περάσει μια ολόκληρη νύχτα πάθους με τον Hipolito, ενώ είχαν συναντηθεί κρυφά για λίγα λεπτά "να μιλήσουν για τον γιο τους". Και στην ουσία δεν του είχε αποσπάσει τίποτα, ό,τι της είπε το ήξερε ήδη. Ήταν όμως διαφορετικό να ακούει τα ίδια από εκείνον, σαν η επιβεβαίωσή  του να έδινε άλλη διάσταση στην πληροφορία. Ήθελε να τον ρωτήσει: "Και ο Leandro; Είναι ευτυχισμένος;". Μα φυσικά για τον Hipolito o Leandro είναι ευτυχισμένος. Έπρεπε, όφειλε να είναι. Τι κι αν ήταν ένας άνθρωπος που είχε εντρυφήσει στην αρχαία ελληνική και λατινική γραμματεία, όταν κάτι αφορούσε εκείνον και την οικογένειά του η σκέψη του ήταν απλοϊκή και απόλυτη: στον Leandro δεν λείπει τίποτα (υλικά), υπάρχουν οι προϋποθέσεις να φτάσει ψηλά στην ζωή του, έχει εκείνον για πατέρα οπότε δεν μπορούσε παρά να ήταν ευτυχισμένος.
Ήταν βράδυ. Ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι με τον Lucio δίπλα της. Άνοιξε τα μάτια χωρίς να κοιτά πουθενά. Σκεφτόταν την χθεσινή συνάντηση, την ηλεκτρισμένη μεταξύ τους ατμόσφαιρα όπως στα πρώτα τους ραντεβού. Τι αστείο, ήταν έτοιμοι να μαλώσουν και οι πρώτες τους φράσεις αφορούσαν τις κοινές τους αναμνήσεις, όπως δυο παλιόφιλοι συναντιούνται και μιλάνε για τα χρόνια της νιότης και τις πλάκες που σκαρώνανε. Παλιά. Τι όμορφος ήταν ακόμα ο Hipolito. Η ωριμότητα του πρόσθετε γοητεία. Μειδίασε. Ο Lucio δεν το πρόσεξε. Ούτε κι αυτός κοιμόταν.    
-Είσαι ξύπνια αγάπη μου;
-Ναι. Κοιμήθηκα λίγο. Κοιμήσου κι εσύ.
-Σκεφτόσουν κάτι;
-Όχι, απλώς ξύπνησα. Κοιμήσου.  

Μαδρίτη.
-Το ήξερες ότι εγώ και ο Eduardo είχαμε δεσμό.
Δεσμό;! Όχι, πρώτη φορά άκουγε να περιγράφει έτσι την σχέση της με τον Eduardo. Ήταν καθισμένος στο τραπέζι της κουζίνας, εκείνη όρθια σαν δασκάλα που θέλει ο μαθητής να καταλάβει αυτά που είχε να του πει, μ' ένα πρόσωπο ψυχρό τον κοιτούσε κατάματα. Χωρίς να ντρέπεται.
-Και ότι μου είχε γράψει ότι ήθελε να με παντρευτεί. Γι αυτό εξάλλου ήρθα στη Μαδρίτη. Και αυτό που τώρα θέλω να σου πω είναι ότι αποδέχτηκα την πρότασή του.
Η Sophie περίμενε ο Leandro να αντιδράσει έντονα, ίσως και βίαια. Αντ' αυτού έμεινε να την κοιτά. Μετά χαμήλωσε το κεφάλι, σηκώθηκε, την ξανακοίταξε και της είπε με (μετά από προσπάθεια) δυνατή και σταθερή φωνή: "Ο Manuel είχε δίκιο. Δεν καταλαβαίνω γιατί όμως όλο αυτό το παραμύθι. Πως να καταλάβω, παραδέχομαι ότι εγώ είμαι ο βλάκας κι εσύ η έξυπνη". Πέρασε την πόρτα για να πάει στο δωμάτιό του.

Την ίδια στιγμή ο Manuel βρισκόταν στην μεγάλη αυλή του σπιτιού του Brian και η συζήτηση δεν άργησε να πάει στα κορίτσια.
-Σου αρέσει η Paty;
O Manuel ξεφύσησε, αν και στην πραγματικότητα δεν είχε ενοχληθεί. Τι μανία όμως αυτή να τον ρωτάνε για την Patricia;
-Μου αρέσουν τα μάτια της, τα μαλλιά της, έχεις προσέξει, έχουν ένα όμορφο χρώμα... Μου αρέσει το δέρμα της, μου αρέσει όταν ακουμπάω το μάγουλό μου στο δικό της... Έχει πολύ όμορφο δέρμα, τόσο τρυφερό και λευκό. Αλλά όχι το λευκό του φαντάσματος της Bea.
-Ε, λίγα λόγια για την Bea!
-Γιατί στην έθιξα;
-Και είσαι αυτό που λέμε ερωτευμένος;
-Όχι, είπε μ' έναν τρόπο που έδειχνε απόλυτος. Και μη με πρήζετε άλλο με την Paty.  

O Leandro έκλεισε την πόρτα του δωματίου του και έπεσε ανάσκελα στο κρεβάτι με τη χάρη μιας κοτρόνας που κατρακυλά από τον γκρεμό στον ωκεανό. Ξεκούμπωσε τα πάνω κουμπιά του πουκαμίσου του, είχε αρχίσει να ζεσταίνεται και να πνίγεται. Φυσικά αυτό δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση με αυτό που του είχε συμβεί πριν μερικά λεπτά: ήταν σαν να είχε πέσει η οροφή της έπαυλης πάνω του (γιατί τον ουρανό τον φανταζόταν ελαφρύ) και σα να βυθιζόταν στη γη χωρίς σωτηρία.
Προσπάθησε να συγκρατήσει τον εαυτό του και να φανεί δυνατός αλλά γρήγορα ξέσπασε σε ένα δυνατό κλάμα. Είχε μόλις συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί. Εκείνη την ώρα άκουσε τον Contreras να χτυπά την πόρτα και να λέει κάτι που δεν τον ενδιέφερε να καταλάβει τι ήταν. Τι σημασία είχε; Τι θα μπορούσε να του πει, "Leandro, με συγχωρείς παιδί μου που σου πήρα την αγαπημένη, έλα να το συζητήσουμε λίγο αν δεν σου κάνει κόπο";  
Μετά έβρισε τον εαυτό του που είχε δείξει τόσο αδύναμος και στάθηκε όρθιος μπροστά στον καθρέπτη. Με τους ώμους πίσω, την κοιλιά και την λεκάνη μέσα, όπως θυμόταν τον πατέρα του που έδειχνε πάντα άτρωτος. Σαν χορευτής τάγκο. Βοηθούσε αυτή η στάση. Λες και το σώμα καλούπωνε σε αυτή την ψυχή. Γι αυτό ήταν δυνατός ο Hipolito. Ναι, έτσι θα άλλαζε η ψυχολογία του, θα κατέβαινε κάτω και κανείς δε λυπόταν γι αυτόν, αντιθέτως θα τον θαύμαζαν για την απρόσμενη ψυχραιμία και την έλλειψη συναισθήματος. Όμως σύντομα κατέρρευσε στην πολυθρόνα, οι ώμοι λύγισαν και όλα πήγαν περίπατο. Πήγε στο μπάνιο να ρίξει λίγο κρύο νερό για να μην φαίνονται τα μάτια του τόσο πρησμένα.  

-Γεια σου Claudia, είναι εδώ η Bea;
-Ναι, μια στιγμή να τη φωνάξω.
Η Patricia έβλεπε την λεπτή σιλουέτα της Claudia ν' απομακρύνεται και ασυναίσθητα έβαλε τα χέρια στη μέση και τα κατέβασε στους γοφούς. Για λίγο ένιωσε χοντρή ακριβώς επειδή αυτή η κοπέλα ήταν τόσο αδύνατη. Να την είχε φιλήσει κι εκείνη ο Manuel; Αυτή η σκέψη την βασάνιζε αλλά ευτυχώς είχε την Beatriz να μοιραστεί τον καημό της.
-Γεια σου Paty, έλα να τα πούμε στο δωμάτιο.
-Η κυρία Paola δεν είναι εδώ;
-Έχει πάει να διορθώσει κάποιο φόρεμα. Ναι, τόσο νωρίς...
-Και ο κύριος Jonatas;
-Έχεις πολύ καιρό να δεις τον μπαμπά μου ε; Δεν ξέρω τι συμβαίνει τελευταία και όλο λείπει απ' το σπίτι.
-Θα έχει δουλειές.
-Ναι, το ίδιο λέει κι αυτός.

Όταν μετά από κάποια ώρα ο Leandro κατέβηκε στο σαλόνι, έμοιαζε περισσότερο με έναν νεαρό που έχει περάσει κάποια ίωση παρά με έναν κάποιον που πέρασε τέτοιο σοκ που νόμιζε πως θα τον σκοτώσει. Παρατήρησε τον Contreras που έσκυψε ελαφρά τον κεφάλι και την Sophie που πλησίασε γρήγορα τον μέλλοντα σύζυγό της λες κι ήθελε να τον προστατεύσει από κάτι. Ξαφνικά αισθάνθηκε περιφρόνηση για τον κύριο Contreras, ναι τον νικητή κύριο Contreras, του φάνηκε ένα μικροσκοπικό γκρι ανθρωπάκι. Γκρι. Δεν ήταν μόνο τα μαλλιά του γκρίζα. Ήταν ολόκληρος γκρι, ήταν ολόκληρος ένα χρώμα που δεν ενεργοποιεί το σώμα ή τον εγκέφαλο, μια ασφαλής επιλογή για μεσήλικες γυναίκες που ίσως σχολιαστούν αν διαθέτουν κάτι πιο παρδαλό στην γκαρνταρόμπα τους. Το πιο συγγενικό στο γκρι είναι το μαύρο, το χρώμα που φορά εκείνος ο τυπάκος με το δρεπάνι όταν έρχεται η ώρα σου.
Του έτεινε το χέρι.
-Συγχαρητήρια κύριε Contreras για τον γάμο σας. Συγχαρητήρια και σε εσάς δεσποινίς Sophie, είπε σπάζοντας την άβολη στιγμή της σιωπής.
Και οι δύο ψέλλισαν πως ευχαριστούν. Η φωνή της Sophie ακούστηκε λίγο πιο καθαρά. Ναι, αυτή είχε περισσότερο θάρρος εκτός από θράσος. Κάθισε στο τραπέζι και ζήτησε να φάει κάτι.    

La Bahía con las hadas.
H Noelia παρέα με την Luz (ως συνήθως) έβγαιναν από το μαγαζάκι της κυρίας Simona απ' όπου είχαν αγοράσει υφάσματα για την Ana, όταν η πρώτη είδε από μακριά τον Facundo και θα έτρεχε να τον χαιρετήσει όταν η αδερφή της την σταμάτησε.
-Τι συμβαίνει πάλι; Μάλωσες με τον ξανθούλη; Πρόσεχε, έχεις τόσους θαυμαστές και τους αποφεύγεις, μετά μη λες γιατί είσαι μόνη, την συμβούλευσες καθώς έστριβαν στην γωνία. Το αγόρι δεν τις είχε δει.  
-Ούτε ο Jorge, ούτε ο Facundo είναι ο άνδρας της ζωής μου. Αυτόν θα τον αναγνωρίσω μόλις τον δω. Και μη λες βλακείες. Φυσικά δεν έχω κάτι με το παιδί. Αντιθέτως είναι ο Facundito είναι πολύ συμπαθητικός, ένα παιδί χαρούμενο, πάντα με το χαμόγελο...
-Όχι πάντα.
-Τι εννοείς;
-Κατά βάθος είναι ένα παιδί δυστυχισμένο.
-Δυστυχισμένο; Δε θα το έλεγα με τίποτα αυτό.
-Είσαι απ' αυτές που νομίζουν ότι τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία;
-Όχι αλλά... εκτός από λεφτά, που και αυτό είναι βασικό, είναι κοινωνικός, έχει φίλους... γιατί να είναι δυστυχισμένος;
-Θα ήθελα να γίνω η θετή του αδερφούλα.
-Το φαντάζομαι, δε θα σου κακόπεφτε καθόλου εκείνη η σπιταρόνα στον κολπίσκο με αυτή την θέα...
-Θα σταματήσεις να είσαι πεζή; Θα ήθελα να γίνω η αδερφούλα του γιατί έχει έναν άκαρδο αδερφό. Γι αυτό είναι δυστυχισμένος.

Μαδρίτη.
-Θα πάω λίγο στη Bea. Sophie θα σε προσκαλούσα αλλά... καταλαβαίνω πως ίσως θέλεις να μείνεις μόνη με τον μέλλοντα σύζυγό σου.
-Σωστά καταλαβαίνεις, απάντησε κοφτά η Sophie. Ήταν εκνευρισμένη. Αφού έκλεισε η δική τους ιστορία βιαζόταν να τρέξει σε αυτήν.
-Έπειτα, μπορεί να παρεξηγηθούμε αν βγαίνουμε συνέχεια μαζί και δε θα ήθελα να κινδυνεύσει η φήμη κανενός από τους δυο σας.
-Πήγαινε Leandro, είπε ο Contreras. Και όταν ο νεαρός έκλεισε την πόρτα, κοίταξε με λατρεία την αρραβωνιαστικιά του. Που ήξερε πως δεν τον αγαπούσε ακόμα όσο θα ήθελε.

La Bahía con las hadas.
-Είσαι πολύ υπερβολική αδερφούλα που δε με άφησες να χαιρετήσω τον Facundo. Εντάξει, μου το εξήγησες. Λες πως ασχολούμαι υπερβολικά με αυτή την οικογένεια και πως αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι σαν κι εμάς. Αλλά αν ένας φτωχός χαιρετήσει έναν πλούσιο τι θα συμβεί, καμιά τραγωδία; Ο Facundo είναι μια χαρά παιδί. Καμιά σχέση με αυτόν τον υπερόπτη τον Hipolito Villareal.
-Ήμουν υπερβολική αλλά θέλω να το καταλάβεις, εμείς δεν έχουμε καμιά σχέση μ' αυτούς. Αυτοί μας περιφρονούν. Ο Facundo είναι μια χαρά παιδί τώρα. Αύριο θα γίνει σαν το πατέρα του.
-Κι όμως εγώ θα ήθελα να του δείξω όλη την αγάπη μου, όλη την συμπαράστασή μου... Σου είπα ότι έχει έναν πολύ κακό αδερφό;
-Χίλιες φορές. Έναν όμορφο και κακό αδερφό.
-Δεν είπα όμορφο.
-Το είχες πει τις προηγούμενες φορές.
Η Noelia κοκκίνισε χωρίς να καταλαβαίνει γιατί.
-Εντάξει, αφού ζηλεύεις θα ασχολούμαι μόνο μαζί σου, είπε με ένα αμήχανο χαμόγελο.

Μαδρίτη.
Όταν ο Leandro μπήκε στο σπίτι των Roca το πρώτο που έκανε ήταν να ζητήσει να δει την Claudia. H Bea, η Paty, η Paola που είχε στο μεταξύ γυρίσει και η Sandra, η φίλη της κοπέλα που έτυχε να παρευρίσκεται εκεί, ξαφνιάστηκαν αλλά η οικοδέσποινα την φώναξε για να της αναγγείλει την επίσκεψη. Εκείνη τον οδήγησε στο δωμάτιο υπηρεσίας.
-Χαίρομαι που σε βλέπω Leandro, είπε φιλώντας τον δυο φορές. Αλλά εδώ δουλεύω δεν ξέρω αν μπορούμε να μείνουμε μαζί πολύ ώρα.
-Ήρθα να σε δω γιατί είχα ανάγκη να μιλήσω με έναν φίλο. Και αν μιλούσα στον Manuel θα μου χτυπούσε πόσο δίκιο είχε και πως είμαι πολύ βλάκας. Και έτσι είναι, είμαι ένας βλάκας, μεγαλύτερος βλάκας από εμένα δεν υπάρχει.
-Γιατί το λες αυτό, τι έγινε;
-Η Sophie θα παντρευτεί τον Contreras. Με πρόδωσε. Αφού λοιπόν θέλει να τον παντρευτεί ας τον παντρευτεί. Καλά να πάθει. Μου λες όμως προς τι αυτό το τσίρκο, με έκανε να πιστέψω ότι με αγαπάει και τώρα πάει και παντρεύεται άλλον; Και ο ηλίθιος ένιωθα τύψεις που την υποπτευόμουν... Αλλά πρέπει να το παραδεχτώ. Ο Manuel ήξερε τι έλεγε, όλες οι γυναίκες είναι ίδιες.
-Κι εγώ είμαι γυναίκα.
-Καλά, όλες εκτός από εσένα.
-Δεν είναι έτσι, δεν έχει να κάνει με το φύλο, στη ζωή υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι. Που μπορεί να σ' εκμεταλλευτούν, να σε πληγώσουν, που δεν τους νοιάζουν τα συναισθήματά σου. Έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους. Με τον Felipe νομίζεις δεν πόνεσα όταν χώρισα;
-Σε άφησε για άλλη; Συγνώμη...
-Αυτό θα ακουγόταν πιο λογικό. Μου είπε ότι έχω μικροαστικές αντιλήψεις. Άντε τώρα βγάλε άκρη.
-Προσπαθώ να είμαι ήρεμος αλλά μου έρχεται αν τα σπάσω όλα.
-Σε παρακαλώ, μην το κάνεις εδώ. Αν ήταν σπίτι μου δε θα μ' ένοιαζε, αν θες να ξεσπάσεις φώναξε, αν θες να κλάψεις κάν' το εγώ δε θα σου πω τίποτα.
-Θέλω να κλάψω από νεύρα όχι από πόνο. Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Και όχι δεν κλαίω, δεν θα τους κάνω αυτή τη χάρη.
-Θα σου περάσει, άκου με που σου λέω. Κάποια μέρα θα βρεις μια άλλη κοπέλα, εγώ κάποιο αγόρι... είναι δύσκολο, θα έκανες τόσα όνειρα...
-Τώρα κάνει όνειρα για τον γάμο τους. Μπορεί το μόνο που ήθελε ήταν κάποιον να τον παντρευτεί.  
-Εσύ δεν είχες σκεφτεί να παντρευτείτε κάποτε;
-Όχι. Δεν ξέρω... Ναι, κάποτε... φαντάζομαι θα παντρευτώ κι εγώ. Δεν ξέρω, γιατί για τις γυναίκες είναι τόσο ιερή η οικογένεια, εμένα ποτέ ούτε ο πατέρας μου, ούτε η μητριά μου μου είπαν ποτέ μια καλή κουβέντα. Όχι τίποτα σημαντικό, μια απλή καλή κουβέντα “μπράβο που πήρες 10 στα μαθηματικά”.
-Ούτε κι εγώ άκουσα μια καλή κουβέντα απ' τη γιαγιά μου. Και η μάνα μου με είχε διώξει. Αλλά Leandro εμείς μπορούμε να κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά.
-Πάω, δε θέλω να σε εκθέσω.
-Όποτε θες, μπορείς να μου μιλάς, δε με νοιάζει να με εκθέτεις αν νιώθεις τόσο άσχημα.
-Γεια σου Claudia.
-Να προσέχεις.
-Μην ανησυχείς, δεν πρόκειται ν' αυτοκτονήσω στο δρόμο για το σπίτι.

O Contreras ήθελε να επωφεληθεί από τις στιγμές που έμενε μόνος με την Sophie, χωρίς αυτόν τον ενοχλητικό νεαρό, αλλά φαινόταν να μην ξέρει πως να το κάνει. Κοιτούσε με απέραντη αγάπη εκείνη που αν τον είχε αγαπήσει κάποτε αυτό ανήκε σε ένα μακρινό παρελθόν και καμιά φορά άπλωνε το χέρι του στα μαλλιά της. Αμέσως το τραβούσε σα να πάθαινε ηλεκτροπληξία, ντρεπόταν για το θάρρος του αλλά και για το γεγονός ότι εκείνη έμοιαζε αδιάφορη στην κίνησή του. Ήθελε να της μιλήσει για τόσα πράγματα. Είχε καταφέρει να την ρωτήσει αν ήταν σίγουρη για τον γάμο. Αφού του απάντησε πως ναι, οι ευθύνες βάρυναν την ίδια.
-Sophie...
-Ναι, Eduardo.
-Ξέρεις πως σκοπός του γάμου είναι η δημιουργία μιας οικογένειας. Εσύ θα...
Χτύπησε το τηλέφωνο.
-Παρακαλώ; Η αστυνομία; Γιατί, τι έγινε;

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Dec 16, 2015 12:59 am

Τον λυπήθηκα τον Λεάντρο, καταλαβαίνω ότι η Σόφι νιώθει υποχρεωμένη να απομακρυνθεί αλλά τόση ψυχρότητα; Να δούμε τι θα καταλάβει κι ο Κοντρέρας όταν θα φτιάξει ολόκληρη οικογένεια με γυναίκα που δεν τον θέλει!
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Jan 03, 2016 9:52 am

Capítulo 41

Όταν ο Leandro έφυγε από το σπίτι των Roca δεν είχε καμιά όρεξη να γυρίσει στην έπαυλη του Contreras, ούτε καν για να επιθεωρήσει τον βαθμό οικειότητας του γκρίζου μεσήλικα με την Sophie. Ας κάνανε ό,τι θέλανε, εκείνη είχε πεθάνει γι αυτόν!
Περπατούσε εδώ και κει και θα ήταν ικανός να κάνει τον γύρο της Μαδρίτης αν δεν έπεφτε σε μια διαμαρτυρία πολιτών κοντά στην περιοχή που ζούσε η Claudia πριν τον θάνατο της γιαγιάς της. Θα μπορούσε να προσπεράσει αλλά η συγκέντρωση του κέντρισε την προσοχή κι όπως δεν βιαζόταν να επιστρέψει στο άνδρο των προδοτών ενώθηκε με τους διαδηλωτές. Τα αιτήματα ήταν δίκαια, η κοινωνία έπρεπε να γίνει δικαιότερη, ο κόσμος δικαιότερος και σ' έναν δικαιότερο κόσμο καμιά Sophie δεν θα έπεφτε στην αγκαλιά κανενός Contreras για κανέναν λόγο. Ο τελευταίος συλλογισμός λίγο είχε να κάνει με σκέψη κοινωνικού αγωνιστή, όμως ο Leandro ήταν ένας ιδιαίτερος νέος σε μια ιδιαίτερη κατάσταση.
Ο κόσμος δεν ήταν πάρα πολύς και παρά τις φωνές δεν είχε πραγματικά άγριες διαθέσεις. Μια ακόμη διαμαρτυρία καθόλου κρίσιμη για την ιστορία της Ισπανίας, της Ευρώπης, του κόσμου. Το κράτος όμως συχνά έχει άλλη γνώμη. Ο φόβος, ικανός να αποτρέψει νέες διαμαρτυρίες, νέες διεκδικήσεις, να στρέψει τους νοικοκύρηδες κατά των “δήθεν επαναστατών” δεν γινόταν να εμπεδωθεί αν οι βιαιότητες συνέβαιναν μόνο σε κοσμοϊστορικές πορείες.
Σε λίγη ώρα οι αναρχικοί, όλοι κανονικού ή υψηλού αναστήματος, με υπέροχα σώματα χτισμένα μετά από ώρες εκπαίδευσης, άρχισαν να σπάνε βιτρίνες, να καίνε κάδους, να ρίχνουν πέτρες. Έτσι δώθηκε το “σύνθημα” και οι αστυνομικοί, αυτοί με την συνηθισμένη αμφίεση άρχισαν να χτυπούν τους διαδηλωτές.
Ο Leandro όπως και άλλοι προσπαθούσε να διαφύγει για να γλιτώσει όταν είδε τρεις σωματώδεις άνδρες να χτυπούν με γκλομπ έναν αδύνατο και ανήμπορο γεράκο. Αν το σκεφτόταν δεύτερη φορά πιθανόν να μην το έκανε, εκείνη την στιγμή όμως δεν μπορούσε να διανοηθεί να αφήσει έναν άνθρωπο να πεθάνει έτσι, στα χέρια των θρασύδειλων. Το αποτέλεσμα να χτυπηθεί αλύπητα, να γεμίσει μελανιές, να δυσκολεύεται να κουνηθεί αφού πονούσε παντού. Μετά έγινε η σύλληψη.
Στο τμήμα διηγήθηκε με ειλικρίνεια όλη την ιστορία του παραλείποντας τις λεπτομέρειες του ρομάντζου και την προδοσία της Sophie. Η τύχη του ήταν απίστευτη, καθώς ο διοικητής όχι μόνο τον πίστεψε, αλλά ήταν παλιός φίλος του Contreras. Τον πήρε τηλέφωνο και μετά από κάποια ώρα ο Eduardo έφτασε για να τον γλιτώσει από μεγαλύτερα βάσανα. Έτσι βρέθηκε να χρωστάει κιόλας στον Eduardo Contreras. Το βλέμμα του δεν ήταν πλέον βλέμμα ενοχής αλλά αποδοκιμασίας του μεγαλύτερου που νιώθει απογοητευμένος από τον κηδεμονευόμενό του. Κάποιες φορές και συμπάθειας, όταν με μισόλογα προσπαθούσε να του πει πως ξέρει πως η κατάσταση στην χώρα δεν είναι καλή και πως τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, γιατί είναι πολλοί αυτοί που υποφέρουν, που δεν αντέχουν άλλο, αλλά και πως αυτός δεν ήταν τρόπος και πως είχε υποχρέωση απέναντι στον Hipolito, από δω και μπρος έπρεπε να τον ελέγχει, να μην μπλέκει με ταραξίες και βάζει σε κίνδυνο την σωματική του ακεραιότητα.    
Το επόμενο πρωί βρέθηκε στην κουζίνα με την Sophie δίπλα του να περιποιείται την πληγή στο αριστερό του χέρι. Δεν σκεφτόταν τίποτα άλλο, μόνο πως ήθελε να δαγκώσει τα χείλη της, που ήταν όσο πρέπει σαρκώδη, για να προκαλούν την επιθυμία χωρίς να δείχνουν χυδαία.
-Γιατί δεν περιποιείσαι καλύτερα τον άνδρα σου, είπε και το μετάνοιωσε αμέσως. Αυτή η φράση πρόδιδε ζήλια και η Sophie έπρεπε να ξέρει καλά πως πια δεν αισθανόταν τίποτα γι αυτή.
-Ο Eduardo είναι λογικός, γι αυτό και δεν έχει ανάγκη τέτοιες περιποιήσεις.
Έβλεπε μόνο τα χείλη της και τα πράσινα μάτια της, σαν όλα τα άλλα να είχαν χαθεί από το οπτικό του πεδίο.
-Έχεις κάποια εμμονή με το βαμβάκι και το οινόπνευμα. Αφού είμαι καλά. Είναι δυνατόν, από χθες... Δεν ξέρω γιατί το κάνεις.
-Δεν θέλω το κακό σου Leandro.
-Θα πάω στην Beatriz...
-Όχι! Θα πας στο δωμάτιό σου να ξαπλώσεις. Ακόμα πονάς, το βλέπω, δεν μπορείς να περπατήσεις, είσαι πιασμένος.
-Δεν ήξερα ότι ήσουν νοσοκόμα.
-Απλά μιλάω λογικά. Eduardo, πες του κι εσύ κάτι, παρακάλεσε τον μέλλοντα σύζυγο που μόλις μπήκε στην κουζίνα.
-Τι συμβαίνει;
-Θέλει να βγει.
-Δε θα έλεγα ότι είναι πολύ συνετό αυτό Leandro.

O Manuel κάθισε στον καναπέ δίπλα στην Patricia, που είχε φτάσει πρώτη απ' την παρέα να δει την φίλη της.
-Γεια σου Paty.
-Γεια σου Manuel.
-Είσαι πολύ όμορφη σήμερα.
-Manuel, αν λες συνέχεια τα ίδια πράγματα θα καταντήσεις βαρετός.
-Σ' αυτό η φίλη μου έχει δίκιο, είπε χαμογελώντας η Beatriz. Πάω να πω στην Claudia να σερβίρει το γλυκό.
-Paty...
-Μην το εκμεταλλεύεσαι που μείναμε μόνοι.
-Πότε θα σ' αφήσει ο μπαμπάς σου να βγεις μαζί μου;
-Ποτέ. Είναι στρατιωτικός. Και τουλάχιστον μέχρι να βεβαιωθεί ότι έχεις σοβαρό σκοπό δε θα με αφήσει.
-Μπορώ να σου αποδείξω ότι μου αρέσεις πραγματικά;
-Πώς;
-Έτσι. Τα χείλη του ακούμπησαν γλυκά στα δικά της και το φιλί θα διαρκούσε περισσότερη ώρα αν δεν αντιλαμβανόταν την παρουσία της Claudia. Τινάχτηκε σαν να τον είχε πιάσει η σύζυγος με την ερωμένη.
-Με συγχωρείτε, είπε η υπηρέτρια, έβγαλε τα πιατάκια με το γλυκό από το δίσκο και τα άφησε στο τραπεζάκι.  

O Leandro επέτρεψε στην Sophie να μπει στο δωμάτιό του. Ήταν ξαπλωμένος.
-Ήρθα να δω πως είσαι.
-Όπως πάντα.
-Ο Eduardo λέει να μην πας αύριο στο κολέγιο. Καλύτερα να μη γίνει σκάνδαλο.
-Ναι, το ξέρω, εκεί ήμουν όταν το είπε. Θες κάτι άλλο;
-Όχι. Εξάλλου... είσαι άσχημα.
-Αν δεν ήταν τρεις... είπε με κάποια αγανάκτηση.
-Μην το σκέφτεσαι.
-Είναι βολικό να μη σκέφτεσαι. Εσύ το ξέρεις.
-Leandro...
-Τι άλλο;
-Ο Eduardo με αγαπά.
-Αυτό ήρθες να μου πεις;
-Όχι. Όχι αυτό... Ο Eduardo με αγαπά και νιώθω μαζί του σιγουριά. Μου άρεσε και είχαμε ένα παρελθόν... Όμως... Δεν έχει σημασία το οικονομικό ζήτημα, ούτε η πίεση της μητέρας, αν ήξερα πως μπορώ να βασιστώ πάνω σου δεν...
-Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς.
-Δεν πειράζει, ξεκουράσου, απάντησε με δυσπιστία. Κι έκλεισε την πόρτα.

-Η διακριτικότητα φαίνεται πως δεν είναι ένα από τα προτερήματά σου, είπε ο Manuel ανοίγοντας την πόρτα της κουζίνας.
-Γιατί, μήπως εσύ αυτή την στιγμή πρέπει να βρίσκεσαι στην κουζίνα; ανταπάντησε η Claudia μοιράζοντας το τσάι για την κυρία και τον κύριο σε δυο φλιτζάνια. Εγώ έκανα μόνο την δουλειά μου.
-Πρέπει όμως...
-Όχι, μην πεις τίποτα, τον διέκοψε. Χαίρομαι. Χαίρομαι και ελπίζω η αγάπη να σε μαλακώσει κάπως. Το ότι αναγνώρισες ότι έχω προτερήματα ίσως είναι ένα βήμα.
-Η αγάπη, επανέλαβε ο Manuel με έναν μορφασμό.
-Ναι, η αγάπη μας κάνει να μη σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας, μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.
-Για να το λες κάτι θα ξέρεις.
-Μην το λες έτσι, δεν είναι κάτι κακό.  
-Δεν... Δεν ξέρω αν αγαπάω την Paty.
-Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι. Από τον τρόπο που την φιλούσες φαίνεται πως την αγαπάς, και πολύ μάλιστα. Και γιατί όχι, δεν την γνωρίζω καλά, είναι όμως ένα πανέμορφο κορίτσι.
-Αλλά εμένα μπορεί να μη μ' αρέσει. Μπορεί να μ' αρέσουν οι ψηλές.
-Και τι σημασία έχει αυτό, απάντησε η κοπέλα με κάποια αμηχανία. Τώρα που είπες για ψηλές, με έκανες να θυμηθώ τη γιαγιά μου, πρόσθεσε σκουπίζοντας τα χέρια στην ποδιά της λίγο νευρικά. Έλεγε ότι το μπόι το έχουν και οι γαϊδάροι.
 
Έκλεισε τα μάτια και ονειρευόταν ξύπνιος την Bahia. Για πρώτη φορά από την άφιξή του στην Ισπανία ήθελε να βρίσκεται εκεί. Σ' εκείνον τον τόπο, με τις νεράιδες, τους μακρινούς προγόνους που ζουν σε σπηλιές και γιατρεύουν με τα χέρια, εκείνο το κοκκινόμαλλο πλάσμα που ίσως να ήταν ξωτικό και που το είχε σχεδιάσει ν' ανεβαίνει τον λόφο στον όρμο.
Άνοιξε η πόρτα. Κοίταξε να δει αν ήταν η Sophie, αλλά ήταν μια ξερακιανή φιγούρα που άφησε ένα δίσκο με πορτοκαλάδα και μπισκότα στο κομοδίνο. Καλύτερα.
-Η Ισπανία δε μου έφερε τύχη Rosario, μουρμούρισε.
-Παντού είναι τα ίδια.
-Στην Bahía...
-Μη μιλάς ακόμα.
Προσπάθησε να τον σηκώσει λίγο.
-Μου θυμίζεις τον αδερφό μου.
Όχι, ο Joaquin ήταν μελαχροινός. Αλλά ήταν τρεις που του είχαν στήσει ενέδρα, όταν... Με κοφτές κινήσεις του έφερε στο στόμα τον χυμό.
-Πρέπει να γυρίσεις σπίτι σου. Εδώ μια μέρα θα γίνει μεγάλος χαμός, πρόσθεσε μετά από μια μεγάλη παύση.  

Όταν ο Manuel γύρισε στο σαλόνι η Patricia τον πλησίασε και ακούμπησε το χέρι της στο στήθος τους.
-Νόμιζα ότι μόνο εγώ είμαι ντροπαλή, του είπε γλυκά.
-Δεν είναι αυτό.
-Τότε τι είναι;
Κάθησαν πάλι στον καναπέ. Την αγκάλιασε.
-Δε με νοιάζει, αν θες να είσαι μαζί μου δε με νοιάζει τι θα σκεφτούν, δε με νοιάζει τίποτα.
-Δε σε νοιάζει ούτε αν με εκθέτεις;
-Σε παρακαλώ! Είσαι μεγάλο κορίτσι πια. Μη με ζαλίζεις με τον κόσμο, με τον πατέρα σου...
-Έχεις δίκιο. Σημασία έχει τι θέλω εγώ. Κι εγώ θέλω να γίνω το κορίτσι σου Manuel.
-Αλήθεια;
-Αλήθεια.
Χαμογελούσαν. Ξαναφιλήθηκαν.  

La Bahia con las hadas
Όταν ο Lucio ξύπνησε η Luján ήδη φρέσκαρε το μακιγιάζ της στον καθρέπτη του μικρού τους δωματίου.
-Φταίει ο αέρας της εξοχής, απολογήθηκε και τεντώθηκε εισπνέοντας βαθιά άλλη μια φορά.
-Όλα είναι υπέροχα εδώ.
-Όντως. Όμως... δεν ξέρω, δε νομίζεις πως είναι ώρα να γυρίσουμε; Έχουμε αφήσει τόσες εκκρεμότητες.
-Κι αν έρθει  ο Leandro κι εγώ δεν είμαι εδώ;
-Μα δεν έγραψε στον πατέρα του ότι δεν θα έρθει;
-Κι αν το έγραψε επειδή ήταν θυμωμένος;
-Πιστεύεις πως ένα παιδί γράφει σε γράμμα που θα κάνει τόσο καιρό να φτάσει ότι δεν θα γυρίσει μόνο επειδή έχει θυμώσει; Πάνω στην πίκρα του κάποιος μπορεί να πει πολλά. Άλλο όμως να γράφει, αυτό θέλει σκέψη, θέλει...
-Σταμάτα. Δεν ξέρω τι θα κερδίσεις αν μου στερήσεις το δικαίωμα να έχω μια ελπίδα.
-Τίποτα. Σ' αγαπάω και δεν θέλω ν' απογοητεύεσαι.
-Δεν ξέρω αν πρέπει να είμαι τόσο σίγουρη γι αυτό.
Ο Lucio σηκώθηκε.
-Έχω κάνει τα πάντα για σένα, δεν ξέρω τι θέλεις πια! Γιατί με κατηγορείς, που δεν μπορώ να σ' αφήσω να χάνεσαι σε ψεύτικες ελπίδες; Νομίζεις ότι δεν βλέπω ότι είσαι αλλού και πως εγώ δεν μπορώ να σε ακολουθήσω γιατί τι να γίνει, δεν μπορώ να κάνω και την πονεμένη μάνα.
-Δεν ξέρεις τι λες. Και πρέπει να συναντηθώ με τον Hipolito.
-Να μιλήσετε για τον γιο σας; Μόνο γι αυτό;
-Γιατί άλλο; Σε παρακαλώ, αυτό μου έλειπε τώρα!
-Δεν ξέρω. Είναι τρελό αλλά δεν ξέρω. Με εκείνον έχετε παρελθόν, έχετε ένα παιδί κι εγώ...
-Με τον Hipolito δεν έχουμε μέλλον, τον διέκοψε. Κι εσύ ησύχασε λίγο, γιατί δεν μπορώ σκηνές σε παρακαλώ.  

Σε αντίθεση με τον Lucio, η Noelia ήθελε να απολαύσει από το ξημέρωμα αυτή την θαυμάσια μέρα που αν και φθινοπωρινή έμοιαζε να το είχε σκάσει από κάποιο θερμότατο καλοκαίρι. Το πρωί πότισε τον κήπο και περιποιήθηκε με ιδιαίτερη φροντίδα τα λουλούδια και τα δέντρα και αργότερα βρέθηκε με τα κορίτσια της τάξης της στο κέντρο για να πάρουν ένα αναψυκτικό και να μιλήσουν. Μετά τις έπεισε να πάνε στον κολπίσκο για μπάνιο. Αν τις έβλεπε ο Hipolito και θύμωνε κακό δικό του. Να το καταλάβαινε μια και καλή ότι οι παραλίες ανήκουν σε όλους!
Αφού κολυμπήσανε, στρώσαν τις πετσέτες για ηλιοθεραπεία και μετά άρχισαν να ντύνονται. Όλες εκτός από την Noelia. Που ψήθηκε στον ήλιο και μετά περπάτησε λίγο προς τον λοφίσκο σκεφτόμενη τον Facundo. Το καημένο το παιδί!
Κάποια δένδρα την έκρυβαν από τα κορίτσια όταν ένιωσε ένα χέρι στον ώμο της. Κοίταξε αργά. Το χέρι δεν ήταν κοριτσίστικο. Δεν ήταν του Facundo. Ούτε του Hipolito.

Fin del capítulo

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Mon Jan 04, 2016 9:54 pm

Για να δούμε τι επιφυλάσσει η μοίρα για τη Νοέλια...

Επιτέλους προχώρησαν οι Μανουέλ-Πάτυ! Η Κλαούδια έχει δίκιο, η αγάπη αλλάζει τον άνθρωπο, περισσότερο στραβόξυλο ήταν ο Μανουέλ πριν ερωτευτεί.
Κρίμα για τον Λεάνδρο, στην ηλικία που βρίσκεται όμως τι μπορεί να κάνει για την Σόφι;
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Tue Jan 05, 2016 9:55 am

H Νοέλια συναντά ένα πρόσωπο που έχει σχέση με το παρελθόν της. Δεν είναι τρικ, ότι την αγγίζει ξέρω γω ο Χούλιο. Έπρεπε να δώσω λίγο βάρος και στη δική της ζωή, γιατί το μόνο που γίνεται είναι ότι λέει σαχλαμαρούλες.
Ο Μανουέλ είναι ερωτευμένος με την Κλαούδια. Αφού προτιμάει τις ψηλές Laughing . Αλλά έχει μέλλον με την Πάτυ.
Λεάνδρο και Σοφί δεν θα τελειώσουν έτσι εύκολα. Κι επειδή αυτό ακούγεται απειλητικό, ότι αν το πάμε έτσι Λεάνδρο και Νοέλια δε θα συναντηθούν ποτέ, θα απομακρυνθούν αλλά κάτι θα γίνει. Αν στο Alguna vez tendremos alas οι πρωταγωνιστές συναντήθηκαν μετά το 70ο επεισόδιο, εγώ ελπίζω να τα καταφέρω να συναντηθούν λίγο νωρίτερα. Αλλά έτσι κι αλλιώς θα έχει πάρα πολλά επεισόδια.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Αλμοδοβαρεμένη

avatar

Posts : 696
Join date : 2015-08-13

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Wed Jan 06, 2016 6:47 pm

Δεν πειράζει που θ'αργήσουν να συναντηθούν, έχουν έτσι περισσότερο χώρο ν'αναπτυχθούν οι χαρακτήρες τους και να φανούν τα θέλω τους. Και να γίνει κάτι με Σόφι και Λεάντρο, δε νομίζω να είναι σοβαρό αφού ο Λεάνδρο είναι προορισμένος για τη Νοέλια aporia
Τον Μανουέλ κι εγώ τον προτιμώ με την Κλαούδια αλλά χαίρομαι που προχωράει με την Πάτυ για να τον δούμε και ζευγαρωμένο, καθώς προβλέπω να συμμαζεύεται το στραβόξυλο με το ζευγάρωμα. Αν μη τι άλλο, έχει μια ευκαιρία να ωριμάσει κι αφού η Κλαούδια δεν του δίνει πράσινο φως, καλή κι η Πάτυ.
Back to top Go down
View user profile
mel
Admin
avatar

Female Posts : 1401
Join date : 2015-08-11

PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    Sun Jan 24, 2016 12:34 pm

Capítulo 42

Φοβήθηκε αλλά δεν ήθελε να το δείξει. Όταν γύρισε το χαμόγελο του νεαρού την καθησύχασε.
-Ποιός είσαι;
-Ψάχνω τον κύριο Bosco, απάντησε το αγόρι περνώντας τα δάχτυλά του από τα μαλλιά της. Μήπως είσαι συγγενής του;
Η Noelia απομακρύνθηκε. Τι αμήχανη στιγμή, γυμνή μπροστά σε κάποιον με τόσο θράσος!
-Σε παρακαλώ!
-Με συγχωρείς. Έχεις πολύ όμορφα μαλλάκια...
-Αν έχω ωραία μαλλιά αυτό δεν είναι λόγος να τα αγγίζει ο κάθε άγνωστος. Κι αν ήθελες να μου μιλήσεις μπορούσες να το κάνεις από απόσταση.
-Έχεις δίκιο. Αλλά ήσουν τόσο απορροφημένη... Τέλος πάντων ξέρεις που μένει ο κύριος Bosco;
-Όχι, που να ξέρω. Και πως βρέθηκες εδώ, στην ερημιά... Δεν έχεις κανένα δικαίωμα...
-Τι εννοείς, μήπως σου ανήκει η παραλία; Η φύση από όσο ξέρω είναι για όλους.
-Δεν ξέρω καν ποιος είναι ο κύριος Bosco.
-Φαίνεται ότι χάθηκα. Έχεις δίκιο, εδώ είναι ερημιά. Θα γυρίσω πίσω. Αλλά πίστευα πως θα ήσουν συγγενής του.
-Σου είπα όχι. Γιατί όλοι το πιστεύουν αυτό;
-Να πηγαίνω.
-Στο καλό.  

Λίγες μέρες μετά...
Μαδρίτη.
Η σχέση της Patricia και του Manuel προχωρούσε χωρίς πολλά προβλήματα. Περνούσαν όμορφα στις κρυφές τους συναντήσεις και συζητούσαν αν θα έπρεπε να το πουν και στα άλλα παιδιά αλλά φοβόντουσαν μήπως έτσι το μάθαινε όλη η Μαδρίτη συνεπώς και ο μπαμπάς της Paty. Συχνά τον Manuel όταν δεν ήταν μαζί της τον βασάνιζαν τύψεις, σκεφτόταν πως δεν ήταν καθόλου ειλικρινής με μια τίμια κοπέλα. Ένα πρωί σηκώθηκε από το κρεβάτι αποφασισμένος, η υπόθεση δεν σήκωνε άλλη αναβολή. Πήρε μια βαθιά ανάσα. Βρίσκονταν στο πάρκο.  
-Patricia... κάτσε να μιλήσουμε. Θυμάμαι πως ήθελες να είσαι σίγουρη γι αυτόν τον δεσμό. Και είχες δίκιο. Μου αρέσεις πολύ αλλά μάλλον δεν είμαι αυτό που θα ήθελες, δεν ξέρω αν ποτέ εμείς οι δυο θα μπορέσουμε... να είμαστε μαζί πιο σοβαρά δηλαδή... όσο σοβαρά εσύ θες.
Κάρφωσε το βλέμμα του πάνω της περιμένοντας την αντίδραση. Δεν ήθελε να την στενοχωρήσει, και ήταν τόσο όμορφη, με αυτά τα γαλάζια μάτια, άλλοι θα πέθαιναν να την είχαν στην αγκαλιά τους κι εκείνος προσπαθούσε να τη χωρίσει. Όμως εκείνη απάντησε αμέσως με ένα χαμόγελο.
-Αγάπη μου γιατί αυτό το άγχος; Είσαι ό,τι ακριβώς θέλω μην ανησυχείς. Κι όσο για το πιο σοβαρά νέοι είμαστε ακόμα, δεν χρειάζεται να αρραβωνιαστούμε τώρα. Θα παντρευτούμε και θα κάνουμε έξι παιδιά αλλά αυτό μπορεί να περιμένει. Τώρα έχουμε τα μαθήματά μας, μπορούμε να βγαίνουμε, να διασκεδάζουμε, τα άλλα θα γίνουν αργότερα.
-Φοβάμαι, δεν κατάλαβες. Εγώ δεν θέλω να σε κοροΐδεύω. Και να έχεις κάποιες ελπίδες...  
-Αγαπάς άλλη;
-Όχι... όχι.
-Τότε γιατί λες πως με κοροϊδεύεις;
-Γιατί δεν ξέρω αν θέλω να παντρευτούμε.
-Φυσικά και δεν θα παντρευτούμε τώρα, απάντησε με το ίδιο χαμόγελο η Patricia. Είπαμε, δεν μας βιάζει τίποτα. Θα βρεθούμε μετά;

La Bahia con las hadas.
Η Luz και η Noelia προσπαθούσαν να τελειώσουν τα κεντήματά τους, αυτό ήταν το τελευταίο χόμπι με το οποίο είχαν καταπιαστεί. Παράλληλα συζητούσαν.  
-Αυτό το αγόρι πρέπει να ήταν ο Leandro.  
-Εγω λέω πως έχεις ξεκουτιάνει τελείως.
-Και ποιός να ήταν;
-Ένας που ήθελε τον κύριο Bosco. Εσύ δε μου έχεις πει ότι ο Leandro μοιάζει με Έλληνα θεό; Αυτός ήταν τόσο όμορφος;
-Εεε... τόσο όχι αλλά και άσχημο δεν τον λες. Εξάλλου οι φωτογραφίες δεν λένε όλη την αλήθεια. Είχε καστανά μαλλιά σαν το αγόρι της φωτογραφίας, ήταν ψηλός όπως φαντάζομαι πως είναι ο Leandro όπως είναι ο Hipolito και του φέρνει και λίγο.
-Δε σου έχω πει να μην ασχολείσαι πια;
-Ωχ... σα γεροντοκόρη κάνεις. Να μη μιλάω, να μην ασχολούμαι, τι μου επιτρέπεις να κάνω;
-Όχι... δεν είναι αυτό το θέμα. Απλώς δε μου αρέσει που συνέχεια επινοείς ιστορίες.
-Δεν επινοώ. Ερευνώ, απάντησε η Noelia με μια δόση έπαρσης. Βάζω κάτω τα δεδομένα και προσπαθώ να φτάσω σε συγκεκριμένα συμπεράσματα.
-Ωραία, μπράβο σου.
-Ότι έχω έναν δεσμό μ' αυτό το μέρος δεν είναι τυχαίο. Ίσως το γραφτό είναι κάποια μέρα να παντρευτώ τον Leandro.  
-Τον Leandro; Και ο Julio;
-Μπορεί η μοίρα να μη θέλει να είμαι με τον Julio.

Μαδρίτη.
H Patricia έλεγε πως δεν ήταν χαζή, κι αυτό ήταν αλήθεια. Παρά το δήθεν καθησυχαστικό της χαμόγελο είχε ανησυχήσει με τα λόγια του Manuel και θέλησε να διαπιστώσει κατά πόσο οι υποψίες της είχαν βάση. Το απόγευμα όταν έφτασε στους Roca είδε την Claudia έξω από την πόρτα του σπιτιού, όμορφη και καλοντυμένη.
-Πάω να φωνάξω την Beatriz, προθυμοποιήθηκε.
-Μη βιάζεσαι, θέλω να μιλήσουμε.  
-Εσύ μ' εμένα; ρώτησε η Claudia παραξενεμένη.
-Γιατί όχι; Είμαστε στην ίδια ηλικία, θα μπορούσαμε να είμαστε και φίλες. Και απ' ότι φαίνεται έχουμε κάποια κοινά, πρόσθεσε μετά από μια μικρή παύση.  
-Δεν καταλαβαίνω.
-Εντάξει, θα μπω κατευθείαν στο θέμα. Δε θέλω να με παρεξηγήσεις. Δεν το κάνω από περιέργεια ή από κακία.
-Ναι, πες μου.
-Ούτε θέλω να ανακατευτώ στη ζωή σου. Πρέπει όμως να ξέρω. Ξέρεις... με τον Manuel έχω σοβαρό δεσμό.
-Κι εγώ τι σχέση έχω μ' αυτό;
-Δεν έχεις; Δεν σε συνέδεε ποτέ κάτι με τον Manuel; Κάτι εννοώ... όχι φιλία, κάτι πιο βαθύ.  
-Ναι, πάντα μας συνέδεε μια δυνατή αντιπάθεια.
-Αντιπάθεια; έκανε η Patricia με έκπληξη. Πώς νόμιζα πως είσαστε φίλοι.
-Αφού είναι το αγόρι σου γιατί δεν ρωτάς τον ίδιο;
-Γιατί οι άνδρες δεν είναι ειλικρινείς.
-Δεν έχεις άδικο σ' αυτό, απάντησε η Claudia λίγο θυμωμένη, σκεπτόμενη τον Felipe.
Από την εξώπορτα φάνηκε ο Leandro.
-Έτοιμη Claudia; Α γεια σου Paty.
-Γεια σου.
-Θα πάμε σ' ένα κέντρο με ταγκό, μήπως θες να έρθεις;
-Όχι, ευχαριστώ. Να μη σας καθυστερώ. Ήρθα για την Bea.
O Leandro έπιασε την Claudia αγκαζέ.
-Μια άλλη φορά θα βγούμε όλοι μαζί.
-Πάω να πάρω την ζακέτα μου. Αν αργήσουμε θα κάνει κρύο, είπε η Claudia και μπήκε βιαστική στο σπίτι.

-Αγάπη μου είσαι στενοχωρημένη; ρώτησε ο Eduardo την Sophie φέρνοντας το χέρι του απαλά πάνω στο δικό της.
-Όχι, μόνο που...
-Τι συμβαίνει; ρώτησε πάλι τρυφερά.
-Ο Leandro βγήκε και...
-Τι θες να πεις;
Τις λέξεις αυτές τις πρόφερε αργά. Έτρεμε στην ιδέα ότι η αγαπημένη του κάποια στιγμή ίσως ομολογούσε ότι ακόμα αγαπούσε τον νεαρό.
-Γιατί δεν βγαίνουμε κι εμείς Eduardo; Πότε ήταν η τελευταία φορά που με πήγες σινεμά;
Ακολούθησε μια μικρή σιωπή. Όταν είχε πρωτοέρθει στο σπίτι, με τα τόσα προβλήματα το τελευταίο που τους απασχολούσε ήταν οι έξοδοι. Μετά εκείνη έβγαινε με τον Leandro. Κι εκείνος τον τελευταίο καιρό ήταν ευχαριστημένος νομίζοντας πως με σποραδικές διασκεδάσεις είχε αποκατασταθεί η κοινωνική του ζωή. Η Sophie όμως... ήταν μια νέα κοπέλα και λογικά είχε άλλες απαιτήσεις.
Πήρε και τα δυο της χέρια στα δικά του.
-Έχεις δίκιο αγάπη μου. Ας κάνουμε την αρχή από τώρα. Ντύσου και θα ετοιμαστώ κι εγώ. Θα πάμε όπου θέλεις. Μήπως δεν θα ήθελες σινεμά, μήπως θα ήθελες να πάμε για χορό;
-Μα Eduardo μην αγχώνεσαι, γενικά μιλούσα. Κι εσύ μου έχεις πει χίλιες φορές πως δεν τα πας καθόλου καλά με τον χορό, πρόσθεσε κι έσκασε ένα χαμόγελο.
-Όχι δεν τα πάω. Αλλά αξίζει να προσπαθήσω.
-Θα ήθελα να το δω αυτό.
-Μη με κοροϊδεύεις αγαπητή μου, γιατί είμαι ικανός...
-Να κάνεις τι;
-Να σε κάνω να πάρεις τα λόγια σου πίσω.
-Α, δε μου αρέσουν καθόλου οι απειλές.
-Σοβαρά τώρα, πού θες να πάμε;
-Ξέρω ένα καλό κέντρο με μουσική. Αλλά θα περιμένεις να ετοιμαστώ. Πρέπει να είμαι όμορφη.
-Πάντα είχα την απορία αν θέλουν τόσο χρόνο να καλλωπιστούν τα όμορφα κορίτσια, πόσο κάνουν οι λιγότερο ευνοημένες από τη φύση.
-Αρχίσαμε κιόλας τις γκρίνιες;
-Θα πάω κι εγώ να ετοιμαστώ Sophie μου. Να γίνω αντάξιός σου.
-Έλα μη ζητάς κολακείες, εγώ δεν ξέρω αν είμαι αντάξιά σου.
Ο Eduardo έβγαλε το σακάκι για να αλλάξει ευτυχισμένος. Κάθε φορά που κοίταζε τη μέλλουσα γυναίκα του, το χαμόγελο και τα πράσινά της μάτια την θαύμαζε όλο και περισσότερο. Και μερικές στιγμές όπως αυτή συμπεριφέρονταν ακριβώς όπως ένα ερωτευμένο ζευγάρι. Μόνο αυτά τα ξαφνικά συννεφιάσματα στο βλέμμα της να μην υπήρχαν... Όχι, αυτή την βραδιά θα διασκεδάζανε και δε χωρούσαν θλιβερές σκέψεις, αν εκείνη το επιθυμούσε θα βγαίνανε κάθε βράδυ... Μέχρι τουλάχιστον να κάνουν παιδιά, τότε θα είχαν άλλες υποχρεώσεις.

Καθώς οι νότες του πιάνου έφταναν στην είσοδο του κέντρου κι επό εκεί στους ακουστικούς πόρους του Leandro, η καρδιά του γέμισε με χαρά που τον έκανε να αφήσει τα προβλήματα πίσω του: δε σκέφτηκε καν συνειρμικά τις ώρες που έπαιζε πιάνο με τη Sophie δίπλα του.
Όσα τον απασχολούσαν το τελευταίο διάστημα ήταν τα εξής: ένας καυγάς με τον Manuel που σε μια απρόσμενη επίσκεψή του έπεσε σε μια επίσης απρόσμενη επίσκεψη της Claudia με την οποία αργότερα συμφώνησαν πως δεν τους ένοιαζε ο Manuel ούτε κανένας ούτε τίποτα, πως θα έπρεπε να κάνουν περισσότερη παρέα και να διασκεδάζουν μαζί περισσότερο. Η ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα στο σπίτι, οι ματιές και οι σιωπές όλο υπονοούμενα με την Sophie αλλά και τα κανονικά υπονοούμενα που του πετούσε εκείνη κι εκείνος ανταπέδιδε όταν έχανε την υπομονή του. Το ύφος θριαμβεύτριας της Adriana και το συγκαταβατικό του Contreras που όσο ήταν παρών δεν ήταν διαχυτικός με την Sophie (αλλά σίγουρα ήταν μετά, ο υποκριτής!). Αν έπρεπε να πάει στην Αργεντινή για διακοπές γιατί του έλειπε ο αδερφός του και οι εκεί φίλοι του, τώρα ειδικά που τα σχέδιά του για την Ισπανία φάνταζαν μικρά και ασήμαντα. Αν ήταν εφικτή η εφαρμογή ενός συστήματος δικαιότερης οικονομικής κατανομής και αν η άπληστη ανθρώπινη φύση το ματαίωνε στην πράξη. Αν έπρεπε να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του όπως έκαναν όλοι (αλλά κι αυτό δε θα τον βοηθούσε γιατί ένιωθε πως ηταν ο ίδιος μια μιζέρια).
Χαμογέλασε στην συνοδό του και της τράβηξε την καρέκλα για να καθίσει.
-Θυμάσαι ότι εδώ γνωριστήκαμε; τον ρώτησε εκείνη.
-Πώς θα μπορούσα να το ξεχάσω; Ήμουν με τον Felipe και τον Manuel.
-Ε! Μην τους αναφέρεις, χαλάς τη βραδιά.
-Εντάξει, από τώρα τα ονόματα αυτά γι απόψε είναι απαγορευμένα. Ας προσθέσουμε κι ένα κοριτσίστικο σ' αυτά.
-Συμφωνώ. Από δω και στο εξής δεν υπάρχει...
-Μην το πεις, τη διέκοψε.
-Είμαι χαζή, θα το έλεγα.
-Θα πιεις κάτι;
-Προτιμώ αργότερα.
-Πάμε να χορέψουμε τότε.
Σε δευτερόλεπτα βρέθηκαν αγκαλιά.
-Χμ... κάτι έμαθες όλο αυτόν τον καιρό από ταγκό.
-Αμέ, πώς θα μπορούσα να περιφρονήσω το περίφημο ταγκό για το οποίο όλοι μιλάνε.
-Από την πρώτη φορά είσαι καλύτερος.
-Αυτό είναι προσβολή, τότε δεν ήξερα.
-Αλλά γελάσαμε πολύ.
-Ναι, γελάσαμε.
-Εσύ τώρα ξέρεις, πρέπει να έρθει το σώμα σου πιο κοντά μου.
-Τόσο;
-Ακόμα πιο κοντά. Έτσι χορεύεται το αργεντίνικο ταγκό.
Το στήθος της ήταν πάνω στο δικό του.
-Δηλαδή... θα μπορούσαμε να κολλήσουμε κάτι... αν είμαστε άρρωστοι, ψιθύρισε ο Leandro με κάποια αμηχανία.

-Και τελικά τι κατάλαβες σχετικά με τον Manuel; ρώτησε η Beatriz την φιλενάδα της αφού η κουβέντα είχε έρθει πάλι στο γνωστό θέμα.
-Ότι μάλλον δεν υπάρχει κάτι που θα έπρεπε να με ανησυχεί πολύ. Ποτέ δεν ήταν ούτε καν φίλοι, πώς σου ήρθε η ιδέα ότι μπορεί ν' αγαπιούνται;
-Στο έχω εξηγήσει Paty.
-Νομίζω πως αυτά είναι μόνο ιδέες δικές σου. Τέλος πάντων ότι δεν υπήρξε κάτι μεταξύ τους, είναι καλό. Εκτός αν... του έχει μείνει απωθημένο.
-Τώρα έρχεσαι στα λόγια μου.
-Αλλά δεν το πιστεύω.
-Αν δεν το πιστεύεις, πώς και καταδέχτηκες να μιλήσεις με μια υπηρέτρια;
-Δε νομίζω πως με μια κουβεντούλα έριξα την θέση μου. Εξάλλου στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται. Εγώ είμαι διατεθειμένη και για τα δύο.

-Γιατί με έφερες εδώ, θέλεις να χορέψουμε έξω; ρώτησε απορρημένη η Claudia τον Leandro. Την κρατούσε όπως στο ταγκό αλλά της είπε.
-Όχι, νομίζω αρκετά χορέψαμε.
-Τότε θες να φύγουμε, νόμιζα πως περνούσαμε κ...
Δεν κατάλαβε πότε η γλώσσα του βρέθηκε στο στόμα της. Προσπάθησε να ξεφύγει.
-Leando! Leandro σταμάτα. Μπορεί να μην είμαι αγία αλλά δεν είμαι αυτό που όλοι σας νομίζετε.
-Τι συμβαίνει, εσύ πρώτη με φίλησες κι εσύ κολλούσες πάνω μου όλο το βράδυ.
-Γιατί έτσι είναι ο χορός.
-Ναι πολύ ωραίος χορός... Η Claudia απομακρύνθηκε.
-Αν σου αρέσει να με φιλάς και αν μου αρέσει να σε φιλάω, που είναι το κακό να φιλιόμαστε που και που; τη ρώτησε.
-Δεν ξέρω τι νομίζεις, εγώ δεν βγήκα μαζί σου για να με φιλήσεις. Το είχαμε ξεκαθαρίσει νομίζω ότι είμαστε φίλοι.
-Ούτε εγώ είχα σχεδιάσει να σε φιλήσω.
-Εγώ θα φύγω.
-Claudia, έλα εδώ.
Εκείνη υπάκουσε. Την αγκάλιασε, τα χέρια του ήταν στην πλάτη της.
-Δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε, της είπε ενώ η καρδιά του που χτυπούσε πιο γρήγορα φαινόταν να έχει διαφορετική γνώμη. Δε θα σου ζητήσω να γίνείς το κορίτσι μου, δε θα σου ζητήσω κάτι, ας αφήσουμε τα πράγματα όπως είναι χωρίς να πιέζουμε καταστάσεις.
-Το να με φιλάς δε βοηθάει σ' αυτό νομίζω. Προσπάθησε ν' απελευθερωθεί από την αγκαλιά του, δεν μπορούσε γιατί δεν προσπάθησε και πολύ.
-Claudia άσε με να είμαι εγώ ο αρχηγός. Ξέρω ότι έζησες ανεξάρτητη, χωρίς γονείς.
-Όταν πρέπει να δουλεύεις δεν είσαι ανεξάρτητος. Έχεις πάλι αφεντικά στο κεφάλι σου.
-Που όμως δεν ανακατεύονται στη ζωή σου. Μη με διακόπτεις. Θέλω να πω να με αφήνεις να σε βοηθάω.
-Με έχεις βοηθήσει ήδη. Ποιός με βοήθησε περισσότερο όταν πέθανε η γιαγιά μου;
-Άσε με να σε βοηθήσω πιο πολύ.
-Σε τι;
-Σε ό,τι χρειάζεσαι.
-Εσύ μου φαίνεται ότι χρειάζεσαι βοήθεια, γιατί μέχρι χθες έκλαιγες...
-Μην το πεις. Την άφησε. Δεν είπαμε πως απόψε δεν προφέρουμε αυτά τα ονόματα;
-Την αγαπάς. Όταν εγώ σε φίλησα δεν το ήξερα.
Την πλησίασε πάλι. Τα χείλη του μόλις που ακούμπησαν τα δικά της.
-Ας το αφήσουμε εδώ, του είπε. Ας συζητήσουμε αύριο γι αυτό.
-Εντάξει, θες να φύγουμε;
-Καλύτερα να φύγουμε.
Της έπιασε το χέρι.
-Μόνο που δεν έχουμε πάρα πολύ χρόνο, της είπε.  
 
La Bahía con las hadas.
Το αγόρι που είχε συναντήσει η Noelia μπήκε στο φτωχό δωμάτιο της πανσιόν βγάζοντας το πουκάμισό του.
-Θα κρυώσεις, του είπε μια γυναίκα μαυροφορεμένη, πολύ μεγαλύτερη, με γαμψή μύτη και σκούρα ξηρά κόκκινα μαλλιά που επέμεναν να κατσαρώνουν σε σφιχτές μπούκλες. Στον όρμο με τις νεράιδες θα μπορούσε να έχει την θέση της μάγισσας.
-Η μέρα είναι καλοκαιρινή. Είδα μάλιστα κάποια κορίτσια να κάνουν μπάνιο.
-Ο χειμώνας λένε θα είναι βαρύς, είπε η γυναίκα χωρίς να δώσει σημασία στα λόγια του. Βρήκες τον Ailbe επιτέλους;
-Εσύ θα μου πεις καμιά φορά γιατί καταδιώκεις τον κύριο Bosco;

Fin del capítulo.

_________________
Back to top Go down
View user profile http://thlenouvelotrela.forumgreek.com
Sponsored content




PostSubject: Re: Noelia (από το 35).    

Back to top Go down
 
Noelia (από το 35).
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 5Go to page : 1, 2, 3, 4, 5  Next

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Τηλενουβελοτρέλα :: Γενικού περιεχομένου :: Webnovelas-
Jump to: